زنگ میزند و میگوید به فلانی مدیر مدرسهی بهمانی گفتهام که تو در فلان هنرستان تدریس میکنی. او هم گفته است از تو بپرسم، میتوانی چند ساعت در هفته بروی برای بچههای مدرسهیشان؟ مدیر میخواهد کسی بیاید و به بچهها کار با هوش مصنوعی را بیاموزد.
در مورد پذیرش کار دودلم. با این حال زنگ میزنم و پس از چند دقیقه صحبت، از اخلاق و منش مدیر خوشم میآید و پیشنهادش را قبول میکنم. میگوید باید به بچههای هفتم، هشتم و نهم تدریس کنم.
سهشنبه دوازدهم آبان ساعت ۷:۳۰ صبح وارد مدرسه میشوم. بهمحض ورودم، یکی از دخترها از داخل صف صبحگاه، باذوق و لبخندی در صورتش میگوید: شما خانم جدید ما هستین؟
از برخوردش تعجب میکنم و باخندهای میگویم بله.
زنگ اول وارد کلاس نُهم یک میشوم. کلاس خلوت است. دوازده دانشآموز روی نیمکت نشستهاند. شروع به تدریس میکنم. گاهی با لپتاپم سر میز دخترها میروم و چیزهایی نشانشان میدهم. وسط درس دادن، یکی از دخترها میپرسد: خانم لپتاپتون لَمسیه؟
اجازه میدهم روی لپتاپ دست بکشد تا خودش امتحان کند. انگشتش را روی صفحه میکشد و بعد با قیافهای متعجب میگوید: واای خانم پشمااام.
نمیدانم به حرفش بخندم یا به خاطر گفتن چنین کلمهای در کلاس اخم کنم. به هرحال خندهام میگیرد. یک نفر دیگر میگوید خانم چقدر تند تایپ میکنید. باز خندهام میگیرد.
زنگ بعدی وارد کلاس نهم دو میشوم. وقتی از بچهها میپرسم برای تدوین عکس، پشتزمینه را چه رنگی کنیم، یکی از دخترها میگوید: خانم، مشکی. این همان دختریست که کمی قبلتر هم گفته بود خانم ما همیشه آهنگ غمگین گوش میدهیم و فاز غمگین داریم. چند دقیقه بعد یکی دیگر از دخترها وسط کلاس رَپ میخواند. چند نفر دیگر هم زیرلب همراهیاش میکنند. از همخوانیشان خندهام میگیرد.
دختر خوشخنده و شلوغ کلاس، همانی که سر صف پرسید شما معلم جدید هستین یا نه، چند بار میگوید خانم شما خیلی آرومین کاش منم مثل شما آروم بودم. باز خندهام میگیرد.
همهچیز کلاس برایم جالب و بامزه است. با خود میگویم بچههای متوسطه اول چقدر با بچههای سال دوازدهم هنرستان متفاوتند. توقعات کمتری دارند. یک کار کوچکِ جالب در نظرشان بسیار بزرگ میآید. کمتر ایراد میگیرند و بیشتر معلم را مدح و تمجید میکنند.
کلاس تمام میشود و از کلاس بیرون میزنم. در راهرو بوی آشرشته میآید. به آبدارخانه میروم و با دو نفر از معلمان دیگر خودم را مهمانِ یک بشقاب آشرشتهی داغ میکنم. سپس از خودم میپرسم: اینها از کجا میدانستند من آش دوست دارم که روز اول ورودم آشرشته بار گذاشتهاند؟
آبان
کافه رفتن و وقت گذرونی با بچه ها
صحبت عمیق و کیفور شدن از داشتن این دوست ها
گوش دادن به دوره سناریو نویسی خانم عبدی از یوتیوب
تکرار آموزی مقاله خنیاگران گمنام
اتمام خسروخوبان برای بار نخست
نوشتن و بیشتر نوشتن
فاصله انداختن بین فکر و عمل
مادران و دختران چند صفحه
پیاده رویدن از همان مسیر تکراری (مسیر تکراری باعث میشه بهتر فکر کنم)
گوش دادن به آهنگ معین
و تمام
وحیده عزیزم
این اولین نامه من برای توست.
بناست در این نامه ها از روزمان و کارهای مفید و خرده اتفاقات جالبش بگوییم.
دیروز زمان زیادی را به بررسی و اصلاح یک متن درباره تجربه خودم از مدیریت دانش شخصی، همان که در باره اش با امیر هم در جلساتمان حرف زدیم، کردم. دیشب که نوشتنش را تمام کرده بودم، نسخه اولیه 1400 کلمه بود و حالا حدود 2400 کلمه شده. شاید کمی طولانی باشد اما به نظرم کمی بهتر شده. البته متن عالی نیست و همه چیز را توضیح نمیدهد. دریچه ای است برای ورود به این موضوع تا بعدن بیشتر درباره اش بنویسم. آخر قرار بود این بار متنم یک خواننده داشته باشد. نمیدانم به دستش رسیده یا نه اما من تلاشم را کردم. نوشتن را دوست دارم. شاید یک کانال تلگرام هم بزنم و مثل دوستان نویسنده ساز در آن فعالیت کنم. چیزهایی هست که دوست دارم درباره شان بنویسم. مثل همین pkm و توسعه فردی و کوچینگ.
بعد از ظهر بیرون رفتیم و به وبینار نرسیدم. با مامان به چند پلاسکو سر زدیم. من میخواستم یک لیوان یا یک بشقاب زیبا بخرم. چیزی که دلربا باشد پیدا نکردم. یک لیوان سفالی آبی معمولی خریدم. از اینها که قدیمی اند و یاد زمان مادربزرگ هامان را زنده میکنند. همیشه ظرف های سفالی را یک جور دیگر دوست داشته ام. سفالگری هم چیزی بود که دوست داشته تجربه کنم ولی هیچوقت پیش نیامد. تصویر شکل دادن یک کوزه را در ذهنم دارم یا شاید هم یک کاسه باشد یا یک گلدان که نشسته ای پشت دستگاه (نمیدانم اسمش چیست) سفالگری و گل کوزه یا گلدان میچرخد و دست های تو به آن شکل میدهد، حجم میدهد، کوزه خلق میشود. آفرینش اتفاق میفتد. شاید رنگش کنی؛ شاید هم نه. همانطور بگذاری اش لب طاقچه یا روی میزت. شاخه گلی را درونش قرار دهی و گل هم آنجا «قرار» گیرد.
برای اولین روز بس است. تو هم برایم بنویس. از این روزهایت. فرصت خوبی است.
لحظه را دریاب. چشم فردا کور است.
دوستدارت.
مهشید عزیزم سلام.
