مهلک‌ترین گفت‌وگوی درون

این بلاتکلئفی کلافهام کرده آخر دلم میخواهد مستقل باشم و مطابق خواسته های خودم عمل کنم وسر بار دیگران نباشم امامشکلم ئکئ دوتا نیست تاوضع روحیم خوب میشود تازه مرئضی دخترم عودمیکند به کمک اومیشتابم و متاسفانه مشکلش انقدربزرگست که کارهایی که من برای او انجام میدهم مثل اینست که خاکستر روی آتش را گرد گیری کنی دلم به حالش میسوزدوباید این سوزش را تحمل کنم چون اوخودش ازمجوعه پزشکی وکادر درمان است که بااینکه هرروز هزاران درد آزروی دل تک تک دردمندان یر میدارند ولی درمقآبل مریضی خود ناتوانندخاکستررا آهسته روی آتش میریزم خودم را به نفهمی میزنم مئخواهم راه بیفتم وپشت پا به همه چیزبزنم پاهایم ازشدت درد این اجازه را به من نمیدهند کفش آهنی می‌پوشم وعصایم را به دست میگیرم وبه قدم زدن یا اگر نتوانستم به قلم زدن می پر دازم چون پاهایم جوابی را که میخواهم به من نمیدهنددست به دامان قلم میشوم تابیدارخوابئها وفشار افکار گونا گون آزائن که هستم کلافه ترم نکند وعاقبت شاید خواب به سراغم بیائد وقلم را از دستم بگیرد ومنرا به عالم لالا ویا شآید به عالم بالا دعوت کند.