گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

«درخت‌ها را تکرارشان نیست که زیبایشان می‌کند. صف درخت در گریز اسب سیاه است که زیبا می‌شود…»
-یداله رویایی، منِ گذشته:‌ امضا

در «گزارش نیک» هر روز گزارشی می‌نویسیم از عملکرد روزانه‌مان.

شما هم می‌توانید این پایین بنویسید که امروز چه کرده‌اید.

برای آشنایی با شیوه‌ی نگارش گزارش نیک و مطالعه‌ی نمونه‌های متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.

چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک

می‌توانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسنده‌ساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداخته‌اید:

دست نویسنده‌ساز

پیاده‌روی

حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.

آزادنویسی

بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.

تکرارآموزی

یکی از آموخته‌‌های قبلی‌مان را از نو مرور کنیم.

کلمه‌برداری

دستِ‌کم یک کلمه‌ی تازه به دایره‌ی واژگانِ فعالمان بیفزایم.

گزارش نیک

ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه هم‌رسان کنیم.

چند نکته‌ی دیگر:

  1. سال‌واژه: در آغاز گزارشتان می‌توانید به سال‌واژه‌ی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایه‌ی سال‌واژه.
  2. نمره‌ی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید می‌توانید عملکردتان را دقیق‌تر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
  3. یاری‌ جستن: ویلیام کلمنت استون می‌گوید: «به دیگران بگویید می‌خواهید چه‌کار بکنید… سرانجام، یکی پیدا می‌شود که می‌خواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» می‌توانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
  4. گزارش آموخته‌ها: از آنچه به‌تازگی آموخته‌ایم بگویم و حتا پاره‌هایی از کتاب‌ها یا کلاس‌ها را نقل کنیم.
  5. رسانه‌ی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید،‌ لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وب‌سایت» ثبت کنید:
    https://t.me/shahinkalantari

پرسش‌نامه‌ی گزارش نیک

همچنین می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:

برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیاده‌روی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی درباره‌ی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه‌ یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز درباره‌ی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را می‌گویی؟


مانیفست گزارش نیک

  • گزارش نیک می‌تواند بهانه‌ای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانه‌ی زندگی باشد.
  • بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابه‌لای کارهایمان چند سطری درباره‌ی هر تجربه قلمی کنیم. این‌طوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمی‌شود. تنها کافی‌ست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمع‌بندی و ویرایش ‌خرده‌یادداشت‌های روز گزارشمان را بفرستیم.
  • گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکته‌های جالب از زندگی روزمره‌ی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
  • شاید پس از چند روز حس کنیم گزارش‌های ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمی‌یابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویه‌ای به آن می‌نگریم و چه شکلی بیانش می‌کنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبه‌های نادیده‌ی روالِ روزمره‌ی زندگی به وجد بیاییم.
  • گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان هم‌رسان کنید.

همسفران ثابت‌قدم گزارش نیک

| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حق‌پرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلام‌پور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه‌ اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوش‌آموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریم‌بانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحی‌پور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت |‌ آرزو بابایی |‌ فهیمه سعادت | لادن شایان‌فر | دیانا عباسی | سمیرا نشانی‌فر | شیما صادقی |‌ ناهید یوسف‌زاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علی‌قلی‌زاده | مریم حاجی‌کریمی | عادل صالحی | مهناز روئین‌تن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمه‌حورا رحمانی | محبوبه نیری | زهرا شعله | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | آوین میرصیفی | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | محمد حامدی | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسین‌زاده | فاطمه مهرآور | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گل‌مکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمی‌فرد | ارشین کیخا | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقان‌پور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علی‌پور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی |‌ علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی | علی احسانی | 


قوانین بهره‌وری من

  • کمال‌گرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانه‌ی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی می‌داند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخه‌ی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، می‌توانی در نسخه‌‌های بعدی به ایده‌آلت نزدیک‌تر شوی. پس کمالگرا عملگراست،‌ چون تشنه‌ی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار می‌شود، و کمال را در بهبود تدریجی می‌جوید.
  • اول اولویت. فقط با انجام مهم‌ترین اولویت روز است که اجازه‌ی رفتن سراغ بقیه‌ی کارها را می‌یابی.
    از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخه‌ی صبحگاهی تو، بهتر بر می‌آید.
  • به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
    توی یک ساعتِ پُرانرژی می‌توان کارِ چند ساعتِ کم‌انرژی را انجام داد.
  • پرسه‌ی بیهوده و بی‌موقع شبکه‌های اجتماعی ممنوع.
    برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیم‌ساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
    اینکه حرفه‌‌ی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمی‌شود که وقت‌سوزی در آن را توجیه کنیم.
  • رُند کردنِ ساعت ممنوع.
    از هر لحظه‌ای می‌توانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است.
  • چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهره‌وری است.
    هر وقت روی یک کار تمرکز می‌کنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر می‌دهی.
  • حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیاده‌روی بساز.
    گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیاده‌روی کوتاه می‌تواند شهامت، حوصله،‌ تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند.
  • اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
  • یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
    گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است.
  • خوب و به‌موقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
  • در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجام‌شده بنویس. آخر شب آن را در صفحه‌ی «گزارش نیک» هم‌رسان کن.
  • ادامه دارد…

دانلود کتاب‌های شاهین کلانتری

دانلود کتاب فرهنگواره‌ی فارسی خلاق

دانلود کتاب نویسنده‌ساز

دانلود کتاب پنداشته‌ها

دانلود کتاب شاهراه تأثیرگذاری

دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

دانلود دفتر عملکرد ناب

کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنال‌نویسی)


عضویت در گروه تلگرام
وبینار نویسنده‌‌ساز

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

18 فروردین 1398

18 فروردین 1398

28 شهریور 1403

28 شهریور 1403

130 پاسخ

  1. سلام زهرا جان.
    نوشته تون رو خواندم.قشنگ و بی تکلف و طبیعی نوشته اید.همذات پنداری کردم.منم سر پسرم شکم ام کوچیک بود.تجربه سزارین ام رو به یاد آوردم.خیلی از عمل می ترسیدم.اما خدا رو شکر آسون پیش رفت.ولی روزهای بعد زایمان و تا ۶ ماهگی پسرم،برایم سخت بود و تا ۱ سال هم افسردگی بعد زایمان و اضطراب داشتم.

    الان محمد علی جان نزدیک ۳ سالشه.ولی سن سختی هست.سن لجبازیه.منم قبل حاملگی ام لاغر بودم.الان ۹ کیلو اضافه وزن دارم.هم به بچه دوم فکر می کنم و هم ترس از چاق شدن دوباره و مسئولیت های جدید دارم.

    دوست دارم زیادتر بنویسم.قبل بچه،خیلی بیشتر می نوشتم.

    آدرس سایت من:

    http://www.zohrehahm.ir

    موفق باشید

  2. استاد من در قسمت وب سایت،نمی تونم درج کنم سایت ام رو.وقتی می نویسم، مرتب می گه لطفا یک آدرس معتبر بنویسید و خطا می ده.

    آدرس سایت من:
    http://www.zohrehahm.ir

  3. روز را با ورزش شروع کردم. در زمان استراحت هم به فایل صوتی وبینار وصل به اصل گوش دادم. در کانال فاطمه یاوری چرخی زدم و متوجه ایستگاه رقص شدم. بهش پیام دادم که من می‌خواهم بپیوندم به این جریان. در ایستگاه رقص، با بدنمان احساس راحتی می‌کنیم و احساساتمان را از طریق بدن بروز می‌دهیم.

    عصر می‌روم پیش هـ. امروز کلاس تصویرسازی‌مان است. امروز رفتیم سراغ تصویرسازی انسان. کلی چهره جالب کشیدیم. و حین طراحی کردن، حرف می‌زدیم. از کارهایی که در هفته گذشته کردیم. مثل یکجور گزارش نیک هفتگی. از کلاس ایلاستریتورش می‌گوید و طرح بازی ماروپله‌ای که کشیده کلی ذوق می‌کنم. من هم تمرین‌هایم را نشان می‌دهم و به همراه چایی عصرانه گپ می‌زنیم. از نوشتن می‌گویم و آنچه مدرسه نویسندگی به زندگی‌ام می‌افزاید که جان‌افزاست. از سوگ می‌گوییم. و شاید کمی خودمان را آرام می‌کنیم. کتاب‌های کودک مهرانه جندقی را ورق می‌زنیم و هـ می‌گوید بیا داستانت را تصویرسازی کن. اما می‌دانم که هنوز راه درازی دارم. اما داشتن همچین افقی، انگیزه‌ام را بیشتر و بیشتر هم می‌کند.

    ایستگاه رقص را می‌آغازیم و می‌رقصیم و خودمان را رها می‌کنیم و در لحظه‌ایم. وبینار مبینا جان ملایی هم همزمان است و من سلامکی می‌کنم و در حین رقصیدن صدای مبینا را هم می‌شنوم. می‌بینم نمی‌شود وبینار را می‌بندم تا در سکوت و تمرکز، از ترجمه به زبان پدری بشنوم.

    پسرخاله و دختر ح را می‌بینیم. به رستوران ژاپنی می‌رویم و من جاجانگمیون می‌خوردم چون همیشه دوست داشتم ببینم این کره‌ای‌ها چه می‌خورند. خوشمزه بود اما فیله گوساله چون دوست نداشتم نتوانستم از تمامش لذت ببرم.

    بعد هم در پارکی قدیمی، با مرور خاطرات دبیرستانم در ذهن، بلال بر بدن زدیم.

    چهارشنبه شب‌ها را از پنجشنبه‌شب‌ها بیشتر دوست دارم. به همان علت که روزهای آخر اسفند را از عید نوروز بیشتر دوست دارم. مسیر رسیدن به اتفاقی خاص برایم لذت‌بخش‌تر است انگار. مثل آرایش کردن و رقصیدن همزمان قبل از رفتن به مهمانی.

    گزارشن نیک
    فاطمه شَبّه
    6 آبان

  4. چهارشنبه ۶ آبان ۱۴۰۵

    گزارش نیک 🌱
    سال‌واژه‌ام: آفرینش

    دو دقیقه مانده به ساعت سه بعدازظهر و هنوز ننوشته‌ام. دیشب قصد نوشتن داشتم، اما چشم‌هایم سنگین شد و خوابم برد. امروز هم برای نوشتن خیلی بی‌حوصله‌ام.

    خودم را مجبور می‌کنم که هرطور شده وارد صفحه‌ی یادداشت‌های موبایلم شوم تا این زنجیره قطع نشود.

    دیروز که از خواب بیدار شدم، سرحال‌تر از همیشه بودم. گفتم امروز می‌خواهم خودم ناهار درست کنم. مامان به حمام رفت و من خورشت مرغ درست کردم. بعد از مدت‌ها آشپزی در آشپزخانه‌ی خودم، سرحالم کرد.

    ناهار خیلی خوشمزه شد؛ همه تعریف کردند. بعد از ناهار، لی‌لی حسابی بازیگوشی می‌کرد و حتی بیشتر از پنج بار تکان خورد. دخترکم هم انگار از غذا خوشش آمده بود.

    مدتی بود دلم می‌خواست آینه‌ی قدی‌ام را در گوشه‌ای از خانه قرار بدهم که در عکس‌هایم حس خوبی منتقل کند. بی‌درنگ تصمیم گرفتم این فکر را به مرحله‌ی اجرا دربیاورم. پس به کمک مامان، چند تغییر در بخشی از حال ایجاد کردم.

    آینه را کنار پنجره قرار دادیم تا نور هم در عکس‌ها حضور داشته باشد. بعد چند گلدان کنارش، نزدیک پنجره، گذاشتم و زیراندازی سنتی زیرش پهن کردم. سمت راستش هم با صندلی پایه‌بلند سنتی‌ای که داشتم، چند کتاب و یک گلدان هنری کوچک پر شد.

    تقریباً چیزی شد که می‌خواستم. هرچند اگر نور از زاویه‌ای مایل به سوژه می‌تابید، راضی‌تر بودم؛ اما معماری خانه را که نمی‌توانستم عوض کنم.

    با این وجود، تغییری که به وجود آوردم خوشحالم کرد.

    بعدازظهر به رفیق آرایشگرم پیام دادم و گفتم اگر فرصت دارد، امروز با مامان و مادرشوهرم پیشش برویم. گفت ساعت هفت منتظرمان است.

    با مامان تصمیم گرفتیم پیش از ساعت هفت برای پیاده‌روی از خانه بیرون برویم. سعید که بیدار شد، تندتند حاضر شدم و تا هوا روشن بود، با مامان به پیاده‌روی رفتیم.

    برای اولین بار متوجه شدم لباس تابستانه‌ام دیگر جوابگو نیست. هوا تازه دارد رو به خنکی می‌رود و به‌زودی باید لباس‌هایم را جابه‌جا کنم.

    به سمت میدان امام رفتیم و از نان فانتزی سر خیابان، نان سوخاری و بستنی و مقداری کیک خریدیم. دوست داشتم همچنان پیاده‌روی کنم، اما مامان خسته شده بود و برگشتیم.

    نیم ساعتی استراحت کردم و به پیام‌هایم جواب دادم.

    این روزها بیشتر پیام‌هایی که می‌گیرم، درمورد زایمانم است. همه چشم‌به‌راه‌اند و همین که یک روز پیدایم نمی‌شود، فکر می‌کنند لیلیا به دنیا آمده.

    در یوتیوب ویدیویی درمورد القای زایمان دیدم. مواردی را که در ویدیو اشاره شده بود، با دقت گوش کردم و تصمیم گرفتم از جمعه با دقت بیشتری اجرایشان کنم. با تمام شدن هفته‌ی سی‌ونهم، دیگر هر زمانی لیلیا به دنیا بیاید، بهترین زمان ممکن است.

    راستش این روزها هر بار درمورد نوع زایمان، نظرات مردم را می‌خوانم، کمی دلسرد می‌شوم. باورم نمی‌شود که چرا بعضی از زن‌ها سزارین را انتخاب می‌کنند، حتی وقتی شرایط زایمان طبیعی را دارند؛ یا چرا عده‌ی زیادی تأکید دارند که بچه بهتر است شیرخشک بخورد تا شیر مادر.

    مدت‌هاست که تحت‌تأثیر کلاس‌های بارداری و آموزش‌هایی که دیده‌ام، انتخاب کرده‌ام دخترم را طبیعی به دنیا بیاورم.

    اینکه گاهی مادری مجبور شود به‌خاطر شرایطش سزارین کند، هیچ اشکالی ندارد. اگر کسی هم از زایمان طبیعی ترس شدیدی داشته باشد، قابل درک است که بخواهد سزارین را انتخاب کند.

    اما فکر می‌کنم وقتی بدن من شرایط خوبی دارد و تمام تلاشش را می‌کند تا کودک را در زمان مناسب و بدون دخالت‌های پزشکی وارد دنیا کند، چرا باید مانعش شوم؟ چرا باید خودم را در معرض یک جراحی بزرگ قرار بدهم، وقتی ضرورتی برایش وجود ندارد؟

    البته می‌دانم که هر زایمانی شرایط خودش را دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند از قبل همه‌چیز را پیش‌بینی کند.

    در بسیاری از کشورهای دیگر، زایمان طبیعی رایج است و سزارین هم ذاتاً برتری‌ای نسبت به آن ندارد؛ همان‌طور که هیچ‌کدام را نمی‌توان برای همه‌ی مادران بهترین گزینه دانست.

    در هر دو روش، مادر ممکن است درد زیادی را تحمل کند و تجربه‌ی هربار زایمان هم می‌تواند با زایمان دیگر در یک زن متفاوت باشد؛ چه برسد به دو انسانی که بدن‌ها و شرایط متفاوتی دارند.

    کاش زن‌های سرزمینم بیشتر آگاهی پیدا می‌کردند و اصرار نداشتند تجربه‌های دردناک زایمان خودشان را به دیگران تعمیم بدهند.

    آخر این روزها با تمام وجود درک کرده‌ام که برای زنی که در آستانه‌ی زایمان است، شنیدن تجربه‌های تلخ دیگران چقدر می‌تواند ناامیدکننده باشد.

    غروب با مامان و مادرشوهرم به آرایشگاه رفتیم. صورت و ابروهایمان را اصلاح کردیم و برای به دنیا آمدن دخترم آماده شدیم.

    یوکابد، آرایشگرم، با دیدن شکمم گفت:

    «تو اصلاً شکمت بزرگ نشد. من در بارداری اولم دو برابر تو شکم داشتم. نی‌نی تو در پهلویت جا گرفته و اتفاقاً بهتر است. نه پوستت ترک می‌خورد و نه احتمالاً شکمت بعد از زایمان می‌ماند. هرچند من هم بعد از زایمان همه‌ی شکمم رفت و دوباره به هیکل سابقم برگشتم.»

    حرف‌هایش خوشحالم کرد. امیدوار شدم که بعد از زایمان دوباره به وزن و هیکل سابقم برگردم. می‌دانم خیلی‌ها بعد از زایمان لاغر شدند و خیلی‌ها هم نه؛ همان‌طور ماندند و هیچ‌وقت به هیکل سابقشان برنگشتند.

    امیدوارم دخترکم آن‌قدر صبور و مهربان باشد که گاهی کنار بابایی بماند و من هم بتوانم دوباره به باشگاه بروم و کم‌کم به روال سابق زندگی‌ام برگردم.

    کارمان که تمام شد، با سعید به خانه رفتیم و در راه همبر زغالی خریدیم. آن‌قدر خوشمزه بود که یک ساندویچ کامل خوردم و بعد، طبق معمول، پشیمان شدم. چون تا دیروقت احساس سنگینی می‌کردم و حالم به هم می‌خورد.

    معده‌ام در این اواخر بارداری دیگر گنجایش غذای زیادی را ندارد؛ مخصوصاً شب‌ها.

    خوشبختانه با کمی قدم زدن و ورزش با توپ، توانستم بخش زیادی از آن را هضم کنم و شب راحت بخوابم.

    قبل از خواب، مثل همیشه با سعید حرف زدیم. گفت برخلاف دیروز، امروز هیچ‌کس در بازار نبود.

    گفتم: «شغل شما کاسب‌ها اصلاً قابل پیش‌بینی نیست. یک روز مشتری فراوان است و روز دیگر باید از بیکاری مگس بپرانی»

    ساعت از دوازده گذشته بود. وارد پنجشنبه شده بودیم. گفتم: «یک هفته‌ی دیگر بیشتر نمانده.»

    گفت: «هفته‌ی دیگر، در چنین روزی، انتظار به پایان رسیده و دخترم را می‌بینم.»

    هردو لبخند زدیم. گفتم: «شاید هم زودتر.»

    همان‌طور که دخترش را نوازش می‌کرد، گفت: «فکر نکنم. دختر بابا انگار توی شکم مامانش راحت‌تر است.»

    گفت: «نگاه کن، خودش را در سمت راست شکمت جمع کرده. انگار یک گوشه کز کرده و خوابیده.»

    راست می‌گفت. سمت چپ شکمم خالی بود و برجستگی هلالی‌شکلی در سمت راستم سفت شده بود.

    چقدر دوست داشتم همین‌طور که با ناز خوابیده، بغلش کنم.

    چقدر برای پنجشنبه چشم‌انتظارم.

    همستر زیاده‌گو می‌گوید:

    امروز روز متفاوتی داشتی؛ مثل گذشته آشپزی کردی، بخشی از خانه را تغییر دادی و چند استوری گذاشتی.

    بالاخره به آرایشگاه رفتی و پیاده‌روی‌ات را هم رها نکردی.

    حالا یک هفته‌ی دیگر بیشتر به دیدار عزیزترین تو راهی‌ات باقی نمانده.

    به‌زودی خواهرت و خواهرزاده‌هایت و عمه و عمویت را هم ملاقات می‌کنی.

    صبور باش که روزهای قشنگی در راه است.

    ⸻

    🌿 نمره‌ی امروز

    🚶🏻‍♀️ حرکت و ورزش: ۸
    🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۰
    🤰🏻 مراقبت‌های آمادگی زایمان: ۸
    🥗 تغذیه و آب: ۸
    ✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
    📖 خواندن و شنیدن: ۰
    📱 تولید محتوا و آفرینش: ۶
    💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
    ❤️ روابط و محبت: ۱۰
    😴 استراحت و خواب: ۱۰

    امتیاز امروز: ۷۰ از ۱۰۰

    1. سلام زهرا جان.
      نوشته تون رو خواندم.قشنگ و بی تکلف و طبیعی نوشته اید.همذات پنداری کردم.منم سر پسرم شکم ام کوچیک بود.تجربه سزارین ام رو به یاد آوردم.خیلی از عمل می ترسیدم.اما خدا رو شکر آسون پیش رفت.ولی روزهای بعد زایمان و تا ۶ ماهگی پسرم،برایم سخت بود و تا ۱ سال هم افسردگی بعد زایمان و اضطراب داشتم.

      الان محمد علی جان نزدیک ۳ سالشه.ولی سن سختی هست.سن لجبازیه.منم قبل حاملگی ام لاغر بودم.الان ۹ کیلو اضافه وزن دارم.هم به بچه دوم فکر می کنم و هم ترس از چاق شدن دوباره و مسئولیت های جدید دارم.

      دوست دارم زیادتر بنویسم.قبل بچه،خیلی بیشتر می نوشتم.

      آدرس سایت من:

      http://www.zohrehahm.ir

      موفق باشید

  5. گزارش امروز ۷ آبان ۴۰۵:

    ۱.امروز در اتاق خوابم بعد مدت ها،به صورت جدی شروع به نوشتن کردم. در تقویم بزرگ ام(سالنامه)،گزارش های مربوط به چند هفته اخیر را ثبت کردم.عاشق ثبت و نوشتن رویدادها و کارهای روزانه ام هستم.

    ۲.امروز محمد علی را خونه مامان گذاشتم.چند هفته ای هست که با هم جنگ اعصاب و جیغ و داد داریم.امروز از زندان او آزاد شده ام و کمی نفس راحتی می کشم.با اینکه بچه شر و شیطونی نیست،اما به اقتضای سن اش خیلی سخت سر و لجوج شده.این فسقلی ۲ سال و ۱۱ ماه داره.

    ۳.به دو تا از عزیزان جهت عرض تسلیت تلفن کردم.

    ۴.ریخت و پاش های محمد علی را در هال و آشپزخونه راست و ریس می کنم.

    ۵.تا محمدعلی نیومده باید چند دست لباس بشورم.فسقلی بلا نگرفته شیفت ۲۴ ساعته کنار لباسشویی داره و دائم در لباس شویی و کشوی اون رو باز می کنه و داخل ماشین رو با دست می چرخونه.

    ۶.مطالعه در حد ۱۵ دقیقه می کنم.

    ۷.برنامه ریزی های کوتاه مدت و میان مدت ام را می نویسم و قبلی ها رو مرور می کنم.

    ۸.از اون جایی که علاقه و حوصله آشپزی ندارم ،امروز نمی کنم.از دیشب هم غذا کمی داریم.خوشبختانه همسرم هم دستی بر آشپزی داره و مواقعی هم با هم تقسیم می کنیم.من بیشتر برنج می ذارم یا غذای ساده می پزم.آشپزی ام خیلی خوبه ولی پسرم برایم حوصله و انرژی ای باقی نمی ذاره.

    ۹.با اپ دولینگو انگلیسی کار می کنم و تمرین های موسیقی هم انجام می دم.دولینگو معرکه هست.

    ۱۰.اخبار رو می خوانم و منتظر شروع جنگ جدید هستم.

    ۱۱.هنوز که هنوزه گرمایش برج رو راه اندازی نکرده اند و بنابراین فعلا نمی تونیم پسر طلا رو حمام ببریم.

    ۱۲.کانال تلگرامی خیلی خیلی کوچکی دارم.دیر به دیر نوشته و مطلب می ذارم.اگه نوشته هام بازخورد بگیره،ذوق و اشتیاقم چند برابر می شه.اگه بشه آدرس اش رو می نویسم.

    ۱۳.امروز حال خوبی دارم.هفته قبل رو خاطرم هست که چقدر سرفه های شدید خلط دار همراه با خس خس شدید سینه داشتم.پسرم هم طفلکی همین طور.۱۰ روز خونه بودم.از ۲۱ مهر مریض شدم تا ۴ آبان.

    ۱۴.سایت هم دارم.با اینکه فعالیت زیادی ندارم،ولی با اجازه استاد،آدرس اش را می نویسم.

  6. پند کافکا

    افشین عزیز
    هر نویسنده‌ای برای استمرار در مسیرِ نوشتن ناگزیر است که این حرف کافکا را باور کند:
    «ضرورتی ندارد از خانه بروی بیرون. بمان پشت میزت و گوش بخوابان. حتی گوش هم نخوابان، فقط منتظر باش. حتی منتظر هم نباش، کاملاً آرام باش و تنها. بر تو عرضه خواهد کرد جهان خود را برای افشا. کار دیگری از دستش برنمی‌آید. شیفته‌‫وار به خود خواهد پیچید‌ در برابر تو.» (ترجمه‌ی ناصر غیاثی)
    می‌بینی چه تسکین‌بخش است؟ خاصه وقت‌هایی که حس می‌کنی کفگیرت جیغِ دیگ را رسانده به عرش اعلا. ولی افسوس که فرصتِ «عرضه‌ی جهان» را از خود دریغ می‌کنیم، آن‌گاه از سر‌بی‌حوصلگی توی شبکه‌های مثلن اجتماعی می‌لولیم. «هیچکس تنها نیست» و درد همین است.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
    شروع روز با نوشت‌ونویس و مطالعه. بازخورد به ۵ تمرین در «تمرینجا». کلاس خصوصی و ارزیابی کلی عملکرد. وبینار «نویسنده‌ساز» و اشاره به نثر یداله رویایی و خاندن پاره‌ای از «منِ گذشته: امضا». سامان‌بخشیدن به خرده‌کارها. پیاده‌روی طولانی در قصرالدشت و کریمخان شیراز. پرسه در چند دیوان شعر. تماشای فیلم «Verity» و مطالعه‌ی شبانگاهی.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    یادآوری کنم:
    ثبت‌نام ۷۸دوره‌ی جدید نویسندگی خلاق و ۱۵‌مین کارگاه‌ شعر در جریان است.
    از دوشنبه‌ی بعدی کارگاه «خرده‌خاطره» را می‌آغازیم.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    ما آیندگانیم.

  7. گزارش نیک ۱۶۹
    سال‌واژه‌ام: فاصله

    پنج صبح خواستم بروم بیرون. نرفتم. یک رفتم. پیاده. به من چه که جزء پیاده‌روی حساب شود یا نه. رفتم. میدان این ساعت هم شلوغ است. عجیب نیست. خلوتی‌اش عجیب است. اصفهانی‌ها میدان نقش جهان را «میدون» می‌گویند. بقیه‌ی میدان‌ها با اسم گفته می‌شود. تنهایی‌ام را با تنهایی بیشتر دوست دارم. راه می‌روم. همچنان.
    «بفرمایید جوجه کباب، چلو کباب، حلیم بادمجان، بریانی با آبگوشتش، …» صدای دختر جوانی از دم رستورانی بود. «مشتری‌فرا‌خوانی» می‌کرد. ‌واژه‌‌ی قشنگی نیست؟ همین مشتری‌فراخوانی را می‌گویم.
    تا سه‌‌ و نیم راه رفتم. از گونه‌ی خرکی‌اش. بقول شاهین کلانتری.
    وبینار الهه علیزاده بود. من هم بودم.
    بعد وبینار نویسنده‌ساز بود. بودم
    شاهین کلانتری از کتاب «منِ گذشته امضا» گفت.‌ اسفند سال گذشته خریدمش. خواندمَش. دو بار. سخت‌خوان است.
    یداالله رویایی می‌گوید:
    «این متن‌ها طبیعت من هستند. این متن‌ها طبیعت هستند. و در امضای من پرنده‌ای هست که هر صبح از خواب برخیزم و پنجره را باز می‌کنم، در این لحظه به طور عجیبی می‌خواهم با طبیعت ارتباط برقرار کنم و طبیعت ارتباط با من به طور عجیبی برقرار نمی‌کند. پنجره را می‌بندم و پرنده به طور عجیبی تنها می‌ماند.» رویایی در همان چند سطری که ابتدای کتاب نوشته است تکلیف را معلوم می‌کند. این‌که این متن‌ها، یا شعر به نثر اند یا نثر یک شعر.
    «در اینجا شعری هست که فکر می‌کند»
    به گمانم ظرفیت یک کلمه برای گسترش یافتن و پذیرش عمق و چند لایگی چقدر باید باشد؟ آیا همه‌ی واژه‌ها توانایی دارند که زوایای مختلف خود را به نمایش در‌آورند؟ یا نویسنده خودش باید بتواند همه‌ی اجزای این ساختار را از یکدیگر جدا کند و بار دیگر باسازی. می‌شود گفت آن‌چه به چیزها هویت می‌بخشد وجود فیزیکی و قابل تعریف آن‌ها نیست بلکه دریافت ما از آن‌ چیزهاست.
    «و گاهی که امضای من بی من می‌رود، یعنی فقط اسم مرا، و یا مقداری از اسم مرا ،با خود به کناری می‌کشد و همان‌جا زنجیری‌اش می‌کند، عزلتی بی من که به من اجازه می‌دهد تا خودم را از فاصله صدا کنم. آن قدر که دیگر حالا یاد گرفته‌ام برای اینکه خودم را به نام صدا کنم، باید اول خودم را کنار بکشم. ‌وگرنه، چیزی را صدا نمی‌زنم. نام من منهای من چطور می‌تواند وجود پیدا کند. گرچه وقتی به خودِ نام فکر می‌کنم محتوای ان از یادم میرود. اسم که محتوا ندارد، بلکه بر چیزی سوار است که ان چیز محتوای اسم نیست.»
    ‌«در شخص من دو شخص هست:
    یکی مفرد که امضا می‌کند،
    دیگری جمع که می‌خواند.
    و در لحظه‌ی خوانش، ما سه شخصیم.»
    به واقع لذت خواندن «من گذشته امضاء» –البته با دقتش را– از دست ندهید.

    با فرشته برگی سلامتی را شیرفهم شدم. در وبینار‌ش.
    نه شب با متین چپانی در «خیره به خورشید نگریستن» بودم. متین خان «مرزگذاری» و «قدرت نه گفتن» را زیبا، توضیح داد.

    با پیاده‌روی ظهرگاهی خوابِ بدون دردسر شب را پیش‌بینی می‌کنم.

