نویسنده: شاهین کلانتری

این ۵۰ نفر از دوستان و همراهان خوش‌ذوق و سختکوش من و مدرسه نویسندگی هستند. برای انتخاب افراد چند معیار دارم: ۱. داشتن وبگاه فعال

نمایشنامه‌خوانی را دوست دارم و در این فایل صوتی از دلایل مهمی برای خواندن منظن نمایشنامه گفته‌ام: https://file.shahinkalantari.com/fm/data/User/admin/home/nazmeneveshtan/01-radio-nevisandegi-jadid-shahinkalantari.mp3 لینک دانلود فایل صوتی در این صفحه

یادداشت‌های روزانه‌ و شخصی‌ترم را می‌توانید در وبگاه زیر بخوانید: ShahinKalantari.ir

امروز از این‌ها می‌نویسم: رمق نوشتن ✱ دم سحر با یک ایده بیدار شدم. ایده‌ی نمایشنامه. نمایشنامه‌یی با دو شخصیت. ذوق‌زده بودم. جایی ننوشتمش. گفتم

لابلای کارها نشستم فهرستی از کلمات دلگشا نوشتم، گفتم بگذار ببینم نوشتن این فهرست تغییری در حس‌وحالم ایجاد می‌کند؟ شادی. آرامش. آینده. خوشی. حال خوب.

گاهی گمان می‌کنم هیچ چیز به‌اندازه‌ی اتفاقی بد حالم را خوب نمی‌کند. نه، این گرایشی خودآزارانه نیست. اتفاقات ناخوشایند محرک‌اند، هُلم می‌دهند. وادارم می‌کنند سریع‌تر

فرشته مولوی در آغاز نخستین داستان کتاب «زرد خاکستری»‌می‌نویسد:‌ «آن روزها به روزها بی اعتنا بودم.» اما چطور می‌شود به روزها بی‌ اعتنا نبود؟ یا

وبینار تمام می‌شود. برای استراحت روانه‌ی کتابفروشی می‌شویم. توی راه با خودم می‌گویم بگذار کار مفیدی بکنم، حرفی به میان بیاورم تا با آن ایده‌ی

انگار میلی غریزی داری برای شکار روزانه. دلت می‌خواهد راه بیفتی چیزی شکار کنی. بیاوریش توی اتاقت. بگذاری جلوی چشمت. حظ کنی از انجام مهم‌ترین

برخی ایده‌هایم هنگام تدریس شکل می‌گیرند. مثلن در واپسین لحظات کارگاه اخیر تمرین نوشتن در توضیح موضوعی گفتم:‌ «شرح درماندگی درمانگر است.» این حرف را

شوق معاشرت با فرد کتابخوان برای آن نیست که او از کتاب‌هایی که خوانده نقل کند. نه. این شاید ملال‌آور هم باشد.  فرد کتابخوان هم‌صحبت

«من می‌نویسم تا دریابم چه می‌اندیشم.»  (توماس آگدن، کتاب «کشف دوباره‌‌‌ی روانکاوی»، ترجمه‌ی مهسا موحد ابطحی، نشر ارجمند، ص ۲۵) توماس آگدن از روانکاوان شاخصی

دنبال پرسشی باش که برای نوشتن وسوسه‌ات کند. گوش به راهِ پاسخ کدام سؤالی؟

پشت میزم نشسته‌ام و به هر طرف سر می‌چرخانم یک دسته کتابِ خوب می‌بینم. انگار لشکری از کتاب‌ها را گردآورده‌ام تا تنها به مصاف نوشتن