از کجا آورده‌ام

دوست نیکی در جلسه‌ی امروز دوره‌ی آنلاین نویسندگی خلاق،‌لب به تحسین شعار مدرسه‌ی نویسندگی (الهام‌گاه شیفتگان نوشتن) گشود و گفتم «الهام‌گاه» را از نوشته‌های قدیمیِ نویسنده‌ی نامدار تاجیکستان، صدرالدین عینی، وام گرفته‌ام. 

و این بهانه‌یی‌ست تا بگویم که از آثار فارسی در سایر سرزمین‌ها نیز می‌توان بسیار آموخت. فارسی در افغانستان و تاجیکستان و پاکستان و هند و…  پر از واژه‌های‌نابی‌ست که جای آن‌ها را نباید در گفتار و نوشتار امروزمان خالی گذاشت.

چند نمونه از لغات گویش فارسی سمرقند را ببینید:

بدگیر: کینه‌ور، شکاک

بی‌ایست: متصل، بی‌فاصله

بی‌دوا: بد، نازیبا، ناهنجار

خرخشه: نزاع و مناقشه‌ی بی‌موقع و بیهوده

دودله: ناقطعی، ناباور، شبهه‌دار

دهن‌کلان: شخص بانفوذ، دارا،‌خودستا

سیرخواب: آدم بسیار خواب، دوستدار خواب

ناشد: شخص بی‌لیاقت

نیم‌کاله: کار ناتمام، سست،‌ ضعیف

دلخوشی‌ بزرگی‌ست، به فارسی نوشتن. 

پی‌نوشت:

اخگر انقلاب (آثار برگزیده)، صدرالدین عینی، نشر مدید، ۱۳۹۹

سمرقندیان چه می‌‌‌‌گویند، رسول هادی‌زاده،  به‌نشر، ۱۳۸۲