    ما امیدوارانیم.

    https://t.me/nahid40rasti02

  8. صبيحه باوي. ١٤٠٥/٨/٧. ص س ١٢
    امروز مطلبي كه مطالعه كردم اينه احساس خو اردشمندي براي فقط وجود ماست كه ما را درمان ميكند يعني اگر به خاطر اينكه احساس ارزشكندي كنيم مينويسيم يا هر كاري ميكنيم به خاطر اينكه احساس ارزشمندي كنيم رنج را با دستان خود خلق ميكنيم و مسير را دشوار ميكنيم اگر بفهميم ما بدون هيچ عامل ببروني ارزشمند هستيم ازادي رو تجربه ميكنيم هنجارها ازادي ما را نميگيرد انچه ما أسير ميكند بند بايد هاي ماست بند بايدهاي خودمون را بشناسيم ميفهميم اسارت ما از كجاست اگر بدون نوشتن احساس ارزشكندي كنيم و ا. نًشتن لذت ميبريم مسير اسان ميشود ودر دل سختيها اساني را تجربه ميكنيم علت اينكه نويسندگان بزرگ اثر گذار مينويسند چون احساس ارزشمندي خود را به نوشتن پيوند نخورده وآنها ارزش خود را در وجودشان پيدا كردن

  9. روزِنیک
    صبح با مامان رفتیم پیاده‌روی، اما هنوز به سر خیابان نرسیده بودیم که خسته شد. گفتم: «می‌خوای برگردیم؟» گفت: «نه.» پنج دقیقه بعد گفت من یک جا بنشینم تو قدم بزنی؟ این روزها خیلی زود خسته می‌شود لبهٔ دیوار کوتاهی می‌نشیند نگاهش می‌کنم و تنگ در بغل می‌گیرمش دلم می‌آشوبد. کاش آفتاب به لب بام نرسیده گم می‌شد. قدری در پیاده‌رو کنارش قدم زدم تا نفسی تازه کند. دست دردست هم برگشتیم.
    بعد از صبحانه، اول فهرست کارهای امروزم را نوشتم. فهرستیدن هم از آن کارهای خوب خداست که به شوق می‌اندازدت تا تیک‌ها را یکی‌یکی بزنی با تیک‌تاک ساعت.
    پاره‌ای از کتاب زندگی جکی رابینسون را به انگلیسی خواندم. راستش لذت بردم. زنانی که برای زندگی کردن به شیوه‌ای که دوست دارند می‌جنگند، مورد علاقه و احترام من‌اند. مالی رابینسون، مادر جکی، یکی از آن‌هاست. زنی که زیر بار قانون جداسازی رنگین‌پوستان از سفیدپوستان در شهر پاسادینای کالیفرنیا نرفت و با تلاش شبانه‌روزی خودش و فرزندانش زندگی‌شان را ساخت. او حتی در سخت‌ترین شرایط هم بخشش و مهربانی را از یاد نبرد. وقتی فرزندانش می‌پرسیدند چرا این‌همه به دیگرانی کمک می‌کنی که حتی از او تشکر هم نمی‌کنند، می‌گفت: «خوبی، خوبی میاره.»
    داستان کوتاه «سار بی‌بی‌خانم» از مهشید امیرشاهی را خواندم و بعد چهل صفحه از مادران و دختران کلمه‌برداری و رونویسی‌های کوتاه از این کتاب از خوشی‌های کوچک این روزهای من است. سالی است که با آن زندگی می‌کنم.
    امروز وقتی جناب شازده و فخرالزمان به قزوین رسیدند و راهی مهمانخانه شدند، من هم با توصیف فخری‌جان از جا، چلپ کردم بهشان و رفتم سراغ خاطرهٔ یک شب و دو روز قزوین‌گردی در زمستان گذشته. آن‌طور که از حرف‌هایش فهمیدم، مهمانخانه‌ای که در آن اقامت کردند، در کاروانسرای سعدالسلطنه بود.
    به نظرم سعدالسلطنه برای خودش شهری است با فضاهای متفاوت و بافتی خیره‌کننده. شهری که بازار دارد، حمام دارد، مسجد دارد، حیاط از پس حیاط دارد-تیمچه و چهارسوق و راسته و گنبد و نورگیر و زیرزمین دارد. برای همین، یک بوس برای ناصرالدین شاه می‌فرستم و یک «جهنم‌الضرر» خدا رحمتت کند! که انصافاً چه چیز شگفتی در عصر خودش ساخته‌.
    در این شهرِ جادو، انبوهی از صنایع دستی احیاشده، که یک‌ از یک دلبرترند، دعوت‌گرت می‌شوند تا دمی خودت را به شادی و شور و رنگ پیوند بزنی.
    «باران عشق» می‌بارد تا واژه‌هایم را خیس کند. می‌خواهم از حیات واژه‌هام بنویسم- همان‌ها که به جانم بسته‌اند:«فرزندان، خانواده، عشق، رهایی، شنیدن، دیدن، خواندن، نوشتن، دورهمی، دوست ، رواداری، سفر، بهار.» و بهار سرزده آمد، در دفترم برایش صندلی زدم.
    صبح دلتنگ دوستانم بودم. مدتی است از مژگان بی‌خبرم. به رسم همیشه به هم زنگ می‌زنیم و وقتی همدیگر را پیدا نمی‌کنیم، پیام صوتی می‌گذاریم؛ اما دو هفته است که خبری ازش نیست و جوابم را نداده. او نازنین‌دوست و همسایه و عزیز دل من است. با او حال دلم خوب است. از وقتی بعد از بازنشستگی در کار نشر به او پیوستم، ارتباطمان قوی‌تر شد.
    به دو همسایه‌دوستِ دیگرمان هم زنگ زدم، اما آن‌ها را هم پیدا نکردم و برایشان پیام گذاشتم.
    در میان آنها که دوستشان دارم، استاد هزار سال پیشم در دانشگاه مازندران و همسرش هم هستند. سال‌ها با هم رفت‌وآمد خانوادگی داشتیم. پس از جنگ دوازده‌روزه آواره‌ی ارمنستان شدند- به درخواست تنها فرزندشان که در آمریکاست و دوازده سال است که ندیده‌اندش.
    مثل تیری در تاریکی به همسرش زنگ زدم. برداشت. خدای من! تماس برقرارشد هر دو از شوق گریه کردیم. نفهمیدم جهان کی این‌طور به گند کشیده شد، ولی شده دیگر. ساعتی حرف زدیم.
    پارهٔ بیست‌وسوم سفرنامهٔ ناصرخسرو را هم خواندم. برای نوشتن مطلبش باید بیشتر بخوانم- هم متن را و هم نوشته‌های دیگران را.
    آخر شب عباس صفاری در ایستگاه مترو برایم زمزمه کرد:«لازم نیست دنیا دیده باشد
    همین که تو را خواب ببیند
    دنیایی را دیده است»
    واژهٔ امروز من «خوب شنیدن» است. راستی چقدر خوب می‌شنوم؟ چقدر خوب می‌شنویم؟

    آدرس کانال تلگرامم:
    : https://t.me/Mitra_Nevis39
    میترا رستگاران
    گزارش نیک 169

    1. 🌿🌿میتراجانم کاش قدم رو چشمای من بذاری و یه سری به قزوین بزنی. تمام سعدالسلطنه رو برات قرق می‌کنم.

  10. سلام. من مهردادم. اگه این نامه رو می‌خونی بهتره بعدش بسوزونیش تا به آخر نرسیده. چرا؟
    وقتی بیدار میشوم تا سرحد سوزش سرانگشتان می‌نویسم. ویرایش موقع انجام کار، دستی کشیدن وسط دنده عوض کردن هست. نمیشه وقتی داری میری همه‌ش برگردی عقبت رو ببینی. در راه اولین مصاحبه با کتابفروشی طالب آملی چنین اکلیل‌پراکنی کرد در اتوبوس:
    صبحش از صفحهٔ جبین پیداست
    شامش از زلف عنبرین پیداست
    شمع کافوری دو ساعد او
    از دو فانوس آستین پیداست
    حسن خط ظاهر است از آن گل‌رو
    خوبی حاصل از زمین پیداست
    از نگین خانه‌های حلقهٔ زلف
    گل رویش نگین نگین پیداست
    عشق زهر است و انگبین اما
    زهر پنهان و انگبین پیداست
    هر سرموی زلف او «طالب»
    نیست بی‌فتنهٔ چنین پیداست
    روزها در راه شاهرخ مسکوب را ورق می‌زنم و کیفور می‌شوم از نثر و یادداشت‌نگاری هرروزه حتا اگر کوتاه.
    وبینار را بودیم و نوشتیم و خاندیم. از رویایی و بعدتر هم مراسم سیاسی عبادی چهارشنبه‌ها.
    بعدتر وبینار خانم ملایی را خاندیم. بدون هیچ مو زدنی دو هفته پیش به علی گفتم:” من فکر کنم به انگلیسی بیشتر تاثیر میگیرم. تو مطمئنی زبون مادریت رو زندگی میکنی؟ من اصلن با مادرم زندگی نکردم تو بچگی اونقدر.”
    بعد هم گامیدن بود و موزیک و صحبت تا پاسی از بامداد.
    گل آورد سعدی سوی بوستان
    به شوخی چون «فلفل به هندوستان»
    و شب بخیر.
    https://t.me/dreamdrawgrow

    1. 🌿🌿چقدر دلم برای مادر و خودت سوخت که زندگی نکردید آن‌چندان شقاقی‌خان.

  11. _ به نظرم اندکی، شاید هم به مقدار زیادی جوگیر شده‌ام. تصور کردم اوضاعم خوب است و چند بار بلند و کوتاه شدم. آخر شب بی‌رمق و با جانی دردناک به بستر رفتم. اکنون که گزارش نیک خود را می‌نگارم روز جدید آغازیده‌است. هنوز تتمه‌ی خستگی دیروز در وجودم است. باید بیشتر مراقب خود باشم.
    _ تماشای انیمیشن «Forgotten Island» البته نیمه‌کاره. تمام که شد نظرم را می‌گویم.
    _ خاندن یک داستان کوتاه از رسول یونانی
    _ نوشتن صفحات صبحگاهی
    _پیاده‌رویی روی فرش
    _ نوشیدن اآب به قدر کافی

  12. دیروز و شب پر از دغدغه و انجام مسئولیت‌های ناچار گذشت.
    اینجا اما شده مثل کودکم.
    گزارش نیک کوچولوی من که‌منتظر است تر و خشکش کنم.
    شمایی که به سن نوجوانی رساندیدش، خوش به حال و کارتان.
    حلزون را به خودش وا می‌گذارم.
    با جناب رویایی هم موافقم، بس که عاشق اسبم.
    می‌رسیم به گزارش چهارشنبه؛
    با عینک جدید خواندن و نوشتن کیفی دارد که نگو.
    آزادنویسی کردم و کتاب کاغذی‌های عزیزم را خواندم.
    اول ماه مالی ما ششم است.
    نشستم به حساب و کتاب برای یک‌ماه.
    تا به حال سرتان سوت کشیده؟
    بعد رفتم پیلاتس.
    برای تکمیل سوت‌کشیدگی، دانستم برای ماه آینده، ۵۰ درصد شهریه را اضافه کرده‌اند.
    بیچاره‌ها حق دارند.
    با آن مالک دندان‌گردشان.
    ناهار آشپزخانه در دو روز گذشته بود.
    خورش به‌آلوی بدون گوشت و کمی پلو از دوشنبه و کمی آبگوشت و گوشت کوبیده از سه‌شنبه.
    موقع گرم کردن خورش، یادم به شعری که زینب‌جان‌قهرمانی در کارگاه شعر سروده بود افتاد و موقع گرم کردن گوشت کوبیده، به زبانزد یا ضرب‌المثل بی‌ادبی که از بی‌ادب‌های فامیل آموخته‌ام.
    همان که می‌گوید؛
    فلانی فرق اَ….ن و گوشت کوبیده رو نمی‌فهمه.
    😁😁😁
    آهان
    راستی از ده صبح استوری گذارون داشتم.
    برای اعلام انتشار مجله‌ی عزیزمان.
    «چهارگوشه»
    همین‌طوری رفتم جلو تا وقت پیاده‌روی شد.
    بعدِ پیاده‌روی،
    شام و استحمام، ‌خواندن کانال دوستان و نوشتن توی کانال خودم و متاسفم که گزارش نیکم افتاد به الان .
    نویسنده ساز را نبودم.
    فراخوان داستانک‌نویسی مرا قلقلک می‌دهد.
    ماهان جان چه زیبا می‌نویسد.
    کلی داستانک خواندم از او.
    و هم جنین از احسان عزیز.
    من ماهان را در کلاس حضوری داستان‌نویسی دیده‌ام
    متین و باوقار.
    منتظرم ماهان من هم بشود مردی کامل تا بیشتر ذوق کنم.
    (من خاله‌ی یک ماهان هفت‌ساله‌ام)
    خدافظ

  13. که چهارشنبه سر مستی از هفته‌ی هرروز تمرین و مشقبازی. حلزونه هم انگار چشمش افتاده به حلزونیارش. بالاخره یک روز واقعن تعطیلی تا بروی دیدار رفیق قدیمی و خداوندگار فرزندش. آنقدر نرفتی دیدنشان تا بچهه راه افتاد و دندان‌های شیری‌ش هم سیاه نشدند با قطره‌ی آهن. جغجغه‌ی کفش‌هاش هم صدا می‌کرد اما سیر نبود. ولی عقبکی که راه می‌رفت تو بشکن می‌زد براش و او هم کیف می‌کرد و مادرش مضطرب می‌ماند توی رو در واسی. دوستشان داری. تمام آن خانواده‌ی فسقکلی را دوست داری.
    باغ کتاب‌ها سبز دلاری بود با آن قیمت‌ها. میوه نچیدی که. دفترچه‌ی ممنوع آلبا دسسپدس، قطع پالتویی، یک میلیون تومن. نمی‌شود که. این برج کلی باید خرج کلاس و پلاتو بدهیم. بعد شاید در مرکز تبادل یا مغازه‌ی عباس آقا دستت برسد بهش. تا آن وقت هم هنوز هوارتا کتاب نخانده داری از همین ژورنال‌ها و روزمره‌ها.
    شب که رسیدی خانه‌ی مامان، گفت چند روزه هوس دارد برویم جگرکی. بابا تاختی می‌بردتان و تو که هیچ گرسنه نیستی ته کاسه‌ی سوپ را لیس نکشیدی، چون قارچ بود. ماندی و نقشه کشیدی برای کارهای صبح پنچشنبه و بعد خفتن.

  14. ۶ آبان

    حلزون دیشب بد خوابیده بود. به خاطر دو تا حلزون دیگر.
    حلزون خسته بود. صبح کتابش را باز کرد و کمی آرام جوید. کتاب مزه علف ته کوچه می‌داد. حلزون راه رفت، نه خزید. حلزون با خودش فکر کرد ایکاش پا داشت، اونوقت میتونست پرواز کنه.
    حلزون رفت وبینار ملا حلزون. حلزون وبینار کلانتر حلزون را نتونست بره چون در دانشگاه لزج سانان درس چگونه کند تر راه برویم داشت. حلزون به وبینار برگی و چپانی هم سر زد. کلی حلزون حمایت کردن. حلزون خوشحال شد. حلزون وبینار استاد را گوشید. حلزون کمی در یوتیوب گشت. حلزون یادش رفت شب گزارش نیک اش رو بفرسته. حلزون الان فرستاد.

  15. خوب امروز فقط نویس‌داری برای گاز خورد داشتم و بس!
    پیاده‌روی فقط داخلِ خونه

    دلم می‌خاد چیزی نویس‌داری کنم واسطِ گذارش‌نیک اما مغزم کار نوه‌‌کنه.
    آها کلمه قول دادم امشب تو گذارش‌نیک فرستادن راست‌ش مه نتونیستم با استاد تمرین هواگردی کنم چوکه پسرم نمی‌ذاشت همی‌جوری موندم، حی می‌گم چرا کرسنه‌ام از خاب بیدار شدم ای‌که‌‌ نگو شام نخوردم ای‌بابا برم یک چیزی بخورم ادامه می‌دم
    رفتم چیزی بخورم که خوردم اما خیلی دردسر بودم و خاب شدم حال بیدار شدم که دارم نویس‌داری کنم بیا هواگردی کنم حال جبرانِ دیروز:

    رقص، صلح، پیاده‌روی، استقلال، رنگ، رهایی، نور، جنگل، بیدِمجنون، برکت، فرصت، بوسه، خدا، خاب، صبر، آغوش، دل، پتو، قهوه، قالیچه، کتاب، سبز، بالشت، خورشید، صبح، اتاق، رسیدن، دلداده‌گی، سرزمین، صبر، کاغذ، روشنا، صلح، رویا، بوسه، جنگل، شمدانی، نودِ کلمه، واژه، فرصت، برکت، رفیق، ذوق، موسیقی، رشت، طلوع، سایه، ماه، آواز، شعر، شکوفه، سکوت، طبیعت، عشق، تخیل‌، آرامش، رهایی، رنگ، کوه، نارنجی، سفر، خلوت، پای‌کوبی، رقص، ساحل، پیاده‌روی، جاده، کودک، برگ، بیت، امنیت، آزادی، ستاره، آسمان، حرکت، برکت، جوانه، بازی، گیسو، خرمالو، سینما، فال، تجربه،باقلوا، پرواز، باغ، بال، سنگ، عسل، عطر، شیرموز، پول، فنجان، حموم، پاکت، رود، آفتابگردان، نامه، صدف، قاصدک‌، موج، هدیه، کفش‌دوزک،قهوه، ذوق، شکوفه‌، نارنجی، سفر، کودک، جاده، ستاره، جوانه، خرمالو، سینما‌، سنگ، مروارید، حنا، انگشتر، شفتل، کاهو، گرجه، تعمیر،‌‌ کسی،‌ استراحت،

    جمله‌بازی:

    ۱ : مغز حال می‌کنه وقتی می‌رقصه
    ۲ : چیزی‌که هرگز کاملترین حدیث در زیست ام نمی‌شه صلح به بی‌کرانه‌گی هسته
    ۳ : رنگ‌رهایی فقط پیاده‌روی
    ۴ : فقط شکر استقلال است
    ۵ : خاموش‌ترین شب در نورِ جنگل پیداست نور در نور واپسین
    ۶ : درختِ پیر ام گاهی بیتِ‌مجنون ره می‌خاند
    ۷ : نشستن در مبل برکتِ ساکن شدن است
    ۸ : غم‌خوردن فقط فرصتم است در همه‌گاهی
    ۹ : آغوش نیست انتظار است بوسه یک تخت‌نر است
    ۱۰ : چیزی که همش مره تنها گذاشت ( خدا )
    ۱۱ : بی‌خابی یعنی خاب در گرست
    ۱۲ : احمق‌ باشی صبر داری چو منظورِ صبره اشتباه دانی یعنی صبر استقامت داشتن در راه‌ای هدف ات است نه که برای بدبختی صبر پس بگو احمقم بهتر از صبره نامِ صبره بعد نکن خاهشن از تو میراث بعدِ مونده جامعه همش منظورِ صبره اشتباه پیچاندند یا در گوش رساندند!
    ۱۳ : در بسترِ خاب سه چیز، پتو، قهوه، قرآن یا آهنگِ بی‌کلام امتحان کن حال می‌ده
    ۱۴ : مثلِ فرشِ دم در قالیچه بودن استقامت یعنی زیری پا شدن است
    ۱۵ : چیزی که هنوز جواب ره نفهمیدم بحث کنم کتابه
    ۱۶ : سبز مثلِ چش‌سوزک یعنی ضرب‌المثل است راجبِ سبز ای‌هست‌که
    ( هرچه فساده زیری‌پا و یا سر چش‌سوزها یا سبزها هسته ) راست می‌گم اصلن افغانستان همه ای ضرب‌المثل ره می‌فهمند
    ۱۷ : دیگر جمله‌ها برکت هایی کران‌بهاای هستند که هیچ در هیچ واژه نمی‌شه ابراز کرد می‌ذارم فقط زمان ببینم چجوری قاطیع زیست در زیست ام هسته در جمله نمی‌شه ابراز کرد

    گرفتم از آهنگِ امروز هرچه قاطیع‌پاطیع نویس‌داری کردم گذاشتم کانالم امیدوارم اعظا کیچ نشن جالب ای‌بود بعد رفتم ضمیمه خوندم دیدم مثلِ آزاد نویس‌داری ام طرف نویس‌داری کرده بخورما قسم تقلید نکردم مه همش همی‌جوری کیچ کننده نویس‌داری کنم چو نمی‌خام حتی خود ام از رد می‌خونم بفهمم ای‌قدر بمه سخته واقعیت زندگی ام.
    ای‌ره گفتم یادم از تمرینِ ای‌هفته آماد راجبِ خود سه تا شعرِ سه سطحی فک کنم ای هفته مه در گازخورد نباشم اگه باشم از دیدگاهی تو استفاده خاد کردم نه مه، چو مه همش از مه فرار می‌کنم عزیزانم!
    ای هم گازخوردِ ای هفته ای ما،
    از روزی که استاد گفت یکی زیادی خوب نویس‌داری کرده مثله‌یی عشق‌وعاشقی،‌زیست و جدایی تا تنهایی،‌ هردم می‌رم تمومِ‌مه ارائه بچه‌ها می‌خونم. همه شبیح به هم نویس‌داری کردند اونِ‌که زیادی خوب نویس‌داری کرده پس کیست چیزی مبهم چرا؟
    بخاطری حسودم می‌خام چیزی یاد بگیرم اگه کانالِ شو ندارم پیدا کنم بگردم ببینم او کی هسته معمولن کسانی‌که خوب نویس‌داری می‌کنند حتی اشتباه‌‌ام باشه زکاوت و تراوت کلمه و یا واژه‌ها شون داره پس کیست آن عزیزی دل هرکس خوب باشه عزیزم است!
    به ای‌که کلمه‌ها هواگردی خوندم بعضی‌ها تکرار شده دیدم چقدر قشنگه یا مقبوله یا زیباست پاک نکردم گذاشتم همی‌جوری.
    دستِ دوستا درد نکنه هر روز واژه‌ها ره جمع کنم از وبینار نویسنده‌ساز حال یک عالمه کلمه دارم البته به شاعر هنوز ام کمه دیگه ام از شما تمنا دارم نویس‌داری کنید ممنون از جان‌ودل!
    تقریبیست بیست در بیست روز ام بخاطری همی‌ هر روز از صفر می‌آغازم و به صفر ختم می‌کنم روز ام چو می‌فهمم چیزی که هستم تظاهر ره و بس!
    می‌فهمید از چه خسته شدم از انتظار!
    خیلی می‌خام دیگه انتظار نکشم ولی نمی‌شه و نمی‌شه نخاد شد ام چرا؟

    دیگه صفحه‌ای کانال ایجازه نمی‌ده نویس‌داری کنم صفحه‌ای جدیده باز کردم مثلِ خود ام هر روز یک صفحه جدید باز کنم بی‌نتیجه!
    شایدن خیلی خودخاه‌ام که انتظار از همه دارم مثلِ:
    بابا، مادر، خاهر، برادر‌ یا داداش، می‌فهمید مه ۱۴ ده‌تا داداش دارم و سه خاهر هم داداش هام هر کدام به سرِ یک کوه هستند و هم خاهرام او چهار مادر ام کو نگو نپرس هرکدوم گرفتار خود هستند بچه چیست
    استاد که داشت از خونه‌ای شلوغ‌وپلوغ می‌گفت انگار داشت مره توصیف می‌کرد آخِه مه‌ام چنین بچه‌ای بودم از نظرِ خانواده‌ام دیوونه دم در و مادر ام خدمت‌کار او سه زنِ بابام ای‌قدر در روز کار می‌کرد لباس می‌شست ظرف می‌شست خلاصه ای‌قدر مشغول بود فقط در هنگامی خودکشی مره یاد می‌کرد یعنی رهبرچاه می‌گرفت در دست مره می‌فرستاد دارو خونه یک عالمه قرص تیزاب وغیره بسرام می‌گرفت که خودکشی کنه و مه‌ام گریه کرده ازی داروخونه به آن داروخونه می‌رفتم که بخرم اگِه دسته‌خالی می‌آمدم مره می‌زد و می‌خورد بالا می‌آورد و زنده می‌موند همچنان هنوز ام زنده‌ام هست
    چو‌که مادرم ارزش نداشت مابینِ جمع کسی مه‌ام ارزش نمی‌داد توصیف همه ای بود تو ام مثلِ مادر خود دیوونه هستی!
    بابام به عاشقی مادرم گرفت بهتره بگِم به حوس اما مادرم خدمت‌کار دیگه زن‌هایی او شد همه حسودی می‌کردند چو از همه خانوم هاش خوشگل‌تر بود چش‌ها هیچ کدوم باز نمی‌شد همه او ره ازی گوشه می‌انداختن به ای گوشه تا حال‌ام همی‌‌جوریست هیچ تغییر نکرده، ای‌که می‌گم مادرم خوشگله دروغ نمی‌گم یا لاف زنم واقعن خوشگله در حدِکه همه می‌گند تو به مادر خود نرفتی یا همسرم می‌گه اگه مادر تو بیوه می‌بود به ای که ازم بزرگ‌تره او ره می‌گرفتم بجا تو اما مه یک کلمه به همه می‌گم ای‌که خدایا شکر خوشکیل نیستم که معامله شم عینِ مادرم که باباش معامله کرد بخاطرِ پسرش و یا دیدم خوشکیلی چه بلاای سر آدم می‌آره، اما می‌فهمید هیچ‌وقت بدل‌ام درد نکرده که همسرم ای‌ره گفت مادر تو می‌خام چو ازدواج سنتی کردم پس درد نداره، یا بهتر بگم کسی‌که خانواده اش پرت کنه از دیگرا چه گِله نمی‌فهمم امشب دارم درد دل می‌کنم از بس که تو دلم ریختم!
    جالب‌تر ای‌هسته وقتی می‌رم جاای مثلن خونه خاهر یا برادر نمی‌تونم بگم که مه چی بدبختی دارم هنوز اونا به سرم ور می‌رند ببین هرکس بجا همسرت می‌بود انتغام می‌گرفت بابات به‌سرِ خاهرش چه ظلم‌ها کرد حتی جلو‌ای همسرم می‌گند آخِه همسرم داداش خانوم بابام هست یعنی دایی اندر ام او هم فک می‌کنه یک خونه ساخته یکم وسیله ریخته سرِ وقت شام و نهار حتی از بیرون غذا می‌آره مه خوشبخت کرده گفته‌ای خودش به صدیقه به او خونه‌ای باباش که بود یک چهار دیواری کافیست یا که ببین جز خونِه مه جایی نداری می‌فهمید اگه همسرم ای‌ره نمی‌گفت حس می‌کردم خوشبختم از روزی‌که وسطِ گفته‌گو به داداش خود ای ره جلو مه گفت انگار دارم محنت می‌کشم نمی‌خام محنت بکشم یعنی خدا هیچ بچه‌ای مثلِ مه نکنه آمین
    دو شبه از گذارش‌نیک فرار می‌کنم بخاطری ای‌بود
    ای‌جور بچه‌ها زود‌تر از سندِ خود بزرگ می‌شند خوب نیست!
    دیوونه گفتن همه بمه بخاطری چه بود؟
    جواب:
    مثلن راه می‌رفتم کتاب می‌خوندم حفظ می‌کردم اوهم به آوازِ بلند، زمستون می‌شد نمی‌ترسیدم به ای‌که بچه بودم می‌رفتم زیری بارون چرخ می‌زدم در حدِ که دقیقن یاد منه مادرم مره ترسوند که نترسیدم به گپ او گوش ندادم رعدوبرق هوا می‌زنه می‌گفت:
    اگه بری تو حیاط تو ره رعدوبرق خاکستر می‌کنه بجون‌تو بخوره، چند مدتِ گوش کردم تا یک روز رفتم امتحان کردم رعدوبرق می‌زد رفتم زیری رعدوبرق هیچ‌کار نشدم فهمیدم مادرم از بس که لباس‌ها خود خویس می‌کردم دیگه نداشتم به تن کنم دروغ گفته بود!
    بمه و داداش همسندِ خود ام که سه‌ماه مه ازش بزرگ‌تر بودم پول می‌دادند که برِم مدرسه گرایه راه خود کنِم مدرسه در حدِ دور بود که پیاده‌روی سه ساعت طول می‌کشید اما مه‌و داداشم بخاطری ای‌که خوراکی بخرِم دم رفتن زودتر برسِم به درس با سه‌چرخِ هندی می‌رفتِم دم آمدن پیاده و پولِ خود خوراکی می‌خریدِم یادش بخیر و ای‌ره متاسفانه خانواده‌ام فهمیدند هرکاری داشتند بمه امر می‌دادند حتی خودکشی کرایه راه بمه نمی‌دادند ده‌ روپیه‌ام ده‌روپیه بود می‌گفتند پیاده برو کجا تو کم می‌شه واسطِ خودت باشه هرجا پیاده می‌ری منِه بدبخت سه‌ساعت طول می‌کشید از فرقه نوآباد تا بازار پُررنگینه یکه رفت و برگشت سه ساعت یعنی از مدرسه که می‌آمدم بازار بودم هرچند ام داخلِ بازار برد وسیله می‌گشتم یعنی بچه‌ای خونه نبودم بچه‌ای خیابان بودم وقتی‌‌‌ام در روز ده دقیقه استراحت می‌کردم داخلِ خونه جنگِ آمریکا و ایران بود ای‌هم روزِگار ام مشکیل همه حل می‌کردم هیچ کس نبود که بگه توچه می‌‌خواهی در حدِ‌که مصرف مدرسه‌ام ده‌ روپیه ده‌ روپیه جمع می‌کردم مداد و قلم می‌خریدم مادرم حتی نمی‌گفت مدرسه چی‌نیازداری! اسمِ مشهور ام بود دیوونه ای‌هم زیستِ مه بیخی عالی

    خوب صفحه‌ای بعدی هستم باز ام صفحه ایجازه نداد حی‌دارم فک می‌کنم ای‌هاره که نویس‌داری کردم بفرستم یا که دوباره بگم بچه‌‌ام مریضه 😂😂😂
    خلاصه هرکس می‌خونه امیدوارم به نگاهی دل‌رحمی نگاه نکنه چو خوش‌ام نمی‌آد از ترحم خیلی بیزارم و هرکس نگاه کنه از اوهم مُتنه‌فر می‌شم.
    آهااااا ای اندازی نوکِ‌پنجه‌ام داستانم نبود دگه‌ام است بدبختی‌هاای‌که حتی بقیه‌ام مقصیر نبودن سرنوشتِ مه، نمی‌فهمم شایدن عزیزانم هستند دارم اونارا بی‌گنه جلوه دهم!
    ای‌هاره نویس‌داری کردم چو گیر کردم به رمانم داشتم بررسی می‌کردم که دوباره شروع کنم رمانم رو.

    یادم‌مه استاد گفت به ای‌نتیجه کی هسته فک می‌کنه لیاقت او مابینِ ای‌جور جمع‌ها دنیا نیست که مه گفتم صد در صد روزِ بیست دفعه.
    ای سوال ره مه خیلی‌ سال‌ها داشتم که تا ای نتیجه رسیدم هرچند آدم زرنگ‌تر باشه دور از جمعیت تنهاتر ره و بقیه او ره دیوونه دانند هرچند بجز او زرنگ‌تر دیگه کسی نیست میانِ جمعِ قوم یا منطقه
    ای چند روز به یک چیزی دیگه‌ام فک‌کنم با یک نفر سر خوردم که می‌گفت مه نمی‌تونم قبول کنم مقصیرم اصلن نمی‌تونم تقریبن ۳۰ ساله با همسراش زیست می‌کنه اما همش دعوا دارند و جالب‌تر ای هسته هم خانوم و هم همسر هر دوتا مقصیرند اما نتونیستم به ایش بگم عزیزم مقصیری یک معذرت خاهی مشکیله حل می‌کنه از تهی دل خود بررسی کن!
    اما جلوِ دهنمو گرفتم چو مردم افغانستان پند هم بدی یا نصیحت ام کنی می‌گند به زندگی ما دخالت کرده یعنی چی مه مقصیرم او بجا مه می‌بود چکار می‌کرد افسوس و خیلی فک ره مو مشغول کرده و فقط تنها یک نتیجه رسیدم هرچند فک می‌کنم در ای حالت یکی چنین باشه پس مقصیر ره
    خدایا شکر ما و همسرم بگومگو ندارِم چو هردو ساکت بهم نگاه می‌‌کنِم و بس به ای‌که ساکت بودن اشتباه هسته باید بحث کرد اما همسرم حوصله‌ای بحث نداره مجبورم فقط نگاه کنم و خودخوری عجب جیکرِ ام مه باریکلا 😂😂😂
    خوب اظافه گویی نکنم استاد مره می‌کشه دیگه و بس
    https://t.me/sadegaalezadai

  16. صبح‌ها که به متروی تاتر شهر می‌رسم دچار یک اضطراب موقت می‌‌شوم. قطارِ اول می‌‌آید. راه برای ورود بسته است.ناکام می‌مانم. همان‌جا نزدیک خط زرد، قرص و محکم می‌ایستم تا قطار بعدی که می‌آید دقیقا کنار در ورودی قرار بگیرم و با فشار باقی ادم‌ها بروم توی قطار. 
    بار دوم معمولا موفقیت آمیز است.

    توی قطار آنقدر چشم تو چشم آدم‌ها می‌شوم که در طول حیات با خودم تا این اندازه چشم تو چشم نشده‌ام.
    سرم را پایین می‌اندازم به پرزهای روی مقنعه‌ام نگاه می‌کنم. لحظه‌ای بعد سرم را بالا می‌گیرم و سوراخ های ریز سقف واگن را می‌شمارم.
    کمی بعد دستگیره آویزان شده از میله را می‌گیرم و چشم‌هایم را می‌بندم. دختری که روی صندلی مقابل من نشسته صدایم می‌کند و می‌گوید کیفت را بده به من. می‌‌گویم نه سبک است ولی درنهایت می‌گذاردش روی کیف خودش .
    به مقصد که می‌رسم می‌نشینم روی صندلی‌. ۱۵ دقیقه‌ای فرصت دارم. چند صفحه‌ از کتاب “دوباره نگاه کن” را می‌خوانم:

    “برای اینکه به منبع ترس خود عادت کنید، باید بارها و بارها با آن مواجه شوید. چه پرنده باشد، چه ارتفاع، عنکبوت یا صحبت در میان جمع. اگر اتفاق فاجعه باری نیفتد ترس شما به مرور زمان کاهش می‌یابد و فکر کردن یا مواجه شدن با منشا ترس اضطراب کمتری در شما برمی‌انگیزد.”

    پ.ن: شاید بهتر بود نویسنده مترو را هم به یکی از  منابع ترس می‌افزود.

