گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

108 پاسخ

1. مسئله بحران زده زندگی حل شد، خوشحال از اینکه به زندگی عادی و برنامه ریزی کارهای شخصی بر می گردی،پشیمان از تمام شدن مسئله ی قبلی و پریشان از اینکه مسئله دیگر ی در راه نباشد.

   «رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم
   شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی»
   و گزارش نیک ۱۶۵ نیز در هیاهوی زندگی خوابش برد.

   پاسخ

2. گزارش نیک .
   سوم / آبان / چهارصدوپنج .
   امروز صبح هوای طهران لذت بخشه بوی باد پاییزی به مشام میخوره. انگار قراره بارون بیاد توی چند روز آتی. خدا کنه بارون خوبی بیاد بوی خاک از زمین بلند بشه اونوقت روی برگ های رنگی درختا پیاده روی کنیم و حض ببریم . این خودش لذت بخش نیست که بازم یه فصل دیگه رو دیدیم یه بهار تابستون حالا هم پاییز ه.

   پاسخ

3. نوعی دلتنگی

   افشین عزیز
   دلت برای کدام شخصیت داستانی بیش از همه تنگ شده است؟
   امروز این را از خودم پرسیدم و اول از همه یادِ ژولین سورلِ «سرخ و سیاه» افتادم. کاش همت کنم یکبار دیگر این رمان را بخانم، این‌بار ترجمه‌ی عبدالله توکل.
   دلم برای راویِ «گاوخونی» هم تنگ شده. مردِ جوان این قصه خیلی وقت‌ها تو پیاده‌روی هم‌ذهنم می‌شود، باهاش سر از پس‌ از کوچه‌هایی درمی‌آورم که به رودخانه‌های مرموز و نادیدنی می‌رسند. دلتنگیْ هر دوی ما را یک‌دستی خفه می‌کند.
   هدایت اسماعیلیِ «شب هول» و زاوش ایزدانِ «شب یک شب دو» را هم بیفزایم و راویِ «بی‌لنگر» بهمن شعله‌ور را و سخن کوتاه کنم.
   تو بگو.

   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات شنبه را:
   نقد و بررسی نوشته‌های همسفران دوره‌ی نویسندگی خلاق در جلسه‌ی «تمرینجا»، کلاس خصوصی درباره‌ی اثری اتوبیوگرافیک، وبینار نویسنده‌ساز و پرداختن به کتاب «درباره‌ی ذهن و تفاوت اساسی آن با هوش مصنوعی» از جفری کین، برگزاری جلسه‌ی هماهنگی با گروه «نویسنده‌سخنران» برای آغاز وبینارها از همین هفته، چندین و چند نوبت آزادنویسی جانانه و مطالعه و مطالعه و مطالعه.
   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   ما آیندگانیم.

   پاسخ

   1. 🌿🌿🌿زندگی می‌ارزد به استادی. دم شما گرم.

      پاسخ

      1. ارادتمندم.

         پاسخ

4. شنبه ۲ آبان ۱۴۰۵

   گزارش نیک 🌱
   سال‌واژه‌ام: آفرینش

   خمیازه پشت خمیازه. چشم‌ها نیمه‌باز. دیشب ننوشتم. انگار که مورفین در بدنم تزریق کرده باشند. چشم روی هم می‌گذارم، خوابم می‌برد.

   حالا، ظهر یکشنبه، گزارش دیروز را می‌نویسم. همچنان با خمیازه. هوای سرد پاییز هم بی‌تأثیر نیست.

   هفت‌ونیم صبح بود که آلارم گوشی سعید صدا داد.

   لیلیا بیدار شد و شروع کرد به تکان خوردن. از حرکت‌های او، من هم بیدار شدم. دیگر خوابم نبرد.

   بابایی را با بوسه راهی مغازه کردیم و بیدار ماندیم.

   هرچقدر سعی کردم بخوابم، نشد. بیسکوییتی خوردم تا گرسنه نباشم. وقتی مامان بیدار شد، گفتم نیاز به خواب دارم. بالاخره ساعت ده‌ونیم خوابیدم و یک ساعت بعد بیدار شدم. خوابم از تنظیم خارج شده بود.

   به‌هرحال، برای فصل جدید زندگی‌ام باید عادت می‌کردم.

   ناهار را دورهم خوردیم و بعدازظهر عکس‌های دیشب را در صفحه‌ی اینستاگرامم پست کردم؛ به یادگار از آخرین روزهای بارداری‌ام.

   دوش گرفتم و دوباره به تخت‌خواب برگشتم و استراحت کردم. نخوابیدم، ولی اگر کمی تلاش می‌کردم، دوباره خوابم می‌برد.

   این روزهای آخر که شمارش معکوس دیدار با دخترکم شروع شده، حتی یک راه رفتن ساده هم تمام انرژی‌ام را می‌گیرد. شکمم سنگین است و دلم می‌خواهد مدام دراز بکشم. مثل این است که یک هندوانه‌ی سه‌کیلویی را به شکمت ببندی و به کارهای روزمره‌ات برسی.

   گوشی‌ام زنگ خورد. فاطمه بود؛ همان مادر کم‌سن‌وسالی که چند ماه قبل در مطب دکتر با او آشنا شده بودم.

   هر چند روز یک‌بار، وقتی سؤالی برایش پیش می‌آید، به من زنگ می‌زند. از تجربه‌هایم استفاده می‌کند.

   نگران گرسنگی‌های مکررش بود. گفت: «هرچه غذا می‌خورم، حس می‌کنم باز گرسنه‌ام.»

   او حالا بیست‌وپنج هفته دارد. گفتم طبیعی‌ست. من هم دوره‌ای از بارداری‌ام را این‌جوری گذراندم.

   ولی وقتی به ماه آخر برسی، اگر شبیه من باشی، زود سیر می‌شوی. انگار بچه جای زیادی می‌گیرد و معده‌ات دیگر گنجایش زیادی ندارد.

   گفت از بارداری خسته شده. گاهی ویدیوهایی در اینستاگرام می‌بیند که زن‌ها بعد از بارداری روی شکمشان غلت می‌زنند، شلوارهای سابقشان را می‌پوشند و می‌دوند.

   گفتم: «آخ، گفتی! من هم همین حس را دارم.»

   گفت: «خوش به حالت! تو که دیگر چیزی نمانده به پایان بارداری‌ات.»

   واقعاً یک لحظه دلم برایش سوخت. اصلاً نمی‌توانستم به عقب برگردم و دوباره بیست‌وپنج هفته باردار باشم. انگار که این نه ماه را کوه کنده باشم.

   غروب تصمیم گرفتم از جایم بلند شوم. جلوی میز آرایشی‌ام نشستم. کمی به خودم رسیدم تا سرحال شوم.

   مامان می‌خواست برای شام تخم‌مرغ درست کند. گفتم بال و کتف و سیب‌زمینی گریل می‌کنم. نودل سبزیجات هم خوشمزه می‌شود. امشب خودم آشپزی می‌کنم.

   مشغول شدن به کارهای روزمره کمی آدم را سرحال می‌کند؛ مخصوصاً آشپزی که این روزها کمتر سراغش می‌روم.

   بعد از مزه‌دار کردن سیب‌زمینی‌های تنوری و بال‌وکتف‌ها، خواستم برای پیاده‌روی از خانه بیرون بروم. دیدم هم شب است و هم حس‌وحالش را ندارم. به‌جای بیرون رفتن، تندتند قدم زدن در خانه را انتخاب کردم. دردسرش کمتر بود.

   خوشبختانه طبقه‌ی اول هستیم و قدم‌هایم مزاحمتی برای همسایه‌ی طبقه‌ی پایین ایجاد نمی‌کرد.

   نیم ساعت بی‌وقفه راه رفتم. حسابی کمردرد گرفتم و حس کردم لگنم تیر می‌کشد. از مامان خواستم کمرم را با روغنِ به قول خودش «اُستا کُدوس» ماساژ بدهد.

   بعدازظهر که در اتاق دراز کشیده بودم، با عروسش تلفنی حرف می‌زد و می‌گفت: «هر شب کمر زهرا را با روغن اُستا کُدوس ماساژ می‌دهم.»

   خیلی خنده‌دار بود. یک لحظه گیاه اسطوخودوس را با سبیل تصور کردم که سر ساختمان در حال کار کردن است.

   آن‌قدر اذیتش کردم که گفت: «باشد، از این به بعد بگو شوهرت یا مادرشوهرت کمرت را ماساژ بدهد تا تو باشی و من را مسخره نکنی!»

   مادرها آن‌قدر شیرین‌اند که اذیت کردنشان هم کیف می‌دهد.

   شب، میز را با غذاهای خوشمزه‌ای که پخته بودم چیدم. دورهم شام خوردیم و شهرزاد نگاه کردیم.

   ده دقیقه‌ای ورزش لگن روی توپ انجام دادم و خیلی درد داشتم.

   از یک طرف، دردهای کاذب خوشحالم می‌کنند؛ چون حس می‌کنم باعث می‌شوند آرام‌آرام لگنم باز شود و روز زایمان کمتر درد بکشم. از طرف دیگر، گاهی استرس روز زایمان را بیشتر می‌کنند.

   استرس این‌که مثل خواهرم، درد طبیعی را تحمل کنم، ولی در نهایت بچه به دنیا نیاید و سزارین شوم.

   قبل از خواب با همسرم حرف زدیم. دردهایم کمتر شده بود، ولی هنوز بی‌قرار بودم.

   گفتم: «سعید، مادر شدن واقعاً سخت است.»

   گفت: «معلوم است که سخت است.»

   گفتم: «قدیمی‌ها چطور ده، دوازده تا بچه می‌آوردند؟»

   گفت: «آخر، هیچ اطلاعاتی نداشتند. آن‌ها نه ورزش بارداری داشتند، نه ماساژ، نه غذاهایی که باید از آن‌ها پرهیز کرد و نه هزاران چیز دیگر. فقط می‌دانستند اوایل بارداری نباید چیز سنگینی بلند کنند.»
   گفتم: «ولی ممکن بود بعد از زایمان، کودکی مریض به دنیا بیاورند.»

   گفت: «آره، این چیزها را هم داشتند.»

   ولی حرف‌هایش را قبول داشتم. گاهی آرامش در ندانستن است. وقتی می‌دانی قرار است چه چیزی پیش رویت باشد، همه‌چیز سخت‌تر می‌شود.

   همستر زیاده‌گو می‌گوید:

   روزهای آخر بارداری‌ات هم بالاخره تمام می‌شود. این‌که انرژی سابق را نداری و گاهی نگرانی از زایمان به سراغت می‌آید، کاملاً طبیعی‌ست.

   شاید لازم باشد فقط خودت را با آخرین کارهایی مشغول کنی که دوست داشتی قبل از زایمان انجام دهی. مثلاً آخرین ویدیوها و عکس‌ها را از شکمت بگیر، بیشتر استراحت کن و آخرین قرارهای دونفره‌ات را با همسرت بگذار.

   به‌زودی، زندگی‌ات رنگ دیگری به خودش می‌گیرد.

   ⸻

   🌿 نمره‌ی امروز

   🚶🏻‍♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
   🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
   🤰🏻 مراقبت‌های آمادگی زایمان: ۸
   🥗 تغذیه و آب: ۱۰
   ✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
   📖 خواندن و شنیدن: ۰
   📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
   💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
   ❤️ روابط و محبت: ۱۰
   😴 استراحت و خواب: ۱۰

   امتیاز امروز: ۷۸ از ۱۰۰
   https://t.me/zahraghasemi_channel

   پاسخ

   1. 🌿🌿

      پاسخ

5. گزارش نیک ۱۶۵

   نقره خانم
   ساعت یک رفتم پیاده‌روی. خیابان‌ها در این ساعتِ روزهای پاییز، فوق زیباست. اصفهان که این‌گونه‌ست. درختان سبز و زرد در هم شده‌اند. بالای سرت سبز، زیر پایت زرد و نارنجی. باید ایمان بیاوریم به پند شاهین کلانتری: «پیاده‌روی را از دست ندهید. شده دو سه بار در روز. هر کجا که شد …»
   از پیاده‌روی که برگشتم ناهاری خوردم و با الهه علیزاده همراه شدم. خدایا چقدر پرسش هست که باید از خودمان بپرسیم و در پی جوابش بدویم؟
   خودم زودتر می‌گویم. میلیون‌ها پرسش وجود دارد.
   نقره خانم به «پرسش‌های قضاوتی یا محل مناقشه» فکر کرده‌ای؟ چقدر جالب است بحث در این باره. هست‌هایی هستند. یعنی وجود دارند. یعنی تپش دارند کنارمان راه می‌روند و با ما زندگی می‌کنند که اگر کمی به آن‌ها توجه کنیم دنیا جای خیلی بهتر از این می‌شود. اما ما بی‌توجهیم به آن‌ها. پرسش‌هایی که استدلال می‌طلبند تا قدرت مناسب‌ترین جواب را (نه صرفن بهتر و بدتر) را داشته باشیم. ده دقیقه‌ی آخر هم شیما صادقی آمد. شیما گفت که برای جواب دادن به هشت پرسش اساسی که مطرح کرده بوده، «آگاهی» مهم است.
   راستی تو کجایی نقره خانم؟ خدا کند موهایت همان‌جور باشد. چشمان سبزت با آن سایه‌ی نقره‌ای پشت پلک‌هایت هم همان‌جور مانده باشد. کاش زمان کودکیم فریزر بود و‌ من تو را همان‌طور توی کیسه فریزر می‌گذاشتم تا همیشه تازه بمانی. بعد الان می‌دادمش به بچه‌هایم آن‌ها هم به بچه‌های‌شان. آن‌ها نمی‌دانند تا هفت سالگی تو چه درمانگر خوبی برای من بودی. بدون ریالی ویزیت. چادرِ دست‌دوخت مامان‌بزرگ را سرم می‌کردم و با هم‌ حرف می‌زدیم. کجا؟ گوشه‌ی باغچه‌ی پر از گل خانه‌ی مامان بزرگ و بابا‌ بزرگ. کاش همه تا بزرگسالی و پیرسالی و کهنسالی عروسکی داشته باشیم. برای چه؟ برای برون‌ریزی حرف‌هایی که نمی‌شود با هیچ‌کس گفت‌شان. کاش همه خجالت را کنار بگذاریم.
   صفحات آغازین کتاب «ذهن و تفاوت اساسی آن با هوش مصنوعی» را خواندم شاهین کلانتری در وبینار نویسنده‌ساز آن را معرفی کرد.
   شامم را زود می‌خورم. مسواک می‌زنم؛ بهترین راه برای گول زدن ذهن آشفته‌ی دائم‌الخور. راستی امروز کلمه‌ی دائم‌الخور را کشف کردم با دائم‌الناله، دائم‌الگریان و دائم‌الشاد. مگر فقط باید «دائم‌الخمر» را داشته باشیم؟
   ما امیدوارانیم. البته من هستم. خدا کند بقیه هم باشند.

   https://t.me/nahid40rasti02

   پاسخ

   1. دائم الگشنه چی؟ ما دائم‌الگشنه‌گانیم🌿🌿

      پاسخ

6. یادآوری نیک
   صبح با سردرد کلافه کننده‌ای بیدار شدم. برای پیاده‌روی رفتم، صحبت‌های مصطفی مستور را از مجموعهٔ «در مسیر نوشتن» حین پیاده‌روی گوش دادم. گفت: «نمی‌دانم چرا اینجا هستم ؟» خودش و همه خندیدند. قدری در این خصوص حرف زد و فضا را تلطیف کرد. انگار مشتی آب سرد به صورتم پاشیده باشند تا با دقت بیشتری گوش دهم.
   برای من که قلم مصطفی مستور به دلم نمی‌نشیند، با اشتیاق یک ساعت و نیم پای صحبتش نشستن اتفاق ساده‌ای نبود و همین، یادآوری شیرینی از بیست‌وهشت سال پیش برایم به ارمغان آورد.
   یاد مدیر بسیار جوانی افتادم که بیست‌وهشت سال پیش منصوب شد و به دفترمان آمد. من که نفر دوم دفتر بودم، برای خوشامدگویی به استقبالش رفتم. از جایش بلند شد، از پشت میزش به این طرف آمد و تا من ننشستم، ننشست. بعد هم گفت: «مانده‌ام با حضور شما، چرا مرا به اینجا دعوت کرده‌اند؟»
   بیست‌وهفت سالش بود. مگر می‌شود کسی در این سن مدیر شود؟ اما شده بود. دست‌کم علاوه بر سواد تئوریک یک چیز را خوب می‌دانست باید اصول علم اداره کردن دیگران را بداند.
   لبخندی زدم و گفتم: «تعجبی ندارد- تا امروز مدیر زن برای این وزارتخانه نداشته‌ایم.» اما همان یک جمله ‌اش کافی بود تا مرا به همکاری با خود ترغیب کند. دو سال بعد ، وقتی به‌عنوان اولین مدیر مالی زن استان در یکی از شرکت‌های وابسته مشغول به کار شدم او را بهترین مدیر دوران سی سال خدمتم می‌دانستم. جایگاهی که تا امروز هم برایش قائلم. این نگاه را بیش از هر چیز مدیون شعور مدیریتی‌اش بود- اینکه می‌دانست چگونه با یک جمله، راه همکاری را باز کند و به دیگری بفهماند که حضورش را ارج می‌نهد و راه برای رشد همه هست.
   چهل صفحه از مادران و دختران خواندم. کلمه‌به‌کلمه‌اش به جانم می‌نشیند. کلمه‌برداری و یک صفحه هم رونویسی از آن داشتم.
   امروز ننوشته‌ام. تمرین‌هایم را هم انجام نداده‌ام. حتماً فردا فکری به حال کارهای عقب‌افتاده‌ام خواهم کرد، اما بضاعت من برای امروز همین بود.
   ادرس کانال تلگرامم:
   https://t.me/Mitra_Nevis39
   میترا رستگاران
   گزارش نیک 165

   پاسخ

   1. 🌿🌿

      پاسخ

7. در شنبه دوم آبان هم بیدارشدم . این روزها هرساعت از ۴ کانال خبرها راچک میکنم .خودم نقش قاتل خودم را به عهده گرفته ام . فقط اتفاق های منفی در منفی است. کلاس ورزش هم خوب بود. در وسط کلاس فهمیدم دلم یک وحتی دوتا زانو مثل مربی را آرزو دارم‌ .وبینار را تا نیمه بودم . تلفن ضرور را باید جواب می‌‌ دادم .شب هم یک فایل طنز را گوش کردم .گزارش نیک دوستان را خواندم .

   پاسخ

   1. 🌿🌿

      پاسخ

8. هشت‌تک
   بخاطری بخود وظیفه سخت کنم بگم دیگرا خوندن بدرد نمی‌خوره برم امروز جدید نویس‌داری کنم وقت دارم خدا کنه به دوستا عیده بده مگو تبدل‌ام نبود اما بدردِ سطلِ آشغال هم نمی‌خورد واسطِ این می‌ذارم!

   تنهاای:

   ۱ : به ای شلوغی چرا کسی کمربندِ دستم ره نمی‌گیره
   ۲ : همه مرحم مه اند در خیال‌ام
   ۳ : بمه ام یکی توجه خاد کرد گاهی
   ۴ : گفک زده مال‌ام انگار کسی نیست کارت کشه مره
   ۵ : تا به کی تجربه حاصل ام نداره

   آشناای:

   ۱ : او کیست که حرکات بی‌صدا در آرامش می‌سوزانه مره
   ۲ : بیخی خوراکِ منه
   ۳ : تبسم نکن رو ام همه همی‌ره می‌گند
   ۴ : یک صبر و همه چیز بس و فرصت به عزیزانم قسم
   ۵ : سرم گذاشتم رو به آفتاب لب‌ِ جو آب در فک فرو هستم

   عاشقی:

   ۱ : چه ببرم کجا گذارم او نفهمه مه دادم
   ۲ : در کنارِ خانواده ای‌جوری، نخابیده بودم
   ۳ : چرا دیدن منظره خونه دلتنک شده است؟
   ۴ : می‌شه، نمی‌شه، می‌شه، نمی‌شه، خاد شد
   ۵ : دلوابسته شدم هرچه که است شیرینه

   زندگی:

   ۱ : دیگه بالشت نمی‌خام
   ۲ : به ای‌که پله‌برقی نیست بالا رفتن از پله‌ها رسیدن به خونه شیرین‌تر شده است
   ۳ : اوف دستم سوخت از دستِ او که می‌گه‌:
   چه می‌خام چه می‌خام
   ۴ : دلم نمی‌خاد کارتون‌نه اندازم دور از بس که شیرین بود مچکر ام
   ۵ : وقت شش‌سال گذشت نی‌نی ببین کاغذ می‌خوره

   بحران :

   ۱ : بسه دیگه چرن‌هاای انتظار و صبر
   ۲ : با پله پله آمدی رو موخ‌ ام قاطیع کردم
   ۳ : یک گل‌خونه ساختی گفتی کافیست به او و دیگر هیچ
   ۴ : دست نکش رو سرم
   ۵ : مرحمت باد به بادهاای مه و تو نمایشنامه شده است

   جداای :

   ۱ : یکی می‌تونه زندگی کونه او هم توای
   ۲ : تکنیک داری به وابسته‌گی کیج‌ماتم کردی
   ۳ : آره دانشمند مه نمی‌فهمم تو می‌فهمی
   ۴ : قبول ساکن شوم در گفتارِ تو
   ۵ : مثلِ دمبه لرزیدم بلاخره خط زدم

   تنهاای :

   ۱ : کاملترین حدیث شدم در بن‌بست دلوابسته قسم
   ۲ : بلاخره قدم گذاشته شد رو ام در دریغ بودن ام رو به آسمان خیره شدن با خود گپ زدن
   ۳ : افسوس خوردنم تمومی نداره ای‌جا قبلن بودم
   ۴ : محال بود کسی گمراه‌ام کنه چی‌جوری شد
   ۵ : شنیدم که کسی ۱۷ سال تنها باشه زرنگ می‌شه ولی مه نه

   تغییر :

   ۱ : آخ جون چه حالِ کردم با طرف‌دارهاای بلاگر ام
   ۲ : حورااا، قسم که ای موهام مره جوون‌تر از خود ام نشون می‌ده
   ۳ : شکمم با کمربند تخت چسپیده شده است
   ۴ : چه بلاای شدم مه قربون خود ام برم دیگه
   ۵ : یک عمر زیستِ غرنبار، آخر همی‌ می‌شه که گذشته در کلامِ شعر نویس‌داری کرد!

   پاسخ

   1. 🌿🌿هنوز بلد نیستم بخونمت🫣

      پاسخ

9. می‌خواستم بلندبالا بنویسم، از خواندن‌های بلندبالا. می‌خواستم از «شکارچی کرم ابریشم« بنویسم و سماجت برای رمانی که قرار بود بنویسدش.
   می‌خواستم از صدای رنج‌هایم بنویسم. صد مدل قیل. هزار مدل قال.
   می‌خواستم از مرور سمپوزیوم بنویسم. از برگه‌هایی که قرارست بنویسیم‌شان به سبک نویسندگان.
   اما من از هیچ‌کدام‌شان نمی‌نویسم. تنها می‌اندیشم به نویسنده‌سخنران. همان که می‌ترساندم. همین گوشه می‌نشینم و می‌اندیشم.
   https://t.me/manesehchtgrh

   پاسخ

10. شنبه دوم آبان
    امروز تا ظهر جنب‌و‌جوشی داشتم.
    اول وقت رفتم اداره پست تا کارت بانکی مادر رو براش بفرستم. دیرتر از معمول کارمو شروع کردم.
    قبل از شروع جلسات، روزگفتارم رو تو کانال بار گذاشتم. جلسه آموزش خانواده خیلی طولانی شده بود. سردرد عجیبی گرفتم. زودتر خودمو رسوندم خونه. خیلی خیلی زودتر از یک روز کاری. نمیشد کاری کرد جز خابیدن در تاریکی. نمیخاستم جلسه نویسنده سخنران رو از دست بدم. در وضعیت درازکش شرکت کردم. بعدش دوباره خابیدم تا ساعت ۸:۴۵ که کلاس فن بیان بود. بازخورد استاد خوشحال کننده بود از صدای قوی و محکمم تعریف کرد. اما میدونم که این صدا همیشه اینطور نیست. کاملا نسبی و وابسته به شرایطه. نیاز به تعمیرکاری دارد. نتونستم یک ساعت دووم بیارم زودی کلاس رو ترک کردم. بعدش هم خاب بود و خاب در تاریکی.

    پاسخ

11. چه حلزون خوشگلی.
    شنبه ۲ آبان، «هشتگ از شنبه» نبود. تا شنبه بود. یعنی چیزی شروع نشد. چیزهایی را بستیم و جمع کردیم و تمام شد و بوسیدیم و یک کناری گذاشتیم که یکی دیگر دستش برسد از کنار بردارد. هذیان‌نویسی و آزادنویسی و برون‌ریزی و همه‌ی این‌ها برای یک مجلس ختم حسابی.
    برنامه‌ی نوی زندگیم،‌ با اولویت‌ها و نظام ارزشی بهروز شده، هنوز بارگذاری نشده. فراغتی پهن کردم توی زندگیم تا سبک شوم و بعد بشوم بادپا، بروم آسمان‌نوردی.
    اصلن شاید بعد از این صبح‌ها کوه هم رفتم. کسی چه می‌داند!
    له‌له نامه‌نگاری بودم. توی پاتیل چیزی فرستاده‌بودم و بالاخره فهرستی از ایمیل آدم‌ها شیرین جمع کردم تا برایشان نامه بنگارم. شما هم اگر دوست داشتید سر بزنید و آدرس بگذارید برایم. https://t.me/potiil
    دیگر اخبار نوشتن و خاندن و خوردن و خفتن و رفتن‌ها همه به جا و اندازه.

    پاسخ

12. به تاریخ ۲ آبان ۱۴۰۵
    شنبه‌روزی.

    بلند شدم از خواب. ساعت ۵ است و میدانم که دوباره با توجه به قولی که داده بودم تا ورزش کنم و بعد به پادگان بروم، دیرم می‌شود. اینجور مواقع انگار وقتی میدانم به کاری نمیرسم هیجانم بیشتر می‌شود و باعث میشود عمدا آن را انجام دهم. پس طناب زدم و کمی هم دویدم.
    بعد به پادگان رفتم. اسم خرحمالی هایم (و سربازان دیگر را) میخواهم بگذارم /خورتین/ و از این به بعد اینگونه صدایش کنم. بلاخره بازار و بساط واژه‌یابی داغ است و من هم واژنکی! میسازم.
    خورتین ها را انجام دادم و نصف دیگرش را گذاشتم برای فردا.
    همچنان دنیاهای من و هم‌خدمتی اصلیم هزاران هزار سال نوری باهم فاصله دارد. وقتی میخواهم تظاهر به مورد‌علاقه بودن بحثش کنم، با چهره‌ام یا حرف هایم که حکم لکنت را دارند، این را به او میفهمانم. این مشکل است. یعنی چی که نمیتوانی دروغ بگویی؟ یا حداقل به عده‌خاصی میتوانی؟ مثلا برای پدر و مادرت که دیگر مثل آب‌خوردن شده!.
    آلبومی از یک ویولن‌سلیست معروف را گوش دادم به نام Remnant از Christopher Dennis Coleman و الان هم در حال نگارش این گزارش نیک در حال شنفتن آن هستم. آلبومیست غریب و وهم‌آلود. دوستش دارم. همین لحظات است که من را به آفرینش علاقمند میکند هرچند که انگار دیگران به‌نوعی بنده خلق‌شده خداوندن و توانایی مهارت‌اندوزی دارند و انگار این مهم برای من طلسمیست سهمگین. مشکل و کار اصلی من کار کردن روی چیرگی است. یک مهارت مثل موسیقی و پیانو را گرفتن و به بازی تبدیلش کردن و یادگرفتنش.
    وقتی اینجور حرفها میزنم یاد کتابی میوفتم که به تازگی خریدمش و حسابی نویسنده‌اش را دوست دارم. کمی شاهین کلانتریسم در خودش هم دارد. آستین کلیان مربی خلاقیت و نویسنده کتاب Don’t Call it Art است که به تازگی تورقش میزنم و لذت میبرم از آن. در کتاب تا به اینجا دو نکته اصلی ذکر شده است: ۱. هدف مثل کودک خلق کردن است، پس کدهای دستوری برای یادگیری را بگذار کنار. ۲. هیچ چیزی آنقدر که باید جدی نیست!
    و برای من همه‌چیز جدی و سخت است به مانند تراژدی. نطفه‌ام را با تراژدی‌های الکی بریده‌اند، انگار نه انگار در دل این تراژدی‌های مضحک است که هزاران دلقک بازی آفریده میشود.
    دوست دارم زندگیم بیشتر The Office مآبانه شود. الان حکم ستایش ۳ را دارد!
    برای همین امروز خواندن کتاب آستین کلیان ، همچنان برایم حرف های تازه و عجیب‌غریب به‌همراه دارد. گوش‌زدیست به من برای سخت نگرفتن زندگی.
    بعد از آن میخواستم فیلم Enter The Void را ببینم (دیدی زندگی را چقدر سخت نمیگیرم؟؟؟؟؟) ولی خوابم برد و موکول شد به روزی دیگر.
    قول داده بودم به برادرم پاورپوینت را کمی یادش بدهم ولی باز خوابم برد و بازهم بدقول شدم. از این بدقولی ها متنفرم، معده دردم را تشدید میکند.
    اینروزها حال کمدی درونم خوب نیست! از زود خوابیدن هایم میفهمم. چه باید کرد برای این شخصیت که مدام در حال کلنجار است با خود و جهان پیرامونش؟
    بعد ویدیوی از فردریش هایک را دیدم که بعد از حوادث دی‌ماه و آن جنایت های باورنکردنی، خوانده بودم، کتابش را میگویم / راه بردگی/ و نقشه هایی را مرور کردم که چطور در این مسیر باید ازادانه تر زیست؟
    آزادنویسی وبینار ساعت ۵ را با تقلبی‌ای که از شاهین خان گرفتم قلم زدم و اکثرا سوال هایی بود بی‌جواب و در انتها حتی چیزهایی هم شکل گرفت که بعد خبرش میرسد! امیدوارم.
    در وبینار به شدت بحث جذابی اتفاق افتاد به واسطه سوال خوب و از روی نگرانی یکی از دوستان. و هوش مصنوعی بی‌پدر!
    کله‌ام خراب میشود وقتی درمورد این تکنولوژی بی‌مروت میشنوم. و حرف ها برایم خیلی کمک کننده بود. نمیدانم به کدام مکتب باید رجوع کرد برای فهم افرینش هنری و فهم اینکه انرژی انسان چیزیست که قابل بازتولید نیست و همین باعث میشود افرینش هایی بس خیال‌انگیز و وهم‌انگیز بماند و انسان را انسان یا فرا انسان کند!
    هنوز خسارت وارده بر موتور بی‌جان آن تصادف معروف را ندادم و امروز باید کلک آن راهم بکنم. هرچقدر که شد شد! نهایتش حقوق یک ماه سربازیم را فدای گل‌گیر جلوی ماتور میکنم!