اولین مخاطب تو قرار گرفتن خیلی قشنگ بود. نوشته بودی که با اسم مه خورشید کلاه برایم نامه نوشتی، لینک فرستادی. به دنبال این اسم گشتن و دانستن اینکه نامه ای با این اسم برایم نوشته شده حس خیلی خوبی داشت. با اینکه مجازی بود ولی انگار حس به پست رفتن و گفتن اینکه کسی با اسم مه خورشید کلاه برایم نامه نوشته نامه ام را میخواهم داشت. حس عجیب و جالبی بود. و شاید همین ها هم باعث شد که برخلاف کارهایی که انجام نمیدهم این یکی را انجام دهم. شاید من هم اسم دیگری برای خودم انتخاب کنم.
پرسیده بودم حتما باید نوشتاری نوشت یا گفتاری هم میشود نوشت. منتظر جوابت نماندم و دارم مینویسم، نوشتاری مینویسم. شاید در ادامه به گفتاری نوشتن تغییر کند ولی انگار همین را هم دوست دارم. گفتاری نوشتن چون احساس میکنم که کلمه ها همون طوری که تو ذهنم میان مینویسم ولی نوشتاری که بشه تغییر میکنه و نمیدونم چقدر این تغییر و دوست دارم. امیدوارم که همه چی خوب پیش بره برات. عکس لیوان دلربا ایناف که خریدی حتما بفرست. سفالگری هم به نظر جالب میاد. منم دوست دارم شاید واسه یه بارم که شده امتحان کنم.” رنگ کردن یا نکردنش و قرار گرفتن گل” رو دوست داشتم. این صرفا پاسخ بود شاید بعدا من هم برایت بنویسم. دوستت دارم
به وقت سهشنبه ۱۲ آبان
صبح سهشنبه دعوت بودم به دورهمی صبحانه، اینبار خانهی مریم. دو دوست دیگرمان نغمه و فهیمه هم میآیند. مینشینیم به گپ و گفت و خنده و کلی هم خوش میگذرد. واقعاً نیاز داشتم. بعد از رفتن آنها من میمانم و مریم.
مینشینم برای انتخاب شعرهایی که برای کارگاه شعر نوشته بودم. مریم کارهای خانه را انجام میدهد. بلندبلند شعرها را میخوانم تا ببینیم کدامشان بهتر است. شعرهای دوستان را هم میخوانم. از کارگاه خردهخاطره برای مریم میگویم. که چقدر جالب بود و اولین جلسهاش هم حسابی خوش گذشت، مخصوصاً برای منی که به قول یکی دو تا از دوستانم آدم خاطرهبازی هستم. نکتهی جالبی که از این کارگاه گرفتم این بود که دیدم خیلی از خاطرات خوشم دارد در پس ذهنم خاک میخورد و من داشتم به آنها بیاعتنا میشدم. وقتی که استاد در جلسه خواستند که خاطرهای را بنویسیم در مورد یکی از عنوانهایی که در کلاس مطرح شده بود، کلی خاطره از دل گذشته کشیدم بیرون. گذشتههای دور. چهرهام دیدنی بود. بغض و اشک و خنده و خشم و … تا دلتان بخواهد احساسات متفاوت خودنمایی کردند. استاد چند نمونه نثر خاطرهنویسی هم معرفی کردند که باید بخوانیم و ببینیم که کدامشان را میپسندیم.
سر ظهری آمدم خانه و کمی از کارهای خانه را انجام دادم. کارهایی که تمامی ندارند. بعد هم نشستم یک سری کلمه نوشتم برای کارگاه خودواژه. بیجانند. حیف.
سردرد داشتم و خوابم گرفته بود. کاوه هم درس داشت و خوابش گرفته بود. گفتم نیم ساعت بخواب انرژی بگیری. کاوه خوابید و بعد هم چایی زدیم به رگ و خوابمان پرید. اگر میخوابیدم وبینار را از دست میدادم. فایل ضبطشدهاش هست اما آنلاینش برای من مثل نانی است که تازه از تنور درآمده. فهرست کلمههای هفته را داشتیم. این هفته کلمههایم بهتر از هفتههای پیش بود. شعر منوچهر آتشی هم بسیار زیبا بود. امروز دوباره خواندمش و از رویش نوشتم. و بخش آزادنویسی که دیگر هیچ. غرقگی در نوشتن. بعد از وبینار میروم به آشپزخانه و تدارک شام. ساعت هشت هم کارگاه شعر داشتیم.
آشنایی با کتاب «تئوری شعر» از اسماعیل نوری اعلا و «موازنه» از سعید محمد حسنی و مقدمهی دفتر شعر منوچهر آتشی.
وسط جلسه یک آن اینترنت قطع شد. برای کاوه و مصطفی هم. به مدت ده دقیقه هیچکدام از برنامهها وصل نبود، چه ایرانی و چه خارجی. از طرفی ناراحت بودم از اینکه جلسه را از دست دادهام و از طرف دیگر استرس جنگ که عین خوره چسبیده به زندگیهایمان و ذرهذره لحظههایمان را میخورد. خوشبختانه بعد از ده دقیقه وصل شد.
بعد هم بازخورد شعرهایمان. چه شعرهایی در کارگاه از ذوق دوستان میجوشیدند. شعر من هم بدک نیست اما میتوانست بهتر باشد. دوست داشتم نظر استاد را در مورد شعر قبلیام که به کارگاه مربوط نبود، بدانم. یادم باشد بفرستم.
چه درسهایی که استاد یادمان میدهند و چه روز پرباری.
دارم فکر میکنم چه روز پرروزیای داشتم.
شکر بابت این روزی.
سالواژه: تکرار
دیروز کتاب پیرمرد و دریا را تمام کردم. امروز شاید بتونم کتاب عزاداران بَیَل را که برای نقد کتابخوانی پیشنهاد شده بخوانم.
دارم گزارش نیک مینویسم. درست است یکی درمیان یا چند در میان مینویسم. اما مینویسم.
همین الان در حین نوشتن آکام خودکار را از دستم کشید. من اما با آرامی از او گرفتم و به نوشتن ادامه دادم. آیا یک روز میرسد که راحت و بیدغدغه شیطنت های او بنویسم. گاهی به این فکر میکنم اگر زودتر بچه دار شده بودم او الان ۱۴ ساله بود.
شاید زمانش نبود. امروز هم کارگاه نقاشی کنسل است چون مادر همسرم نیست تا او را نگه دارد. این روزها بیشتر فکرم این است که روزمُرنگی را روی دنده خلاص بگذارم. حتما که میشود. اما من امروز و این لحظه به تنوع احتیاج دارم. برم مسافرت، شهری رویایی در پاییز که خیره کننده باشد مثل برنجستانک و گلستانکوه که دیور توسط خواهرم بهم پیشنهاد شد. کاش میشد. حتما میشود. اما شاید من دیگر نباشم.