  17. امروز شرکت و بخش حقوقی رفتم، کار خاصی نبود، جلسه داوری هم تشکیل نشدومن خوشحال بودم از عدم تشکیل، گویا یکی از طرفین حاضر به پرداخت حق الزحمه داوری نبود، به ایشان حق می دهم، هیئت داوری هزینه ها را چند برابر می کند، شرکت با داشتن بخش حقوقی حیل قانونی را بلد است، قبل تر به خواهان گفته بودم بروید به توافق برسید، آقا، بر سر اینکه کدام واریزی ها را انجام ندادید و قرارداد به طرف فسخ برود به ضرر شما خواهد بود بهترین اقدام این است بروید واریزی ها را انجام دهید، دیرکرد را هم واریز کنید،تجربه نشان می‌دهد هیئت داوری حتما طرف شرکت را می گیرد…

    خدارا شکر پذیرفت، هرچند وجهی از این جلسه دریافت نکردم، اما خوشحال هستم، با فسخ قرارداد یک عمر طرف و خانواده اش در رنج و ناراحتی خانه از دست داده می بودند.
    بر روی صندلی گردان نشسته چندین بار دراین اندیشه چرخیدم واقعن بعضی مشاغل سختی کارش بیشتر است، نمی دانم چرا شرکت… ان شا الله به زودی با این شرکت هم خداحافظی کنم…

    و گزارش نیک ۱۶۹ نیز در بیداری به اتمام رسید.

  18. فافای نازنینم:

    برگ‌ها نمادِ فروتنی‌ست. در جنگ و حوادث و وقایع سیل‌آسا ریشه‌ها به قوت قبل ‌باقی می‌مانند بشرطی که پرورش یافته باشند. به نیکویی مراقبت کرد از آنها تا امید و باورهای جاویدان بتراود از دل خاک.

    نامت را چنان دوست دارم، که از تو با خنده‌ی غرقه در سکوت و سکوتی پُرمایه یاد می‌کنم. نگاه به چشمانت برایم گذشته را تداعی می‌کند؛ روزِ آشنایی‌مان. حداقل زندگی‌مان سراسر آلوده به آه و حسرت نبود. از خاطرات خوش و روزهای خوشتر سرشار بود.

    ما کشان کشان، شتابان و تنها مسیری طولانی را سپردی کردیم و رسیده‌ایم به پیچاپیچیِ هیچی. سرآمدِ همه تلاش‌ها بیهودگی بوده. غیر از این نمی‌توان انتظار داشت. اما می‌دانم رستگاری در شکیبایی و تلاش مستمر است که حتی با نخی باریک از امید حرارتی را در جهان یخین احساس می‌کنی.

    بی‌نهایت است نشدن‌‌ها. اما همین شدن‌های کوچک را باید بوسید و به ستایش آنها پرداخت.

    از نیک‌اعمالم که از غمم می‌کاهد و بر شادی‌ام می‌افزاید چنین می‌نویسم برایت:

    ــ در این زمانه که همه‌چیز پولی است، وبینار رایگان استاد به تو امکانِ خرید می‌دهد. می‌روی حال خوب بخری آن هم مجانی. باور می‌کنی؟ می‌نویسی. گوش می‌سپاری. می‌شناسی. لذت می‌بری. می‌کوشی عملکردت بهتر شود. امروز هم استاد از مسیرِ الهام‌بخش خویش در نوشتن گفت و از یدالله رویایی. سپس ساجده جان از شعر گفت و ما با ذوق از دانسته‌هایش بهره جستیم. پانزده دقیقه‌ای نیز آزادانه بر کاغذ نوشتیم و رها شدیم از زمان.

    کتاب« مادران و دختران» امیرشاهی را تا ۳۰ صفحه دیگر با هم‌گروهی‌های نازنینم پیش بردیم. کم‌کم به مزاق خوش می‌آید این تاریخ.

    متن کانالم را به دغدغه‌ای این روزهایم سپردم.
    گذاشتم درونم حرف بزند و قلمم واژه‌ها را تراشید.

    رمان« ملکوت» بهرام‌صادقی را تمام کردم و پرسشی ذهنم را مشغول کرد. ما چوب صداقت را می‌خوریم یا حماقت را؟ همین پرسش سبب شد در آزادنویسی شبانه به آن بپردازم. البته این آزادنویسی همراه شد با آزادپرسی و پاسخ‌هایی آزادانه‌تر.
    کلماتم را از گوشه کنار هر نوشته‌ای، رمانی، برمی‌دارم و به ذهن و فایل می‌سپارمشان.
    چند یادداشت از « با شما نبودم» فرسی می‌خوانم و دیگر وقت آن است که تاریکی را به روشنایی بسپارم و خود به خواب روم.

    https://t.me/zahraballampour

  19. مرسی که کم نیاوردی و داری ادامه میدی. میدونی قبلا هر موقع اینطوری بهم می‌ریختم از دستم خیلی ناراحت و ناامید میشدی که نتونستم قوی باشم.
    ولی امروز با اینکه عصبانی شدم و رفتار خوبی نداشتم دستمو گرفتی و کنارم موندی. حس کردم دوست داشتنی ام واست،حتی با اینکه همش گریم می‌گیره یا گاهی نمی‌تونم همه کارها رو همزمان مدیریت کنم یا اینکه هنوز نتونستم باهاش کنار بیام و هنوزم غمش روی قلبم سنگینی می‌کنه، اما امشب حس کردم واقعا یه چیزایی بین ما تغییرکرده،تو نمیخوای سریع تغییر کنم،حتی واست مهم نیست که همه رفتارام ایدئال باشه تو دوستم داری حداقل داری سعیتو می‌کنی و این خیلی برام ارزشمنده.
    تو بهم میگی رفتارام اشتباهه و کمکم می‌کنی تا با ترسهام مواجه بشم،روی نقاط ضعفم کار کنم و حتی یه جاهایی بهم سخت میگیری که رشد کنم ولی همزمان بهم یادآوری می‌‌کنی که چقدر قوی هستم.
    مرسی بابت فیلم قشنگ امشب و اینکه کنارم بودی.
    نامه ای خطاب به خودم (حسی که کودک درونم داشت و حسی که نسبت به خودم داشتم) عجیب و متفاوت بود.

    کارهای مفید امروز
    وبینارنویسنده ساز،آزادنویسی،صحبت با خودم وظبط ویس و ایده هام،پختن غذا،بازی با بنی،نوشتن گزارش نیک با موسیقی زیبا ازسایت سانگ‌سرا

  20. الا مادر که می‌آیی به بالینم دوساعت دیگر، برگرد به بالینت که من دانشگاه نمی‌روم

    به دنبال تغییرم؟ حاضرم هزینه‌اش را بدهم؟ تغییر را از کجا شروع کنیم؟ تغییر کانالی‌است که لفت می‌دهی.
    تغییر جمله‌ای‌ست که می‌نویسی.
    تغییر پیش‌نویسی‌ست که می‌نویسی.
    تغییر اتاقی‌ست که مرتبش می‌کنی.
    تغییر. چیستی تو؟ این چیست این تغییر.
    تغییر خوابی‌ست که نمی‌خوابمش.
    تغییر بیداری است.
    تغییر.
    تغییر، شمع لرزانی‌ست زیر باد کولر.
    تغییر.
    لیوان چایی است که پامی‌شوی دم می‌کنی.
    تغییر.
    تغییر.
    تغییر حرفی است که ضبطش می‌کنی. تغییر. تغییر … .
    تغییر جمله‌ای است که حذفش می‌کنی.
    تغییر خوابی‌ست که می‌پرانی.
    تغییر زیباکردن تنهایی است.
    تغییر، تغییری است که نمی‌دانی کجایش جا دهی.
    تغییر، نوشته‌ایست که پایان می‌بری.
    تغییر

  21. بعد از روزها فس بودن امروز حال بهتری داشتم. خواهرم آمد. کودک شدم و با بچه‌هایش بازی کردم. نمی‌دانم آخرین‌باری که بازی کرده‌ام کی بود. شاید خردادماه که خانه‌ی داداش بودیم. نمی‌دانم. همین‌قدر می‌دانم که بازی کردن تقریبا از زندگی‌ام حذف شده است. مگر اینکه خواهر و برادرم بیایند تا من با بچه‌هایشان بازی کنم. یعنی چهار یا پنج‌بار در سال. خیلی کم است. چی شد که بین من و بازی فاصله افتاد؟ من که همیشه عاشق بازی بودم.

    بعد از بازی رفتیم لباس پرو کردیم. هر چی لباس مجلسی داشتم پوشیدم. پیراهن کوتاه انتخاب شد. برای عروسی جمعه. همه‌مان ذوق و شوق داریم. هفت سال اخیر را با غم و درد گذرانده‌ایم و حالا این عروسی می‌چسبد.

  22. سال‌واژه: ثمربخشی
    ‌امروز من دو حالت داشت: بدو بدو یا پیاده‌روی آهسته. از آن روز‌هایی بود که هم حسابی مشغولی و هم به نظر می‌رسد کار خاصی انجام‌نداده‌ای یک روزمره شلوغ و پوچ اما چند کار نیک برای شمردن دارم.
    چند صفحه از کتاب شرق بنفشه را خاندم.
    با نویسنده‌ساز همراه شدم و آزادنویسی کردم.
    جمله‌ای برای کانال تلگرامم نوشتم.
    https://t.me/sohahashayeb

  23. امروز با ناراحتی سپری شد.
    از همان ابتدای روز که به اپتومتریست مراجعه کردم، با تعجب گفت: فکر می‌کنم علت تاری چشمت از آب مروارید است، مگر چند سال داری؟
    مضطرب شدم و تمام امیدم این است که متخصص تشخیص دیگری بدهد.
    در ادامه‌ی روز یک نوبت آزادنویسی کردم. آنقدر ذهنم مشوش بود که سمت هیچ کتابی نرفتم. هیچ واژه‌ای برنچیدم. به بهانه‌ی باران، پیاده‌روی هم نرفتم.
    تنها کار سودمند امروزم، نوشتن این گزارش نه چندان نیک است.

  24. بالاخره دفترم پیدا شد؛ زیر مبل بود. این دو روز که توی آن ننوشته بودم، تازه فهمیدم به آن دلبسته‌ام. بارها شده که صبح یا در طول روز ننوشته باشم، اما هیچ وقت مثل این دو روز آشفته نشده بودم. چرا؟ «چون می‌دانستم که هست. که صفحه‌های آن آماده‌ و پیدا منتظرند تا هر وقت بخواهم بازش کنم و بنویسم.»
    از تشویش دیروز خوشحال شدم. این که به مرحله‌ای رسیده‌ باشم که ننوشتن باعث سردرگمی‌ام شود، یعنی دارم به نوشتن مبتلا می‌شوم. تا باشد از این مرض‌ها.

    صبح به نوشتن گذشت و صحبت با مشاورم.
    حرف زدن با کسی که بداند چه‌طور تو‌ را آرام و آگاه کند یعنی نعمت.
    عصر هوا طوفانی شد و تا شب ادامه داشت. به وبینار نویسنده‌ساز نرسیدم. برق‌ها قطع شد و محله در تاریکی و سکوت پاییزی خستگی درکرد.

    کمی کتاب خسرو خوبان خواندم. شعر است به‌واقع.

    چند خط از خسرو خوبان:

    چه تاریکی غلیضی!
    پرده‌ در‌ پرده، شک و فراموشی است نگاه کن!
    زمانی دراز، درنگ کردند، زمانی اندازه‌ناپذیر، درنگی چون سنگ، بی‌انتظار. صدای تنبوری آمد، پنجره‌ی خانه‌ای روشن شد. خانواده‌ای دور کرسی بزرگی نشسته بودند و از یک سینی مسی، کودک درسته‌ی آب‌پز شده‌ای را به تأنی و وقار و حزن می‌خوردند.
    اسکندر گفت: «او دردانه‌ی فامیل است.»
    پنجره‌‌های دیگری روشن شد. از پنجره‌ای دیگر مرد جوانی را دید که دراز به دراز روی زمین طناب‌پیچ شده بود و کسانی با اره‌ی بزرگ دو دسته، به آهستگی او را از میان می‌بریدند.
    اسکندر گفت: «هیچ دردی حس نمی‌کند.»
    در اتاقی دیگر، کسی بر سر انبوهی کتاب نشسته بود، کتاب‌ها می‌سوخت و شعله‌های آتش بالا می‌زد.
    اسکندر گفت: «یکی از همدرسان تست، سری پر شور دارد.»
    جایی دیگر، جشن بزرگ و شلوغی بود و زنی که تنها پشت لخت او دیده می‌شد بر چارپایه‌ی بلندی ایستاده بود. از پیکر زن خون جاری بود و مدعیون جام‌هایشان را از خون، پر می‌کردند.
    اسکندر گفت: «روزی آن زن، رویش را به تو برمی‌گرداند.»

    https://t.me/mahnaz_roointan

  25. گزارش شصت و دو
    سال‌واژه: تبدیل
    از امروز چیز زیادی به خاطر ندارم.
    یک قسمت سریال دیدم.
    یکی از نادرست‌ترین روزهای رژیمم در ماه‌های اخیر بود.
    لباس‌هایی که شسته شده بود را اتو کردم.
    دیگر اینکه شب هم دعوت بودیم به دورهمی به‌ مناسبت تولد پدربزرگم. بعضی‌ها را خیلی وقت بود ندیده بودم.
    جزئیات زیادی هستند که بخواهم در موردشان بنویسم اما حالا ساعت دو و چهارده دقیقه‌ی صبح است.
    خوابم گرفته. خسته شده‌ام. حالم هم گرفته شده.
    بعضی از گزارش‌ها هم اینطور می‌شود دیگر.

  26. روز‌واژه : تکاپو
    مثل هر روز قبل از طلوع آفتاب بیدار باش. کارهای هروز تا ظهر . در «تمرینجا»نتوانستم شرکت کنم به عیادت مادر دوستم رفتم. بعد از یک دوره‌ی شیمی درمانی سنگین، شکر خداعمل جراحی موفقیت آمیزی داشتند. شرکت در وبینار. مطالعه‌ی گزیده‌ای از کتاب « گذشته‌ی من : امضا» نوشته‌ی یدالله رؤیایی یکی از انسان‌های تأثير گذار در مسير نويسندگی استاد شاهين. پخت کیک هویج فرد اعلا برای عصرانه . پیاده روی عصرگاهی وخرید نان سنگک. اتمام پروژه‌ی« سالاد شورِمشهدی» . به اتفاق همسر سینما رفتم . فیلم«بی‌دار» موضوع کمی دور ازذهن بود ولی بازیگران بازی خوبي داشتند . ادامه‌ی مطالعه‌ی کتاب شاهرخ مسکوب
    اکنون گزارش‌نیک
    شبتان نیک

  27. سفرنامه
    شماره‌ی یک
    خواهری گفت تو هم بیا.‌ بابا گفته بود. قصد سفر نداشتم. یهویی شد. استرس گرفتم که چه کنم‌. از برنامه‌هام عقب می‌موندم. دیالوگ همیشگیم تو سرم می‌چرخید: سرت شلوغه. کار داری. یه عالم کار.
    دوستان و هم‌اتاقیا اصرار کردن که برو. مگه چندبار پیش می‌‌آد با خونوادت سفر کنی. باید کنارشون باشی. قدر لحظه‌های باهم بودنو باید بدونی‌.
    این شد که عازم سفر شدم. یکم برنامه ریختم تا ذهنم آروم بشه.‌ تا حد ممکن . چه کیفی داره سبک سفر کردن. همیشه کمرم می‌شکنه با اون همه وسایل از گرگان تا تبریز و بالعکس.
    اتوبوس معمولی گرفتم. هزینه‌ی بلیطا سر به فلک کشیده. می‌ترسیدم که مبادا داغون باشه. خدا رو شکر خوب بود. راضی‌ام. به آقای راننده‌ی مهربون زنگ زدم تا منو برسونه ترمینال. معمولا ایشون رو خبر می‌کنم.‌ درد‌دلی هم کردیم. درباره‌ی اوضاع کشور. امید که حال وطنمون خوب شه.
    تو راه ترمینال، طوری دانشگاه و تبریز رو نگاه می‌کردم که انگار دیگه قرار نیست برگردم. خدا می‌دونه. می‌ترسم جنگ شه و دیگه رنگ تبریز رو نبینم‌‌. برای اولین‌بار احساس دلتنگی کردم. دلم برای این شهر تنگ می‌شه.
    رسیدم ترمینال‌‌. اذان شده بود. صدای اذان آرومم کرد. اتوبوس تأخیر داشت. صندلی‌‌ کنار پنجره رو رزرو کرده بودم. جا خوردم. آقا پسری درست کنارم بود. نمی‌شد نشست. فاصله‌ی صندلی‌‌ها خیلی کم بو‌د. این شد که مسئول چند‌بار جام رو تغییر داد. خانومی که اول کنارم بود، خیلی غمگین به‌نظر می‌رسید. ناراحت شدم. عاصی بود. خسته بود. انگاری دل‌مرده شده بود. از چیزی یا کسی. خدا می‌دونه داستان زندگی اون زن چیه.
    اما همین عوض کردنا و حس ناخوشایند (این‌که صندلی کنار پنجره گیرم نیاد) شد توفیق اجباری.
    اسباب آشناییم با لیلا و خونوادش‌ چیده شد. خدا خوب می‌د‌ونه چی‌کار کنه. قبلش، یکم تو دلم اون پسر رو سرزنش می‌کردم که مرد حسابی، چرا موقع خرید حواست نبود صندلی کنارت صورتیه‌. اما قسمت بود.
    لیلا مهربون و خون‌گرمه. خونوادش هم همین‌طور. از باباش عذرخواهی کردم که مجبور شد کنار اون آقا پسر بشینه نه همسرش. به گرمی جواب داد که مشکلی نیست. چقدر گل و آقا. مرد شریفی به نظر می‌رسد.
    چیزی که بیشتر منو مجذوب این خونواده کرد اینه که تعارف ندارن‌‌‌. لازم نيست یه ساعت دستم رو هوا بمونه و التماس کنم که خوراکی از دستم بردارن. همین راحتی، منو هم راحت کرد. انگار چندساله می‌شناسمشون. احساس نمی‌کنم دارم تنهایی می‌رم سفر.
    لیلای زیبا، روابط عمومی بالایی داره. اون بود که برای دوستی با من پیش‌قدم شد. عادت شکرگزاری داره.‌ هرشب. امشب هم از بابت آشنایی و دوستی با من خدا رو شکر گفت. فارغ‌التحصیل کارشناسی کامپیوتره. مصممه ارشد بخونه‌‌.‌ طراح سایته. ده‌سالی می‌شه که مشهد نرفته و خیلی برای دیدن امام‌رضا ذوق داره.

    عمه‌زاده‌ی لیلا هم اسمش لیلاست. خوشگل و خون‌گرم. اصلا بهش نمی‌خوره دوتا بچه داشته‌ باشه. از اراده‌‌اش گفت. این‌که چقدر تلاش کرده تا وزنش رو کم کنه و واقعا هم خوش‌اندام شده. دیدن چنین زن‌های قوی‌‌یی امیدوارم می‌کنه به آینده‌ی زنان ایران.

    پسرش بهم گفت: مردم گرگان، گرگن؟ خندیدم. بازی‌ زبانی جالبی بود. محمدامین مسابقه‌ی استانی کاراته در پیش داره و مضطربه. پانزده سالشه و دوست داره به دانشگاه افسری بره. از آن پسرای نوجوون پایه‌ست. مردم ترک‌زبان معروفن به چای‌خوارهای افراطی. محمدامین هم ازین قاعده مستثنی نیست‌.‌ اما چای تمام شده بود. اینقدر چای‌چای کرد تا آخر همان پسری که صندلی بغلی مرا گرفته بود، فلاسک چایی‌اش را داد به او. همه زدیم زیر خنده. محمد امین به قدری خسته بود که پتو انداخت و کف اتوبوس دراز به دراز افتاد.
    یه دختر ناز هم داره لیلا. نورای شیرین و زیبا. برام شعر خوند. کش‌‌موهای گیلاسی و آفتاب‌گردونشو نشونم داد‌. می‌گفت این تخمه‌هایی که داریم می‌خوریم ازین گل‌ موهای من درست شده.

    مامان نورا پرسید که تبریز به نظرت چه‌جوریه؟ این سؤال رو تقریبا همه ازم می‌‌پرسن. تبریز، خیلی خیلی خیلی کم گدا داره. مردمش به قدری کوشان و عزت نفس دارن که شده یک بسته خودکار بفروشن، اما دست جلوی کسی دراز نمی‌کنن. زبان ترکی برای من مثل یه شعره. شعر موزون. آهنگ دلنشین. افسوس می‌خورم که بعد از سه سال زندگی در دیار آذربایجان، هنوز خیلی چیزها از فرهنگشون نمی‌د‌ونم. آذربایجان برای من مثل یک کشور دیگه‌ست.‌ جالب و متفاوت و شوق‌برانگیز. زندگی تو این خطّه رو از دستاوردهای دهه‌ی بیست‌سالگیم می‌دونم.
    همه با من خیلی صمیمانه برخورد می‌کنن. انگار نه انگار تازه چندساعته باهم هم‌سفر شدیم‌. تو زنجان توقف کردیم و توی رستورانی شام خوردیم. لیلای بزرگ یه غذای رژیمی سالم درست کرده بود. عزم لیلا برای حفظ سبک زندگی تازه‌اش، ستودنیه. مامان لیلای کوچک هم دلمه‌ی کاهو پخته بود. اولین‌بار که می‌دیدم. سلفی‌یی انداختیم. احساس می‌کردم کنار آشناهای چندین و چندساله‌ام دارم عکس می‌گیرم.
    این خانواده‌ی شاد و سرزنده بی‌دریغ منو به جمع‌شون راه دادن. پدر و مادرم بدونن، خیالشون راحت می‌شه‌. لیلاها شماره‌مو گرفتن و قرار شد تو مشهد هم هم‌دیگه رو ببینیم. لیلای بزرگ گفت تو تبریز هروقت مشکلی داشتی، من هستم. نمی‌د‌ونم در جواب این همه مهربونی و مهرخویی و مهمون‌نوازی چی باید بگم. واقعا دلم نمی‌اومد ارتباط ما بعد از رسیدن به مقصد تموم بشه. حالا که شماره‌ی هم رو داریم، می‌تونم به ادامه‌ی این دوستی‌ها امید داشته باشم.
    فکر می‌کردم حالا که اتوبوس Vip نگرفتم، سفر دشواری در انتظارمه‌‌‌. اما با وجود این خانواده‌ی خوب، خیالم راحت شد. لیلا هم فکر نمی‌کرد از یه اتوبوس معمولی چنین خاطره‌های به یاد موندنی ساخته بشه.

    متوجه شدن که خاطره نویسی می‌کنم. بعد شام، دفترمو درآورده بودم و از امروز می‌نوشتم. لیلاها پیشنهاد می‌دادن از چی بنویسم. لیلای کوچک می‌گفت که انگار باهم رقابت داریم. توی راه هرچیزی رو برای خندیدن بهونه می‌کردن. سرزنده‌ان. درست همان‌طور که از یک خانواده‌ انتظار می‌ره.
    بزرگ‌ترین نعمت امروزم، آشنایی با این خونواده‌ی اصیل و بامحبت بود. خدای عزیزم، شکر فراوان‌.

  28. چهارشنبه‌ای به تاریخ ۶ آبان ماه ۱۴۰۵
    /خانه/
    —————————-
    امروز روز ملال‌آوری بود. بعد از عمری مرخصی گرفتم و پادگان نرفتم. خونه موندن روحم رو متلاشی میکنه. نمیفهمم دارم با زندگیم چیکار میکنم و این رو از معده‌درد شدیدم میتونم متوجه بشم.
    صبح برای ورزش، طناب نزدم و روتین های سالم خودم رو پیش نبردم. امروز اون هیولای درونم من رو به دست گرفت.
    هیولایی که سیاه رو دوست داره و مشکی به تنم میکنه. اون تلاش میکنه من رو نابود کنه برای همین در طول روز هم فکرهای سیاه‌چهره‌ای داشتم.
    از خودم بیزار میشم، از خودم متنفر میشم و نمیخوام بیشتر از این گزارش نیک رو هم آلوده کنم.
    بعد از صرف صبحانه – که همیشه یک پای اصلی آن کره بادام‌زمینی به مقداری کم و اندک حضور دارد – به خوانش بوکوفسکی و جیمز بالدوین رفتم. نمیدانم شاید خوانش کتاب‌های آنها من را به این حال و روز انداخته؟ گمان نمی‌کنم.
    بعد از آن روی پوستر فیلم پروژه جدید کار کردم و تا همین الان چهار روز تاخیر دارم.
    به هرحال کمی رویش کار کردم و در هر صورت فردا باید تمام شود.
    بعد از آن هیچ کاری در زمینه موسیقی نکردم. دوست ندارم از کسی کمک بگیرم ولی فکر میکنم مشکل اصلیم همین است. مشکل من همیشه همین بوده است.
    آدمها را امروز کم دیدم و شاید برای همین حالم میزون نیست. هربار ادمیزاد را حذف میکنم، هیولا با خوشحالی سر بیرون میاورد و برایم از سیاهی میخواند. لالایی‌اش خواب‌انگیز و باور کردنی است.
    بعد از آن دل و رمق دیدن هیچ فیلم و سریالی را نداشتم تا حواسم را پرت کنم و صرفا کمی قدم زدم.
    بعد هم با معده درد خوابیدم.
    در کتابی که میخوانم خیلی به موضوع خانه اشاره میشود. خانه برای کاراکترهای داستان، موضوعی دردناک است مثل من. نمیدانم خانه‌من یا حتی خانه‌دوست کجاست!؟ نمیدانم به کجا تعلق دارم و چه باید کنم؟ آیا خانه را ترک گفتن من را به مرز فروپاشی میرساند یا ترک نگفتن آن؟ و اگر خانه انقدر موضوع مهمیست چرا دلمان برایش تنگ میشود حتی با وجود تمام دیوارهای تخریب شده‌اش؟ تمام این سوالات معده‌ام را بیشتر فشرده میکند.

    جمله امروز:
    ” برایم جای تعجب است که این همه زباله در شهر را به کجا می‌ریزند؟ هرچند بعید نیست ماموران شهرداری این همه زباله را در وسط اتاقم خالی کرده و رفته باشند!”
    – الهام از جمله جیمز بالدوین

  29. صبح با بی‌حوصلگی بیدار شدم. علت این همه بی‌حوصلگی را نمی‌دانم. روزم را با سرگردانی شروع می‌کنم. صفحات صبحگاهی را پر کردم از چیزهایی که ذهنم را مشغول کرده. نگاه کردم به فهرست کارهایی را که نوشته بودم. بردن مادرم به بیمارستان و دیدن دوباره زخم انگشتش در اولویت بود. بابت این موضوع خیلی نگرانم و هر لحظه استرس دارم که زخم دیایتی‌اش بیشتر نشود. از صبح تا ظهر بیمارستان بودم. خسته وکوفته وناراحت به خانه برگشتم وهول هولکی ناهار درست کردم. دوباره به سراغ مامان رفتم طاقت دیدن گریه وناراحتی‌اش را ندارم. در جواب سوالش که می‌گوید انگشتِ منو قطع می‌کنن سکوت می‌کنم اما از درون تا مرز انفجار پیش میروم. در آزاد نویسی امروز فقط نوشتم واشک ریختم و اشک.

  30. هر روز که می‌آیم توی صفحه‌ی گزارش نیک یادم می‌افتد هنوز سال‌واژه ندارم. استمرار ترغیبم می‌کند به انتخاب، اما هنوز واژه‌های دیگر را نیازمودم.
    امروز نرفتم بیمارستان، تعطیل بودیم. خوابیدم تا ظهر و درود فرستادم به کسانی که می‌خواستند جانشان را فدا کنند تا ما چهارشنبه را راحت بخوابیم.
    صفحاتی از «تا روشنایی بنویس» خواندم که درباره‌ی پیش‌نویس‌های رمان‌های نویسنده‌ها می‌گفت. بحث نقد ژنتیکی. بعد کمی «دفتر یادداشت» ژوزه ساراماگو را خواندم. این‌قدر ضد آمریکا بودنش مشکوک می‌زند هنوز برایم.
    توی وبینار نویسنده‌ساز نثری خواندیم از یدالله رویایی و فکر کردم که توی خانه کتابی دارم ازش؟ فکر نکنم.
    پیاده‌روی کردیم و گفتگوهایی داشتیم جدی درباره‌ی زندگی حال و آینده. میوه خوردیم توی پارک، کیوی‌هایی که فروشنده می‌گفت توسرخ‌اند و پیوندی با شاتوت. ولی مزه‌ی انگور می‌دادند.
    شب هم در حرکتی ناجوان‌مردانه غافلگیر شدم با آمدن مامان‌این‌ها. نگفتند می‌خواهند بی‌خبر بیایند و خب، خوشحالم حالا در کنارشان. آخر هفته‌‌ام زیباتر خواهد شد.

  31. گزارش میگ میگ
    فکر می‌کردم هنوز امروز است که گزارش نیک می‌نویسم که دیدم دیروز است.
    اما من میخواهم همان جوری بنویسم که انگار امروز است.
    صبح که رفتم سر کار. باز مدرسه بود و وارنیش.
    اتاق معاون پرورشی را به ما دادند. کوچک بود و دلگیر. بچه‌های کلاس اولی ندید می‌توانستی بگویی دندان چهار و پنج‌شان خراب است.
    یکی هم من را توی آمپاز دانستن اسمش گذاشت.
    می‌گفتم:«اسمت چیه؟»
    می‌گفت: «مشهود.»
    می‌گفتم: «مشهود؟»
    می‌گفت: «مشهود.»
    می‌گفتم: «مسعود؟»
    می‌گفت: «مشهود.»
    آخر سر از معلمش پرسیدیم گفت: «مسعود.»
    نمی‌دانم چه اصراری داشت بگوید مشهود و من بگویم مسعود و او بخواهد همان مشهود را برگردانم اما مسعود او را بدانم.
    بچه‌های کلاس ششمی قدشان از من بلند‌تر بود. یا هم‌قد حداقل. و من با خودم فکر می‌کردم چطور انقدر بزرگ شده‌اند. نباید سن به قد بخورد؟
    بعدم رفتیم پایگاه. نمی‌دانم به خاطر پاییز است یا چه که مردم خرفت‌تر شده‌اند و نمی‌آیند بهداشت. یک کلافگی سر کار دارم این روزها که نمی‌فهمم برای چیست. زمان نمی‌گذرد.
    «محاکمه» را ادامه دادم و تمام نکردم ولی. شب جلسه‌ی بررسی‌اش را با الهام فلاح داشتم.
    خیلی خوشم آمد، از اینکه فهمیدم انقدر میتوان روایت متفاوت ساخت. می‌توان راوی ساخت که نه خودش بداند و نه جهانش بداند چرا این اتفاقات برایش می‌افتد.
    وبینار فرشته برگی هم به بهترین شکل ممکن اجرا شد. همان قدر ملموس و شمرده و قابل فهم.
    تنها حسرتم این بود امروز که نشستی نشد داشته باشم با بچه‌های تخصصی.
    فیلم «عقل و احساس» را هم دیدم.
    چقدر شور و اشتیاق تویش بود. چقدر تقدیر بازی در آورده بود تا اتفاقات جذاب‌تر پیش بیایند.
    دوستش داشتم. انتخاب و ابراز عشق با تردید.
    احساس بدون تردید و قبول عاقبتش.

  32. گزارش نیک

    در اولین ساعات بیداری‌ام گیج می‌زدم؛ سرم را می‌گویم. صبحانه خیلی دیروقت حاضر شد.از درس خواندن برایتان نمی‌گویم، اما امروز کمی احساس پوچی کردم.

    از آن روزهایی بود که مه آینده داخل اتاقم بود.چه خواهد شد و من چه می‌خواهم باشم و ما برای چه اینجا هستیم؟

    برای چی کتاب می‌خوانیم؟

    برای چی می‌نویسیم؟مایی که کتاب می‌خوانیم و می‌نویسیم از بقیه بهتریم؟

    آن‌های دیگر که دراماهای سلبریتی‌ها را دنبال می‌کنند، آخرهفته‌ها در کلاب‌ها وقت می‌گذرانند، جدیدترین ترندهای سبک زندگی را دنبال می‌کنند، شب‌هایشان را با برنامه‌های سرگرمی یوتیوب یا لایوهای استریمرهای موردعلاقه‌شان سپری می‌کنند، همگی آن‌ها آدم‌های سطحی هستند؟

    همگی آن‌ها بد هستند و ما خوبیم؟

    ما آدم‌های سالم‌تری هستیم چون کتاب می‌خوانیم؟از بین ماهایی که کتاب می‌خوانیم، آن‌هایی که تمایلات چپ دارند و می‌گویند انسان آزاد است هر جنسیتی داشته باشد، آدم‌های روشن‌فکرتری هستند یا آن‌هایی که می‌گویند انسان خیلی‌خیلی آزاد است و می‌تواند هر موجودی، چه بسا کلاغی، برای خود باشد روشن‌فکرتر؟

    اصلاً برایم سؤال شد چه کسی چه کسی است؟آن کسی که با زحمت هزاران کارگر ثروت عظیم می‌سازد هیولا است یا آن کسی که سر سفره‌ی هزاران کارگر نان می‌برد قهرمان است؟

    آن کسی که برای حق کارگر به خیابان‌های پاریس می‌رود و غرفه‌ی کبابی دست‌فروشی را آتش می‌زند قهرمان و مدافع حقوق کارگر است؟ یا آن کسی که برای آن غرفه‌ی کوچک اجازه‌ی کار داده است؟«چراهایی» برایم شکل گرفت.

    آن‌هایی که برای حقوق حیوانات تلاش می‌کنند و سعی می‌کنند جلوی پرورش گاو و گوسفند را بگیرند، چرا به فکر حیواناتی نیستند که در فرایند کشاورزی یک مزرعه‌ی گندم کشته می‌شوند؟زیاده‌گویی کردم.آهان، به همان آدم‌هایی فکر کردم که کتاب خواندند و احساس می‌کنند چون چیزی خواندند از همه بهترند.

    برایم سؤال است چه چیز خواندن یک کتاب باعث می‌شود انسان احساس برتری نسبت به انسان‌های دیگر داشته باشد؟و سؤال آخر: من واقعاً چه کسی هستم؟ چه چیزی دوست دارم؟ و می‌خواهم چه کار کنم؟امروز بیرون نرفتم و با همه‌ی این سؤال‌ها در خانه تنها بودم.

    با ماهان کمی حرف زدیم. نمی‌توانم بگویم چه کرده اما خیلی خوشحالم.

  33. سال‌واژه: رشد پله‌ای

    ای جان من، گردآفریدم
    از بس به تو نگریستم، نور آفریدم
    می‌دانی آفرینش نور تو از قلبم شروع شده؟ فقط حیف که هیچ‌گاه جواب نامه‌هایم را نمی‌گیرم. اشکالی نداره، من همچنان تو را می‌آفرینم. ارزشش را دارد.
    امروز کتاب «تقویم بی‌هدفی» را خواندم، پیاده‌روی کردم و به معنویات پرداختم.
    کلی‌گویی کردم، اما امروز را بی‌خیال؛ فردا جبران می‌کنم.

    چهارشنبه، ۶ آبان

  34. امروز خیلی قشنگ بود. یکی از قشنگترین روزهای پاییز. می‌خوام بلند و با حوصله بنویسم. فردا روز نوشتنه. نوشتن همه چیز. فردا میگم درموردش.

  35. گزارش نیک امروز را در اتوبوس می‌نویسم. تقریباً پس از یک ماه در حال برگشتن به خانه‌ام.
    چون در حال حرکت نمی‌توانم زیاد به صفحه گوشی خیره شوم، نمی‌توانم واژگان زیادی را تپ تپ بر رو صفحه بتکانم.
    آدم باید مدت‌ها از خانه دور باشد تا بداند اینکه جایی در این دنیا هست که عزیزانی چشم‌انتظار و دلتنگش هستند چقدر لحظه‌ای عزیز و ارزشمند است. چه نعمت بزرگی است داشتن چنین سرپناهی؛ نعمتی که اگر روزی از دستش بدهی، جای خالی‌اش تا ابد در سینه‌ات تیر می‌کشد.
    به نظرم این تنها حقیقتی است که انسان مجاز است از فکر کردن بهش فرار کند. حتی فکر کردن به پایان هستی خودت آنقدر غم‌انگیز نیست که یادآوری این موضوع.
    بگذریم. قرار شده بود کمی خزان به گزارشم بیاوم و از اندوهیات بگویم ولی میترسم از دستم در برود زمستان شود. پس تا کولاکی سر نگرفته است بدرود.جناب شبتان سرمست.

    ۶آبان۱۴۰۵/تهران،خوابگاه
    #گزارش_نیک

  36. گفت دلش نمی‌خاهد بنویسد. گفت حوصله ندارد. نه آنکه غمگین و فسرده باشد، فقط حوصله نداشت. می‌خاست نباشد. این‌ها را گفت و رفت. من نشستم بنویسم. راستش زیاد پیش می‌آید که او برود و من کارهایش را انجام دهم. اما امروز من هم حوصله‌ی نوشتن ندارم. همه‌ی این‌ها تقصیر او است. وقتی هست و حوصله دارد، سلطان جهانش به چنین روز غلام است. حالا هم که نیست و حوصله ندارد، حتی جمله‌ای پیدا نمی‌کنم که اینجا بگذارم. هزار بار بهش گفته‌ام وقتی هستی و کیفوری، این نوشته‌های لعنتی را بده من بنویسم. به گوشش نمی‌رود.
    خلاصه آنکه قهوه نوشید و نوشت، مثل همیشه شوخ و شنگ و دیوانه. نوشتنش که تمام شد، فرشته‌ی نابودگر دید. وسط فیلم گرسنه‌اش شد و پاستا پخت. پاستای آل‌دنته‌ی بی‌مزه. خودش که خیلی خوشش آمد. اما من خوشم نیامد. بعد هم گذاشت و رفت. از وقتی رفته من در اتاقش پرسه می‌زنم. بجایش کارهایش را می‌کنم. حتی وبینار دوستش هم می‌روم، ترجمه به زبان پدری.

  37. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    جلد آخر ارباب حلقه‌ها را با دو ترجمه‌ی متفاوت خاندم. از هر کدام چند صفحه.
    درباره‌ی اسطوره‌ی عصر زرین نوشتم.
    پیاده‌روی کردم.
    محتوای وبینار فردا را سر و سامان دادم.

  38. امروز تنها توانستم هنگامی که در محاصره‌ی دستمال‌های کاغذی، انواع قرص‌ها و مایعاتی که مادرم در حلقم می‌ریزد، چند صفحه‌ای بنویسم و «با مادرم همراه» را بخوانم‌‌. فقط همین‌. به قول دزفولی‌ها:«چاره بیارُم.»

  39. آینه‌ها

    سال‌واژه‌ام: نظم

    صبح زود بیدار شدم. چون دیشب زود خوابیدم. حس خوبی داشت اما متاسفانه ناراحت بود و کاری از دستم برنمی‌آمد. کمی درس خواندم و کتاب. از برتری خفیف. واقعا کسی هست که فکر کند راه را اشتباه می‌رود؟ یا با روش اشتباه؟ بعضی وقت‌ها خودم تو تئوری غرق می‌شوم. حواسم نیست که تو عمل دارم چه می‌کنم. برای همین بازتابش مهم است. که کسی بازخورد بدهد و آینه باشد.

    بعدش کلاس‌های پاتولوژی کبد را بودم و گوش دادم. آخرش هم مبحثی را حذف کردیم چون استاد سرما خورده بود. چه زمان‌بندی خوبی. بعدش کلی پیاده‌روی بین دانشکده‌ها و ماجراجویی که کدام مسیر به کجا می‌رسد. ترکیب نسکافه با نبات را هم امتحان کنید. چه خوب که استاد کلاس چهار ساعته‌ی بعدی را تو نیم ساعت تمام کرد. و منی که آماده‌ی خوابی عمیق بودم.
    بعدش درس خواندم باز و وبینار نویسنده‌ساز. حرف از معلم‌ها بود. تقریبا همان موضوع بازخورد گرفتن یا الگو داشتن تو برتری خفیف. معلم‌های من کی بودند؟ که تاثیر مهمی تو زندگی‌ام داشتند. چخوف. همان معلم ریاضی راهنمایی. استادی که برای تک‌یاخته آمده بود. استاد کلانتری. نفیسه تو سوروایور. گاهی دوستانم. باید فهرستی از اسم‌ها بنویسم. ایده‌ی برگشتن به مدرسه هم جالب بود. یک‌جور یادآوری الگوهایمان.

    بعدش دوباره درس بود.
    اما این‌بار تو خانه‌ای شلوغ و پرسروصدا.
    دوست ندارم که دارم کمتر می‌نویسم. از فردا می‌خواهم بیشتر بنویسم. مثلا روزی دوتا یا حتی یک پانزده دقیقه. قطعا وقتش را دارم.
    کلی هم آهنگ گوش دادم.‌ معمولا رو یکی گیر می‌کنم. اما این‌بار گذاشتم هرچه می‌خواهد بخواند. تنوع جالبی بود. به‌هرحال آهنگ‌های خودم بودند.

  40. بابا
    سلام.
    تو نقاب داشتی؟
    البته همه شاید نقاب‌هایی داریم اما می‌دانی بابا جان، من نقاب‌هایی را می‌گذارم و می‌توانم تحمل‌ کنم در دیگریان که خیلی خیلی شخصی باشند و آن آدم تنها وقتی در کنار آدمِ امنی قرار بگیر دلش بخاهد بَرَش دارد و نفسی راحت بکشد.
    اما نقاب‌هایی که دروغند، که حاصلِ زخم و عقده‌اند، از روی ترسند، با نیت بازی‌اند، اینها را نه. اینها را نمی‌توانم تحمل کنم.
    امروز داشتم فکر می‌کردم که شریف‌ترین آدمها در نظرم کدام‌هایند، دیدم همیشه آدم‌های زلال را دوست داشته‌ام. زلال منظورم همان زلال است. یعنی شفاف‌ند. خودشانند. مسئولیت خودشان بودن را قبول می‌کنند. فارق از اینکه آدم خوبه هستند یا آدم بده. نقابی ندارند. یعنی نقابِ غیرشخصی ندارند.
    با اینها همیشه راحت بوده‌ام. با اینها هیچ‌وقت از خودت بودن، از خالص بودن، از احساس داشتن خجالت نمی‌کشی و پشیمان نمی‌شوی. اما برعکسشان … . به قولِ «عزیز»، خدا اینها را نصیب گرگِ بیابون نکند.

    و اما امروز.
    امروزم هیجان خاصی نداشت.
    پررنگ‌ترین اعمالم اینهایند:
    رفتن به کافه‌ی «مُجی» و قهوه‌ای زدن بود. لات شده‌ام بابا. قبلن قهوه بدون آب و رقیق‌ نشده از گلویم پایین نمی‌رفت. الان اما، سینگل یا دبل، بدونِ آب، بسته به شدت خماری را می‌زنم بر بدن. البته همیشه نه. وقت‌هایی که خیلی خسته‌ام.
    امروز با خانمی هم‌صحبت شدم که شوهرش یکسال است که مفقود شده. کوهنورد بوده ‌و از آخرین صعودش برنگشته. دو فرزند داشت. یک دختر و یک پسر.
    من‌که تو را چندبار شناسایی کردم، هنوز نمیفهمم مردنت یعنی چه. طفلک آن بچه‌ها که بی‌خبری، امیدِ محالی را در دلشان زنده نگه‌داشته. آدمها چه داستان‌هایی دارند.
    بعد از کار رفتم مغازه‌ی «بهاره». بهم گفته بود بیا ویترین مغازه‌ام را عوض کن. خوشش می‌آید از سلیقه‌ی ویترین زدن من. من هم که عاشق تغییر دکوراسیون و دیزاین کردن، رفتم. رفتم و یکی دو ساعتی در ویترین و مغازه‌اش لولیدم. خسته شدم؟ اصلن. کیف کردم. آنقدر ذوق کرد و خوشش آمد.
    دیگر اینکه عکس کانالم را تغییر دادم. تغییرات را دوست دارم. و چه دوستان مهربانی دارم. چقدر به من اظهار لطف و محبت کردند.
    اگر بپرسی امروز را دوست داشتم؟ می‌گویم آری. به چند دلیل:
    فرشته جون، مامان نیلوفر امروز آمده بود. بهم گفت «تو خیلی انرژیت خوبه. هربار میام پیشت احساس آرامش می‌کنم».
    به صحبت‌های یک مادرِ تنها و خسته گوش دادم و وقتی رفت برعکس آمدنش، لبخند می‌زد.
    برای بهاره مفید واقع شدم و خنده آوردم رو لب‌هاش.
    وقتی عکسِ کانالم را تغییر دادم، کلی دوستانم پیام‌های مهرآمیز گذاشتند. من شیفته‌ی محبت‌های کوچکِ خالصانه ام.
    ساعت از ۱۲ گذشته و دارم بستنی می‌خورم؛ خداروشکر که سالمم و می‌توانم چیزهایی که دلم می‌خاهد بخورم.
    بیش از این روده‌درازی نکنم. من بروم مناسباتِ پیش از لالا را به‌جا آورم، تو هم برو… راستی تو چکار می‌کنی آنجا؟ حتمن که نمی‌توانی بگو‌یی. اسرارِ مگویند.

    دوستدارت
    غزاله‌‌ات.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/ghazalehfaegh
    کانال گزارش نیک‌هایم:
    https://t.me/rooodnameh

  41. امروز هم مثل دیروز در رنج و درد بی‌گریه گذشت. یک بار، بعد از درآمدن از حمام، پسرم متوجه شد که چشمم اشک‌آگین شده.. به او گفتم در حمام شامپو داخل چشمم رفته.
    نباید بداند. به نظرم او به قدر کافی درگیر مشکلات من و ما هست. گاه گاهی با صدای بلند از خدا می‌خواهد که خدا من و او را با هم ببرد.
    باید خیلی خونسرد باشم تا بتوانم این افکارش را از سرش بیرون کنم و آرامش کنم.
    عمر درازیگذرانده‌ام و یک لحظه از هدفم که تامین آرامش او بوده است غافل نشدم. فکر می‌کردم اگر سپر بلای او شوم او در امان خواهد بود. و حالا نمی‌دانم.
    واژه‌ها:
    به واژه‌ها که می‌نگرم، احساس می‌کنم جادویی در میانه‌ی آنهاست شاید هم نور امیدی، پیامی، حرفی، در تک‌تک حرف‌ها و واج‌های هر کلمه وجود دارد که اینطور مرا به خود می‌کشانند و دل‌ربایی می‌کنند.
    حیات‌واژه:کمتر کلمه‌ای به زیبایی این واژه شنیده‌ام. شگردی که اغلب فکر می‌کردم بایداستفاده کنم اگرنه دفتر حیاتم تا کنون بسته شده بود. و بارها از خودم پرسیده‌ام که آیا کار درستی کردم یا نه؟ باید آنقدر در چشم و گوش و لمس و درک و مزه، واقعیت رنج‌آور را تکرار می‌کردم و در فضای رنجم نفس می‌کشیدم و اینچنین کاری با خود نمی‌کردم؟ یا نه؟ اکنون‌ چطور؟
    واژه‌ها:
    از خودم پرسیدم اگر بخواهم زیباترین واژه‌ای که می‌شناسم را تعریف کنم چه خواهم گفت؟
    واژه‌ یا کلامی که بتواند حداقل یک نفر را شاد کند یا به‌ کسی یا کسانی امید به زندگی و دوباره آغازیدن بدهد. و بهمن فرسی چه نیک این کار را می‌کند.کتاب با شما نبودم بهمن فرسی به من نفس و جانی تازه داد. ممنونم از استاد گرانقدرم شاهین کلانتری.

  42. راستش را بگویم؟ هیچ دستم به گزارش کامل نوشتن نمی‌رود. کوتاه می‌نویسم و می‌روم تا بی‌هوش شوم.
    درس خواندم و درس خواندم و درس خواندم. کمی استراحت کردم. دوباره درس خواندم. رخدادکی نوشتم. سه‌باره درس خواندم. شعر حفظ کردم. چهارباره درس خواندم. ظرف‌ها را شستم و هزارباره درس خواندم.
    این دو بیت هم از شعری که دارم حفظ می‌کنم خطاب به معشوقِ خاک‌بر‌سرم:
    «چند کس از تو و یارانِ تو آزرده شود؟
    دوزخ از سردیِ این طایفه، افسرده شود
    ای پسر چند به کامِ دگرانت بینم؟
    سرخوش و مست ز جامِ دگرانت بینم»
    خلاصه که بله. گزارشم را که ثبت کنم، بدون قصه و بوسه و با خستگی می‌خوابم.

    ۶ آبان| شماره‌ی سی و سوم

  43. سال‌واژه/ فصل‌واژه: حرکت

    _ فقط ده دقیقه بیشتر.
    صبح این‌گونه برخاستی. ولی برخاستی. دقیقا سر همان ده دقیقه. هوای اتاق خیلی سرد بود و مو سیخ کردی. طفلکی. از این به بعد لباس گرم بپوش.

    _ سر هر دو کلاس صبحت خواب بودی!
    واویلا به این پروگری. خجالت نکشی ها. جلوی استاد خرو پفت هوا بود. البته نه. گناه داری. عیبی ندارد. تلاشت برای نخوابیدن را هم دیدم. بهرحال صبح بود و هوا سرد و صدای استاد هم لالایی.

    _هوا ابر بود و سرد. بوی خزان می‌آمد. آسمان و زمین چشمت را گرفت. برگ‌های زرد روی زمین. ابر‌های پنبه‌ای توی آسمان.

    _جر خوردی. تا خود ۷ شب کلاس داشتی. دلم برایت سوخت. کلاس آخری را هم با سردرد گذراندی. دختر طفلکیم.

    _بین کلاست با یکی از همکلاسی‌ها حیاط دانشگاه را قدم می‌زدی که ناگهان بچه گربه‌ای از توی باغچه سمتت دوید و خودش را مالید به پاهات. لوسش کردی ولی گوربا بود و بیشتر می‌خواست. تلاش کرد که خیز بردارد و خودش را جا کند در بغلت. تو هم جا خالی دادی چون لباست را تازه شسته بودی و بعد به هم‌کلاسیت گفتی تو بغلش کن. او هم از خدا خواسته بغلش کرد.
    حس بدی گرفتی که نکند گوربا را ناراحت کردی؟
    می‌بینی؟ همین‌قدر روی مخی.
    گوربا به کتفش هم نبود. توی بغل دوستت چرت می‌زد.

    _ تا به خوابگاه رسیدی پخش زمین شدی. حدود یک ربع دراز به دراز سقف را نگاه کردی. آفرین داری. همین شد مینی‌استراحتی برای ادامه‌ی روزت.

    _ رفتی حمام. آب، تنشِ روزت را شست و سرت آرام شد. بعد با هم‌اتاقی چای خوردی و توی دلت از طهورا تشکر کردی بابت جاروی اتاق. ذهنت آرام که شد خزیدی توی تختت. آبغوره گرفتی برای چند تا چیز الکی و حالت کمی که جا آمد از آن‌طرفش حوصلت سر رفت. همین را کردی رخدادک و انرژی گرفتی.
    همیشه بنویس. ببین چه شارژ شدی با نوشتن. حیف نیست؟

    _ بعد شش ماه و شاید هم بیشتر، خبری از آن پسره شد. درواقع خبری از رفیقِ آن پسره شد. خاک بر سرش بریند با خودش و رفقاش.
    می‌خواهی مراقب دوستت باشی تا آسیب نبیند ولی یک لحظه مرا ببین.
    دقیقا تو کجای قصه‌ای؟ به تو‌ چه؟
    https://t.me/ravaanehh

  44. گزارش نیک

    شاهین عزیز
    نیست. نیست. حوصله‌ام سر رفته است. از گزارش نیک نه. از نحوه معمول جمله. از معمول نحو جمله. دگر‌گویی. یک جمله با ده‌ها شکل متفاوت. جمله‌ای با ده‌ها شکل متفاوت. بگذار از آن فهرست سی‌تای بنویسم. یادآوری فهرست‌های از این جنس همیشه سودمند است

    موسیقی به زودی برای موسیقی برنامه‌ای دارم،جمع‌آوری آلبوم‌های موسیقی در سر می‌پروانم.

    تحرک: تازگی فهمیدم بهتر است بعد نیم‌ساعت نشستن پشت میز کار. تجربه‌ی ایستاده‌خوانی را از یاد نبرم.
    نوشتن دیگر دست‌کم نیم‌ساعت می‌نویسم

    از اقدامات زوز.
    دفترچه فراموش ‌وخاطرت بعد‌تر رود ‌روای بعدترتر تفکر‌انتقادی. برسد دست شاهین.

    علی آراسته
    #نیک‌روز

  45. خاب بودم و بیدار بودم یا بیدار بودم و خاب بودم. نمی‌دانم. خابیدم. نخابیدم. توی فکر بودم که خابیدم و بیدار که شدم توی فکر بودم. دو ساعت خابیده بودم و دیگر خابم نبرد. گوشی زنگ زد و رفتم وبینار فاطمه یاوری را.

    از پنج تا شش با هم نوشتیم. فکر کنم تا حالا نشده بود این ساعت بیدار بشوم و بنویسم. شده بود که بیدار بوده باشم و بنویسم اما بیدار شدن و نوشتن نه. یک ساعت نوشتیم. با صدای پرنده‌ها و باران. هنذفری توی گوشم بود و انگار داشت باران میامد‌. چرا باران نمیاید؟ چرا مشهد باران نمیاید؟ دلم باران می‌خاهد‌.
    بعد هم وبینار ریلکسیشن و بعد هم رقص با آهنگ‌های لطیف. کم کم داشت دوباره خابم می‌گرفت.

    صفحه‌ای که ناعمه برایم فرستاده بود را خاندم.
    ساعت هشت نه بود خابیدم تا یازده.
    با الهه صحبت کردیم.
    سید زنگ زده و دعوتم کرده خانه. هفته‌ی پیش عروسی و حالا مهمانی. بهش می‌گویم برایم قرمه‌سبزی می‌پخی؟ گفت قرمه‌یگسبزی یه روز دیگر هر وقت تنها بودی. از وقتی یادم است سید را سرویس کرده بودم که رفتی خانه‌ی خودت باید برایم قرمه‌سبزی بپزی. حتا تو عروسی هم بهش گفتم. ببینیم آخر ما قرمه‌سبزی سیدپز توی خانه‌ی خودش می‌خوریم یا نه‌.
    بعد هم بدو حموم رفتم و حاضر شدم و زدم بیرون‌.

    می‌خاستیم برویم قرنطینه. کلی زود رسیده بودم پارک ملت. هوا خوب بود و کمی سوز داشت. پیاده راه افتادم. برای خودم پیاده رویدم.
    بعد هم دیدم دیر می‌شود سوار بر اتوبوس شدم‌.
    منتظر مهلا بودم تا برسد. نشستم و توی ایستگاه نویسنده‌ساز را دیدم. نصفش را بودم که مهلا آمد.

    رفتیم قرنطینه و دیدن بچه‌ها. زینب دوست مهلا هم بود. اول از بچه‌ها خاست خودشان را معرفی کنند و از علایقشان بگویند. غذای مورد علاقه، سرگرمی. بعد هم آهنگ گذاشت و بچه‌ها شروع کردند به رقصیدن.
    من و مهلا هم درگیر درست کردن و قاطی کردن گواش‌ها با هم بودیم تا رنگ جدید درست شود. خشک بودند گواش‌ها و ادا در می‌آوردند. رنگ‌ها را ساختیم و بعد بچه‌ها نشستند و شروع کردیم به نقاشی کردن. عکس‌ها را توی گوشی به بچه‌ها نشان دادیم تا طرحی که می‌خاهند انتخاب کنند. ما هم کنارشان کمکشان می‌کردیم.
    کلی خوش گذشت. از بچه‌ها بیشتر پست‌هایم رنگی شد. کنار بچه‌ها آدم کلن فاصله می‌گیرد از دنیا. بچه‌ها چقدر زود کنارت می‌نشینند و شروع می‌کنند با تو صحبت کردن. می‌گویند و می‌گویند.
    مثل هر دوباری که رفتم اینبار هم باز ترس داشتم که نتوانم با بچه‌ها ارتباط بگیرم اما بچه‌ها خودشان پیشم می‌آمدند و می‌گفتند برایشان نقاشی بکشم.
    بچه‌ها چقدر پاکند و چقدر دوست داشتنی. زیادی کوچولواند برای اینهمه بی‌رحمی واقعن.

    ساعت هفت و نیم بود که بیرون آمدم. هنوز تمام نشده بود کار بچه‌ها اما از آنجایی که من این سر دنیایم و قرنطینه آن سر دنیا باید زودتر میامدم اگر نه به اتوبوس نمی‌رسیدیم.

    کلن نمی‌دانم چرا هر وقت فرشته وبیناری دارد من نیستم. حداقل جلسه‌ی اولش نیستم. بودم ها اما هیچی نشنیدم. توی اتوبوس بودم و خیابان بودم و اتوبوس.

    وبینار متین چپانی هم توی اتوبوس بودم و بعد راه و بعد خانه.
    رسیدم کمی نوشتم.
    با محبوب صحبت کردیم و دیدیم عه پست مانده که.

    امروزم توی راه و چت کردن بود فقط.

  46. رفتم نشست و کنار دوستانم بودم. با هم کتاب «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» را بررسی کردیم. سه داستانش هنوز تمام نشده و شاید با فاصله‌ای چند ماهه آن‌ها را بررسی کنیم. مهشاد کلی فیلم گرفت و سر جلسه کلیپش را ساخت. ریحانه هم عکس‌های زیبای یهویی از ما گرفت. الینا غافلگیرم کرد. از اینکه فاطمه در کنکور به خاسته‌اش نرسیده بود غمگین شدم. هر دو طاها بسیار جنتلمن هستند و بیشتر کارهای سنگین نشست را مدیریت می‌کنند. فردا اولین وبینارم شروع می‌شود. تجربه‌ی اجرا و سخنرانی دارم اما نه به شکل مجازی. امروز دلم می‌خاست برای مرتضی، شخصیت گنگ و ناشنوای داستان «شب سهراب کشان» نامه‌ای بنویسم. حتمن سر فرصت می‌نویسم. فردا روز بسیار شلوغی‌ست.

  47. امروز یک بیست گرفتم. از شاهین کلانتری در کلاس نویسندگی. بنزینی بود برای باک کوچک و سوراخ من. یعنی هنوز باور نکرده‌ام، از توصیف من تعریف کرد؟ گفت چیزهای درخشانی در آن هست.
    چرا نمی‌درخشم پس؟ چرا خاموشم و سنگین و سوراخ..
    دو ماهی می‌شود دوباره پیگیر وبگاهش شده‌ام. بار اول حوالی ۸ سال پیش بود، با دخترک چند‌ماهه توی بغلم لایوهاش را نگاه می‌کردم. الان حوصله اینستاگرام را ندارم.
    به قیافه‌اش نمی‌خورد مورنیگ پرسن باشد اما از بیدار شدن ۵ صبح می‌گفت و باز کردن پنجره و نفس کشیدن هوای صبح و نوشتن، درست در همان وقت.
    حالا با دخترک بعدی که ۲۱ ماهه است، از سر همان نیاز هشت سال پیش دنبالش می‌کنم. نیاز به نوشتن یا حداقل شنیدن درباره‌ی نوشتن، کمی یاد‌گرفتن و کمی امیدورزیدن از مسیر نوشتن.
    در کلاس نویسندگی‌اش آدم‌ها همدیگر را می‌شناسند. در وبینار، در سایت، در سایر دوره‌هاش هم لابد. صاحب یک قبیله است که روزی صد و سی چهل تایشان سر ساعت ۵ پنجره‌ای به دیدارش در اسکای‌روم باز می‌کنند.
    اغلب جوان هستند. از کجا معلوم؟ نمی‌دانم. بازیگوش‌اند. نمک دارند. همینجوری حس می‌کنم از آنها بزرگترم.
    من ۳۸ ساله با دوتا بچه روی نیمکت اکابر خودم ساکت می‌نشینم. گاهی می‌نویسم:” سلام به همه”
    سلامم خیلی زود لابه‌لای سلام‌ها و تکرار عدد ۱ و ایموجی‌هایی که اشکشان از خنده سرازیر شده گم می‌شود.
    نوشتن را با نوشتن یادگرفته‌ام. این اولین کلاس نویسندگی بزرگسالانه‌ی من است و این اولین مشق داستان‌نویسی‌ بود. این اولین گزارش نیک‌ام.
    اهالی قبیله‌اش خواب را خاب می‌نویسند.
    در زبان شهر کوچک ما خاب می‌شود “خب”، پس من قطعا نمی‌روم که بخابم. می‌روم که بخوابم.
    شب بخیر قبیله‌‌!

  48. گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۰۶
    روز شلوغ و پر رفت آمدی بود. حقیقتا بخوام بگم لذت نبردم از روزم. خستگی مهمان داری یک طرف. شرکت نکردن در آخرین کلاس نویسنده ساز این هفته هم یک طرف. بخش جذاب روزم پیجیدن صدای خنده های بابام در خانه بود. امروز آشپزی به عهده من بود. فکر کنم به اندازه یک بنده انگشت روغن روی مرغ بود. فلفل دلمه و هویج هم از بین گوشت ها اعلام حضور میکردند. رنگ، از رنگش نگم. نارنجی تیره. وقتی بابام خورد لبخند رضایت رو لب هایش اومد. من هم خوشحال که چه کدبانویی شدم. اولین قاشق را که خوردم پایین نرفت از گلوییم. چنان شور بود که نگو و نپرس. حالا که فکر میکنم داخل سسش نباید یک قاشق نمک میزدم. بعد از غذا دیدم لاک هام خراب شده. آمدم بالا و لاک ناخن هایم را تمدید کردم. عمه هام یکی یکی آمدن. امروز دیوار های خانه ما بیشتر از عبادتگاه ها اشک دیدند. خب در حال حاضر درحال نوشتن ادامه متنم هستم. با اینکه بازخورد مثبت از استاد گرفتم، گاهی وسوسه میشمهمه چیز را از نو بنویسم. نمیدانم گاهی هم فکر میکنم همین را ادامه بده. راستی امشب خبری شنیدم. پایان عشقی را شنیدم که همه بر سر عشقشان قسم می‌خوردند.

  49. دال عزیزم
    همین چند لحظه‌ی پیش چنان شوکی وارد شد به من که نگو. لپ‌تاپ روشن نمی‌شد. یعنی روشن می‌شد، اما صفحه سیاه بود کامل. گفتم به خاک سگ رفته‌ام. اما نه، روشن شد. بعد از سه‌بار تلاش، جواب گرفتم. حالا بگذار از روزم برایت بگویم:

    امروز را قرار بود زودتر بیدار شوم، اما نشد. همین شد که کمی دیر رسیدم به برنامه‌هایم. صفحه‌های صبحگاهی را نوشتم و دویدم سمت آماده شدن. صبحانه‌ی ریزی‌هم خوردم. بعد اسنپ گرفتم و رفتم سمت دانشگاه. داشت به پرواز می‌رساندمان آقای اسنپی. لعنتی معلوم نبود به کجا می‌خاهد برسد. طوری تند می‌رفت که اگر دست‌اندازی را نمی‌دید و می‌رفتیم روش، خود دانشگاه فرود می‌آمدیم. گفتم آقا می‌شود کمی آرام بروید؟ چیزی نگفت اما سرعت را کم کرد. رسیدم. زنده. زمانِ پیاده شدن گفت: «خانم ببخشید اگه خیلی تند اومدم.» واه. خب تند نیا و معذرت‌هم نخاه. عجب. دویدم سمت دانشکده. وبینار داشتیم امروز. تازگی رفته‌ام عضو شده‌ام در «کانون هنر و زیباشناسی». برای دانشکده‌ی خودمان است و گفتم بگذار این چند ترم آخر را قدمی بردارم در دانشگاه. رسیدم و بچه‌ها را دیدم. بوس و بغل و وارد سالن شدم. نشستم و آنچه مانده بود از بحث را شنیدم. درباره‌ی حقوق هنرمند می‌گفت. که اگر ایده‌مان دزدیده شد، چطور می‌توانیم برویم و حق‌مان را بگیریم؟ چطور ثابت کنیم ایده برای ما است؟ و من دائم در ذهنم مرور می‌شد که من اگر هنرمندم، مگر فقط همان یک ایده‌ را داشته‌ام؟ به‌جای پیگیری حق ایده، می‌توانم چند ایده‌ی دیگر خلق کنم. پس بیخیال یقه‌گیری، بچسب خلق کردن را. تمام شد و عکس گرفتیم همگی. بعد به عکاس‌مان گفتم بیا بایست تا من عکس بگیرم و خودت‌هم باشی. و حالا از ظهر دارم می‌زنم توی سرم. قلق آن دوربین دستم نبود و فکر کنم درست فوکوس نکردم. بهانه است قلق؟ نمی‌دانم شاید. به‌هرحال پشیمانم از پیشنهادم. حس می‌کنم همین اول کار آبرویم رفته پیش بچه‌های کانون. امیدوارم ناامیدشان نکرده باشم.

