گزارش نیک ۱۹۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

«آن‌قدر
به کلمات فکر می‌کنم
که شبیه
یکی از آن‌ها می‌شوم»

-محمدعلی فرجی، طرح‌های خاکستری

در «گزارش نیک» هر روز گزارشی می‌نویسیم از عملکرد روزانه‌مان.

شما هم می‌توانید این پایین بنویسید که امروز چه کرده‌اید.

برای آشنایی با شیوه‌ی نگارش گزارش نیک و مطالعه‌ی نمونه‌های متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.

چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک

می‌توانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسنده‌ساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداخته‌اید:

دست نویسنده‌ساز

پیاده‌روی

حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.

آزادنویسی

بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.

تکرارآموزی

یکی از آموخته‌‌های قبلی‌مان را از نو مرور کنیم.

کلمه‌برداری

دستِ‌کم یک کلمه‌ی تازه به دایره‌ی واژگانِ فعالمان بیفزایم.

گزارش نیک

ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه هم‌رسان کنیم.

چند نکته‌ی دیگر:

  1. سال‌واژه: در آغاز گزارشتان می‌توانید به سال‌واژه‌ی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایه‌ی سال‌واژه.
  2. نمره‌ی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید می‌توانید عملکردتان را دقیق‌تر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
  3. یاری‌ جستن: ویلیام کلمنت استون می‌گوید: «به دیگران بگویید می‌خواهید چه‌کار بکنید… سرانجام، یکی پیدا می‌شود که می‌خواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» می‌توانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
  4. گزارش آموخته‌ها: از آنچه به‌تازگی آموخته‌ایم بگویم و حتا پاره‌هایی از کتاب‌ها یا کلاس‌ها را نقل کنیم.
  5. رسانه‌ی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید،‌ لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وب‌سایت» ثبت کنید:
    https://t.me/shahinkalantari

پرسش‌نامه‌ی گزارش نیک

همچنین می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:

برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیاده‌روی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی درباره‌ی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه‌ یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز درباره‌ی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را می‌گویی؟


مانیفست گزارش نیک

  • گزارش نیک می‌تواند بهانه‌ای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانه‌ی زندگی باشد.
  • بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابه‌لای کارهایمان چند سطری درباره‌ی هر تجربه قلمی کنیم. این‌طوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمی‌شود. تنها کافی‌ست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمع‌بندی و ویرایش ‌خرده‌یادداشت‌های روز گزارشمان را بفرستیم.
  • گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکته‌های جالب از زندگی روزمره‌ی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
  • شاید پس از چند روز حس کنیم گزارش‌های ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمی‌یابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویه‌ای به آن می‌نگریم و چه شکلی بیانش می‌کنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبه‌های نادیده‌ی روالِ روزمره‌ی زندگی به وجد بیاییم.
  • گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان هم‌رسان کنید.

همسفران ثابت‌قدم گزارش نیک

| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حق‌پرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلام‌پور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه‌ اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوش‌آموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریم‌بانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحی‌پور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت |‌ آرزو بابایی |‌ فهیمه سعادت | لادن شایان‌فر | دیانا عباسی | سمیرا نشانی‌فر | شیما صادقی |‌ ناهید یوسف‌زاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علی‌قلی‌زاده | مریم حاجی‌کریمی | عادل صالحی | مهناز روئین‌تن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمه‌حورا رحمانی | محبوبه نیری | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسین‌زاده | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گل‌مکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمی‌فرد | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقان‌پور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علی‌پور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی |‌ علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی |


قوانین بهره‌وری من

  • کمال‌گرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانه‌ی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی می‌داند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخه‌ی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، می‌توانی در نسخه‌‌های بعدی به ایده‌آلت نزدیک‌تر شوی. پس کمالگرا عملگراست،‌ چون تشنه‌ی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار می‌شود، و کمال را در بهبود تدریجی می‌جوید.
  • اول اولویت. فقط با انجام مهم‌ترین اولویت روز است که اجازه‌ی رفتن سراغ بقیه‌ی کارها را می‌یابی.
    از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخه‌ی صبحگاهی تو، بهتر بر می‌آید.
  • به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
    توی یک ساعتِ پُرانرژی می‌توان کارِ چند ساعتِ کم‌انرژی را انجام داد.
  • پرسه‌ی بیهوده و بی‌موقع شبکه‌های اجتماعی ممنوع.
    برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیم‌ساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
    اینکه حرفه‌‌ی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمی‌شود که وقت‌سوزی در آن را توجیه کنیم.
  • رُند کردنِ ساعت ممنوع.
    از هر لحظه‌ای می‌توانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است.
  • چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهره‌وری است.
    هر وقت روی یک کار تمرکز می‌کنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر می‌دهی.
  • حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیاده‌روی بساز.
    گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیاده‌روی کوتاه می‌تواند شهامت، حوصله،‌ تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند.
  • اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
  • یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
    گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است.
  • خوب و به‌موقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
  • در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجام‌شده بنویس. آخر شب آن را در صفحه‌ی «گزارش نیک» هم‌رسان کن.
  • ادامه دارد…

دانلود کتاب‌های شاهین کلانتری

دانلود کتاب فرهنگواره‌ی فارسی خلاق

دانلود کتاب نویسنده‌ساز

دانلود کتاب پنداشته‌ها

دانلود کتاب شاهراه تأثیرگذاری

دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

دانلود دفتر عملکرد ناب

کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنال‌نویسی)


عضویت در گروه تلگرام
وبینار نویسنده‌‌ساز

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

27 مرداد 1403

27 مرداد 1403

17 بهمن 1403

17 بهمن 1403

40 پاسخ

  1. گزارش نیک دهم
    سی آبان
    آب نیم ولرم با لیمو ‌عسل و صبحانه ی روی میز را آماده کردم و خواستم صفحه صبحگاهی را جمع کنم که همه چیز خیس شد . آب رفته از جوی به جوی بازنمی‌گردد . برگه ها را یکی یکی پشت پنجره زیر نور آفتاب چیدم .
    فهرست هفته را نوشتم و چند کلمه برداشتم .
    بیشترین حیرتم در این مدت اینکه گزارش هرشب راحت ارسال می‌شود اما
    برای تمرینجا. مطلب ارسال نمیشه حتی امروز هم نشد و به منظور لجی شدن متصرف شدم چون وقت ویزیت داشتم . باید می رفتم
    به وبینار امروز نرسیدم که البته. گوش خواهم سپرد .
    ‌باز بخاطر آلودگی بیشتر سردرد و سرفه ا زار. می دهند.
    امروز را بیشتر از ۶ نمی تونم نمره بدهم .

