نویسنده: شاهین کلانتری

تجربه‌ی شرکت در جلسه‌ی اول سیزدهمین کارگاه تمرین نوشتن در بخش کامنت‌ها از تجربه‌ی خودتان بنویسید.

آدم تو وبلاگ شخصی‌اش دیوانگی نکند، کجا بکند؟ یکی از مرض‌های من اسم‌ساختن برای خودم است؛ گاهی روزی دو-سه تا اسم روی خودم می‌‌گذارم و

توی خواب هم دست از سر خودم برنمی‌دارم؛ دیشب تا صبح به خودم می‌گفتم: چرا هر روز تمرین «ارتباط‌های اجباری» را انجام نمی‌دهی؟ این یکی

گاهی یافتن کلمه یا اصطلاحی برای آنچه درون خود داشته‌ایم سبب می‌شود با دقت و انسجام بیشتری به آن چیز بیندیشیم. یکی از اصطلاحاتی که

نوشتن چه می‌کند؟ طرح پرسش، پرسش و پرسش و پرسش. هر چه بیشتر می‌نویسی سؤال‌هایت افزون‌تر می‌شود، هم درباره‌ی خود نوشتن، هم درباره‌ی هزار چیز زندگی.

خواستم درباره‌ی دوره‌ی جدید کارگاه تمرین نوشتن برایتان بنویسم، دیدم بهترین کار این است که از یکی از اعضای فعال کارگاه که در همه‌ی دوره‌های

گاهی نمی‌رسم به‌سرعت به انبوه نظرات سایت جواب بدهم و شاید دوستانی متوجه نشوند که به پیامشان پاسخ داده‌ام، از طرفی برخی دوستان زیر مطالب

چرا بگوییم «خاهر» اما بنویسیم «خواهر»؟ چرا بگوییم «قطعن» اما بنویسیم «قطعاً»؟ گفتار و نوشتار را همخان کنیم تا از گرفتاری‌های خط فارسی بکاهیم. بر

سیاوش عزیز شاید تو هم مثل برخی از دوستانم مرا به حرف‌های امیدبخش و نگاه مثبتم بشناسی اما باور کن به همان اندازه یا بیشتر

پیش‌حرف: معنای دقیق برخی واژه‌ها را -با اینکه به‌طور مکرر در جاهای مختلف و به بهانه‌های گوناگون به کار می‌بریم- چندان دقیق نمی‌دانیم. برای من

شیوه‌ی کار من در «وبلاگ‌نویسیِ آمورشی» این است که ابتدا موضوعی را طرح می‌کنم و سپس در ماه‌‌ها و سال‌های بعدی نمونه‌های متعددی را برای

بین این پاره‌ها ارتباط و اتصالی وجود ندارد.   «زندگی هیچ نیست مگر گم‌کردن خویش در میانه‌ی هجوم وهم.» از فاتا مورگانا ۲۰۰۵ پرسشی همیشگی: