این روزها کتاب خواندنم حسابی کند شده، ولی خیال بیخیال شدنش را ندارم. حتی اگر روزی چند صفحه بیشتر نخوانم، باز هم میخواهم این عادت را حفظ کنم.
امروز هم اخبار تلخ حسابی حالم را گرفته بود، اما جالب اینجاست که این ناراحتی نتوانست شیرینی نوشتن و آزادانه حرف زدن از افکارم را از من بگیرد. راستش هیچوقت فکر نمیکردم روزی برسد که بتوانم به این راحتی درباره آنچه در ذهنم میگذرد حرف بزنم. تازه حالا دارم میفهمم چقدر با نگه داشتن افکارم درون خودم به خودم آسیب زدهام.
امروز کلی راه رفتم و فکر کردم. البته آخرش درد کمرم بود که من را از عالم افکار بیرون کشید و به خودم آورد.
یک اتفاق جالب هم افتاد. به لطف استاد در کانال مدرسه نویسندگی با کلمه «غولچاله» آشنا شدم. هم از نوشتن با این کلمه لذت بردم، هم با خودم فکر کردم چه جایگزین خوبی برای «حفره» است؛ کلمهای که تا امروز در تشبیههایم زیاد از آن استفاده میکردم.
بعدازظهر هم با خواهرها بستنی زمستانی خوردیم و کمی به دوران کودکی برگشتیم. گپ زدن و یادآوری آن روزها حسابی چسبید.
اما چیزی که امروز بیشتر از همه به من انگیزه داد، فکر کردن به آینده رمانم بود. با خودم گفتم اگر ژانر معماییجنایی را درست انتخاب کرده باشم، شاید بتوانم ده سال دیگر آگاتا کریستی ایرانی باشم. همین تصور بهقدری ذوقزدهام کرد که یک ساعت بیوقفه روی رمانم کار کردم. چه کسی میداند، شاید واقعاً یک روزی چنین اتفاقی افتاد.
حالا که روز تمام شده، با همه بالا و پایینهای احساسیاش، احساس سبکی خاصی دارم. از عملکرد امروزم واقعاً راضیام.
امروز خانه بودم ولی مثل هر روز اول صبح بیدار شدم و تازه خیلی راحت هم بیدار شدم و دارم کیف میکنم که خوابم بهتر شده.
دیشب یک ایدهی خوب برای ارائههای دانشگاه به ذهنم رسید. میخواهیم جلسههای ارائه برگزار کنیم و همهاش داشتم فکر میکردم که چطوری باشند و چطوری بچهها را ترغیب کنیم و دیشب فکرهایی به ذهنم رسید که همان موقع کلی ازش نوشتم. صبح هم رفتم دربارهاش بیشتر گشتم و خواندم تا شنبه که برویم با بچهها فکر کنیم رویش.
بعدش لباس ریختیم ماشین و ظرف شستیم و غذا درست کردیم برای روزهای بعد.
بعدش رفتم سراغ کارهای پایاننامه. چند تا کار خرده دارم این روزها. کارهای زیاد کوچولو. همه را نوشته بودم و یکی یکی دارم انجامشان میدهم. فردا هم ادامه میدهم تا تمام شوند و بروم مرحلهی بعدی کار.
مقدمات ضبط اسکریپت یوتوب را انجام دادم. بعدش هزار و صد کلمه آزادانه نوشتم. همهٔ ما روزی میمیریم با استعدادی که هیچوقت کشفش نکردیم. همهٔ ما روزی میمیریم با تصمیمهایی که هیچوقت نگرفتیم. همهٔ ما روزی میمیرم با یک زندگی نزیسته که بارش همیشه بر دوشمان سنگینی میکند. با گوشی بازی کردم، اما کمتر از دیروز. زندگی بالزاک دیوانهام کرده: «او به جای آن که وقتش را تلفِ نگرانی برای سبک کند، آن را صرف بیروندادن برای متنهای بیشتر کرد. مثال بالزاک میتواند به نویسندهٔ تازهکاری که دارد روی اولین داستانش کار میکند، دلوجرئت بدهد». در نویسندهساز در حال رفتوآمد بودم، شبیه مهمانی که دم در نشسته و مدام میرود بیرون و هوایی تازه میکند. در مینیسریال the mantis زندگی دو گانهٔ دیمن به این شکل وصف شده که هر وقت میخواهد نزد مادرش در زندان برود، حلقهٔ ازدواجش را در میآورد تا مبادا مادرش چیزی از زندگیِ شخصیاش بفهمد. وقتی هم میخواهد برگردد خانه، دوباره حلقه را در دستش میاندازد. بالاخره یک جا این دو زندگی با هم تلاقی پیدا میکنند. دیمن که از قضا پلیس است، باید مادر قاتلش را در زندگیاش بپذیرد. چه زمانی میفهمیم قاتل درونمان بیدار شده؟ اگر یک صحنهٔ خشونتآمیز ببینیم و حس خاصی به ما دست ندهد چه معنایی دارد؟ پیادهروی شبانه بیشتر برایم لذتبخش میشد اگر میتوانستم حرفهای خالهزنکی را از آن حذف کنم.