  2. اولین داستان کوتاهش را خاندم. شیوا ارسطویی. همان که دیروز خریدم. اسمش طولانی است و حوصله‌ی تایپ کردنش موجود نمی‌باشد. حدیث نفس است؟ عدم اطلاع. هنوز فرق اول شخصی پُرگو از افکار و احساسات را با حدیث نفس نمی‌فهمم. در اصل کاملن هم مفهوم خود حدیث نفس نرفته تو مخم. گنجایشش تا اطلاع ثانوی وجود خارجی ندارد. راوی زن است و چه اشارات دل‌غش‌کنی دارد به فیلم‌ها و کتاب‌ها. خصوصن فروغ. از آن داستان‌هایی که فرشته عاشقش می‌شود. تازگی‌ها دارم چیزی را می‌فهمم. هر چه قیمت کتاب نامقعول‌تر حاشیه‌نویسی‌هایم بیشتر. آدم با خودش می‌گوید به خاطر چهار صفحه این همه پول دادم پس لااقل نهایت استفاده را ببرم. آدم‌خاران هم همین‌طور بود. خشم از راث قیمتی با منطقی خریدم و هر ده صفحه یک‌بار چهار خطی حاشیه می‌نویسم. داستان کوتاهی است طولانی. کارهایی در ساختار کرده که نمی‌فهمم عیب است یا هنر. مثلن عوض آنکه چند تصویر و جمله را متناوب در کل داستان پیاده کند کلی تصویر آورده که هر کدام در حد چند صفحه‌اند. مهران از آن آرتیست‌هایی است که اول باهاشان حال می‌کنم. بعد هر چه بیشتر باهاش آشنا می‌شوم با وجود شخصیت داستانی‌اش حالم ازش بیشتر و بیشتر بهم می‌خورد. راوی هم دختری آفتاب مهتاب ندیده. همان‌قدر که پدوفیل‌های داستایوفسکی عاشق چنین دخترهایی‌اند من ازشان بیزارم. حداقل باید آفتاب را دیده باشد.
    رفتم کتاب‌خانه. مسئولان جدید یک مشت پیرپاتان عصاقورت داده که با بوتاکس هم باز اخمواند. جدا از مسئولان در مورد خود مکان و دکوراسیون تغییراتشان خوب بوده. در بخش مخزن سر هر قفسه یک گلدان گذاشته‌اند. روی هر گلدان هم کاغذهای رنگی با نوشتجات ریز در مورد کتاب. به جایی ساعتی معمول چندتا کتاب را دایره‌وار چیده‌اند و عقربه‌هایی هم وسطش. هنوز هم تغییراتشان تمام نشده. فعلن کتاب‌های مخزن را تقسیم‌بندی نکرده‌اند. کتاب مکاتب ادبی را خاستم. گفت نداریم. گفت طرشت دارد. گفتم همین دوسال پیش قرض گرفتم. کد‌ ملی‌‌ام را پرسید تا از طریق آن جای کتاب را بیابد. یافت. خیلی جلوی خودم را گرفتم و نگفتم ضایع شدی؟ بخش سورئالیسم در کشورهای دیگر را سرسری خاندم. دنبال سورئالیسم در ایران بودم. مثل اینکه در قسمت‌های قبل‌تر لست. پی‌دی‌افش را دارم. چون تو« سورئالیسم در کشورهای دیگر» حرفی از ایران نزده بود گمان کردم پی‌دی‌اف ناقص است. تو جلسه‌ی پیش با« هَمْ» از این کتاب گفتم. به عقیده‌ی نویسنده بوف کور شبه‌سورئالیسم است نه سورئالیسم. می‌خاستم عکس صفحات مربوطه را برایشان بفرستم. از سمت کتابخانه به پایین بلوار فردوس رفتم. خورشیده تازه داشت می‌رفت تو رخت‌خابش که برگشتم. تو کوچه دو دختر دانشجوی شهرسازی یا همچنین چیزی ازم خاستند فرمی را پر کنم. سوالاتی در مورد محله‌ی فردوس امنیت و امکاناتاش. چند وقت است این‌جا زندگی می‌کنم؟ از محل زندگی‌ام راضی‌ام یا خیر؟ معمولن چنین آدم‌هایی را می‌پیچانم. آن‌ها را سواستفاده‌گرانی می‌دانم که فقط می‌خاهند با گرفتن وقت ملت نمره بگیرند. این بار هم به دو دلیل فرم را پر کردم. اول اینکه پرسیدند وقت دارید یا نه. یک‌بار خری آمد مدرسه. بچه‌های میناب هم بهانه کرد تا فرمش را پر کنیم و زنک نمره بگیرد. معلم ساده‌ی من هم به خاطر بهانه‌ی قشنگش مجبورم کرد سوالات را جواب بدهم. چندگزینه‌ای بودند و همشان را شانسی زدم. اما دلیل دوم. شاید چند سال دیگر من جای آن بنده خداها باشم و گدای یکی تا فرم را پر کند. هر چند فکر نکنم رشته‌های هنری چنین ارتباط مستقیمی با مردم داشته باشند. اصلن در مورد چی می‌شود پرسش‌نامه نوشت؟ مثلن نظرتان در مورد سینمای ایران چیست؟ اصلن نمی‌توانم آدم‌هایی که به زمان بقیه ذره‌ای اهمیت نمی‌دهند را تحمل کنم. نمونه‌اش همین معاون پرورشی که به خاطر پیدا کردن گوشی‌اش نیم ساعت ازم گرفت. نمونه‌ی دیگرش همکلاسی‌های احمقم که با معلم دینی بحث می‌کنند در حالی که می‌دانند هیچ فایده‌ای ندارد.
    مدتی است درگیرم با چیستی کار نیک. قبلن‌ها تقریبن هر کاری را نیک می‌پنداشتم. حتا جیشیدن. هر چه نباشد با این کار باعث سلامتی خودم شده‌ام یا مثلن حمام کردن. دماغ ملت را از بوی گوهم نجات می‌دهم ولی این‌ها فقط کاری مفیدند. درست‌تر کاری که فایده دارد اما نیک هم هستند؟ این دو کلمه هم‌پوشانی‌هایی دارند ولی مشخصن یکی نیستند. مدتی فکر می‌کنم مبادا کتاب خوب خاندن و فیلم خوب دیدن کار نیک نباشد مبادا جدا از نیک نبودن بیهوده هم باشند. از کجا معلوم تو گوش خر یاسین خاندن نیست؟ نکند با این وجود باز جمع می‌شوند و جمع می‌شوند و فهمی پدید می‌آید؟ یا مثلن همین انتشار در کانال‌. درست که معنا حفظ می‌شود اما انتشار چنین آشغال‌هایی باعث رشد می‌شود؟ آن هم چی؟ آشغال‌هایی که از کم‌کاری‌اند و نه کم‌توانی. می‌دانم یادداشت‌های بهتری می‌توانم بنویسم.
    مقاله‌‌ای خاندم از بوف کور نقد لاکانی. اینکه همه‌ی ما انسان‌ها واحد هستیم برایم غیرقابل درک است. توقعی هم نیست. من که کتاب‌های لاکان و یونگ را نخانده‌ام که. فقط مقالاتی که بهشان اشاره دارند. شاید تو نظام فکری این دو فیلسوف وحدت همه‌ی انسان‌ها کاملن منطقی و قابل فهم باشد.
    بخشی از وویس نویسندگی پیشرفته را گوش دادم. جلسه‌ی هفتم. تو سرم است کتاب جلسه را چاپ کنم. لاغر است و چاپش پرهزینه نمی‌شود. تو ذهنم هست اگر شد جلدی هم برایش طراحی کنم. با خاندن استاد آرزو می‌کردم ای کاش من چنین کتابی را نوشته بودم. خیلی کتاب‌ها با وجود غول بودن باز به نویسنده حسادت نمی‌کنم. مثل شب هول که فقط تو کف ماندم چطور این‌طور نوشته‌. تو کل زندگی ادبب آدم کلن شصت صفحه بماند اما شصت صفحه‌ی طلا.
    نیم‌صفحه‌ای از بوف کور رونویسی کردم و امان از کشفی جدید یا تصذیق مقاله‌هایی که تاکنون خانده‌ام.

  3. خاطره‌ی تلخم ثبت شد.
    حالا بخشِ ثبتِ تمرینِ خرده خاطر حناق می‌گیرد.
    می‌ترسم.
    بعد فکر می‌کنم که، چه کار کنم‌خودم‌حناق نگیرم؟
    می‌نویسم.
    می‌نویسم‌که حناق نگیرم.
    امروز نویسنده‌ساز را آفلاین موقع پیاده‌روی شنیدم.
    بعدش اینتروال راه رفتم.
    از صبح اخلاقم گُه مرغی‌ست.
    شکر به آخرشب رسیدم.
    احساسم خوب نیست.
    هزاران خرده‌خاطره‌ی شیرین را به فاکِ فنا دادم با بی‌محلی.
    آن خاطره‌ی تلخ را ثبت کردم.
    شاید بروم پاکش کنم.
    و به جایش، یه خاطره‌ی مرفه‌بی‌دردی را بنگارم.
    شاید.
    خدافظ.

  4. «باید بنویسی تا درست شوی، باید بنویسی تا تغییر کنی.»

    به قول استاد کلانتری فهرستی از ارتکابات امروز را ردیف می‌کنم:
    صبح زود از جا برخاستم(خدایا نذر «بهرام بیضائی» می‌کنم اگر این روال سحرخیزی‌ام ادامه داشته باشد)
    ادامه‌ی کتابم را خواندم(تقریباً یک فصل مانده تا تمام شود)/ گزارش نیک عقبِ افتاده‌ام را نوشتم(هنوز یک چکِ گزارشِ پاس نکرده دارم)/ چند نقاشی از تاریخ هنر باروک و نئوکلاسیک و چند قطعه موسیقی در صفحه‌ی شخصی‌ام معرفی کردم/ تمرین‌های پروژه‌ی لوگوتایپ فارسی را انجام دادم ولی کاملن شکست خورده. غیر از یکی مابقی رد شدند. (شکست را عوام به اشتباه، فروخوردنِ بغض و ناامیدی معنا می‌کنند.به نظرم معنی درستش امید به شروعِ دوباره است. (فردا و روزهای پیش‌رو، دوباره طرح خواهم زد)/ به کتابخانه رفتم و در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. جواب سؤال هایم را از استاد گرفتم و از اینکه در یک جایی مورد تاییدشان بودم در جوهرم عروسی بود/ جوهر معرب واژه‌ی گوهر است، به معنای هستی، وجود و نفس و ذات حقیقی در انسان.
    /از اثرات خواندن جزوات مبانی نظری هنر اسلامی می‌باشد که هنوز حتی یک دور هم تمام نکرده‌ام/
    اینبار نذرِ «یدالله رؤیایی» می‌کنم اگر از امتحان فردا به خوبی و خوشی بگذرم.