یک لیوان شطح نیک
«پس از عرض صادقانهترین سلامها از ارتفاع بلندترین درودها»
صبح زود با ماشین تا نشنالسیتی رفتیم. از آنجا با ترولی به سمت مرز راه افتادیم. ایستگاه مرزی گرم و پرتکاپو بود. یکی کرک نیایش میریست و دیگری کتان اجابت میبافت. دخترانی که با مشکِ پُر از تبسم از چشمههای طلایی خورشید برمیگشتند، در ازدحام ابدیت گم میشدند. نگاه دخترک حیرتفروش چقدر کبوتر بود.
از شیبی ملایم بالا رفتیم- تا بادبان ابرها، بالا و بالاتر. سمت راست مسیر، بوستانی آرام و سرسبز با درختان بید مجنون و گونههای دیگر گیاهی بود. زیر بوتهای رونده نشستم. شمدی از یاس سپید، شب تابستان جنوب را با من قسمت کرد. نشیمنگاههای سنگی چه حالوهوای خاصی داشتند؛ پاکیزه و آرامشبخش.
پلیس مرزی مدارک را کنترل کرد و ما وارد ایالت باخا کالیفرنیا شدیم. با عبور از مرز، چهره همهچیز عوض شد. سمت راست مسیر، بطریهای خالی آب و نوشابه و قوطیهای زنگزده کنسرو به چشم میخورد که حنجره آب را پاره میکردند. متکدیان در گوشهوکنار به انتظار نشسته بودند. با این همه، صدای موسیقی دلنشین بود و رنگ از پی رنگ بر دیوار ساختمانهای قدیمی شهر جا خوش کرده بود.
کمی جلوتر به ایستگاه تاکسی رسیدیم. راننده با دیدن آدرس به شیوهی سرگردنه نرخ داد. سری تکان دادیم و به راه افتادیم. او هم به راه افتاد.بالاخره به توافق رسیدیم و سوار شدیم. طول مسیری که میپیمودیم سبز بود و سراسر کسبوکارهای محلی. ابتدا شبیه حوالی میدان منیریه بود و کمی جلوتر، به بخشهایی از آبادان شباهت پیدا میکرد؛ با درختان نخل و کوچههای باریک.
به مقصد که رسیدیم، نمای بیرونی مطب دندانپزشکی شبیه مغازهای قدیمی بود. اما همین که پا به داخل گذاشتیم، همهچیز تمیز و اعتمادبرانگیز به نظر میرسید. عکس گرفت، تشخیص داد، هزینه را گفت و وقت بعدی را هم برای رودررو شدن با کانال دندانهای ورشکسته به تقصیر و تاجگذاری تعیین کرد!
عصرم را با خواندن کتاب «یک لیوان شطح داغ» از احمد عزیزی آغاز کردم . از همان صفحات نخست مبهوت ماندم از آن همه استعاره و توصیف و تشبیه. چه دایره واژگان وسیعی دارد ! ترکیبسازیهایش شطحیات را به عرش میرساند. از وقتی حامله شعر شدم، اینقدر ویار تکلم نکرده بودم!
و این عبارت چه دلنشین بود: «اگر به نیلوارگی چشمانم باور نداری، به ریگرسانی دستانم بنگر.»
گزارش نیک امشبم را با کلمات و عبارتها و واژههایی آراستم که حاصل کلمهبرداری امروز من از یک لیوان شطح داغ بود.
چهل صفحه از «عروسی عباسخان» خواندم. نایب عبدالله کارهایش را سر و سامان میداد. اول از همه خانهای خرید با ایوان و پنجدری و پنجرههای خراطیشده و باغچهای پُر از درخت. بعد راهی ساوه شد تا به وعدهاش به امیرخان وفا کند- خبری از قاتلان پدرش بیابد و جسد به امانت گذاشتهشده را برای دفن بیاورد.
برادر منزهالسلطنه هم بالاخره از انزلی، همراه همسرش آنژل، وارد ایران شد. مواجببگیران هم از آنسو دست به اعتراض زدند که در گرانی، گوشت چغندر هم سالار شده بود!
فایل جلسه اول کارگاه شعر را شنیدم و قدری هم تیتر زدن تمرین کردم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 175
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۲
اولین باران پاییزی
صدای شرشر باران که آمد سریع رفتم تراس. بوی خاک باران خورده در هوا پیجیده بود. صدای ماشین ها وقتی از خیابان رد میشدند و مردم که یکی در میان چتر به دست داشتدند و نور های سنتر مقابل تراسم صحنه را کمی سینمایی کرده بود. فکر کردم کاش عطری بود که بوی خاک باران خورده را داشت. آن وقت من به یک هفته نرسیده تمامش میکردم. هوای موردعلاقه، بوی مورد علاقه، موزیک مورد علاقه و مکان مورد علاقه. چطور به یک نفر بگویم که دیشب از شادترین روزهای زندگیم بود. توی همان ماگی که مامانم بهش میگه پارچ چایی ریختم سه تا نقل نارگیل برداشتم و رفتم تراس. از سرما میلرزیدم اما خوردن چای از درون گرمم میکرد. این نقل ها را خیلی دوست دارم اگر نباشند چایی نمیخورم، وقتی در دهن میگذاری آب میشه و تبدیل میشه به پودر نارگیل. راستی امروز میز مطالعهام را جا به جا کردم. بردم به اتاقی که تخت خواب نداشته باشد. سوز سرما در کنار گرمای بخاری و بالشت و پتوی مورد علاقه ام و دیدن تخت خوابم امان نمیداد که بنویسم یا بخوانم. در این اتاق هم سوز سرما هست اما خوشبختانه نه خبری از تخت هست نه خبری از بخاری. امروز یازده فصل از کتاب گاوخونی را خواندم. فارسی روانش باعث میشد که بدون مکث بخونم. موضوع جذابش هم باعث میشد، که کتاب را مگر برای بارگذاری کلاس کنار نگذارم. به فصل یازده که رسیدم ترسیدم تمام بشود پس کتاب را بستم که حداقل فردا هم بتوانم لذتش را تجربه کنم. امروز صبح با پدر مادرم رفتیم پیاده روی کمی طولانی تر از همیشه شد. بازخورد مثبت استاد از متنم را برای پدرم گذاشتم. باورش نمیشد. برای اولین بار در چشمانش امید را دیدم. گفت پس خیلی خوبه دیگه نویسندگی و روانشناسی مکمل هم هستند. حق داشت دلیل خودم هم برای انتخاب روانشناسی همین بود. آخرشب هم با برادرم خوراکی سفارش دادیم، ریسه زرد اتاقم را روشن کردیم، بوی باران و عود وانیل مورد علاقه ام در اتاق پیجیده بود. خودمان را پتو پیج کردیم و فیلم دیدم. در پایان روز چندین ساعت پشت میز نشستم و نوشتم بدون وقفه امیدوارم متنم به جاهای خوبی برسد.