    بعد آمدم کلاس طراحی پوستر. یکی دوتا پوستری که اجرا زده بودم را باید نشان می‌دادم. برای آخرین‌کار، باید فیلمی را می‌دیدیم و پوستر طراحی می‌کردیم. یادم رفته بود ببینم فیلم را. گذاشتم توی برنامه‌ی آخرهفته که ببینم و بزنم اتود را. امروز اما اتود دیگری باید می‌زدیم. برای هفته‌ی پژوهش. مشتاق نبودم برایش. اما یه‌کارهایی کردم. که از کارهایم‌هم راضی نبودم اما استاد تایید کرد. باید برود اجرا. ای بابا. امان از اجرا.

    کلاس تمام شد. امروز دوستم نبود که باهم برگردیم خانه. خاستم با اتوبوس برگردم، اما خالی بود. باید یک‌ساعت‌و‌نیم می‌نشستم تا پر شود و راه بیفتد. نوبت دندانپزشکی داشتم و دیرم می‌شد. خاستم اسنپ بگیرم که پسری که او هم نزدیک اتوبوس بود پرسید: «شماهم می‌خاید برید صفه؟»
    – بله. همون سمت می‌رم.
    – خب باهم اسنپ بگیریم؟
    باشه را گفتم و گشتیم تا دونفر دیگرهم اگر شد پیدا کنیم و چهارتایی اسنپ بزنیم. دوتا پسر دیگر پیدا شدند. شدیم سه تا پسر و من یکی این وسط. اسنپ یکی از پسرها را گرفت و رفتیم که سوار شویم. دوباره تئوری‌های توطعه در مغزم جان گرفت. نکند چهارتایی هماهنگ باشند و کاری کنند میان راه؟ تنها چیزی که به‌ذهنم رسید، فرستادن لایو لوکیشن برای محسن بود. که او هم بعد از فهمیدن ماجرا یک‌عالم دعوایم کرد. داداشِ لجی و بد. سوار که شدم به راننده گفتم از فلان‌جا رد می‌شوید یا از مسیر دیگری می‌روید؟ گفت خانه‌ی خودمان همان‌جا است، وقتی این‌ها را پیاده کردم برمی‌گردم و می‌رسانمت. گفتم مریم حرف بزن. بگو نه من دیرم می‌شود. اول من را برسان. بعد گفتم واه، مگر راننده‌ی من است که چنین حرفی بزنم؟ این شد که هیچ نگفتم. پسر پرسید کجا می‌نشینید شما؟ کدام ساختمان آن شهرک؟ گفتم نه، ما آن‌یکی شهرک عقب‌تر خانه داریم. گفت آها و ساکت شد دیگر. این آقاهم تند می‌رفت زیادی. جایی برای ماشین جلویی کلی بوق و چراغ زد و وقتی توجهی نکرد، سرعتش را زیاد کرد و چسباند پشت او. طوری نزدیکش بودیم با یک‌عالم سرعت که اگر یک نیش‌ترمز می‌زد نصف ماشین و همه‌ی خودمان رفته بود! راننده‌ی جلویی‌هم نامردی نکرد. گذاشت دقیقن قبل از دست‌انداز کشید کنار و بله، دست‌انداز را ندیده با آن‌همه سرعت رفتیم روی آن. پرواز کردیم جدی جدی. کوله‌ی یکی از پسرها آمد جلو و باز برگشت عقب. من‌هم که چنان تکانی خوردم که مغزم و قلبم جایشان عوض شد. ماشین را بگو، برف‌پاک‌کن‌ها خودشان شروع به‌کار کردند.(کاش می‌شد ده خط ایموجی خنده بگذارم.) این‌بارهم زنده رسیدم. کار خدا را می‌بینی؟ راستی، آقای راننده اول من را رساند. راستی‌تر در مسیر به وبیکار الهه گوش دادم. امروز درباره‌ی دقت حرف زدیم. دقت کنیم چه می‌پرسیم و چه می‌گوییم و حرف‌ ما چیست؟ مرور کردیم. سه‌ کتاب‌ اصلی را دوباره یادآور شدیم.

    خانه را درحدی دیدم که ناهاری بخورم و مسواکی بزنم و دوباره لباس بپوشم و بزنم بیرون. رفتم سمت دندانپزشکی. با یک‌ساعت تاخیر رفتم توی اتاق. امان از دست این دکترها و منشی‌ها. همیشه با زمان‌بندی‌شان مشکل دارم. همین شد که اول وبینار مبینا را از دست دادم. نوبتم شد و رفتم داخل. زود کارم تمام شد. البته کامل نشد. دو جلسه‌ی دیگرهم باید بیایم. برای همین پر کردن ساده و بیست دقیقه کار، پنج‌و‌نیم ناقابل کارت کشیدم و آمدم بیرون.

    رفتم وبینار مبینا. عجیب کیف می‌کنم از او. کیفورم می‌کند بیانش، انتخاب‌هایش و دیدنش. جمله‌ی ناب وبینار این بود:
    «چنان سخت‌‌گیرانه و پدرانه فارسی بیندیشید و به فارسی پدری بیندیشید، که صدای شکستن استخان‌های متن را چند خانه آن‌طرف‌تر بشنوند و ما خانندگان که متن را می‌خانیم، لذت ببریم و بر مترجم آفرین بگوییم.»

    رسیدم خانه. نشستم پای وبینار شیما. از این گفتیم که وقتی هنوز نتیجه را نمی‌دانیم، وقتی از چیزی به‌طور کامل خبر نداریم، چرا و چطور نتیجه‌گیری می‌کنیم؟ ما چه زمانی به خودمان اعتماد کامل داریم؟ وقتی به‌ کسی خیلی اعتماد داریم، چه می‌گوییم؟ میان این‌همه قضاوت، چطور مسئله را شفاف‌تر ببینیم؟ لبخندهای شیما را دوست دارم. همیشه خنده دارد به لب. خوش‌خنده است. فکرش را هم دوست دارم. موضوعش را. هرروز تقریبن به چرخ زندگی فکر می‌کنم که شیما چند هفته‌ی پیش بیانش کرد.

    بعد وبینار فرشته. از سلامتی گفتیم. از فرق فضیلت و امتیاز گفتیم. از اینکه درحال حاضر، کدام موضوع در حوزه‌ی سلامت برای ما دغدغه است؟ چه مشکلی داریم؟ گفتم خاب. ساعت‌ خاب زیاد و نامنظم. بی‌تحرکی و اضافه‌وزنی که دارد بیخ‌ گلویم را می‌گیرد. دیگر همین‌جا بس کردم و نگفتم گردن‌درد، کمردرد، دست‌درد. گفتم شاید به کوچک‌ بودنم شک کنند و بگویند خودش را جا زده به عنوان دختری در دهه‌ی بیست‌سالگی.

    کمی استراحت و وبینار متین چپانی. اولین‌بار بود شرکت می‌کردم. حس کردم موضوع‌هایمان نزدیک است. درباره‌ی مرزگذاری حرف زدیم. اینکه چرا نه گفتن مهم است و چرا این‌قدر سخت؟ چطور بهتر نه بگوییم؟ چطور بتوانیم نه بگوییم؟ یادم آمد نیاز دارم خودم را اولویت بگذارم. یادم آمد به حرف مشاورم که گفت تو زیادی دلسوزی می‌کنی برای دیگران. نه اینکه آدم سنگدلی شوی، اما بس کن دلسوزی برای دیگران را. خودت را ببین. خودت را اولویت خودت بگذار.

    و باز بگویم چه نیک‌دوستانی دارم. عجب جمع نازنینی. یک‌به‌یک بچه‌ها، در وبینارهاشان تعریف کردند از وبینار دیروزم. چه خوشحال شدم با هر وبینار و تعریف. فکر کنم تا چند روز آینده چشم‌هام از قلبی بودنشان درنیایند. حالا ترسم کمتر شده. دروغ نمی‌گویم. آماده‌ترم انگار برای هفته‌ی آینده و بودن کنار دوستانی به این خوبی و نازنینی.

    طولانی شد نامه‌ی امشب. بخان اما. من همه را برای تو می‌نویسم. اگر نخانی شاید گیرنده‌ی نامه را عوض کنم. حالا خودت می‌دانی. شب به‌خیر دالِ عزیزم.

  50. آن‌قدر خسته‌ام که مرا توان تایپ نیست
    خانه‌دار بوده‌ام و اکنون خود را ندارم.
    می‌روم دمی بیاسایم.

  51. در ابتدای نوشتن این گزارش، نیمه‌ی روز را می‌گذرانم. صبح، کتاب «حباب شیشه» از «سیلویا پلات» را شروع کردم. گمانم بتوان یک جور خود زندگی‌نامه تعبیرش کرد. قبلا از او فقط اشعاری را خاندم‌، گرچه همیشه نوع زندگی و مرگش مرا به فکر فرو می‌برد.
    یک آیس دالگونا نوشیده‌ام و نمیدانم چطور از قهوه هم بیشتر مرا گرفته.
    در ادامه‌ی روز به برنامه‌ای که در سرم دارم می‌اندیشم. دفتر اهدایی به خودم را سفارش دادم. دوست دارم آن را به شما نشان دهم. حالا دفتر و مسواکم هر دو رنگ سیب سبز هستند. از هالووین همین که خر شرک زندگی خودم نشوم و هیولای زندگی بقیه هم.
    واژه‌ی امروز می‌تواند نامش زنجیره باشد.
    میانه‌ام با زندگی خوب و بد می‌شود اما خب سال واژه: ماراتن معکوس است و زنجیره ادامه دارد. نمی‌گذارد بنشینم.
    همه‌چیز به جنگ بستگی دارد، نوبت دندانم، سفارش های اینترنتی و تمام کردن کتاب‌ها.

  52. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    برای ناهار دخترم سمبوسه درست کردم که ببرد مدرسه و یک لقمه کره بادام‌زمینی هم برای صبحانه‌اش آماده کردم.
    دو قسمت از سریال «صد» را دیدم.
    دخترم را کلاس بدنسازی بردم. بعد هم رفتم ترمینال، مامانم را سوار کردم و بردم خانه.
    یک داستانک نوشتم.
    شام پختم و بردم خانهٔ مامانم.
    شعری از منوچهر آتشی خواندم. کلمه‌برداری کردم و سری هم به واژه‌دان زدم.
    کمی زبان اسپانیایی خواندم.
    ۱۲ صفحه از «شازده احتحاب» را خواندم.
    نشانی کانال من:
    https://t.me/bargmoments

  53. سال واژه: ساده
    نمی‌دانم امروز چه شد؟ انگار توی دلم رخت می‌شستند که سرگردان دور خودم می‌چرخیدم. کارهایی انجام دادم، اما هیچی از آن‌ها نفهمیدم. نه از آن چند ورق کتاب، نه از دانشگاه. فقط خودم را سپرده بودم به آنچه که می‌گذرد. وبینار الهه را هم بودم، میانش خابم برد و نویسنده‌ساز را از دست دادم. وقتی هم از خاب بیدار شدم، انگار هنوز هم این حس را با خود کشانده بودم. به وبینار فرشته رفتم و از موضوعی که برای وبینارش انتخاب کرده بود خوشم آمد. بعد از آن هم به حمام رفتم تا کمی التهاب درونی‌ام را آرام کنم. کمی باید دوباره بشینم کنار خودم، ببینم چه خبر است؟

  54. ۱.دو هم صحبت جدید
    ۲.نوشتن
    ۳.آشپزی
    ۴.ایجاد تغییری تأثیرگذار در زندگی پسرکم
    ۵.روزمرگی‌های خانه
    ۶.روزمرگی‌های شخصی
    ۷.امور بانکی
    ۸.نوازش
    ۹.استراحت
    ۱۰.دارم قلقلک می‌شوم برای پیاده‌روی روزانه و چقدر مقاومتم در برابر راه رفتن، شدید است.
    ۱۱.وبینار
    ۱۲.عبادت
    ۱۳.مطالعه
    ۱۴.شکرگزاری
    ۱۵.بیت زیبای امروز:
    عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
    ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست
    ۱۶.گریستن
    ۱۷.بافت گیسوی دخترکم
    ۱۸.اندیشیدن بی نتیجه
    ۱۹.هم‌صحبتی خانوادگی
    ۲۰.مقایسه روز تحقق یافته با روز پیش‌نویسی شده و باز حسرت

  55. سومین گزارش نیک من
    صبح زود بیدار شدم تا پوسترهای ایونتی که کنسل شده بود را در گروه‌های مرتبط پخش کنم. متن پوستر ها به لطف هوش مصنوعی سه غلط املایی داشت و عملا کار انجام نشد.
    به آشپزخانه رفتم و همان‌طور که پنیر خامه‌ای را روی نانِ سحر می‌مالیدم به حجم کارهای امروز فکر می‌کردم. نزدیک ۶-۷ساعت مشغول کارهای مشاوره‌ی کسب‌و‌کار شدم و برخلاف تصورم خیلی خوب پیش رفتم. بعد به آشپزخانه یعنی محل کار دائمی‌ام رفتم و شام پختم. تا برنج دم بکشد سالاد شیرازی‌ام را ساختم.
    بسته ‌ی پستی‌ام را همسر آورد؛ دو تیشرت خریده‌بودم که یکی‌اش طرح دلخواه خودم بود. خواسته بودم روی تیشرت نوشته شود “فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم”.
    شام را که خوردیم مشغول خواندن کتابی شدم که پارسال آن را خریدم و اخیرا شروع به خواندنش کردم. کتاب “بدن سوگوار” از مری فرانسیس اوکانز.
    در بخشی از کتاب آمده است: وقتی عزیزی می‌میرد ورودی‌های نامرئی که بدنمان را تنظیم می‌کردند ناگهان از بین می‌روند. بدون بوی او، بدون لمس بدنش و بدون زمان‌بندی او بدنمان به کژتنظیمی دچار می‌شود.
    و جایی دیگر می‌گوید: فرایند هم‌تنظیمی ماهیت رابطه‌ها را تعریف می‌کند. وقتی “تو” و “من” به هم می‌پیوندیم، ما به سامانه‌ی کارکردی یگانه‌ای بدل می‌شود و نظام‌های فیزیولوژیکمان (نظام قلبی-عروقی و غدد درون‌ریز) در هم تنیده می‌شوند، گرچه کماکان در بدن‌هایی جداگانه کار می‌کنند. پیوند دلبستگی مانند نیروی نامرئی جاذبه، دو انسان را در مدار یکدیگر نگه می‌دارد.

    و چقدر درست می‌گفت نویسنده…!

  56. روز کورتیزول‌آلود

    امروز با ترشح کورتیزول شروع شد. هورمون استرس. تازه یادش گرفتم. استادمان گفت سیستم ایمنی بدن را مهار می‌کند. گمان کنم پس برای همین بود که همیشه موقع امتحان‌هایم مریض می‌شدم.

    اگر ترشح زیاد کورتیزول مضمن شود و طولانی مدت، آنوقت باعث مریضی‌ای به نام سندروم کوشینگ‌ می‌شود. علائمش ضعیف شدن حافظه، چاقی، قرمزی صورت، فشار خون و… است.

    همه‌ی این‌ها لحظه‌ای از ذهنم گذشت. پس کوشیدم استرسم را کنترل کنم.
    با تاخیر به مترو رسیدم. نگران از دست دادن سرویس دانشگاه بودم.

    تا رفتم توی مترو قبل از شروع کردن به درس‌ خاندن، آزادنویسی کردم. از استرسم کاهید.
    بعد از کلاس‌هایمان برگشتم خانه. برنامه‌ی امتحانی‌مان را دیدم. بالاخره یک هفته قبل از امتحان‌هایمان منت گذاشتند و برنامه را دادند. اما کاش نمی‌دادند.
    یک گونی کورتیزول مفصل هم اینجا ترشح شد‌. اما باید کنترلش می‌کردم.

    چت‌جی‌پی‌تی برنامه را درست کرده بود. در یک روز سه امتحان مهم پشت هم گذاشته بود. ساعت‌های امتحان، هشت و نیم صبح.
    فقط یک ربات بی‌رحم می‌توانست این برنامه را بریزد و یک انسان بی‌رحم‌تر از آن می‌توانست تاییدش کند.
    فعلن اعتراض زده‌ایم. امیدوارم تغیر کند.

    بقیه‌ی روز به درس خاندن گذشت. وقت‌های استراحت هم رقصیدم، تلفن حرف زدم.

    ✍ساحل خسروی
    🌼@sahelshkh
    #گزارش_نیک

  57. زرااونی سلام.
    می‌دانی چرا می‌گویند ایستاده موهایت را شانه نکن؟ خب معلوم است چون برس از دستت می‌افتد و می‌شکند. مثل همین چند دقیقه‌ی پیش. همان برسم که لنگه‌اش را داری.
    برسم شکست نصفه شبی و با برس سهیل موهایم را شانه زدم. خیس بودند و کمی با سشوار خشک‌شان کردم و روغن زدم. ولی می‌دانم باز هم که صبح از خواب بیدار شوم شبیه شیر می‌شوم. دیروقت که حمام بروم این‌طور می‌شود.
    می‌خواهم روزم را چپه برایت تعریف کنم. قبل از حمام نشسته بودم روی مبل و با سهیل حرف می‌زدیم. حساب کتاب و این‌چیزها. قبل‌ترش هم مرغ‌ها را شستم. منفورترین کار خانه. سهیل هم بسته‌‌بندی می‌کرد.
    قبل‌ترش هم شام خوردیم و آشپزی. مدارک هم مرتب کردم که فردا باز هم برویم بانک.
    زرااونی سبزی‌کوکویم تمام شده بود اما وقتی داشتم از خانه‌ی مامان می‌آمدم خانه‌ی خودمان یک بسته ازش گرفتم. حوصله‌ی هیچ غذایی را نداشتم. راحت‌ترین غذا همیشه کوکوسبزی‌ست.
    داشتم کوکوسبزی درست می‌کردم ولی خیلی عصبانی بودم. اما اگر آن لحظه مرا می‌دیدی که موقع آشپزی دارم به وبینار مبینا ملائی گوش می‌دهم شبیه زنی بودم که از وقتش نهایت استفاده را می‌برد. اما درونم زنی بود که از زمان متنفر است.
    زرااونی با اسنپ برگشتم به خانه. راهی که هر روز صبح از خانه‌مان می‌روم ایستگاه جلوی خانه‌ی مامان‌این‌ها، ساعت شش غروب طولانی به نظر می‌رسید. حوصله قدم برداشتن هم نداشتم.
    فاطمه آمد و صد خوردنی بستیم به خیک‌مان.
    عصر را خوابیدم خانه‌ی مامان‌این‌ها. یک خواب زهرماری. که تلفن زنگ خورد. صداها زیاد بود و اتاق سرد.
    بعد از مدرسه همیشه چندکار برای انجام دادن دارم. طول می‌کشد و خسته‌کننده می‌شود. امروز هم پیام گذاشتم برای اولیا که پوشه‌‌کارها را چکار کنند.
    مامان زنگ زده بود بهم وقتی سر کلاس بودم. که می‌آیی؟ من هم رفتم ولی پشیمان شدم. حوصله‌ام سر رفت. البته در سایت شاهین کلانتری گشتم و چند کتاب هم بررسی کردم.
    زرااونی در مدرسه چهارشنبه بود دیگر. تمام شده بودم. همزمان که درس می‌دادم کتاب نگارش‌ها را امضا زدم. کاردستی بچه‌ها را زدم به دیوار. پیک‌های هفتگی را دیدم که بدهم بهشان. سرسا‌م‌آور بود.
    صبح هم خواب ماندم. بدو بدو رفتم. مانتو اداری‌ام نشان می‌دهد که کمی چاق شده‌ام. مدرسه که شروع می‌شود معمولا کمی چاق می‌شوم. بس که گشنه می‌شوم و تا خرخره می‌خورم‌.
    زرااونی روزم که چپه شد بهتر شد اما…
    حوصله ندارم می‌خوابم دیگر.

  58. با تعهد به نوشتن سه صفحه‌ی صبحگاهی در دفتر و فهرست‌نویسی، روزهایم را مدیریت می‌کنم و استرسم کاهش یافته.
    تا ظهر یوگا تمرین کردم، به نت‌خانی و ریتم‌خانی پرداختم و از این شعر حافظ رونویسی کردم:
    به سحر چشم تو ای لعبتِ خجسته‌خصال
    به رمز خط تو ای آیت همایون‌فال
    پس از سالها، فرهنگ دهخدا را از قفسه بیرون آوردم و از روی کلماتش نوشتم. دریافتم که یکی از معانی سام، مرض و بیماری است. ساویز یعنی خوش‌خلق و سامر یعنی افسانه‌سرا.
    خودواژه‌های کارگاه را نهایی و معنی کردم. داستانی براساس یکی از آنها نوشتم.
    متن بانو اسلام‌زاده در تمرین‌جا متحیرم کرد. صحنه‌ای در مورد روزمرگی‌های یک زن در مقابل سینک بود. جمله‌به‌جمله‌اش در خاطرم مانده، مثلن دلشوره‌هایش به همراه آب به چاه رفت.
    عصر پاییز یعنی پیاده‌روی، ساعت ۱۶ پُرم می‌کند از ذوقِ حرکت و انجام کاری.
    در نویسنده‌ساز، استاد از معلم‌های زندگی‌ گفتند و داستان آشنایی‌شان با نوشتن و ادبیات. یدالله رویایی با کتابِ منِ گذشته، دستشان را گرفته و به جهانِ شعر آورده.
    استاد کلانتری در نویسندگی الهام‌بخش من‌اند. چند سال پیش که نوشتن را آغازیدم، استاد دیگری گفت که اگر حرفی برای گفتن نداری، نوشتن را ببوس و بگذار کنار. من که حرفی نداشتم، همین کار را کردم تا جنگِ اخیر. بحرانِ جنگ باعث شد که دیگربار به پابوسِ نوشتن بروم و استاد کلانتری را بیابم.
    با آهنگِ آه اگر روزی از زنده‌نام فرامرز اصلانی نوشتیم.
    به جز آهنگِ اگه یه‌روز بری سفر، به دیگر آثارش بی‌توجه بودم. چه‌قدر پُرمایه بود.
    من به داستانی در مورد یکی از خودواژه‌هایم رسیدم.
    ساجده‌حق‌پرست از سازوکار شعر در ذهن گفت و کتاب تئوری شعر از اسماعیل نوری علا.
    استاد از نشاط اصفهانی شعر خاندند.
    از خسروخوبان و شب هول کلمه و جمله‌های زیر را برداشتم:
    گندناک، پدر خاطرخاهی بسوزد، چهره‌های بی‌خون
    طلیعه‌های فروپاشیِ طاغوت در سماوات تاریخ، طالع می‌شد.
    روسری سفید، قرص صورت پرچینش را قاب گرفته، اشکوبه.
    تغییر راوی از اول‌شخص به دوم شخص و سوم‌شخص و بالعکس را در شبِ هول، می‌بینم و می‌فهمم.
    تار نواختم.
    شعر عشقِ عمومی از شاملو را خاندم. فیلم Everybody knows را دانلود کردم تا ببینم.
    هملت‌خانی را که از فرهنگ در بی‌لنگر آموخته‌ام، از قلم نینداختم.

  59. دوستم آمد خانه‌مان. برایش رامیون کره‌ای گذاشتم بار که در نهایت، سوپ مامان‌بزرگی شد.
    سه قسمت از انیمیشن سطل سحرآمیز دیدم و تصور کردم هنوز در دهه‌ی نودیم و من شش ساله‌ام.
    چند شعر از اسماعیل خویی خواندم و کمی از رمان شیشه‌ی سیلو یا پلات.

  60. شش آبان‌ماه 1405

    طرف صبح دانشکده داشت با آرامش خاطر و انجام داوری دوستانه، دو تا عنوان دانش پژوهی نوشتن می‌گذشت اگر علت کش آمدن تأیید استعلاجی‌ام نداشتن سونوگرافی عنوان نمی‌شد. 2 ماه و شش روز است که کشش داده‌اند و آخرش هم سونوگرافی ندارم؟ سونوگرافی از چی؟ اینکه مطمئن شوید قطع عضو شدم؟ جوابم را هم نمی‌داد بدانم دردشان چیست. فقط شانس آوردم یا شانس آوردند که با پی‌گیری سمجانه‌ی کارشناس جان دبیرخانه خانم نداجان روزدار ختم به خیر شد. گرچه برادرجان می‌گوید چرا پی‌گیری می‌کنی؟ خب تأیید نکنند اصلاً ربطی بهت ندارد. کارگاه تاب‌آوری در بحران خوب بود و خوش‌گذشت. اما جلسه اعتباربخشی خوب نبود تکلیفمان مشخص نبود.
    نماز را دانشکده خوانده بودم و خیالم راحت بود. ناهار خوردم و کمی استراحت. پا شدم انگاری معده‌ام قلنج کرده بود. چند تا تکان به خودم دادم و آخ و اوخ کردم و بی اعتنا که خوب شد یا نه رفتم وبیکار سرزبان. این هفته را تسلیم نیاز به خواب بعد‌از ظهر نشدم که گاهی با نصف خواب شبم برابری می‌کند. در وبیکار سرزبان الهه جان ابتدا از سه کتاب اساسی دوره یعنی هنر پرسشگری، تفکر انتقادی و دیالوگ پیتر ومک نام برد، سپس به توضیح معیار دقت تفکر پرداخت آن‌هم با جزئیات و با مثال. ممکن است جزئیات بیش‌تری ارائه کنید؟ می‌شود مشخص‌تر صحبت کنید؟ پرسش‌های دقت هستند. برای تهیه کتاب دیالوگ پیتر ومک به نشر حکمت سینا زنگ زدم گفتند قصد دارند تجدید چاپ کنند ولی نه به این زودی. اما به این زودی در طاقچه رونمایی می‌‍‌شود. من فایل انگلیسی‌اش را دانلود کردم. ببینم کی وقت می‌کنم نگاهی بیندازمش.
    در وبینار نویسنده‌ساز استاد کلانتری با نگاهی به منِ گذشته: امضا به نثر سحرآمیز یداله رویایی پرداخت و سپس صحبت از کلمه‌برداری و آزادنویسی با ترانه‌ای از فرامرز اصلانی شد. امروز 500 کلمه در 15 دقیقه نوشتم. برخی لحظات واقعاً آزاد و رها می‌نوشتم. از صبح هم پسر تمرین شعر سه خطی بودم و خود را موتور کم کارکرده پراید کهنه تصور کردم. خانم حسنی با شنیدن سه خطی‌ام که به زور داشتم بهش وزن می‌بستم کلیپ طنزی فرستاد این بخشش را بیشتر دوست داشتم: «ملتٌ عین الکزت، دولت تناردیه، مدام/ منتظر النّاس، لتشریف ژان وال ژانیه»
    در جلسه با درمانگرم کشفم شد از ابتدا از علامات ممنوعه‌ام خبری نیست، یک هو وسط کوچه‌ی رفاقت علامت ایست می‌زنم. خب معلوم نیست غیژژژژژژژژژ ترمز و تصادف و بشکن بشکن راه می‌افتد. باز قرار شد بیشتر روی مرزگذاری کار کنم و آدم‌ها و خودم را بلاتکلیف نگذارم. تعارف بی‌جا مانع زندگیست جانم.
    شام در معیت خانواده‌ی برادر و خواهر کوچکترم چسبید. جای آبجی فاطمه و خانواده‌اش خالی. آبجی زهرا را جمعه خواهیم دید. بعدش هم رفتم خانه‌ی برادر و شب‌‍‌نشینی با عموجان و خانواده.
    از چخوف داستان «مهمان» را خوانده‌ام. توضیح نیم‌خطی‌اش یک صحنه‌ی کوچک است. زلترسکی صاحبخانه در فکر دک مهمان پرگو بود و سرهنگ پرگارین مهمان بیدی نبود که از این بادها بلرزد. بلاخره درخواست قرض‌الپس‌نده از سرهنگ او را رماند. داستان شیرینی بود. چند خطی هم از «هیس» محمدرضا کاتب خوانده‌ام. داستان میز میز است را خواندم. شاید آلزایمر یعنی اسم اشیا را عوض کردن و بهشان خندیدند و اسم اصلی را گم کردن و به حال و روز غریبی‌ات گریه کردن. چه می‌دانم این‌طوری بعضی داستان‌ها آدم را دیوانه می‌کنند.
    حالا می‌روم بخوابم و هزار تا کار نکرده بماند فردا.

    قهرمانی
    #گزارش_نیک
    @bidemajnoon9
     

  61. گزارش ۱۶۹
    امروز روز شلوغی داشتم، بهمین خاطر نوشتن گزارش نیک را ساعات پایانی موکول کردم. اما زندگی است، نمی‌دانی لحظه‌بعد زندگی چه خابی برایت دیده است. ساعت ۹ شب در بین نشستی دوستانه انگاری سرم سبک شد ، دچار سرگیجه شدیدی شدم، انگار کنترل بدنم در اختیارم نبود، دیگر نفهمیدم چی شد. از عوارض قرص‌هایی که میخورم‌سرگیجه و سر دردشدید می‌شوم. بیشتر از این نمی‌توانم بنویسم.
    https://t.me/ehteram_karami

  62. گزارش نیک شصت و نهم من.
    البته این را هم باید بگویم که ما در حال نوشتن گزارش نیک صد و شصت و نهمین هستیم ولی من به شخصه از اول با این جریان همراه نبودم و از وسط های کار پیوستم.
    گزارش نیک دیشب را هم که از شدت خستگی ننوشتم.
    ببینید که در چه حد خوابالود می شوم که زنجیره را قطع می کنم و می خوابم.
    کار زشتی است می دانم ولی راهی نیست.
    در حال یادگیری هستم و تا ساعت ۱۹ سر کار بودم.
    دیروز نتوانستم وبینار نویسنده ساز را شرکت کنم و این خودش نوعی فاجعه است برای من.
    برای همین این چند وقته ناراحتم برای از دست دادن های وبینار که به خاطر کار کنسل می شود و من سعادت بهره برداری را ندارم.
    غر نمی زنم این حرف های دلم هست که باید بگویم. برون ریزی کنم وگرنه همانند گردابی می شوند و به دور گردنم آویزان که من را خفه کنند.
    حتی در یک کلاس دوره ای هم ثبت نام کردم، اما به خاطر حجم کار و یادگیری هنوز آن ها را گوش نکردم.
    دیگر چه بگویم برایتان؟
    همکاران جدیدی پیدا کردم و از این بابت خیلی خوشحالم.
    خدا را صد هزار مرتبه شکر بابت کار جدید و محیط بزرگ و پیشرفته ای که در آن کار می کنم.
    حوزه ای که جان آدم ها برایشان ارزشمند است و هر کدام از ما کمک کوچکی برای شفا پیدا کردنشان انجام می دهیم تا از شرشان خلاص شوند و نفس راحت بکشند.
    امروز وبینار را شرکت کردم. در راه بودم و هندزفری داخل گوشم بود.
    استاد شاهین مثل همیشه نمک وبینار شد و وبینار را نمک باران کرد.
    وبینار نمکی، نمکی وبینار.
    به خانه هم برگشتم بعد از کمی رفع خستگی دوباره به سمت آموزش و یادگیری رفتم. یادگیری در وحله ی اول ابزار کار من است و لازم الاجراست.
    برویم تا فردا خداروشکر که توانستم بار دیگر بنویسم و لذت ببرم.

  63. هدایت عزیز.
    همواره مکاتباتت با شهید‌نورایی را می‌خوانم. دوست‌داشتنی‌اند.
    فیلم ابدیت و یک روز را گذاشته‌م در صف انتظار که به زودی ببینمش.
    امروز اولین جلسۀ کلاس مشاوره‌ام بود. خوشحالم بابتش.
    نرگس حیات‌واژه‌هایش را برایم فرستاد و گفت که حالش را بهتر کرده. با شنیدنشان من نیز نیک‌خاطر شدم.
    پیاده‌روی کردیم با میم… به دوستی سر زدیم. زنده شدم به واقع.
    بادمجان و لوبیاسبزهای “پیرزالی” را حمل کردیم. در اواسط راه تقریبا مطمئن بودیم که قرار است دزدیده شویم ولی جان سالم به در بردیم.
    پیرزال را در لغتنامه پیدا کردم با توضیحات پیر فرتوت؛ پیر سپیدمو.
    وبینار های امروز را هرچند نصفه‌و نیمه ولی شنیدمشان.
    زیاده قربانت، یاهو.

  64. دراز کشیده‌ام و به سقف می‌نگرم. عاح.