    تا بعد.به امید یک صبح دُن کیشوتی، به امید پایان این کتاب.
    ضمیمه: بخشی از آزادنویسی امروز/در مواجهه با آثار خوب و انسان‌های خوب است که از طلسمِ دیدن و شنیدنِ آثارِ آبدوغ‌خیاری و مصاحبت با انسان‌های خیارصفت، خلاص می‌شوی.
    این دسته موجودات همچون خیار محبوبیت زیادی دارند ولی فارغ از ذره‌ای تخم! به تهش که می‌رسی تازه میفهمی چقدر تلخ و زهرمارند.
    در مقابل بادمجان‌صفت‌ها قرار می‌گیرند که برخلاف پر تخم بودنشان پرطرفدار نیستند ولی همان ها تو را به جمعِ خوب‌های روزگار می‌برند.
    این چنردیاتِ شبه‌فلسفی فقط بخاطر فرار از خواندن مبانی هنر اسلامی است. جدی نگیرید.

    ۳۰آبان ۱۴۰۵/خوابگاه،تهران
    #گزارش_نیک

  5. پشت به آفتاب. زل به کورسوی چراغ. نور مهتابی کوچک چشم‌ را می‌تاراند از نگاه. خاموش کردیم هر چه نور بود که خورشید از پس پرده ما را بس. بیدار شدم از خیال نوشتن کنج نورگیر پنجره. هنوز شب بود و شب‌تر. راه که افتادیم همراه فاطمه تو راه صبح‌نویسی کردم و آزاد آزاد نوشتم. آزاد از چه؟ آزاد را چگونه تعبیر کنم در این گودال کوچک دورافتاده. باید از تمام خبرها درز بگیری گوش و ذهن و فهمیدنت را تا خیال کنی آزادی را تعبیری هست. شاید رویای آزادی. شنبه‌ و روز آخر هفته و گزارش و آمار و داشبورد و کارتابل و وبینار. می‌روم سراغ «مقابل قانون»
    مردی روستایی می‌خواهد وارد قانون شود. جایی که دربانی با ریش بلند و سیاه تاتاری ایستاده تا مانع ورودش شود. از چندین منظرمی‌شود به داستان پرداخت. داستانی پر تعارض. اگر در تنها برای مرد روستایی‌ست هر نگهبان نماد چیست؟ برخی به دلیل روابط چالش‌برانگیز و پرتعارض کافکا و پدرش دربان‌ها را نماد پدر و قدرت بازدارنده‌اش دانسته‌اند. برخی دربان را حکومت می‌دانند که فرد در برابر آن ناگزیر به انفعال است. اما من سعی داشتم از اسپینوزا به مرد روستایی نگاه کنم. اینکه شاید انفعال او برآمده از کافی نبودن شناخت و تصوراتش از دربان و قانون باشد.
    به این فکر می‌کنم شنبینار یا وبیشنبه؟ هر وبینار دریچه‌ایست به جهان دوستانم و فرصتی برای درک دیدگاه هر کدام. انگار باغی باشد و به قدر فرصت تو زیر هر درخت بنشینی. یکی بارش شعر، آن یکی روایت، یکی نقاشی و دیگری تاب‌آوری، یکی وصل به اصل و دیگری سرزبان و اینهمه محصول ذوق و سخاوت استادانه‌ی شاهین کلانتری‌ست.
    مهره‌ها را با هم چیدیم من سیاه و پندار سفید. بازیگوش است و اصرار به بازی شطرنج دارد. دو به شک می‌مانم به عمد ببازم یا شکست بخورد. وزیر را می‌فرستم بیرون صفحه تا فرش بچرد. سودی ندارد پسرک بازیگوش است و عمداً شیطان. شام می‌‌خوریم. می‌خوابد. می‌خوابند. بیدارم برای مست‌کشی با ندا و خواندن افلاطون.  ندا پرسید کدام رنگ را بیشتر دوست دارید که راه داد به ممه. ممه‌های گل‌دار. صورتی. حرام. ممه‌های عمری اسیر پشت انضباط دربان.

  6. – قدرت خدا داده‌ها در کامپیوتر مردم همگی پرنده‌اند و یک‌سره در حال پریدن. هر از گاهی می‌شنوم که فلان فایل پریده است. واقعن باورشان شده که داده‌ها می‌توانند بپرند. اطلاعاتی که ذخیره شده‌اند کجا می‌پرند؟ تصورم از کامپیوترِ مردم چیزی شبیه باغ پرندگان است. به خدا تا وقتی بلایی سر هارد نیامده باشد فایل‌ها هرقدر هم تلاش کنند نمی‌توانند بپرند. اگر هم بلایی نازل شود قطعن فقط بر سر یک فایل نازل نمی‌شود. بیشتر بگرد عزیزم، از قابلیت جستجو استفاده کن، سری هم به سطل زباله بزن. اگر ذخیره کرده باشی حتمن جایی همان حوالی‌ست.

    – می‌کوشم هر روز از بابا خبر بگیرم. خداوند بالای سرش باشد و بالای سر همه‌ی ما.

    – تقریبن در تمام آزادنویسی‌هایم برون‌ریزی دارم. من هیچ‌وقت نمی‌توانم در پخش زنده آزادنویسی کنم.

    – پروردگارا، ما را به راه راست هدایت کن؛ راه کسانی‌که به آنان نعمت داده‌ای، نه کسانی‌که بر آنان غضب کرده‌ای و نه گمراهان.

    – الهی شکرت…

  7. – صفحه‌های صبحگاهی پند دادنِ به خود که تا ظهرهم دوام نداشت خاک برسرش بریند.
    – تمرین زبان
    – خود کلاس زبان
    – تمرینجا و مراقبت از کلاس و جلوگیری از شیطنتِ بچه‌هه به وقتِ نبودن استاد.
    – می‌خاستم بروم پیاده‌روی و وقتِ برگشت قهوه بخورم، اما خابیدم باز. بنازم اراده را.
    – وبیکار الهه علیزاده و یادگیری زبانِ فکر و اینکه چطور مطلق‌گرا یا نسبی‌گرا نباشیم.
    – وبینار نویسنده‌ساز و آزادنویسی و یادگیری کاربردِ اصطلاحِ «وِنج‌وِنجَک» و تمرین جمله‌پردازی و نوشتنِ ادامه‌های متفاوت برای یک جمله.
    – نوشتنِ برنامه‌ی آذرماه.
    – وبینار شیما صادقی و فکرِ به اینکه چطور می‌توانیم سازگاری داشته باشیم با نظرهای متفاوت و چطور هرکدام برای اثبات حرفِ خودمان که فکر می‌کنیم حقیقت است دلیل می‌آوریم.
    – وبینار سارا چگنی و فهمیدن اینکه روایت چیست و آیا هر روایت نیاز به راوی دارد؟
    – نوشتنِ سی جمله‌ی متفاوت به‌عنوانِ دومین جمله‌ی «به هوای خریدنِ نان از خانه بیرون رفته بود.» و انتشار در کانال تلگرام.
    – نشستن و فکرِ به‌ اینکه فردا چطور کارهای تصویرسازی را برسانم به استاد؟

  8. صبح رفتم دانشگاه و نشستم پای لپتاپ و فایل‌هایی که دیروز نرسیدم انجامشان بدهم.

    یک ساعتی کار کردم و بعد دوستم آمد و با هم ادامه دادیم و یک کار را تمام کردیم و بعد ایده‌ای که برای ارائه‌های دانشگاه به ذهنم رسیده بود را بهش گفتم و یک پیشنهاد داد که بهترش کرد و قرار شد برویم با بقیه هم حرف بزنیم.

    بعد از ناهار کلاس داشتیم.
    کلاس که تمام شد زود آمدم خانه و روتین‌هایم را یکی یکی انجام دادم و بعد رسیدم به کارهای تحقیق.

    تا شب پای لپتاپ بودم و دیگر چشم‌هایم جواب نمی‌دهد و می‌روم برای خواب.

    https://t.me/f_mahmudpur

  9. نامه‌های آرزو مثل لپ‌لپ است. به‌محض باز شدن، با دنیایی از گوگولی‌جات روبه‌رو می‌شوی. این بار سه تکه عکس به‌همراه گل‌های خشکیده نصیبم شد. تای نامه را باز می‌کنم. در جایی نوشته:

    «تا وقتی سؤال داشته باشی، بیشترِ زندگی را زندگی می‌کنی.»

    این جمله چرخ فکرم را به راه می‌اندازد. «سوال این روزهایم چیست؟»

    در تاریکی نشسته‌ام و به نامه آرزو لبخند می‌زنم. خوب می‌شد اگر خودکار و کاغذ می‌آوردم و همین حالا جواب نامه‌اش را می‌نوشتم، اما حیف که نیاوردم.