هر روز که زندگی نکردی از عمرت کم شده نه از نگرانیهات.
قسمت من از نردبون موفقیت، مدل طنابیش شد، میخوای گام بعدی رو برداری تمام امحا و احشا بتدری میزنه و اعضا لق.
ولی کور خوندی ای تقدیر پر قر و غمزه، چشماتو در میارم اگه آبت نخواد با من توی یه جوب بره.
کم واست گذاشتم، از شکم خودم و هزار آرزوی ریز و درشتم زدم تا تو قسمتم باشی، با هر کم و زیادت ساختم و قبولت کردم، حالا قرار نیست شوم باشی و شب بمونی.
توی کوچه ما هم باید عروسی بشه. من که توی هروسی هم کلکشون و رقشکنون دویدم، واسه خرید عروسیها هول بود و کمک. ازت نه دوماد خواستم نه عروسی. اما دل شاد و روح بشاش میخوام.
وا کن این اخما رو، والا بهت نمیاد عبوس و خسیس باشی، آخه تقدیر منی.
بخشی از نیکاندیشی در روری که اوضاع جسمانی دردناک و پرپیچ بود به خثوص شکم. حال روحی تعطیل در اغما و ذهن به شدت درگیر کار و ۱۳ ساعت پشت سیستم کوبیدم و کوشیدم.
صبحی هم دوره جدید یوگا و پیلاتس با کاساندرا رو شروع کردم یه مراقبه پاکسازی داشتم با شکرگزاری.
اندکی گامورزی هم تصیبم بود.
نوشتن بود و رقصیدن، بعد با تراپ گپیدن، بعد باز نوشتن و بله، هی نوشتن و بله، بود ژورنالکلاب اقتصاد سلامت و بله، نویسندهساز بود و بله، نوشتن بود و باز بله، فیلم دیدم تا نصفه بله، با تحقیقاتیمطالعاتی جلوسیدیم بله، برق رفت، خاهر آمده بود بله، گرمیجهوا بود، بله، با سدنا و رها نقاشی و روزگفتار و غیره، رفتند. و الان من؟ باقی فیلم را ببینم بله.
یواشیواش بعد از این همه نوشتن تازه میبینم که ذهنم آمادهی تمرین است نه تکلیف. لغتنامه مینوشتم. با این شکل که اشیا را میکردم صفت آدم. «یارو خیلی مداده»، «یارو خیلی کتابه»، «یارو خیلی عینکه»، بعد معنی میکردم مداد و کتاب و عینک چه معنیای میدهند. بازی لذتبخشی است نوشتن.
اودیسه را تا نصف دیدم و نمیتوانم فیلمها را کامل تا ته ببینم یکنفس. از این جهت قصهگری کمی برایم سنگین است احتمالن. کمی زیاد. کمی خیلی زیاد. و البته از سرعت نت نگویم که بیست مگ را در بیست دقیقه دانلود کرد.
با بچهها که حرف میزدیم برقمان رفت و نت رید و من نتوانستم آخر بحث را باشم. دلم برایشان یکذره شده بود.
چند روز است که میخاهم به سارا زنگ بزنم و دوستنوازی کنم ولی هربار فراموش میکنم یا بدموقعی یادم میفتد. پیام دادم ببینم بیدار است یا نه.
ذوق هفتهی بعد را دارم شدید. بچهها میگویند هر وقت ذوق کردهاند خورده توی ذوقشان، میگویم به جهنم، چه ذوق بکنم چه نکنم تهش احتمالات مختلفی هست، اما بیایید ذوقمان را بکنیم و لذتش را ببریم.
به نظر میرسد که حلزون دچار جهشهای ژنتیکی پیاپی شده و با گربه یا موجودات دیگری پیوند خورده. احتمال جهش ژن همیشه کم است و گاهی این دگرگونیها موفق نیستند. امیدوارم حلزون از این جهشهای پیلهوار به سلامت عبور کند.