    (در حال نگارش بودم که گوشیم خاموش شد.
    گمان کردم تمام نوشته‌هایم نیز پاک شد.
    میخواستم زمین و زمان را فحش بدم و از سر لج صرفا دو خط توضیح بدم این اتفاق را و نکته وار روزم را، ولی دیدم تکنولوژی به وبسایت شاهین خان نیز سرایت کرده و به قولی Draft ذخیره کرده از نوشته‌ام. به قول خود بیرون پادگانیم: بابا بنازمم)

    جمله قصار امروز:
    “تو به سه چیز برای خلق کردن مثل یک کودک نیاز داری: فضای مناسب/ زمان مناسب / وسایل موردنیاز. کودکان بیشتر اینکه به اسباب بازی نیاز داشته باشند به جعبه‌ای نیاز دارند که میتواند هزاران چیز باشد! پس یادت باشد که کودکان و هنرمندان هردو حداقل، بر یک چیز نقطه اشتراک دارند و آن بازی کردن است.”
    -آستین کلیان از کتاب Don’t Call it Art
    فصل سوم

    پاسخ

13. چهار صبحه.
    مثلا می‌خواستم هشت از خونه بزنم بیرون و برم کتابخونه این روز آخری لای کتاب دینامیک رو باز کنم.
    چهارتا تمرین حل کنم. ببینیم چی گفته.
    منتها تازه یک شب رفتم حموم و نزدیک سه اومدم بیرون.
    غذا و سریال و گزارش، کشید به چهار که الان باشه.
    چند مسئله تکراری ذهنم رو مشغول کردن و نشستم راجع بهشون چایی می‌خورم.
    چایی رو خواهرم درست کرد.
    با اصرار.
    می‌گفت خوابت می‌بره و درست نمی‌کنم.
    سخت راضی‌ش کردم.
    زورم اما نرسید که مجابش کنم لباس‌هام رو خشک کنه و بندازه روی بند.
    پس راه دوم رو گزیدم.
    همون ادعای همیشگی پدرم که می‌گفت مادرتون آشپزیش رو بهتر نمی‌کنه تا مجبورم کنه خودم آشپزی کنم.
    پس لباس‌ها رو انداختم در خشک‌کن و ماشین رو روشن کردم.
    اون صفحه پلاستیکیه نبود ولی برام فرقی نمی‌کرد. مگه چقدر مهم بود؟
    اوضاع عادی به نظرم رسید فقط نمی‌دونم چرا لباس‌شویی از رخت‌کن پاشد بره داخل حموم؟
    به باز نکردن شیر تخلیه ربط داشت؟
    نمی‌دونم.
    خواهرم رو صدا کردم و او کسکش‌گویان به فریادم رسید.
    بعد هم خودش رفت لباس‌ها رو پهن کرد.
    واقعا ببوسم دستت ای بابا برای این راه‌روشنی.
    شده چهار و چهل‌و‌دو.
    بخوابیم دیگه.
    اون که دینش به نوشتن رو در طول روز ادا نکرده، با دوخط بیشتر یا کمتر نیمه‌شب چیز زیادی رو تغییر نمی‌ده.

    پاسخ

14. گزارش نیک 165
    اتفاقات و وقایع. اول اینکه کتابی می خواندم در مورد نویسندگی. برای اینک بقیه را راضی کنید ننویسید. برای اینکه رقابت کنید ننویسید. یکی از خصوصیات تمامی نویسندگان اینست که از خود میپرسند “کار من خوبه؟” ، ” اصلا من اینکاره ام؟” و بعد مثالهایی از نویسنگان بزرگ و دنیا هاشان. شما هیچوقت اثر بزرگی خلق نخواهید کرد، آثارتان همگانی نخواهد شد، به پول و شهرت هم نخواهید رسید. خود را از این پریشان فکری و کابوس و سراب آزاد کنید و بنویسید و بنویسید بنویسید. به احتمال زیاد به مقصد نخواهید رسید. اما باز هم بنویسید. نویسندگی نه مقصدی دارد و نه مکانی که به آن برسید. که نوشتن و نوشتن و نوشتن است. آرزوی نویسند شدن داریید، بنویسید و بس.
    کتاب دهکده پرملال را میخوانم. اولین با ر است که صدای امین فقیری را میشنوم. بر خلاف همیشه که سریع از روی کلمات میگذشتم، مجبور به ترمز شدم تا زیبایها ی مسیر رو ببینم. دانه ، دانه. عجب قلمرویی‌ست و چه سرزمینی‌ست زبان فارسی. نمی‌دانم با این سی‌ودو حرف، چند کلام و اثر و شعر و داستان و واقعه را می‌توان نقش زد و به تصویر کشید. در کدام دستگاه و مقام، در چه میزان و با چه شوری می‌توان در تپه‌ماهورهایش به سماع چرخید و ذکر حیات کرد؟
    انگار وفای سگ و نرمی پرواز پرستو و وقار شیر سیر را با هر کلام، در کاسه‌ات می‌ریزند، تا مبادا فقیری از این خرابات، بی‌خشوع و حضور بگذرد.

    پاسخ

15. فرح من سلام. این برای رفاقت‌مان است که ریشه‌هایش از دل زمین در جانمان تکثیر یافته.

    این رایحهٔ خوش‌نام اینجاست درون من. تمدید می‌کند نفس‌هایم را برای زندگی. این رایحه از مکانی برمی‌خیزد که جایگاه توست. می‌بینی گذرِ شتابان عمر را؟ که چه اندوهناک روزگارِ جوانی را سپری می‌کنیم؟ ما هنوز به رقصِ نور دل نباخته‌ایم. هنوز با آوای خوش پرندگان از خوابِ ناز برنخواسته‌ایم. تاسف‌بارست که درختِ شجاعت به تک‌شاخهٔ زنده بودن متصل مانده.
    جهان از شکل و شمایل عاطفی به بیراهگی رسیده. تو اما معطوف بمان به مهرورزی، به همانی که اکنون از شخصیت خود ساخته‌ای تو به فرزانگی رسیده‌ای و این یعنی شهامت.
    باری رفیق من، می‌خواهم با تو چیزی را در میان بگذارم که مکتوب بماند؛ اگر روزی چنانچه نبودم به نیت من، کتاب بخوان از همه نوعش. شاید عمرِ من کفافِ خواندن همه این لیست بلند بالا را ندهد. پس باقیش را به تو می‌سپارم. امید که با این وصیتِ سنگین، بار دلت سنگین‌تر نشود.

    اندکی از روزم می‌نگارم که با غصه‌های خوابانده پشت پلکم آغاز گشت؛
    ــ گوش سپردن به وبینار در ساعاتی بعد از پایان روز و افزودن کتاب‌هایی که بسیار مهم‌ند در لیست خرید.
    ــ هماهنگی با دوستی قدیمی برای یک قرار و تجدید دیدار پس از دو سال.
    ــ همدلی با رفیقی که بحرانی عظیم را پشت سر نهاده است.
    ــ رفتن نزدِ پزشک و رونمایی از رازی که پشت دندان‌های به ظاهر سالم بود.
    ــ آزادنویسی و رسوای عالم شدن بر روی کاغذ با فضاحتی به نام تکرار درس‌های روزگار برای آموختن جدی‌ترشان.
    ــ نوشتن متنی که قبله آن را بر ذهنم نشانید و سپس ارسالش در کانالم.
    ــ پیاده‌روی کوتاه اما زدایندهٔ اندوه.
    ــ پرسه زدن در بخش دانلودهای سایت استاد و نوک‌زدن به برخی کتاب‌ها.
    ــ نونوار شدن فایلِ کلمه برداری با واژگانی که امروز در وبینار خودشیرینی می‌کردند.
    ــ آغاز رمانِ« یکلیا و تنهایی او» از تقی مدرسی.

    https://t.me/zahraballampour

    پاسخ

16. گزارش نیک | از کلفَت تا محتوا؛ یک روز در خدمت فرهنگ و اسارت

    صبح با مامان رفتیم پیاده‌روی. از آن‌جا که دو روز دیگر تولدشه، با هزار دوز و کلک و ناز و کرشمه، کشوندمش مرکز خرید تا ببینم چشمش دنبال چی می‌ره و بعداً در یک عملیات غافلگیرانه برم براش بخرم.

    عملیات شناسایی با موفقیت انجام شد، عملیات خرید اما به دلیل کمبود منابع مالی، فعلاً در مرحله بررسی کارشناسی باقی موند. قربونش برم، مامان به هر چی نگاه می‌کرد، قیمتش جوری بود که انگار داشتیم برای خرید یک تکه از اموال منقول دربار قاجار مذاکره می‌کردیم. خلاصه که چشم مامان روشن، جیب دختر خاموش!

    ظهر نشستم پای صفحات صبحگاهی. چند روز پیش جمله‌ای خونده بودم که چنان به مغزم چسبیده بود که تصمیم گرفتم از حالت جمله خارجش کنم و به شکل تابلو اعلانات دربیارم:

    «کارت را انجام بده، سپس کنار بکش. تنها راه آرامش همین است.»

    هم گذاشتمش بک‌گراند گوشی، هم به دیوار اتاق چسبوندمش. یعنی از این به بعد هر جا سر بچرخونم، جمله با دو چشم نامرئی نگاهم می‌کنه که خانم، کارتو بکن و برو پی کارت!

    جالب این‌که واقعاً جواب داد. توی همین چند روز، چند تا از کارهای نیمه‌تمامم رو تموم کردم و مغزم به شکل محسوسی خلوت‌تر شد. فهمیدم بعضی کارها رو نه به خاطر سختی‌شون، بلکه به خاطر آویزون موندن‌شون تحمل می‌کنیم. کار نیمه‌تمام مثل مهمون ناخونده‌ایه که نه می‌ره، نه کمکی می‌کنه، فقط هر بار از جلوی چشم رد می‌شه و می‌پرسه: «پس چی شد؟»

    ساعت پنج رفتم نویسنده‌ساز و رسیدیم به بخش محبوب من: واژه‌سازی. همون جایی که کلمه‌ها رو از شغل اصلی‌شون استعفا می‌دیم و می‌فرستیم سراغ مشاغل جدید. کلمه باید قابلیت جابه‌جایی داشته باشه. مثل کارمند اداره‌ای که هر روز از این اتاق به اون اتاق منتقل می‌شه، بی‌آن‌که خودش بدونه دقیقاً چه خدمتی به بشریت می‌کنه.

    بعد از نویسنده‌ساز، یک جلسه آنلاین با نشر مون داشتم. چند تا ایده جدید مطرح شد و قرار شد یک صفحه جدید باز کنم که اختصاصاً محتوای بحث‌برانگیز منتشر کنه.

    راستش دیدم حیفه این همه کتاب و مجله بخونم، از توشون مطلب دربیارم، ذوق کنم، یادداشت بردارم و آخر سر همه رو مثل گنجینه ملی توی گاوصندوق مغزم نگه دارم. آدم وقتی چیزی یاد می‌گیره، بد نیست گاهی دیگران رو هم از این یادگیری بی‌نصیب نذاره. البته به شرطی که فرصت داشته باشه. فعلاً فرصت من مثل بودجه خرید تولد مامان، محدود و نیازمند مدیریت منابع است.

    پس قرار شد آهسته و پیوسته حرکت کنم؛ نه از اون آهسته‌هایی که آدم از اول تا آخر عمر در حال آماده‌سازی برای شروعه، نه از اون پیوسته‌هایی که روز اول هفده تا پروژه تعریف می‌کنه و روز دوم از شدت پیوستگی می‌ره می‌خوابه.

    بعد یادداشت روزانه‌ام رو هم در کانالم هوا کردم؛ یادداشتی درباره یک گذرنامه قدیمی از اوایل پهلوی دوم که بین وسایل پدرم پیدا کرده بودم.

    گذرنامه متعلق به دده‌له‌له مادربزرگ پدریم بود؛ زنی که مادربزرگم می‌خواسته با خودش ببره مکه. جلوی عنوان شغلی این خانم هم با کمال صراحت نوشته شده بود: «کلفت».

    یک کلمه؛ اما پشت همین یک کلمه، یک دنیا طبقه و فاصله و رابطه ارباب و رعیتی خوابیده بود. آدمی که قرار بوده در سفر زیارتی همراه خانواده باشه، در سند رسمی هویتش با شغلش معرفی شده. انگار اسم و رسم و زندگی شخصی‌اش در برابر جایگاهش در خانه ارباب، موضوعیت چندانی نداشته.

    این‌که یک گذرنامه قدیمی چطور می‌تونه به سندی برای خواندن مناسبات اجتماعی تبدیل بشه، خودش موضوع جالبیه. گاهی تاریخ نه در کتاب‌های قطور، بلکه در یک تکه کاغذ پیدا می‌شه. کاغذی که از گمرک زمان گذشته و رسیده دست ما تا یادمون بندازه دنیا چقدر عوض شده و چقدر از بعضی چیزها هنوز عوض نشده.

    عکس گذرنامه رو هم در کانالم گذاشتم. اگر ندیدید، ببینید. هم سند تاریخی جالبیه، هم فرصتی برای تماشای کلمه‌ای که زمانی بی‌هیچ تعارفی روی مدرک رسمی یک آدم می‌نشسته و تمام جایگاه اجتماعی‌اش رو خلاصه می‌کرده.

    تا این‌جای روز، همه‌چیز فرهنگی، تاریخی و نسبتاً موقر پیش رفته بود. اما شب، سرنوشت تصمیم گرفت من رو از محضر تاریخ بیرون بکشه و تحویل الگوریتم بده.

    رفتم اینستاگرام که یک استوری بذارم و یادداشتم رو معرفی کنم. فقط یک استوری. از اون یک استوری‌هایی که آدم باهاش وارد اینستاگرام می‌شه و وقتی بیرون میاد، می‌بینه فصل جدیدی از تاریخ بشر آغاز شده.

    استوری اول درباره یادداشت بود، دومی بی‌ربط به همون موضوع، سومی درباره یک چیز دیگه و بالاخره بعد از ده دوازده تا استوری، رسیدیم به تولد مامان!

    می‌خوام با کمک هوش مصنوعی یک بیوگرافی چنددقیقه‌ای از زندگی‌اش بسازم. درخواست دادم ببینم کسی بلده این کار رو انجام بده یا نه. دلم می‌خواد زندگی مامان رو از زاویه‌ای تازه ثبت کنم. یک جور تاریخ شفاهی خانوادگی، با کمی چاشنی فناوری و مقدار قابل‌توجهی عشق دخترانه.

    اما اینستاگرام به همین مقدار فعالیت قانع نبود. اول افتادم به جون دایرکت‌ها؛ بعد پست‌های جالب یکی پس از دیگری ظاهر شدن و هر کدوم با قیافه حق‌به‌جانب شبیه تخمه شکستن، می‌گفتن: «فقط همین یکی رو ببین، بعد برو.»

    من هم که ظاهراً در برابر کلمه «فقط» مصونیت ندارم، هر بار گفتم باشه، فقط همین یکی.
    نتیجه این‌که سر بلند کردم دیدم ساعت دو شبه!

    البته در این فاصله، مغز محترم دست از کار نکشیده بود. وسط تماشای پست‌ها، ایده‌های تازه‌ای برای پست‌های بعدی به ذهنم می‌رسید. هر کدوم رو هم یادداشت می‌کردم تا از دست نره.

    یعنی درحالی‌که داشتم وقتم رو در اینستاگرام از دست می‌دادم، هم‌زمان برای تولید محتوای بیشتر ایده جمع می‌کردم. یک جور خوداشتغالی در اسارت. زندانی‌ای که هم‌زمان با حبس کشیدن، برای توسعه کسب‌وکار زندان هم برنامه می‌ریزه.

    خلاصه امروز زندگی حول محور محتوا چرخید؛ از واژه‌سازی تا تاریخ‌نگاری، از صفحه تازه تا گذرنامه قدیمی، از زندگی مامان تا زندگی مجازی خودم.

    صبح دنبال این بودم که برای تولد مامان هدیه‌ای پیدا کنم، ظهر دنبال آرامش مغز بودم، عصر دنبال کلمه و ایده، شب دنبال انتشار و مخاطب و آخر شب هم دنبال این بودم که بالاخره از اینستاگرام بیرون بیام.

    یک روز تمام در خدمت محتوا بودم. محتوا هم نامردی نکرد و تا ساعت دو شب از خدمتم استفاده کرد.

    فقط مانده فردا صبح که جمله روی دیوار دوباره به من یادآوری کند: «کارت را انجام بده، سپس کنار بکش.»

    کاش یک جمله هم برای اینستاگرام وجود داشت که می‌گفت: «استوریت را بگذار، سپس گم‌وگور شو!»

    تلگرامم
    https://t.me/asa_fatemi

    پاسخ

17. آخر شب است، مثل همیشه به فهرست روزانه‌ام می‌نگرم. اغلب کارها تیک‌ خورده‌اند. می‌بینم که در میانه‌ی روز، بی‌رحمانه کارهایی هم به آن افزوده‌ام.

    بعضی روزها خانه افسونم می‌کند. ساعت‌ها تمیزکاری بی‌وقفه، نظم دادن به هر چیزی.

    چند روزی‌ بود که به گل‌ها آب نداده‌ بودم. داشتن از ریخت و قیافه می‌افتادند.
    خاطرم هست زمانی آنقدر درگیر گل و گیاه می‌شدم که محال بود از کنار گل‌فروشی رد شوم و گلی تازه‌نفس چشمم را نگیرد. اما حالا همین چند تا گلدان را هم خوب نگه نمی‌دارم.

    از رخوت است یا مشغله‌ها می‌زایند؟ یا اینکه با تدبیر زمان، اولویت‌های آدم رنگ عوض می‌کنند.

    پاسخ

18. تمام روز بی‌حواس بودم. فکرم هزارجا بود و هیچ‌جا نبود.
    از دیشب تا حالا، چند دقیقه باران باریده و من حدود سه فنجان قهوه و یک شیرینی خامه‌ای، از آن‌ها که توی قیف است، خوردم و نیما خاندم و به ابرهای پشت پنجره، که یکیشان از دیگر ابرها روشن‌تر بود، خیره شدم و کمی نوشتم.
    تلخ آن است که در هیچ کدام از این لحظه‌ها حواس من با من نبود. ذره‌ای از گوش و هوش و دل و زبانم مرا ترک کرده بود. رفته بود دور دورها.
    دلم می‌خاست برایتان از زیبایی ابرها بنویسم، از شیطنت واژه‌ها، از بازی رنگ‌های پیش چشمم. اما نبودم و ندیدم. صدای باران را نیم‌شنیده و طعم غذاها را نیم‌چشیده و تصویرها را هیچ‌ندیده‌ام امروز.
    چیز زیادی برای نوشتن ندارم. درست‌تر بگویم، هیچ چیزی برای نوشتن ندارم. آدم اگر روزها را درست و حسابی زندگی نکند، چه چیزی در چنته می‌تواند داشته باشد؟

    نمک‌ریزی: من هم مثل پیکاسو که در ذهنش سفر می‌کرد در کاغذهایم پیاده‌روی می‌کنم. حالا هم می‌روم پیاده‌روی را به فهرست نیکی‌هایم بیفزایم.

    دوستدار شما، لنا

    پاسخ

19. در وبینار نویسنده‌ساز حضور دارم. قرار است یک‌ربع آزادنویسی کنیم.
    امروز برایم روز خوبی نبود. هرچه از بدحالی امروزم بنویسم کم است.
    اَه، خیلی حالم خوب بود، تا دست به قلم بردم و شروع به نوشتن کردم، سکسکه هم شروع شد. از آن سکسکه‌های گُهی که ول‌کن نیست. نه با خوردن آب تمام می‌شود، نه با نفس عمیق. کسی هم این دور و بر‌ها نیست که اَیی،اویی بکند و بترساندم تا سکسکه بند بیاید. گرچه که آنقدر چیزهای ترسناک دوروبرم هست که شجاع شده‌ام و از اَ و او نمی‌ترسم.
    تمام نمی‌شود لامصب. مشت به سینه‌ام هم می‌زنم، تمام نمی‌شود. اگر روی پشت‌بام بودم خودم را از آن بالا پرت می‌کردم پایین. وای
    بلوزم دارد تنم را می‌خورد. الیافش از همان پارچه‌های متقال‌مانند هندی است. سال‌ها قبل در سفری که به هند داشتم خریدمش. پیراهن شِکری رنگ بلندی بود با گلدوزی های خوشگل. اما حالا به مفت هم نمی‌ارزد. از وسط بریدمش و کردم بلوز و دامن، که مصرفی‌تر باشد. مصرفی‌تر شد، اما امروز از آن لباس‌های عذاب آور شده است که دارد تنم را می‌خورد. درز‌هایش، لبه آستین‌هایش، لبه‌ی یقه‌اش. زبر نیست ولی دارد اذیتم می‌کند. بر خلاف ظاهرش که باید خنک باشد، گُر گرفته‌ام با این لباس. چنان با سکسکه قاطی شده که می‌خواهم پاره‌اش کنم. اگر وسط آزادنویسی نبودم درش می‌آوردم و با قیچی ریزریزش می‌کردم. فقط دارم طاقت می‌آورم که از زمان آزادنویسی نهایت بهره را ببرم.

    اصلن امروز روز چِرتی بود. بد عصبانی‌ام. باید خوشحال می‌بودم. چون دیروز با چندتا از هنرجوهای عزیز قدیمم رفتیم به یک نمایشگاه و بعد هم رستوران و خوش گذشت. لطف بچه‌ها شاملم بود و کلی بازخورد مثبت داشتم.
    نمی‌دانم چرا امروز کلافه و کسلم. البته علتش را تا حدود زیادی می‌دانم، اما حوصله‌ی بازگو کردنش را ندارم.
    فقط می‌دانم اوضاع خوب نیست. اوضاع مالی و اوضاع روحی و روانی ملت.
    اما یک چیز جالبی هست، همه جوری رفتار می‌کنند که انگار اوضاع، خیلی گل و بلبلی‌ست. ولی نیست. شاید برای بعضی باشد، اما برای شصت، هفتاد درصد مردم نیست. حالا فاصله‌ی طبقاتی یک جور دیگری شده. قبلن طبقه‌ی ثروتمند و متوسط و فقیر داشتیم. کارمند و حقوق بگیر جزء طبقه‌ی متوسط بود و تحت هر شرایطی صورتش را با سیلی سرخ می‌کرد. با تفریح‌های کوچک و کافه رفتن و دورهمی دلخوش بود و با فعالیت‌های گوناگون پویایی و سرزندگی خودش را حفظ می‌کرد. حالا این طبقه آن‌قدر در تنگنا هستند که در‌آمدشان کفاف مخارج یک‌هفته خوراکشان را هم نمی‌دهد.
    و آن‌چه جالب است این‌ است که، یک نقاب زیبایی روی صورت شهر کشیده شده و آدم‌های این طبقه انگار دارند فقرشان را از خودشان هم پنهان می‌کنند. فروشگاه‌ها و خیابان‌ها و نمایشگاه‌ها و مراکز خرید موج می‌زند از آدم‌های زیبا و خوش‌لباس و رنگارنگ که بالا و پایین می‌روند و وقت می‌کُشند و حسرت می‌خورند، و از هر خرید کوچک، دچار دلهره و عذاب وجدان می‌شوند. چون می‌دانند که کم می‌آورند.
    این روزها سلام و علیک هم دُلاری شده. آدم‌ها ناچارند دور خودشان دیوار بکشند، چون هر ارتباط و رفت و آمد، کلی خرج دارد. خیلی‌ها از عهده‌ی یک چای ساده هم بر نمی‌آیند. روی بسیاری از خواسته‌ها و علایق و نیازهایشان پا می‌گذارند. حلقه هر روز تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شود و آدم‌ها تنهاتر می‌شوند. حتی اگر اسمش را هم نبریم و از خودمان هم پنهانش کنیم و مسأله را به زیر فرش بدهیم، اکثریت دچارش شده‌ایم.
    مردم به‌جایی می‌رسند که برخلاف میلشان بگویند، گور بابای روانشناس و روانشناسی. صدایشان از جای گرم می‌آید این روانشناس‌ها که می‌گویند« بروید بیرون، با دوستانتان در ارتباط باشید و معاشرت کنید تا الزایمر نگیرید»
    اتفاقن خیلی بهتر که همه الزایمر بگیریم و همه چیز را فراموش کنیم. یادمان برود که مثلن روزگاری می‌توانستیم برویم کافه و چای بخوریم و گپ بزنیم. کمتر حسرت می‌خوریم. وقتی حسرت نخوریم اعصابمان خراب نمی‌شود. اعصابمان که خراب نشود سالم می‌مانیم. پس جامعه سالم می‌ماند.
    من اگر کاره‌ای بودم به عنوان یک راه حل بهبود اوضاع جامعه، دستور می‌دادم همه الزایمر بگیرند.
    از مسئولین بپرسید تأیید می‌کنند. کم هزینه‌ترین راه است.

    بدری صفایی

    پاسخ

20. امروز خوب بود. حالا باید زودتر بخوابم. فردا اگر درگیر نوشتن درمورد فردا نبودم، از امروز می‌نویسم.

    پاسخ

21. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    مشق نوشتن از نکته‌های کتابی که به تازگی خانده‌ای خود به نوعی تکرارآموزی‌ست. شاید بهترین نوعش. نوشتم از نکته‌های «اسطوره در جهان امروز» حالا خیلی بهتر چم و خمش را می‌دانم.
    زبان خاندم. نکته‌های زبانِ خانده‌ی دیروز را هم نوشتم.
    برای مطلب تازه‌ام کمی تحقیق کردم. موضوع اسطوره‌ی عصر زرین و پیامدهای بد و خوبش در زمانه‌ی ماست.
    پیاده‌روی رفتم فاصله‌ی میان نویسنده‌ساز و نویسنده‌سخنران را. همان‌قدر کوتاه.
    دستی به سر و روی یکی از جمله‌های پیشینم کشیدم و چپاندمش توی افسانه‌زار. فردا باید دوتا از مطالب افسانه‌ای را بازنویسی کنم‌.
    نقاشی کشیدم. درختی و حیوانی.
    از کارهای نیکی که نکردم هم خاندن داستانی از «خیمه‌شب‌بازی» بود.
    تا کافر نشده‌ام نسبت داستان، باید چاره‌ای بیندیشم‌.

    پاسخ

22. سال‌واژه: ثمربخشی
    برای اولین‌بار می‌خاهم در مورد این حلزون بنویسم. شبیه اینه که دستاشو گذاشته زیر چانه و مشغول فیلم‌دیدنه. شکل و شمایل این حلزون دقیقن من‌را نشان می‌دهد موقعی که می‌خاهم فیلم ببینم.
    امروز پیاده‌روی نکردم و سنگینی خفیفی احساس می‌کنم یک بدن خسته و یک فکر سنگین که به خاب محتاج است.
    امروز شعر هم نخاندم چرا امروز خودم را از لذات دنیوی محروم کردم؟ بیشتر شبیه اینه که امروز با خودم دشمنی داشتم.
    هنوز موفق به نامه‌نویسی نشدم.
    داستان‌ کوتاه چخوف را خاندم.

    پاسخ

23. صبح‌زود بیدار شدم. هنوز هوا تاریک بود. دلم می‌خواست دوش بگیرم. قهوه درست کنم و از پشت پنجره طلوع آفتاب را تماشا کنم. اما نمی‌توانستم.

    سعی کردم دوباره بخوابم. خوابم نبرد. در وضعیت شاواسانا شروع کردم به مراقبه. تنفش دیافراگمی، سینه‌ای و شانه‌ای انجام دادم. درخواست یاری کردم از تک‌تک اعضا بدنم برای شفای این عضو به‌درد آمده. به خودم قول دادم که از این‌ به‌بعد بیشتر از خودم مراقبت کنم‌.

    ساعت ده‌و نیم با صدای پرنده‌ی ناشناسی که گهگاه در این حوالی پرسه می‌زند بیدار شدم. حالم بهتر شده بود. پوشه‌ی صفحات صبحگاهی را باز کردم تا بنویسم. فهرستِ تاریخِ یاداشت‌های پیشین وسوسه‌ام کرد که سری به آن‌ها بزنم و ببینم هفته‌‌ی پیش چه در سرم می‌گذشته.

    حیرت کردم وقتی دیدم، تقریبا هر روز در صفحات صبح‌گاهی‌ام نوشته‌‌ام (خسته‌ام. کاش می‌شد تمام روز در رختخواب بمانم. نیاز به یک استراحت طولانی دارم.) اگر احساساتم را مکتوب نکرده بودم حالا این حقیقت را باور نمی‌کردم که نوشتن چگونه تو را به سمت اندیشه‌هایت سوق می‌دهد.

    بعدازظهر، زانوی راستم روی صندلی بود و پای چپم روی زمین، میان اجاق‌گاز و سینک‌ظرفشویی، غذا را بهم می‌زدم. ظرف می‌شستم. ویس نویسنده‌ساز را گوش می‌دادم. امروز بهترم. کارهایم را به آهستگی انجام می‌دهم. فردا نوبت دکتر دارم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿الهی که سلامت باشی شهلاجانم.