    خاب عجیبی دیدم دیشب. توی پایگاه بودم که یکی از مراجعین گفت یکی توی اتاق مامایی است. دیدم مردی روی تخت خابیده بود و بیدار شد و گفت آمده بودم واکسن‌ها را بردارم. اندیشیدم دیوانه است؟ رفتم آن یکی اتاق و به همکارانم که توی خاب هم‌کلاسی‌هایم بودند گفتم. آن‌ها انگار می‌دانستند که باید او را نگه دارند تا پلیس برسد و من تمام مدت به این می‌اندیشیدم که این یارو واکسن‌ها را برداشته و الان باید همه را پِرت کنم. جواب آقای عسگری‌نژاد را چه می‌دادم. اَه، این چه کاری بود. مرد هیچ تلاشی برای فرار نمی‌کرد. پلیس هم توی راه بود. دوستانم گفتند او قاتل زنجیره‌ای است. آیدا آهسته به من گفت پس چرا فرار نمی‌کند؟ مرد را نگاه کردم و آرام گفتم: «چون می‌داند با دیوانه‌ها کاری ندارند.» همان لحظه برگشت و به من نگاه کرد و لبخند زد. صحنه‌ی بعدی هم دوست دختر داف و خل‌و‌چل‌تر از خودش آمده بود و با او می‌رقصید و مرد خیلی اهمیت نمی‌داد و هی به من نگاه می‌کرد. من هم هی توی دلم می‌گفتم خاک تو سرت واکسن‌ها رو خراب کردی.
    بیدار که شدم گفتم نکنه عاشق من شده بود؟ بعد گفتم گی تو بختت، اول اینکه حتا توی خاب هم نفهمیدی، دو اینکه فقط یک قاتل زنجیره‌ای دیوانه مانده بود، سه اینکه پاشو لباس‌هایت را بپوش امروز مدارس را باید بگردید.

    کار بود. دوباره سرشماری مدارس. هشت کیلومتر راه رفتیم. اگر می‌خاهید بگویید دیوانه‌اید خب، با ماشین می‌رفتید باید بگویم نمی‌شد. پیاده‌روی را دوست دارم ولی کمرم خیلی درد گرفت.
    بارانی‌ام را هم یادم رفت و ماند پایگاه. اَه.

    تمرینجا بود و مرور نکات و نکات جدید.

    نویسنده‌ساز بود. دست نویسنده‌ساز. آزادنویسی، شنیدن نثری از یدالله رویایی.‌ مرورش بباید.

    با مبینا ملائی بودیم و از ترجمه شنیدیم.
    «کدام فارسی‌ها من را جذب می‌کنند؟» تا هفته‌ی بعد به این می‌اندیشیم.

    با شیما صادقی بودیم‌ و از قضاوت و اعتماد شنیدیم و گفتیم.

    ساعت هشت «من و سلامتی» را شروع کردیم و درباره‌ی جمله‌ی «سلامتی امتیاز است و نه فضیلت» گفت‌و‌گو کردیم و از دغدغه‌های این روزهای بچه‌ها خاندیم. آخر هفته باید موضوعاتی که گفتند را دسته‌بندی کنم و دوست دارم با موضوعات خود بچه‌ها پیش برویم.

    با نصیرو گپ زدیم و کمی نوشتیم و بعد همراه متین چپانی از مرز و نه گفتن و رابطه شنیدیم.

    بعد با سارا حرف زدم.

    ولی بگذارید تجربه‌ی امروزم را دقیق‌تر بگویم. اول اینکه کلی چیز یادم رفت که می‌خاستم بگویم. یک اینکه از ندا تشکر کنم بابت سایت که یادم شد، بعد از دوستان تشکر کنم بابت همرسانی وبینار که آن هم یادم شد، و سوم اینکه بگویم وبینار متین ساعت نه است که آن هم یادم شد.
    آه.
    اما؟
    خیلی این گپ‌و‌گفت را دوست می‌دارم و امیدوارم کلی اتفاق خوب بیفتد و تجربه به تجربه بیفزاییم.

    با نسترن هم حرف زدیم و دلم برای صدای نازش تنگ شده بود.

    زین پس؟ لاع‌لاع.

  65. ویل‌ویلی

    – تکالیف کلاس را برای شاگردم فرستادم.
    – رفتم آرایشگاه.
    – یک ژل و دو تا شانه‌ی ابرو خریدم.
    – با دوستم صحبت کردم.
    – نوشتم.
    – شیرینی خریدم و برای دوستم بردم.
    – لباس پرو کردم.
    -با دوستم رفتم بیرون و قدم زدیم.
    – دوش گرفتم.
    – سه تا وبینار شرکت کردم.
    – یادداشت کانالم رو گذاشتم.
    -چالشعر روزانه را نوشتم و تیکش را فرستادم توی کانال.

  66. سلام.

    امروز صبح پرانرژی بیدار شدم. صبحانه و تغذیه دخترم را آماده کردم و او را به مدرسه فرستادم. صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم و رمان «مادران و دختران» را در حین انجام کارهای خانه گوش دادم. شک داشتم که آیا نسخه صوتی گوش بدهم یا نه.
    می‌خواستم به قول آقای کلانتری با صدای درونی خودم کتاب را بخوانم، اما چون روایت با صدای خانم مهشید امیرشاهی بود ترغیب شدم و آن را گوش دادم.
    حس می‌کنم کار درستی  انجام داده.ام. چون دیالوگ‌ها که با لهجه قزوینی است با صدای خود خانم امیرشاهی بهتر درک میشود و جذابیت رمان بیشتر شده .فهم من از رمان بیشتر شده .

  67. گزارش نیک ۱۶۹
    اعتراف
    ۵:۴۵ بیداری
    امروز عمدا کارهای عقب افتاده را انجام نمی‌دهم. فعلا حسِ ادامه‌ی کم کردن تلنباری‌ها را ندارم. شاید هم همان تنبلی باشد که پدرم می‌گفت: «زهرا زرنگ، معصوم تنبل. »   می‌گفتم:«آبجی زرنگ، من تنبل، من خوشحال.»  
    چیزی نصیب آدم نمی‌شود. چرا باید وقت خود را برای کارهایی بگذارم که نه به درد دنیا‌ می‌خورد و نه آخرت.
    صبح خرید را بهانه می‌کنم و به پیاده‌روی می‌روم.
    ساعت ۱۴ در جلسه‌ی تمرینجای دوره‌ی نویسندگی خلاق استاد شاهین کلانتری شرکت می‌کنم. امروز هم نکات خوبی در نتیجه‌ی بازخورد نوشته‌ها دریافت می‌کنم.
    امروز بخشی از تمرین‌های دوره‌ی خود‌واژه را انجام می‌دهم.
    به من می‌گفت: «ممکن نیست بتوانی هنرمند قابلی بشوی. آخر این یک سنگلاخ پرخطریست. تو هرگز زجر ناکامی را نچشیده‌ای. در محیطی که در تهران پرورش یافته‌ای، در حلقه‌ای که اینجا دور خود کشیده‌ای، نمی‌توانی هنرمند بشوی. کسی که در عمرش گرسنگی نکشیده، کسی که از سرما نلرزیده، کسی که شب تا سحر بیخواب نمانده، چگونه ممکن است از سیری، از گرما، از پرتو آفتاب صبح لذت ببرد.»  
    این متن بریده‌ای از کتاب «  چشمهایش» اثر بزرگ علوی است که ساعت ۱۴ استوری می‌شود.

    🪷 ارتکاب‌های تکراری(با عاریه‌ی واژه‌ی ارتکاب از استاد) – نوشتن واژگان، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتاب، یادگیری زبان فرانسه، خبرهای روزانه، شبکه‌های اجتماعی، گپ با دوستان، طراحی و اسکیس زدن.

  68. نمی‌دانم چطور. شاید همراه صبح آمده بود یا شاید از دیشب در اتاقم مانده بود. مقابلم روی صندلی نشست و زل‌زل نگاهم کرد. امروز نادیده گرفتن را تمرین
    می‌کنم.
    خودم را با کتاب‌ها مشغول کردم‌. به نظرم هر نویسنده‌ پنجره‌‌ایست برای تماشای جهان‌. چشمی نو برای دیدن. زبانی نو برای چشیدن. دستی تازه برای لمس کردن و واژه‌هایی جدید برای نوشتن. امروز هوس کردم از فرسی بخوانم. دائم واژه ذخیره می‌کردم.
    از مسکوب هم خواندم. در حال و هوای جوانی رو به پایان است. امیدوارم داستان عشقش با … پایانی نیک داشته باشد.
    امروز خانه بودم. رفت و آمدهای شتاب‌زده میان کلاس و خانه اتاق را باغ‌وحش کرده بود. جمع و جورش کردم. به صندلی لگد زدم گفتم بلند شو می‌خواهم اتاق را جارو بکشم. هلش دادم، گفتم می‌خواهم صندلی را جابه‌جا کنم، یک لحظه بلند شو و از اتاق برو بیرون می‌خواهم لباس عوض کنم. هیچ تکان نخورد. صم و بکم.
    رفتم و نشستم پای دفتر. لیست حیات‌واژه‌هایم را نوشتم. رفت. از نصرت رحمانی شعر خواندم. برنگشت. خوشحال شدم. رفتم ناهار خوردم. وقتی برگشتم دوباره سرجایش نشسته بود. پکر شدم.
    ننوشتن‌های دیروزم را سی دقیقه در صبح نوشتم. وبینار را هم پانزده دقیقه نوشتم. اما در هیچ کدام از او ننوشتم.
    بین واژه‌های خودساخته‌ام چرخیدم. پنج‌تاشان را انتخاب کردم. بهشان معنا دادم.
    به تماشای فیلم مهمان نامرئی نشستم.
    وقتی چند دقیقه از فیلم گذشت فهمیدم پیش‌ترها آن را دیده‌ام. اما ترجیح دادم برای گریز از چشم‌های سیاه او دوباره فیلم را ببینم.
    شب که شد تلخ شدم. غروب تلخ‌پرور است درست اما او با غروب نیامده است.
    تصمیم را گرفتم. گزارش نیکم را که ارسال کردم می‌روم می‌نشینم جلو رویش. می‌گویم: هی تویی که روی صندلی نشستی و به من خیره‌ای، حالا من هم به تو چشم می‌دوزم. این سکوت هر دویمان را می‌آزارد. کاغذ‌ و خودکار آماده است. بیا ببنیم مشکل از کجا آب می‌خورد.
    تا نیمه‌ی شب وقت دارم او را بفرستم به خانه‌اش.

  69. امروز وقتی استاد از معلمان تاثیرگذار صحبت کردند، یاد خانم محمدیاری، معلم چهارم دبستانم افتادم.
    آن زمان، تصور می‌کردم معلم‌ها با انسانهای عادی متفاوتند. تفاوت آنها در سبک زندگی نبود، در عشقی بود که به آموزش داشتند‌.
    خانم محمدیاری معلمی بود که با دانش‌آموزان رفاقت می‌کرد. برای اولین بار همراه او به دربند رفتم. وقتی جورابم در کفشهای جلوباز خیس شد با مهربانی برایم جوراب خرید.
    با این کار مرا تشویق کرد بیشتر تلاش کنم، چون دوست داشتم همیشه شاگرد اول کلاس باشم و او را خوشحال کنم.
    معلم دیگری که در این چهار سال مرا با نوع دیگری از یادگیری آشنا کرد، استاد کلانتری عزیز است. همیشه مدیون ایشان هستم چون تکرار‌آموزی و بازخانی کتاب‌ها را از ایشان وام دارم.
    در آزاد‌نویسی از احساس شادی و شعف چهره‌ی استاد می‌نویسم. حدس می‌زنم بخاطر هوا و خاک شیراز است.
    در پنج بار سفرم به شیراز منم دقیقن چنین حسی داشتم. حالی که در باغ‌ها و خیابان‌های آنجا تجربه کردم در شهرهای دیگر نبود. دوست داشتم فقط راه بروم و لذت ببرم. در شیراز بی‌دلیل احساس شادی می‌کردم.
    غزلی از نشاط اصفهانی که استاد خاند، دوباره‌خانی و رونویسی می‌کنم.
    «ای فروغ ماه از شمع شبستان شما
    چشمهٔ خور جرعه‌ای در بزم مستان شما
    عقل از راهی برفت و صبر در کنجی نشست
    آری‌آری عشق باشد مرد میدان شما»
    چند صفحه از کتاب «من گذشته: امضاء» رویایی را می‌خانم. این سطرش برایم جالب است:
    «این متن‌ها طبیعت من هستند. این متن‌ها طبیعت هستند.»
    من متن امروزم را به چه می‌توانم تشبیه کنم؟ شله‌قلم‌کار؟ دل‌نوشته؟ انشاء؟ یا فقط گزارش‌نیک؟
    مهم نوشتن است و حال خوبی که بعد از نوشتن دارم.
    یادداشتی برای «کیستی و هستی» خودم می‌نویسم. به مناسبت زاد‌روز تولدم. امسال با بقیه سال‌ها متفاوت است. مهمان ندارم، مهمان هستم. رفیق شفیقم دعوتم کرده چند ساعت با‌هم باشیم و در شهر بگردیم.
    روز تولدم را بخاطر شنیدن صدای عزیزان و محبت بی‌دریغی که دریافت می‌کنم، دوست دارم.
    کلمه‌برداری در نویسنده‌ساز مرا می‌رساند به «روان‌دستی (مهارت)، خوش‌خوشان، گسسته‌خرد، تراوش.»
    هر روان‌دستی، خوش‌خوشان، جرقه‌ای را از پایه می‌رساند به تراوشی هنرمندانه.
    در چند کتاب پرسه می‌زنم. تلفنم دو بار زنگ می‌خورد. تمرکزم می‌پرد.

  70. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. امروز زودتر از خاب بلند شدم و تونستم که کارام رو به جلو پیش ببرم. در کل تجربه‌ی خوبی بود.
    3. پیاده‌روی دور باغچه و دویدن به مدت 20 دقیقه و کمی نگاه کردن به آسمون و تکیه دادن به دیوار که خیلی تجربه‌ی لذت‌بخشی بود.
    4. شرکت کردن در وبینار نویسنده‌ساز و آزادنویسی کردن با یک آهنگ عالی .
    5. شرکت در وبینار متین چپانی.

  71. شش‌ونیم بیدار شدم. بدون تاخیر بیمارستان بودم. اول صبح آهنگ حرفایی بود توی قلبم من نگفتم معین آویزان زبانم شده بود.
    با بهاره رفتم بانک و بعد مدتی فرصت شد گپ بزنیم از هایده و جوانی‌اش از نان باگت و جنگ از سفرهایی که رفته بودیم و باز هم دلمان می‌خواهد برویم.
    بعد هم کار بود تا ظهر.‌ عصر باید می‌رفتم اهواز ولی دکتر نوبت را کنسل کرد و برنامه‌هایم را مچاله.
    غروبی در کتابخانه‌ی شعرماهی لنگر انداختم و چیزهایی نصیبم شد که چسبید به استخوان‌هایم. قرمزتر از سفید کیومرث منشی‌زاده را ورق زدم و شعر اولش که می‌گوید:
    قلب من
    مانند قهوه‌خانه‌های سرراه
    یادآور غربت است
    هیچ مسافری را برای همیشه
    در خود جای نخواهد داد.
    فکر می‌کنم شعر برای غم آدم‌ها خانه می‌سازد.
    حالا شب است و با کولر دست‌به‌یقه‌ام.
    پسرک نیست و چراغ‌ها را خیلی زودتر از شب‌های دیگر خاموش می‌کنم. یاد نوشته‌ی خودم می‌افتم:
    چراغ‌ها
    زود خسته می‌شوند
    شب‌هایی که تو نیستی

    کانالم:https://t.me/qalamgah_niku

  72. – کتاب «به زبان مادری گریه می‌کنیم» نمونه جستارهایی خوبی دارد. مدت‌ها دنبال کتابی با این سبک بودم تا این که استاد در سمپوزیوم معرفی‌اش کرد. چند صفحهٔ دیگر تمام می‌شود.
    – نمی‌دانم چرا این چند روز سراغ آهنگ‌های قدیمی می‌روم. آن آهنگ‌هایی که سال‌ها پیش قبل از رسیدن به مدرسه گوش می‌کردم. فکر نمی‌کنم دیگر در زندگی‌ آسودگی آن زمان را تجربه کنم.
    – یک متن دیگر برای کانال نوشتم اما هنوز نفرستادمش.
    – بعد از چند روز حواس‌پرتی، امروز با تمرکز کامل در وبینار نویسنده‌ساز حضور داشتم.
    – مثل همیشه آزادنویسی هزار کلمه شد.
    – بالاخره کارهای ضبط ویدئوی یوتوب را انجام دادم.

    https://t.me/zahrahabibi9626

  73. عو‌عو‌های زیاد و نق‌نق‌های تکراری
    صبحی سه بار پیش اومد و هر بار متعحب و آخرش متحیر بودم.
    چی شده؟
    کدوم زخمم انگولک شده؟
    یافتم، یافتم، یافتم.
    خشمم از مقاومت برابر کنترل‌گری اطرافیانم بود، هر وقت کسی یا کسانی حتی شرایطی محدودم کنه یا بخواد کنترلم کنم من یاغی‌وار خیز برمی‌دارم.
    بیداری نسبتا دیرگاهی؛ هفت صبح
    شکرگزاری، مراقبه، خوانش دو زن امیرشاهی،
    حرکات تعادلی و تقویتی مغز، سی‌امین روز از چالش یوگا و پیلاتس کاساندرا
    برای پست مخصولات با ماهکس هماهنگ کردم و تا تحویل
    درگاه دیحی‌پی را فعال کردم
    فایل باگ ترب‌پی را ارسال کردم و تنظیماا را برگرداندم.
    اطلاع‌رسانی برای رفع مشکل داشتم به کاربرانی که خرید ناموفق داشتند.
    بریف کمپین نوشتم و بودجه احتمالی را تخمین زدم و برای لندینگ وایرفریم زدم.
    شعری از شاملو خواندم
    در وبینار مبینا مولایی بودم و مشتاقم دیدگاهش را دنبال کنم. از تسلط و آرامش و اعنمادش در اجرا کیف کردم.
    جاهایی از داستان مهشید امیرشاهی نمک بر برخی زخمهای بود‌.
    کرفس، اسفناج ، بروکلی و موز خریدم. موز را خوردم تا منیزیوم و پتاسیم را تامین کند. باقی را شستم و پختم و بسته‌بندی کردم تا روزهای آتی به حسابشان برسم.
    روز تمرین عضلات بازو و سرشانه بود و ۹۰ دقیقه طول برد.
    ماسک لایه‌بردار، کرم آبرسان و تغذیه کننده به پدست زدم.
    ژورنالم داشتم همراه آزادنویسی.

  74. به نام‌تو و با یاد تو 💌
    امروز با خودم گفتم هروقت یادم اومد خدارو با احساس کامل شکر میکنم اما زیاد یادم نموند اماهروقت یادم اومد انجامش دادم.
    ۲ کتاب داستان اندیشی را گذاشتم جلویم و با سختی می خوانم.
    ۳ برای بار هزارم خواستم ببینم پنداشته ها چیستند یادم میره نگاه کنم.
    ۴ امروز یک کلمه در متنی که دوستم نوشته بود دیدم و با اعتماد به نفس کامل گفتم رنج و شکنجه را نوشتی رنج و شکنج که خیلی ساده گفت یک مفهوم پر تکراره!که الیته من هیچوقت نشنیده بودم… افتادن توی سایت واژه یاب و برایش هم معنی پیدا کردم و بعد در سایت گنجور دنبال اشعاری با این واژه گشتم…خلاصه که پردانه رنگی رنگی عجیبی امروز شکار کردم
    کلمه شکنج به معنی غم و اندوه و شکنجه شکن، پیچ و تاب و پیچش، است‌.
    ۵ انتخابات اسراییل را پیگیری کردم.
    ۶

  75. گفتم: جل‌الخالق
    -آغازِ روز، چشمانِ تازه برخاسته از خواب را به شاملوخوانی دعوت کردم.
    -نوشتن صفحات صبحگاهی همزمان که قهوه گرمم می‌کرد.
    – قسطِ تندرستی امروز را با ورزش پرداختم.
    -«با سوال‌هات زندگی کن» را ادامه دادم و با «شارلاتان‌های قطعیت» آشنا شدم:
    «رهبران فرقه‌ها، معمولا وعده‌هایشان را به‌عمیق‌ترین و شخصی‌ترین سوال‌های زندگی آدم‌ها وصل می‌کنند. این دقیقا همان چیزی است که من اسمش را گذاشته‌ام «شارلاتان‌های قطعیت».»
    ««شارلاتان‌های قطعیت»کسانی هستند که عمدا طوری وانمود می‌کنند یا دروغ می‌گویند تا بقیه باور کنند آن‌ها همه‌ی جواب‌ها را دارند. در واقع با این کار اعتماد مردم را جلب می‌کنند و خیلی وقت‌ها هم از این اعتماد سوءاستفاده می‌کنند.»
    -در آمار، دو مفهوم جایگشت(Permutation) و ترکیب(Combination) را خواندم. به‌کل فراموش کرده بودم که این دو باهم فرق دارند:
    جایگشت: پیدا کردن حالت‌های مختلفِ قرارگیری اشیاء در کنارهم. که در آن ترتیب قرارگیری هر شئ اهمیت دارد.
    ترکیب: به‌مانند جایگشت، در پی یافتنِ حالات مختلف است، با این تفاوت که در آن، ترتیب قرارگیری اشیاء دیگر اهمیتی ندارد.
    -پیاده‌روی کردم و در راه به‌ذهنم آمد که «کنگره»، به‌معنای «دندانه‌های بالای دیوار»، واژه‌ی جالبی است.
    – پس از پیاده‌روی، در حین رونویسی واژه‌ها از «فرهنگ واژه‌سازی در زبان فارسی»، «کنگره» را دیدم و گفتم: جل‌الخالق.
    -در آخر هم، صرف کردنِ «افسردن» و رونویسی از بیت حافظ:
    «دود آه سینه نالان من
    سوخت این افسردگان خام را»

  76. سال‌واژه: شوق زندگی
    پرنده‌ی تنها
     
    این متن‌ها طبیعت من هستند. این متن‌ها طبیعت هستند. و در امضاء من پرنده‌ای هست که هر صبح، اینجا، بطور عجیبی می‌خواند، و من بطور عجیبی عادت کرده‌ام که هر صبح از خواب برخیزم و پنجره را باز کنم، در این لحظه بطور عجیبی می‌خواهم با طبیعت ارتباط برقرار کنم و طبیعت از ارتباط با من بطور عجیبی برقرار نمی‌کند. پنجره را می‌بندم بدون آنکه مایوس شوم، و بدون آنکه طبیعت را مجبور کنم برای این کارش دلیلی ارائه کند. چون به دور دست اگر نگاه کنم طبیعت دم دست را از دست می‌دهم، و طبیعت دم دست هم حاضر نیست در آواز پرنده، دورتر از آنچه هست برود و یا اصلاً آواز پرنده را دور دست کند. برای اینکه به دورتر نگاه کنم نزدیک‌تر را از میان برمی‌دارم، و این بنظرم عادلانه نمی‌رسد که طبیعت نزدیک را فدای طبیعت دور کنم. گرچه این کار را هم که نکنم، در عمل طبیعت دور قربانی طبیعت نزدیک می‌شود. پس، واقعاً نمی‌دانم چکار کنم، پنجره را می‌بندم و پرنده بطور عجیبی تنها می‌ماند.
    چند خطی از کتاب «منِ گذشته‌:‌امضاء» از یداله رویایی در وبینار نویسنده‌ساز خانده شد و من بخشی دیگر از آن را اول گزارشم می‌نویسم که به یادگار برایم بماند. خاستم فقط چند خطی از آن را بنویسم و گفتم با ادامه‌اش شاید حوصله‌سربر باشد برای همان چند عزیزی که وقت می‌گذارند و مرا می‌خانند. باز به خودم گفتم قدم آنها که همیشه سرِ چشمانم است ولی بعضی چیزها دلی‌ست. این‌جا می‌نویسم تا اگر شبی بی‌خاب شدم و خاستم قصه‌ای پیدا کنم برای خاباندنم، بروم پنجره را باز کنم و با پرنده‌ی تنها قصه بسازم.
    صبح را با مدیتیشن و هرزه‌نویسی شروع کردم. لباس پوشیدم و خودم را به باشگاه رساندم. توی راه بی‌دلیل اضطراب داشتم. به باشگاه که رسیدم و آن همه خانم زیبا و خوش‌رو را دیدم، گل از گلم شکفت و تمرین کردم مثل خر. الان مثل خر را پاک کردم و باز دوباره نوشتم. چرا نتوانم درست صحبت کنم؟ زیباتر. مثلن بنویسم حسابی تمرین کردم. خب این کجایش بد است که سراغ خر و گاو و سگ می‌روم. همین کارها را کرده‌ام که خاهرزاده‌ی کوچکم «اُسکل» را که یک حرف بانمک است به‌نظرم و بارها در روز به او می‌گویم را به «کُسکل» تغییر داده و تحویلم می‌دهد. کاملن می‌داند که فحش هست حالا. وقتی شکلات می‌خاهند و نمی‌دهم یا ندارم، صدای کسکل کسکل خانه را برمی‌دارد. دو فحش دیگر هم از من یاد گرفتند که هنوز رویم نمی‌شود بنویسم.
    امروز ناهار درست کردم. کمی کارهای عقب‌افتاده را انجام دادم و پیاده‌روی رفتم. دلم آشوب بود. معمولن با پیاده‌روی احوالم عوض می‌شد. این‌بار جور دیگری بود. فکر می‌کردم کسی پشت سرم هست و مدام برمی‌گشتم عقب را نگاه می‌کردم. شاید شنیدن یک‌سری جمله‌ها از عابرین بی‌تاثیر نبود. یکی جلوی مطب تلفنی صحبت می‌کرد و می‌گفت دکتر ویزیتش کرده و پول خرید دارو را ندارد. یکی دیگر توی هایپر مارکت، کمی پنیرپیتزا و قارچ خریده بود و از موجودی کارتش بیشتر شده بود. فروشنده از خریدار می‌پرسید از پنیر کم کند یا قارچ تا به ‌اندازه‌ی پولش شود. خودم هم به داروخانه رفتم برای خرید یک کرم ضد تعریق ایرانی که قیمتش شش برابر شده. آخرین نفر را که دیدم شناختمش. پشت شیشه‌ی یک سلمانی ایستاده بود و به جلو و عقب می‌رفت. هر سال حالش بدتر می‌شود و بیشتر در دنیای خودش غرق می‌شود. خیلی کم صحبت نمی‌کند و غروب‌ها می‌رود اطراف خانه پرسه می‌زند. به یک نقطه زل می‌زند برای مدتی طولانی. قلبم تیر می‌کشد. این لحظه‌ها از آن وقت‌هایی‌ست که نمی‌خاستم آدم باشم. دوست داشتم چوب و سنگ بودم و این‌همه نگرانی و فقر را نمی‌دیدم. امروز بیشتر از همیشه حس کردم نه این‌جا سیاره‌ی من است و نه این زمانه، زمانه‌ی من.
    شاید هم کسی واقعن نمی‌دانسته چه‌کار کند، پنجره را بسته و من به‌طور عجیبی تنها مانده‌ام.

  77. حل‌حل میان موهای فرفری یک درخت پنهان شده است.
    چهارشنبه‌ بود و خوش‌خوشان حسی که تعطیل شدیم و اوفیش. ولی عمر گران است که دارد چهارنعل می‌دود.
    کمی از «مردی که در غبار گم شد» مانده است از قبل. کمی از کمی را خواندم و فردا تمامش می‌کنم. خبر خوش که باز مرگ قسطی را از کتابخانه کشیدم بیرون چون هوس کرد ادامه‌ش را… کتاب خوندانم هوسی‌ست. باید هوس کنم بخوانم و هوس کنم کدام را بخوانم و هوس کنم تا کجا بخوانم و بقیه‌ش بستکی دارد به هوس که بیفتد برای چه وقتی!
    بوف کور رو ماه پیش هوس کردم که این بار کاغذی بخوانم که بفهمم چیست و ۱۰ صفحه خواندم و بقیه‌ش را گذاشتم که هوس کنم و از آنموقع هی آن ۱۰ صفحه را توی کله‌م می‌بینم. مردی که از توی سوراخی زنی را می‌بیند و پیرمردی را. وقتی که رفته است برای عموی جدیدش شیشه‌ی شراب نابی بیاورد.
    از جمعه می‌روم سراغ بقیه‌ش.

  78. دوستی‌های نامیرا

    امروز، زمان به عقب برگشت.
    به سال‌های دورِ نوجوانی.
    به حیاط مدرسه.
    به حلقه‌های دوستانه‌ای که روی زمین می‌نشستیم و با ساده‌ترین خوراکی‌ها، شیرین‌ترین لحظه‌ها را می‌ساختیم.

    امروز هم حلقه‌ای دوستانه زدیم.
    همان همکلاسی‌های دبیرستانیِ دیروز.
    با موهایی که سپیدیِ تجربه به خود گرفته‌ بود.
    با فرزندانی که بزرگ شده‌ و عروس و داماد و نوه‌هایی که هریک قصه‌ای تازه به زندگی‌مان آورده‌اند.
    اما چه مهرآگین بود، از میان این‌همه گذرِ زمان، چیزی دست‌نخورده باقی مانده بود.
    محبت، صمیمیت و صداقتی که از همان روزهای نوجوانی میان‌مان ریشه دوانده بود.
    با همراهیِ خنکای دلپذیر پاییز، کنار هم ناهار خوردیم، گفتیم، خندیدیم و رقصیدیم.
    ثانیه‌ها، بی‌قرار و گوارا و سفید.

    هم‌ذوقیِ روزهای مدرسه، شیطنت‌ها و خاطره‌هایی که سال‌ها در گوشه‌ی ذهن‌مان خاک خورده بود.

    گفتیم از آقای مولوی دبیر جبروآنالیز، و دیگر همکلاسی‌ها و معلم‌هایی که نام‌شان را فراموش نکرده بودیم.
    و از تب و تاب این روزهای پراسترس.

    امروز کلاسِ چهارم ریاضیِ رسوب‌کرده در ذهن‌مان، دوباره جان گرفت.
    همان‌قدر پرنشاط و زلال.

    عکس‌های یادگاریِ امروز هم، مثل آخرین روزهای دبیرستان و نوجوانی بود.
    یادافروزِ تصویری برای سال‌های بعد.

    بعضی آدم‌ها فقط بخشی از گذشته‌ی ما نیستند. آن‌ها تکه‌ای از وجود ما را با خود دارند.
    کنارشان لازم نیست از نو خود را معرفی کنیم.
    کافی‌ست صداچینِ دختران نوجوان دیروز شویم.
    تا از پسِ سال‌ها در وجودمان بیدار شوند.

    مریم گل‌مکانی

  79. پیشرفت کردی کدبانو؟
    صبح زود بیدار شدی. مثل دیروز و پریروز. صبحانه را با مامان زدی و رفتید سراغ ناهار. برنج خیساندی. پیاز رنده کردی و در حالی که می‌گریستی، گوشت را با پیاز و ادویه مخلوط کردی.
    برنج را آبکش کردی. گوشت را گذاشتی تو یخچال. برنج را دم گذاشتی. مامان کنارت ایستاده بود و هر لحظه می‌گفت چه کنی.
    ظرف‌های صبحانه را شستی. با اشک. ناسزا گفتی به تمام پیازها. با هر رنگ و اندازه‌یی.
    گوشت را از یخچال درآوردی و پهن کردی تو تابه. کمی که پخت، زیر و رویش کردی. با بدبختی البته. بعد گوجه‌های حلقه‌شده را چیدی دور گوشت‌ها.
    آبجی بزرگه از سر کار برگشت. سفره انداختی. از بشقاب‌های خالی‌شان فهمیدی برای بار اول خیلی هم بد نشده کباب تابه‌یی‌ات.
    رفتی کِرم زدی و لش کردی زیر پتو.
    با صدای زنگ مامان‌بزرگ بلند شدی. هنوز خوابت نبرده بود. بعد گپ‌وگفت خوابیدی.
    عصر که بیدار شدی، آبجی داشت سالاد درست می‌کرد. تو هم ظرف‌های ناهار را شستی. سیب‌زمینی خلال کردی‌. برنج را هم گذاشتی گرم شود.
    شام زدی. نشستی پای نوشتن. از صبح فرصت نکرده بودی. گزارش نیک را نوشتی‌. دلت خواست یادداشت امروزت هم باشد. هوایش کردی تو کانال.
    پهن شدی زمین.
    |زهرا کردوالی|
    https://t.me/ZahraKordevaly

  80. از دریافتن: بعد از قرنی صدای «خودواژه» را گوش کر دم. تازه آن هم بین راه شرکت تا خانه.
    از نوشتن: تمرین خودواژه، تمرین شعر کارگاه ۱۴ که حال می‌دهد خودت را به شعر بکشانی.
    تمرین آزادنویسی که پاره‌ای از آن در دفترم با #پاره‌نویسی هوا شد.
    از کتاب‌ها: پر کردن جای خالی «سنگر و قمقمه‌های خالی» و شروع «شازده احتجاب». در صفحات اولش هستم و فعلن نطری ندارم.
    از سایر: گیج خاب‌ام، و سپاسگزار بودن.