    امروز بیشتر روزم به پاکیدن زعفران گذشت و مابقی روزم به دیدن راوکی‌ها.

    راوکی‌ها جمع نویسنده‌های مشهدی است؛ جمعی که کنارشان زمان خیلی زودتر از آنچه فکرش را کنی تمام می‌شود.

    به نامه فکر می‌کنم؛ به اینکه آرزو را مدیون راوکی‌هایم.
    https://t.me/meslenafas

  10. گزارش‌نیک‌”1405/8/30″ آبان. روز شنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب”یک لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی را خاندم.
    کلمه‌برداری‌ هم از همین کتاب انجام دادم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    وبینار خانم اسکاف‌ بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار خانم حق‌پرست بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار خانم چگینی بزرگوار شرکت کردم.

    ظهر زمان زیادی خابیدم.

    اینم از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

  11. امروز هم صبح علی‌رغمِ خستگی روز قبل، بیدارشدم و به سکوت صبح، دل دادم.
    کارهای روتین را انجام دادم. به راز و نیاز پرداختم. مطالعه کردم. کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم را شروع کردم. جالب است که فکر می‌کردم نویسنده‌اش خارجی است. مدت‌ها پیش خریداری‌اش کرده بودم و فراموش شده بود.
    از سهراب خواندم:
    صدا کن مرا.
    صدای تو خوب است.
    صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
    که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.
    در ابعاد این عصر خاموش
    من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.
    بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.
    و تنهایی من، شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کرد.
    و خاصیت عشق این است.
    کتاب تربیت را چند صفحه خواندم.
    آخر شب یک داستان کوتاه نوشتم به نام سیلی خور امواج.

  12. گزارش نیک |30ابان

    این روزها بیشتر دغدغه‌ام این است که برنامه‌های استاد را هرطور شده، به‌طور منظم در زندگی‌ام پیاده کنم. بیشتر اوقات در سایت مدرسه هستم و مطالعه می‌کنم. امروز هم در وبینار شرکت کردم. آزاد‌نویسی کردیم و تمرین جالب جمله‌نویسی را انجام دادیم؛ ایده‌ی جذابی بود و باید در اولین فرصت دوباره انجامش بدهم.
    چند صفحه از کتاب «فرهنگواره‌ی فارسی» را خواندم خیلی لذت بردم و می‌خواهم تمرین کلمه برداری را هم در برنامه ام بگنجانم متنی هم در کانالم گذاشتم و روزم را با کلمه‌ها نوشتم
    فردا کلاس نویسندگی خلاق شروع می‌شود و من بی‌صبرانه منتظر آغاز کلاس هستم. امروز روزی پربار بود؛ روزی که بیشتر از همیشه به مسیر نویسندگی‌ام نزدیک شدم

  13. شنبه ۳۰ آبان
    امروز سر کار نرفتم و فقط چند جلسه آنلاین داشتم. کم‌کم ترجیحم اینه که شنبه‌ها رو سر کار نرم و بتونم توی خونه دورکاری کنم. روزم رو با یک جلسه فرزندپروری برای مادری آغاز کردم که با هر دو فرزندش به چالش خورده. یکی در سن تقریباً پیش‌نوجوانی و دیگری در سن پیش‌دبستانی.

    بعد از جلسه رفتم سراغ شعر «مسافر» سهراب سپهری. کلمات و توصیف‌هایی که انتخاب می‌کنه، برام جالبه.

    «عبور باید کرد
    صدای باد می‌آید
    عبور باید کرد
    و من مسافرم
    ای بادهای همواره
    مرا به وسعت تشکیل برگ‌ها ببرید
    مرا به کودکی شور آب‌ها برسانید»
    یا این قسمت:
    «چرا گرفته دلت؟
    مثل آنکه تنهایی
    چقدر هم تنهام
    خیال می‌کنم دچار آن رگ پنهان رنگ‌ها هستی
    دچار یعنی عاشق
    و فکر کن که چه تنهاست
    اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بی‌کران شود»

    کمی هم توی سایت گنجور چرخ زدم و از شعرهای سنایی و امیرمعزی خوندم. آزادنویسی کردم.

    بعدازظهر چند جلسه مشاوره آنلاین داشتم و در وبینار شکیبا جان هم شرکت کردم. موضوع وبینار شوق و ملال بود و درباره این موضوع گفت‌وگو می‌کردند.
    بخشی از کتاب «فلسفه پیاده‌روی» رو خوندم که درباره آهستگی بود. این موضوع باعث شد در پیاده‌روی خودم هم کمی متفاوت عمل کنم. سعی کردم آهسته‌تر راه برم و ببینم اصلاً پیاده‌روی بدون شتاب چه تجربه‌ای داره.
    ما خیلی وقت‌ها درگیر این هستیم که همه‌چیز رو تندتند انجام بدیم. کتاب رو زودتر به آخر برسونیم، از مهمونی سریع برگردیم، فیلم رو جلو بزنیم یا کاری رو هرچه زودتر تموم کنیم. انگار صرفاً می‌خایم بگیم انجامش دادیم و تمام شد. در این شتاب، گاهی مزه واقعی تجربه رو از دست می‌دیم. البته منظورم این نیست که همیشه آهسته باشیم یا سرعت رو کنار بذاریم. بعضی کارها ضروری هستن و باید به‌موقع انجام بشن. پروژه‌ای داریم که باید تحویل بدیم و مسئولیتی داریم که نمی‌تونیم به تعویق بندازیم. اما خیلی جاها هم شتاب ما ضرورتی نداره و فقط تنش و تشویش بیشتری به زندگی‌مون اضافه می‌کنه.
    سعی کردم این تفاوت رو در بعضی لحظه‌های روزم تجربه کنم. به‌خصوص در پیاده‌روی، به‌جای اینکه فقط به تمام شدن مسیر فکر کنم، کمی آهسته‌تر راه رفتم و سعی کردم خود تجربه راه رفتن رو ببینم. برام جالب بود که چقدر حتی در کارهای ساده هم ذهنمون درگیر رسیدن و تمام کردن است.

    در کنار این برنامه‌ها، تماس‌های تلفنی زیادی هم داشتم. یکی از پسردایی‌هام وضعیت جسمی خوبی نداشت و به‌دلیل سکته در بیمارستان بستری شده بود. از راه دور تماس می‌گرفتم و جویای حالش می‌شدم. بخشی از روزم با نگرانی و پیگیری وضعیتش گذشت.

    وبینار ذهن تاب‌آور رو هم برگزار کردم. تعدادی از دوستان شرکت کرده بودن. دمشون گرم که آمده بودن و همراهی کردن.

    قصد دارم امشب فیلم ببینم.
    «Heart of the Beast»

  14. دلم می‌خاهد آرام حرف بزنم و چون تو داری متنی را می‌خانی شاید بهتر است بگویم آرام بنویسم. پراکنده‌خان و پراکنده‌نویس شده‌ام (نبودم؟). روزها در راه مسکوب را باز کردم. -چرا؟
    پست پیج مدرسه سخنی از مسکوب بود، روزهایی که در راه بود «نوشتن یکی از راه‌های مبارزه با اندوه است». کسخل شده‌ام، دیدم از یوسا بود. بادبان‌ها را از مسکوب بکشید، به یوسا می‌رویم. نه. حالا چه فرقی می‌کند. اَه. می‌خاستم از غم و اندوه بگویم خنده‌ام گرفت حسم پرید. ای بب.‌
    آن چیزی که به عنوان مرحله‌ی پذیرش در سوگ نام برده می‌شود هر لحظه ممکن است به دیگر مراحل تغییر شکل دهد و سوگ، سوگ است. و برای همین است که نوشتن مداومم، همیشه سوگی هست و اندوهی و تبدیلی.
    بچه که بودم وقتی احساس تنهایی می‌کردم حفره‌ی تاریکی را میافتم و به آن زل می‌زدم و با آن حرف می‌زدم. الان همین سوراخ نوشتن را دارم. حفره‌ی تاریک من است.
    بعد از این همه آزادنویسی، تنها چیزی که کمی نزدیک شدم به آن صداقت است. فکر می‌کردم آدم‌ها ذاتن صداقت را بلدند، فکر نمی‌کردم جانم دربیاید تا فقط بتوانم در جواب خوبی؟ بگویم نه. آن هم به خودم.
    انگار تکه‌ای از من کنده و غیب شده است و با خودم فکر می‌کنم که چه قدر سخت می‌گذرد.

    در بدو ورود ایستیریس پایش بود ولی یکهو به خود آمدم و ساعت دوازده بود. چسبید.