مینویسم چون نوشتن برایم بال پروازیست که میشود با آن در آسمان بی انتها پرواز کنم
با نوشتن آزادترین عالمم در اوج آرامش
فارغ از دنیا بی خیال بی خیال منم و قلم و دفترم
همان دوستان و یاران کودکیم😊
سهشنبهای که با درد کتف و سرشانه میآغازد. بهانهای است این درد برای کلاس یوگای اصلاحی. کشیدگی تاندول سرشانه. در اثر ورزش سنگین. میبینم همهی آدمهایی که ورزش حرفهای انجام میدهند دچار آسیبند. این جنبه از ورزش را نمیفهمم. تا ۹ونیم یوگا میسازدم. کمی جان میگیرد شانهی بیحالم. امیدوار میشود به زندگی. به آغاز دوبارهی توانستن. به آغوش کشیدنش مزید علت میشود که بیشتر صدایش کنم. گوشهایش شاید بشنوند امید را.
یوگای نیلوفر نزدیک خانهی مامانست. فرمان میچرخد سمت خانهاش. آنچنان گرم به آغوش میکشم و میکشدم که نزدیکست تن نحیفش در من ذوب شود. گونهام را میبوسد. چقدر گرم و خوشحالست صورتش وقتی میبیندم. بربری خریدهست. لقمه میکند و چه مزه میدهد لقمههای مامانپیچ. طعم دستهایش را میدهد.
ساعت دهونیم به وقت میکروکارنت. صورتم را در اختیار ماساژی از جریانی نرم و یکنواخت میگذارم که غم کمتر روی پوستم جولان دهد. نمیگذارم بیاید و جاخوش شود به جای خندهام.
چقدر دیرست. نیمی از روزم رفتهست من هنوز نه کلامی خوانده و نه نوشتهام. عذابی که مدام من را درگیر میکند و تمامی ندارد. روزمرهگیها دست و پایم را بسته است و دورم میکند از بیوقفه خواندن و ممتد نگاشتن. سری میزنم به شعر۱۴. دوباره ویس جلسهی چهارم را میگوشم. نگاهی به تمرین بچهها میاندازم. در ارسال تمرین خودم مردد میمانم. دلدرست نیستم برای ارسالشان. وسواس و نبود اعتماد به شعرهای ناشعرم من را باز میدارد. میاندیشم به زمان. به اینکه چقدر زود یکهفته گذشت. و به عمری که کاش بدانم چگونه میگذرد.
تمرینجا را دوست دارم. جمعی از دوستان مصمم. خودم را قاطیشان کردهام. میگویم با آنها که باشم پیشرفتم سریعترست. دلخوشم به این آداب. به تاثیر دوستیها. گوش میدهم. یاد میگیرم. و استادِ پرذوق هم مضایقه ندارد از گفتنهایی که خیلیها دریغ میکنند. اما هنوز شیرازست. دلم شیراز میخواهد.
دوش میگیرم. با دخترک ناهار میخورم. همچنان سرماخورده است. میگوید کلاسشان را عوض کردهاند. حرص میخورد که کلاسمان بزرگ و خوب بود. حالا باید بقبهی سال را در یک کلاس دنح و تاریک سپری کنیم. دلم برایشان میسوزد. چقدر دوست دارم آن سن و سال باشم و جوش بزنم برای کلاس. برای درس. برای خنده و مسخرهبازیها. چه زود فهمیدم که دیگر گذشتهام از آن دخترانهگیهایم.
وبیکار الهه را از دست نمیدهم. انس گرفتهام با جمع گرممان. بحثها برایم جذاب و کاربردیست. دنبال میکنم. گوش میدهم. میآموزم. حیف؛ کافی نیست زمان در دسترسم، تا این حجم از آموزههای مدرسه را ریزبهریز مرور کنم و تکرارشان روتین زندگیام باشد.
وبینار نویسندهساز و استاد شیرازنشین. میاندیشم جایی که هست آیا خانهست یا هتلیست که اقامت دارد. اگر هتلست آن صندلی که رویش مینشیند به صندلی هتلها نمیماند. اگر خانه است.. . مگر من فضولم؟ چقدر باید از این فکرها کنم؟ چرا باید؟ میاندیشم؛ چون من یکی از عاشقان شیرازم. راست میگوید استاد. شیراز آنقدر محیطی گرم و دوستداشتنی دارد که خیال نمیکنی شهر تو نباشد. آزادنویسی به روزم جان میبخشد. مزه میدهد. آنقدر مینویسم از «میخواهم بنویسمها» که حالم جان میگیرد.
دوباره سری میزنم به تمرینهای شعرم. به آنها که از قبل نوشتهام و آنها که تازهاند. چقدر چنگی به دلم نمیزند جنبهی شاعرانهام. از من چه شاعری؟ شعر چقدر عمیقست و چقدر رقص واژهها و بزم کلمات. من دورم انگار. زیادی دورم. در براهوتی دور. دل به دریا میزنم. ارسال میکنم سه شعر نمور و بیروحم را. تا ببینم چه پیش آید.
در لحظاتی که گذران لحظات دورهی شعرست، گوشهایم دربست، تیز و هشیارند که بشنوند. که استاد چه میخواند؟ هر لحظه از خودم ناامیدتر میشوم. خودم را، دوریام را کنج تنم پنهان میکنم. کز میکنم. مدام کسی نهیب میزند به من: «تو کجا و شعر کجا؟ اینجا آمدهای چه کار؟» بعد از لحظاتی میبینم احساسی که من دارم دوستانمم دارند. حسی شبیه ناامیدی. سرخوردگی. عقبنشینی. دوری و گمگشتگی. شبیه کودکی که میخواهد حرف بزند و نمیتواند. میخواهد گام بردارد و نمیتواند. حسی که عذابت میدهد. تو را از درون میجود. ضایع میشوی. از آمدنت، از بودنت، و پشیمانی. دلسرد. تنها. استاد دلداری میدهد. میگوید صبر. میگوید تلاش. میگوید تمرین. میگوید میشود.
جلسهی بازخورد شعرهامان خوش میگذرد. یاد میگیرم. تا آنجا که دیگر چندتایی نماندهست که بیانجامد. اما خواب من را میبرد و نمیفهمم کجا. جا میمانم از استاد و دندانهایش. که گاز میگیردم. هرچند من خود، خود را امروز بارها گازیدهام.
احساس کردم رفته رفته حالم بد میشود و شلوغی اجتماع مرا میخورد.
