آماتور منتظر حس نوشتن میماند تا بنویسد. حرفهیی مینویسد و به حس نوشتن میرسد.
دومی مدام میآفریند و در فرایندی تدریجی رشد میکند و رشدش بر شوق او برای بیشتر نوشتن میافزاید.
اولی همیشه خامدستانه مینویسد و گلایه میکند که چرا نمیتواند به کیفیت مطلوبش برسد و همین بهتدریج سرخوردهاش میکند.
آماتور برای داشتن عملکردی مانند حرفهیی همین الان که در حال خواندن این متن است -اگر مانع بزرگی بر سر راهش نیست- میتواند دستبهکار شود و یک ساعت تمام پشت سر هم بنویسد. بنویسد و بنویسد و به خودش بگوید که دیگر برای نوشتن منتظر هیچ چیز نمیماند.
نوشتن ضد تباهی عمر است، پس عمرمان را در انتظار حس و انگیزهی نوشتن تباه نمیکنیم. مینویسیم.
3 پاسخ
شاهین جان سلام.
امیدوارم در سلامت کامل
باشی. پست های انگیزه بخشت
برای ایجاد حس نوشتن همیشه
بهم کمک می کنن.
به ویژه اون نوشته “اشتیاق”
چند سال پیش تو دفترم نوشتمش
و حالا هر موقع نوشته ها رو مرور
می کنم و می خونمش انگیزه
می گیرم، هر بار دقیقا همون
تاثیری که اولین بار ازش گرفتم.
می رم که بنویسم:)
امروز مثل هرروز سری به سایت زدم و از دیدن اینهمه مطلب جدید غافلگیر شدم. نمیدونم اشکال از سیستمم بود یا چی که از پست چالش 100روزه جملهورزی به اونور مطالب رو بهم نشون نمیداد
درود فاطمه عزیز
مشکل از من بود.
گرفتار بودم و نمیرسیدم یادداشتهای روزانه را در سایت هوا کنم.