       پاسخ

24. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    صبح طبق معمولِ این روزها با سروکله زدن بچه و بردن‌شان به مدرسه شروع شد.
    تا ظهر یک کوه ظرف شستم. حین کارها به فایل صوتی کارگاه شعر گوش دادم.
    و از ظهر تا عصر درگیر بردن بچه‌ها به کلاس خصوصی‌شان بودم.

    عصر در پانزده‌ دقیقه آزادنویسیِ وبینار نویسنده‌ساز به یک چهارپایه فکر کردم. به این که اگر یکی از پایه‌هایش بشکند چه اتفاقی برای آن تعادل می‌افتد.‌
    می‌شود سه‌پایه‌اش کرد و برای پایه‌‌ی چراغ، دوربین و گلدان استفاده‌ی مجدد شود.

    بعد به آن سه‌پایه فکر کردم. این‌ که اگر یکی از پایه‌های آن هم بشکند چه می‌شود؟
    تصویر یک نردبان را دیدم که به دیوار تکیه داده شده بود. می‌شد از آن بالا رفت.

    حالا به خراب شدن یکی از بازوهای پله اندیشیدم. با یک پایه چه می‌شود کرد؟ «عصا». عصایی که می‌شود به آن تکیه داد و گام برداشت.

    با این مراحل آموختم که اگر یکی از پایه‌های چهارپایه‌ی زندگی بشکند باز هم راه برای ادامه‌دادن هموار است. فقط به شیوه‌ و کاربردی تازه.

    شب هم باز درگیر درس و مشق بچه‌ها. یکی از منجوق‌دوزی‌هایی که آماده کرده بودم را دوست نداشتم. پس دوباره بازش کردم تا این‌بار یک طرح جدید با رنگ جدید امتحان کنم.

    سری به دخترخاله زدم و کمی دردودل کردیم.
    هنوز هم در یادداشت نویسی‌ها دلم می‌خواهد فحش بدهم. البته از شدتش کم شده.
    قبل از خواب با بچه‌ها قصه خواندیم.
    این روزها میزان پیام‌نگاری‌هایم بیشتر شده و دوست می‌دارم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿پایه‌های زندگی.

       پاسخ

25. امروز از زندگی مرخصی گرفتم و به عقدِ تختم درآمدم. همدیگر را سفت چسبیدیم. چون بدنم در حال گذراندن دوره‌ی سختی است. سرماخوردگی هنوز ادامه دارد و حالا هم پریود جان تشریفشان را آوردند. برای این روزهایی که معشوقه تختم می‌شوم و قسمت‌ پشت‌ِ قسمت سریال می‌بینم و غذا از بیرون سفارش می‌دهم باید اسمی انتخاب کنم. با آن تمرین‌های سرِ کارگاه خودواژه، کلمه ساختن آنچنان دیگر سخت نیست. باید بهش فکر کنم. راستش این‌روزها که هنوز اسمی برایش نساخته‌ام، واقعا نجاتم می‌دهند. مغزم را خاموش می‌کنم، همه چیز را کنسل می‌کنم، کیسه آب گرمی، پتویی چیزی بغل می‌گیرم و آبکی‌ترین سریال قابل‌دیدن را پخش می‌کنم تا حواسم از همه دردها پرت بشود، زمان بگذرد و بدنم کارش را بکند. گاهی این یک روز می‌شود چند روز، اما مطمئنا بعد از آن به زندگی برمی‌گردم. دوباره خلاق می‌شوم، دوباره پرکار می‌شوم. مثلا این‌بار، نصف روز کافی‌اش بود. وقتی زمانش رسید، سریال را متوقف می‌کنم، از تخت جدا می‌شوم، موهایم را محکم بالای سرم می‌بندم، شیشه عینکم را تمیز می‌کنم، بطری آب را می‌گذارم کنارم، لپ‌تاپ را روشن می‌کنم، موزیک مناسب شب برای نوشتن پخش می‌کنم، صفحه سفیدی باز می‌کنم و شروع می‌کنم به نوشتن و نوشتن و نوشتن تا اینکه چیزی مثل آمدن ح به خانه متوقفم کند. چی نوشتم؟ اولین آزادنویسی/روزنویسی موضوعی. موضوعی که مدت‌ها ذهنم را مشغول کرده. در سفیدی بین خطوط نوشته‌هایم، خودم را پیدا می‌کنم. خودم را در آن موضوع. روزنویسی یا ژورنال موضوعی یکی از نوشتن‌های مورد علاقه‌‌ام است. می‌توانم موضوعات را بهتر بفهمم.

    کار نیک امروز من همین بود.

    گزارش نیک
    فاطمه شَبِّه
    ۲ آبان

    پاسخ

26. بابالنگ‌دراز عزیزم، سلام.
    امروز، روز زیبا و نابی بود. کلاس «دانش خانواده» بسیار مفید است. استاد باسواد و فهمیده‌ای دارد. خوب است پیش از ازدواج، آموزش ببینم. باید دست پر به میدان زناشویی روم. پرسه زدم در جنگل کوچک خوابگاه. خاک بازی کردم. خاک رفت توی بینی‌ام. جنون خاک رهایم نمی‌کند. علف‌ها چه تر‌و‌تازه بودند. دلم می‌خواست یک لقمه‌ی چپ‌شان کنم. اصلا فرق علف و سبزی چیه؟ این هم از همان پرسش‌هایی که باید روزی از روزگارم دنبال‌شان روم. ناهار به قدری سیرم کرد که شام کم خوردم. با چرت بعدظهری‌ام هم حالم جا آمد. تمرینجا را بودم. بسیار آموختم. استاد و همسفران از تمرین من تعریف کردند. خیلی خوش‌حال شدم. می‌دانید بابا. سه‌ساعتی زمان برد. سر نوشتن آن صحنه تازه فهمیدم نویسندگی چیست و چقدر دشوار است. چراکه برای استفاده از واژه‌ به‌ واژه‌ی آن حساس بودم. بسیار فکر کردم. صحنه را در ذهنم تجسم می‌کردم. کوشش می‌کردم خود را در آن فضا قرار دهم. حواسم بود حتی یک واژه هم اضافه نباشد. سرزبان و نویسنده‌ساز را هم بودم طبق معمول. هردو در نگاه من، توقف‌گاهی برای اندیشیدن‌اند. توقفی میان روزمرگی‌ها و ملال‌اش. پیاده‌روی کردم خدا را شکر. از صدای گامیدن روی سنگ‌ریزه‌ها کیف می‌کنم. انگار مغزم را مالش می‌دهند. رفتم حیاط و با صدای بلند نامه‌خوانی کردم. نامه‌هایی از شاملو، چخوف، بورخس و بتهوون خواندم. شعری از فروغ و داستان کوتاهی هم از چخوف خواندم. سپس رفتم سراغ «شرق بنفشه» شهریار مندنی‌پور. نثر مندنی‌پور برایم تازگی دارد. باید صبور باشم برای انس‌گرفتن با آن. بابا کاش شما هم می‌توانستید متقابلا برای من نامه بنویسید. نامه‌نگاری و نامه‌خوانی زلالم می‌کند. یادداشتی نوشتم از درد دیرینم. از مظلوم واقع شدن علوم انسانی. از تقلیل زبان و ادبیات فارسی. کمی زبان تمرین کردم. نگرانم. امروز، درس نخواندم. کارهایم زیاد است. آزادنویسی‌ام کم شده بود. امروز اما بیشتر نوشتم. بغض کردم. آزادنویسی پناه است. حالا هم باید بخوابم بابا. تا فرداشب، خدا یار و نگهدارت.
    دوستدار تو، مریم
    کانال من:
    https://t.me/mrymsedaghat21

    پاسخ

27. اسم‌های دوخطی

    صبحم را با رویانگاری آغازیدم. رویای عجیبی بود. البته که همه‌ی رویاها عجیبند و خلاقانه. کاش می‌شد خلاقیت خاب‌هایم را در واقعیت داشتم.
    یک ربع کتاب تئوری شعر را خاندم. قسمت پیشین را یادم رفته بود. پس از کمی قبل‌تر شروع کردم. بازخانی مختصری هم شد.

    دیگر وقت درس خاندن بود. ساعت‌ها داشتم درس جدید فارماسوتیک شیمی‌مان را می‌خاندم. درباره‌ی داروهای فعال‌ساز و مسدودکننده‌ی دستگاه عصبی سمپاتیک بود.
    در کاغذهای باطله سنتزهای هر دارو را با ماژیک‌های رنگی می‌کشیدم و می‌نوشتم.
    دوتا داروی جدید هم بود که فقط باید اسم‌های شیمیایی‌شان را یاد می‌گرفتیم. سر همان دوتا دارو مغزم سوخت. اسم‌های هر کدام دو خط شد.

    کم رقصیدم. کم بین درس‌هایم به خودم استراحت دادم. وقت‌های استراحتم به تلفن حرف زدن گذشت. شاید می‌توانستم بهتر استفاده‌شان کنم.
    بعد از تمام شدن درس‌هایم رفتم فیلم مسابقه‌ی استادم را چندین‌بار نگاه کردم. بهش افتخار کردم. خوشحال بودم از اینکه همچین استاد رقصی دارم.
    رقص‌هایی که در مسابقات می‌کردند خیلی تند بود. هیچ‌وقت تصوش را هم نمی‌توانم بکنم که من این‌گونه برقصم.
    حتا دنبال کردن این رقص‌ها با چشم هم سخت بود و قاتی می‌کردم. چه برسه به انجامش.
    قبل از خاب یکم شعر خاهم خاند از بیژن نجدی. باید وسط درس خاندن‌هایم تمرین شعر کنم.

    ✍ساحل خسروی
    🌼@sahelshkh
    #گزارش_نیک

    پاسخ

28. سال‌واژه/فصل‌واژه: حرکت

    امروز به همه جا سفر کردم. از گذشته به حال و آینده.
    در سفر پراکنده‌‌ی بلندم چنگ انداختم به دلیلی برای زیستن.
    یکدانه زندگی یافتم. یافتم که بی‌عشق چه خزانم و با عشق چه بهار.
    هرچند که علت فقط به عشق محدود نیست.
    دلایلی دارم که پیش‌تر پیدا کردم و بعد‌تر هم زندگی دستِ خالی نخواهدم گذاشت.
    حال اما پریشانِ پاییزم.
    در خزان ایستاده‌ام. فاصله‌ی تابستان و زمستان. برگی بلاتکلیفم.
    از شاخه سقوط کنم به سمت زمستان؟
    یا بمانم در انتظار بهار؟
    نمی‌دانم.
    خاصیت سفر همین است. به ته که رسیدی بیش از پیش هیچ نمی‌دانی. درواقع از زیادی دانستن‌هاست که نمی‌دانی.
    شاید هم به قول عزیزی که رود نامیدم، باید رود بود. روان. در حرکت.
    یا همان برگ بود. در انتظار یک باد. پذیرفته. بُریده.
    شاید اصلا مقاوت زیاد فصل را خراب کند. شاید دیر یا زود باید پذیرفت. زمستان نزدیک است.
    و بهار نیز.
    و من همان برگم که پذیرفته ناملایمات را. حالیا بالاخره من حاضرم.
    باد بی‌سامان کجایی؟
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

29. تهی‌دل، زنده‌لش، دل‌مور، شرم‌دست، شب‌سگال، خوش‌فریب، پاچُرت، خوش‌جفا، نمک‌دل، پاوقت‌، دست‌مست، پالج، غم‌لش، مرگ‌سپار، دل‌ستون، آواره‌چشم، شب‌آلود، دل‌گشت، چشم‌تراش، دل‌آلود، دل‌چرب، جان‌نگاه، دست‌تیر، مرداب‌چشم، پاهار، پاکور، خوش‌کنج، پاپناه، کف‌لش، گوردل‌، جان‌چلان، چشم‌پوک، جان‌زرت، یخ‌مغز، کِرم‌دست، جارچشم، چشم‌دوزک، دست‌فهم، لش‌خند، خوش‌قند، شرم‌پا، لش‌برگ، شب‌فریب، دل‌سبز، لش‌فکر

    خوب مره دستِ‌کم نگیرید خاهشن اول مه ام کلمه درست‌کنم اظافه شه بپا کلمه‌ها شما نمی‌رسه اما کوشش کنم دگه باریکلا ام

    هشت‌تک کلمه‌سازی:

    ۱ : لش‌شور : کسی‌که تن مرده می‌شورد
    ۲ :تن‌تنا : نازکننده تمناها یا آرزوها
    ۳ : سیه‌مین : مابین سیاه‌ای گیرماندن
    ۴ : مغارگاه: خانه‌ای در قلب
    ۵ : نازخارنده : کسی‌که درمیانِ ناز کردن خار می‌زند
    ۶ : گازلبان : پرتاب دادن از زبان به هر جهت
    ۷ : لغوه‌زن : بی‌خود پراندن به کسی یا چیزی
    ۸ : گیروان : وسطِ لشکر موندن راه نباشد پرهیز‌کنی بروی
    ۹ : می‌سکوت : میانِ شادی سرمستی به فکر فرو رفتن اونجا نبودن
    ۱۰ : ذوب‌آب : جاای‌که خشکیده از آب باشد

    / دگه مغزم کار نمی‌کنه، زیاد کلمه‌سازی دوست ندارم دوست دارم بگردم دنبالِ کلمه اگر هیچ راه‌ای نبود کلمه می‌سازم

    هشت‌تک جمله‌سازی شاعرانه دو و یا سه خطه یکی خیلی دوست‌داره!
    ۱ :
    بزنگار
    اجبار شد به
    همچین وضع
    تهی‌دل ام
    ۲ :
    شونه‌ها خالی شدن ازم
    زنده‌لش موند بر آسمان ام

    ۳ :

    نه نگو؟
    خیلی دل‌مور است
    ۴ :
    نگه به کیسووان ام کردم سفید شده بود
    دست ام شرمید مگید شرم‌دستِ خود را
    ۵ :
    سکانس‌زدم
    شب‌سگال شد روز ام
    ۶ :

    فریب خوردم از فریباای تو
    چه خوش‌فریب بودم
    خود ام خبر نداشتم
    ۷ :
    خوردم موای سرم رو
    محال بود پاچرت بنشینم‌
    مقصیر این همه
    تقدیر نیست
    تعبیر نیست
    گازلبانِ توست
    ۸ :
    پیاده گاز دادم به خوش‌جفاای تو
    ۹ :
    نمک‌دل نمک بریز تو دلم
    تن‌تنا بسه دیگه
    ۱۰ :
    قرار داد بستم از جفاای او
    پاوقت درو کن
    گندم مره
    ۱۱ :
    باز در اواخر شب ام
    اشک جاریست
    در چشم ام
    دست‌مستِ دستم بستم
    ۱۲ :
    کافیست مرگ‌سپار مرگ ام بده
    وقتِ وعده نرسیده هنوز در هنوز
    ۱۳ :
    ستون زدم وسطِ خونه
    طبر برداشت زد رو ام
    دل‌ستون پاشید بیا جمع‌ اش کن
    انداز مرا با خاکنداز دورِ زمینِ فوتبال
    ۱۴ :
    خابید آواره چشم ام در شبِ یلدا ای او
    ۱۵ :
    گر مهرماه شدن در شب‌آلود می‌شود
    آخر به خرابی بن‌بست زیپِ دهن شود

    دیگه نمی‌شه باز چشام اشک می‌آد ای‌قدر خاب دارم بقیه فردا
    / وقتِ دیالوگ نویس‌داری کنم یادم می‌مونه واژه‌ها به بقیه دوستان هم پیشنهاد می‌دم
    خدانگهدار تا فردا
    https://t.me/sadegaalezadai

    پاسخ

30. گزارش ‌نیک

    زندگی. مرگ. صبح پس‌از خواندن یادداشتت. مرگ افتاد است. توی سرم ولم نمی‌کند. اینکه آدم‌های امروز فردا دیگر نیستند. شاید صادقانه‌ترین حقیقتی باشد. برای همگان پایان‌پذیر.‌ترسناک است. هر لحظه پایانی در کمین است. پایان. به همین راحتی. پایان. پایان است. پایان دروغ‌گو نیست. پایان تعارف ندارد. پایان کلاه‌بردار نیست. پایان کاری ندارد خوشت بیاید یا نه؟ پایان هرگز نمی‌پرسد چه کاره‌ای؟ یا چه کاز می‌خواهی بشوی. پایان برایش مهم نیست. که بستنی عروسکی دوست داری یا نه. با چند‌نفر دوست‌صمیمی هستی یا نه. چقدر تجربه‌ی از دست‌دادن داری یانه. جان کلام شاهین. مرگ برای ما احترام قائل نیست. اما این دلیل نمی‌شود که ما به او . بی‌احترام باشیم. شاید آدم غمگینی به نظر برسم. نه من غم مرگ را جدا از نگاه‌های مذهبی می‌ستایم. چرا که به من یاد‌آوری می‌کند. از بسیاری کارها بپرهیزم. دروغ نگویم. کرامت انسان‌ها را خاک‌مال نکنم. از فکر و اطاعت دیگران سو‌اسفاده نکنم. بسیاری از کارها را بکنم. بیشتر آدم ببینم. بیشتر شعر بخانم. بیشتر شخصیت‌بسازم. بیشتر داستان بخوانم. بیشتر بپرسم. بیشتر به تنم توچه کنم. طول عمر رابطه‌هایم را بیشتر کنم. شاید زندگی از پایان برسانیم به شروع. بشود برای زندگی چاره‌جویی کرد.
    …………………………………
    از اقدامات امروز شاهین:
    نوشتن چند شعر سطری برای تمرین
    آزاد‌نویسی نیم‌ساعت
    تحرک در خانه
    شرکت در نویسنده ساز و نوشتن پرسش‌های فکر‌بازکن
    اردت برای شاهین کلانتری.

    علی آراسته
    #نیک‌روز

    پاسخ

31. خرج‌های مادی، خرج‌های روحی

    – صبح زود زدیم به دل راه. به‌‌موقع رسیدم اما همکارهایم توی ماشین منتظرم بودند. یک ساک وسیله هم بردم که بگذارم خانه‌ی محل کار.

    – توی راه، در دل مه و نم‌نم باران پنچر شدیم. سگی هم آن اطراف بود. همکارم گفت می‌ترسد این سگ گازمان بگیرد اما سگ بدبخت از ما دور شد. کمی عکس گرفتم اما کیفیت چندان خوبی ندارند. با این حال شاید گذاشتمش توی کانالم. وقتی در کمتر از ده دقیقه پنچری گرفته شد و سوار ماشین شدیم، همکارم رو به سگ که با دیدن ما رفته بود بالای تپه گفت: هاپو ما رفتیم. این جنگل همه برای تو.

    – به مدرسه دیر رسیدم اما بقیه هم اکثرن هنوز سر کلاس نرفته بودند. امروز مدیر جدید مشخص شد. رئیس‌رئسای اداره هم آمده بودند مدرسه. برایشان صبحانه پنیر و مربا و کره آماده کرده بودند. کدام شاه بود که گفت دلش خاسته غذای رعیت‌ها را بخورد و بعد که غذای رعیت را شاهانه برایش فراهم کردند، خورد و مالیات‌ها را زیاد کرد که چه چیزهایی می‌خورند این پدرسوخته‌ها؟ خود ما که معمولن چنین صبحانه‌های مفصلی نمی‌خوریم. هرکس معمولن لقمه‌ای از خانه برای خودش می‌آورد.

    – شوفاژهای مدرسه خراب بود و هوا سرد. سردمان بود. گویا بچه‌ها به رئسا گفته بودند که سردمان است و آن‌ها هم گفته بودند پس چرا لباس گرم نپوشیده‌اید؟ توی کلاس پالتو تن کردم و دست‌هایم را به‌ هم می‌مالیدم. قرار است بیایند شوفاژها را درست کنند. کی؟ من نمی‌دانم.

    – با بعضی از بچه‌ها بحثم می‌شود. بهانه می‌آورند که کتاب ندارند و مریض و غایب بودنده‌اند و این حرف‌ها. می‌گویم حداقل باید یک تلاشی می‌کردید که دلم را یک راه بگذارم. مثلن با گرامر همان سری پیش تکلیف می‌نوشتید. یا گوگلش می‌کردید. یکی که اصلن می‌گفت من نمی‌‌دانم تکلیف چه بوده. و من پرسیدم مگر روزهای بعد از غیبتت مدرسه نیامدی و همکلاسی‌هایت را ندیدی؟

    – بچه‌های دوازدهم ۹ نفرند. ۴ به دلایل مختلف کنسل کردند و رفتند. من ماندم و ۵ نفر دیگر. راستش کلاس‌های ۸ ساعته را هیچ‌کداممان دوست نداریم. اگر بخاهم ۸ ساعته بمانم نمی‌توانم با همکارهایم بروم و کرایه‌ام زیاد می‌شود. گاهی هم ممکن است ماشین خالی باشد و مجبور شوم ۳ نفر حساب کنم تا خانه. مدیر گفت اگر درستان عقب نیست می‌توانید کنسل کنید. گفتم برایم فرقی ندارد تا وجدانم برای کنسلی درد نگیرد. مدیر جدید این سری را تعطیل کرد و توانستم با تقسیم کرایه و ارزان‌تر خودم را برسانم خانه. اما عذاب وجدان ازم جدا نشد. حس می‌کنم باید جور دیگر و جای دیگر جبران کنم.

    – همکارم توی راه بهم هشدار می‌داد که خیلی با یک‌سری از دانش‌آموزان درگیر نشوم. می‌گفت توی یکی از مدارس معلم با دانش‌آموز بحث کرده بود و دانش‌آموز زده بود زیر گریه. برادرهایش از آن مدل‌های هیکل‌درشت و خالکوبی دار آمدند مدرسه و سروصدا راه انداختند. مدیر معلم را قایم کرد. وقتی هم که بالاخره با معلم روبرو شدند یک سیلی محکم زدند بهش. (اگر دو داستان را ترکیب نکرده باشم.) خب من که همه‌ش سر کارم، کی بروم دفاع شخصی؟

    – ناهار خوردم و خابیدم. خاب‌های درهمی دیدم. برای جلسه‌ در مورد برگزاری وبینار برخاستم. وبینار رئال‌پر که قرار است در آن از ادبیات فانتزی حرف بزنم. از دیروز که استاد این جلسه را اعلام کرد استرس گرفتم. به دست کشیدن ازش اندیشیدم. اما وقتی به خصوصی شدن وبینار رضایت دادم، الهه گفت اگر مشکل جدی‌ای نیست، عمومی برگزار کنم و اصلن همین باعث یادگیری می‌شود. من هم با طنابش رفتم ته چاه. فکر نکنم طناب الهه پوسیده باشد. ولی من را چه به وبینار؟

    – رفتم وبینار مدار. کمی نوشتم. کمی از ویس‌های گروه شعرمان را گوش داده‌ام اما پاسخ نه. ساجده و ناعمه شعرهایم را محبت‌باران کردند. مانده تکالیف شعر و اینکه اصلن من باید توی رئال‌پر چی بگویم. زمانش را به ۲۰ دقیقه کاهش دادم. بچه‌های نهم فردا امتحان دارند و من هنوز سوال امتحانی آماده نکرده‌ام. دارم تلاش می‌کنم کرایه‌هایی را که می‌پردازم یادداشت کنم تا ببینم توی یک ماه چقدر خرجِ راه می‌کنم. دوست دارم حسابش دستم باشد.

    پاسخ

32. آمدن و نوشتن این نامه‌ها شده است بخشی از دلگرمی روزم بابا.
    امروز با حال خوبی بیدار نشدم. بدن درد و سرگیجه و خون‌ریزی که هرگز به آن عادت نمی‌کنیم.
    بگذار بگویم، جنازه‌ام را به زور بلند کردم و حاضر شدم و زدم بیرون.
    نمی‌دانی چه حالِ لذت‌بخشی به من دست داد وقتی پا به کوچه گذاشتم و دیدم بوی باران و خیسی آسفالتِ کوچه منتظرم هستند. البته کوتاه بود دیدارمان، اماخب، دیداری عاشقانه بود.
    حال می‌کنی برایت شاعرانگی خرج می‌کنم بابا؟ دخترت چه چیزها می‌نویسد. راستی تو که از بیرون می‌بینی‌ام، شبیه چه هستم؟ مجنونی عاقل‌نما؟ یا عاقلی مجنون شده؟
    می‌دانی دِیوید، راستش اگر بخاهم صادقانه برایت بنویسم، حال‌‌و‌روز این روزها‌ و شب‌هایم، شبیه آدمی‌ست که زیر دریاچه‌ای یخ‌زده گیرافتاده. شبیه توی فیلم‌ها. با این تفاوت که کسی از بیرون با مشت نمی‌کوبد روی صفحه‌ی یخی تا راه‌ نجاتم را باز کند. اصلن کسی نمی‌داند من آن زیر گیر افتاده‌ام. احساس فلجی این روزهایم شبیه همان حسِ سرما‌زدگی‌ست. اما قول می‌دهم که تمام تلاشم را کنم که نمیرم. که نمیرد. سالهاست برای نمردنش جنگیده‌ام. این‌بار هم تمام تلاشم را می‌کنم. اما راستش از تو چه پنهان بابا، آب خیلی سرد است.
    بگذار برگردیم به روزمرگی‌هایم، از باقی روزم اگر بگویم، امروز بعد از چند روز، سری به «خسرو خوبان» زدم و چند صفحه‌ای خاندم. راستش اصراری به زود تمام کردنش ندارم. می‌دانی بابا دارم چیزی را در زندگی‌ام امتحان می‌کنم؛ کم کردن سرعت و لمس‌کردنِ لحظه. فکر می‌کنم از دویدن‌های دیوانه‌وار، خاطره‌ای در نمی‌آید. باید تمرین کنم مزه‌کردن لحظه‌ها را. حتی لحظه‌های غمم را.
    امروز به خانه که برگشتم، نیم ساعت آزادنویسی کردم. برایم جالب بود. جملاتم کوتاه بودند و تکرار‌هایم زیاد.
    من فهمیده‌ام، ابهام مغز را له می‌کند. باید یاد بگیرم که بی‌اهمیت‌تر باشم. باید یک‌ سری جواب برای یک‌سری ابهامات پیدا کنم. ابهامات شخصی. ابهامات کلی‌تر را می‌شود بی‌جواب پذیرفت. اما بعضی ابهامات شخصی‌تر، اگر بی‌جواب بمانند، می‌شوند زخم. زخم‌هایی دردناک، از جنس همان‌ها که هدایت گفت «در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد».
    البته در بیان آسان است؛ و پیداکردن و گذاشتن جوابی برای آن جاهای خالی کار آسانی نیست.
    از کجا به کجا رسیدم بابا، میبینی؟
    داشتم از آزادنویسی‌ام می‌گفتم، نمی‌دانم چه شد و از کجا یک متنِ می‌شود گفت شاعرانه از دست‌هایم روی کیبورد لغزید. دوستش‌دارم، در کانالم هم گذاشتمش. ابتدایش اینجور شروع می‌شود، «در خابِ یک قاصدک، من، تنها درختِ یک دشت بودم.».

    همین بود حرف‌های امروزم. تا ببینیم فردا چه در چنته دارد.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/ghazalehfaegh
    کانال گزارش نیک‌هایم:
    https://t.me/rooodnameh

    پاسخ

33. حلزون خسته، چشم‌هایش را (لُک* )کرده و دیگر هیچ.
    و حرفه‌ی نویسنده، به معنای عمیق آن، ضد اجتماعی بودن است» «سوزان سانتاک»
    و من که باشم که راجع به جمله‌ی فوق، نظری اظهار کنم.همین‌قدر بگویم که خوب به فکر فرو رفتم.
    همان بهتر که در حال خوردن سیب سرخ خودم نه نان و ماستم با استمرار به نوشتن نیکانه‌هایم در شنبه ‌بپردازم
    بر عکس دیروز بودم
    با موودِ بالا
    و حالی که به ضرب و زور خودم عالی شد
    بسیار نوشتم
    شعرک‌هایی که خوش‌خوشانم را در آورد.
    و واژه‌هایی که جانم را نرم کرد و سرایش را چرب.
    پیاده‌روی هم رفتم با قدرت.
    امروز حتا کارهای بشور و بمال خانه نیز، با سرعتی بیش از همیشه پیش‌پیشکی رفت جلو.
    کانال دوستانی را خواندم.
    در فکرم کاش دنیا جای آسان‌تری بود.
    کاش آدمیزاده‌گی بی‌دردتر از این می‌گذشت.
    با دوستانم در گروه چت کردیم و شعر نوشتیم و خواندیم
    الهام شعرهای نابی گفته و می‌گوید.
    من هم سعی می‌کنم در این راه.
    فعلن بای
    تا فرداشب
    آیا «بای» هم مثل «مرسی» اقامت ایران را گرفته؟
    یا نه هنوز؟
    *خیره در گویشی از زبان یزدی.

    پاسخ

34. گزارش نیک:۱۴۰۵٫۸٫۲

    امروز‌ در کلاس…

    امروز دو نفر ازبچه ها غایب بودند.بقیه هم دست کمی از غایبین نداشتند.جسمشان بود اما فکرشان جای دیگر بود.
    فکرشان یادر بازی وشیطنت جا مانده بود. یا درتعطیلات آخر هفته. یا قهر وآشتی با بغل دستی

    ذهن بچه ها را با خود همراه کردن کار سختی است.

    کایان بعد ازدو هفته غیبت به کلاس آمده بود.

    ورفتارش هنوز مثل روز اول است .چون روز هایی را که قوانین کلاس را آموزش داده بودیم حضور نداشت.
    تکالیفش را به سختی انجام می داد‌.
    یا اصلن انجام نمی داد‌.
    پشتش را به کلاس می کرد وبا همه قهر می کرد.

    بچه ها دنیای عجیب ورفتارهای عجیب دارند.هر سال در کلاس با کودکی روبه رو می شوم که نیازها ورفتارهای متفاوتی دارد.

    پس باید با همین تفاوت ها کنار آمد.

    برویم سراغ بقیه روز که امروز برایم نیک نبود.

    عصر که به خانه برگشتم موضوعی من را بسیار ناراحت کرد.