با اینکه قبلنا سعی کرده بودم بر ترس اجتماعی ام غلبه کنم اینبار این شلوغی مرا متوقف کرد، به راهم ادامه ندادم و بازگشتم به خانه.
درخانه به خود میگفتم که چرا نتوانستم با وجود این احساسات به راهم ادامه دهم؟ اما کار از کار گذشته بود.
به یک نکته ظریفی پی بردم که گاهی دلیل بد شدن حال ما در اجتماع میشود ، فکر میکنیم آن افکار منفی که به سراغمان میآیند را همه میشنوند، برای مثال در یک جمع افکاری که میآیند این است که اگه تپق بزنم چی؟ اگه یک چیزی رو اشتباه بگم چی؟ و…
وقتی این افکار میاد گاهی ذهن اشتباه میگیره و فکر میکنه دیگران هم میشنون و ما حالمون بد میشه.
و چرا این افکار بد میاد؟ چون ذهن ما منفی نگره و عواقب رو بسیار بزرگ میکنه.
تصور میکنم که در جمعی حرفی رو اشتباه بزنم واقعا بدترین عواقبش چی میتونه باشه؟ شاید کمی بخندیم یا بگم که اشتباه کردم.
اگر حین صحبت صدایم بلرزد بدترین عواقبش چیه که ذهنم این همه بزرگش میکند؟
آیا لرزش صدا تپق زدن یا بسیاری از این ترس ها آنقدر مهم است که به خاطرش از حضور در اجتماع صرف نظر کنم؟
برخلاف همهی سهشنبههایی که داشتم روز خلوتی بود. مشغول تمیزکاری خانه شدم، غذا را از بیرون سفارش دادم و بعد با دوستم گپ زدم. متوجه شدم او هم در کارگاه خردهخاطره ثبت نام کرده و هردو خوشحال شدیم.
وقتی گزارش نیک مینویسم و میبینم چیز چندانی برای نوشتن نیست تعجب میکنم! این همه ساعت بیداری چهطور از دستم لیز میخورند و من نمیفهمم؟ پس چرا بهنظر میآید همیشه وقت ندارم؟
ساعت ۵ به وبینار شاهین کلانتری رفتم و در آزادنویسی فقط غر زدم.
شام را قبل از دورهمی سوگ آماده کردم که خیالم راحت باشد. دورهمی سوگ به همت دوست عزیزم خانم ز برگزار میشود. شرط ورود به آن هم این است که سوگ پدر و مادر را تجربه کردهباشی. دور هم جمع میشویم، از آنچه بر سرمان آمده میگوییم و احساساتمان را با هم در میان میگذاریم. بعد هم همه باهم میخوانیم. راستش این دورهمی بیشتر از هم جمع دیگری برایم کار میکند. سوگ ۲۹ سالهام را بغل میکنم و هرچه تابهحال به کسی نگفتهام را برایشان میگویم.
موقع خواندن آواز که شد اینترنتِ دوستِ آوازخوانِ سوگوارمان قطع شد. همانطور که منتظر آمدنش بودیم خانم ز گفت: فرناز تو بخون.
گفتم من؟ من تاحالا هیچجا نخوندم.
گفت: ولی میدونم تو خلوتت یارم به یک لا پیراهن رو میخونی.
و خواندم. تمام حزن خفته در گلویم را فریاد زدم؛ یارم به یک لا پیراهن، خوابیده زیر نسترن، ترسم که بوی نسترن مست است و هوشیارش کند، ای آفتاب آهسته نه، پا در حریم یار من، ترسم صدای پای تو، خواب است و بیدارش کند …
سهشنبه/۱۲ آبان سالِ ۰۵
سلام فرناز عزیز
چه جالب بود دورهمی سوگ.
و چه ابتکار جالبی خواندن.
بنظرم از لحاظ روانشناختی کلی تخلیه هیجانی آدم میشه و حسابی از دلتنگی در میاد.
ممنون که برامون از این دورهمی نوشتی.
افشین عزیز
گاهی حینِ گفتن یا نوشتن به برخی کلمات که میرسم درنگ میکنم و چیزی به فهرست کارهایم میافزایم، به این صورت: «به فلان کلمه بپرداز». مثلن امروز حین آزادنویسی واژهی «کِشت» از قلمم جاری شد و فوری در «Microsoft To Do» نوشتم: «به کشت بپرداز.» و این پرداختن یعنی فکر کن این کلمه را اولین بار است که داری میبینی، باهاش غریبه شو تا از نو آشنا شوی. این عادت را وامدار نوشتنم. شاید هیچ کاری دیگری به اندازهی نویسندگی آدم را واندارد به بازاندیشی در رسوبیترین اندیشههایش و تعریف رهایی یعنی همین.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات سهشنبه را:
صبح، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و آثار ۴ نفر از همسفران دورهی نویسندگی خلاق+اشاره به رمان «لی لی و باغهای جهنم» به عنوان نمونهی خوبی از صحنهنویسی. ارائهی مطالب مکمل جلسهی اول کارگاه خردهخاطره. جلسه با مبینا ملائی، سردبیر وبگاه مدرسه نویسندگی، دربارهی مقالات تازه و بازنویسی مطالب پیشین، کلاس خصوصی دربارهی شعر و یادداشت، وبینار «نویسندهساز» و شعری از منوچهر آتشی. پیادهروی مختصر و خرید دو-سه تا کتاب از جمله «امیر حمزه صاحبقران». برگزاری جلسهی پایانی ۱۴مین کارگاه شعر با عزیزترینهایم+بازخورد به تمرینها تا ۱۲ شب. تماشای قسمت دیگری از «متل بیتس» و مطالعهی شبانگاهی و غوطه در فارسیِ قاسم هاشمینژاد.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
عمق، عیاری برای سنجش تفکر. الهه علیزاده در سرزبان از عمق گفت. قد و وزنم را میدانم. اما عمقم را چه؟
اتفاقن چند روز پیش چت کردن با داییام حرف را رساند به شجرهنامهی پدریاش. پدرش یعنی پدر مادر من. که بشود بابا بزرگم. او را دیدهام. با چشمانم. حالا من که پدر پدر پدر پدر پدر بابا بزرگم را ندیدهام اما وجود داشتهاند را چگونه ثابت کنم.
پرسشم این است حال که من پدران مادری و پدران پدریام را ندیدهام آنها را انکار کنم؟ چون ندیدمشان؟ اما حقیقت نمیگذارد. آنها بودهاند که من وجود دارم.
اگر قبول کنیم «دقت» یعنی درست دیدن جزئیات، پس «تعمق» هم فهمیدن آنچه پشت آن جزئیات قرار دارد، میشود.