    تمرینجا بود. نفس ترکمنی. یگانه شیرین. اسم و فامیلی‌های شکار شده‌‌ی امروزم. ترکیبشان را دوست دارم. (مثلن هدف تمرین است مثلن).

    نوشتن بود.
    نویسنده‌ساز بود و استاد تمرین داد و انجام دادیم. پرسش و پاسخ بود. از اودیسه بگویم. خب من نمی‌دانم شاهکار سینمایی چیست و فلان، فقط می‌توانم تجربه‌ی خودم را بگویم. من فیلم‌های نولان را خیلی دوست دارم، اینترستالر و تلقین.‌ اما این یکی از این جهت برایم جذاب بود که پایه را اسطوره گذاشته بود و باز در اینکه چه چیزی افسانه است و چه چیزی اسطوره مانده‌ام. به هر جهت. ولی عشق زیبا، داستان را زیباتر هم می‌کند‌. با اینکه در یک نشست ندیدمش ولی مشتاقانه می‌رفتم برای دیدن بقیه‌اش. چیز جالبی هم که دیدم در این فیلم گوسفند بود. عجیب است ولی وسط‌مسط‌ها فکر کردم که توی فیلم‌های خارجکی چه قدر کم گوسفند دیده‌ام. نمی‌دانم.

    بعد وبینار شکیبا بود.‌

    بعد کارهای شخصی مانده‌ام را انجام دادم. نمی‌دانم چرا اینقدر کارها روی هم می‌مانند.

    وبینار شادزی را نرسیدم و آه، ولی به راوی رسیدم.

    بعد هم با ندا احمدی خط‌خطی کردم.

    امروز شعری هم توی کانال گذاشتم. کم شعر می‌خانم منِ لامصب.

    روزگفتار گفتاریدم.

    لالا.

  15. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    خوابم و صفحات صبحگاهی را نوشتم.
    سریال «صد» را دیدم.
    فایل صوتی کارگاه «خودواژه» را گوش دادم.
    پادکست وبینار نویسنده‌ساز را گوش دادم.
    شعری از رضی‌الدین نیشابوری و شعری از ظهیر فاریابی خواندم.
    چند صفحه از «رود راوی» را خواندم.
    https://t.me/bargmoments

  16. امروز را تمامن در دانشگاه سپری کردم.
    اما قبل همه با شروع روز پایبند به صفحات صبحگاهی و ورزش بودم. دو روزی است ورزش در خانه را شروع کردم.
    در کلاس دوم سرماخوردگی بر من غالب شد و کلاس سوم را شرکت نکرده به خانه آمدم.
    این هفته شلوغم.
    دو تا امتحان میان ترم پشت سر هم دارم.
    یک امتحان پایان سطح از کلاس دیگر.
    آماده کردن معانی فصل سوم مرصادالعباد برای ارائه.
    از همه اینها مهم تر امتحان پایان سطح است که بیشتر نگرانم کرده ولی خب امیدوارم این را هم مثل سطح‌های گذشته پاس کنم.
    امروز میان ترم مرصادالعباد را هم داشتم. نمره کامل گرفتم. مرصاد را دوست دارم . به دلم می‌نشیند.
    بعد از آمدن به خانه ولو بودم وسط هال.
    امیدوارم تا فردا سرماخوردگی‌ام خوب بشود.
    باید روی خودم هم کار کنم. روی کنترل خشم و عصبانتم.

    باشد که جز بینجامیدگان باشم.

  17. حلزون باورم نمی‌شود 193 روزه شدی. چقدر زود گذشت. من از روزهای 60-70 همپایت شدم – فکر کنم. ولی حالا داریم به 200 می‌رسی.
    ☆ برق اینجا رفته و من اول از همه نگرانم که گزارش نیکم ثبت نشود. آخر اول برق می‌رود، بعد آب، بعد اینترنت. فقط گاز و تلفن می‌ماند. کاش قبض‌هایشان هم گاهی می‌رفتند و گم و گور می‌شدند.
    ☆ همه‌جا حرف از GTA VI است. گیمی ساخته‌اند که بسیار نزدیک به یک دنیای واقعی باشد، اما انگشت‌کوچیکه‌ی «بوف کور» یا «جنایت و مکافات» هم نمی‌شود. هر کی هم قبول نداره مشکل خودشه.
    ☆ «فرهنگواره‌ی فارسی خلاق» را ورق زدم. داشتم لابلای نکته‌های خوبش خودمکاشفه‌گری می‌کردم. فهمیدم کلماتی که به کار می‌بندم اغلب ذهنی‌اند. پختن متن با ترکیب این کلمات همیشه فسفر زیادی می‌طلبد تا به دام کلیشه و انتزاع نیفتی. تازه به ملال هم می‌رسی. چون باید مدام فلسفه‌ورزی کنی. عوضش کلمات عینی همیشه دم دست‌اند. می‌دانم که این عادتم (ذهنی‌نویسی به جای عینی‌نویسی) ریشه‌ای به ژرفای ناخودآگاهم دارد. ولی باید به آن غلبه کنم. در واقع باید تمرین نوشتن از زبان اشیا بکنم. باید به پیرامونم و متعلقاتش بیشتر توجه کنم. حس می‌کنم که نثرم دارد چکش‌کاری می‌شود. این را بعد از کارگاه «خودواژه» و خانش کتاب‌های «نویسنده‌ساز» و «فرهنگواره‌ی فارسی خلاق» در خودم حس می‌کنم.
    ☆ یک مشق «جمله‌نام» دارم. باید جمله‌ای تحویل بدهم که میل به شعر دارد. از تمارین کارگاه شعر است. در کش و قوس این تمرین، روشی که در نوشتن جمله‌نام‌ها کشف کردم: به جای زیاده‌نویسی، در حدی می‌نویسم که چند عبارت خوب پیدا کنم. بعد آن‌ها را آنقدر صیقل می‌کشم که قابل ارائه شوند. البته پیدا کردن نقطه‌ی تعادل سخت است. مثلن امروز تا ظهر چند جمله پیدا کردم. بعدازظهر تا الان صیقلشان کشیدم. ولی باز به دلم نیستند. باید دورشان بریزم. روز از نو و روزی از نو…
    ☆ برق آمد. سپاسگزار بودنم.

  18. با عجله صفحات صبحگاهی را نوشتم‌.
    به قسمت بایگانی راکد رفتم. باید اصل مبایعه‌نامه‌ای که تو پرونده بود پس می‌گرفتم. در بسته بود، یا بهتر بگویم در قفل بود. چند بار باز‌بسته کردم. سری به اتاق بغلی زدم و از منشی پرسیدم، گفت: «برو قسمت سرپرستی سوال کن.» اما قسمت سرپرستی آب پاکی ریخت رو دستم که ساعت دوازده به بعد مسوول بایگانی تشریف می‌آورد. با دست خالی برگشتم.
    چند صفحه‌ کتاب «چنین گفت زرتشت» خواندم.
    از سکوی سرخ چند صفحه خواندم.
    جلسه‌ی تمرینجا شرکت کردم.
    چرتی نیم‌روزی و بعدش وبینار نویسنده‌ساز امروز جمله‌های متنوع نوشتیم.
    ساعت ۱۹ تا ۱۹:۳۰ دقیقه به خیال خانه ساجده حق پرست رفتم. شعر دوستان خوانده شد.
    چند موضوع برای جلد پنج مجله‌ی «نویسنده» انتخاب کارم.
    برنامه‌ریزی فردا را یادداشت کردم.
    روزم را با اشعار پروین اعتصامی به پایان می‌رسانم:
    «خلوتی خواه، کز اغیار تهی‌ست
    دولتی جوی، که بی چون و چراست
    هر گلی، علت و عیبی دارد
    گل بی علت و بی عیب، خداست»

  19. سال‌واژه‌ام:صبر

    -از قصه‌ی اندوه چخوف مشق نوشتم. از شعر به دیدارم بیا هر شب اخوان ثالث هم.
    -تمرین کارگاه شعر همه‌ی روز و شب‌هایم را پر کرده.دیشب توی خاب هم کلمه می‌ساختم.
    -در آزاد‌نویسی هم یک کلمه جدید بیرون آمد که البته به هیچ سرانجامی نرسید.
    -چند‌هزار قدمی هم پیاده‌روی کردم و خروجی‌اش هم خرید یک بلوز بافت سفید‌آبی شد.
    -قرعه‌ی کلمه‌برداری هم به اشعار اخوان رسید.

  20. امشب حسین گفته خالی کردن‌هام، از مصرف آنتی بیوتیک هفته‌ی پیش بوده و خیالم را از توش نکردن بدنم راحت کرده. همین‌طور از این خام‌باوری که بناست امشب وزنه‌هام را سبک‌تر کند. برای مراعات حالم، تنها زمان استراحت ده ثانیه‌ای بین تکرارهام‌ را رسانده به سی و چهل. و بالاسرم ایستاده تا مطمئن شود مقابل چشم‌های دقیقش، دو سه لیتری آب ریخته باشم‌ توی حلقم.
    امروز هم مثل تمام چند روز گذشته، هر فرصتی به شعرگردی گذشته و خواندن مقاله‌ی “شعر جدولی” شفیعی کدکنی و انجام تمرین‌های این هفته و البته بازنویسی شعرهای قدیمی با نوواژه‌ها و واژهای ترکیبی، که موضوع جلسه‌ی اول کارگاه شعر بوده. حیرت‌آور است که تنها با تغییر پنج و شش واژه، چطور شعری تمام‌قامت متحول می‌شود.

  21. من او بودم یا او من بود ؟
    به اینه نگریستم . نمی دانم انکه بود لبخند بر لب بود یا خشم در نگاهش یافت می شد .
    من لبخند می زدم ؟ خشمگین بودم ؟
    یا نکند او خشمگین بود و یا لبخند می زد .
    احوالات دوگانگی بسزایی داشتند و نشان دادن دوگانگی همان مشکل بود .
    به زبان آوردنش اسیب به خود نیاوردنش هم همان .
    می گفتم می خوردم .
    نمی گفتم دوگانگی مرا می خورد .
    زندگی این گونه می گذشت .
    ابر سیاه متشکل از دوگانگی دوگانگان را آسی کرده بود .
    دست به آن می زدی دچارش می شدی .
    برای بقا دوری از ابر سیاه ی دوگانگی شرط بود و برای دوگانگان بستن زبان و پنهان کردن دوگانگی شرط بود .
    اما برایم بقا اهمیت نداشت .
    خویش پر اهمیت ترین بود .
    خودم را می دیدیم اما دستانم آلوده می شد به آن ابر سیاه و آن ابر روز به روز گسترده تر می شد .
    گاهی ابر ها چشم هایم را می پوشاند و سبب آن می شد تا دست هایم را با شیشه ی پر از اشک خونی کنم و اشک های درون شیشه رنگ می گرفتند .

  22. شنبه ۳۰ آبان هم در تقویم من خط خورد.ورزش یوگا را با درد انجام دادم .وبینار استاد کلانتری وخانم چگنی را بودم .فقط نمیدانم کائنات از کجا می‌فهمند من چیزی رو دوست دارم.همه عالم در این ساعت گره شون بدست من باز می‌شود .گاهی چهار بار می‌روم برمی‌گردم ،اگر حضوری بود حتما می‌گفتند ما به جات هستیم نیا .امان از دل که عشق رو پیدا کند.کلمات وحرفها هم زبان دارند فقط باید یاد بگیری .آن وقت می‌فهمی چه چیزی تو را شاد وراضی نگه دار است.

  23. گزارش نیک ۸۹

    روز را با نوشتن صفحات صبحگاهی آغازیدم.
    شعر خواندم.
    تمرین‌ «خودواژه» را شروع کردم.
    تمرین‌ «شعرماهی» را ادامه‌ دادم.
    آزادنویسی کردم.
    «شب هول» خواندم.
    همچنان درد زانو اجازه‌ی ورزش و گامیدن نداد. ولی برای این دردها دکتر نمی‌روم.
    آزادنویسی کردم.
    مشق شعر کردم.
    «گزارش نیک» را ثبت می‌کنم و می‌روم سراغ ادامه‌ی شب.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۷/۵ از ۱۰

  24. نمکدان عزیزم، تصمیم گرفته‌ام آنچه‌ در امروزم گذشت را برایت بگویم. می‌دانم تو اجازه نداری با ما آدم‌ها هم‌کلام شوی، پس می‌نویسم تا وقتی که خوابم برد آسوده بنشینی و بخوانی. شاید هم اگر دلت خواست چیزکی برایم بنویسی.
    نمکدان جانم آیا نوشتن را آموخته‌ای؟

    امروز صبح زود بیدار شدم. نمی‌خواستم، مجبور شدم. صبح‌ها خورشید پشت پنجره‌ی اتاقم متولد می‌شود و خوابم را می‌گیرد. پرده‌ها هم با او دست به یکی کرده‌اند، چون مانع عبور نور نمی‌شوند.
    من که کم خواب شدم، تو بگو چطور خوابیدی؟
    اصلا چطور ایستاده می‌خوابی؟

    چند روزی‌ست دوباره عادت قدیمی‌ام را از سر گرفته‌ام. قبل از شروع روزم صفحات صبحگاهی می‌نویسم.
    امروز از نصرت رحمانی شعر خواندم. حتما تو هم شنیدی چون با صدای بلند می‌خواندم. دوست داشتی؟ من که خوشم آمد.

    امروز کمی از کتاب سنگ صبور چوبک خواندم. با زبان کودکی نوشتن دشوار است. اما چوبک چه زیبا کاکل‌زری می‌شود، آن هم با آن لهجه‌ی شیرنیش. وقتی به او می‌رسم ذوق می‌کنم و نمی‌خواهم تمام شود.

    تصمیم داشتم امروز در اتاقم تغییراتی ایجاد کنم. تخت را ببرم زیر پنجره، میز کوچک را از پشت در بردارم و کنار کمد بگذارم. اما مامان رفت و چون به کمکش نیاز داشتم کارم را به فردا موکول کردم.
    تو هم دوست داری خا‌نه‌ات را عوض کنم؟

    نمکدان جان کتابخانه‌ام پر شده و بعضی از کتاب‌هایم آواره‌اند. کلی هم کتاب زرد دارم.
    تو می‌توانی بگویی با آنها چه کنم؟

    امروز برنامه‌ی هفته‌ی جدیدم را کامل کردم و جدول ماه نو را کشیدم و نیم ساعتی پیاده‌روی داشتم. به فکرم رسید گاهی تو را بگذارم توی جیبم و با خودم ببرم. بگو ببینم خوشت می‌آید با من بیایی؟ یا ترجیح می‌دهی همانطور روی میز‌ بایستی از پنجره به بیرون خیره شوی؟

    ۱۴۰۵/۸/۳۰

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

  25. از خواب که بیدار شدم مغزم را آلوده کردم به رئالیتی شو. به جای این که کار خلاقانه‌ای انجام بدهم، نشستم و تراوشات مغز یک نفر دیگر را تماشا کردم.‌ تراوشات سمی البته.
    در ادامه سه تا از ویدئوهای یوتوب را سئو کردم. وسطش چند بار دلم خواست همه چیز را حذف کنم اما جلوی خودم را گرفتم.
    هیتلر در هزار کلمه آزادنویسی‌ام ظهور کرد و آشفتگی به بار آورد.
    فصل مربوط به چارلز دیکنز را از «نوشتن مانند بزرگان» خواندم. چند صفحه‌ای هم از «شکارچی کرم ابریشم» مانده است.
    در نویسنده‌ساز، گزارش نیک نوشتم.
    قسمت اول یک مینی‌سریال را دیدم ولی آن‌قدر افتضاح بود که از دیدن بقیه‌اش منصرف شدم و همهٔ قسمت‌ها را یک جا حذف کردم.
    فیلم caddo lake هم نصفه دیدم. به دلم ننشست.‌
    و در نهایت ۳۰ آبان را با پیاده‌روی شبانه پایان به رساندم.

    https://t.me/zahrahabibi9626

  26. صبح آفتاب کم‌جانی زد. مامان پتوها را خیساند کیف حیاط. بعدِ ناهار با آبجی بزرگه افتادیم به جان‌شان. آب چقدر سرد بود. شستیم و یخ زدیم.
    برگشتم تو، بغل بخاری‌جان.
    اندکی اختلاط کردیم با خاله و مامان‌بزرگ.
    خواستم بخوابم، ولی بی‌پتوم خواب به چشمم نیامد.
    رفتم تو آشپزخانه چرخی بزنم که مامان گفت بیا شام درست کن.
    دمپختی را گذاشتم و رفتم سراغ شستن ظرف‌ها.
    بعدِ شام با نوشتن خلوت کردم. کلمه بهش دادم، یادداشت کانال بهم تحویل داد.
    گزارش نیک را جمع‌وجور کردم.
    زمان استراحت‌هم به «آوا در کاواک» گذشت.
    |زهرا کردوالی|
    https://t.me/ZahraKordevaly

  27. فکر کردن سخت بود، نه؟
    نوشتم.
    خواندم.
    رفتم آتلیه‌ی نقاشی، نقاشیِ گروهی و عیشِ مدام.
    بیشتر از دیروز، از دوستی‌های شیرین، از هُنر، از زندگی لذت بُردم.