☆ کتاب آقای چوبک را نمیشود زمین گذاشت. زبان کار کمی قدیمی شده، ولی نکتههاش نه. «سنگ صبور» از زبان این شخصیتها روایت، مونولوگ و دیالوگ دارد: شیشهی شکسته، عنکبوتی به نام آ سد ملوچ، یک خر گر، انوشیروان عادل و وزیرش، یک آخوند، یککودک خردهسال، یک پیرزن که در شاش و ریق خود غلت میزند، یک زن که فعلن همه دارند به او انگ بدکارگی میبندند، یک پزشک هندی، یک حاجی بازاری و چند شخصیت شیرازی و بوشهری دیگر. همهی اینها زبان خاص خود را دارند. انگار چوبک دستم را گرفته و برده توی همان کوچههای شیراز سال 1313 و زندگی را قصهوار نشانم میدهد. زیبا نیست؟
☆ به «بیست کهنالگوی پیرنگ و طرز ساخت آنها» برگشتم. پیرنگ «تعقیب و گریز» را خاندم. پیرنگی سینمایی به نظر میرسد و کمتر در ادبیات آورده شده. ولی داستاتی با این مضمون، اگر خوب کار شود، پر از تعلیق و کشمکش خاهد بود. امروز به طرز عمیقی پی بردم که انواع نوشتن چقدر زیرلایه دارد. مثلن تجربهی خودم: از بین انواع نوشتار، به داستاننویسی علاقهی بیشتری دارم. بعد در داستاننویسی خرد میشوم و میبینم که انواع پیرنگ داریم. حداقل بیست نوع پیرنگ اصلی هست. در داستان، به غیر از پیرنگ، دیالوگ، شخصیت، فضاسازی، تعلیق و کلی اجزای دیگر داریم. تازه اگر پیرنگ خاصی را هم بخاهم دنبال کنم، در هر پیرنگ کلی داستان درجه یک وجود دارد و انگار تا آنها را ندانی یا نخانی، نمیتوانی کار نویی بزایی و درگیر کلیشه یا تکرار آثار گذشته میشوی. رگبهرگ شدم.
☆ فیلم Misery 1990 را بدیدم. نمیدانم فیلم را از کتاب «بیست کهنالگوی پیرنگ و طرز ساخت آنها» برداشتهام یا استاد آن را پیشنهاد داده بود. آخر داستان دربارهی یک نویسندهی تیرهبخت است که اسیر طرفدار روانیاش میشود. فیلم تعلیق و کششس درخور و چند صحنهی خشانتبار دارد. ولی اگر نویسنده هستید، دیدنش را پیشنهاد میکنم. برای اوقاتی که گیر آدمهای روانی میافتید ایدههای خوبی دارد؛ اینکه با نوشتن چگونه میشود از دست طرف فرار کرد.
☆ سپاسگزار بودنم.
امروز خیلی خوب، آزادانه نوشتم.
شاهنامه خواندم فقط. خواندنم فقط همین بود.
با دخترک رفتیم خانه بازی. قرار بود، آنجا بخوانم که نشد. شلوغی و هیاهوی بچهها مگر گذاشت. البته خودش لذتی جداگانه داشت.
پیادهروی هم حال و هوای دیگری داشت. گوش سپرده بودم به حرفهای دخترک. تمام خانهبازی را از اول تا انتها ریزریز گذاشت کف دستم. همه گوش بودم و بس.
هوا تاریک شد که رسیدیم خانه. فقط شام و مشقهای دخترک شبمان را سر و سامان داد.
عجب نیکی بودیم من و دخترک امروز.
سلام امروز هم روز خوب دیگریست. فندق از صبح شروع به سروصدا کرد و نتوانستیم پنجشنبه را خوب بخوابیم. صبحانهای با یاسی خوردیم. یاسی معتقد است که نظرش عوض شده و اینکه به جای لباس پرنسسی، پول قُلکش را خرجِ پرنده خریدن کرده بسیار پشیمان است. سعی کردم به او آموزش دهم که باید مسئولیت تصمیماتش را به عهده بگیرد اما زیاد گوشش بدهکار نبود. ساعتی بعد که فندق آواز میخواند و میرقصید کمی به او علاقه نشان داد. با این حال هنوز جای کار دارد.
بعد صبحانه، مشغول نقاشی شد و من هم آمدم سر وقت کتابها و نوشتن.
امروز ظهر مهمان مادریم و باید به امید خدا مشهد برویم و فردا برگردیم. حالا اینکه فندق را ببریم یک مبحث است و اینکه نبریم یک دردسر دیگر.
حیوانی در این سه روز به ما عادت کرده و حتی اگر برای کاری به اتاق برویم و تنها باشد، جیغ میزند.
امروز کتاب تربیت را خواندم.
شب به خانه عمو در مشهد رفتیم و آخر شب هم حرم.
پساز بیداری صفحات صبحگاهی را سیاه کردم.
زانو درد شدیدی به جانم افتاده که اجازهی ورزش و گامیدن را نداد.
«شب هول» را آغازیدم.
با تمرینهای «شعرماهی» درگیر بودم.
شعر خواندم و مشق شعر کردم.
آزادنویسی مفصل و شیرینی داشتم.
با دوستانم کمی وقت گذراندم.
شام خوردم.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و شب را با آزادنویسی و مطالعه ادامه میدهم.
فکر نکنم حال سریال داشته باشم.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷/۵ از ۱۰
مثل پروانههای حمیدرضا گشمردی نه تنها بال که همه وجودم پر از واژه است.
خوابممی آید.
کتاب میخوانم با دوستهام.