در بحث شجرهنامه، با تفکر دقیق میرسم به این که پدربزرگان من چه کسانی بودهاند؟ پدران آنها چه نام داشتهاند؟ چه زمانی زندگی میکردهاند؟
باز هم تفکر عمیق میرساندم به این که آیا چیزی که ندیدهام میتواند واقعی باشد؟ مشاهده و اثبات را درمییابم:
آیا وجود من برای اثبات وجود نیاکانم کافی است؟ از کجا میدانم آنچه درباره گذشته میپذیرم حقیقت دارد؟
پس دقت، بیشتر به شناخت مربوط میشود و «عمق» به بنیاد و چرایی شناخت و …
آیا پرسش درباره نیاکان نشاندهنده تفکر عمیق است؟
بله، میتواند نقطه آغاز تفکر عمیق باشد؛ زیرا از یک موضوع خانوادگی به پرسشی فلسفی دربارهی حقیقت (نه واقعیت) و شناخت رسیدهام …
-کاملش را در کانالم منتشر کردهام.-
مصطفی دشتی، محمد قائد و پرویز دوایی، سه نویسندهای بودند که امروز از آنها خاندم. در بارهی زندگیشان، آثارشان و چرایی نوشتنشان. بلکه بتوانم به پرسش شاهین کلانتری پاسخ بدهم: «خاندن خاطرههای کدام را بیشتر دوست دارم؟» راستش هنوز به جوابی نرسیدهام؛ از خاندن خاطرههای هر سه لذت بردم.
با ندا احمدی نقاشی کشیدیم. ساعت ده شب. بعد از چند وقت نقاشی میکشم؟ نازنین است. بسیار. ندا را میگویم.
بعد از نقاشی به قلمهایم نگاه کردم. به دوردستها رفتم. آنها را تازه نخریدهام. شعری برایم آمد. نوشتم. در کانالم گذاشتم:
«بغض قلم
غزلهای خنده را
از دست من گرفت
روی سطرها، غم نوشت»
آخر شب چند بیت از برگزیدهی «حدیقهی سنایی» را میخانم. انگار همین چند سال پیش، که نه، همین چند ماه پیش سروده است:
«صفت شب
شد جهان تازه چون دل دانا
شب شد از بیم روز ناپیدا
انجم از بیم صبح ریزان شد
زنگی از رومیان گریزان شد
صبح چون شد ز نور شادروان
گسترید او ز نور شادروان
بامدادان پگاه از در من
ناگه آمد پدید دلبر من
دلبری کو دل و روان بربود
چون بکافور مشک میاندود»
خاب خوبی برای خودم آرزو میکنم. و من امیدوارم. شما چطور؟
خوابم از یادم شد باز. گوشی که دست گرفتم. آزادنویسی. مطالعهی یکی-دوتا پرتوپلا. یافتن منابع اصلی و اپیلاسیونشدگی ازشان. گزارش نیکم را با فرمی دیگر نوشتم. نسخهی خام و نشُسته و نپخته مال من. اینش مال شما. جلوس یا شیمسار. حرف نیمه ماند. جَستوجو و جستوجو. تمرینجا و پرسش از خرابی استاد و ایهامی که در پرسشم بود و ایوایگویوم. لیلی و باغهای جهندم. عینهو خوابهایم بود. تف به مدرسه که کابوس آدمهاست. هنوز هم به این سن خواب مدرسه میبینم. بیشتر از زمانی که درآن بودم، خوابش را دیدهام. تف. آش و کشک مزهی گوسفند گرفته بود. ترکیب، ژآلب است. رفتم وبیکارم و از سوتیِ روزم گفتم. از عمق گفتیم. که عمق، یعنی توان دیدن و فهم پیچیدگیها. یعنی جستجوی پیچیدگیها، وقتی همه چیز ساده به نظر میرسد. ثبت نام فکریشهی 5 را یادآوری کردم. عشقند عشق. دوستانِ واقعیم را همراهان وبیکارها میدانم. کوشولوئکم جلسهی دوم وبینارش را برگزارید. افتخار میکنم به مریم. ولی چون باید کاری انجام دهم معمولا آن ساعت، شاید گاهی نرسم. راستی فایل صوتی وبینارهای نویسندهساز را گوش میکنم، چون آن ساعت کاری دارم. دهکده را دیدم. یادداشتم را نوشتم و فرستادم و لایلای.
چشمم به دستانش بود که نرم و آهسته خریدهایم را زیر بارکدخوان میگرفت و بعد با آرامش خاصی میگذاشت توی پلاستیک. انگار هیچ عجلهای وجود ندارد. برای من که دائم درحال دویدن و عجله هستم، مثل شکنجه بود. همینطور که چشمم دستانش را دنبال میکرد، داشتم به کارهای انبار شدهی خانه فکر میکردم و اینکه چهل دقیقهی دیگر لنا مرخص میشود و من هنوز ناهار نپختهام. ولی چارهای نبود، نفسی کشیدم و منتظر ماندم.
به نوار بهداشتیها که رسید، یک پلاستیک مشکی از زیر میز درآورد تا اول توی آن بگذارد و بعد در پلاستیک بزرگ. گفتم:« نمیخواد، تو همون بذار»
لبخندی زد و گفت: « از زنهایی که از نواربهداشتی خجالت نمیکشن، خوشم میاد»
– وا، مگه خجالت داره؟ یه چیز طبیعیه، طبیعیترین چیز.
– آخه خیلی از خانومها میان اینجا برای خرید، اگه مردی تو مغازه باشه انقدر میمونن تا بره بعد میخرن و تاکید میکنن حتما تو پلاستیک مشکی بذار.
– بنظر من خجالت نداره.
– منم همینو میگم. چطور مردها برای ختنهشون جشن میگیرن، بعد ما برای یچیز طبیعی باید خجالت بکشیم.
با شنیدن این حرفش از خنده ترکیدم. تا حالا به این موضوع اینطور نگاه نکرده بودم. انقدر خندیدم که دخترک هم زد زیر خنده. تمام جشنهای ختنهسورانی که رفته بودم یا شنیده بودم، یادم آمدند. چرا جشن میگیرند؟ چرا ما نگیریم. اگر بگیریم اسمش احتمالأ میشود پریودسورون.
https://t.me/neveshtanbarayebodan
گزارش نیک .
سیزدهم /آبنماه / چهار صدو پنج .