  81. آرزوجان، مامانِ نویسنده و پرتلاش، می‌خواهم برایت از شرح ششم آبان بنویسم:

    صبح را با نوشتن شکرگزاری، آزادنویسی، روزنویسی و تمرین نویسندگی آغاز می‌کنم.
    محدثهٔ عزیزم هم امروز از سالن مطالعه و در جوار آرامگاه صائب تبریزی کار و تلاشش را پی می‌گیرد، محیط دلربایی دارد و تلاش در آنجا طعمی دیگر.

    به برنامه معنوی روز می‌رسم. بعد از آن کارهای خانه را انجام می‌دهم. ساعتی با زیتون مشغول هستم و بازی‌هایش.

    روزهایی که بخواهم در مورد سمیه بنویسم از قبل معلوم است شاید باور کردنی نباشد اما از ۲۸ مرداد۱۴۰۴ تا همین امروز روزی نبوده که به فکرش نباشم و برایش دعا نکنم. متن امشب کانال سیاه مشق در مورد سمیه است. سوگ چیز غریبی‌ست آرزو، می‌ماند با آدم. سوگ آن کسی که محبوب است ماندنی‌ست. آدم می‌رود، می‌آید، حرف می‌زند، کار می‌کند، غذا می‌خورد، ورزش می‌کند، می‌گوید، می‌خندد، اما سوگ میان قلبش حضور دارد، حضوری دائمی. سوگ نیاز به شناختن دارد به اینکه بدانی بهای عشق است، به شجاعتی که بابتش بها می‌پردازی.

    به پیاده‌روی می‌روم و در بازگشت خود را به وبینار می‌رسانم از آنجا که استاد در مورد یدالله رویایی صحبت می‌کند و قسمتی هم از کتاب او را می‌خواند در وبینار حضور دارم. بعد با موسیقی از فرامرز اصلانی آزاد نویسی می‌کنیم و بعد ساجده حق‌پرست از شعر و کتاب تئوری شعر صحبت می‌کند و بعد هم پرسش و پاسخ و تمام.

    می‌رسم به برنامهٔ معنوی و خلوت شبانه. ساعتی به تفکر می‌گذرد برای این‌که بدانم می‌خواهم چه کنم. بعد از آن شکوفه‌های عناب را می‌خوانم، و چند کلمه‌ای از آن را یادداشت می‌کنم.

    و بعد از قرائت فاتحه دیوان حافظ را می‌گشایم درب ۱۶۶ را باز می‌کند و چه غزلی:

    «روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
    زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

    شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل
    نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

    صبح امید که بد معتکف پرده غیب
    گو برون آی که کار شب تار آخر شد

    آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل
    همه در سایه گیسوی نگار آخر شد»

    می‌روم برای ادامه شب و سریال دیدن و گفت‌وگو. تا ببینیم سرانجام چه خواهد بودن فردایی هست و اگر بود من هستم و اگر بودم امیدوارم که فردا را طور دیگر و بهتری زیست کنم.

    چه خوب که تلاش می‌کنی، برای این‌که حجم برنامه‌ها از توانت خارج نشود. امیدوارم به حال خوبت ادامه دهی و فرصت خوب داشته باشی برای خواندن و نوشتن تا آن‌جا که احوالت خوش شود.

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

  82. چهارشنبه ۶ آبان
    گزارش نیک ۱۶۹
    سال واژه ام تغییر

    گزارش نیک دیروزم که نیک نبود و خیلی هم بد بود به هیچ وجه به مذاقم خوش نیامد و در کانال هم هوا نکردم.بارها خواندم و در پی اصلاح برآمدم ولی *هوده نبود و بیهوده بود. هدفم یک چیز دیگر بود که بدبختانه نتوانستم منظور خود را در نامه نگاری بیان کنم خوبی اش این است که تجربه ای شد و مگر نمی گویند شکست پلی ست برای پیروزی

    این کلمه ی هوده را هم از کتاب مادران و دختران خانم امیرشاهی جُسته ام جالب بود و تاکنون در بحر این کلمه فرو نرفته بودم که بیهوده بدون بی می شود هوده پس چشمانم را به عینک مسلح کردم کمربند همت را محکم بستم و صفحه ی تلفن را روشن کردم.کلمه ی هوده را جستجو کردم.برای این کلمه مترادف هایی یافتم از فرهنگ های مختلف:
    هوده یا هودج مرکبی ست زنان را
    هَوَدَه یعنی کوهان شتر
    هودَه یا هودِه به معنی حق و راست و درست چنان که بی هوده ناحق و باطل و هرزه را گویند.

    هم چنین به معنی سود و فایده نمونه:
    چه هوده از اندرزی که با گوش پذیرش نیوشیده نیاید!

    هوده مند=به حق

    هوده=سود و ناهوده یعنی بی فایده

    در پارسی باستان هو یعنی خوب و
    هومَت=پندار خوب
    هوخت=گفتار خوب
    هورشت=کردار خوب
    هومن=مرد خوب
    هوتن= تن خوب
    هویدا= خوب پیدا
    هوده=بازده خوب
    هوخشتره=شهریار خوب

    همین طور هو به معنای خدا و از همان لفظ یاهو می آید که دراویش در هنگام دعا می گویند و به معنای یا خدا و ای خدا می باشد با این دیدگاه به معنای خداداده نیز می تواند باشد.

    خورده و خوابیده و تنبل شده و این دمکراتا به سگ نازی آباد که اهل را از نااهل و *هوده رو از بیهوده تمیز نمیدن و فقط پارس می کنن( مادران و دختران ص ۱۰۰)

    گسترش واژگان
    فرهنگواره ی فارسی خلاق، هر بار سه واژه:
    خسته بال:
    نه من اندر خم زلف تو گرفتارم و بس
    خسته بالی که نیفتاده در این دام کجاست
    جلال الدین همایی، دیوان سنا، ص ۶۴

    زبانه زن:
    عشق و آزم زبانه زن است.
    احسان طبری، پاپچیچه ی پاییز، ص۲۶

    شُدآیند:
    در شدآیندی آرام
    خسته
    باز می ماند
    از رفتن
    شادی هایش ناپایدار است
    آدمی دم فروبند!
    در بازدَمَت
    فرصتی را
    از دست داده ای…
    شیون فومنی، رودخانه در بهار،ص۵۸

    دست از دامان شب برداشتم
    تا بیاویزم به گیسوی سحر
    خویش را از ساحل افکندم در آب
    لیک از ژرفای دریا بی خبر
    *سهراب سپهری ،هشت کتاب، مرگ رنگ، دود می خیزد

    پیاده روی کردم.
    آب کافی نوشیدم.

    حیات واژگان:
    زنده
    زندگی
    روحنواز
    شادمان
    ریحان
    سنبل
    زیستن
    آرامش
    سازش
    ناز
    نازنین
    نماز
    نیایش
    ستایش
    شکر
    سپاس
    عسل
    شهد
    باغ
    سبزه
    گیتی
    دنیا
    آب
    آبادی
    آبادانی
    دریا
    خورشید
    ماه
    ستاره
    کهکشان
    عروسک
    اسباب بازی
    رامش
    تفریح
    مهمانی
    مروت
    جوان
    جوانمرد
    سالار
    سامان
    امین
    امنیت
    نور
    شفاف
    درخشش
    فروزان
    فرح
    فریبا
    مفرح
    شوق
    اشتیاق
    مشتاق
    مهر
    مهربان
    محبوب
    محبوبه
    مهتاب
    نمره ام ۸

  83. 🍀چهارشنبه ۱۴۰۵/۸/۶
    در سکوتِ سحرگاه خواندم و نوشتم. طلوع خورشید را به تماشا نشستم.
    فصل اول و دوم کتاب «نیروی التیام‌بخش نوشتن» را خواندم. کتابْ درباره‌ی کنارآمدن با حوادث دردناک و دلخراش است. در میان روش‌های تاب‌آوری از روان‌درمانی و دارودرمانی گرفته تا یوگا و مراقبه و ورزش سنگین و عادت‌های خوردنِ بهتر، نویسنده، نوشتن را روش مؤثرتری می‌داند. در ادامه‌ی بحث نوشتنِ ابزاری را آموزش می‌دهد.
    تا می‌توانی بنویس را ادامه دادم.
    از یادداشت‌های روزانه‌ی جلال آل‌احمد خواندم.
    کلمه‌‌برداری کردم:
    توان‌کاه/ خوگیری/ نخ‌نما/ ملغمه/ بازارگرمی/ همیشه‌خواه/ خوش‌خوشان/ قوز بالا قوز/ پیغام‌پسغام/ هول‌ووَلا/ سکه‌ی یک پول/ سوگیری/ هشت‌مان گرو نُه است/ به خرجش نرفت/
    دو قورت‌ونیمش باقی است/
    پرسه زدم در وبگاه مدرسه‌ی نویسندگی. از مطلب دسته‌بندی‌های سودمند رسیدم به پازل نویسندگی که چهار قطعه دارد: مطالعه، آزادنویسی، بازنویسی، انتشار. در ادامه، چشمم خورد به نوشته‌‌ای با عنوانِ به این نتیجه رسیده‌ام که…
    درخور توجه بود. فکر می‌کنم برای گزارش نیک‌نویسی بد نباشد:
    به این نتیجه رسیده‌ام که خواندن و نوشتن زنده‌ترم می‌سازد.
    به این نتیجه رسیده‌ام که تکرارآموزی لازمه‌ی یادگیریِ عمیق است.
    به این نتیجه رسیده‌ام که لازمه‌ی صبر و تاب‌آوری، پذیرش تمام‌وکمال است.
    به این نتیجه رسیده‌ام که کتاب‌هایی که استاد معرفی می‌کند، یکی از یکی ناب‌تر و درخشان‌تر است.
    به این نتیجه رسیده‌ام که با نوشتن درباره‌ی تجربیات دلخراش، غمبارگی فروکش می‌کند.
    به این نتیجه رسیده‌ام که فواید پیاده‌روی بی‌شمار است.
    به این نتیجه رسیده‌ام که نرود میخ آهنین در سنگ. در مواجهه با برخی آدمیانِ زبان‌نفهم.
    به این نتیجه رسیده‌ام که خودم را فقط با خودِ پیشینم مقایسه کنم و بس.
    به این نتیجه رسیده‌ام که رهرو آن نیست که گهی تند و گهی خسته رود/ رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود.
    به این نتیجه رسیده‌ام که نتیجه‌گرا نباشم. فرایند‌محور باشم.
    حاضری زدم در وبینار نویسنده‌ساز. آزاد‌نویسی کردیم با ترانه‌ای از فرامرز اصلانی. استاد برایمان شعر خواند و ساجده حق‌پرست از تئوری شعر گفت. وبینار با پرسش‌وپاسخ پایان یافت.
    مختصری پیاده‌روی
    نوشتن گزارش نیک
    شب‌به‌خیر و لالا 🥱

  84. مدتیه که فکرای مختلف به ذهنم میاد. هر فکری حرفی برای گفتن داره.
    تویه دوران بیکاری فرصت زیادی برای پیدا کردن راه‌های اضافی برای گم شدن بیشتر تویه هزارراه زندگیم دارم. هر فکر یه شک جدیدی میندازه به جونم برام که بیشتر گم وگیج بشم. وقتی بیشتر به فکرام گوش میدم میفهمم نماینده‌ی آدم‌های تویه زندگیمن. خودشون پیشم نیستن ولی صداشون هست. مثلا:
    – هنوز نفهمیدی تویه زندگیت چکار کنی؟ منو می‌ترسونی. قرار به کجا برسی؟ این احتمالا حرف مامان هست.
    – فلانی رو ببین چقدر موفقه. تویه فلان کار وارد شده کارای خفنی کرده. راستی شنیدم می‌خوای بنویسی. باید خیلی خوب بنویسی ها. این انگار حرفای باباست.
    – من دارم خیلی تلاش می‌کنم. چون باهوشم تونستم یه کار خوب پیدا کنم. تویه این شرایط خونه خریدم. راستی تو هنوز بیکاری؟به فلان شرکت رزومه فرستادی؟؟؟ این صدای دوستم تویه ذهنمه. البته ذهنم یکم پیاز داغش رو زیاد می‌کنه تا اذیتم کنه.
    – قراره بگا بری بدبخت. بیکاری. جنگم میشه. معلوم نیست چه بلایی سرت بیاد. حالا هعی بشین فکر و خیال کن. اینم مخلوطی از صدای جامعه، اخبار و همه صداهای پیشین هست.
    تازه تویه این شلوغ بازار به این فکر می‌کنم استعداد من چیه و به چی علاقه دارم.
    وقتی همه‌اشون با هم حرف میزنن گیج میشم.
    تا اینکه دیروز تویه دورهمی، مریم کمی از شعر مولانا برامون خوند:

    هر دمی فکری چو مهمان عزیز
    آید اندر سینه‌ات هر روز نیز
    فکر را ای جان به جای شخص دان
    زانکِ شخص از فکر دارد قدر و جان

    برای من عمیق و نجات‌دهنده بود. و مجالی نیست از دگرگونی درونیم بگم.
    امروز صبح بعد از مدت‌ها تونستم به ذهنم اعتماد کنم. تمرین آگاهی کتاب شش ستون عزت نفس رو انجام بدم و جمله مریم که دیروز بهم گفت رو با خودم مرور کنم: به خودم حق بدم که گند بزنم.
    امروز بدون اینکه به خودم سخت بگیرم به تلاش‌های بدون هدف خودم رو ادامه دادم. کلاس نویسنده‌ساز شرکت کردم. رفتم پیاده‌روی و تونستم بدون اینکه دیگه از خودم توقع خوب بودن داشته باشم کمی بنویسم. و چون می‌خوام به خودم حق بدم که گند بزنم این نوشته رو تویه گزارش نیک می‌فرستم.
    راستی میون اون همه صدای تویه ذهنم، صدای خودم هم کمی شنیدم.

  85. هوا بوی نم باران دیروز را در خود دارد. نصف مسیرمان به دانشکده رو به شرق است. صاف رو به خورشید. اول صبح است و خورشید بر فراز افق می‌تازد. خوشبختم که راننده نیستم و می‌توانم چشم را ببندم. به شعرم فکر می‌کنم، به کلاغ، به قصه، به خانه … که صدای راننده مرا بیرون می‌کشد. نگاه می‌کنم ببینم کجایم و چه باید بگویم.
    دیشب بد نخابیدم. برخلاف شب‌های پیش‌تر خابم سنگین و عمیق بود اما ۵ صبح بیدار شدم که انگار کم بوده است. گیج خابم هنوز. هوای دانشکده بدجور می‌خانَدَم به «بی‌هدفی». کاش به مریم بگویم بیاید قهوه‌ای بخوریم.
    یک ساعت تمام به قهوه خوردن و گامیدن در باغ گیاهان دارویی و ژاژخاییدن می‌گذرد. عوضش شارژترم حالا.
    غرق در خاندن و پژوهش بودم که از آسمان بختکی بر من نازل شد و تمام آخر وقت کاری‌ام را به صحبت‌های لغو تباه کرد. یک ساعت تمام سرپا.
    بعد از ناهار ایمیلی از ژورنال به دستم رسید. مقاله را به دلایل واهی رد کرده‌اند. بهتر بگویم، اصلن زحمت دلیل آوردن هم به خودشان نداده‌اند. این روزها داستان همین است. این هم شکلی از  تحریم‌ است که بدجور یقه‌‌مان را گرفته.
    دوش می‌گیرم تا ذهنم از شر شومی خبر شسته شود. ساعتی به خودم زمان می‌دهم که بنویسم. با واژه‌های شعرم ور می‌روم. مثل مجسمه‌سازی که از توده‌ای خمیر بی‌شکل تجسمی می‌آفریند، جمله‌ها را می‌ورزم و به اطوار جدید صورت می‌دهم. مراقبه می‌کنم. و بعدش چشمم به پیامکی میفتد از یک وبینار. درباره‌ی «رویای آگاهانه» است و من شیفته‌ی موضوعات مربوط به رویا، علی‌الخصوص اگر آگاهانه باشد. ساعت را نگاه می‌کنم؛ سه دقیقه از شروعش گذشته است. برنامه‌ی شبم را تغییر می‌دهم و وارد وبینار می‌شوم. حدود دو ساعت.
    یا قمر بنی‌هاشم! ناگهان چند فیل روی سقف خانه‌مان ظهور کردند. گویا مشغول پایکوبی‌اند. همسایگان خوبی هستند، حالا یک شب هزار شب نمی‌شود. اما واقعن شدت لرزه‌ها مضطربم می‌کند. سقف نریزد پایین صلوات.
    به شرکت در دوره‌ی رویا می‌اندیشم. برنامه‌ام را بیش از حد پر نکرده‌ام؟

    «این جهان خوابست اندر ظن مه‌ایست
    گر رود درخواب دستی باک نیست
    …
    این جهان را که به‌صورت قایمست
    گفت پیغامبر که حلم نایمست
    …
    روز در خوابی مگو کین خواب نیست
    سایه فرعست اصل جز مهتاب نیست»
    – مولانا

  86. ششِ هشتِ سال پنج

    حدس می‌زنم ساعت هفت رسیدم خانه. پلک‌هایم از سر ظهر سنگین بودند. از خستگی نمی‌گویم.
    سه وبینار از همسفران. پشت سر هم. اولی، دومی، سومی. لپ‌تاپ داغ شد. زیرش کتاب گذاشتم. خودکار و کاغذ کنارم بود. چند نکته نوشتم. بعد دیدم ناخواناست. دستم خودکار نبود. کند شده بود، انگار توی آب شنا می‌کرد. شاید حروف جدیدی کشف شده باشد . بعدها معنی پیدا می‌کنند.

    هر سه تا وبینار را دوست داشتم. چیزهایی گفتند که دغدغه‌ام بود، اما نمی‌دانستم. اگر بخواهم بنویسم چه شد، نمی‌توانم. کلمه‌ها می‌آیند و همان‌جا، لبه‌ی ذهن، می‌نشینند و پاهایشان را دراز می‌کنند. من هم دراز کشیدم. پلک‌هایم روی هم افتادند.
    برای دوره‌ی نویسندگی خلاق متنی نوشتم. بعد هم متن کوتاهی برای کانال. فردا منتشر می‌شود. سه بار بازنگری کردم. بار سوم یک کلمه را عوض کردم و بعد مطمئن نبودم کدام بهتر بود. دومی را نگه داشتم.

    امروز نخواندم. موسیقی نشنیدم. پیاده نرفتم.

    اما خوبم. وامدارِ نوشتن و مدرسه.

  87. چقدر دلم برای گزارش نیک نوشتن تنگ شده بود. پذیرفتن اینکه عزیزی رو به این راحتی از دست بدی دشواره. دو ماهه با مرگ می‌جنگید ولی خودش نه بلکه اطرافیانش ناچارش می‌کردن بجنگه . خیلی‌ها رو از دست دادم گفتم قوی هستم. چه فکر باطلی. کلاس شعر ماهی شرکت کردم حالم رو بهتر کرد.
    امروز هم تمرینجا و وبینار اومدم. آخرین جایی که مرا آروم می‌کنه همین جاست. صحبت در مورد نوشتن برام خیلی دلنشینه. روزی که وارد مدرسه نویسندگی شدم فکر نمی‌کردم که پناهگاه امن تنهایی من بشه. یک سال و چند ماهه که می‌تونم حس خودم رو بنویسم و با نوشتن چسب زخم به روی زخم‌هام بذارم. خوشحالم اینجا هستم.

  88. چند صفحه «مدیر مدرسه» می‌خوانم.
    بعد صفحات صبحگاهی می‌نویسم.
    هوا ابری و گرفته است. دل و دماغ پیاده روی نیست. از سکوی سرخ می‌خوانم. یدالله رویایی در پاسخ به این‌که چرا به یک چیز مثلاً: کویر، دریا، بدن پیله می‌کند می‌گوید: «وقتی این کار را می‌کنم این خاصیت را دارد که آن موضوع خاص وقتی یک‌سال و دو سال در ذهن شاعر گردش داشت پخته می‌شود. هم شاعر متوقع می‌گردد هم موضوع. مثلاً شبانه‌های آخر شاملو قطعاً قویتر، زیباتر و دلنشین‌تر است. این نشان می‌دهد که شاعر موضوع را خلع سلاح می‌کند.
    جلسه‌ی تمرینجا شرکت می‌کنم. باز هم نکات تازه‌ای می‌آموزم.
    چند صفحه «چنین گفت زرتشت» می‌خوانم.
    وبینار امروز استاد از یداله رویایی می‌گوید که چگونه در مسیر نوشتنش موثر بوده است. پانزده دقیقه آزادانه می‌نویسیم.
    برنامه روزانه‌ی فردا را می‌نویسم.
    چند بیت از پروین اعتصامی می‌خوانم:
    «کلبه‌ای را که نه فرشی و نه کالا‌یی‌ست
    بر درش می‌نبود حاجت دربانی
    زنده با گفتن پندم نتوانی کرد
    که تو خود نیز چو من کشته‌ی عصیانی»

    https://t.me/sorayaahmadiani

  89. سال واژه: خودیابی 🌷

    — بسته‌ی پستی

    صبح بعد از بیداری به حمام پناه بردم. پر از حس ناراحتی و غم فروخورده بودم. شاید آب تسکینم باشد.
    برای صبحانه چای دم کردم و برای ناهار مواد لازم را بیرون یخچال قرار دادم.
    بعد از خوردن صبحانه، چون آفتاب قشنگی بر سر خانه می‌تابید، هوس کردم لباس‌های شسته شده را به دست گرمایش بسپارم.
    باید می‌رفتم به مرکز روستا بسته‌ای از دفتر پیشخوان تحویل می‌گرفتم. اینجا بسته‌های پستی در خانه تحویل داده نمی‌شوند. هوا خنک و آرام بود. حس می‌کردم روحم دارد شنا می‌کند. با مادرم تماس گرفتم. حرف زدن با او و بیرون آمدن از خانه سبکم کرد.
    از قبرستان رد شدم. سبز است، با درختی بسیار بزرگ در گوشه‌ای از آن. و شالیزاری که به آن چسبیده. مانند فیلم‌های صدا و سیما.
    پس از تحویل بسته به سوپرمارکت بزرگ روستا سر زدم که با فروشنده‌اش آشنا هستم و خوش‌وبشی داریم. قصد داشتم خیار و پیاز بخرم، اما گلابی‌ها چشمک می‌زدند.
    لوبیا سبزها هم چشمم را گرفتند، پس مقداری هم از آن‌ها با خود به خانه بردم.
    در میانه‌ی راه لیلی تماس گرفت. دستم سنگین بود، پس روی نیمکتی نشستم تا بتوانم حرف بزنم.

    بعد از پایان گفت‌وگو حسم بد شد. با خودم فکر کردم چرا برای لیلی از غرهایم گفتم. من که با مادرم حرف زده بودم.
    و حس سبکی داشتم دیگر نیازی نبود برای دوستم غر بلغور کنم. حس پس‌زدگی داشتم وقتی او با آمدن مشتری گوشی را قطع کرد و خرفم نصفه ماند. حس پیچانده‌ شدن داشتم. این اولین بار بود که این حس را می‌گرفتم. نشخوارها دوباره شروع شد.
    قاضی هم که بی‌انصاف است و تا نیشگونم نگیرد و به غلط کردن نیندازدم، دست‌بردار نیست.
    به خانه رسیدم.

    — آخرین ناهار مهمان
    بسته را در حیاط باز کردم. خریدهایم دو کرم ضدآفتاب، یک ریمل و یک شامپو از سایت داروکده بود.
    خریدهای دیگرم را کنار آشپزخانه روی زمین گذاشتم. گلابی لپ‌گلی و قشنگی را شستم و در کنار سیب و نارنگی برای مادر همسرم بردم.
    گلابی را خیلی دوست داشت.
    ناهار زیاد پخته بودم، لوبیاپلوی گل‌محمدی خوش‌بو و خوش‌طعم، تا مادر همسرم با خودش ببرد.
    نباید خیلی آشپزی کند. سوپ هم برای شامش کنار گذاشتم.
    ماست دَلال درست کردم چون خام و کنار غذا خوردیم. ظرف‌ها را شستم.
    لباس‌ها را جمع کردم و لوبیاها را درون سینک خیساندم و چای دم کردم.

    با پشتیبانی کلاس نویسندگی حرف زدم. می‌خواهم شعر یاد بگیرم. میخواستم مرا ثبت‌نام کنند. دلم می‌خواست واژه اختراع کنم و از باغسان میوه بچینم. اجازه می‌خواست ؟» اجازه داده شد. خوشحال شدم.
    مهمان‌ها چای نوشیدند. مشغول دیدن ادامه‌ی سریال لوپین (Lupin) شدیم. لوبیای شسته‌شده را روبه‌روی تلویزیون خرد می‌کردم که پیامی به دستم رسید.

    — جانوری چنبره زده
    پیام از جانب درمانگرم بود. تعجب کردم.
    زیرا با منشی ساعت شش عصر هماهنگ کرده بودیم، اما بعدتر ساعت تغییر کرد و من فراموش کرده بودم.
    همسرم با مادرش رفت و فضا را برای گفت‌وگوی من با درمانگر امن کرد.
    روند گفت‌وگو با هیجان و خوشحالی شروع شد تا اینکه اشکم درآمد. کلمه از گلویم بیرون نمی‌آمد.
    درمانگر گفت: «بیا از بدنت حرف بزنیم. در گلویت چه خبر است؟ درد در ذهنت چه شکلی دارد؟ چه رنگی، چه وزنی؟»

    درد در گلویم قرمز بود، سنگین و حجیم. ماری چنبره زده.
    اما می‌ترسم آن را به درمانگر بگویم. من از مار می‌ترسم.
    شاید حجمی ژله‌ای باشد، شاید توپ قرمزرنگی است.
    اما راستش را می‌گویم. مار به دورم پیچیده بود و داشت خفه‌ام می‌کرد. گرم بود و می‌سوزاند و راه به کلمه نمی‌داد. درمانگر مهربان است و شعرگونه. آرام و باحوصله گوش می‌دهد. صبوری می‌کند تا رها شوم و دوباره به گفت‌وگو بازگردم. خوشحالم از بودنش.

    این هفته مشاهده‌گرم. خودم را نگاه می‌کنم.

    — ماه نیمه‌تمام
    از پشت پنجره ماه روشن است، اما کامل نیست. مثل گرگ به ماه نگاه می‌کنم. خیره. اما زوزه نمی‌کشم.
    چقدر خوب است که می‌بینمش. توجه به اجرام آسمانی لذت‌بخش است.
    رخدادک می‌نویسم.
    با لیلی تایپی حرف می‌زنم. با مینا و حتی رویا.

    با همسرم پفک و چیپس می‌خوریم. خلوت و آرامش خانه را دوست دارم. الهی شکر.
    ادامه‌ی سریال را می‌بینیم و لوبیاهای خردشده را درون قابلمه‌ای بزرگ روی گاز می‌گذارم تا نیم‌پز شوند.

  90. گزارش نیک

    قبل از ظهر آزادنویسی کردم. حیات‌واژه نوشتم: باغچه، گلدان، آب، باغ، رود، سبزه، هوای کمی ابری، انگور، خرمالو، رطب، خرماارده، آبگوشت، سبز، آبی، سبزآبی، نارنجی، زرشکی، بنفش، کتاب، کتابخونه، بچه، خنده‌‌ی بچه، دوست، دورهمی، خوش‌صحبت، صمیمی، مهربان، تور مسافری، محبت، طنز، شوخی، نقاشی، خوشنویسی، نی انبان، چراغ، نور، خیابان، پیاده‌روی، پارک، همشاگردی. بعد در مورد هر کدام کمی توضیح دادم:
    هرچقدر که گل و گلدان و باغچه حالم را خوب می‌کند. برعکس حیوان خانگی از هر نوعی دوست ندارم. برای تفریح باغ و رود و صحرا و سبزه را به دریا و کوه ترجیح می‌دهم.‌ میوه دوستم بعضی‌ها مثل انگور و خرمالو و آلو سیاه بیشتر همچنین خارک و رطب.
    یک بار در جواب چه رنگی بیشتر دوست داری به شوخی گفتم بین رنگها فرق نمی‌گذارم و تبعیض قائل نمی‌شوم.‌ واقعا نمی‌دانم چه رنگی را بیشتر از همه دوست دارم ولی وقتی برای بچه‌ها لباس می‌خریدم زرد و نارنجی در اولویت بودند. برای خودم اگر رنگ روشن بخواهم، زرشکی و بنفش می‌خرم. کتابخونه را دوست دارم دلم می‌خواهد وقتهایی لای قفسها بچرخم. وقتی بی‌حوصله‌ام و دلم گرفته، عکس و فیلم از بچه‌ها می‌بینم با دیدن کلیپ بازی و خنده بچه‌ها سرحال می‌شوم. دورهمی با دوستان نزدیک هم تاثیر خوبی دارد.‌
    برای مسافرت تور را بیشتر می‌پسندم و همسفر خوش‌صحبت و مهربان.مسافرت تنهایی برایم معنی ندارد. صوت وبینار را جلوتر شنیدم.

    صفحاتی از مادران و دختران را خواندم. در تلاشم برای رسیدن به چالش روزانه‌ی همخوانی. هنوز عقبم از گروه. کمی دیر به کانال چالش پیوسته‌ام.

    از دفتر شعر «کلید آذرخش» اسماعیل نوری علا یک صفحه ترکیب و عبارت شعری برداشتم:
    جام سپیده، مخمل شفق، سواران اضطراب، کوهسار سرکشی، رمزلبخند، گوشواره از لبخند، جلوبندی از آفتاب، طعم عتیقه، بوی شعر، شعله‌ای نگاه، باغ ترانه، زمزمه‌ای تابستانه، خواب گرما زده، بغض ناودان، پرسشناک، خنکای شعر، وسوسه‌ی آسمان، عفونت زیرزمین، عطرماه، زبان آب، فروش بخت، ازدحام جنگل، انگشتری آشتی، گنجه‌ای خاطرات، عیدی زمین، جاده‌ی آسمان، بخار فراموشی، زیرسیگاری گلو گرفته، قاب نگران، بوی شب، نوازش آب، آینه‌ی منتظر، ضربان آسمان، صفای آینه، گلدان آب‌تنی‌کرده، آب دلگیر، رویای رنگین، گردنه‌ی آرزو، آسمان تماشا، شعر باران، صندوق رویا، بلندای ساعت، نگاهی به التماس، تنومندی برج، کوچه‌‌ی رگها، انحنای سوال، گلوی خورشید، گیسوی ستاره، قامت فصل‌ها، اقیانوس آسمان، زندگی را به پیمانه‌ی تو‌ می‌سنجم، پیشانی قله، گلدان دستهایم، طاقچه‌‌ی شانه‌هایم، طوفان چشمهایم، تلاطم آوار، تاب عطر، باد بازیگوش، آستانه‌ی رنگین کمان، سیل خاشاک، سال هیاهو، سرود انزوا، فراخنای بام، جنازه خورشید، شاخه‌ی ستارگان. کتاب را در کانال کتابسرا دیدم.

  91. گزارش‌نیک‌”1405/8/6″ آبان. روز چهارشنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام‌ دادم.

    کتاب‌”سوره‌الغراب” از محمود مسعودی شروع کردم.
    آن “ه” آخر “ت” است اما من چنین‌ گزینه‌ای‌ در کیبورد گوشی‌ ندید‌م.

    ظهر زمانی خابیدم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    وبینار خانم ملایی‌ بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار آقای چپانی بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار‌ خانم برگی بزرگوار نتوانستم شرکت کنم.
    همه را پشت‌سرهم می‌گذارید خب شارژ گوشیم دیگر نرسید به خانم‌ برگی بزرگوار. 😊

    اینم از نیک‌نیک امروز.

    https://t.me/speechoff

  92. – یکی از خوبی‌های به‌هم‌ریختگیِ اوضاع این است که از قوانین خودت عدول می‌کنی. (به خدا که حتمن باید عدول‌کردن را به کار می‌بردم. اصلن چرا اینجا گفتم که حیف شود؟ باید صحنه‌ای می‌نوشتم و می‌فرستادم تمرینجا تا استاد نتوانند از گازخورددادن عدول کنند و حسابی از خجالت خودمان که هیچ، اجدادمان هم دربیایند که البته حق هم داشتند در آن شرایط عدول‌ناپذیر.)

