نویسنده: شاهین کلانتری

آیا خوارشمردن داشته‌ها و دستاوردهایمان یکسره مردود است؟ اگر رضایت از داشته‌ها سبب تنبلی و توهم شود، چه؟ اگر از شغل و درآمدم کاملن راضی

از فشارهای زندگی شاید چندتاییش هم لذت‌بخش باشد که یکی‌ش برای من فشار به مغزم برای نوشتن یادداشتی تازه است. امشب بین دو-سه جین ایده

اگر تولید نوعی از محتوا برایتان خیلی راحت است، آن را تولید نکنید. چون به‌احتمال قوی افراد بسیاری هم به‌راحتی از پس انجام آن برمیاند.

چند سال پیش که این حرف مجتبی مینوی را خواندم بدجور به مذاقم خوش آمد: «بنده با کمال خلوص و صمیمیت اقرار می‌کنم و به

هر وقت از شعر کلاسیک فارسی دور میفتم احساس خسران می‌کنم. اما ما شعر کهن فارسی را می‌خوانیم که درس زندگی بیاموزیم؟ یا می‌خوانیم که

گاهی نامه‌های کوچکی برای کوشان* می‌نویسم و می‌اندازم توی جعبه‌یی چوبی. این یکی از آن نامه‌هاست: کوشان عزیز نوشتن را هم به یکی از بهانه‌ی

یادگیری چه زمانی هیجان‌انگیز می‌شود؟ اینکه چیزی در تآیید دانسته‌هایت بخوانی؟ مثلن بخوانی محققان فلان دانشگان کشف کرده‌اند که شادی واقعی بیش از هر چیز

زمانی گوشه‌ی دفترچه‌‌یادداشتی نوشته بودم ❜نویسنده فردی‌ست که به پاسخ‌های دم‌دستی رضایت نمی‌دهد.❛ شاید چون از نرسیدن به پاسخ کلافه بودم و می‌خواستم با این

خیلی وقت‌ها یادداشت‌نویسی بهانه‌یی‌ست برای استفاده از نقل‌قول‌های محبوبم. شاید اصلن به عشق نقل‌قول‌هاست که ذوق نوشتنم گُل می‌کند. باری، دنبال نقل‌قولی بودم تا جرقه‌ی

• کاش خودم را بیشتر بسپارم دست نوشتن.  • کاش هر روز ده بیست بار در فایل یادداشت‌های روزانه‌ام چیزی بنویسم.  • کاش نامه ‌بنویسم،

شاید شما هم گاهی حس کنید که شوقتان به نوشتن فروکش کرده یا نوشتن برایتان سخت و ملا‌ل‌آور شده.  چه باید کرد؟  من این شیوه‌ی

رویکردی ساده نجاتم داده: به کارهای مهمی که در انجامشان وسواس و کمالگرایی افراطی گریبانم را می‌گیرد،‌به‌شکل یک «اپلیکیشن» می‌نگرم. یادتان هست همین تلگرام در

نویسنده می‌تواند چیزها را در نقش‌های گوناگون ببیند. به این جمله‌ی ادموند ژابس بنگرید: «کلمه، ملفوظ، پرواز می‌کند؛ مکتوب، شنا می‌کند.*»  ژابس توانسته کلمه را

یکی از برنامه‌های ما در «ایده‌پزی» آشنایی با کتاب‌های گوناگون است. امروز در واپسین جلسه‌ی سومین کمپ ایده‌پزی به پاره‌یی از کتاب «قدرت یکی بیشتر*»

نوشتن با احساس ضعف آغاز می‌‌شود و با احساس قدرت به پایان می‌رسد.

گاهی اوقات روزم را با  یک جمله می‌سازم. به معنای واقعی کلمه چنین می‌کنم: جمله‌یی به دلم می‌نشیند و در ادامه‌ی روز مدام به آن

بعد از خواندن این نقل‌قول بود که فهمیدم تشبیه، تکنیک مناسبی برای طنزپردازی‌ست: «ازدواج مثل مستراح است، آن‌ها که بیرونش هستند عجله دارند سریع داخل

گاهی تا رساندن پیامت به بهترین شکل ممکن فقط یک «تشبیه» فاصله داری. پیشنهاد: بیایید یک «دفتر تشبیه» داشته باشیم.  در یک طرف این دفتر

تا به‌حال خودتان را به چیزی تشبیه کرده‌اید؟  حتا اگر آگاهانه هم چنین نکنیم، بسیاری از ما به طور ناخودآگاه استعاره‌یی از خود در ذهن