به دفتر که رسیدم بعد از کارهای روزمره و که در این ایام گویی همه چیز فریز شده و همه منتظر یک حادثه سانحه دگرگونی تعقیری هستند که نمیدانند چیست با هر کسی تماس میگیریم برای انجام فعلی و کاری با لحنی فیلسوفانه و آینده اندیشی میگوید حال صبر کن ببینیم چه میشه و فعلا وقت انجام کاری نیست و باید صبوری کرد و باز افاضات میفرمایند که همینکه در جا بزنیم برنده ایم و فعلا وقت رو به جلو رفتن نیست باز هم افازات میفرمایند گر صبر کنی ز قوره حلورده شکری سازیم ولی چطور آخر خانه اتان آبادان تا کی صبوری باید کرد . نقل قولی میخواندم در کتابی که میگفت : فرق ایرانی ها با فرنگی ها که چند خصلت آنها شراب را حلال میشمارند کم میخورند و ما آن را حرام میدانیم و بسیار میخوریم آنها همیشه در حرکت هستند و ما همیشه ساکن آنها قول و فعلشان یکست و ما هیچ قول و فعلمان با هم سازگار نیست آنها لباس تنگ و مرتب میپوشند و ما عاشق لباس گشاد و راهت هستیم آنها پیشتر فکر میکنند و کاری را انجام میدهند ما بعد از انجام کاری به آن فکر میکنیم .
به هر حال با خودم گفتم از این مقوله که آبی گرم نمیشود رفتم و کتاب فرهنگ عمید را آوردم و تفعلی بر آن زدم همه ما حافظ فال میگیرند و ما با کتاب لغت معنی آخر این کله فکر و ذهن در و دربندانی ندارد که از این طرف افکار می آید و از آن طرف به هزار نا کجا آباد میرود . فالم دل آمد
دل دلبر دلسوز دل افروز دلنگران دل آویز و دل سوز دلخواه دل نشاط و خلاصه دل های بی کران آدمها به قد مردم دنیا که دلها دارند و دل داده اند و دل گرفته اند به امانت و یادگار و دل در گرو یکدیگر دارند و دل داده اند به مهر , گفتم شوریده سری دارم که در و در بندان ندارد.
با خودم گفتم باید هرچه بیشتر لغت بخوانم که بهتر با دیگرانی حرف بزنم که راه گفتگو و بر طرف کردن اختلافات راحل کنم , فکر کنم یکی از مشکلات بچه های این زمونه اینه که این همه با هم سر ناسازگاری حتی با اطرفیان را میگذارند اصلن بلد نیستند باهم حرف بزنند کلمه و جمله ای ندارند برای وا گو کردن مخصوصن بچه های این چند سال گذشته که مکتب و مدرسه شان انلاین شده دوستم به بچه هشت نه ساله اش که در خانه روی تخت خوابش در کلاس حاضر شده بود گفته بود پا شو مشق هایت را بنویس و او جواب داده بود برو برو خدا رو شکر کن همینکه از خواب بلند میشوم و در کلاس حاضر میشوم خودش خیلی کار است که برای شما انجام میدهم .
آخر از این نسل نسل فرهیخته و تلاش گر در می آید ؟ خوب این هم دورانی است برای خودش ما که زمان چوب وفلک را دیدیم چشمامان روشن به این نسل پسا زد که نمیدانم شاید بشود نسل ایکس که هست .
باز هم دم استاد کلانتری گرم که چند نفری را برای بهتر نوشتن و نیک فکر کردن و دستی به قلم بردن تربیت میکند که شاید روایط کنند در آینده داستانی برای ایندگان و به درستی نقل و روایت تاریخ را بکنند خانه اش آبادان فکر هم نکنم اینان از این دوران به بغض و غرض نقل کنند که ما چهل و هشت سال تاریخی چنین را روایت که نه زندگی کردیم .
باز به قول استاد ما و شما همگی آیندگانیم در این مرز و بوم .
گزارش نیک .
سیزدهم / ابانماه / چهار صدو پنج .
سلام استاد چند روزی است گزارش نیک که مینویسم با کلمه بازگشت روی کامپیوتر ثبت میشود و ارسال نمیشود نمیدانم اشکال از سیستم من است و یا اشکال از ایمیل ثبت شده باشد که برکشت میخورد نمیدانم مشکل از کجاست ؟
ـــ دوست داری پرنده باشی یا چرنده؟
ـــ دوست داری غذا چی باشی؟
ـــ چرا آبی دوست داری؟
ـــ چرا آبی دوست نداری؟
ـــ آنی که مینویسد با آنی که نمینویسد همتاراز است(اموجی خندهی شیطانی)؟
ـــ مینویسی تا دیده شوی یا مینویسی که شنیده شوی؟
ـــ رنج زیستن را ترجیح میدهی یا رنج نزیستن را؟
ـــ زندگی یک چرخه است یا یک خط؟
ـــ آنقدر از زندگی دل خوش داری که با بدنیا آوردن دیگری تقسیمش کنی؟
ـــ دوست داری چطوری بمیری؟
ـــ دوست داری روی سنگ قبرت چه بنویسند؟
ـــ آخر دنیا کجاست؟ چیست؟
ـــ دوستی برای تو چه معنایی دارد؟
ـــ چرا به چالش کشیدن باورهای دیگری آسانتر از به سوال کشیدن خود است؟
ـــ عشق را عاقلانه میپسندی یا جنونآمیز؟
ـــ تعریف انسان از دید تو چیست؟
ـــ خودکشی شهامت است یا ترس؟
ـــ وقتی میگویم دین چه چیزی در ذهنت تداعی میشود؟
ـــ جهنم دانایی را ترجیح میدهی یا بهشت نادانی را؟
ـــ هر سوالی که علامت سوال داشت سوال است؟
چند روزی است مراقبه را جایگزین ورزش صبحگاهیم کردهام. نوشتن صبحگاهی را هم انجام دادم. برخلاف انتظارم که شاید 13 آبان است و راهها شلوغ باشد، به موقع به اداره رسیدم.
بعد از مدتها بررسی مجوز استعلامی را داشتم. همیشه از این استعلامها میترسم. چون همیشه از نیت و حرفهای تحمیلی رئیس میترسم. بعد از کلی بالا و پائین کردن و بحث کردن با رئیس، بالاخره نامهای نوشتم که هم من راضی باشم، هم رئیس.
امروز رئیس زود رفت. چهار نفری هوس فلافل قارچ و پنیر کردیم. و مهمان یکی از همکاران شدیم. نصف ساندویچ را هم برای شامم نگه داشتم.
از مغازهی روبروی اداره، چند تا قالب سیلیکونی، رنگ خوراکی و اسانس خریدم. امروز کلی وسیله داشتم و قید پیادهروی را زدم. دوباره در سایتها برای خرید وسائل هنری جستجو کردم. ولی چیزی را که میخاستم پیدا نکردم.
چند صفحهای از کتاب «تقویم بیهدفی» خاندم. بقیه هم وبینار بود و شعر و آزادنویسی و کلمهبرداری.
برنامه ها پیش میروند ولی احساس رضایتی نیست.
«ف» عزیز، گاهی حس میکنم در حال سقوطی همهجانبهام. از اخلاقیات گرفته تا احساسات. میترسم. میترسم «ف» عزیزم.
اما از امروز بگویم برایت.
آزادنویسی کردم و از دلش متنی برای کانال تلگرامم زاییده شد.
با رمان «تاریکی» گریستم. دوست ندارم تمام شود. کمکم میخوانمش که طولانی شود. خیلی چیزها وجود دارد که دوست ندارم تمام شوند. ولی میشوند. میدانم میشوند. خودم را به ندانستن میزنم.
بگذریم. گامیدم و ورزش کردم.
تمرینهای «خودواژه» را ادامه دادم و روی تمرین «خردهخاطره» کار کردم.
مجدد آزادنویسی کردم.
چهرهام را نو کردم. گاهی تنوع ظاهری لازم است.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و دوباره میروم برای نوشتن.
قبل از خواب کانال تلگرامم را بهشب میکنم دوباره سراغ «تاریکی» میروم. خواب و تاریکی رابطهی خوبی دارند. موافقی «ف» عزیزم؟
مواظب خودت باش.
قربانت، پیام.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷ از ۱۰
«شناخت نیز انواعی دارد. نوع فلسفی آن که نمونهاش آثار افلاطون است. افلاطون به پیروی از سقراط میاندیشید محسوسها به ما دانش نمیدهند. ایده (مفهوم یا صُور قائمبهذات) سرچشمهی دانشاند و جدا از اشیای محسوس وجود دارند؛ درحالیکه، محسوسها دگرگون میشوند، میبالند، میپوسند، بازپدید میآیند یا از میان میروند اما ایدهها دگرگون نمیشوند و هستند و خواهند بود حتی اگر محسوسها وجود نداشته باشند. 💯
امروز حین کار از نیما خواندم. حرفهایی از همسایه. این جمله در من نشست: «شما را زمان به وجود آورده است و لازم است که زمان شما را بشناساند.» یادداشت کردم، کنار انبوههٔ جملههایی که جمع میکنم و نمیدانم کجای زندگیام پهن میشوند.
از سرکار رسیدم به ابتدای وبینار نویسندهساز. بعد محمدصالح علا، با صدای استاد، با محبوبش حرف زد. نوبت ما هم شد: پانزده دقیقه آزادنویسی.
پانزده دقیقه با محبوب من حرف زدم. فحشهایی لطیف و ملیح. پارهای از آن را میآورم:
«محبوب من، یادت به قدری کور است که گره انتهای روده بزرگ را میماند، به قدری زاید که آپاندیس را، و به قدری جانکاه که با هر بار بردن یا شنیدن نامت تکثیر میشود، سلولهای سرطانی در دامن یاد. محبوبم، چه خوب شد دیدمت تا چنین دست بکشی بر دیدگانم تا شفا یابد واقعیت. راستی از تابوتت بگو. تاریک و نمور است چون بخت و تخت من؟»
نیم ساعت پیادهروی برای گرفتن قرص سردرد. سرما و سینوزیت امانم نمیدهد. اما حمام سرصبح میچسبد. سردرد و تهوع توانم را ربوده، اما قهوهٔ پیدرپی با شکلات قهوه میچسبد. منم فرزند افراط و تفریط. منم فرزند طلاق تعادل. منم فرزند یک همآغوشی پوشیده.
قرص را گرفتم و همانجا خوردم. صف کشیده بود. زیر دست و پا. زمان چگونه منِ لال را بشناساند؟
«اما این باور که آینده بهتر از حال خواهد بود، همیشه یک توهم نیست. حال میتواند وحشتناک باشد و ممکن است اوضاع در آینده بهبود یابد که بیشتر اوقات هم همینطور میشود.»
معمولا آینده، رونوشتی از گذشته است. تغییرات سطحی ممکن است رخ دهد اما دگرگونی واقعی بهندرت روی میدهد و به این بستگی دارد که شما بتوانید به اندازۀ کافی در لحظۀ حال به سر ببرید تا مشکلات گذشته را با دستیابی به قدرت «لحظۀ حال» حل کنید. برداشت شما از آینده، بخش درونی از آگاهیتان نسبت به «لحظۀ حال» است. اگر ذهن شما بار سنگین گذشته را با خود حمل کند، وضعیت همسانی را تجربه خواهید کرد. گذشته از طریق حضور نداشتن شما، خود را تداوم میبخشد. چگونگی آگاهیتان در این لحظه همان است که آیندۀ شما را میسازد که البته تنها به شکل «لحظۀ حال» تجربه میشود. میتوانید ده میلیون دلار برنده شوید، اما چنین تغییری بیش از یک تغییر سطحی نیست. شما فقط همان الگوهای شرطیشدهی پیشین را در محیطی تجملیتر اجرا میکنید.
اگر چگونگی آگاهیتان در این لحظه تعیین کنندۀ آیندهٔ شماست، پس آنچه چگونگی آگاهیتان را تعیین میکند چیست؟ میزان حضور شما! بنابراین تنها جایی که تغییر حقیقی شکل میگیرد و گذشته محو میشود، «لحظۀ حال» است.
کتاب «نیروی حال» نوشتهی اکهارت تُله را میخانم. پرسش و پاسخ است بین او و مخاطبانش. چند بار میخانم این گفتوگو را. میدانم که فراموش میکنم خیلی جاها. ولی دوباره به یاد میآورم.
مدیتیشن میکنم. میروم باشگاه. بالاتنه دارم و چند بار فیگور میگیرم. به خاهرم میگویم تماشایم کند. مربی از آن طرف سالن مرا میبیند و صدای تشویقهایش را میشنوم. ذوق میکنم و به خودم قول میدهم بیشتر حواسم به شیرینی و کلوچههای زنجبیلی که میخورم باشد. میرسم خانه. با بچهها هستم. چخوف میخانم .کلمهبرداری میکنم. تمرینجا میروم. لنا میآید و حالش هنوز خوب نیست. میخاهد کنارم بخابد. خابش نمیبرد و میرود بیرون.
این روزها سرعتم را کمتر کردهام. آن سگی که همیشه دنبالم میدوید گاهی بیخیالم میشود. دارم خودسانسوری میکنم. یکسری چیزها را نوشتم و پاک کردم.
From مهسا جعفری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مه خورشید کلاه on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From وحیده on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرگس حسینی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شیرین on چرا مینویسیم؟ دلیل نوشتن
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on عشقپایهها
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس خاتون قربانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Masud Mostofi on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on ذرهبینزادهها
From پرستو یاوری on قلم به دست با ذرهبین
From پرستو یاوری on موسا اساسی مینویسد
From پرستو یاوری on همکاسه با واژهها
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on این منِ دیوانهواژه
From پرستو یاوری on دوست دارم واژهها...
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on بهترین توصیف