خلاصه میکنم و در کانال میگذارم.
این خواندن و آموختن چه ذوقی دارد.
خوب نوشتم، چندینبار نوشتم.
پیادهروی کردم.
چند روزیست شکرگزاریِ آشکار و ظاهری نمیکنم.
نمینویسم چرا شکرگزارم.
اما،
از صبح تا شب، صدبار، بیشتر از صد شاید، زبانی شکر میگزارم.
کارهای دونِ شأن، همان بشور و بسابهای هر روزه را فاکتور میگیرم.
البت که دونِ شأنِ من نیست، پس کیست؟😁
یه شعر گفتم👆🏻
خدافظ
– خاب میبیند ساعت از زمان وبینارش گذشته و هنوز مطالب را آماده نکرده. هیچ پستی هم نگذاشته که به بچهها خبر بدهد وبینارش کنسل است. انگار خیال میکرد با اینکه از زمان برگزاری وبینارش گذشته هنوز میشود کاریش کرد.
– بیدار میشود. در تعبیر خابش، وبینار سامان مفیدی و یوتاب فضایی را کنسل میبیند. انگار خابش برعکس تعبیر شده. پس امروز روز خلوتی برای وبینارهاست. خاک وچوکش.
– به دوستش گفته بود موضوع وبینار امروز چیز دیگریست اما نظرش عوض شده. تهِ تصمیمش این شد که موضوع وبینار را به «مرگ» تغییر دهد. اینطوری کرکوپر بچهها را هم بیشتر میریزاند. توی گزارش نیک مهناز روئینتن میخاند که موقع پیادهروی اولین قسمت پادکست رئالپر را گوش میکرده اما به خاطر حرفهای جنوپریدارش ترسیده و پیادهروی را بیخیال شده. عجب. این همه استاد پیادهروی را تشویق کند و بعد او بچههای مردم را میترساند که شب از خانه بیرون نروند.
– از روی شعر «آنابل لی» ادگار آلنپو رونویسی میکند. امشب قرار است جناب پو گل سرسبد وبینارش باشد. شعرش و داستانهایش. یک آهنگ هم از شعر آنابل لی هست که اول وبینار میگذارد که رفقا بشنوند. چند تا نقاشی هم قرار است نشانشان بدهد. «تدوام حافظه» از سالوادور دالی، «مرگ در اتاق بیمار» از ادوارد مونک و «ساتورن پسرش را میبلعد» از فراسیسکو گویا. میخاهد حسابی حس و حال مرگ جا بیفتد. انشاءالله که زمان زیاد نمیآورد.
– با مامان یکسر کوتاه میرود بازار و یکونیم متر پارچه میخرد. برای بارانی پارچه کم خریده بود و استادش گفت که باید ۱/۵ متر دیگر هم بگیرد چون هم یقهی پالتو بزرگ است، هم بهتر است قدش بلند باشد و جیب و سایر مخلفات را هم حسابند.
– در گزارش نیک بچهها میخاند که خانوم اسدزاده تصادف کرده. نویسندهساز که میشود از سارا حالش را میپرسد چون توی گزارش نیک او و الهه خبر را دیده بود. امیدوار است هرچه زودتر حالش بهتر شود. بخشی از نویسندهساز را میماند. همان بخش هم خوب بود. استاد آب و هوای جنوب را ازش پرسید و او هم گفت آفتابسوخته شده است. استاد امروز باز به آنافورا برگرداندشان.
– برای وبینارش آمده میشود و کمی تمرین میکند. آخرهایش با استرس همراه میشود. اما در نهایت میآغازد. بچهها از آهنگ آنابل لی خوششان میآید. بلخره قبول میکنند که پو از خودشان بدبختتر بوده است. شاید هم نه. زری بانوی قوام بلخره توانست به وبینارش بیاید. مزهپرانیهای دوستان گوگولی بود. برایشان از «بالماسکهی مرگ سرخ» و «گربهی سیاه» میخاند و آنها هم خوششان میآمد. یوتاب میخاهد که او یک جلسه در مورد تالکین صحبت کند. چرا که نه؟ در آخر وبینار با موضوع مرگ شعر مینویسند و بهشوخی شکایتش را میکنند که چرا مثل استاد گاز نمیگیرد. در ضمن با نقاشی «ساتورن پسرش را میبلعد» شام را کوفت شیما میکند. امروز دوستان نزدیکش همه بودند یعنی اسم همهشان را دید. قدیمی بعد از وبینار بهش میگوید که از دفعههای قبل بهتر بوده. راستی شعر خودش هم میشود این:
خاب رفت
انگشت مرگ
در دهان نوزادی
بهوقتِ لالایی
امروز از آنروزهایی است که هیچ وقتی هدر ندادم اما خیلی فهرست پروپیمانی ندارم:
صبح در نشست باشگاه کتابخوانی پنج صبحیها نقاشی کشیدهام. تمرین خوبی بود. موج دریایُم ولی میخوام عمق دریا باشم با آرامشش.
کارگاه طرحوارهدرمانی.
ضبط روزگفتار فصل 3 کتاب خوب گوش دادن.
مطالعه از کتابهای تفکر انتقادی و راهنمای کمبریج طرحوارهدرمانی
مطالعه فصل «تدوینگری: هنر نامرئی» از اصلگرایی:
«پرواضح است که تدوین، که شامل حذف دقیق صحنههای کماهمیت، بیاهمیت یا بیربط است، صنعتی اصلگرایانه است.
پس تدوینگری خوب چه کار میکند؟ وقتی شاخهی تدوین هیئت داوری اسکار برای انتخاب نامزدهای تدوین فیلم جلسه تشکیل میدهند، آنطور که مارک هریس نوشته است، تمام سعیشان را میکنند «چیزی را که عیان است، نبینند». به عبارت دیگر، تدوینگر خوب کاری میکند که ندیدن چیزهای مهم دشوار شود، زیرا هرچیزی را بهجز مؤلفههایی که حتماً باید در فیلم باشند، حذف میکند.»
جلسه گروهدرمانی با دوستان
گوش دادن به ویس کارگاه تخصصی رواندرمانی وجودی استاد بهمنی
حالا هم رفتن و ادامهی فیلم ناگهان را دیدن
روز را با یاد و نام خدا با نوشتن شروع کردم بعد صبحانه با صرف برگو.«فرشته برگی»
نوشتیم و حرف زدیم. فلسفهی پرداختن به کودک برایم معنادارتر شد.
عصری با پدر زعفران پاک کردیم.
سرشبی رفتم با خواهر و مادر به گردش و خرید.
ذوق هفتهی دیگر بیچارهام میکند.
سال واژه: پذیرش
خیال راحتی زمان بیدار شدن، بسیار شیرین است. یک جور معاشقه ی بین جسم و تختخواب. می توانی ناز کنی تا خریدار ناز تان باشد. به گرمی گونه ی شما را لمس کرده، و اجازه می دهد تا هروقت که بخواهید مورد نوازش او واقع شوید.
صبح امروز کمی بیشتر خوابیدم، مهم تر آنکه بدون آلارم بیدار شدم.
صبحانه را دو ساعت بعد خوردم، دوباره خود را به تختخواب رساندم. یک ساعتی عمیق خوابیدم، گربه هایم در خواب بودند و همه جا ساکت بود. به عنوان صبح روز تعطیل خیلی لذتبخش بود
خرید مایحتاج گربه های بیرون را به همسایه ی عزیز واگذار کرده، خود به جان تمیز کردن خانه افتادم.
هر بار کلی موی بچه ها و ذرات خاک پخش شده در جای جای خانه را جمع می کنم، به هر حال گربه داشتن این مسائل را در بر می گیرد.( قربان تک تک شان شوم).یک نفس راحت؛ خانه تمیز شد.
قبل از رسیدن به محل کار، آن هم با شیفت جایگزین مرخصی همکار برای بچه هایم خرید ماهانه شان را به قیمتی مناسب تر انجام دادم. شاید در بازار دلار و املاک صاحب استعداد استعلام قیمت های لحظه ای می شدم در حالیکه هر ماه فقط به قیمتی کمی مناسب تر از گرانی های بازار توان خریدهای واجب بچه هایم را دارم.
پادکست امروز،دیروز را دانلود کرده تا امشب و فردا گوش دهم.
قبل از پایان شیفت، خود را به گزارش نیک رساندم.
دوست ندارم اسپویل کنم اما دوست ندارم یادداشت ننویسم. لعنتی چه عاشقانه شروع شد. تمام خاستهات از فیلمی که نمیدانی چه روزی، برای چه قصدی، با معرفی چه کسی دانلود شده و توی گالری گوشی منتظر تو بوده.
وقتی شخص سوم مثل عزرائیل بالای سرشان ظاهر شد و دختر رفت تا مشتریهای کافه را راه بندازد، فهمیدم پسر مشکلش ارتباطنگیری موفق است. اما تلاشش به یک مغازهی انرژیمثبت فروشی ختم شد. که چهمیدانم چوب توی این بسته را بشکن و آرزویت را ببین.
چوب کار کرد و دوباره گفتم ایول. موسیقی ترسناک فیلم اما سیگنال دیگری داشت. از اول فیلم چیزی میدیدی و خیال برت میداشت، چیزی میشنیدی و میترسیدی. شبیه پسر بیچاره که گفت ایول نه چک زدیم نه چونه نیکی اومد به خونه. نمیدانست دختر گربهی مرده به خوردش میدهد. در خانه را با چسب میبندد و نیمهشب با صدای جیغ بیدارش میکند. اینجاست که زنگ زد به سازندهی بید آرزو تا آرزویش را عوض کند. اما گفت آرزویی از بین نمیرود مگر آرزوکننده بمیرد. پس یا میمیرد یا بهدست آرزو زجرکش میشود.
مجبور است خودش را بکشد تا از دست آرزوی برآوردهشده خلاص شود.
تا حالا فکر کردهای آرزویت را عوض کنی؟
تا حالا فکر کردی چطور از دست آرزوی برآوردهشدهای خلاص شوی؟
تا حالا بهخاطر آرزوی برآوردهشدهات مردی؟
راستی همکارم نت زیادی داشت و از من خاست در راه برگشت از مدرسه استفاده کنم تا حیف نشود. من هم فیلم obsession * را دانلودیدم.
*وسواس
گزارش نیک هشتم
بیست و هشتم آبان
برای رفتن آماده بودم
پیاده روی
خرید آخر هفته
در آلودگی هوا نفسم تنگ شد .
سریع به خانه برگشتم،
با بخور آویشن و خوردن شربت تیمکس
سرفه امان حرف زدن بهم نداد
مراقب خودتون باشید
هوا بسیار ناجوانمردانه آلوده س
دلم برای نوشتن، بهویژه برای «گزارشِ نیک»، بسیار تنگ شده است. این روزها، بیش از هر زمانِ دیگری به نوشتن نیاز دارم تا ذهن و روحم را آرام کنم؛ اما دریغ از فرصتی برای نوشتن و یا زمانی برای مطالعه. خبری از شرکت در کلاسها و وبینارهای «نویسندهساز» نیست.
اکنون دو هفته است که بهشدت درگیرِ بیماریِ پدر و مادرم هستم. روزهایی سخت که به کندی سپری میشوند؛ چقدر دلم میخواست گذر زمان تغییر میکرد و همه چیز مثل سابق میشد، و یا چنان شتاب میگرفت که دوباره اوضاع سر و سامان مییافت.
امیدوارم که بهزودی حالِ عزیزانم بهتر شود، زندگی به روالِ عادی بازگردد و من بتوانم با فراغِبال، دوباره در کنار دوستانِ عزیز، قلم به دست بگیرم و بنویسم.
بعد از خوردن صبحانه و دارو نوبت به تمیزی خونه رسید. پس از چند روز درد تونستم کارهایم رو انجام بدم. آیدا در مورد سختی بچهها در این زمونه صحبت کرد. گله داشت و از اینکه هر روز کار میکنه و به جایی نمیرسه گفت. خواستم زیاد ناامید نشه. گفتم: «وضع تو و امثال تو که خوبه اگه مشکلات منو داشتی چکار میکردی؟»
آیدا گفت: « شاید مشکلات تو رو نداشتم ولی مشکلات دیگه ای دارم. تو در سن من مگه زمین نداشتی؟»
راست میگفت هم سن آیدا بودم که از اداره زمین گرفتم. شاید از جهت مالی ولی بقیه موضوعات چی؟ فکر کردم بچهها شاید توقعاتشان نسبت به داشتههایشان است. ما مستاجر بودیم و به خاطر اینکه در آینده مستاجر نباشم خیلی تلاش کردم. خودم رو به جای اون گذاشتم و دیدم راست میگه.
در وبینار شرکت کردم. در مورد آنافورای عمری استاد صحبت کردند. در پایان کلاس نوشتم اگر من شاهین بودم… بچهها کلی خندیدن و استاد شاید از من توقع نداشت چون دیگه حرف نزد. ولی من واقعن چیزی رو که میخواستم نوشتم. راستی اگر من به اندازه شاهین میدونستم و اخلاقی به این خوبی داشتم با شاگردانم چطور رفتار میکردم؟ چه شخصیتی رو پیدا میکردم؟ نسبت به هر مشکلی چگونه واکنش نشون میدادم؟ یک دفعه به این فکر رسیدم که چرا ننوشتم اگر من مرد بودم… به قول استاد برای عبارت آنافورا باید خیلی فکر کرد و چندین نمونه نوشت تا بتونی یکی رو انتخاب کنی. استاد ببخشید قصد جسارت نداشتم. واقعن بعد از نوشتن خودم هم خندیدم. ولی فکرم چیز دیگهای بود. شما هم مثل من تلاش بسیاری کردید ولی شما در حوزه علم و من در جهت دیگه.
امیدوارم در تمام جنبههای زندگی تون موفق باشید. استاد و دوست همیشگی
همیشه برایم جالب بوده که بعضی آدمها به یک زبان برای بیان جهان درونشان قانع نمیشوند. مینویسند، نقاشی میکنند، موسیقی میسازند. انگار هرکدام از این هنرها دریچهای به سوی بخشی از وجودشان است که از راه دیگری نمیتوان به آن رسید. درست مثل شما که با آبرنگ به سراغ منظرههایی رفتید که شاید پیش از آن، در داستانهایتان جان گرفته بودند.
من نقاش نیستم، اما عاشق نقاشیام، بخصوص با آبرنگ. دوست دارم تنیدگی رنگها را روی کاغذ خیس تجربه کنم. شیدای لحظهای که آب و رنگ به هم میرسند و دیگر نمیتوانم تمام مسیرشان را پیشبینی کنم. گاهی یک قطره آبی در میان سفیدی کاغذ پخش میشود و به دریا میرسد، گاهی سبزیِ محوی شکل برگی را پیدا میکند. برای من آبرنگ نوعی رهاییست. پذیرفتن اینکه همیشه قرار نیست دست من دربارهی شکل نهایی تصویر تصمیم بگیرد. البته که منظورم فقط تصویر نیست.
شاید به همین دلیل نقاشی را دوست دارم. در نوشتن، گاهی آنقدر دنبال واژهی درست میگردم که گاهی از خودِ احساسم دور میشوم. اما در نقاشی میتوانم بیآنکه چیزی را توضیح بدهم، اندوهم را آبی کنم، دلتنگیام را میان چند لکهی رنگ پنهان کنم و به چیزی که هنوز نامی ندارد، شکل بدهم. بدون هیچ توضیحی تمام احساسم را میان سفیدی کاغذ با رنگها به رقص دربیاورم.
وقتی به نقاشیهای شما نگاه میکنم، احساس میکنم طبیعت برایتان فقط منظرهای برای تماشا نبوده. نوعی راهِ رسیدن به درونتان هم بوده. انگار جهان بیرون راهی به سوی جهان درون باز کرده.
مثل «دمیان» که در آن با انسانی روبهرو شدم که میخاست از تصویرهای آماده بگذرد و جهان را با چشمان خودش بشناسد. شاید هنر هم همین باشد. تلاشی برای دیدن دوبارهی چیزهایی که خیال میکنیم پیشتر شناختهایم. یک درخت، یک ماهی، تکهای آسمان، وقتی از نگاه هنرمند عبور میکند، دیگر همان چیز معمولیِ پیشین نیست.
آقای هسه، فکر میکنم نوشتن و نقاشی کردن دو راه متفاوت برای نزدیک شدن به همان حقیقتی باشند که در درونمان پنهان شده.
دلم میخاست از شما بپرسم: وقتی قلممو را روی کاغذ میگذارید، آیا به داستانی فکر میکنید که هنوز ننوشتهاید؟ آیا برای شما هم رنگها چیزهایی را آشکار میکنند که کلمات از بیانشان ناتوناند؟
آقای هرمان عزیز، شاید روزی یاد بگیرم به جای آنکه همیشه بخاهم تصویر را کنترل کنم، کمی بیشتر به جریان آب و رنگ اعتماد کنم. درست مثل زندگی که همیشه مطابق طرحی که در ذهن داریم پیش نمیرود.
باز هم در برابر وسوسهی رمان مقاوت نکردم و از تکلیف زدم و خاندم. بعدش بدو بدو برای اینکه دست خالی نروم دو فیگور را رنگ زدم. تمرین شناخت رنگ است و من تا الان ذوقی برایش نداشتم. این هفته راهی یافتم و چند فیگور با لباسهای متنوع چاپ کردم. بعد هم کپیشان کردم و با حس پاییزه، تابستانه و توی کلاس زمستانه رنگیدمشان.
مستقیم آمدم خانه و دوباره رمان. دراز روی تخت و کتاب به دست. میان استراحتهایم کارهای مراسم فردا را میکردم. دوش گرفتم، باز خاندم. لباس شستم، باز خاندم. پهنیدم، خاندم. لاک زرشکی زدم، خاندم. بعدش هم فصل تمام شد و بقبهاش را گذاشتم فردا.
خب. میان سطرهای کتاب به این فکریدم که اگر بجای سوان اودت راوی بود داستان چگونه روایت میشد؟ آیا این عاشقانه بازیهای سوان جز سیریش بازی برداشت میشد؟
گاهی هم آدم حالت روانی ترس از مطرود شدن را در تمام کوششهای سوان میبیند.
به این فکریدم که اگر داستان یک قاتل حتا از زبان خودش روایت شود آدم توانایی تشخیص خوب و بد را دارد و دلسوزی از بد بودن کار جدا میشود. اما وقتی پای احساسات و روابط عشقی میشود شاید با تغییر راوی نظر آدم هم عوض شود. چونانچه در مادام بوآری که حتا راوی نبود اما شخصیتی بود که روایت رویش فکوس داشت آدم او همدردی میکرد. و حالا هم با سوان همدردی میکند. هرچند شارل سوان همانیست که شاید شارل بوآری بود. اودت را اما هنوز نتوانستم بشناسم. دلم برای سوان از آن جهت سوخت که فاجعه را خودش رغم میزند.
و ما شاید با سوان همدردی میکنیم برای آنکه جایی از زندگی با شدتی کمتر برای ترس از طرد شدن کاری کردیم که فکر کردن بهش را عقب میاندازیم.