    داشتم می‌گفتم که وقتی شرایط خوب است جرأت نمی‌کنی از قوانینی که تعریف کرده‌ای سر باز بزنی اما وقتی اوضاع خوب نیست از آن‌ها رد می‌شوی.

    حالا عدول‌کردنِ این روزهای من چیست؟ اینکه چیزها را نشسته می‌گذارم در یخچال و می‌گویم این یخچال دیگر یخچال روزهای عادی نیست، می‌شود قوانین را نادیده گرفت. (واقعن این حد از هنجارشکنی و قانون‌گریزی در انقلاب‌ها هم دیده نشده است. حالا لازم نیست آدم انقدر هم زیاده‌روی کند در عدول‌کردن یا ورود‌کردن یا دخول‌کردن یا هر نوع کردن دیگری.)

    خواستم بگویم بد نیست گاهی خودخواسته از قوانینی که ساخته‌ایم چشم‌پوشی کنیم پیش از آنکه به‌هم‌ریختن اوضاع مسبب شود. شاید نیاز باشد بعضی قوانین را بازتعریف کنیم،‌ شاید زیادی داریم سخت می‌گیریم چیزهای پیش‌پا‌افتاده را، شاید آنقدرها هم مهم نبوده‌اند که تبدیل شوند به قوانین ذهنی،‌ شاید…

    – بعضی وقت‌ها که وارد جاده می‌شوم همان ابتدا احساس خستگی می‌کنم چون می‌دانم که چقدرِ دیگر باید برانم. ذهنم به مقصد نظر دارد و آن را بسیار دور از دسترس نشانم می‌دهد و همین نگاه ناامیدی و فرسودگی را به من القا می‌کند. می‌دانم که نباید به ذهن میدان بدهم وگرنه راه را خیلی طولانی‌تر از آنچه هست می‌نماید. خیلی از مسیرها در زندگی جاده‌هایی هستند که هزاران بار در آن‌ها رانده‌ایم؛ مثلن شغلی که سال‌هاست به آن می‌پردازیم، روزمان هنوز آغاز نشده ما خسته‌ایم چون ذهن مسیری تکراری را برایمان تداعی می‌کند و آن را طولانی و طاقت‌فرسا نشان می‌دهد، درحالیکه کافی‌ست حواسمان را به همین صد مترِ پیش رو بدهیم و مناظرِ اینجا را ببینیم، آن وقت خواهیم دید که کیلومترها مسیر را بدون دشواری طی خواهیم کرد.

    – خانم همسایه همزمان با من رسید با کلی خرید. همه‌ی خریدهایش را تا طبقه‌ی چهارم بردم که انصافن هم سنگین بودند. البته من واقعن عادت دارم و کلن نگاهم به این حرکت چیزی شبیه به وزنه بلندکردن است و اصلن آزارم نمی‌دهد. اینکه خیلی‌ها در سن من نمی‌توانند از سه طبقه بالا بروند باعث حیرتم است، نمی‌فهمم چطور می‌شود بدن را به اینجا رساند که از عهده‌ی این کارِ ساده برنیاید درحالیکه بدن انسان قابلیت‌های حیرت‌انگیزی برای پذیرفتن چالش‌ها دارد. بگذریم.
    شرایط این خانم برایم عجیب است؛ او همیشه دست‌تنها خرید می‌کند و ماشین هم ندارد. با اسنپی مملو از خرید برمی‌گردد. به قول خودش ضروری‌ها و غیرضروری‌ها را جدا می‌کند، غیرضروری‌ها را در زیرپله می‌گذارد تا وقتی بچه‌ها آمدند بالا ببرند و ضروری‌ها را خودش به تنهایی بالا می‌برد درحالیکه همسرش همیشه خانه است و دختری تقریبن سی ساله هم دارد که او هم همیشه هست. اما هیچ‌وقت ندیدم وقتی می‌رسد زنگ بزند و از آن‌ها بخواهد بیایند برای کمک. (خداوند حفظ کند تک‌تک مادران را که آن‌ها عشق خرج زندگی می‌کنند و خیلی اوقات دست‌تنها تمام بار زندگی را به دوش می‌کشند. ❤️❤️)

    – پروردگارا، در کشمکش میان غمِ گذشته و ترس از آینده تنها یک جای امن وجود دارد؛ این لحظه که جایگاه امن شماست و همین لحظه است که تبدیل می‌شود به گذشته و آینده. شما هم در گذشته بوده‌ای و هم در آینده خواهی بود. پس ما برای چه چیزی غمگینیم و از چه چیزی می‌هراسیم؟

    – الهی شکرت…

  93. گزارش نیک ۱۶۹ فرح
    رویانگاری نکردم. و خواب‌ها هم بکلی از یادم رفتم حیف.
    روزانه نویسی با جزییات نوشتم خدا خیرش بده لیلا ناصری دوست نویسنده‌ام را ، که چالش روزانه نویسی را پارسال با جزییات، یکماهی برگزار کرد.
    امروز وقت دکتر زنان داشتم. دکتر خودم وسط شهر است رفت و آمد تمام وقتم را می‌گرفت. پس از دکتری که نزدیک خانه بود وقت گرفتم. باید آزمایش‌های روتین سالانه ماموگرافی و سونوگرافی را که هفته پیش انجام دادم، را به دکتر زنان نشان بدهم که او هم بگوید همه چیز نرمال است.‌ تا خیالم راحت شود مادر بزرگ مادرم از سرطان رحم در دهه ۶۰ زندگی‌اش رنج برد تا مرگ را در آغوش گرفت.
    با اسنپ تا میدان کاج رفتم و بعدن تا مطب دکتر کمی پیاده رفتم. فکر کردم همین اول میدان کاج هست. به مسجد قدس نزدیکتر بود، تا به میدان کاج. دکتر تابلو نداشت. پلاکارد اسم دکتر در سر‌در مطبش آویزان نبود. طبقه چهارم بود هیچ آدرس دهی در طبقه اول، راهنمایی برای دکتر مورد نظرمن نداشت. دکتر دیگری هم در آن ساختمان بود که تابلو داشت و در هم کف هم راهنمایی برای مطبش کرده بودند. این مطب انگار قاچاقی بود، بی‌نام و نشان. ( دختر عموی دخترم معرف بود والا سریع بر می‌گشتم) مطب تمیز بود. با مبل های طرح چرم مشکی در اتاق انتظار دورتادور چیده‌ بودند. وقتی دکتر وارد شد زن جوان زیر ۴۵ بنظرم آمد. سرخوش و شاد و شنگولی بود که آواز می‌خوند. این همه دکتر زنان در این سالها رفتم چه در ایران و چه در امریکا ، دکتر بیخیال و سرمست مثل او ندیدم . خوشرو و خوش برخورد بود. با زمزمه بلند شعر و آواز وارد مطب شد. همه را با اسم کوچیک صدا میزد. . از هر سوالی که کرد کلی هم اطلاعات به من داد.
    برای گرفتن هزینه ویزیت ، منشی کارت خوان نداشت. البته خیلی دکترها الان کارت خوان ندارند و باید به حساب خودشان یا منشی‌شان حق‌ویزیت را واریز کنی. ( برای فرار از مالیات می‌گویند کارت خوان به حساب خودشان ندارند.)
    توالت فرنگی داشت ولی منو به توالت ایرانی راهنمایی کرد. دو جا برای دستمال کاغذی لوله‌ای توالت داشت اما خالی از دستمال کاغذی بود. بعد که من به منشی گفتم، گفت که بالا کابینت توی توالت دستمال کاغذی گذاشته‌ام.
    جا‌پایی که بالای تخت معاینه بری بدجوری کائوچویش شکسته بود. دمپای دم تخت معاینه برای بیمار نداشت.‌ وسایل پاپ اسمیر را ۶۰۰ هزار تومان منشی گفت که به حساب دکتر واریز کنم. البته زودتر ویزیت ۷۵۰ هزار تومان را به کارت دکتر که شماره‌اش را داد واریز کردم.
    پاپ اسمیر را قرار شد خودشان به آزمایشگاه مورد نظرشان بفرستند. و بعد از آزمایشگاه با من تماس می‌گیرند برای هزینه، که نتیجه آزمایشات را اول برای من و بعدش برای دکتر هم پیامک می‌دهند. که البته این یک مرحله کار مریض را آسون‌تر میکند.

    بعدازظهر هنگام استراحت از ساعت سه که روی تخت دراز کشیدم تمام جلسه چهارم کارگاه شعر را گوش دادم.‌و خوابیدم کاملن هوشیار بودم ، اما در حالت رخوت عجیبی فرو رفتم، مثل مدیتیشن شد به همه چیز آگاه بودم. اما جواب کسی را نمی‌دادم. زیر پتو تدی رفتم ، روبروی تختخوابم شوفاژ برقی روی درجه کم روشن بود . و منم ریلکس فقط به حرفای استاد شاهین گوش دادم . فهمیدم محمد به من سر زد، خونه ساکت بود و منم بدون هدفون جلسه چهارم شعر را گوش دادم.
    وفتی بچه بودم… با این شروع باید جملاتی را می‌نوشتیم و تداعی را می‌گرفتیم و بهش بال و پر میدادیم.
    وقتی بچه بودم مدادرنگی بدون نوک بودم.
    وقتی بچه بودم ماهی حوض مادر بزرگ بودم. وووو

    در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم. و ۱۵ دقیقه آزاد و رها و بداهه نویسی انجام دادم.
    سریال کره‌ای هر روز را دیدم کاش زودتر تمام بشه. درسته این سریال‌‌های کره‌ای داستان پیچیده دارند، اما این سریال از رقابت دانش آموزان و والدینشان به جنایت رسید. کمی حوصله سر بر شده.
    🐌حلزون خوب با دوستانش بهش خوش میگذره به قول امریکایی‌ها “گود لاک”
    ✍️گفتم تولد/ گفتی مرگ/ تولد دومت مبارک

  94. سال واژه: پذیرش
    قدری آرامش به جان خریدم؛ برای هیچ کار مهم و غیر مهمی از خانه بیرون نرفتم. صبحانه خوردم و بساط سوپ هفتگی را راه انداختم.
    با تافی حسابی اوقات سپری کردم.
    بعد از مدت ها سری به اینستاگرام زدم، بیشتر متوجه ی ترک اعتیاد خود شدم. دیگر برایم جذاب نیست و احساس تعلق به آن ندارم.
    برای بار چندم لپ تاپ را برای اصلاح نهایی رزومه روشن کردم، تغییرات نهایی اعمال شد و دومین پی دی اف را گرفتم.
    ظرفی سوپ لذیذ تقدیم همسایه جان کردم.
    به وبینار نویسنده ساز پیوستم و لذت بردم.
    غذای فردای سر کار را آماده کردم؛ خوراک مرغ و قارچ.
    پخش کردن غذای گربه ها را با پیاده روی شبانه همراه کردم.
    رزومه ای برای یک فرصت شغلی ارسال کردم.
    در لینکدین در حال گشت و گذار فرصت های مناسب هستم.
    قبل از اینکه خواب من را ببرد، گزارش نیک امشب را نوشتم.

  95. امروز بعد از انجام کارهای معمولی اما قشنگ به نوشتن پرداختم و تعهدورزی هم برای خودش دور سرم می‌گشت و مواظبم بود که راه اشتباه نروم و بعد به عشق دیرینه‌ام پیاده‌روی رفتم و ساعت شش صبح برگشتم چه هوایی و چه سکوتی اما شهر ما تهران در شب در قلمرو گربه‌هاست و امروز به این موضوع فکر کردم که گربه‌های ایرانی بخشی از هویت کشور ایران هستند. و گربه‌های ایرانی در دنیا معروفند. صبح شروع روزی پر بار است باید بهره بگیریم و عشق بورزیم. خوردن چیزهایی که دوست داریم هم لذت بخش است اما دور هم مثل خوردن صبحانه که صرف شد و دوباره به فکر ناهار افتادم و کوکو سبزی گزینه‌ی خوبی بود. و درست شد و کتاب نون‌والقلم جلال را شروع کردم که بخوانم‌. امروز با دیدن گله‌ای گربه یادی از بچگی خودم کردم که در حیاط خانه‌ی ما که حوضی وسطش بود و دار و درخت و گل و گلکاری فراوان در اطراف آن بود محل زاد و ولد گربه‌ها بود وای که چقدر توله گربه‌ها ناز بودند و مادرشان وحشی بود و چنگول می‌گرفت. از خوردن یک چای آرامش گرفتم.روز نظافت خانه بود و خودم را نابود کردم الان که گزارش می‌نویسم روی صندلی نشستم و خیلی خسته‌ام. در وبینار خانم یاوری شرکت کردم. و خیلی یاد گرفتم با دوستانم تلفنی حرف زدم و در وبینار استاد کلانتری هم شرکت کردم که واقعا تمام انگیزه و نوشتن را از آن وبینار دارم. در باره گربه‌ها در کانال تلگرام نوشتم فردا آن را بخوانید. به خودم نمره‌ی نه می‌دهم. آدرس کانال تلگرام مهرابی این است. 👇 💫
    https://t.me/notetoday1

  96. شاید بعضی روزها، بی‌خبر، در واقعیت رویاهایمان را زندگی می‌کنیم، اما آن‌قدر درگیر یأس و ناامیدی‌های ذهنی‌مان هستیم که انگار این اصلاً رویای ما نبوده است. وقتی تمام می‌شود، تازه می‌فهمیم که از آن لذت نبرده‌ایم.
    آن‌وقت شب‌ها رویای دیگری می‌بافیم و آن را زیر بالش پرمرغی‌مان مچاله می‌کنیم، به امید رسیدن به آن.
    اما مرغ‌ها که پرواز نمی‌کنند. مرغ‌ها می‌پرند، تخم می‌گذارند و از زندگی مرغانه‌شان در لانه، نهایت رضایت را دارند.
    این است فرقشان با ما، فرق ما و بالش‌های پرمرغی‌مان.

    مثل این روزهای من که حالم خوب است و از اینکه هر روز قدری برای هدف‌ها و کلمه‌ی سالم پیشتر می‌روم خوشحالم.
    به روزم تا این ساعت ۹ می‌دهم به امید کامل شدنش پیش از نیمه شب.

  97. امروز سلول‌هایم را دفریز کردم. از منفی ۷۰ درجه آوردمشان ۳۷ درجه. امروز روز سختی است برایشان و تا فردا خیلی‌هایشان می‌میرند. اگر همه‌شان نمیرند. و من از صبح دست به دعایم که همه‌شان نمیرند و یک تعدادی بمانند برایم. فردا باید بروم ببینم چه شده.

    بعد از دفریز رفتم ناهار و آمدم خانه و بعد از انجام روتین‌هایم رسیدم به وعده‌های کاری. من اسمشان را گذاشته‌ام وعده. هر دو ساعت کار را می‌گویم.

    مشکل دیروز و پریروزم این بود که خسته بودم و تا شروع می‌کردم خوابم می‌گرفت و بعد از کلی مقاومت خوابم می‌برد و برنامه‌ام به هم می‌ریخت. امروز در راه برگشت به خانه به خودم گفتم برای این که مشکل را حل کنی به رسمیت بشناسش. اگر قرار است خوابم ببرد بگذار خودم کنترل‌شده بخوابم. به همین خاطر قبل از شروع وعده‌ها ساعت گذاشتم و رفتم رخت‌خواب و نیم ساعت خوابیدم. البته نیم ساعت می‌خواستم بخوابم، ۴۵ دقیقه‌ای شد. ولی مهم نیست. مهم این است که بعدش سرحال بودم و راحت رفتم پای کار و دیگر وسط کار نه بی‌حوصله بودم نه خوابم برد.

    از آن کاری شروع کردم که ازش خوشم نمی‌آمد. اصلاً دوست نداشتم بروم سراغش ولی گفتم تا آخر هفته روزی دو ساعت کار کنی تمام می‌شود.

    بعد از دو ساعت گفتم خب تمام شد و بروم سر کارهای دیگر. ولی دیدم خوب افتاده‌ام روی روال. چرا ادامه‌اش ندهم؟

    این شد که وعده‌های بعدی را هم گذاشتم برای همین کار و یک عالمه‌اش جلو رفت. فکر کنم فردا یک وعده‌ی دیگر هم وقت بگذارم تمام می‌شود و خلاص.

    https://t.me/f_mahmudpur

  98. شعرهای انتزاعی هم احساسند
    گاهی شعری می‌نویسم که هیچ نسبتی با من ندارد، مثلن چرا نوشتم: «شعرِ خلوت»؟ شعرِ خلوت چیست؟ نمی‌دانم. اما فقط احساس می‌کنم شعری وجود دارد که به زبانِ خلوت حرف می‌زند. من به کارم ایمان دارم، نه این‌که شعرِ خوبی می‌نویسم، نه. به این‌که در مسیرِ نوشتنِ از احساساتم، درست پیش می‌روم. من کاری به قضاوتِ دیگران ندارم. آزادِ آزاد باشید. هر چه دلِ تنگت می‌خواهد از شعرم، برداشت کن. من هیچ بحثی درباره‌ی برداشتِ معناییِ مخاطب از کلمه‌های شعر ندارم. من در قالبِ شعر آزادم. پس تو هم آزاد باش. مهم این است که اگر حرفی را نمی‌توانم با نثر بنویسم، به شعر بنویسم. دیروز یک شعرِ سه‌سطری را ویرایش کردم و در کانالِ شعرواره‌ی پیونی به اشتراک گذاشتم. در شعر، عامدانه از سه‌نقطه استفاده کردم. چند انتخاب برای آن سه‌نقطه داشتم، ولی فکرهایی گذشت و احساساتی را تجربه کردم که تصمیم گرفتم با همان حس رهایش کنم.
    مهمترین اتفاق امروز صحبت تلفنی با دوستم بود:
    گفتم: درباره‌ی شعرِ دیروزم چه حسی داری؟ گفت: با شعرهای تو، وقتی هر کدوم از شعرهای کانالت رو می‌خونم، توی خلاء بزرگی می‌رم. گفتم: خلاء که حس خوبی نیست، یعنی چه‌طوری؟ گفت: نه، حس خوبی دارم، شعرهات حسِ آرامش و تفکر بهم می‌ده. بهم می‌گه: بیشتر فکر کنید. ازش چیزی دربیارید. شعرهات سطحی نیست. می‌ری تو حال و هوای خودت و باهاش کیف می‌کنی. با شعرهات چنین حسی دارم. گفتم: این دقیقن همون حسیه که خودم موقعِ نوشتن شعرها دارم و خیلی خوبه که این حس منتقل شده. گفت: آره، پس موفق شدی حست رو با شعرت منتقل کنی. دوستم از من دلخور بود. البته از آن دلخوری‌های شیرین، نه شکوه و شکایت. می‌گفت: «برای من خیلی کم، وقت داری. نیستی همش.» بافرهنگ‌ترین و متمدنانه‌ترین مکالمه‌های عمرم را با این دوستم داشتم. بعد درباره‌ی رنگ و بوم حرف زدیم. درباره‌ی لوازم نقاشی و بِرندهای رنگ‌ها تخصص دارد. داشت از موضوعی حرف می‌زد، من خیلی دقیق و ساکت گوش می‌کردم. با شوخی گفت: داری یادداشت می‌کنی؟ گفتم: نه داشتم فکر می‌کردم. سکوت‌هایِ بین حرف‌های من را می‌شناسد و خودش هم همین‌طور است، بین حرف‌ها سکوت را هم حرف می‌زند. درباره‌ی این‌که کدام حرف‌هایش را می‌توانم بنویسم و منتشر کنم، توافق کردیم.
    برای امروز کافی‌ست. امروز دوست دارم شعر بخوانم. شعرهای شهریار. رفتم کتاب انتخاب کنم برای نوشتن از کتاب، کنارِ کتابخانه غرقِ خواندن شدم. الان دوباره برگشتم به اتاقِ کارم. شاید یک روز دیگر از کتاب بنویسم.
    کلمه‌برداری:
    گُل‌ریسه
    گرانجانی
    طلایه‌دار
    پریده‌رنگ
    گُلگون‌گونه
    از صداها و بوها و حس‌ها:
    الان ساعت 21:04 است. باز همسایه، پیانو می‌نوازد. یادم می‌آید که غیرقابل‌تحمل بود این صدا، پس دعا کردم کاش زودتر یاد بگیرد. الان ملودی می‌زند. یادم می‌آید همه‌ی روزهای جنگ را هر ساعت تمرین می‌کرد. تحملش سخت بود ولی می‌دانستم که مثلِ خودم به هُنر پناه آورده. از بوها هم بوی اسپری بدنم را که کُل خانه را گرفته است. بوی شیرین و ملایم. اسم بِرند را بگویم؟ تبلیغ می‌شود. او پیانو می‌نوازد و من در خانه‌ی روبرویی می‌نویسم. الان، قطعه را عوض کرد. نمی‌دانم چرا احساس می‌کنم نوازنده، دختر است. شاید چون ملودی‌های مِلو انتخاب می‌کند؟

  99. سال‌واژه: نظم
    خانه تمیز است. همه‌ی ظرف‌ها شسته‌ام. لباس‌های شسته‌شده روی بند، لباس‌های خشک شده، تا شده داخل کمد.
    شام لوبیا پلو داشتیم. همه چیزش تازه بود.
    ناهار ترش واش داشتیم. سبزی ترش واش نداشتم با سبزی کوفته درست کردم. عطرش زیادی تند شد. قبلاً با سبزی کوکو درست کرده بودم، عالی شده بود. عطرش ملایم‌ بود. نباید به ترکیبات اصلی غذاها دست بزنم. خلاقیت هم حد و حدودی دارد.
    یک نقاشی را روی پارچه دو متری منتقل کردم. بدون پروژکتور و بزرگ‌نمایی. مستقیم روی پارچه بزرگ نمایی کردم. کار سختی بود.
    خانه‌ی مادر هم رفتم. یک چای مهمانش بودم و با خواهرم خانه‌اش را تمیز کردیم برای مهمانی بعدی.
    پیج عذرا را دیدم. کالیگرافی هم اموخته است.
    پیاده‌روی رفتم دو نوبت.
    از صبح با سایتم درگیر بودم. نمی‌توانستم چیزی منتشر کنم. به ویرگول برگشتم. سایت لجش گرفت، دوباره راه داد به انتشار.
    علف ایام خواندم. واژه‌هایم شد: بی‌حفاظ، اعراض، خرم و منور و چشم‌نواز، میعاد، پیکاب، آفتاب خدنگ، رشته دوال، فرز و جلد و چابک، شلال و ذوب بهاره دست به قله‌ها نمی‌رساند.
    سمفونی مردگان را تمام کردم. می‌رویم سراغ کتاب جدید برای باهم خوانی با دوست.
    شاید سرخ و سیاه را از نو بخوانم. همت بلند می‌خواهد.

  100. زکیه‌جان، رفیق شفیقِ روزهای نوشتن!

    سلام بر تو که می‌دانم این روزها داری آجرهای کوچک کلمه را روی هم می‌گذاری، به امید روزی که از میانشان خانه‌ای بسازی به وسعت تمام حرف‌هایی که در دلت مانده‌اند. امیدوارم امروز هم دستت به نوشتن رفته باشد و مثل همیشه پرتلاش به مسیرت ادامه دهی.

    امروزم خیلی عجیب شروع شد. ساعت اتاق خوابیده بود و من به این هوا که ساعت ۵ صبح است، آن‌قدر خوابیدم که خواب ماندم. بیدار که شدم، ده و نیم صبح بود. دیر به سر کار رفتم و مجبور شدم کمی بیشتر بمانم. بعد از آن همسرجان آمد دنبالم و با هم قهوه خوردیم. بعد هم غذا خریدیم و برگشتیم خانه. خلاصه که امروز، چند ساعتی در جریان عادی زندگی شناور بودم.

    وقتی به خانه برگشتم، کمی آزادانه نوشتم. بعد رفتم سراغ فصل یازدهم «مادران و دختران» که وبینار شروع شد و باقی ماجرا به نوشتن گذشت. در وبینار هم آزادانه نوشتیم؛ ای کاش بشود با این همه آزادنوشتن، بالاخره یک روزی آزادی را هم تجربه کنیم.

    راستی، یادم رفت بگویم دلیل اصلی خواب ماندنم چه بود. بیشتر از ساعتِ اتاق خواب، تقصیر جیرو بود. البته نه خود جیرو، بلکه اپیزود «رویای جیرو» از پادکست داکس که دیشب تا دیروقت گوش می‌دادم. از آن شنیدنی‌هایی بود که آدم دلش نمی‌آید نیمه‌کاره رهایش کند و بخوابد.

    جیرو، مرد ژاپنی‌ای که تمام عمرش را صرف بهتر کردن سوشی کرده، حتا در سالخوردگی هم معتقد است می‌تواند کارش را بهتر از قبل انجام دهد. او به نقطه‌ای نمی‌رسد که با اطمینان بگوید: «خب، دیگر تمام شد؛ من استاد شده‌ام.» او فکر می‌کند همیشه جزئیاتی هست که باید اصلاح شوند، مهارتی که باید صیقل بخورد و راهی که باید دوباره پیموده شود.

    با خودم فکر کردم ما هم در نویسندگی کمابیش با همین ماجرا طرفیم. خیال می‌کنیم باید روزی برسد که دیگر خیالمان از بابت نویسنده شدن راحت شود؛ روزی که جمله‌هایمان بی‌نقص باشند، ایده‌هایمان ته نکشند و هر بار قلم دست می‌گیریم، شاهکاری از آب دربیاید. انگار نویسنده شدن مدرکی است که یک روز صادر می‌شود و بعد می‌توانیم با خیال راحت آن را قاب کنیم و به دیوار بزنیم.

    اما شاید نویسندگی بیشتر شبیه همان سوشی درست کردن جیرو باشد. برگشتن مداوم به کاری که دوستش داریم، دیدن عیب‌های کارمان، دوباره امتحان کردن و پذیرفتن اینکه همیشه چیزی برای بهتر شدن وجود دارد.

    یک نکته‌ی دیگر هم برایم جالب بود. جیرو برای رسیدن به استادی، سال‌های زیادی را صرف کارش کرده و این مسیر بی‌هزینه نبوده است. اینجا بود که فکر کردم ما هم باید بهای زیادی بدهیم اما حواسمان هم باشد که عشق به نوشتن، قرار نیست بهانه‌ای شود برای ندیدن باقی زندگی. قرار نیست برای نویسنده شدن، از آدمی که هستیم، از رابطه‌هایمان و از لحظه‌هایی که می‌توانند خوراک نوشتنمان باشند، غافل شویم.

    ما گاهی به خاطر ننوشتن عذاب وجدان می‌گیریم و گاهی هم آن‌قدر در فکر نوشتن غرق می‌شویم که زندگی کردن را از یاد می‌بریم. حال آنکه شاید قرار است این دو دست یکدیگر را بگیرند؛ زندگی به ما چیزی برای نوشتن بدهد و نوشتن کمکمان کند زندگی را بهتر ببینیم.

    جیرو یک عمر برای بهتر کردن سوشی وقت گذاشته است. ما هم می‌توانیم یک عمر برای بهتر نوشتن وقت بگذاریم. نه با این خیال که سرانجام روزی به نقطه‌ی بی‌نقصی می‌رسیم؛ چون خودِ این تلاش برایمان معنا دارد.

    گزارش امروز من همین بود؛ کمی کار، کمی قهوه، کمی نوشتن، کمی خواندن و اندکی تأمل درباره‌ی راهی که انتخاب کرده‌ایم.

    راستی زکیه، فکر می‌کنی ما بیشتر به تمرین و ممارست احتیاج داریم یا به این‌که دست از سخت گرفتن به خودمان برداریم و اجازه بدهیم نوشتن، به‌جای یک وظیفه‌ی سنگین، بخشی از زندگی‌مان باشد؟ خوشحال می‌شوم در نامه‌ی بعدی‌ات جواب سوالم را بدهی.

    با مهر و آرزوی جمله‌هایی که هر روز کمی بیشتر شبیه خودمان باشند،

    آرزو بابایی

    #گزارش_نیک

    https://t.me/arezoobabaee

  101. گزارش نیک ۶۵

    امروز نوشتم و رفتم سراغ رمان «تاریکی». عجب چیزی. «استاد» عجب چیزی به‌مان دادی.
    می‌روم ادامه‌اش را بخوانم. خداحافظ.

  102. طبق معمول، صبحانه درست کردم. حرکات کششی انجام دادم. و مهم‌تر این که 25 دقیقه صفحات صبحگاهی نوشتم.
    کار چنین شده است، که بدی می‌رود و بد دیگری جایگزین می‌شود. فقط نحوه بدی فرق می‌کند. نگویم برایت.
    مأموریت‌هایی که می‌روم با پیاده‌روی همراه است. اگر پیاده‌روی حساب شود، پیاده‌روی امروز را رفته‌ام.
    امید که کلمه‌برداری هم برای من عادت شود.
    یادگیری برای یک مهارت جدید هنری. و چه ذوقی می‌کنم. به دلم می‌چسبد.
    خریدهای اینترنتیم را انجام دادم.
    در وبینار، استاد از یداله رویایی گفتند و نقش استادی ایشان. آقای کلانتری هم برای من از استادهای فراموش‌نشدنی خاهند بود.
    آزادنویسی با ترانه زیبایی از فرامرز اصلانی. نمی‌دانستم بنویسم یا گوش دهم. از تنهایی می‌گفتند و من کاملن درکش کردم.
    ساجده جان از شعر گفتند. کاش من هم، بتوانم به درک شعر گفتن برسم.

  103. صبح پنج ونیم بیدار شدم. منگ بودم اما سعی کردم بر خودم مثلث باشم. خودم را به سرویس رساندم. چپیدم توی صندلی و خوابم برد. توی اداره سرحال بودم. نوشتم و نوشتم تا جایی که سرعتِ دستانم توی کیبورد از کلمات جلو می‌زد. مثل اینکه گاهی توی اتوبان آنقدر آتش‌مان تند است که سرعتِ خودمان از ماشین جلو می‌زند. به خودم گفتم اینطوری خوب است. گاهی نوشتن مثل یک مخدر عمل می‌کند. تو را با خودش به قعر چیزی می‌برد. نه اینکه اهل مواد باشم. حدسم این طور است. کتاب مجموعه شهر تورج رهنما را باز کردم یک شاعر انتخاب کردم. منوچهر آتشی. شعر اول را خواندم. آتشی به پا کرد آتشی. گُر گرفتم. بعدی را خواندم. و عطشِ آتش مرا به شعله‌ی بیشتر کشاند. خوشم آمد از این آتش‌بازی. خودم یک متن نوشتم ادامه‌ی آتشی که برپا بود درونم را سوزانده بود. با نوشتن، خاموشش کردم. تمرین شعرِ ” شعرماهی” را کمی جلو بردم. حالا در شب آرام‌ترم. کمی صوتِ استاد جیم ران را گوش کردم. هربار که گوش می‌دهم گویی حرفِ تازه‌ای می‌زند. کهنگی ندارند بعضی‌ها. به دنبالِ درآمدم. این روزها خیلی بدهکارم. در ادامه‌ی شب، کتابِ چیرگی را می‌خوانم.
    تا بعد
    https://t.me/hamidrezashad

  104. هنر در خدمت انسان‌هاست یا انسان‌ها در خدمت هنر؟

    خانم ابراهیم‌زاده‌ی عزیزم سلام. دارم مطلبی درباره‌ی کیارستمی می‌خانم‌. گویا سال‌ها پیش نشان افتخاری از سمت امپراطور جاپان کمایی کرده. به پاس تبادلات فرهنگی میان ایران و جاپان، ارتقا سطح فیلم و گسترش فرهنگ جاپان. سوالی مطرح شد برایم حین خاندن: هنر در خدمت انسان‌هاست یا انسان‌ها در خدمت هنر؟ قدیم‌‌ترها فکر می‌کردم هنر در خدمت انسان‌هاست. حال اما دچار تردیدم. نیازمند بازنگری. این دو را سوا از هم نمی‌بینم هر چه فکر می‌کنم. رابطه‌ای متقابل می‌دانم. هر دو طرف اثر می‌گذارند و اثر می‌پذیرند. اینجا خدمت را کار کردن برای کسی به قصد کمک می‌دانم. خانم ابراهیم‌زاده‌ی عزیزم بنویسید از جهان‌بینی‌تان، از دغدغه‌های فکری و روزمره‌ی‌تان. گرچه ظاهرن پاسخی یافته‌ام اما روزنه‌ای باز می‌گذارم همیشه، برای بازنگری. کسی می‌گفت عشق چشم‌های آدم را کور می‌کند و دوست باز. واژه‌ها شگفتانه‌اند خانم ابراهیم‌زاده. می‌توانند طناب دار شوند یا که پلی برای دوستی. انتخاب من همیشه دومی‌ست. عذرخاهم بابت تاخیر در پاسخ نامه.

    https://t.me/Mohammadfaty2

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *