آیا پیاده‌روی ما را خلاق‌تر می‌کند؟

5 پاسخ

1. سلام.
   منم دوست داشتم از تجربه پیاده‌روی‌‌هام بگم.
   قدم‌ زدن های من معمولا از پیش برنامه‌ریزی شده نیستن، میبینی قرار بوده به مغازه‌ای که سر کوچه‌مونه برم، ولی چندکیلومتر اون‌ورتر، سردرمیارم از اسکله و آب.
   اینجا در آبادان، چون شهر خیلی بزرگ نیست، دورترین نقطه شهر هم که باشی نهایت لازمه دوساعت قدم بزنی که برسی به مرکز شهر.
   تازه خونه ما که خیلی نزدیک‌تره.
   برای همین تقریبا همیشه، هر وقت بخوام برم بازار، پیاده میرم و سوار تاکسی نمی‌شم.

   البته من چون وقتی قراره ماشین بگیرم استرس و اضطراب زیادی تجربه میکنم، (کدومشون کلمه مناسبه؟) پیاده‌روی رو به خاطر احساس تسلط بر محیط که بهم دست میده، ترجیح میدم و عاشقانه دوست دارم.

   پیاده‌روی برای من از ابتدای دبیرستان جدی شد، یادمه نونوایی محل ما نونش بد شد یا یه همچین چیزی و من مجبور شدم هر دو سه روز یکبار سر بزنم به یک نونوایی دورتر.
   اون زمان خیلی سخنرانی و این چیزها گوش میدادم، و این نیم ساعت یه ساعت پیاده‌روی، شده بود وقت خلوت کردن من. که طبقه بندی کنم و نظم ببخشم به آخرین اطلاعاتی که وارد ذهنم کرده بودم.
   همون موقع بود که لذت احساس فهمیدن رو تجربه کردم. احساس روشن دیدن، وقتی که خوب چیزهایی که شنیدی رو مرور میکنی.

   نکته‌ای که در متن برام جالب بود جمله مادر ترزا بود که “پیاده روی و ناشاد بودن، غیر ممکن است”
   برای من اما، پیاده روی تجربه عمیق‌ترین غم‌هاست.
   هدایت اگه میگه: در زندگی زخم‌هاییست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته میخورد و میتراشد؛ من اینطور ادامه میدم که: و پیاده روی تجربه نو تازه کردن و نمک پاشیدن بر این زخم‌هاست.

   اینجا به دلیل وسعت نداشته شهر، به هر نقطه و مکانی که گذرت بیوفته، یه خاطره برات زنده میشه.
   تو رو میکشونه به گذشته‌ها.
   مکان‌ هم خاطره‌ای زنده نکنه، دیدن چهره آدم‌ها کافیه که یاد نفراتی بیوفتی و گذشته‌هایی برات تداعی بشه.
   پیاده روی برای من اینطوریه که میرم تو خیابون، نگاهم می‌افته به کسی، و دیگری به خاطر میاد(هربار هم یک نفر متفاوت)
   اونچه از سر گذشته، پیش‌ چشمام زنده میشه
   و بعد بغض، بغضی خفه کننده میاد و راه نفس کشیدن رو بر من میبنده.
   این فرایند، همیشه خدا هم به همین منوال تفاق می‌افته و اخیرا یکبار که اینطور نشد -و در آخرین لحظات پیاده روی احساس خوش‌حال بودن عمیقی می‌کردم، – برای خودم هم غریب بود.
   معمولا هم پایان پیاده‌روی رو، این فرسودگی ذهنم تعیین میکنه، وقتی که آستانه تحمل قلبم زیر این غم به سر میاد، میگم دیگه بس! برمیگردیم خونه.

   نمیدونم ک تجربه معمول آدمها در این باره چیه، ولی امیدوارم که حداقل بقیه پیاده روی رو اینطور درک نکنن.
   ممنونم از نوشته لذت بخشت.

   پاسخ

2. به نظر من اگر به جای “اگر فقط روزی 1 سیب بخورید سلامت خواهید بود” این جمله “فقط روزی اندکی پیاده روی کنید سلامت خواهید بود” جایگزین میشد یا حداقل اینم مثل سیب سر زبون میفتاد الان کل جامعه یه سطح بالاتر از سلامت رو تجربه میکردن.

   پاسخ

3. پیاده روی رفیق محشریه… و طی ش میشه تمرینات زیادی انجام داد. تمرین به هیچی فکر نکردن، فقط به یه کلمه یا مفهوم فکر کردن یا تصور یه صفحه ی xyz خالی و ترسیم ذهنی اتفاقات توش یا حتی فکر کردن به یک موسیقی و تغییر ذهنیش به روش های مختلف.
   اما تمرین محبوب من صفحه ی سفیده. طوری که صفحه ی سفید مغزم باشه و هرچیزی که بخوام بهش فکر کنم یه لکه ی سیاه، یعنی باید فکرهامو طوری انتخاب کنم که ارزش کثیف شدن صفحه رو داشته باشه. یا طوری که کل صفحه به یه رنگ دیگه دربیاد. هربار که بعد این تمرین به خونه میرسم انگار یه بار صدکیلویی از روی شونه هام برداشته شده

   پاسخ

   1. چه جالب
      واقعاً ممنون، منم حتما انجام میدم.

      پاسخ

4. سلام شاهین عزیز
   من پیاده روی رو خیلی دوست دارم، قدرت شگفت انگیزشو حدود دوسال پیش فهمیدم. اوایل فقط برای اینکه از لحاظ جسمی خسته بشم و شب ها زودتر خوابم ببره پیاده روی می کردم اما توی اون پیاده روی های گاه خیلی طولانی متوجه شدم این کار چه قدر باعث آرامش ذهنم و روحم میشه. توی اون مدت آشفتگی ذهنیم خیلی کمتر شد. شادتر شدم. مردم و میدیدم، جریان زندگی که بی وقفه ادامه داشت رو میدیدم و همه این ها به من القا می کرد که من هم باید ادامه بدم. علاوه بر این توی نوت بوک گوشیم خیلی وقتا افکارمو می نوشتم. میتونم به جرات بگم سه ماهِ اول نودوچهار، که من تقریبا هرروز پیاده روی می کردم، زندگیم خیلی تغییر کرد.
   من با مادرترزا، جولیا کامرون و شما کاملا موافقم:) پیاده روی تاثیر فوق العاده ای روی روح و روان آدم داره.

   پاسخ