بپنداریم که کانال تلگراممان قلّکیست برای پساندازِ افکار و تجربههایمان. بهتر است توی قلّک پرز و پوشال نیندازیم، در پی سکههای ارزشمند باشیم. حالیا، ارج یک سکه را چگونه بشناسیم؟
پیش یا پس از انتشار هر متنی در کانالمان پرسشهای زیر را از خود بپرسیم، پاسخ مثبت به یک یا چند پرسش یعنی سکهی زرینی را برای قلکمان اندوختهایم:
۱. گسترش دایرهی لغات
آیا به خاطر نوشتن این متن سراغ واژهنامه رفتهام تا معنای کلمهای را ژرفتر بشناسم؟
آیا در این نوشته از کلمات و تعابیر تازهای بهره جستهام؟
۲. بازبینی آموختهها
آیا اندیشیدن به این مطلب سبب شده که آموختههای پیشینم را مرور کنم؟
آیا وادار شدهام به سراغ کتابهایی که پیشتر خاندهام، بروم؟
۳. آگاهی از نادانی
آیا پرداختن این موضوع طوری به چالشم کشیده که احساس خنگی و ناتوانی کنم؟
آیا نوشتن این مطلب شکافهای دانش مرا به رخ کشیده تا برای پُر کردن آنها بیشتر بکوشم؟
۴. گفتوگوی مؤثر
آیا تحقیق برای این مطلب سبب شده که در برقراری ارتباط عمیقتر با دیگری بکوشم؟
آیا برای آماده کردنِ محتوای متنم، گفتوگوی ژرفی با دیگران داشتهام؟
۵. توانمندی در مداومت
آیا انتشار این نوشته در من این باور را تقویت میکند که موفق شدهام در یک زمینه (روزانهنویسی در کانال) استمرارم را حفظ کنم؟
آیا این توانایی خودباوری مرا افزایش داده و به بخشهای دیگر زندگیام نیز تسری یافته است؟
۶. گامی در جهت اهداف بلندمدت
آیا با انتشار این نوشته حس میکنم گاهی -هرچند اندک- در جهت اهداف بلندمدتم برداشتهام؟
۷. یادگاری برای ارزیابی در آینده
آیا این نوشته بعدها میتواند سندی باشد از این روزهای من تا به ارزیابی بهتر دگرگونیهای اندیشهام بپردازم؟