    اما باید مشغول کار می شدم که آن را فراموش کنم وسبک بشوم .بدون لحظه ای استراحت، به انجام کارهای خانه پرداختم اعم از شستن ظرفها وآشپزی و…

    چایی با طعم هل دم کردم وخوردم.تنها با نوشیدن یک استکان چای خوشرنگ وداغ می توانستم برناراحتی وخستگی خود غلبه کنم.

    مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم وکلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇👇

    نوشتن….

    نوشتن تنها مونس من در وقت تنهایی.

    نوشتن تنها راه برای سبک شدن ازغصه ها.

    نوشتن معجزه است .با نوشتن می توان رویاهای به دست نیامده را روی کاغذ نوشت.

    با نوشتن می توان مه شد وناپدید شد.
    یا چشمه شد وجوشید.

    پاسخ

35. مثل شبای گذشته ساعت یازده و ده دقیقه رسیدم خانه. خسته. دارو خوردم و موزیک گوش کردم تا خستگی در کنم و گزارش نیک بنویسم. گزارشی که خیلی پر و پیمان نیست. بیست و پنج دقیقه آزادنویسی کردم. خوابیدم و سر کار رفتم. وبینار خوب امروز را گوش کردم. باران هم آمد. در حد آب و جارو کردن خیابان. مث گزارش نیک نوشتن من. برای امروز همین.

    پاسخ

36. فهرست کارهای روزانه‌ی “عروس هلندی” پیر و معلول خانه‌ی شماره‌ی ۱۲/۱
    _ صبح زود چه‌چهه سر دادن برای بیدار کردن زن و مرد.
    _گوش و دماغ تیز کردن برای شنیدن صدای جلیزوپلیز روغن ماهی‌تابه و بوی تخم‌مرغ درون آن.
    _ خود رو به درودیوار قفس زدن واسه خوردن یه تیکه از این معجون. آخه چربی واسم بده.
    _ جلو ظهر خوندن داستان طوطی و مرد بازرگان برا هزارمین بار. ولی آخه من‌که به این کلک‌ها نیاز ندارم هر بار می‌تونستم از در تراس بپرم و غزل خداحافظ قفس رو سر بدم ولی چه سود از این آزادی چند صباحه! کلی کلاغ رو هوا و کلی گربه رو زمین منتظرم هستن.
    _ زنه انگار نویسندس همش تو اطاق خودش نشسته و هی می‌نویسه. دیدم که می‌گم پر که می‌زدم خودم رو به سردر اتاقش می‌رسوندم و ساعت‌ها می‌دیدمش. فقط واسه کارای آشپزخونه و خوردن غذا و مهمون‌داری و نوه‌داری و پیاده‌روی تو پذیرایی پیداش می‌شه.
    _مرده بازنشسته‌ی فرهنگه. تو کل خونه می‌پلکه و کارها رو رتق و فتق می‌کنه. تلفن و آیفون رو جواب می‌ده‌. وسط پذیرایی تلویزیون پارازیته می‌بینه بیشترش هم کنترل به دست خابه.
    _دوساله که کارم شده تمرین کردن روزانه‌ی اسم‌های نوه‌ها دلنیا و ماهلین. خیلی سخته ولی می‌ارزه. وقتی واسه کاری صدا می‌زنم ناهید و یا هادی قند تو دلشون آب می‌شه.
    _ امروزم تمرین کنم وقتی زنه سرم رو ماساژ می‌ده رفتارم تهاجمی نباشه و آروم باشم. تازه دو روزه که خودم رو بهش تحمیل کردم که سر و گردنم رو  ناز ‌کنه دست خودش نیست می‌ترسه. با وجودی که یه عمره با همیم دست بهم نزده خیلی بهم می‌رسه هان ولی ماساژ نه. تازه با یه دستکش سرم رو می‌ماله. هم بهتر از هیچ‌چیه.
    _ظهر صدا زدن اسمشون تا بیارنم بیرون قفس کمی پیاده‌روی و ورزش کنم. پارسال سرما خوردم بردنم دام‌پزشکی کلی خرجم شد ولی چه فایده. خاستن عکس سینه‌مو بگیرن زدن بالمو شکستن لاکردارا! خوب شدم و از مرگ در رفتم ولی معلول شدم و نمیتونم مثل قبلنا کل خونه رو با پریدن سرک بکشم و هر جا دلم خاست مآوا بگیرم اینه که قفس‌گیر شدم.
    _ عصر: خوندن قسمت آخر داستان داش آکُل. گوشتون رو بیارین نزدیک تا یه رازو بهتون بگم. یه کار هر روزه‌ام اینه که تمرین چند کلمه کنم تا بعده هزار سال که زنه نیست منم مثل پرنده‌ی داش آکُلِ صادق هدایت هی اون اسمو تکرار کنم و فیلم هندیش کنم. اون کلمه چی می‌تونه باشه؟ خیلی دم از مهربونی می‌زنه. الان پیداش کردم: محبت و خدا.
    مگه نه اینه که زنه مثل هدایت نویسنده‌ست؟ مگه نه اینه که باید جواب خوبی‌هاشو بدم. بدک نیست این‌جوری ماندنیش کنم.
    _ تمرین برای گفتن اون چند کلمه.
    _ساعت ۵ عصر مثل هر روز همراه با زن حضور در کلاس نویسنده ساز استاد شاهین کلانتری. من‌که غریزی از اسم استاد می‌ترسم شاید هم زن با فامیل اون زاویه داره که هر روز مطیع پای کلاسشه حتا اگه سنگ از آسمون بباره.
    _ آب‌تنی تو ظرف کوچیک.
    _ تاب بازی روی چوبک قفس.
    _شب: دونه‌هامو هی پرت بدم بیرون قفس تا جارو برقی( زنم) رو بیارن واسه رُفتن دونه‌ها.
    نمی‌دونم از کِی و چرا عاشق سوراخ بالای جارو برقی شدم و “زنم” حسابش کردم. به دیدنش عادت کردم.
    _ مثل همیشه حواسم باشه زنه باهام درددل نکنه آخه چند بار شنیدم که به همه می‌گه انقده با چیزای اطراف و شخصی‌اش اُنس می‌گیره که حتا باهاشون حرف می‌زنه. قبل از من “فلفلی” همنوع منو داشتن که بعده دو ساعت گفتگو باهاش دق کرده و مُرده.
    #گزارش‌نیک

    پاسخ

    1. با درود چرا نامم این‌گونه نوشته شده؟ ناهید یوسف‌زاده شوشتری هستم.

       پاسخ

    2. با درود چرا نامم در گزارش‌نیک این‌گونه نوشته شده؟ ناهید یوسف‌زاده شوشتری هستم.

       پاسخ

37. گزارش پنجاه و هشت
    سال واژه: تبدیل
    از گزیده‌کارهای نیک امروزم:
    _نوشتن اولین رخدادک و فرستادن آن در کانال بعد از صحبت با دوستان همسفر عزیزم مخصوصا مینا
    _ امروز خوره‌ی فیلم و سریال دیدنم فعال شده بود.
    ادامه‌ی سریال کره‌ای مترسک را دیدم.
    دو قسمت یَل دیدم و حرص خوردم.
    قسمت اول سریال جدید carrie را دیدم. گویا اولین رمان منتشرشده‌ی استیون کینگ بوده. استیون کینگ نویسنده‌ای که اثرات به یادماندنی و دوست‌داشتنی در ذهن من دارد.
    _ یک گربه از صبح رو‌به‌روی خانه‌مان خوابیده بود. منم که گربه ندیده، تکه‌ای برغ برداشتم و رفتم پایین.
    عجب استقبالی. کم مانده بود بپرد بغلم. با آن موهای مشکی براق و چشم‌های سبز خودش را به من می‌کوبید.
    _ یک ریلز اینستاگرام باعث شد هوس کیک هویج به دلم بیفتد. همراه با ویدیوی یوتیوب شروع به آماده‌سازی کردم. بافت و طعمش عالی شد.
    بعضی وقت‌ها این کارهای یهویی به سرم می‌زنند و اگر شرایط انجامش نباشد پَکَر می‌شوم.
    طعم دارچین جادوی کیک شده بود.
    مدت‌ها ساعت هشت تا هشت و نیم صبح بیدار می‌شدم و وقت بیشتری داشتم. اما الان که حدودا یک ساعت دیرتر برمی‌خیزم انگار که چند ساعت عقب می‌افتم. امیدوارم بتوانم این چرخه را دوباره درست بچرخانم.
    خداوندا برای من و همسفرانم فردا را نیکی‌افزون گردان.
    راستی اسمم را در لیست واژه‌های گزینش شده‌ی کارگاه دیدم و سعی کردم با کلمه‌ام جمله‌سازی کنم.
    البته با ویس استاد فهمیدم که کلمه‌هایمان خیلی جای خلاقیت بیشتری دارند. امیدوارم تمرین بعدی را هم به‌خوبی به سرانجام برسانم‌.

    پاسخ

38. گزارش نیک
    درس امروز: وبینار کلونتری را موازی با هیچ کار ئیگری قرار مده. تمرکز از دست‌رفته‌ات توان فهم ان را می‌گیرد.ا
    امروز روزنیکویی نبود که بخواهم از ان گزارشی‌نیکو بنویسم. انفولانزای لعنتی خیلی به دست‌وبالم پیچیده به هرجان‌کندنی که بود ناهار پختم. غذا خورده‌وناخورده قرص خوردم و خوابیدم. وقت بیداری روز را به‌ شب سپرده بودند. یک‌ساعت تمام ازادانه نوشتم. سرم سبک شد. ان مرد با خرید امد. ‌به چندکارگی افتادم. شام رژیمی شستن ظرف‌ها بسته‌بندی خریدها و تحویل خرماها از مادر. سری به ان پدربزرگ پیر که از گذران عمر او دل سخت می‌گیرد. با یارا شام زدیم و غیبت کردیم. برگشتیم خانه با “ح “حرف زدم تا از ظرف‌ها رها شدم. کمی شب‌نشینی کردیم و خسبیدیم. بقول کلونتری ما ایندگانیم.

    فاطمه بهزادی مقدم
    دوم ابان چهارصدوپنج
    شنبه

    پاسخ

39. ساعت ٦ صبح بيدار شدم.
    پسرم را راهی مدرسه کردم.
    پیاده روی دور دریاچه در هوای سردو‌مطبوع.
    خرید نان سنگک.
    صرف صبحانه.
    ساعت ۹ باشگاه پیلاتس رفتم.
    ثبت رخدادک در باشگاه نویسندگی و‌کانالم.
    مقدمات ناهار را آماده کردم.
    در «تمرین» شرکت کردم بعضی از دوستان کارهاشون به دل نشست.
    مرتب کردن خانه وآشپزخانه.
    شرکت در وبینار.
    شرکت در تولد دوستم مژده.
    ادامه‌ی مطالعه‌ی کتاب «ازش چی یاد گرفتی»
    دیدن سریال قمار باز.
    خستگی و…
    شبتان نیک

    پاسخ

40. سلام خال‌خالی
    دوست داری از کارهای امروزم بدانی؟ تو هم می‌توانی از سفرهایی که امروز به تن سگ‌ها و پلنگ‌ها داشتی بنویسی. امشب فهمیدم که یک گونه از گورخرها هم هستند که تو تنشان را نقاشی کرده‌ای. جالب است نه؟ آزمودن راهی جدید، بدن‌مندیِ تازه. بیا برایم از عجیب‌ترین و عادی‌ترین کارهایت بگو. این‌بار همه‌شان را می‌خوانم.
    من امروز آنقدر زود بیدار شدم که خورشید. تا دو ماه باید با طلوع بیدار شوم و آه. آه. آه. مورنینگ‌ها چرا این‌قدر مورنینگ‌اند؟ مثلا ۹ هم صبحِ خدا است. به‌خدا.
    بعدش کلاس بود و شرح‌حال گرفتن و تمرین سوند روی مولاژ و این‌ها. بعدتر تا برگشتم خوابگاه شروع کردم به نوشتن و آزادنویسی و درس خواندن و «شازده کوچولو در مترو» و صوت وبینار دیروز و شرکت در وبینار امروز و آزادپرسی و این‌ها. بعدترتر شام بود و پیاده‌روی و باز کردن بسته‌ی کتاب‌های جدیدم و این‌هاها. بعدترترتر که حالا باشد نشسته‌ام توی تراس تاریک خوابگاه به آزادکشی‌ و آزادنویسی تا شلوارم که پهن است خشک شود و ببرم اتویش کنم. دولینگو هم مانده خال‌خالی. راستی خال‌خال‌جانی. می‌دانستی اگر من به‌جای ۲۴ ساعت، ۴۸ ساعت هم در روز زمان داشتم، آن‌قدر می‌نشستم تا دیر شود که عجله کنم؟ من نمی‌دانستم. همین‌ها دیگر. شبت راه‌راهی.

    پاسخ

41. گاهی تغییر بینش هامون میتونه باعث بشه در ناامنی،امنیت.در غم واندوه،آرامش. در خفقان آزادی و در تنهایی،تعلق وعشق رو در درونمون حس کنیم.
    این روزا خیلی روی جهان بینی خودم کارمیکنم و این حسها رو تجربه و لمس کردم تا حدی، به نظرم هر روز باید در موردش یاد بگیرم. امروز دوباره تکرار آموزی انجام دادم و درمورد شکرگذاری،عمیق تر یاد گرفتم.
    این روزا حس میکنم بیشتر از همیشه لازمه شکرگذار باشم و روی بینش ها و درونیاتم کارکنم؛ تا هرچقدر که محیط و اتفاقات بیرونی سخت و طاقت فرسا هستن کمتر درونم زلزله بیاد و دچار فروپاشی بشم و بتونم با همین ابزارها خودمو قوی تر کنم.
    راجب همینم آزادنویسی انجام دادم و به خودم توضیح دادم چطور میتونم بیشتر شکرگذار باشم
    و مثل آدمی که واقعا شکرگذار هست، سعی کردم روزمو شروع کنم.
    پنج و ربع صبح بیدارشدم و سه صفحه از صفحات صبحگاهیمو نوشتم و رونویسی انجام دادم.
    چندساعتی به مطالعه در سایت مدرسه نویسندگی گذشت،خوندم و تمرین کردم . وخوابم برد دوباره، حدود دو ساعت . بعدش اطرافمو مرتب کردم، و اومدم سراغ دوره های روانشناسیم و بعد کلاس ورزش داشتم و وبینار نویسنده ساز و بعدشم پیاده روی. در کل راضی بودم از خودم و روزم. می‌خوابم به امید فردا که روز بهتری بسازم.

    پاسخ

42. گزارش نیک | دوم آبان ۱۴۰۵
    سال‌واژه‌ام: جسارت

    امروز فیلم «ندیمه» را دیدم، یا درست‌تر بگویم، تماشایش را نیمه‌کاره رها کردم. وسط فیلم سردرد شدیدی به سراغم آمد و دیگر نتوانستم ادامه بدهم. حالا دلم نمی‌خواهد چیزی بگویم، چیزی بنویسم یا حتی سعی کنم آنچه را دیدم برای خودم معنا کنم. دلم فقط سکوت می‌خواهد. از آن سکوت‌هایی که قرار نیست چیزی را حل کنند یا به نتیجه‌ای برسند. فقط باید باشند.

    امشب، برخلاف همیشه، نمی‌خواهم کلمه‌ها را وادار کنم چیزی بگویند. می‌خواهم بگذارم همه‌چیز همان‌طور که هست، ناتمام بماند. حتی این گزارش.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

43. – صبح اول وقت دوش گرفتم و خشک کرده و نکرده پریدم بیرون. خاله را بردم بانک. شعبه مملو بود از سالمندانی که آمده بودند سراغ حقوقشان. خاله دو تا شماره از دستگاه گرفته بود، ۱۸۶ و ۱۸۷. گفت من همیشه دو تا شماره می‌گیرم، هر کدام که قسمت شد. من در ذهنم می‌گفتم چه فایده‌ای دارد دو شماره پشت هم، به این فکر بودم که دومی را به کسی بدهم که در کمال تعجب ۱۸۶ را اصلن اعلام نکرد و پرید روی ۱۸۷. گفتم بی‌حکمت نبود که خاله دو شماره گرفت.

    – صادق اگر باشم از فاصله‌ای که قرار است ایجاد شود چندان هم ناراضی نیستم. دو دهه است که زندگی‌ام این‌گونه پیش می‌رود؛ فاصله، تغییر، فاصله، تغییر. همیشه در پی فاصله‌ها تغییرهای خوبی رخ داده است.

    – دوباره رفتم پیش عزیز قلبم، گندم ریخته بودند، نمی‌دانم کار چه کسی بود، گذاشتم بمانند.

    – جاده همیشه انرژی آدم را تغییر می‌دهد.

    – غم و اضطراب دامنگیرم هستند و تنها نخ تسبیحی که مرا به زندگی وصل نگه می‌دارد خداوند است؛ می‌دانم که برگی بدون اذن او نیفتاده و نخواهد افتاد و این آرامم می‌کند.

    – بعضی مکان‌ها آنقدر غمگینم می‌کنند که جز پیاده‌روی راه نجاتی سراغ ندارم. رفتم پیاده‌روی و حالا فکر می‌کنم کاش می‌شد اصلن برنگردم.

    – پروردگارا، توکل یعنی حرکت‌کردن زیر سایه‌ی اعتماد نه توقف‌‌کردن. این نوع حرکت است که برکت می‌بخشد. یاری کن با توکل حرکت کنیم.

    – الهی شکرت…

    پاسخ

44. خواب صبح همیشه شیرین است و دل‌کندن از آن سخت. مخصوصا صبح‌های شنبه.
    به بچه‌ها می‌گویم کلمات هم مثل ما خانواده دارند. آن‌هایی که ظاهر و معنی‌شان شبیه هم است هم‌خانواده می‌شوند. مثل شباهت شما با اعضای خانواده. بعد گیاهی می‌کشیم با ریشه و برگ‌های متعدد. سه حرف مشترک می‌نویسیم در قسمت ریشه. کلمات هم‌خانواده نوشته می‌شوند روی برگ‌ها.
    بعدازظهر است و خوابم نمی‌برد. کتاب می‌خوانم. شب یک شب دو. برخلاف تلاشی که در گذشته کردم و جواب نداد، این‌بار به‌سرعت جذبش می‌شوم. می‌خوانم و جلو می‌روم و گذر زمان را حس نمی‌کنم.
    در نویسنده‌ساز شرکت می‌کنم. پانزده دقیقه آزادنویسی می‌کنیم. این باهم‌نویسی خیلی لذت‌بخش است. حرف‌های نگفته روی کاغذ جاری می‌شوند.
    می‌نویسم گفتم… گفتی… گفت… و با آن بازی می‌کنم. چند مورد به دلم می‌نشیند که با آن‌ها کار کنم برای تمرین شعرماهی.
    بعد هم تمرین موسیقی، گزارش نیک و رفتن به خواب.

    پاسخ

45. – امروز هم به انتظار همان تلفن مهم گذشت.
    – باید دو اسکریپت برای یوتوب آماده کنم اما حوصله‌ام نمی‌کشد. تولید محتوا جان‌کاه و جان‌فرساست.
    – سه ماهی می‌شد که از وب‌سایت‌ها بک‌آپ نگرفته بودم.
    – آزادنویسی را تبدیل کردم به جستارنویسی. از نتیجه راضی‌ام.
    – یاد خانهٔ پدربزرگ پدری‌ام افتادم. خوشحالم که خراب شده و دیگر هیچوقت قرار نیست ببینمش.
    – هوا دارد کم‌کم سرد می‌شود. یک همکلاسی داشتم که همیشه وقتی آبان می‌آمد می‌گفت: «هوا بس ناجوانمردانه سرد است».‌ خودش ناجوانمردتر بود!
    – ساعت ۴ که می‌شود فکر می‌کنم از مدرسه و دانشگاه به خانه آمده‌ام و وقت خواب است.
    – تو آن سر دنیا غرق در نعمت، من این سر دنیا غرق در ذلت.
    – خواندم اما نفهمیدم. شاید حواسم نبود. شاید نمی‌خواستم بفهمم. شاید نویسنده بد نوشته بود. شایدهایی که پشت سر هم می‌آیند تا نفهمیدنم را توجیه کنند.
    – یکی گفته: «می‌ترسم اینترنت همیشه همین‌طوری بماند، وضع همین‌طوری بماند، من هم همین جا بمانم». من هم همین‌طور، من هم.
    – پیاده‌روی و بعدش خرید شیرینی؟
    – اسکرول اینستاگرام تعطیل.
    – «تباهی ته ندارد». جناب ویکتور هوگو گفته. اولین نویسنده‌ای که پرسونال برندیگ را در زندگی‌اش جدی گرفته.
    – باز گفت‌وگو. باز بحث‌های بی‌نتیجه. آن قدری که در خانهٔ بحث سیاسی و اقتصادی می‌شود در مجلس نمی‌شود.
    – فکر و خیال وسط وبینار نویسنده‌ساز تمرکزم را ربود.
    – عزت مهرانپور، ناظمِ عقده‌ای دوران راهنمایی‌مان. عجب کم عقلی بود. عزت کم‌عقل. وقتی چشمش به زنجیر ساعتم افتاد دستور داد که از جا در بیاورمش. گفتم: «تمام زیبایی ساعت به زنجیرش است و پنج ماه پول توجیبی‌هایم را جمع کردم تا بخرمش. از فردا دیگر نمی‌اندازمش». گوشش بدهکار نبود. فکر می‌کرد آن زنجیر چند سانتی اگر سر جایش بماند دنیا زیر و رو می‌شود. زنجیر را کَند و با خودش برد.‌ «من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود».

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

46. بیدار که شدم گیج بودم‌. به خاطر بخاری. یادم رفته بود روی شمعک که می‌گذارم گاز می‌دهد. دیشب اینقدر سرد بود که بخاری را روشن کردم و خب صبحم گیج بودم. بیشتر از روزهای دیگر هم خابیدم. شاید به خاطر همین گیجی بخاری بود.
    تمرینجا بود و خاندن تمرین‌ها و بازخورد گازخورد‌.
    با فرشته «طوطی» خانیدم. یک صفحه من یکی فرشته‌. یک ساعتی خاندیم.
    نوشتیم باهم. نیم ساعت. گیج بودم و سردرد داشتم و بای بای کردم.
    نویسنده‌ساز بود و دست‌نویسنده. یک ربع هم آزادنویسی کردیم.
    بیست دقیقه‌ای وصل شدیم تا بنویسیم که من نقاشی کردم.
    نویسنده‌سخنران بود.
    با بچه‌ها صحبت کردیم‌. الهه زودتر رفت. باز صحبت کردیم و بعد رفتیم تا بخانیم‌. «درباره‌ی هنرمند جنجالی» را خاندم.
    کودک‌نو را بود و اینبار برنامه کودک بود. خوب بود مثل همیشه دوستش داشتم و خوش گذشت. سحر و کودک‌نو شیرینی شنبه‌هایند.
    آزادنویسی کردم.

    پاسخ

47. 📝 #گزارش_نیک ۱۶۵
    جای خالی سلوچ بالاخره به اتمام رسید و اقعا دوستش داشام و پیشنهادش می کنم فقط چون اصطلاحات محلی زیاد داره با حوصله بخونید«ما چیزی نداریم که گم کنیم ما چیزی نداشته ایم که گم کنیم ما برهنه به دنیا آمده ایم و هنوز هم برهنه ایم. #جای_خالی_سلوچ»
    روز خوبی را در کلاس مدرسه نگذراندم چند نفر که آخر پیدایشان نکردم پشت سرم صدای بلبل در می آوردند و عمدی مرا دست می انداختند بلند داد کشیدم که چای روی میز ریخت و سرم درد گرفت اما از رو نرفتند انگار با من مشکل دارند و در نهایت یکی شان حرفی جلوی جمع مستقیم به خودم زد که تیر خلاصی بود…فکر نکنم دیگر سر کلاسشان بروم احتمالا کلاس را واگذار کنم وقتی آمدم منزل از شدت غصه اشک هایم مرا در آغوش کشیدند تا عصر تختِ تخت خوابیدم.قبلاً فکر می کردم زندگی یک موهبت است ولی الان بنظرم… صرفاً گذرگاه عذابیه که به این راحتی تمام نمی شود.
    @Maryamwriter_2 چنل تلگرام

    پاسخ

48. گزارش نیک عزیزم، سلام.
    به اصرار و خواهش خستگی‌های روز قصد داشتم دستت را رها کنم. اما وقتی آنطور خیره شدی به نه نگفتم، برایت نوشتم.
    همین حالا که می‌نویسم روی تخت دراز کشیده‌ام. مادر در اتاق بغلی نشسته و با پشت ملاقه بر فرق سر انار‌ها می‌زند. صدایشان را می‌شنوم، تق‌تق. گلدان کوچک روی میز هشت گل داشت. امروز سه‌تاشان خشکیدند.
    می‌دانم می‌خواهی بدانی که امروزم چگونه بود و چطور گذشت. در براندازی کلی روز خوبی بود اما از جزئیات هم برایت می‌گویم.
    امروز صبح ننوشتم. چند روزی‌ست صبح‌ها نمی‌نویسم و نوشتن را به شب موکول
    کرده‌ام.
    امروز صبح به پیشنهاد برایان تریسی قورباغه‌‌ام را قورت دادم. یعنی سخت ترین کار روز را اول روز انجام دادم. از خواندن کتاب‌های درسی فرار می‌کردم. اما امروز به آن‌ها دل دادم.
    امروز به پیاده‌روی رفتم. سی دقیقه بیشتر نبود اما هر لحظه‌اش لذت بود.
    بعد از پیاده‌روی به تماشای فیلم نشستم. فیلم زیبا و تاثیرگذاری بود انگار عشق را در گوش تک‌تک ثانیه‌های فیلم خوانده بودند.
    اتاقم را جارو کشیدم. کتاب‌ها را مرتب کردم. از حال و هوای جوانی مسکوب هم خواندم. سخت عاشق است. سخت در عذاب. چه غم‌انگیز است دیدن سرگشتگی‌‌های ناشی از عشق. و چه دردناک. به بچه‌ها می‌ماند غرغر می‌کند. عصبانی می‌شود. اما همین که دلبر را می‌بیند همه چی را از یاد می‌برد و چون آب زلال می‌شود.
    امروز کمی به تمرین خط پرداختم. یک نقش هم بر کاغذ زدم. به دلم ننشست. راستش یک چیزی کم داشت که هرچه زور زدم نفهمیدم عیب از کجاست.
    دیگر چیزی برای گفتم ندارم. البته نه که ندارم، دارم. اما دیگر میل به نوشتن ندارم.
    فکر می‌کنم دیگر کافی باشد. لطفا به همین قدری که نوشتم دلت راضی باشد.

    ۱۴۰۵/۸/۲

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

    پاسخ

49. پس از نوشتن صفحه‌ای صبحگاهی، برنامه‌های روز را فهرست کردم. برای پیگیری سواستفاده از شناسه‌ام در بله و کلاهبرداری با اعتبارم در اسنپ‌پی، به دفتر خدمات الکترونیک رفتم تا شکواییه‌ای تنظیم کنم. دزدی ساعت ۱۸ روز پنج‌شنبه اتفاق افتاد و دستم به هیج‌کجا بند نبود. حدود پنجاه‌نفر پیش از من در صف بودند.
    حافظ نویسی کردم با این شعر:
    حسن تو همیشه در فزون باد
    رویت همه ساله لاله‌گون باد
    به سراغ هملت رفتم، تیناب به معنای خاب‌دیدن و آفرینه را کشف کردم.
    پس از آزادنویسی، نوبتم رسید. باید منتظر دریافت پیامک می‌شدم تا به پلیس فتا بروم. موکول شد به فردا.
    به خانه آمدم، تار نواختم و یوگا تمرین کردم.
    امروز در تمرین‌جا، نوشتن جمله‌های کوتاه ولی پرمایه را برداشتم. یک کلاس حضوری یوگا برگزار کردم. به نیمه‌ی دوم در نویسنده‌ساز و آزادپرسی رسیدم. از پرسش و پاسخ هم بهره‌ها بردم.
    خاهرزاده‌هایم تماس گرفتند و گفتند که شناسه‌ی روبیکایم به دلیل کلاهبرداری به حالت تعلیق درآمده و این مطلب هم درج شده. موبایلم را در وضعیت پرواز گذاشتم تا مزاحم، پیش‌تر نرود. پس از این خبر، پرش ذهنی داشتم و قادر به جمع‌کردن حواسم نبودم. اگر سامانه‌ی فدراسیون بر اپلیکیشن‌های ایرانی نبود، پِهِن هم بارشان نمی‌کردم. نوشتم و تار نواختم.
    با موبایل مادرم که فیلترشکن و تلگرام ندارد، گزارش نیک را فرستادم و تا پایانِ امروز، باز هم خواهم نوشت. فقط می‌نویسم چون در حال حاضر نمی‌توانم کتاب‌ها را بفهمم.

    پاسخ

50. سال‌واژه‌ام: خودآغوشی

    صبح را با امتحان کتابت و نوشتن صفحات صبحگاهی آغاز کردم. بعد در میز شعر به گفت‌وگو نشستیم. بعدتر دقیقن همین امروز که فکر می‌کردم بهتر شده‌ام، بدتر شدم. کلاس داشتم اما دانشگاه نرفتم. تا عصر گیج‌وگول گذراندم. آزادنویسی در وبینار نویسنده‌ساز کمی سرحالم آورد. بعد صحبت به هوش مصنوعی کشید. دیدگاه استاد را خیلی دوست داشتم. نه در نویسندگی که در هنر و گرافیک هم بحثش هر روز داغ و داغ‌تر می‌شود. بدون علم و هنر این ابزارها به چه کار می‌آیند؟ مزخرفی‌اند تلنبار بر مزخرفات دیگر. بعد از وبینار در جلسه‌ی نویسنده‌سخنران شرکت کردم. بعدتر با زری عارضی تلفنی حرف زدیم. حرف‌های خوب‌خوب. حرف‌های ریزریز و خنده‌های زیرزیرکی. خیلی چسبید. جلسه‌ی کارگاه شعر و بازخوردها را گوش دادم. همین. روی زمین نیستم. در خلا می‌نویسم انگار؛ با پلک‌های سنگین. با چشم‌هایی که به سختی روزها بیدار می‌مانند. دلم می‌خاست هرجور شده خرده‌خط‌هایم را بنویسم. امید اینکه فردا نیک‌تر باشد.

