سایه‌ی یک سیب را توصیف کن

گاهی جمله‌یی کوتاه انگیزه‌یی می‌شود برای ده برابر بیشتر نوشتن. یکی از این جمله‌ها که در من بسیار اثر کرد از پیتر د بویسر است خطاب به مترجم کتاب «کتاب‌سوزی/چشم‌انداز گذرگاه خیالی»: 

«ساعت‌ها بدون گوشی تلفنت بنشین و سایه‌ی یک سیب را توصیف کن.» 

این جمله ما را دعوت می‌کند به دیدن، حوصله‌ی دیدن،‌ حوصله‌ی از دیده‌ها نوشتن. 

باور کن. باور کن که نوشتن یعنی حوصله. 

شاید چون حوصله‌ی خیلی چیزهای دنیا را نداشته‌یی به نوشتن پناه آورده‌یی. پناه آورده‌یی تا از بی‌حوصله‌گی‌ات بگویی؛ اما همین هم حوصله می‌خواهد، حوصله‌ی کلمات را سر بردن، تا بهتر شدن، ذره ذره بهتر شدن.