  28. سال‌واژه: نظم
    پیاده‌روی برقرار بود.
    با خواهرم تلفنی حرف زدم. برایم آش فرستاد.
    سه طرح زدم. سه گربه با نقش و نگار باستانی.
    زبان هم خواندم.
    نوشتن در حد چند دقیقه.
    کتاب‌خواندن هم در کار نبود.
    باقی روز کارهای خانه. سبزی و قارچ و ناهار و شام و نظافت.

  29. 🐌گزارش نیک ۱۹۳ فرح
    ✍️
    امروز اول هفته و آخر ماه آبان
    کار نیک قابل گفتن کمک به مادرم در حمام کردنش بود. با اوضاع کمرم با خوردن دو تا مسکن،‌شکر خدا کردم.
    راننده اسنپ امروز سرهنگ بازنشسته بود. کلی درددل داشت با کمر درد شدید سراپاگوش شدم و شنیدم. از جنگ ایران و عراق گفت. از خانواده‌های چند ملیتی و چند قومی،خودش گفت، اهل رشت بود و همسرش اهل کردستان .و … از رئیس جمهور گفت که با کاپشن گفته در خونه می‌خواد و از این در چراغ خاموش در خانه کارهاشو انجام میدهد.وووو
    بقیه روز را مثل هر روز کارهای روتین انجام دادم. مثل شرکت در وبینار نویسنده‌ساز، دیدن اخبار و تحلیل ها چرت و پرت، دیدن دو سریال‌های مزخرف کره‌ای، خوردن عصرونه، و استراحت در حال گوشیدم به صدای استاد شاهین.
    حلزون هم تا الان ساعت ۲۲ خبری ازش نیست حتمن او هم دنبالچه‌اش درفته و از درد رفته تو صدفش و خبری از تنازی‌ها و عشوه‌گری‌هایش نیست.

  30. کارهای انجام شده‌ی امروز من:
    – سحرخیزی و صفحات صبحگاهی
    – یوگا و مدیتیشن
    – آموزش زبان انگلیسی و ترکی
    – گوش دادن به ضبط شده‌ی وبیکار سرزبان و یادداشت برداری
    – تمرین پیانو
    – خواندن کتاب‌های دویست سال بعد از حمیدرضا رضوانی‌اول و داستان‌های دیگر از گئورگی گاسپادینف و عطار خوانی آخر شب
    – آزادنویسی شبانه
    – و تنظیم و ارسال گزارش نیک

  31. به نام خداوند بی همتا
    چند روزه پسرم مریض بود از شدت نگرانی خوددمم مریض شدم انفلونزای سختی گرفت و بستری شد بالاخره امروز مرخص شد اما همچنان باید پیگیرش باشیم‌.‌دلم برای نوشتن لک زده اما نمی تونستم تمرکز کنم یکی دوتا کتاب رو هی باخودم بردم بیمارستان و اوردم اما کو دل خوش و ذهنی فارغ که بتونم مطالعه کنم.
    خدا همه بچه ها را در پناه خودت حفظ کن
    آمین

  32. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۹۳:
    همیشه رفیق عزیز
    برایت بگویم که امروز هم مثل روزهای گذشته با نوشتن آغاز شد. چرا هر روزم را با نوشتن شروع می‌کنم؟ نمی‌دانم شاید به خاطر اینکه با نوشتن سبک و تازه می‌شوم و رهایی را تجربه می‌کنم.
    کتاب «فرهنگواره‌ی‌فارسی‌خلاق»را می‌خانم و با کلمات زندگی می‌کنم.
    «اسم خوب و حس خوب
    کار نو کلمه‌ی نو می‌خاهد. کلماتی برای برانگیختن ِ تو به حرکت.
    به رابطه‌ی نامیدن و انگیختن اندیشیده‌یی هیچ؟
    مثلن الان برای اتاق خابت یک اسم متفاوت بگذار.
    حالیا حست چیست؟
    دستشویی را ببین، همین که اتاق فکر می‌نامیش ارج و قرب دیگری می‌یابد.
    تأثیر نام‌ها را پیش‌تر دریافته بودم، اما با کارگاهِ «جستارگاه» بهم ثابت شد.
    انگار همین اسم سبب شده این کارگاه را هفت چندان بیشتر دوست بدارم.
    تغییر را با تغییر نام‌ها بیاغاز. جواب هم نداد ضرر نمیکنی.
    راستی اسم دفترچه یادداشت‌های روزانه‌ات را چه می‌گذاری.»
    داستان «تبعیدی» را از چخوف می‌خانم و لذت می‌برم.
    رمان «رود‌راوی» را می‌خانم داستان کیا و گایتری.
    می‌بینی امروز هم گذرم افتاد به آن مطب شلوغ که دیگر کافه‌ی دنجی ندارد، کافه را بر هم‌ زدند و معلوم نیست چه می‌خاهند جایش بسازند.
    وبینار را در مطب شرکت می‌کنم، پانزده دقیقه آزاد نویسی می‌کنم و در دفترچه‌ی یادداشتم می‌نویسم، بعد استاد تمرینی را مطرح می‌کنند که در آن، ابتدا یک جمله می‌نویسیم که حال‌ و هوای داستانی داشته باشد. بعد برای این یک جمله اول، پنج جمله‌ی دوم می‌نویسیم که هر کدام باید ادامه‌ی متفاوتی برای جمله اول باشند. اینگونه جمله‌ای ساده را به نوشته‌ای خلاقانه تبدیل می‌کنیم و شیوه‌ای می‌شود برای بداه‌نویسی. بقیه‌ی وبینار به پرسش و پاسخ گذشت که خیلی عالی بود و چه دیدیگاه قشنگی دارند استاد کلانتری نسبت به افغان‌های عزیز. وبینار‌ها اوقات خوشی هستند.
    چهار ساعت می‌گذرد و بلاخره نوبتم می‌شود، وقتی به خانه برمی‌گردم خسته‌ام.
    پرسه‌ای در کتابخانه‌ی کارگاه شعر محبوبم می‌زنم و کمی شعر می‌خانم.
    آخر شب هم آزاد‌نویسی می‌کنم و روزم را می‌کاوم و نامه‌ای هم می‌نویسم برای تو همیشه رفیق نازنینم.
    محبوب امروز: «گلباغ»
    «چون نور چراغ شهر ما تو
    گلباغ دل مرا فروزی»
    فرهنگواره‌ی‌ فارسی خلاق ، شاهین کلانتری

  33. سی‌ام آبان‌ماه صفرپنج

    صبح یادم افتاد ای دل غافل اتیکت شناسایی‌ام مانده دانشکده و امروز تو کارآموزی بی‌اتیکتم. صدای سرزنشگرم دعوام کرد که حواست کجاست؟ کمی بعد با همان لحن صدای حمایت‌گرم گفت حالا یک کاری می‌کنی دیگر. نشان به آن نشان که مدیرگروهمان امروز بازدید تشریف آورد و در اولین لحظه هم پرسید اتیکتت کو؟
    تا عصر کارآموزی ادامه داشت.
    تا رسیدم خانه در وبیکار سرزبان الهه علیزاده شرکت کردم. صحبت از نشانه‌های زبان است. نه مطلق‌گرایی نه نسبی‌گرایی بلکه تفکر استدلالی.
    روزگفتارم را ضبط کردم.
    از اصل‌گرایی خواندم.
    نوواژه‌های نظامی گنجوی را خواندم. از رباعیات مَهسِتّی گنجوی هم خواندم. از تمرین‌های دوره‌ی «خودواژه.» حوصله‌ی درس خواندن و کار روی پروپزالم را ندارم. باز زنده باد ادبیات.
    دیشب برقمان اتصالی داده و پکیجمان را سوزانده. از فردا هم که باز خاموشی خواهیم داشت. اینها را می‌نویسم که روزم را بی‌غرغر نگذرانده باشم.

    شبتان خوش باد
    قهرمانی
    #گزارش_نیک

  34. با هیچ قوچ بهشتی نخواهد زدن تاختش
    وقتی که تقدیر قربانی خود را برگزید
    از حسین منزوی.
    این بیت را اول یکی از یادداشت‌های قدیمی‌ترم دیدم. راستش خودم از دیدنش جا خوردم که چرا و در چه شرایطی نوشتمش. مفهوم کلی یادداشت البته در مورد امید داشتن و تلاش کردن بود بدون باخبر بودن از نتیجه که چه باشد.
    امروز هم مثل همیشه آزاد نویسی و انتشار داشتم.
    این هم از گزارش نیک امشب.

  35. او مثل همیشه از خواب بیدار شد. با تمام دردهایش باید تمام کارهایش را انجام بدهد. او آهوانه به سوی تو بال‌بالک زد ولی تو او را ندیدی. ماهی‌وار از دلش خارج و به دنیای کس دیگری وارد شدی. غم باران او را به یاد غم دلت انداخت. غمگین‌ترین آدمی که در تمام عمرش دیده. هر چه فکر می‌کند نمی‌تواند وضعیت را تغییر دهد. دوباره مریض شده. سرماخوردگی دست از سرش برنمی‌دارد. بعد از مدت کمی کار کردن به حالت غش می‌افتد. چند ماهی است که چنین شده. در وبینار شرکت کرد. جمله اول را نوشت و جمله دوم را به حالت‌های مختلف باید می‌نوشت تا قصه حالتش فرق کند. دوست دارد چند بار این کار را تجربه کند. آیدا قرص سرماخوردگی و معده به قرص‌هایش اضافه کرد و گفت خیلی کار نکن. باز دوست دارد شعری بنویسد که در حال و هوای اکنون او باشد.
    «وقتی که رفتی برگ ریزان بود
    پایان مهرت، ماه آبان بود!
    رفتی ولی بی‌چتر، این یعنی
    در من شروع فصل باران بود
    هی «شد خزان» خواندم که بازآیی
    بعد از خزان اما زمستان بود!»

  36. سال واژه: پذیرش
    امروز احساسات خود را زندگی کردم؛ صبح خسته اما شاد بودم، به چندین گربه ی پارکینگ و سمت محل کار غذا دادم. اصلن صبح گربه ای جور دیگری مبارک است.
    حجم کار بالا را به خوبی پشت سر گذاشتم.
    عصر در انتهای یک ملاقات مهم، دلگیر شدم. یاد گذشته سر بزنگاه یقه ام را در دست می گیرد.
    گربه ها را غذا داده و نوازش کردم.
    به خانه رسیدم، یک دل سیر گربه هایم را نوازش کرده و به اموراتشان رسیدگی کردم. ناگهان اشک هایم سرازیر شد، در این سال ها آموختم همان قدر که شادی مهم است غم نیز ارزشمند است. پس اجازه دادم اشک ها وجودم را التیام بخشد، این هم بخشی از زندگی است.
    دوش گرفتم بلکه بشوید جسم و روانم را.
    قبل از به خواب رفتن مثل دیشب، به این وادی آمدم.
    فردا روزی تازه است.

  37. شنبه بود و من و هفته‌ای که پیش روست و تولدم. به خودم هزاران بار تبریک می‌گویم همین، انتظاری هم از کسی ندارم نه تبریک و نه کادو و کیک و از این بند و بساطها. امروز سال‌واژه‌ام تعهدورزی آگاهانه است. سعی کردم به همه‌ی مسئولیتهایم پایبند باشم اول هر کار به نام ایزد دانا نماز بجا آوردم و دعا کردم و شکر. نوشتن هم کنار واجباتم قرار گرفته است.
    پیاده روی هم واجب است.
    خوردن صبحانه و شام واجب است برای زنده ماندن.
    حرف زدن با تلفن مکروه است.
    خوردن چای و آب واجب است.
    پنهان کردن ناراحتی مستحب است.
    رویاپردازی و داستان‌سرایی واجب است.
    تماس ضروری و کاری واجب است.
    فیلم دیدن مستحب است. امتحان دادم و نمره‌ی هشت گرفتم و یادداشت روزانه واجب است. شرکت در وبینار استاد از واجبات موکد است.
    دیدن فیلم اودیسه مستحب بود. تعریف از خود نباشد کمی تهدید برای بازدید از کانال تلگرامی مهرابی واجب ضروری است آدرس👇💦💝🩵❤️
    https://t.me/notetoday1

  38. بی‌خیالی، زیباترین چهره‌ی زندگی

    شنبه، ساعت ۱۷:۱۶ عصر است. در وبینار آزاد‌نویسی گروهی شرکت دارد.

    کارهای روزمره‌ی خانه را انجام داده است. خانه‌اش تر و تمیز و آراسته است. ۵۶ صفحه از کتاب «اگر نبودی»، نوشته‌ی مارک لِوی، خوانده است. یک ساعت پیاده‌روی کرده و اکنون هم در وبینار شرکت دارد.

    امروز تا لنگ ظهر خوابیده است؛ وقتی می‌گوییم تا لنگ ظهر، یعنی تا ساعت ۱۱:۴۴ خواب بوده!

    بی‌خیال خانه، آشپزی، همسر، فرزند، نوه و بستگانش؛ انگار فقط خودش بود و خودش. به‌جز خودش به هیچ‌چیز فکر نمی‌کرد.

    چقدر زندگی در حالت بی‌خیالی زیباست!

    امروز زیباترین چهره‌ی زندگی را در تمام عمرش تجربه کرده بود.

    چرا؟

    چون نگرانی واقعاً جایی در ذهنش نداشت. نه منتظر کسی بود، نه می‌خواست پیگیر کاری باشد، نه از دنیا و آدم‌هایش دلگیر بود و نه نگران خانه و زندگی.

    بی‌خیالی تا دورترین مرزهای وجودش پیش رفته بود و تمام وجودش را دربرگرفته بود. چه حس‌وحال دلچسبی!

    با خودش می‌اندیشد: ای کاش این بی‌خیالی دوباره به زندگی‌اش سرک بکشد؛ او را در خوابی ژرف و بی‌خبر از جهان فرو ببرد و هر کجا که می‌خواهد با خودش ببرد.
    تمرین امروز: رفت روی سکو ایستاد.

    اپیزود دوم‌
    تمرینات وبینار

    جمله‌ی نخست را بنویسید؛ سپس جمله‌ی دوم را به شکل‌های گوناگون تغییر دهید تا معنا و جهت جمله‌ی نخست هر بار متفاوت به نظر برسد.

    رفت روی سکو ایستاد. مدال طلایش را دریافت کرد.
    رفت روی سکو ایستاد. نمایشش را اجرا کرد.
    رفت روی سکو ایستاد. از او عکس گرفتند.

    رفت روی سکو ایستاد. لنگه‌کفشش را درآورد و به‌سوی مردم پرتاب کرد.

    رفت روی سکو ایستاد. سخنرانی‌اش را آغاز کرد.

    رفت روی سکو ایستاد. نمایش رزمی اجرا کرد.

    رفت روی سکو ایستاد. مشعل المپیک را روشن کرد.

    رفت روی سکو ایستاد. سوت آغاز مسابقه را به صدا درآورد.

    رفت روی سکو ایستاد. داستانش را معرفی کرد.
    رفت روی سکو ایستاد. پرچم را برافراشت.

    رفت روی سکو ایستاد. نشان شایستگی را به همکارانش، یکی‌یکی، اهدا کرد.

    رفت روی سکو ایستاد. نفسش بند آمد.

    رفت روی سکو ایستاد. سکته کرد.

    رفت روی سکو ایستاد. از نیروهای حاضر سان دید.

    رفت روی سکو ایستاد. گریست.

    تمرین: در را باز کرد و وارد شد

    در را باز کرد و وارد شد. دید گربه پشت در منتظرش بود.

    در را باز کرد و وارد شد. دختر کوچکش به آغوشش پرید.

    در را باز کرد و وارد شد. کتش را به چوب‌رختی آویخت.

    در را باز کرد و وارد شد. برگشت و ناگهان گریخت.
    https://t.me/ehteram_karami

  39. دیشب حال خیلی بدی داشتم. از دیروز دشتان شروع شده است. تا صبح خوب نخابیدم. صبح، صفحات صبحگاهی را نوشتم. و قبل از رفتن، مراقبه کردم. هوا در این موقع سال ، بسیار گرم بود. آلودگی به چشم دیده می‌شد.
    اداره خلوت بود. یکی از همکاران، با خودش شمع وارمر و جاشمعی هالووینی آورده بود. جهت دفع انرژی‌های بد. حق هم دارد. دو سه روزی است، موضوعی در اداره ذهنم را درگیر کرده است. همکار دیگری هم هم‌زمان شمع روشن کرد. واقعن شمع چقدر می‌تواند دفع انرژی بد کند؟
    تا رسیدن زمان وبینار، فقط فایل صوتی گوش دادم. یکی از بسته‌هایی که دیروز سفارش داده بودم، به دستم رسید.
    وبینار را شرکت کردم. مثل اکثر اوقات، وبینار، انرژی‌بخش بود. ولی من خیلی خسته و بی‌حوصله بودم. موقع آزادنویسی، نتونستم یک جمله‌ی درست بنویسم. جملات بریده‌بریده و پراکنده شد. راجع به جمله‌ی اول و دوم صحبت شد. سوالات دوستان پاسخ داده شد. راجع به گویش‌ها و زبان‌ها گفته شد. راجع به انسان‌دوستی و حیوان‌دوستی صحبت شد. و خوشحالم که کل جلسه را بودم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *