نویسنده: شاهین کلانتری

الوین بروکس وایت در آغاز مقاله‌ی «ابهام شعر» می‌نویسد: «زنم از اتاق دیگر فریاد کشید، ”کاش شاعران می‌توانستند روشن‌تر سخن بگویند.”» در اینجا می‌‌بینیم که

به این حرف سعید عقیقی بسیار میندیشم: «در فاصله‌ی زندگی تا مرگ، فقط باید چند کار را به طور مداوم تکرار کرد. مشکل این است

فرض کنید از شما می‌پرسند: «به‌توانمندی‌هایت بیشتر میندیشی یا ناتوانی‌هایت؟» به این سؤال به چند شیوه می‌توان پاسخ داد:  ۱. توانمندی‌هایم (یا ناتوانی‌هایم). ۲. نمی‌دانم.

این جمله‌ی معروف نیچه را شاید شنیده‌اید: «کسی که چرایی زندگی را یافته، با هر چگونه‌ای خواهد ساخت.» به همین سیاق دایان روایچ می‌گوید:  آنکه

رضا براهنی می‌گوید «نویسنده مانند یک انسان عادی افسرده نیست که برای درمان نزد روان‌پزشک برود. وی قادر است با نوشتن بر افسردگی خود مسلط

محمدرضا شعبانعلی هم در افزایش علاقه‌ام به جدی‌گرفتن کلمات مؤثر بود. یکبار نوشت:‌ «…به نتیجه رسیده بودم – و هنوز هم بر همان باور هستم

با از دست دادن چه چیزی یا چه کسی شدیدترین احساسات را تجربه کردید (خشم، اضطراب، اندوه و…)؟  زخم کدام باختِ کهنه هر بُرد تازه‌یی

در برخی کارها اگر خوب یا عالی نیستی چه بهتر که اصلن انجامشان ندهی. حالیا منظورم فقط کارهای خطیری مانند جراحی قلب و خلبانی نیست،

شاید اصطلاح «هوایی‌زدن» را شنیده باشید؛ در توییتر فارسی رایج‌تر است. مال وقتی‌ست که کسی خطاب به‌دیگری چیزی می‌نویسد اما بی‌ اشاره‌ی مستقیم به نام

زمانی می‌توانیم از انتخاب صحیح‌ اولویتمان مطمئن باشیم که به خاطر انجام نشدن سایر کارها خودمان را سرزنش نکنیم. مثلن اولویت من نوشتن روزانه‌ی یادداشتی

در مسیر نویسندگی برخی به‌جای مچاله کردن کاغذهای بی‌شمار، خود مچاله می‌شوند. تفاوت در این است: خودتان را مچاله می‌کنید یا چرک‌نویس‌هایتان را؟ وقتی نگرانید

تاکنون از سرگردان ماندن بین گزینه‌های مختلف لذت هم برده‌اید؟ و آیا همین لذت عامل تعلل و مانع تصمیم‌گیری ما نیست؟ مثلن یک روز به

گاهی فکر می‌کنم نوشتنْ چیزی جز نقشه‌کشیدن برای فرار از زندان نیست؛ نقشه‌یی برای فرار از زندان بطالت، روزمرگی، تنهایی،‌ اندوه، ‌افسردگی و… .  اگر

تغییرطلبیِ شدید سبب شده در بیشترینه‌ی روزنوشته‌هایم فقط برای تغییر زندگی‌ام نقشه بکشم.  به‌گمانم هر تغییرخواهی بهتر است حواسش به دو نکته باشد: یک) تغییرطلبی

«پنج برابر آنچه می‌‌خوانی بنویس.» آن موقع اصلن اکبر رادی را نمی‌شناختم. نمی‌دانستم روزی یکی از نویسندگان محبوبم خواهد بود. مجله‌ی فیلم‌نگار را می‌خواندم به

این حرف هرمز انصاری از حرف‌هایی‌ست که بلافاصله بعد خواندنش حس کردم باید آن را نقل کنم و چیزکی برایش بنویسم: «خیلی‌ها اجتماع را ناسالم

از وسوسه همیشه نمی‌توان و نمی‌باید گریخت. نویسنده از هر وسوسه‌یی می‌گریزد تا به وسوسه‌ی نوشتن تن بدهد. به نوشتن پناه می‌بری تا وسوسه‌ات کند.