    پاسخ

51. امروز چطور بودی؟
    آبیِ معمولی.
    صبحت را یادم هست. کمی بهم ریخته بودی؟
    صبح شنبه وقتی با آرامش رفتم سر کلاس که هزار را درس بدهم دو بچه‌ی بی‌تربیت حرف‌های اضافه می‌زدند. کمی کدر شدم. قهوه‌ای کدر. ولی بعد…
    بعد را یادت هست؟ صبحانه چه خوردی؟
    املت بدمزه. قرار شد دیگر خودمان صبحانه ییاوریم مدرسه. بعد از آن هم گذشت و گذشت. دیکته گفتم و درس دادم.
    دیکته؟ چندبار یک جمله را تکرار کردی؟
    فکر می‌کنم یکی را بالای ده بار گفتم. یکی می‌گفت جا مانده‌ام عین هر باری که تکرار کردم نگاهم می‌کرد و نمی‌نوشت. نمی‌دانم چرا؟ واقعا چرا؟ تو می‌دانی؟
    اگر تو نمی‌دانی من از کجا بدانم؟ از آن حرص بده‌ها بود اره؟
    بدجور لاصب.
    بعد از مدرسه چکار کردی؟
    رفتم خانه‌ی مامان. دلم برایش تنگ شده بود‌. به الهام زنگ زدم و او هم آمد.
    پس جمع‌تان جمع بود و خوش گذشت؟
    بد نبود. اولش خیلی درگیر مدرسه بودم. بعدترش هم. دیکته صحیح می‌کردم. حرف می‌زدیم قبل‌ترش. الای خیلی بامزه بود و ما را می‌خنداند و الهام را حرص می‌داد.
    الهام رفت و کمی بعدش فاطمه آمد.
    بعدترش چه شد؟
    با فاطمه حرف زدیم از مدرسه. از غش کردن شاگردش گفت‌. منم از داستان هزار. زهرا هم زنگ زد و حرف زدیم. عکس‌های قدیمی را در لپ‌تاپ نشان می‌داد و چقدر خندیدیم. چه بچه بودیم. عکس‌ها زنده بودند. خنده‌هایمان.
    دلت تنگ نشد؟
    دلم… چرا دلم تنگ شد برای آن روزها. اما نمی‌خواهم بهشان برگردم. آن روزها هم سخت بود. جور دیگر. چقدر درس می‌خواندم. و حالا هم سخت است.
    خسته‌ای؟
    نه زیاد. ولی بعضی چیزها خیلی خسته‌ام می‌کند که بیشتر از همه مربوط به پول است. پول.
    حالا چطوری؟
    بد نیستم. آمده‌ایم خانه و می‌خواهم بخوابم. امروز جز با تو ننوشتم. چه می‌شود کرد. بعضی روزها این‌طوری‌اند دیگر.

    پاسخ

52. فاطمه شبّه‌ی عزیز،
    در این چهار روز گذشته که روی هم، شش صفحه‌ نثر داستانی نخوانده‌ام، هر روز تمرین‌های Core و انعطاف‌پذیری‌ام را با دقت پی گرفته‌ام و حضورم در شرکت و باشگاه و سالن رقص راس ساعت بوده. علت را کاویده‌ام و پی برده‌ام صرف حضور در مکانی مشخص، پایبندی‌ام را به انجام کار بیش‌تر می‌کند. شاید چون ذهن‌ سرگردانم را به کاری واحد می‌سپارد و از پرسه زدن در سطرهای لیستم خلاص‌. لیست کارهای روزانه‌ام، دالان بی‌پایانی‌ست با هزار پله که هرچه پایین بروی آخر ندارد. به‌نظرم خواندن باید برای خودش مکانی داشته باشد تا تکلیفش روشن شود و در پله‌های پایینیِ دالانِ بی‌انتهایم گم نشود. کافه رفتن را دوست ندارم. اصلا باشگاه رفتن را هم‌ دوست نداشتم و مدت‌ها در خانه تمرین می‌کردم تا فهمیدم در باشگاه تمرین‌ها ‌پرفشارتر، کوتاه‌تر و بازدهی‌شان چند برابر است. باشگاه را برای دور زدن ساعت انتخاب کردم. اما برای خواندن، شاید فقط جدا کردن مبلی تک نفره در فضایی جدای از مبلمان خانه کافی باشد.
    امروزم، بیش‌تر به زیر و رو کردن فایل‌های آفلاین دوره و کارگاه‌های قبلی گذشته. کارگاه “واژه‌باز” که اولین تمرینش، ساختن کلمه‌های ترکیبی‌ بوده. مثل “چشم‌ باران” به معنای چشم چرخاندنِ بسیار بر کسی، از سر مهر و تحسین. دقت کرده‌ای باران چنان لطافتی دارد که در “بوسه‌باران”، “اشک‌باران” (که ترجیح می‌دهم اشک شوق باشد نه از غم)، “نورباران” و “ستاره‌باران” چه خوش‌ می‌نشیند؟ مانده‌ام چرا واژه‌ی “تیرباران” یا “گلوله‌باران” داریم؟ چطور باران در این دو ترکیب، درست جایی می‌نشیند که لطافت پرپر می‌شود؟
    راستی چرا در دو نامه‌ی قبلی، نامه‌ها را نبسته‌ام؟
    مثلا با فدای لطافتت؟ نه بهم نمی‌چسبد. پس:
    فدای شباهتت!

    پاسخ

53. سلام لولوی زیر تختم امشب به تو نامه می‌نویسم. البته می‌دانم که لولو نیستی. اما من که همیشه تخت بالایی هستم تکان‌تکان‌هایت گاهی حس زلزله می‌دهد بهم و برای همین لولو هستی.
    صبح از شر یکی از سخت‌ترین مقدمات‌ها رهایی یافتم. از شر یک لولو. مواظب خودت باش. سوال‌ها یا خیلی سخت بودند یا خیلی راحت. به‌هرحال رهایی یافتم.

    بعدش به کلاس روش‌تحقیق رفتم. گوش ندادم چندان. کتاب خواندم. از برتری خفیف. حرف از الگوها بود. با آدم‌هایی باشیم که هم‌مسیر ما باشند. یا قبلا به جایی که می‌خواهیم برسیم، رسیده‌ باشند.

    بعدش نشستیم و حرف زدیم. از کتاب‌ها و فیلم‌ها و سلیقه‌ی گوتیک و هالووین و لولوها و…
    از ونی که انگور(ایگنور) می‌کند بدم می‌آید. لولوها سبز هستند و ژله‌ای؟ چرا تو ذهنم این‌شکلی دارمت.

    بعدش وبینار نویسنده‌ساز را بودم. دست نویسنده‌ساز. آره لولو پیاده‌روی کردم. آزادنویسی هم کردم تو وبینار. گزارش‌نیک که می‌نویسم. کلمه هم آره معمولا. تکرار؟ آره دا حرف‌های این فصل از برتری خفیف همینطور بود.

    بعدش فیلم جدید اسپایدرمن را دیدم. پیتر و جین خیلی شبیه بودند. اما داستان پیتر زودتر شروع شد و برای همین توانست به جین کمک بکند. تا او هم همان چیزی را یاد بگیرد که پیتر یاد گرفته بود. که کمک بخواهد. که بداند تنها نیست.

    و بعد داستان‌کوتاه غروب مسی را خواندم از رضا جولایی. اولش فکر کردم شبیه موراکامی بود. اما داستان‌کوتاه‌های او معمولا در طول یک خط پیش می‌رود. این چرخه بود.

    پاسخ

54. سال‌واژه: تغییر

    صبح، بعد از اینکه جماعت صبحانه‌خور متفرق شدند، قرمه‌سبزی بار گذاشتم. بعد سراغ گلدانم رفتم، آن را به سمت آفتاب چرخاندم و حسابی آب دادم. در حین مطالعه هم چای تازه‌دمی خوردم که حسابی به من مزه کرد.

    نگرانی بابت فشار خون بالای مامان رهایم نمی‌کرد. برای همین، بردمش کلینیک و بعد از خریدن چند قلم دارو به خانه برگشتیم. خوشبختانه فشارش بهتر شد و خیالم کمی راحت‌تر شد.

    بعد از برگشتن، چاشنی‌های قرمه‌سبزی را اضافه کردم و کمی روی رمانم کار کردم. یک طرح هم برای ایده‌ام نوشتم و توانستم بخشی از کارهای نوشتاری‌ام را پیش ببرم.

    با مریم هم صحبت کردم و قرار گذاشتیم با هم به کتابخانه برویم و کمی کتاب‌بازی کنیم.

    بعدتر با مامان دربارهٔ احترام به والدین حرف زدیم. مثل همیشه، صحبت به دختر دایی‌ام کشید و باعث شد به نوع متفاوتی از عشق فکر کنم؛ عشقی که خودش را در رفتار و مراقبت از آدم‌ها نشان می‌دهد.

    اتفاقی هم افتاد که آزرده‌ام کرد و ذهنم را به هم ریخت. انگار ذهنم دوباره دلش شیطنت می‌خواست و نمی‌گذاشت ماجرا را به حال خودش رها کنم. برای همین، مفصل آزادنویسی کردم و هرچه در ذهنم می‌گذشت روی کاغذ آوردم. نوشتن کمک کرد افکارم را بیرون بریزم و کم‌کم آرام شوم.

    امروز به روزم نمرهٔ ۹ دادم؛ هم فشار مامان بهتر شد و هم توانستم کارهای عقب‌مانده‌ام را جمع‌وجور کنم و چیزی برای فردا باقی نگذارم. همین که خیالم از مامان راحت‌تر شد و کارهایم را به سرانجام رساندم، باعث شد روزم را با رضایت بیشتری به پایان برسانم.

    پاسخ

55. امروز کسل بودم چون مجبور شدم دخترم را نیمه شب ببرم دکتر و ساعت دو صبح خوابیدم و پنج نیم هم بيدار شدم. توی اداره گیج و منگ بودم و صورتم چروک افتاده بود از بی‌خوابی. بنابراین در نوشتن تمرکز لازم را نداشتم با این‌حال سعی کردم تا حد امکان بنویسم و تمرین شعر را هم کمی پیش ببرم. امروز بیشتر از اینکه مطالعه کنم درباره‌ی مطالبی که این چند روز خوانده بودم برای دیگران حرف زدم و برای خودم هم یادآوریِ خوبی بود.
    تا بعد

    پاسخ

56. صفحات صبحگاهی نوشتم.
    ۱۱ صفحه از «ملکوت» را خواندم.
    ناهار پختم.
    پادکست «جافکری» را گوش دادم.
    دخترم را کلاس بدنسازی بردم. آنجا نشستم و «ملکوت» خواندم. حواسم به حرکات بچه‌ها هم بود.
    به خانه که رسیدیم، برای دخترم سیب‌زمینی سرخ‌کرده درست کردم. ظرف‌ها را شستم.
    در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم.
    دخترم را کلاس بسکتبال بردم. مادرهای بچه‌ها گفتند برویم به مغازه های مبل‌فروشی که نزدیک آنجا بود، سر بزنیم. تا نصف خیابان را با ماشین من رفتیم و بقیه را پیاده. یک مغازه خوش‌قیمت هم پیدا کردیم و با فروشنده صحبت کردیم. موقع برگشتن درهای رحمت الهی باز شد و باران گرفت. صحبت می‌کردیم و راه می‌رفتیم. باران ریز ریز می‌بارید. سپس انگار در آسمان باز شد و باران شدید همراه با غرش در پی آن آمد. به ماشین که رسیدیم، خیس خیس شده بودیم.
    به خانه که برگشتیم همسرم گفت که از سروصدای بیرون گمان کرده است که جنگ شده است؛ درست همان موقعی که ما زیر باران می‌دویدیم تا زودتر برسیم.

    پاسخ

57. استاد انگار هنوز گلویش درد می‌کرد و زیاد نمی‌توانست حرف بزند. پس می‌خاست پروژکتور را روشن کند و فیلم آموزشی را روی پرده بیندازد، اما هرچه با آن کلنجار رفت، نتوانست این کار را بکند.
    پس قرار شد فیلم را از توی لپ‌تاپش ببینیم. صدای فیلم نمی‌آمد. رفت صدا را بیشتر کند یا به اسپیکر وصلش کند، که آن را هم نتوانست انجام دهد. پسرها میز استاد را جلوتر آوردند تا اوضاع بهتر شود. ما هم برای دیدن فیلم آمدیم ردیف‌های جلوتر. اما وسط فیلم، استاد می‌آمد تا به خیال خودش توضیحی بدهد، به جای درس، فقط کله‌اش را می‌دیدیم.
    بعد از استراحت، یکی از کارکنان آمد و پروژکتور را درست کرد. اما وقتی فیلم وصل شد، فقط تصویر بود و صدا نبود. اما به قول بچه‌ها، اولش هم نه صدا بود نه تصویر، حالا حداقل تصویر بود.
    بعد از گذشت نیم قرن، کلاس تمام شد.
    حالا چی می‌شد مثل اون هفته تمرگیده بود تو خونش؟

    پاسخ

58. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. شرکت در وبینار نویسنده‌سخنران و یاد‌آوری اهمیت صحبت کردن. از استاد ممنونم بابت فراهم‌سازی این فرصت.
    3. امروز سعی کردم که از وقت‌‌های پرتی هم استفاده کنم برای اقدام کردن کارهای که همش بهشون فکر می‌کردم. در آخر موفق هم بودم.
    4. پیاده روی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه البته امروز خداییش خیلی سرد شده بود هوا.

    پاسخ

59. کارهای دانشگاه عقب افتاده است و ترجیه می‌دهم بنویسم. بخانم. اما با آن همه کار که تا صبح‌هم اگر بشینم تمام نمی‌شوند، روبه‌رو نشوم. دوباره شدم همان مریم ترم‌های پیش. گفتم فلانم و بیسارم، اگر بگذارم کارها تلنبار شوند روی‌هم و باز شدم همان فلان و بیسار.
    ‌
    آنچه امروز را امروز کرد:
    – نوشتن صفحه‌های صبحگاهی.
    – خاندن زبان.
    – کلاس زبان.
    – انجام تمرین نویسندگی خلاق.
    – تمرینجا و بررسی تمرین و تشویق و اتمام استرس.
    – اجرای جلد دفتر تصویرسازی و نصفه ماندنش.
    – دیدار سعدی بعد از مدت‌ها و رونویسی از روی دستش.
    – وبیکار و آشنایی با پرسش‌های محل مناقشه.
    – وبینار و آزادنویسی و آخیش.
    – خوردن کلوچه‌های داغ با یه‌عالم شکلات وسطش.
    – زنگ پارسا و شنیدن جمله‌ای از او و لبخند بزرگ.
    – جلسه‌ی نهایی نویسنده‌سخنران و مشخص شدن نحوه‌ی برگزاری و جلوگیری استاد از فرار کردنم به‌خاطر ترس از روبه‌رویی با مسئولیت اجرا.
    – اتود زدن ده، دوازده‌تا شخصیت که از دل رنگ‌بازی و خط‌خطی بیرون کشیدم.
    – دیدن یک قسمت از سریال بازی تاج و تخت.
    – نوشتن رخدادک و هوا کردن در کانال.
    – دوباره معده‌ام ریخته بهم. چون گشنگی دارم و غذا نمی‌خورم. لج کرده‌ام انگار. نمی‌دانم با کی. اما هرچه مامان و بابا پیشنهاد دادند برای شام، دلم نخاست. دست آخرهم به خودم گفتم دختره‌ی بدغذا، اصلن نمی‌خاهد هیچی بخوری. حالا بیشتر از قبل گرسنه‌ام. نمی‌دانم اما چی بخورم.

    پاسخ

60. 🍀شنبه ۱۴۰۵/۸/۲
    «آزادنویسی ما را ورزیده می‌کند. تسلّط کلامی‌مان را افزایش می‌دهد. با آزادنویسی خودمان را برای روزی آماده می‌کنیم که اگر ایده‌ی درخشانی از طرف فرشتگان الهام به ما رسید، آماده باشیم اجرایش کنیم و آن را پس نزنیم.»
    این‌جمله‌ها را امروز در وبگاه مدرسه‌ی نویسندگی خواندم. ویدئویی دیدم درباره‌ی اثربخش‌کردن آزادنویسی. استاد شاهین کلانتری از منوی رستوران نویسندگی می‌گفت که متنوع است و جذاب. از کلمه‌برداری گرفته تا مونولوگ‌های شکسته و نامه‌نویسی و چیزهای عجیب‌غریب و تمرین استعاره‌سازی و امروز یاد گرفتم و…
    این منو مزیتش اینست که می‌توانی ناخنک بزنی به همه‌ی غذاهایش. می‌توانی در آزادنویسی‌ات تک‌تک از هرکدام بنویسی یا اینکه یک شیوه را برگزینی.
    ⭐امروز یاد گرفتم با نوشتن درباره‌ی نومیدی و پوچی، احساس سرزندگی و بی‌باکی می‌کنم.
    ⭐امروز یاد گرفتم دقیق‌خواندن پنج مرحله دارد:
    اول: نقل‌به‌معنا کردنِ جمله‌به‌جمله‌ی متن
    دوم: واضح‌سازیِ تز مطرح‌شده در پاراگراف
    سوم: واکاوی منطق متن
    چهارم: ارزیابی منطق متن
    پنجم: اندیشیدن از منظر نویسنده
    ⭐امروز یاد گرفتم خوب‌خواندنِ معدودی کتاب، خیلی مهم‌تر از بدخواندنِ کتاب‌های متعدد است.
    ⭐امروز یاد گرفتم که داشتنِ دایره‌ی واژگان پروپیمان، برای نویسنده اهمیت بسزایی دارد. مثلن ویلیام فاکنر آنقدر از لغت‌نامه‌اش استفاده کرده بود که ورق‌هایش لوله شده بود.
    ⭐واژه‌های تازه‌ای که امروز به دفترچه‌ی کلمه‌برداری افزودم: تَن‌ترسه، گرانبار، دلفسرده، گلگشت، خرده‌پا، هم‌پَرسه، جانگشا، چرک‌وچول
    ⭐از یادداشت‌های روزانه‌ی جلال آل‌احمد خواندم.
    ⭐امروز فرصت دست نداد به آزادنویسی با پا بپردازم. مگر اندک‌زمانی آن‌هم در خانه.
    در وبینار نویسنده‌ساز ۱۵ دقیقه آزاد‌نویسی کردیم. این‌بار به پیشنهاد استاد شیوه‌ی جذابی به‌کار گرفتیم. پرسش نوشتیم. برای دغدغه‌هایم به‌دنبال راه‌حل می‌گشتم. چندتایی از سوال‌ها راهگشایم شد.
    لای آموختن‌ها خرده‌کاری هم بود از جمع‌وجورکردنِ وسایل و راست‌وریس‌کردنِ کارها و آشپزی و…
    شب‌هنگام به گشت و تماشا در دیوان خواجه مشغول شدم و از زلالِ غزل‌هایش نوشیدم:
    باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش
    بر جفایِ خارِ هجران صبرِ بلبل بایدش
    ای دل اندر بندِ زلفش از پریشانی مَنال
    مرغِ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
    رندِ عالم‌سوز را با مصلحت‌بینی چه‌کار؟
    کار مُلک است آن که تدبیر و تأمل بایدش
    تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافری‌ست
    راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
    شب خوش🌱

    پاسخ

61. کاشکی مهمون خونه‌ها هنوز بودن.
    دیشب از شدت خستگی ظرف‌ها رو نشستم‌‌.
    کمد لباسا رو تمیز کرده بودم.
    ولی تمام وسایل نقاشی روی تخت ولو بود.
    لباسای اتاق بچه‌ها رو ریخته بودم روی تخت‌‌شون.
    می‌خواستم تحولی عظیم در خانه به پا کنم.
    نتیجه این شد که به هیچ کاری نرسیدم و همه توی هال خوابیدیم.
    ساعت ۶ بیدارشدم. محمد و مهرسام رفتن. دیدم حال ندارم خوابیدم.
    با زنگ مریم بیدار شدم.
    یادم اومد پارچه می‌خواسته.
    خیلی زود رسید.
    عملا کاری برای تمیز کردن از دستم ساخته نبود.
    پارچه رو تایید کرد‌.
    نشستیم بنر تولد ثنا رو نوشتیم.
    مریم نصف ظرف‌ها رو شست.
    بنر نوشتن که تموم که شد نذاشتم باقی ظرف‌ها رو بشوره.
    مریم رفت.
    با مهرزاد صبحانه خوردیم.
    آشپزخونه و حال رو تمیز کردم و جارو زدم و ناهار گذاشتیم و خوردیم و تمیز کردم و رفتم اتاق جمع کنم.
    برگشتم دیدم بچه‌ها اسباب بازی ریختن تو هال.
    ولشون کردم.
    حالم این روزا خوب نیست.
    مشخصا افسردگی پس از زایمان گرفتم.
    شام خوردیم و همه خوابیدن.
    تا لباسا تو ماشین شسته بشن یه کم اتاق جمع کردم و فایل نویسنده سخنران رو گوش دادم.
    واقعا با این حالم اگه تو این کار بد پیش برم اوضام بدتر میشه.
    به هر حال هر چه بادا باد
    بی‌خیال

    پاسخ

62. امروز از آغاز روز همه‌چیز خوب بود وعالی.
    دن‌کیشوت خواندم.
    دیگر نشد که بشود آنچه باید می‌شد و در نهایت نشد.
    مرز بین شادیِ یک روز به یاد ماندنی و اندوه ناتمامِ امروز فقط ده دقیقه بود و ناگهان دوباره همه‌ رویاها دود شد و به هوا رفت. ای کاش دود می‌شد. هیچ و پوچ شد.

    پاسخ

63. رنجم می‌آمد امروز، آن هم بسیار. هم حالا، هم کمی بعد از آن که گذشته و می‌شود «بعد». غل غل می‌کرد امروز توی دلم، تا دلت بخواهد. سر کلاس، در نوشتن، خواندن، گوش دادن، دیدن. داشتم کلافه می‌شدم. توقع داشتم امروز شیرین بگذرد، منتها…خب، زشت است در حق امروز اگر نگویم از اتفاقات خوبش، مثلا امروز بیشتر خواندرنجمم و نوشتم، دو قسمت از سریال منتالیست دیدم، آفی(کاری)بودم، لحظه غروب را دیدم،… و همین. بقیه‌ش رنج بود و رنج. البته چیز بدتر دیگری هم با رنج هم‌گام شده بود. چیزی افسارگسیخته در معده‌ام می‌تاخت، اما کمی بعد مرا با رنج تنها گذاشت.
    راستی یادم آمد از داستان کوتاه امروزی که خواندم بگویم. اسمش بازگشت بود، از کتاب جزیره اثر آلیستر مک‌لاود. ماجرای یک خوانواده که بعد از مدت‌ها از کیپ برتون، به مونتریال می‌روند به دیدار قوم و خویش شوهر. راوی پسر این خوانوادست، که تعریف می‌کند از اتفاقاتی که در طول مسیر برایشان می‌افتد. چیزی که ذهنم را مشغول کرد، حساسیت آنها بود، که نه تنها لذت بچگی کردن را از الکس ده ساله گرفته بودند، بلکه خودشان هم نفهمیدن چند روزشان در آن جزیره چشم‌نواز، چطور گذشت. البته بیشتر این حساسیت‌ افراطی، طبق انتظارتان از سوی مادر بود. یاد اتفاقی که در ده سالگی، وقتی با فامیل‌های چپ و راست رفتیم مسافرت افتادم. از اعماق وجودم دلم می‌خواست وقتی که رفتیم شهربازی مشهد، بروم سوار قطار وحشت، اما مادرم مخالفت می‌کرد و می‌گفت مناسب سنم نیست. می‌دانی چه شد؟ وقتی مادرم با زن عمو و عمه و خاله مشغول گپ‌و‌گفت بودند، پدر و عمویم سریع موقعیت را مناسب دیدند و بلیت رو گرفتند و من و دختر عمویم را سوار قطار وحشت کردند. و اینگونه گذشت که ما از همان جیغ چسکی‌ها کشیدیم، روح دیدیم، عنکبوت بزرگ دیدیم، صداهای هاهاهاهاها شنیدیم، و بوی گندی که نمی‌دانم از کدام مسافر واگن قطار بود بوییدم و عوق زدیم، بعدش هم پیاده شدیم و به سمت مادرمینا رفتیم که فکر می‌کردند رفتیم دستشویی. شاید خیلی به آن داستان هم ربطی نداشته باشد، اما برایم این خاطره شیرین را زنده کرد.
    خلاصه که توانستم همهٔ برنامه‌هایم را امروز تیک بزنم، و با دل راحت بگیرم بخوسپم.

    پاسخ

64. سال‌واژه که نداشتم. یعنی آنقدر در جنگ غرق شده بودم که هیچ اندیشه‌ی دیگری جز رهایی از جنگ در سرم نبود. بعدها هم که از فکر جنگ رها شدم، گفتم مگر همیشه باید به چیزی چنگ زد. بگذار همین یک‌سال در آسودگی و رهایی بگذرد. آنقدر رها و آزاد که بالاخره کم آوردم و میلم کشید به نوشتن و نقش زدن و داشتن یک برنامه.
    امروز هم طبق برنامه‌ی هفتگی روزهای شنبه کمی
    ورزش، نقاشی، نوشتن، کتاب‌خوانی، تمرین زبان روسی و پیاده‌روی و باز هم نوشتن و نوشتن. شرکت در وبینار نویسنده ساز و باز هم نوشتن. حرف زدن با این و آن و کارهای خانه که هیچ‌وقت تمامی ندارد و خواندن. بخش‌هایی از سکسوالیته را خواندم و از آن داستان افسانه‌ای افلاطون خوشم آمد. به بخش‌های آخر سمفونی مردگان رسیده‌ام.
    یک نه بزرگ گفتم به یک تصمیم مسخره از روی رودربایستی. حالا خیالم راحت است. این روزها زیادی رک شده‌ام. با سین که حرف می‌زدم، گفت که یک جورایی به نون حالی کنم که ما خر نیستیم و ما را خر فرض نکند. گفت که تو می‌توانی و تو رک هستی. قبول نکردم. رک بودن با حال یکی را گرفتن زمین تا آسمان فرق دارد. می‌خواست کار سخت را به من بسپارد که بعد با نون بنشیند به غیبت از من. آدم عاقل از توانایی‌هایش زیاد نمی‌گوید. من چندان عاقل نیستم. از توانایی‌هایم زیاد گفته بودم. حالا انتظار فراتر از توانم رفته است. نمی‌خواهم که سرم را بر باد دهم که. پس قبول نمی‌کنم. از وقتی مادربزرگ رفته است، یاد رتگان دیگر کمتر می‌افتم. سجاده‌ی مادربزرگ را که پهن می‌کنم، فاتحه‌ای برایش می‌خوانم. امروز یاد مادرش افتادم. فکر کردم چه کسی حالا برای مادرش فاتحه می‌خواند یا برای پدرش؟ حالا که همه‌ی دختران رفته‌اند و آن‌هایی هم که مانده‌اند به آلزایمر مبتلا شده‌اند، چه کسی برای آن‌ها فاتحه می‌خواند. امروز به یاد دایی هم افتادم. درست سر نماز. خیلی وقت بود که به یادش نبودم. شاید یادش آمده بود به خاطرم که بگوید مگر کم برایت یادگاری گذاشته‌ام. همه را چپانده‌ای در صندوق و هیچ به یاد من نیستی و من به یاد او بودم. هر چند کم و تنها کسی که هیچ‌وقت در خاطرم نیامد، پدربزرگ بود. پدربزرگ را پاک از یاد برده بودم.
    سریال هم دیدم. یک قسمت دیگر. باز هم کار خانه و بعد خواب. باید زود می‌خوابیدم برای شروعی تازه در روزی نو.

    پاسخ

65. آرزوخاتون اکنون که برایت می‌نگارم ساعتی‌ست که خورشید به پشت کوه‌ها عقب نشسته و هوا نه کاملا ناجوانمردانه اما اندکی ناجوانمردانه است. چه مسرورم از این مکاتبه‌ها که آدمی را با خبر می‌کند از احوال هم‌دست و هم‌داستان خود.

    شرح احوال این‌جانب در امروز بدین منوال گذشت:

    روز را با آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نگاشتن آغازیدم. پس از آن کتاب مادران و دختران و شکوفه‌های عناب را تورق کردم و کلماتش را مکتوب و عباراتی به قلاب چشمانم افتاد از شکوفه‌های عناب:

    «ما گندم خورده‌ایم و از بهشت رونده، نه عروس دنیا شدیم نه داماد آخرت.»
    «آخر شاه‌کشی، کاه‌کشی است.»

    بعد از آن به سراغ خلوت معنوی‌ام رفتم
    مصحف شریف را خواندم و ایضا نهج‌البلاغه
    این هم سرشکی از دریای ژرف‌اش:

    «برای فهمیدن بپرس، نه برای آزار دادن.»

    ساعتی را با دوستی دیرین به گفتگو نشستیم و الحق که حضرت حافظ به‌جا فرمودند که:
    اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد
    باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

    القصه، حوالی ساعت پنج خود را به مکتب وبینار رساندم، نبودن جناب‌تان بسیار در ذوق می‌زد و جایتان سبز بود. استاد از فواید تکرار در آموزش، لزومت پیاده گزکردن در طول روز، و آزادنویسی سخن راندند.
    ۱۵ دقیقه آزادنویسی جمعی کردیم که بسی سودمند بود. باز هم جایت خالی.
    بعد از آن کسی در باب مسئله هوش مصنوعی این پرسش را مطرح کرد: در این زمان که هوش مذکور رونق گرفته، نوشتن ما راه به جایی می‌برد و مفید است؟ که باعث شکل گیری بحثی نوین شد و استاد خاطرنشان کردند که اشتباه ما این است که مقام انسان را تنزل می‌دهیم. گفتند: ورای هوش مصنوعی چیست؟ کد و عدد. اما در ماورای انسان چه وجود دارد؟ روح، غم، شادی، احساس، عشق، مهر و زیستن.
    حال که هوش مصنوعی در حال پیشرفت است ما نباید دست از تلاش برداریم، از بزرگان تاریخ بیاموزیم به مانند انیشتین.
    نویسندگی یعنی زندگی یعنی لمس زندگی ما وظیفه داریم خودسازی را ادامه دهیم و معنای زندگی را کشف کنیم.

    بعد از آن به سراغ نگاشتن متنی رفتم برای سیاه‌مشق، که برای من حکم تحریریه را دارد و می‌کوشم در ساعت هشت شب، چراغش را روشن نگاه دارم.

    در سکوت شب تفأل به خواجه‌ی شیراز شعف دیگری دارد، شاه بیت فال امشب را برایت نقشه می‌بندم:

    « دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
    مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش»

    در طول شبانه‌روز از همدم‌های نمکین من، زیتون است، هر روز کارهایش ملاحت بیشتری دارد. تماشای غذا خوردن و خفتنش آرامشی دارد مطبوع‌.

    شعر، آرزوخاتون، شعر سرشارم می‌کند. شیفته‌ی اوقاتی هستم که می‌خوانم و اشعار و کلمات و روایت‌ها را به جانم می‌ریزم. چندی‌ست که فاصله افتاده‌ست میان من و لاجرعه سر کشیدن جامِ شعرها. کسی طوفان شد و چراغ‌های لاله‌ی پرنور و درخشان راهم را شکست، در حال بندزدن‌شان هستم. باز هم برمی‌افروزم‌شان. بگذریم عزیزم، بگذریم.

    از نوشتن و شرح ماوقع برایت سیر نمی‌شوم اما بیش از این مصدع اوقات شریف‌ات نمی‌شوم و می‌روم ختم شب را برچینم. زیاده عرضی نیست، جز دعاگویی صحت و سلامت وجود عزیزت. این را هم ضمیمه کنم، از این‌که دیدارمان در حال نزدیک و نزدیک‌ترشدن است بسیار خرسندم.

    قربانت و به امید دیدارت❤️

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

    پاسخ

66. هدایت عزیز.
    امروز رفتم آرایشگاه. دفعۀ قبل سرم را از ته تراشیده بودم. حالا رفتم و یک مدل نشان دادم و خانمِ آرایشگرِ میان‌سال، همان مدلی که دهه‌ها قبل یاد گرفته بود را روی سرم پیاده کرد. اصلا دوستش ندارم. من هرگز چتری نخواسته بودم.
    دفعۀ قبلی می‌شود دو سال پیش. فقط یک بند انگشت از موهایم را نگه‌داشته بودم. همان‌ها را هم امروز خرچ خرچ کوتاه کرد.
    هدایت، بارانی که می‌شود هوا، بیشتر یادت می‌افتم. البته که شما همیشه در پندارگاهِ ما هستی ولی ساعت‌های بارانی بیشتر…
    رزومه فرستاده بودم. تماس گرفتند، گفتند هفتۀ آینده کلاس‌ها و جلسات شروع می‌شود0
    پیاده‌روی کردم. فاصلۀ خانه تا آرایشگاه را خوشحال و با موزیک و آرایشگاه تا خانه را با نارضایتی و پشیمانی و خجالت.
    از اینکه در اینستاگرام محتوای نیک از کمتر شناخته‌شده‌هایی مثل غزاله علیزاده و بهرام صادقی می‌بینم، کیفورم.
    از خودت بگو هدایت.. کوچه پس‌کوچه‌های پاریس هم ابری می‌شوند؟

    پاسخ

67. 7133 گام آزاد‌پیمایی
    پس‌و‌ پیش خودتو پاییدی؟
    روت به کیه؟
    به دیوار نیست صد البته
    به سیاهی؟
    دور از جون عرب و عجم
    ” نه شیر شتر میخوام نه دیدار عرب”
    به موت؟
    ” مرگ موش نقد رو ول کنم بچسبم به سرب نسیه؟”
    گرفتم، رو به فنایی .
    زدی تو خال، اما
    I am an open channel to creativity.
    عجب!. در وصفم گفتن:
    ” قد و بالای تو رعنا رو ینازم، تو گل باغ تمنا رو بنازم”
    خودت کاشتیش؟
    آره اوایل فقط درخواست کاشتم، خار در اومد تا دوزاری افتاد ” تمنا” بوزم و آرزو بورزم.
    حالا صبح و شام حتی گاه به گاه فروتنی پهن می‌کنم کف باغم، مبادا فرودستی و بی‌مایگی بپاشم.
    هوا می‌پیچه توی سرم تا هوایی بشم، وا بدم و شلال کنم به خصوص وقتی هلاله مثل امشب که حتی گزارش ندادن حلاله.
    هول نشو، اثر بوی مهیاوه است و هوای پاییز که هَمسایه‌‌ت هستم ( همسایتم)

    پاسخ

68. شنبه ۳ آبان
    گزارش نیک ۱۶۵
    سال واژه ام تغییر

    امشب هم مانند شب های قبل دیر خوابیدم،بد خوابیدم و کابوس دیدم این هم شده روال شب های من

    خورشید داشت از پشت کوه سرک می کشید که مثل فرفره از جا جستم و فرفره وارتر وضو ساختم و به نماز ایستادم.بعد از خواندن نماز و دو صفحه از آیات نورانی قرآن سماور را روشن کردم، بساط صبحانه را چیدم و نوبت رسید به نوشتن،نوشتن از روزانه ام از کارهایی که دیروز انجام دادم یا کارهایی که موفق به انجامش نشدم و بی سرانجام ماند.نوشتم از جمعه ای که در آرامش گذشت و دعا کردم دنیا در آرامش باشد، همه ی مردم در آرامش باشند و کلمه هایی چون جنگ، دشمنی،غارت،نفرت،ستم،ظلم،آوارگی و کشتار از فرهنگ لغات حذف شود.
    نوشتم که کتاب جای خالی سلوچ را تمام کردم.
    نوشتم که بازگشت احمد محمود و بوف کور را می خوانم.

    گسترش واژگان از فرهنگ عمید:

    آلامد=مطابق مد، پسندیده و مطابق رسم و وضع حاضر

    آلاو=شعله ی آتش، زبانه ی آتش، آلاوه هم گفته شده مثال:
    ز چشمان آن قدر اخگر ببارم
    که گیتی سر به سر آلاوه گیرد
    اخگر=آتش،بارقه،جرقه

    آلایش=آلودن

    زنان پارسی گوی از دیرباز تاکنون
    مهستی گنجوی:
    او در سده پنجم قمری و یازدهم میلادی می زیست.در گنجه به دنیا آمد.
    گویا نام اصلی او منیژه بوده و تخلصش مِهسَتی به معنای بزرگ بانو و یا مَهسَتی به معنای ماه بانو
    آزاداندیش بود و بی پروا از بیان احساسات زنانه اش، به خاطر رسواکردن فسادها و زشت کاری های جامعه،جامعه ی مردسالار آن دوران اجازه بروز و ظهور به او نداده و لذا آگاهی چندانی از زندگی او نیست.
    بیشتر اشعار او در قالب رباعی ست.
    بعد از خیام به عنوان برجسته ترین رباعی سرای ایرانی به شمار می رود و او را به عنوان پایه گذار مکتب شهرآشوب در قالب رباعی می شناسند نام مهستی گنجوی در کنار نظامی و خاقانی برده می شود.
    شوهرش تاج الدین امیر احمد نیز اهل شعر بوده با تخلص پورخطیب و رباعیاتی از او باقی مانده است مهستی در دوره ی غزنویان می زیست.

    در نواختن چنگ، عود و تار مهارت داشته و همچنین شطرنج بازی ماهر بوده است.

    کتاب نزهه المجالس کهن ترین و موثق ترین مجموعه ای ست که ترانه های مهستی در آن به ثبت رسیده است.
    اشعار مهستی:

    شب ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
    دُرها که به نوک مژه سفتم همه رفت
    آرام دل و مونس جانم بودی
    رفتی و هر آن چه با تو گفتم همه رفت

    ما را به دَم پیر نگه نتوان داشت
    در حجره ی دلگیر نگه نتوان داشت
    آن را که سَر زلف چو زنجیر بود
    در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت

    در خانه ی تو آن چه مرا شاید نیست
    بندی ز دل رمیده بگشاید نیست
    گفتی:《همه چیز دارم از مال و منال》
    آری همه هست، آن چه می باید نیست

    پاسخ

69. گزارش نیک ۱۶۵ فرح
    خواب‌نگاری ساعت ۷ صبح، غلط تایپی داشتم اما خوب خوابم را نوشته بودم .
    روزانه‌نویسی سهم صبحگاهی را نوشتم.
    آشپزی برای خانواده
    امروز برای کمک به حمام کردن به مادرم نباید برم. سرما خورده و حالش زیاد این دوسه روزه خوب نبوده. خواهرم کنارشون هست. حالا تا فردا. بلاخره باید حمام بره امروز نره، فردا می‌برمش. ان‌شالله.
    کدو سرخ کردم . حمام و دستشویی را شستم. پس اتاقم را مرتب کردم. ملافه هامو عوض کردم و شستم و‌ پتو تابستانی را که چند ماه استفاده کردم را شستم. میگو پختم با پلو کته. کوکو سبزی را امروز با سبزی‌ آش و گردو زرشک پختم. ( یکی دوبار با سبزی أش کوکو پختم بچه‌هام دوست داشتن بنظرم اسفناج و یا برگ چغندر در سبزی آش کوکو سبزی را لطیف‌تر میکند. شما هم امتحان کنید.
    کدوها را حلقه کردم و سرخ کردم. اینبار نازک نازک ورقه ورقه کردم، چون دخترم اینجوری دوست داره.
    شرکت در وبینار نویسنده ساز مثل هر روز.
    فرهنگ سره گرایی/ کلمه برداری/ گزارش نیک/ آزاد نویسی ۱۵ دقیقه، انجام شد چقدر نوشتن سریع و تند برام امروز خوب بود.
    دیدن فیلم‌های کره‌ای که دنبال می‌کنم بعد از وبینار .
    نماز و نیایش شبانگاهی.
    🐌امروز حلزون مدرسه نویسندگی بنظرم بدجنس شده و شیطونی و بلا‌گیری از چهره‌اش می‌باره. حلزون عزیزم مهربون باش.
    ✍️و به هرکس عمر طولانی دهیم، او را در عرصه آفرینش ( به سوی حالت ضعف، سستی، نقصان و فراموشی) واژگونه‌اش میکنیم، ( وبه ناتوانی کودکی باز می‌گردانیم) پس آیا تعقل ( اندیشه) نمی‌کنند؟ (قرآن، سوره یاسین آیه ۶۸)

    پاسخ

70. چیزی برای گفتن ندارم اما می‌نویسم که نوشته باشم. با خودم قرار گذاشته‌ام امروز صبح فقط ذهنم درگیر کارم باشد و بس. و وقتی می‌گویم کار منظورم مقاله است. حداقل امروز منظورم مقاله است. مشق کارگاه شعر را مرور می‌کنم و با خودم می‌گویم اگر سر قرار بمانی عصر برای توست. هرچقدر دلت خاست بنویس.
    اگر خدا بخاهد امروز نت وصل است و بهانه‌ای برای انجام ندادن نیست. نود دقیقه بی‌وقفه کار می‌کنم و ده دقیقه استراحت. پیوسته سرم به کار است تا حال که طاقت نمی‌آورم برای نوشتن این لحظه؛ پشت پنجره‌ام برگ‌ریزان است. باد می‌وزد و چنار ستبر پشت پنجره را خزان می‌کند.
    خدا را شکر ناهار امروزم مهیاست. تا گرم شدن غذا می‌نویسم. از وقت ورزشم می‌زنم برای مشق شعر‌. این روزها مجبورم چیزی را فدای چیز دگر کنم.
    بعد از ناهار دراز می‌کشم. کمی بعد در دنیای سیال و چگال هپروت شنا می‌کنم. جایی بین خواب و بیداری. به هر خیال تکی می‌زنم و رها می‌کنم. بعد از خاب کسل و کج‌خلقم. می‌خاهم بروم سراغ «تقویم بی‌هدفی» اما تصمیم می‌گیرم چند دقیقه فقط بنشینم. با خودم در سکوت.
    باز نود دقیقه کار می‌کنم و دوباره کار. چرا غمگینم؟

    «کارگران از کارخانه خارج می‌شوند
    اما میدانند تنها چند ساعت مهلت دارند
    آن‌ها تمام روز را برای پایان کار انتظار کشیده‌اند
    آن‌ها تمام روز را پای دستگاه ها سر کرده‌اند
    آنها تمام روز را کار کرده‌اند
    …
    کارگران از کارخانه خارج می‌شوند
    آن‌ها هر بار که انگشتهای‌شان در دستکش‌های پلاستیکی می‌سوزد
    یا هربار که مچ‌ها و پاها و گردنشان از شدت آرتروز و خستگی درد می‌گیرد
    یا هربار که پای دستگاه‌های غول‌پیکر زندگی‌یشان را تباه می‌کنند
    به خودشان قول می‌دهند که فردا برنگردند
    اما می‌دانند که قولشان قول نیست
    چون آن‌ها روح‌هایشان را به دستگاه‌ها فروخته‌اند
    کارگران از کارخانه خارج می‌شوند
    اما می‌دانند نباید به خارج از آن‌جا عادت کنند
    آن‌ها پیش خانوادههایشان برمی‌گردند
    و تنها چند ساعت مهلت دارند
    آن‌ها باید زود بخوابند
    آن‌ها باید شامشان را زود بخورند
    آن‌ها باید سیگار فردایشان را بخرند
    و بدن‌های خسته‌شان را زیر دوش آب گرم بگیرند
    و شاید همان‌جا خوابشان ببرد
    کارگران از کارخانه خارج می‌شوند
    اما بهای سنگینی پرداخته‌اند
    آنها روح‌هایشان را تربیت کرده‌اند
    آنها پای دستگاه‌ها می‌روند اما گوش‌هایشان را تربیت کرده‌اند تا نشوند
    دست‌هایشان ناله می‌کند اما آن‌ها را تربیت کرده‌اند که احساس نکنند
    چشم‌هایشان از عرق پیشانی می‌سوزد اما آن‌ها را تربیت کرده‌اند که هم‌چنان ببینند
    مغزهایشان خسته است اما آن‌ها را تربیت کرده‌اند تا هم‌چنان ادامه بدهند
    و طوری خود را تربیت کرده‌اند تا باز هم انتظار بکشند
    …
    شاید روزی کسی پیدا شود که کارخانه را رها کند
    و البته برای کسی مهم نیست
    که یک نفر روحش را پس گرفته و رفته»
    – کامیاب سلیمانی

    پاسخ

71. گزارش نیک امروز
    امروز صبح کار کردم و چند پیام که باید می‌فرستادم رو فرستادم. بعد تمیز کردن خونه و درست کردن غذا بود.
    بعدش دوباره کار. وبینار مدرسه نویسندگی بودم. نوشتیم. بعد دوباره کار بود تا ساعت ۹.

    پاسخ

72. سلام.

    صبح، بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، این فکر که «حالا ناهار چی بپزم؟» دست از سرم برنمی‌داشت. برای یک مادر و خانم خانه، ناهار و شام و حتی صبحانه سخت‌ترین مسئله است؛ چون باید همه‌جوره سبک و سنگین کند تا مواد مورد نیاز روزانه، از پروتئین و کلسیم گرفته تا ویتامین‌ها، به بدن خودش و اعضای خانواده برسد. بالاخره به دمی گوجه با ماست، سبزی و فلفل رضایت دادم. 😅

    عصر، دخترم را به کلاس بردم. بوستان سعدی خواندم و در وبینار شرکت نکردم. فایل صوتی را گوش می‌دهم.

    پاسخ

73. سال‌واژه: شوق زندگی
    میزان و موزون

    چه دلیلی دارد که حتمن شنبه را برای خودت شلوغ کنی؟ چون اول هفته است؟ بستگی دارد جمعه را چطور گذرانده باشی. اگر استراحت نکرده باشی، حق داری سبک شروع کنی هفته را. کلن ببین شلوغی‌ای که خودم لذتش را نبرم، نمی‌فهمم. قبلن می‌فهمیدم. الان می‌خاهم زندگی کنم با برنامه‌های روزم. دنبال تمام شدن سریعش نباشم. یا فکر نکنم با این نتیجه از تلاش بی‌وقفه‌ام قرار است به فلان چیز برسم. نمی‌دانم چطور بگویم. آها، بهترین مثالش همین جمعه‌ی هفته‌ی قبل بود که نتایج نهایی داستانک‌نویس ماه اعلام شد. برنده نشدم. برایش وقت گذاشتم و سعی کردم سه داستانک مناسب را ارسال کنم. یک دلم می‌گفت برنده‌ای و نُه دلم خبر از نشدن می‌داد. چه جالب که ده دل دارم، الان فهمیدم. آن شب که دیدم نشدم، آب سردی رویم ریخت. شانه‌هایم آویزان شد و صدایم آرام‌تر از قبل. گزارش نیک را سر‌سری نوشتم و فرستادم. حس کردم چه وقتی تلف کردم و چطور همان یک دلِ احمقم، خبر از پیروزی می‌داد. کمی گذشت و خودم را نشاندم روبروی خودم. خاستم که به‌یاد بیاورم هفته‌ی قبل‌تر را که در مرحله‌ی اول قبول شدم و با افتخار جواب تبریک‌ها را می‌دادم و ذوق می‌کردم. خاستم عاقلانه‌تر به روزهای پیش‌رو نگاه کنم. چند بار دیگر می‌خاهم با تحسینی به آسمان بروم و با سرزنشی به تهِ دره سقوط کنم. من الان بزرگ‌تر از همه‌ی عمرم هستم. برای سن هفت سالگی‌ام اشکالی نداشت ولی حالا اگر یاد نگیرم تا هفتاد سالگی هم همانم. طنابم دست همه است جز خودم. یکی مرا بالا می‌کشد و یکی پرتم می‌کند پایین. اصلن مگر باید طنابی باشد؟ خب من هم اگر ببینم طنابی به کسی آویزان است با آن بازی‌بازی می‌کنم ببینم طرف چه واکنشی نشان می‌دهد. می‌خاهم طناب را فعلن از دست‌و‌پا جمع کنم و در اولین فرصت از خودم جدا کنم. سخت است وقتی تمام وجودیت خود را بند چیزی یا کسی کنی. اصلن بند چیست؟
    ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این
    بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش
    امروز به باشگاه نرفتم و چند تا از جمله‌های بالا را برای خودم بلغور کردم و تا هشت صبح خابیدم. مدیتیشن جدیدی انجام دادم. اسکن بدن بود. و در نهایت باید با چشم باز همان احساس را در بدن نگاه می‌داشتم. کف دست‌هایم را حس می‌کردم. ساق پاها و شانه‌ها. چیزهایی که فقط در پانزده یا بیست دقیقه‌ی مدیتیشن انجامشان می‌دادم و بقیه‌ی روز بی‌خیالشان می‌شدم.
    تمرینجا و وبینار را شرکت کردم. بچه‌ها را دوباره بردم پارک و همان دختربچه را دیدم. با همان بلوز و دمپایی. شلوارش عوض شده بود و خشتکش خیس بود. باز هم قرار بود مادرش غروب بیاید دنبالش؟ نپرسیدم. مرا که دید گفت: «سلام دوستم.» قلبم درد گرفت.
    امشب با یکی از جرقه‌هایی که در وبینار جلسات قبل به ذهنم رسیده بود، طرح داستانی نوشتم. ببینم این هفته با آن چه می‌کنم. آمدم برای کارگاه خرده‌خاطره ثبت‌نام کنم ولی قبلش از خودم خاستم که تمرین‌های مانده را کامل کنم و بعدن سراغ کارگاه جدیدی بروم. نمی‌خاهم مرضِ کارگاهی بگیرم.
    راستی امروز یکی از بچه‌های گروه نویسندگی‌مان از ندانستن این‌که چه باید بکند گفت و ناامیدی. دوست داشتم کنارم بود و بغلش می‌کردم. چیزهایی که به ذهنم رسید برایش نوشتم، ولی کافی نیست. بغل کردن یک چیز دیگر است.

    پاسخ

74. گزارش نیک ۱۶۵
    ۲ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۳۷: ۱۰
    بیداری ساعت ۱۷: ۰۵✅️
    تا ساعت ۷ کارهای رییس(مادرم) را سر‌ و سامان می‌دهم
    شروع می‌کنم به نوشتن ۳ صفحه واژه‌ی روزانه، هر چند به گفته‌ی لانگ فلو کارهای ناتمام همچون گدایی نشسته‌ بر در است و نمی‌رود و منتطر می‌ماند.
    ناهار را زودتر آماده می‌کنم تا به جلسه تمرینجا در ساعت ۱۴ برسم. منتظرم ارائه‌ی نظر در مورد کار خودم هستم و همچنین از بازخورد به کارهای بچه‌های دوره‌ی نویسندگی خلاق توسط استاد کلانتری برای بهتر و با کیفیت نوشتن استفاده می‌کنم. موارد ارائه شده هم را یادداشت می‌کنم.
    فصل ششم کتاب نبرد منِ هیتلر با عنوان « تبلیغات در جنگ »  را قبل از شروع جلسه تمرینجا می‌خوانم با توجه به اینکه این روزها با هوش مصنوعی، پوسترهایی برای استوری‌های روزانه درست می‌کنم، نکته‌ای درصفحه ۱۳۴ این کتاب توجه‌ام را جلب می‌کند
    «یک پوستر باید ایده‌ای خاص را به دیگران انتقال دهد، یک پوستر باید پیام داشته باشد. »   از خودم می‌پرسم آیا پوسترهای من چنین تأثیرگذاری را دارند.
    ساعت ۱۴ بریده‌ای از کتاب سلوک محمود دولت آبادی، همزمان با جلسه تمرینجا استوری می‌شود.
    دولینگو و آموزش زبان فرانسه و گزارش کار روزانه به گروه l’ essor
    طراحی فیگور هم بخش دیگری از کارهای امروز بود که تیک می خورد.
    کتاب خسرو خوبان را شب ساعت ۹ می‌خوانم.
    از کارهای دیگری که انجام شد، گذاشتن بخاری داخل هال بود و پیشنهاد دو کتاب زوال کلنل از محمود دولت آبادی و چراغ ها را من خاموش می‌کنم نوشته‌ی زویا پیرزاد به گروه دورهمی کتابخوانی با دوستان.

    پاسخ

75. در تلاش برای دوستی با ابهام
    -صبح با پر کردن صفحاتِ صبحگاهی آغازید.
    – نوبت ورزش رسید. حرکاتِ امروز ته‌مانده‌ی خواب را از ذهنم پالود.
    – پس از ورزش و دوشی رفتم سراغ آمار. البته پس از چند روز وقفه. از میانه و مد و چندک‌ها خواندم. به نوعی مروری بود بر بخشی از شاخص‌های تمرکز.
    -علاوه بر مرور دانسته‌های پیشین، «آمار برای دانشمندان داده» را هم پیش بردم و با نموداری جدید آشنا شدم به‌نام «Hexbin Plot» (هرچه گشتم معادلی نیافتم). نوعی نمودار نقطه‌ای است که به جای نقطه، شش‌ضلعی دارد. زمانی به کار می‌رود که نمودار نقطه‌ای به‌دلیل تعداد زیاد داده‌ها دیگر نمی‌تواند نمایشی خوانا از داده‌ها داشته باشد. پس هرگاه خواستید برای تعداد زیادی از داده‌ها، همبستگی دو متغیر کمی را بررسی کنید، «Hexbin Plot» جوابِ شماست.
    -سرگرمِ کتابی شدم که دیروز خریدم: «با سوال‌هات زندگی کن». از جایی شروع کردم که استاد در نویسنده‌ساز خوانده بود. برخی از بخش‌هایش را چندین‌بار خواندم. یکی از این بخش‌ها را اینجا می‌گذارم:
    «پارادوکسِ صبر این است که هم پذیرش است و هم انتخاب. انتخاب اینکه تجربه‌هایی را که جهان به شما ارایه می‌دهد با آغوش باز بپذیرید. وقتی واقعیت را بپذیرید که همه‌چیز تحت کنترل شما نیست و پرسش‌های زندگی‌تان را در آغوش بگیرید، دوباره آزادی، قدرت تصمیم‌گیری و استقلال خود را بدست می‌آورید.»
    -از «فرهنگ واژه‌سازی در زبان فارسی» یکسری واژه رونویسی کردم. پس از آن، وقتی هم گذاشتم برای تمرینِ جدیدِ کارگاه «خودواژه».
    -آخر هم که قرار است شاملو در بغل به خواب بروم. تامام.

    پاسخ

76. خببب، امروز بالاخره طلسم ۹ و نیم بیدار شدن را شکستم و اول صبح بیدار شدم. صبحانه خوردم و آماده شدم و دانشگاه که رسیدم ۹ و نیم بود. ساعت را نگاه کردم و گفتم هه، دیدی بالاخره.

    صبح هوا سردی پائیز داشت. بوی باران می‌آمد و بیرون که رفتم نم‌نم می‌آمد. رفتم مترو و وقتی بیرون آمدم تازه بند آمده بود. زمین خیس بود. در مترو بودم موقع باریدن. ولی انگاری زیاد آمده.

    رفتم دانشگاه و کارهایم را انجام دادم و بعد هم کمی حرف زدیم با بچه‌ها و بعد رفتیم ناهار و کلاس عصر.

    خانه که رسیدم یکی دو تا کار را انجام دادم و چایی ریخته بودم که خوابم برد. بعد از چند دقیقه بلند شدم و یاد چایی‌ام افتادم و رفتم سراغش.

    بعد رفتم سراغ یکی از آن کارهایی که خوشم نمی‌آید. این کارها را هر چه زودتر انجام دهی و بگذاری کنار بهتر. چند ساعتی کار کردم و تقریباً نصفش انجام شده و بقیه‌اش برای فردا.

    دیگ  ادامه نمی‌دهمش. می‌خواهم کمی بخوانم و بنویسم و ذهنم را مرتب کنم و زود بخوابم.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

77. سال واژه: پذیرش
    صبح زود بیدار شدم، بعد از مدت ها بلخره توانستم.
    غذای بچه هایم را دادم، دوش گرفتم.
    زودتر از روزهای دیگر خانه را ترک کردم، به گربه های حوالی ساختمان غذا دادم.
    بار ترافیکی مذخرف را پشت سر گذاشته و نیم ساعت زودتر به محل کار رسیدم، روز بی دردسری بود.
    در وبینار نویسنده ساز، حاضر شدم.
    و اما مفیدترین بخش امروز؛
    در پانزده دقیقه آزاد نویسی، بدون فکر قبلی تند و تند نوشتم. از قدرت ذهن نوشتم، زمان هایی که با وجود کمبود امکانات با پافشاری روی هدف و تمرکز بر آن به خواسته ام می رسیدم.
    ناخودآگاه مادرم را خطاب قرار دادم، اصلن نمی دانم واژه ها چطور پشت سر هم در قالب نامه ردیف می شدند؛ مامان قشنگم… و ادامه ی حرف ها. حس غریبی بود، در تمام این سال ها با او حرف زده ام اما نامه هرگز ننوشتم. هنوز واژه ها در پی هم می دویدند که زمان آزادنویسی تمام شد.
    اکنون من بودم و یک حال خوب، گویی از نزدیک “مامان قشنگم” را دیده بودم.
    پ. ن: ایشان در سال ۷۹ این دنیا را ترک کردند.

    دومین کار مهم: کامل شدن موضوع تایپ” وورد” به زبان آلمانی بود، آن هم با داشتن دو گربه ی بازیگوش.
    راستش را بخواهید امروز قصد انجام آن را نداشتم، اما بعد از آزادنویسی و آن حال خوب قدری زیاد انرژی داشتم.
    گپ و گفتی هم با مهری جان همسایه ی عزیز داشتم.
    قبل از خواب کمی زبان می خوانم.
    این هم از گزارش نیک امروز.

    پاسخ

78. گزارش نیک ۶۱

    با آزادنویسی آغازیدم روز را. با «یوسا» ادامه دادم.
    ورزش نکردم ولی گامیدم.
    مدتی پشت در ماندم و با بچه‌گربه‌های حیاط گپ زدم.
    امروز خیلی به «او» فکر کردم. دوباره آزادنویسی کردم و بیشتر نوشته‌هایم در موردش بود.
    شعر خواندم.
    سری به ترانه‌های فارسی زدم. برخی‌شان مو بر تن سیخ می‌کنند از زیبایی.
    تمرین‌ کردم.
    قرار است از پس‌فردا رژیم غذایی را آغاز کنم. شب‌های آخر خودم را با غذا خفه می‌کنم.
    شب را با نوشتن و به‌شب کردن کانال تلگرام تمام می‌کنم. حال سریال نیست.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad

    پاسخ

79. کار و کافه با الهه و قدم زدن‌ و نوشتن و خاندن و حرف زدن با بچه‌ها و سارا و کودک‌نو و نویسنده‌ساز و تمرینجا و نویسنده‌سخنران‌.

    پاسخ

80. 02/08/1405
    گزارش نیک 165♥️🐌
    سال واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: ده از ده

    خرده ریز کاری
    چند کار را گذاشته بودم امروز انجام بدهم. البته ثبت نام کارشناسی ارشدم هم امروز بود. دانشگاه پر بود از کارکنانی که نگه داشتن لبخند به لب را تمرین کرده بودند. تحویل دانشنامه‌ی لیسانس و وارد کردن مشخصات خانواده که به خوبی و خوشی انجام شد، شروع به تحقیق محلی از دانشجویان قدیمی کردم، همه چیز تعریفی بود اما نوبت به سخت‌گیری‌ها به پوشش که رسید صداها کمی لرزان می‌شد. جالب بود خاطره‌ای تلخ را دختر زیبارویی چادری تعریف کرد که مجبورش کرده‌اند زاپ‌های شلوار دوستش را بدوزد تا بتوانند با هم وارد دانشگاه شوند. آه که این خاطره‌ها تمام نمی‌شود. من که پیرهن‌های پدرم را می پوشم و همین که مطمئن هستم روی باسنم را می‌گیرد، وظیفه‌ام را انجام شده‌می‌دانم.
    امروز دو جلیقه از کت‌وشلوارهای قدیم پدرم را با کمک مادرم برای روی پیرهن‌های مردانه‌ای که می‌پوشم پسند کردیم. یکی مشکی راه راه و دیگری خاکی تیره‌ی راه راه. یک پیرهن طوسی رنگ را هم گلچین کردم. پیشنهاد مادرم بود. از بس که گفت هاله یک چیزی باید روی این‌ها بپوشی. از کت‌های مادرم شروع کردیم و به جلیقه‌ها رسیدیم. واقعا هم معرکه شدند. خیلی دوستشان دارم. فردا با نیم ست سواچم زیباتر هم می‌شوند.
    بعد از حدود سه ماه ال سی دی راه راه موبایل م را تعمیر کردم. نگاه به ال سی دی بدون خط‌های سبز هم برایم آرزو شده‌بود. حالا می‌توانم کتاب آنلاین هم بخوانم. گوشی را که نونوار کردم، هنوز به خانه نرسیده مادرم گفت از قاب گوشی و گلس جدید من می‌خواهد. خلاصه گوشی مادرم هم نونوار شد. همین چیزهای ساده دلیل هزار بار شکرگزاری هستند.
    دوبار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی و یک بار تمرین بالا بردن ارتعاش بدن را انجام دادم. در اولین تمرین هیپنوتیزم به خواب رفتم. استادم در کلاس برایمان توضیح داده‌بود که تمرین خود هیپنوتیزم درمانی مثل ران کردن آنتی‌ویروس روی کامپیوتر است، اگر وسط اسکنِ ویروس، کامپیوتر خاموش شود، عملیات ویروس کشی باید از اول انجام شود، حالا همین جریان در مورد به خواب رفتن وسط هیپنوتیزم صدق می‌کند. درست است که خوابی عمیق و دلچسب است اما رفتن به حالت آلفای ذهنی و آماده‌سازی برای القا را مختل می‌کند. این بود دوباره تمرین را از سر گرفتم. امروز در برون ریزی به بازی‌های بچگی سرک کشیدم. دوستی داشتم به نام ستاره که با خواهرم که موهای بلند و زیبایی داشت دوستی صمیمی بود و با من که موی کوتاه داشتم بیگانه. باورم نمی‌شود که بغض‌های هفت سالگیم را تا الان با خودم به دوش کشیده‌بودم. با این حساب استادم درست می‌گفت که هرچیزی که می‌خواهید بشوید، باید سی روز تمرین برون ریزی را بی‌وقفه ادامه دهید. تا به امروز من، زهرا و فرزانه خانم و خواهرم پانزده روز تلاش کرده‌ایم.
    دوش گرفتم، لباس‌های فردا را چیدم، خوشگل‌سازی کردم، از خواهرم کمی پذیرایی کردم. آهنگ گوش دادم و اتاقم را مرتب کردم.
    سپاسگزاری
    سپاسگزارم برای آش رشته در کنار مادر و خواهر.
    سپاسگزارم برای گوش دادن به دو آهنگ زیبا.
    سپاسگزارم برای گوشی سالم و دوست داشتنیم.
    سپاسگزارم برای هوای خنک پاییزی.
    سپاسگزارم از استاد شاهین که عشق‌ورزی به تداوم و حرکات حلزون‌‌وار را به من آموخت.
    سپاسگزارم که گزارش نیک را تنها نمی‌نویسم.

    پاسخ

81. «مدیر مدرسه» جلال آل احمد را شروع کردم.
    چهل‌و‌پنج دقیقه پیاده‌روی صبحگاهی حسابی انرژی گرفتم.
    چند صفحه «از سکوی سرخ» درباره شعر یدالله رویایی خواندم.
    جلسه تمرینجا شرکت کردم. باز هم به نکات تازه‌ای در نوشتن رسیدم.
    کتاب مجموعه شعر فریدون مشیری به امانت گرفتم. چند صفحه می‌خوانم.
    وبینار امروز پونزده دقیقه نوشتیم. فقط از خودم سوال پرسیدم.
    شام لوبیا پلو درست کردم با سالاد شیرازی و ترشی.
    یک صفحه اشعار پروین اعتصامی خواندم: «ندهد هیچ کسی نسبت طاووسی
    به شغالی که دُم زشت کند رنگین»
    خوشحالم که امروز پنج نوبت آزاد نوشتم.
    و برنامه روزانه‌ی فردا را می‌نویسم.

    https://t.me/sorayaahmadiani

    پاسخ

82. دارم به تهران برمی‌گردم. خوشحالم از تجربه‌هایی که بهم اضافه شد. چقدر ایده برای نوشتن برداشتم و قوطی ایده‌ام پر شد از جرقه‌های خوب. شارژ شدم. سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

83. سال واژه: خودیابی 🌷

    — تنها در خانه
    امروز قبل از خورشید بیدار شدم. فقط نور نداشتم تا بتابم. البته هرجور حساب می‌کنم، امروز نه من، بلکه خورشید هم نور نداشت. ابرها پرتوهایش را می‌خوردند. دست‌به‌دست هم خورشید را محاصره کرده بودند.
    همسرم را بیدار کردم تا به همراه مادرش برای عمل آب مروارید به بیمارستان بروند. بعد از رفتن آن‌ها، هرچه پهلو به پهلو شدم، خوابم نیامد. خیرش را خوردم و از رختخواب کندم.

    — جایزه‌ی مادرشوهر
    می‌خواهم برای مادرشوهرم آش ماسوا بپزم، به‌عنوان جایزه، چون دوست دارد.
    پس نخودهایی را که از شب قبل با نمک فراوان خیسانده بودم، آبکشی کردم و با آب جوش و زردچوبه گذاشتم بپزد و بلغور گندم را هم در قابلمه‌ای بزرگ‌تر با آب جوش گذاشتم جا بیفتد، که بلغور عزیز برای لعاب انداختن صبوری می‌خواهد.
    جلو‌جلو بگویم مهمانمان خیلی مزه‌ی آش را دوست داشت.

    در ادامه، لباس‌ها را داخل لباسشویی ریختم. نمی‌دانم با کدام عقل این کار را کردم، چون هوا بارانی شد. از اول هم آفتابی نبود.
    رختخواب‌ها را مرتب در کمد قرار دادم. هرچه می‌گذشت، رغبتم به ورزش داشت کم و کمتر می‌شد. مسواک زدم و بعد شیرسنجدَم را خوردم که دیگر ساعت هشت و نیم شده بود.

    — هر هفته شنبه‌ها مهمند
    هر شنبه آقای طیبی که به او می‌گویم «آقای آب»، می‌آید تا آب دماوند برایمان بیاورد. جانمان دماوندی می‌شود. امروز همسرم نبود، خودم آب خریدم. دبه‌ها را به خانه آوردم.
    زمان طلایی ورزش مدام داشت از دست می‌رفت. مَت ورزشی را پهن کردم، اما حوصله‌ی ورزش اصلاحی را نداشتم. دلم پیلاتس می‌خواست. از یوتیوب جلسه‌ی سوم را دانلود کردم و نیم ساعت با مربی ورزش کردم.
    خیلی خوب بود، چون بعدش حمام لازم شدم. امروز یادم بود قبل از رفتن به حمام، پلمب شامپوی جدید را باز کنم.
    بویی نداشت آن‌چنان که در خاطرم بماند.

    — ساعات روز
    دیگر تا صبحانه آماده شود، ساعت یازده شده بود.
    خوشبختانه قبل از رفتن به حمام، چای را دم کرده بودم.
    بعد از صبحانه، پیازداغ و سیرداغ را آماده کردم و مشغول گوش دادن به اپیزودهای داستانی چای با بنفشه شدم.

    — دیوانه‌بازی‌های دو معشوق
    خسرو و شیرین کم بود، باربد و نکیسا دو اپیزود را به خود اختصاص دادند، طوری که در آخر شیرین فریادش درآمد. ای خدا، خیرت بدهد دختر، داشتم دچار روان‌پریشانی می‌شدم. فکر کنم ول‌کن مطرب‌ها خراب شده بود.

    القصه.

    در اپیزودهای پیشین، شیرین پاچه‌ی خسرو را می‌گرفت و در اپیزودهای جدید به موس‌موس کردن افتاده بود. خلاصه که کاری کرد تا خسروی ایرانی، شیرین ارمنی را عقد خود کند. درود بر تو، شیرزن. اما برای این کار روان ما را خط‌خطی کردی. به نظر می‌رسد این خاصیت نگیر بودن خسرو نسل‌به‌نسل منتقل شده. البته از تجربه‌ی دوستانم این نتیجه را گرفتم.
    وگرنه که همسر من خیلی بگیر بود. کارمان به پاچه گرفتن و موس‌موس کردن نرسید، شکر خدا.

    — کوتاه می‌گویم
    تمرین‌جا را بودم، نکات خوبی یاد گرفتم. البته زمانی مشخص می‌شود که چیزی بنویسم و ارسال کنم.
    جاروبرقی کشیدم، اما حوصله‌ی دستمال کشیدن سطوح را نداشتم.
    حواسم به آش بود و بقیه‌ی اجزایش را در وقت مناسب می‌افزودم.
    حواسم به ماه هم بود. خدا را شکر، پنجره‌ی آشپزخانه رو به طلوع خورشید است و حتی رو به طلوع ماه. من از این قاب، سلام هر دو را می‌بینم. امروز ماه خیلی زیبا بود. هرچه تلاش کردم زیبایی‌ای را که می‌بینم ثبت کنم، نشد آنچه می‌دیدم.
    گزارش دوستانم را خواندم. کوتاه نوشتن لنا خیلی برایم خوشایند بود. دوست دارم یک روز امتحانش کنم.
    کمی با ترانه صحبت کردیم درباره‌ی نام نی‌نی که دارد در وجودش شکل می‌گیرد.
    با تماس تلفنی جویای احوال خواهرزاده‌ام شدم، چون قوزک پایش دررفته بود.
    در نویسنده‌ساز بودم که همسرم با مادرش برگشت.
    مادرشوهرم اول روحیه‌ی یک مریض را به خود گرفته بود، ولی کمی که گذشت، به تنظیمات کارخانه بازگشت. البته نه چندان کامل. شوخ‌طبع و پرحرف شده بود.
    کمی با دوستم سمانه صحبت کردیم و پشت خط آمدن برادرش باعث شد گفت‌وگو زود تمام شود.

    روزم شلوغ بود، کوتاه نشد.

    ۱۴۰۵/۰۸/۰۲

    پاسخ

84. استاد جان، نکات را خواندم. چهارده‌تا. بعضی‌شان را قبلاً شنیده بودم و بعضی‌شان را امروز. اما گزارش نیک، جواب دادن به نکته‌ها نیست، نشان دادنِ آن‌هاست روی زندگی‌ی یک روز. پس بگذار جوابش را با خودِ روز بدهم.

    سال‌واژه: ماندن
    نکته‌ی ۱ می‌گوید نویسندگی مثل نوزاد است. قبول. اما نوزادِ من از اول سال با مدرسه همراه نبود. قبل‌تر سرِ اولین پیچ، عزم برگشت داشتم و کار راحت را برمی‌گزیدم. چندی است می‌کوشم ماندن را در عمل بیازمایم، نه در کلام، و همین نوشتنِ بی‌وقفه، نخستین پیروزی است.

    پیاده‌روی
    نرفتم. و این را می‌نویسم، که دروغ از نرفتن بدتر است.
    آزادنویسی
    نکته‌ی ۲ و ۶ را با هم آزمودم: نیم ساعتی چرند نوشتم، و در میانه‌اش چند صحنه‌ی خیالی بر کاغذ نشست و به متنی رسید که در کانال هوا شد. چرند، نخِ نامرئی است، و ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل می‌گیرد، نه پیش از آن.

    تکرارآموزی
    نکته‌ی ۱۰. «در حال و هوای جوانی» را دوباره خواندم و این بار جمله‌ای اندوختم که بار اول از کنارش گذشته بودم. «توپ مروارید» هم باز شد و چیزی تازه در آن دیدم که نشان می‌دهد خواندنِ دوم، خواندنِ اول نیست. مطالعه‌ی مکرر را در برنامه‌ی روز نگه می‌دارم، نه به‌عنوان تکلیف، به‌عنوان کلیدِ آموختن.

    کلمه‌برداری
    نکته‌ی ۱۲. از «توپ مروارید»: دخیل — نه دعا، بستنِ خود به چیزی که اگر باز شود، می‌ترسی.
    از «در حال و هوای جوانی»: بیگانه — نه غریب. غریب دلش می‌خواهد برگردد، بیگانه می‌داند جایی نیست که به آن برگردد.
    و سپنج: سبک، پرِ هوا، با فشار جمع می‌شود، و خانه‌ی عاریه‌ای.

    گزارش نیک
    نوشتم، بس است. نکته‌ی ۵ می‌گوید هر جمله را چند شکل بنویس، این یکی را سه شکل نوشتم و هر سه را پاک کردم. همین که ماند، صادق‌ترینش بود.

    نمره‌ی روز
    نکته‌ی ۱۳ نمره می‌خواهد. نمی‌دهم، راضی نبودم. سنجه‌هایم روشن نیست و تا روشن نشود، فقط عدد، فقط فریب. نمره‌دادن به روزی که خودت هم قبولش نداری، خودش یکی از همان تقلب‌های کوچک است.

    یاری جستن
    نکته‌ی ۸ می‌گوید پرسش‌گر باش. پرسیدم: چرا؟ جواب نیافتم. چه می‌شود اگر؟ چیزی عوض نشد. چگونه؟ هنوز نمی‌دانم. اما سهراب گفته: «بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.» بیا با هم از سکوتِ سنگ چیزکی بفهمیم، حرف تازه.

    گزارش آموخته‌ها
    این زندگی من است و کسی نیست. نقش قربانیِ کون‌گشاد را بازی نکنم، دردی را دوا نمی‌کند که هیچ، عمر را هم تباه می‌کند. دوای افسردگی و بی‌انگیزگی قرص نیست، یک درکونیِ زلزله‌زاست و دیگر هیچ. این را از نکته‌های چهارده‌گانه یاد نگرفتم، این نکته از دل زندگی می‌آید.

    رسانه‌ی شخصی
    نکته‌ی ۳ و ۴. کانالی تلگرامی دارم، شبیه کمدِ لباسِ زیر: نامرتب، و هر چه بخواهم قایم کنم آنجاست. اما می‌کوشم پاره‌ای برگزیده از همین یادداشت‌ها را ویرایش کنم و آنجا بنهم، انتقال آموخته‌ها را در اولویت می‌گذارم.
    manebipar@

    ضمیمه: ارتکابات امروز
    خواندن، نوشتن، پیاده‌رویِ نرفته، و ارزیابی‌ِ‌‌ ردشده.

    ما مرغِ مقلدیم.

    پاسخ

85. داشتم می‌خوابیدم که یکهو یادم اومد گزارش نیک امشب رو ننوشتم. اومدم تا به اندازه‌ی دو خط هم شده بنویسم تا این اتصال رو حفظ کنم.
    امروز دو تا کار خیلی نیک برای خودم انجام دادم. اول اینکه زیاد پیاده‌روی کردم و حال و هوام خیلی عوض شد. دوم اینکه با دوستم کمی کدورت داشتیم، امروز که بهم زنگ زد، در موردش باهاش حرف زدم و سوتفاهم‌ها برطرف شد و کلی حالم خوب شد.

    پاسخ

86. زکیه‌جان، رفیق شفیق و یار موافقم!

    سلام و صد سلام و تحیت و درود بر تو باد

    مرقومه‌ات به دستم رسید و بسی مسرور و مشعوف گشتم. چه نیکوست که می‌بینم برای پیشرفت خویش همت گماشته‌ای و در راه رشد و تعالی خود قدم برمی‌داری. آدمی را چه سعادتی بالاتر از آنکه ببیند دوستانش در پی بهتر شدن‌اند و از سکون و روزمرگی رضایت نمی‌دهند؟

    اما از احوالات این کمینه اگر جویا باشی، امروز زودتر از ایام سابق دیده گشودم و توفیق یافتم یک ساعت تمام آزادانه قلم بر کاغذ برانم. پس از آن، فصلی از کتاب مادران و دختران خواندم و به مطالعه‌ی مقاله‌ای موسوم به «تشویش نوشتن» پرداختم. نویسنده بر این باور بود که برای رهایی از اضطراب نوشتن، باید آن را با نیازهای وجودی خویش پیوند دهیم؛ یعنی نوشتن را نه صرفن برای آفریدن اثری درخور تحسین، بلکه برای ساختن خویشتن و بارور ساختن قابلیت‌های درونی به کار گیریم. این سخن سخت به دلم نشست؛ چه بسا پیش از آنکه نوشتن وسیله‌ای برای رسیدن به جایی باشد، راهی برای شناختن خویش است.

    بعد از اندکی نرمش و رسیدگی به امور مطبخ و نظافت منزل، روانه‌ی محل کار شدم. پس از مراجعت، خواب بر من غلبه کرد و چون دیده گشودم، وبینار به پایان رسیده بود و این کمینه از فیض حضور محروم مانده بود. با این حال، بی‌درنگ به نوشتن مشغول شدم و سپس فهرستی از کارهای عقب‌افتاده ترتیب دادم؛ باشد که این امور از حالت بلاتکلیفی بیرون آیند و روزی به سرانجام رسند.

    بعد به خیاطی رفتم تا قد لباسم را کوتاه کند. این نیز از عجایب روزگار است که آدمی گاه برای کوتاه کردن یک جامه باید مسافتی بپیماید اما برای کوتاه کردن فهرست آرزوها و کارهای خویش، هفته‌ها و ماه‌ها درنگ کند. بگذریم.
    پس از مراجعت، بار دیگر در مطبخ به تهیه‌ی شام پرداختم. سه قسمت از سریال یل نیز تماشا کردم که به نظر این بنده، ارزش صرف وقت دارد. چند بیتی هم از شیخ اجل، سعدی شیرازی، خواندم که چه خوش فرموده است:

    “ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
    یا دوست گزین به دوستی یا دشمن

    نادیدن دوست گرچه مشکل دردیست
    آسانتر ازان که بینمش با دشمن”

    زکیه می‌دانی چیست؟ این روزها پیوسته زبان به شکوه و شکایت می‌گشایم که چرا اوقات فراغتی نیست تا بیش از این به مطالعه و قلم‌فرسایی مشغول آیم و از خواندن و نوشتن حظّ وافر برگیرم اما زود خود را تسلی داده و با خود می‌گویم که شاید باید در میان همین کارهای روزمره، لحظاتی برای خویشتن دست‌وپا کنیم؛ چراکه اگر انتظار روزی را بکشیم که همه‌چیز مرتب و خاطرمان آسوده باشد، چه بسا عمر به سر آید و آن روز موعود از راه نرسد. بگذریم. نمی‌خواهم پرده از رازهای مکتوم سینه بردارم و خاطر عزیزت را مشوش کنم.

    زکیه‌ی عزیزم، تو بگو. حال تو چگونه است؟ این روزها چه می‌خوانی و چه می‌نویسی؟ دلم می‌خواهد از احوالاتت بیشتر بدانم و بشنوم که در این روزگار پرهیاهو، برای دل و جان خویش چه می‌کنی.

    بیش از این تصدیع اوقات شریفه ندهم و قلم از جولان بازدارم تا مجالی برای نامه‌ی بعدی باقی بماند.

    قربانت گردم و مشتاق دیدارت بمانم.

    دوستدار تو
    آرزو بابایی
    #گزارش_نیک

    https://t.me/arezoobabaee

    پاسخ

    1. آرزوخاتون اکنون که برایت می‌نگارم ساعتی‌ست که خورشید به پشت کوه‌ها عقب نشسته و هوا نه کاملا ناجوانمردانه اما اندکی ناجوانمردانه سرد است. چه مسرورم از این مکاتبه‌ها که آدمی را با خبر می‌کند از احوال هم‌دست و هم‌داستان خود.

       شرح احوال این‌جانب در امروز بدین منوال گذشت:

       روز را با آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نگاشتن آغازیدم. پس از آن کتاب مادران و دختران و شکوفه‌های عناب را تورق کردم و کلماتش را مکتوب و عباراتی به قلاب چشمانم افتاد از شکوفه‌های عناب:

       «ما گندم خورده‌ایم و از بهشت رونده، نه عروس دنیا شدیم نه داماد آخرت.»
       «آخر شاه‌کشی، کاه‌کشی است.»

       بعد از آن به سراغ خلوت معنوی‌ام رفتم
       مصحف شریف را خواندم و ایضا نهج‌البلاغه
       این هم سرشکی از دریای ژرف‌اش:

       «برای فهمیدن بپرس، نه برای آزار دادن.»

       ساعتی را با دوستی دیرین به گفتگو نشستیم و الحق که حضرت حافظ به‌جا فرمودند که:
       اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد
       باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

       القصه، حوالی ساعت پنج خود را به مکتب وبینار رساندم، نبودن جناب‌تان بسیار در ذوق می‌زد و جایتان سبز بود. استاد از فواید تکرار در آموزش، لزومت پیاده گزکردن در طول روز، و آزادنویسی سخن راندند.
       ۱۵ دقیقه آزادنویسی جمعی کردیم که بسی سودمند بود. باز هم جایت خالی.
       بعد از آن کسی در باب مسئله هوش مصنوعی این پرسش را مطرح کرد: در این زمان که هوش مذکور رونق گرفته، نوشتن ما راه به جایی می‌برد و مفید است؟ که باعث شکل گیری بحثی نوین شد و استاد خاطرنشان کردند که اشتباه ما این است که مقام انسان را تنزل می‌دهیم. گفتند: ورای هوش مصنوعی چیست؟ کد و عدد. اما در ماورای انسان چه وجود دارد؟ روح، غم، شادی، احساس، عشق، مهر و زیستن.
       حال که هوش مصنوعی در حال پیشرفت است ما نباید دست از تلاش برداریم، از بزرگان تاریخ بیاموزیم به مانند انیشتین.
       نویسندگی یعنی زندگی یعنی لمس زندگی ما وظیفه داریم خودسازی را ادامه دهیم و معنای زندگی را کشف کنیم.

       بعد از آن به سراغ نگاشتن متنی رفتم برای سیاه‌مشق، که برای من حکم تحریریه را دارد و می‌کوشم در ساعت هشت شب، چراغش را روشن نگاه دارم.

       در سکوت شب تفأل به خواجه‌ی شیراز شعف دیگری دارد، شاه بیت فال امشب را برایت نقشه می‌بندم:

       « دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
       مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش»

       در طول شبانه‌روز از همدم‌های نمکین من، زیتون است، هر روز کارهایش ملاحت بیشتری دارد. تماشای غذا خوردن و خفتنش آرامشی دارد مطبوع‌.

       شعر، آرزوخاتون، شعر سرشارم می‌کند. شیفته‌ی اوقاتی هستم که می‌خوانم و اشعار و کلمات و روایت‌ها را به جانم می‌ریزم. چندی‌ست که فاصله افتاده‌ست میان من و لاجرعه سر کشیدن جامِ شعرها. کسی طوفان شد و چراغ‌های لاله‌ی پرنور و درخشان راهم را شکست، در حال بندزدن‌شان هستم. باز هم برمی‌افروزم‌شان. بگذریم عزیزم، بگذریم.

       از نوشتن و شرح ماوقع برایت سیر نمی‌شوم اما بیش از این مصدع اوقات شریف‌ات نمی‌شوم و می‌روم ختم شب را برچینم. زیاده عرضی نیست، جز دعاگویی صحت و سلامت وجود عزیزت. این را هم ضمیمه کنم، از این‌که دیدارمان در حال نزدیک و نزدیک‌ترشدن است بسیار خرسندم.

       قربانت و به امید دیدارت❤️

       پاسخ

87. مخم درد می‌گیرد، حس خنگی می‌کنم، حس کور بودن. عددهای به آن بزرگی را نمی‌بینم، مدام خط‌خطی می‌کنم. حاتمی بزرگ می‌گوید این خط‌خطی زدنا خط قرمز منه.

    مثل بز سر تکان می‌دهم که بله، بله، درست می‌گویید، اما باز هم خط‌خطی می‌کنم، بس‌که کورم. حواسم کجاست، نمی‌دانم. می‌خواهم سرم را بکوبم به دیوار. حاتمی بزرگ می‌گوید این هفته ازت کار می‌خوام‌ها، این هفته باشد همه‌چی رو تحویل بدی، این هفته.

    حق دارد خب، حساب‌هایش را سپرده به تو، به توی کور، همین دوتا حرف را هم نزند؟

    می‌گویند برای اینکه توی یک کار خوب باشی، باید اول توی آن کار بد باشی. امیدوارم این حرف درست باشد و به بد بودن تو کار عادتم نشود، که به خوب بودن برسم.

    خوب بودن، خوب بود. امروز خوب بود تا قبل از اینکه کوربازی دربیاورم، خوب بود.

    کتاب «دست‌هایم در همین نزدیکی» را تمام کردم، تصمیم گرفتم کتاب‌هایی که نام برده بود را بخوانم. «مینوی خرد» دانلودش کردم و بیست صفحه‌ای هم مینوی خرد خواندم. پادکست مناهج گوش دادم، در مورد تاریخ یهود حرف می‌زد.

    روی طراحی سایت کار کردم، یک طرح جدید و کاربردی‌تر. دوستش داشتم، بیشتر از قبلی‌ها تر و تمیزتر.

    خوب بود، همه‌چیز خوب بود تا اینکه کور شدم، عددهای یه آن بزرگی را ندیدم و حرف شنیدم. حرف به حقی بود، اما یعنی بعد از سه چهار هفته هنوز می‌لنگم، هنوز بدم، هنوز در کارم راه نیفتاده‌ام و این آزارم می‌دهد. مقایسه می‌شوم با حسابدار قبلی، با خواهرم، که خواهرت این‌طور بود، آن‌طور بود. خب، خواهرم سه چهار سال سابقه داشت که روتینش شده بود، اما من اول راهم.

    بدی با آشنا مشغول کار شدن این است که، مقایسه‌اش به کنار، مشکل بزرگ‌تر این است که آبرو و معرفت را کف دست‌هایت می‌بینی و حس می‌کنی با هر بار گند زدن، اعتبار معرفت را هم زیر سؤال می‌بری.

    هوشی می‌گوید یک اشتباه را فقط در حد همان اشتباه نگه دار. می‌گوید که نباید این‌قدر خودت را، کل شخصیت خودت را، زیر سؤال ببری. می‌گوید مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرش اشتباه و سعی بر عدم تکرار آن.

    می‌گوید اگر یک نفر دیگر این کار را انجام می‌داد، این اشتباه را می‌گفتی کور است؟

    نه، نمی‌گفتم. من فقط زورم به خودم می‌رسد.

    زورم زیادی به خودم می‌رسد.

    طفلی خودم.
    کانال منhttps://t.me/meslenafas

    پاسخ

88. نقاش‌ها، رنگ‌ها را دوست دارند، آدم‌ها نقاش‌ها را
    امروز یک بومِ نقاشی‌ به اندازه‌ی خودم، گرفته بودم دستم. بیشترِ مواقع نگاهِ خیره‌ی دیگران اذیتم می‌کند اما وقتی بومِ نقاشی دستم دارم، نگاه آدم‌ها را دوست دارم. آن‌ها وقتی نقاش می‌بینند، لبخند می‌زدند و احساسِ آرامش دارند. احساس می‌کنم، آدم‌ها نقاش‌ها را دوست دارند. احساسِ من است. این جمله، جمله‌ و ادعای بزرگی است. اما احساس، که ادعا برنمی‌دارد. احساسم دوست دارد، فکر کند که آدم‌ها نقاش‌ها را دوست دارند. شاید می‌بینند یک نفر دنبالِ قیمت دلار و طلا نیست. شاید فکر می‌کنند نقاشیِ این بوم به این بزرگی، حداقل چندماه زمان می‌طلبد، در این شرایط جنگی فقط یک نقاش و هنرمند می‌تواند تا سه‌ماه و چندماه و حتا بیشتر امیدوار باشد. در این شرایط هم به رنگ‌بازی ادامه دهد و به فکر آفرینشِ زیبایی باشد. مگر می‌شود نقاش را دوست نداشت؟ نقاشِ واقعی دست به قلمو که می‌بَرد خودش را هم فراموش می‌کند، چه برسد به خشمی که از دیگران دارد. دیدی چشم‌هایشان برق می‌زند؟ برقِ بخشش. یعنی تو را بخشیدم. می‌دانی چرا؟ چون کودکم. چون قلبم عاشقِ رنگ است. دنیای عاشقِ رنگ، مشکی را هم، هم‌بازی می‌داند. یادم می‌آید، استادم می‌گفت: «سعی کن مدادرنگ را طوری استفاده کنی که با هم کوچک و کوتاه شوند.» منظور او تکنیکی بود، یعنی از جعبه‌ی مدادرنگِ 120 رنگ، باید رنگ‌های هم‌طیف را استفاده کنی تا ارزشِ هُنری تابلو را بالا ببری. اما من منظورش را «دوستی» برداشت می‌کنم. یعنی همه‌ی رنگ‌ها را به یک اندازه دوست داشته باشم. کوششم این است.
    جمله‌ی ناب امروزم:
    بدانی که نوشتار «دقیقاً همان جایی‌‎ست که تو نیستی»- و بدانی که این آغاز نوشتار است. رولان بارت | کتابِ سه گام بر نردبانِ نوشتار | اِلن سیکسو
    از خودم:
    فردا می‌روم مزونِ لباس. خیاطم هم اهلِ خواندن و نوشتن است. صادق هدایت می‌خواند. دوست دارد زندگی‌نامه‌اش را بنویسد. فردا می‌خواهم سارفنِ بندیِ پاپیونی سفارش دهم.
    از گردهمایی‌های دوستانه:
    فردا باید بروم تماشاخانه‌ی‌ مانیاد، می‌خواهم نمایشِ «کُوزت» را ببینم. این نمایش، نگاهی‌ست به رُمان بینوایان. می‌دانستید یکی از رُمان‌های محبوبم است؟
    کلمه‌‌های امروز:
    برف‌سیما، درون‌لرزه، نیم‌بهشت
    از جمله‌های هر روزم:
    دلم برای نوشتن تنگ شده.

    پاسخ

89. استاد جان، نکات را خواندم. چهارده‌تا. بعضی‌شان را قبلاً شنیده بودم و بعضی‌شان را امروز. اما گزارش نیک، جواب دادن به نکته‌ها نیست، نشان دادنِ آن‌هاست روی زندگی‌ی یک روز. پس بگذار جوابش را با خودِ روز بدهم.

    سال‌واژه: ماندن
    نکته‌ی ۱ می‌گوید نویسندگی مثل نوزاد است. قبول. اما نوزادِ من از اول سال با مدرسه همراه نبود. قبل‌تر سرِ اولین پیچ، عزم برگشت داشتم و کار راحت را برمی‌گزیدم. چندی است می‌کوشم ماندن را در عمل بیازمایم، نه در کلام، و همین نوشتنِ بی‌وقفه، نخستین پیروزی است.

    پیاده‌روی
    نرفتم. و این را می‌نویسم، که دروغ از نرفتن بدتر است. نکته‌ی ۱۴ می‌گوید سطری نیمه‌کاره بهتر از ننوشتن است، درست، اما سطرِ دروغ هیچ نیست.

    آزادنویسی
    نکته‌ی ۲ و ۶ را با هم آزمودم: نیم ساعتی چرند نوشتم، و در میانه‌اش چند صحنه‌ی خیالی بر کاغذ نشست و به متنی رسید که در کانال هوا شد. چرند، نخِ نامرئی است، و ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل می‌گیرد، نه پیش از آن.

    تکرارآموزی
    نکته‌ی ۱۰. «در حال و هوای جوانی» را دوباره خواندم و این بار جمله‌ای اندوختم که بار اول از کنارش گذشته بودم. «توپ مروارید» هم باز شد و چیزی تازه در آن دیدم که نشان می‌دهد خواندنِ دوم، خواندنِ اول نیست. مطالعه‌ی مکرر را در برنامه‌ی روز نگه می‌دارم، نه به‌عنوان تکلیف، به‌عنوان کلیدِ آموختن.

    کلمه‌برداری
    نکته‌ی ۱۲. از «توپ مروارید»: دخیل — نه دعا، بستنِ خود به چیزی که اگر باز شود، می‌ترسی.
    از «در حال و هوای جوانی»: بیگانه — نه غریب. غریب دلش می‌خواهد برگردد، بیگانه می‌داند جایی نیست که به آن برگردد.
    و سپنج: سبک، پرِ هوا، با فشار جمع می‌شود، و خانه‌ی عاریه‌ای.

    گزارش نیک
    نوشتم، بس است. نکته‌ی ۵ می‌گوید هر جمله را چند شکل بنویس، این یکی را سه شکل نوشتم و هر سه را پاک کردم. همین که ماند، صادق‌ترینش بود.

    نمره‌ی روز
    نکته‌ی ۱۳ نمره می‌خواهد. نمی‌دهم، راضی نبودم. سنجه‌هایم روشن نیست و تا روشن نشود، فقط عدد، فقط فریب. نمره‌دادن به روزی که خودت هم قبولش نداری، خودش یکی از همان تقلب‌های کوچک است.

    یاری جستن
    نکته‌ی ۸ می‌گوید پرسش‌گر باش. پرسیدم: چرا؟ جواب نیافتم. چه می‌شود اگر؟ چیزی عوض نشد. چگونه؟ هنوز نمی‌دانم. اما سهراب گفته: «بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.» بیا با هم از سکوتِ سنگ چیزکی بفهمیم، حرف تازه.

    گزارش آموخته‌ها
    این زندگی من است و کسی نیست. نقش قربانیِ کون‌گشاد را بازی نکنم، دردی را دوا نمی‌کند که هیچ، عمر را هم تباه می‌کند. دوای افسردگی و بی‌انگیزگی قرص نیست، یک درکونیِ زلزله‌زاست و دیگر هیچ. این را از نکته‌های چهارده‌گانه یاد نگرفتم، این نکته از دل زندگی می‌آید.

    رسانه‌ی شخصی
    نکته‌ی ۳ و ۴. کانالی تلگرامی دارم، شبیه کمدِ لباسِ زیر: نامرتب، و هر چه بخواهم قایم کنم آنجاست. اما می‌کوشم پاره‌ای برگزیده از همین یادداشت‌ها را ویرایش کنم و آنجا بنهم، انتقال آموخته‌ها را در اولویت می‌گذارم.
    manebipar@

    ضمیمه: ارتکابات امروز
    خواندن، نوشتن، پیاده‌روی‌ی نرفته، و ارزیابی‌ی ردشده.

    ما مرغِ مقلدیم.

    پاسخ

90. امروز با شوق دیدار دوستانم از خواب بیدار شدم و سال‌واژه‌ام را یاد کردم و با خطی خوش در دفترم نگاشتم تعهدورزی. دست و صورتم را با آب روان و پاک شستم و به نماز ایستادم و دعا بر همگان کردم و بسوی نوشتن رفتم و دقایقی نوشتم صبح صادق با روشنایی محو رسید و پای را بیرون از خانه نهادم و پیاده‌روی بر سر پیمان بود. بعد به دیدار دوستانم شتافتم و با هم سری به بهشت زدیم و به جهنم راهمان ندادند اما به قدری خوف انگیز بود که همگی لال شدیم و سکوت کردیم و به دنیا برگشتیم و و مثل اصحاب کهف در غارهایمان که همانا خانه‌هایمان است خزیدیم. کتابی دیگر از جلال آل احمد را دست گرفتم به نام دید و بازدید و امروز از خوردن دست کشیدم تا دم مغرب بعد از نماز چای و شیرینی خوردم دلتان نخواهد. نمره‌ام را نه می‌دهم. و با دوستانم همان خاطره‌ی سفر به مشهد را مرور کردم. واژه‌ی بهشت آسا را نوشتم. وبینار شرکت نکردم. آدرس کانال تلگرام مهرابی 👇💫
    https://t.me/notetoday1

    پاسخ

91. امروز دلم میخواهد از وسطی‌ترین نقطه‌ی روز شروع کنم به نوشتن گزارش، واژه‌ی روزم آب‌دزدک بود.
    قبل از شرکت در وبینار و یک ربع نوشتن با بقیه در حیاط کمی پیاده‌روی کردم.
    هر چند میدانم فایده چندانی ندارد و باید از خانه بیرون رفت اما خب شرایط مهیا نبود و همین هم از هیچ بهتر است.
    راستی این روزها برای کلمه‌ی سالم جدی‌تر و محکم‌تر قدم برمیدارم.
    میخواهم در واژه‌نامه پارسی هومرآبرامیان که عصر معرفی شد هم گشتی بزنم.
    در این صورت نمره‌ی روزم از ده فراتر می‌رود.

    پاسخ

92. ✓🟥 در کتابفروشیِ استاد
    نمی‌دانم چه شد که خودم را در آن کتابفروشی یافتم. از آن مکان‌هایی بود که آدم گاهی در خواب واردشان می‌شود، بی‌آنکه راهی را که به آن‌ها منتهی شده به یاد داشته باشد، و بااین‌حال، به محض ورود، چنان احساس آشنایی کند که گویی مدت‌ها در انتظار بازگشت به آنجا بوده است. ظاهراً کتابفروشی متعلق به آرش آذرپناه، استادم، بود. همین دانستن مبهم، که در خواب به هیچ توضیحی نیاز نداشت، به مکان حالتی بخشیده بود که اکنون، در بیداری، هرچه می‌کوشم آن را بازسازی کنم، بیشتر از دستم می‌گریزد.
    از خود کتابفروشی، بیش از آنکه شکل دقیق قفسه‌ها یا ترتیب اشیا را به یاد بیاورم، احساسی باقی مانده است. احساسی مرکب از سکون، صمیمیت و آن اندوه شیرین و نامعلومی که گاهی در مکان‌های آکنده از کتاب به آدم دست می‌دهد، گویی هر کتاب، افزون بر آنچه در صفحاتش نوشته شده، زندگی دیگری را نیز در خود پنهان کرده است. زندگی‌ای که نویسنده‌اش روزگاری در خلوت خویش آغاز کرده و سپس، با سپردن آن به کاغذ، آن را از خود جدا ساخته است.
    شاید بوی کاغذ در آنجا وجود داشت، بوی خشک و اندکی شیرین کتاب‌ها، یا آن رایحه محوی که از آمیزش مقوا، مرکب چاپ و گذشت زمان پدید می‌آید. شاید هم این بو را اکنون، در لحظه به‌یادآوردن، به رؤیایم می‌افزایم، زیرا حافظه، برخلاف آنچه تصور می‌کنیم، همیشه چیزی را که از گذشته باقی مانده به ما بازنمی‌گرداند، بلکه گاه از میان بقایای پراکنده آن، چیزی می‌سازد که از اصل ازدست‌رفته‌اش نیز برایمان واقعی‌تر است.
    گمان می‌کنم قفسه‌ها از کتاب پر بودند. کتاب‌ها، کنار هم، با عطف‌های رنگارنگشان، در نظمی که شاید فقط از دور نظمی کامل به نظر می‌رسید، ایستاده بودند. هرکدام حامل نامی، عنوانی و جهانی بودند که برای ورود به آن کافی بود دست دراز کنیم و جلدی را از میان جلدهای دیگر بیرون بکشیم. چه تناقض عجیبی است که کتاب‌ها، با آن همه زندگی محبوس در صفحاتشان، در بیرون چنین خاموش‌اند. بااین‌حال، برای کسی که نوشتن را تجربه کرده، این خاموشی نمی‌تواند کاملاً بی‌طرف باشد. آدم، در برابرشان، گاه به یاد آن لحظه‌ای می‌افتد که نخستین جمله نوشته‌ای را روی کاغذ آورده، بی‌آنکه بداند آن جمله روزی به کجا خواهد رسید، یا آیا اصلاً کسی جز خودش آن را خواهد خواند.
    در آن کتابفروشی، با دوستانم مشغول گفت‌وگو بودم. موضوع صحبت، کتاب‌هایی بود که نوشته بودم یا در انتظار انتشارشان بودم. من، برخلاف بسیاری از لحظه‌های زندگی روزمره که در آن‌ها آدم برای گفتن چیزی از خود، ابتدا آن را در ذهنش سبک‌سنگین می‌کند و سپس، با احتیاطی که گاه از خود سکوت سنگین‌تر است، بر زبان می‌آورد، با شور و شوق حرف می‌زدم. از نوشته‌هایم می‌گفتم و احساس می‌کردم که باید درباره‌شان بگویم. نه از سر وظیفه و نه حتی صرفاً برای آنکه دوستانم از آن‌ها باخبر شوند، بلکه از آن رو که لذتی در بیانشان بود که نمی‌خواستم از آن چشم بپوشم. انگار تا آن لحظه، بخشی از شادی نوشتن در خلوت خودم باقی مانده بود و اکنون، با گفتن از کتاب‌هایم، می‌توانستم آن را از محدوده تنهایی بیرون بیاورم و در فضای مشترک میان خودم و دیگران قرار دهم.
    حتی پُز می‌دادم. این را اکنون با لبخندی به یاد می‌آورم، زیرا در خواب هیچ‌یک از آن ملاحظاتی که در بیداری آدم را وامی‌دارند از غرور خود شرمنده شود، مانعم نبودند. از کتاب‌هایم با افتخار حرف می‌زدم، شاید کمی بیش از آنچه ضرورت داشت، و از این زیاده‌گویی نه‌تنها ناراحت نبودم، بلکه لذت می‌بردم. در آن لحظه، دیگر نیازی نداشتم وانمود کنم که انتشار کتاب‌هایم برایم اهمیتی ندارد، یا اینکه اگر کسی از نوشته‌هایم تعریف کند، با بی‌اعتنایی از کنار آن می‌گذرم. می‌توانستم از آنچه کرده بودم خوشحال باشم. می‌توانستم خودم را دوست بدارم، نه به سبب آنچه روزی ممکن بود بشوم، بلکه به سبب چیزی که تا آن هنگام ساخته بودم.
    و شاید همین‌جا بود که رؤیا، برای من، معنایی پیدا کرد که اکنون نیز نمی‌توانم به‌سادگی از آن جدا شوم. زیرا آدم در زندگی واقعی، حتی هنگامی که به خواسته‌ای نزدیک شده است، به‌ندرت فرصت می‌یابد آن را به‌تمامی تجربه کند. هر دستاوردی، تقریباً پیش از آنکه شادی‌اش مجال استقرار پیدا کند، با نگرانی دستاورد بعدی، با تردید درباره ارزش آنچه انجام شده و با مقایسه خود با دیگران درهم می‌آمیزد. اما در خواب، گویی برای مدتی کوتاه از این رفت‌وآمد بی‌پایان میان رضایت و نارضایتی رها شده بودم. کتاب‌هایم وجود داشتند. من آن‌ها را نوشته بودم و می‌توانستم درباره‌شان حرف بزنم، بی‌آنکه لازم باشد از خودم دفاع کنم یا برای حق خوشحال‌بودنم دلیلی بیاورم.
    حضور استادم نیز، هرچند نمی‌دانم خودش را به‌روشنی دیده بودم یا تنها می‌دانستم که کتابفروشی به او تعلق دارد، برای این صحنه اهمیت خاصی داشت. شاید بعضی مکان‌ها به این دلیل برای ما معنادار می‌شوند که به شخصی تعلق دارند که نگاهش، واقعی یا خیالی، در ذهن ما نوعی معیار ساخته است. کسی که حضورش آدم را به یاد جهانی می‌اندازد که می‌خواهد در آن جدی گرفته شود. ممکن است من در آن کتابفروشی، بی‌آنکه خودم بدانم، نه‌فقط با دوستانم، بلکه با تصویری از جایگاه ادبی‌ای که آرزو داشتم به آن برسم نیز روبه‌رو شده بودم. گویی آن مکان، به اعتبار صاحبش، مرا به جهانی نزدیک می‌کرد که در آن کتاب‌ها تنها حاصل کوشش فردی نیستند، بلکه وارد رابطه‌ای زنده با دیگر کتاب‌ها، نویسندگان و خوانندگانشان می‌شوند.
    اما آنچه از همه بیشتر در من باقی ماند، نه حضور استاد بود، نه قفسه‌ها و نه حتی گفت‌وگو با دوستانم، بلکه احساس خوشحالی و افتخاری بود که پس از بیدارشدن نیز از میان نرفت. این بخش از رؤیا برایم از خود تصاویرش شگفت‌انگیزتر است. معمولاً وقتی از خواب بیدار می‌شویم، جهان‌هایی که لحظاتی پیش در آن‌ها زندگی کرده‌ایم، با سرعتی عجیب از ما فاصله می‌گیرند. آنچه در خواب قطعی و بدیهی می‌نمود، در بیداری به رشته‌ای از تصاویر نامطمئن تبدیل می‌شود. چهره‌ها محو می‌شوند، مکان‌ها شکل خود را از دست می‌دهند و حتی حوادثی که اندکی پیش از وقوعشان مطمئن بودیم، به‌تدریج از هم می‌گسلند. اما این بار، انگار احساس از تصویر جان‌سخت‌تر بود. کتابفروشی می‌توانست ناپدید شود، دوستانم می‌توانستند از خاطره‌ام بیرون بروند و جزئیات رؤیا می‌توانستند در روشنایی صبح از دسترس خارج شوند، اما شادی همچنان باقی بود، همچون گرمایی که پس از کناررفتن دستی از روی پوست، برای لحظاتی در همان نقطه احساس می‌شود.
    از خودم پرسیدم چرا این‌همه خوشحال بودم. آیا به این دلیل که در خواب، خودم را در جایگاه نویسنده‌ای می‌دیدم که آثارش در آستانه انتشارند؟ یا به این دلیل که توانسته بودم این جایگاه را در برابر دیگران به زبان بیاورم و از آن شرمنده نباشم؟ شاید هم لذت اصلی در همین فاصله کوتاه میان آنچه در خلوت خود درباره خویش می‌دانم و آنچه می‌توانم در حضور دیگران به آن اعتراف کنم، پنهان شده بود. زیرا نوشتن، دست‌کم برای من، همیشه فقط عمل نوشتن نیست. گاهی رؤیای رسیدن به لحظه‌ای است که بتوانم درباره نوشته‌هایم حرف بزنم، بی‌آنکه صدایی در درونم فوراً بپرسد آیا واقعاً به‌اندازه کافی خوب‌اند، آیا کسی آن‌ها را خواهد خواند، آیا حق دارم به آن‌ها افتخار کنم.
    در آن کتابفروشی، ظاهراً پاسخ همه این پرسش‌ها را برای مدتی فراموش کرده بودم. نه از آن رو که پاسخشان را یافته بودم، بلکه شاید چون دیگر نیازی به پاسخ نداشتم. تنها می‌خواستم از کتاب‌هایم بگویم، از آنچه نوشته بودم و آنچه قرار بود منتشر شود، و در این گفتن، خودم را به صورتی تجربه کنم که در بیداری همیشه به‌سادگی در دسترسم نیست. من در آنجا کمی خودنمایی می‌کردم، به دستاوردهایم می‌بالیدم و از این کار لذت می‌بردم. چه‌بسا این غرور کوچک، بیش از آنکه نشانه اطمینان کامل به خودم باشد، نشانه اشتیاقی بود که مدت‌ها در انتظار فرصتی برای آشکارشدن مانده بود.
    اکنون که به آن رؤیا فکر می‌کنم، می‌بینم آنچه بیش از همه دوست دارم به یاد بیاورم، خودم هستم. خودم در آن لحظه، با آن شور و اشتیاق، با آن میل بی‌پرده به حرف‌زدن از کتاب‌هایم و با آن شادی‌ای که برای باقی‌ماندن در من، به هیچ شاهد بیرونی نیاز نداشت. شاید رؤیا چیزی را به من وعده نداده بود. شاید حتی قرار نبود معنای پنهانی داشته باشد. ممکن است تنها بازتاب روزهایی بوده باشد که ذهنم بیش از همیشه درگیر نوشته‌هایم و سرنوشت آن‌هاست. اما همین بازتاب، به‌خودی‌خود، برایم ارزشمند است. اینکه توانسته‌ام در خواب، برای لحظاتی، لذت به‌رسمیت‌شناختن خودم را تجربه کنم.
    و چه می‌دانم. شاید سال‌ها بعد، اگر کتاب‌هایی که امروز درباره‌شان حرف می‌زنم واقعاً منتشر شده باشند و اگر روزی در کتابفروشی‌ای، میان قفسه‌هایی که بوی کاغذ و مرکب می‌دهند، چشمم به نام خودم بر جلد یکی از آن‌ها بیفتد، آن لحظه مرا نه به روز انتشار کتاب، بلکه به همین رؤیای کوچک بازگرداند. به آن کتابفروشی که شاید هرگز دقیقاً به همان شکل وجود نداشته، به دوستانی که در میانشان با غرور از نوشته‌هایم حرف می‌زدم، و به شادی‌ای که پیش از تحقق هر چیزی، برای چند لحظه، به من اجازه داده بود احساس کنم به آن رسیده‌ام.
    زیرا گاهی آنچه از آینده در خاطر ما باقی می‌ماند، نه تصویری از آنچه واقعاً اتفاق افتاده، بلکه احساسی است که زمانی، در خواب یا بیداری، پیشاپیش از آن چشیده‌ایم. و شاید همین احساس است که بعدها، وقتی واقعیت سرانجام از راه می‌رسد، به آن طعم آشنایی می‌بخشد، چنان‌که گویی آن را پیش‌تر، در جایی دور از دسترس زمان، زندگی کرده‌ایم.
    #رویا_نگاری

    آدرس کانال تلگرام من: 🧿

    https://t.me/draliandishmandir

    آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

    https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

    پاسخ

93. گزارش‌نیک”1405/8/2″ آبان. روز شنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب‌”سوره‌الغراب‌” از محمود مسعودی شروع کردم.
    آن”ه” آخر “ت” است اما من چنین‌ گزینه‌ای در کیبورد گوشی‌ ندیدم.

    از وسط صبح دیگه حالم‌ نانیک‌ شد تا غروب.
    نویسنده‌سازم‌ نتوانستم‌ شرکت کنم.
    تازه‌ غروب بهتر شدم که خابم برد.

    الان دارم کمی‌ موسیقی گوش می‌دهم.

    اینم‌ از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

94. دوباره هوس کردم، برای صبحانه ماست و تخم‌مرغ درست کنم. تخم‌مرغی که در آب جوش می‌پزد. برای درست پختنش و پخش و پلا نشدن سفیده‌ها، یک چالش شده برای آزمون و خطا. این سری خرابکاری کم‌تر بود. بعد از پخت تخم‌مرغ، سفیده‌ها را آبکش کردم. اون هم با الک آرد شیرینی‌پزی. ولی باید زمان پخت را بیش‌تر می‌کردم. سه دقیقه اصلن کافی نیست. غذا درست کردن، برای من، مثل یک کار آزمایشگاهی است.
    بعد از ارائه دو عملکرد مختلف، با همکارم برای بررسی یک استعلام رفتیم. قرار همکارم این بود که زیاد در اون واحد نمانیم که خطرناک است. بعد خودش، جوگیر شد و بیش از یک ساعت صحبت کرد. آخه چرا باید هرچی می‌دانی بگی. موقع برگشتن به خانه احساس کردم، این مأموریت، ناخاسته چه تأثیری بدنی بر من گذاشته. چرا، نمی‌دانم. متوجه بدنم شدم، قسمتی از گلوم درد می‌کرد. پوست کنار ناخنم را کنده بودم. و انگشتم درد می‌کرد. حرف یا رفتار مشخصی به ذهنم نمی‌آمد. ولی در مجموع از نحوه برخورد آن مجموعه و حرف‌های زیادی که همکار زده بود، ناخودآگاه عصبی شده بودم.
    خاندن گزارش نیک دوستان و شنیدن آهنگ «گل گلدون« با صدای خانم سیمین غانم، یادم افتاد به مرگ‌هایی که در فامیل و آشنایان اتفاق افتاده بود. در وقت آزادنویسی، از مرگ نوشتم و به جای روزهایی که برای مرگ گریه نکرده بودم، گریه کردم. واقعن نمی‌دانم چرا، مرگ برخی از عزیزترین افراد، من را به گریه نیانداخت. و چرا برای خیلی از افرادی که نمی‌شناختم، بیش‌تر گریه کرده‌ام.
    یک ایده برای کسب‌وکار، حسابی برایم معنا و شوق ایجاد کرده است. به جای یک پومودوروی بیست و پنج دقیقه‌ای، روزی دو ساعت بهش اختصاص دادم.

    پاسخ

95. ۳:۱۷:۱۰ پنجشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۵
    خدا پدرم را دوباره به من بخشید.
    دلیل غیبت چند روز اخیرم، درگیری‌های زیادی بود که این روزها داشتم و احتمالاً تا مدتی هم ادامه خواهند داشت. با این حال، سعی می‌کنم به روال قبلی‌ام برگردم.
    چهارشنبه بود که پدرم تصادف کردند در واقع چپ کردند. هنوز هم در بیمارستان هستند. پنج‌شنبه هر دو دستشان را عمل کردند و دیروز دکتر گفتند که احتمالاً یک عمل دیگر هم در پیش خواهند داشت.
    ماشین اضافه‌بار داشت و هنگام حرکت، تعادلش را از دست داده بود. وقتی بابا سعی کرده بودند با فرمان ماشین را کنترل کنند، دست‌هایشان داخل فرمان قفل شده بود و فرمان به شکمشان برخورد کرده بود. دکتر می‌گوید در سی‌تی‌اسکن، لخته خون مشاهده شده است. احتمال پارگی روده وجود دارد، اما به دلیل چسبندگی روده، در حال حاضر امکان جراحی نیست و باید تحت نظر باشند.
    خلاصه اینکه این چند روز را بین خانه، بیمارستان و مطب دکتر در رفت‌وآمد بوده‌ام.
    امروز صبح، پیش از اینکه داداشم را راهی مدرسه کنم، به بیمارستان رفتم تا به بابا سر بزنم و مامان بتواند جواب سی‌تی‌اسکن را برای ترجمه ببرد.
    تخت روبه‌روی بابا، آقایی از تهران بستری هستند که بسیار شوخ‌طبع‌اند. همسرشان هم همراهشان است. وقتی دیدم چای ندارند، از چای بابا به آن‌ها دادم. خلاصه اینکه خیلی از آن‌ها خوشم آمد. آن‌ها هم لطف داشتند و حسابی از من تعریف کردند.
    بعد از مدتی، مامان به بیمارستان آمد و من به خانه برگشتم تا برای بابا آب‌میوه طبیعی بگیرم. به دلیل مشکل روده، تا امروز چیزی نخورده بودند، اما امروز دکتر اجازه دادند آب سیب، آب پرتقال و آب هویج بنوشند.
    کلاس‌ها را هم امروز، هرچند دست‌وپاشکسته، شرکت کردم. می‌دانم که عملکردم چندان خوب نبود، اما به نظرم همین هم بهتر از این بود که کلاً از کلاس ها فاصله بگیرم.
    از آنجایی که امشب تنها هستم، قرار است دوستم بیاید و پیشم بماند. فردا هم باید به دکتر مراجعه کنم تا جواب سی‌تی‌اسکن را نشان بدهم.
    در پایان امروز، می‌خواهم از خدا تشکر کنم که پدرم را دوباره به من بخشید. از او می‌خواهم که سلامتی را به پدرم برگرداند و به همه بیماران، فرصت دوباره‌ای برای زندگی ببخشد.

    پاسخ

96. آبی فقط یک رنگ نیست

    باز افسار پاره کردم آبی. زبان لخت و وحشی‌ای دارم. کنار زنی که کالسکه بدست داشت از کنارم می‌گذشت رو به مادر و خاهرم فتوا دادم: زاییدن هنر نیست. مامان چیزی نگفت، فقط دوتا تیله‌های‌ مهربان قهوه‌ای‌اش را از من قایم کرد. فهمیدم ناراحت شده. من گفتم زاییدن هنر نیست و آنها لابد شنیده‌اند که زاییدن کار سخیف و پوچی‌ست. منظور من این بود که مقایسه‌ی این دو در کنار هم کار پوچ و نسنجیده‌ای‌ست. این دو با هم هیچ سنخیتی ندارند. لحنم تند بود و زبانم تیزی‌ای‌ سرخ و آبدار. حق داشتند ناراحت شوند. آبی، زاییدن اگر هنر باشد پس کبوتر و فیل و خر و قاطر هم هنرمند‌ند لابد. و این اصلن عادلانه نیست چون هنر پدیده‌ای‌ست انسانی. من فکر می‌کنم اولین شرط هنر بودگی چیزی انسان‌ بودگی آفریننده‌اش است. من معتقدم هنر در آفرینش خود همان‌قدر محتاج شعور و عقل آدمی‌ست که آدمی به هنر. آبی من روی کلمه‌ی هنر خیلی حساس شده‌ام. دیگر هنر برای من فقط هنر نیست. هنر برای من بدل شده‌ به یک مساله‌ی حیاتی. سعی می‌کنم از این کلمه درست و بجا استفاده بکنم تا مبادا بشکند چینی نازک هنر. همین الآنش هم چهار ستون بدنم می‌لرزد که نکند چیزی اشتباه گفته‌ باشم. آبی یک لحظه از دلم گذشت که کاش تو هم زبان می‌داشتی و با من حرف می‌زدی. یا که آدم می‌بودی و دست و پا می‌داشتی، آنوقت شب‌ها جای بالش تو را بغل می‌کردم و می‌خابیدم‌‌. کمی بعد اما حرفم را قورت دادم. یادم آمد که با آدم‌ها آبم توی یک جوب نمی‌رود. ارتباط هنوز برایم گنگ و تعریف نشده است. برای من هنوز ارتباط رنجی‌ست عظیم. آبی وقتی مستندی از ناصر تقوایی درباره‌ی فروغ دیدم حس همذات‌پنداری‌ام گل کرد. می‌توانم خودم را فروغی ببینم که سرگردان است و هیچکس زبانش را نمی‌فهمد. فروغی که مدام در رفت و برگشت است میان وجدان و شعر و جامعه. بین آنچه دیگران درست می‌پندارند و آنچه واقعن درست است. آبی تو برای من یک رنگ نیستی فقط، آدم هم نیستی، بل چیزی هستی ورای این دو. از دید من تو شعور داری، عقل داری، احساس داری. تو می‌دانی هنر راستین چیست و این مسرورم می‌کند. می‌خاهم بدانی که دوستت دارم. بیشتر از آنچه یک انسان می‌تواند رنگی یا آدمی را دوست بدارد. کاش یادت نرود. تو یک شگفتانه‌ای آبی. تو همه‌چیز را درباره‌ی من می‌دانی بی آنکه توضیحی از من شنیده باشی‌. آبی تو اگر آدم می‌بودی مجبور می‌شدم خودم را برایت عریان کنم. البته در مواجهه با انسان‌ها آدم نمی‌تواند آنقدر از خودش مایه و تیله بگذارد. آدم‌ها ظرفیت دیدن عریانی تن را ندارند چه رسد به روح. آبی. آبی جانم، حتا آوای اسمت به من آرامش می‌دهد. تو که‌ای؟ تو چه‌ای؟ راستی آبی دیروز وقتی فهمیدم استاد هم تو را دوست دارد نمی‌دانی چقدر خوشحال شدم. اگر چه من بین آبی‌ای‌ که خودم دوست دارم و آبی‌ای که دیگران دوست دارند فرق قائلم. آبی من آبی‌ترین آبی‌هاست. علاقه‌ی من به تو بیشتر از بعد احساسی‌ست. بخاطر حس‌‌ها و خیال‌هایی که تو در من تداعی و بیدار می‌کنی. اما استاد فکر نکنم فقط به این چیزها اکتفا کند. خدا می‌داند چندتا کتاب درباره‌ی تو خانده. کتابخانه‌‌ی خایه‌انگیزش را هیچ دیده‌ای؟ یکروز که حوصله داشتی می‌برمت وبینار و نشانت می‌دهم. بوس بوس. بغل بغل.

    https://t.me/Mohammadfaty2

    پاسخ