حس فاجعه را هم قبل از سوان میفهمد آدم و دوست دارد خبرش کند هم با سوان پله پله باخبر میشود عمقش را.
ساعت نه در وبینار رئالپَر شرکتیدم. صحبت از آلن پو بود. از نویسندههای موردعلاقهام. از دور البته. از تأثیرهایش بر نویسندگان دیگر و سبکش. نخاندم ازش چیزی. امشب اما وقتی از زندگیاش شنیدم مستاق گشتم به خاندنش.
پن: از جلد اول رمان در جستجوی زمان از دست رفته میگویم. طرف خانه سوان، ترجمه مهدی سحابی
آن زن رفت
آن زن کم آورد و رفت
آن زن غمگین و افسرده رفت
آن زن کجا رفت؟
چرا رفت؟
خدا میداند
دختر ماند
دختر تک و تنها ماند
اصلا چرا ماند؟
مادرش رفت
او چرا ماند؟
یعنی نمانَد
کجا برود؟
به که پناه ببرد؟
وقتی خانه از هم میپاشد او چه کند؟
مجبور است بماند
به کجا برود در این روزگار نامردی؟
به کجا برود؟
در زمانی که
هوسها حکم میرانند
و حریص میشوند آدمها
به کجا برود؟
و او چه میدانست
که
سرانجامش این است!
مگر به خواب دیده بود؟
آن مرد پدرش بود؟
نه نبود
پدر که قاتل نمیشود
پدر که دختر نمیکشد
پس چرا این چنین شد؟
این قدر تنفر از کجا؟
این قدر انزجار برای چه؟
نکند خوابیم
نکند جاهلیت هنوز هست
نکند زنده به گور میشوند دخترها
هنوز هم!
کاش زنده به گور می شدند
و هیچ نمیدیدند
و هیچ نمیفهمیدند
و نمیدیدند بیوفایی پدر
و
بیوفایی دنیا را
سوگند
دخترِ زیباروی
دختر معصومم
حیفِ آن چشمانت
حیفِ آن ابروها
و
چهرهی چون ماهت
درد دارد دلها
از غمِ رفتن تو
ای کاش زمان
برمیگشت
زندگی
سازِ موافق میزد
و
تو اکنون بودی
و
تو اکنون بودی دختر زیباروی
دخترِ معصومم
حیف آن چشمانت
حیف آن ابروها
و
چهرهی چون ماهت
در سوگِ سوگندصیادی
شرحِ گلستان
دکتر محمد خزائلی
اما به اعتماد سعت اخلاق بزرگان، که چشم از عوایب زیردستان بپوشند و در افشای جرایم کهتران نکوشند، کلمهای چند به طریق اختصار از نوادر و امثال و شعر و حکایات و سیرِ ملوک ماضی در این کتاب درج کردیم و برخی عمرِ گرانمایه بر او خرج. موجب تصنیف گلستان این بود و بالله توفیق.
بماند سالها این نظم و ترتیب
ز ما، هر ذره خاک افتاده جایی
غرض نقشیست کز ما باز ماند
که هستی را نمیبینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در کار درویشان دعایی
امعان نظر در ترتیب کتاب و تهذیب ابواب، ایجاز سخن را مصلحت دید تا بر این روضهی غنّا و حدایق غلبا چون بهشت، به هشت باب اتفاق افتاد از این مختصر آمد تا به ملال نینجامد.
باب اول در سیرت پادشاهان
باب دوم در اخلاق درویشان
باب سوم در فضیلت قناعت
باب چهارم در فواید خاموشی
باب پنجم در عشق و جوانی
باب ششم در ضعف و پیری
باب هفتم در تاثیر تربیت
باب هشتم در آداب صحبت
در آن مدت که ما را وقت خوش بود
ز هجرت ششصدوپنجاه وشش بود
مراد ما نصیحت بود و گفتیم
حوالت با خدا کردیم و رفتیم
سِعَت= وسع، وسعت
سیر ملوک ماضی= راه و روش پادشاهان
اِمعان= دقت کردن
تهذیب= پاکیزه ساختن
غَنّاء= مونث اَغنّ به معنی سبز و خرم است.
غلبا= پردرخت
هشت باب= بعضی طبقات بهشت را با این نامها یاد کردهاند:
خُلد
دارالسّلام
دارالقرار
جَنّت عدن
جنةالماوی
جَنّةالنعیم
عِلّیین
فردوس که بالاترین طبقه است.
پایانِ دیباچهی گلستان
خب امروز از نوشتنم راضی نبودم. اما با این حال چند صفحه آزادنویسی کردم. به کانال دوستانم سر زدم. فیلم طولانیِ سهساعتهی ادیسه را دیدم. ادیسه به ماجرای سردار پیروزِ جنگ تروا میپردازد. فیلمی پر از صحنههای اکشن و بازیگران حرفهای با بازی مت دیمون. کمی پیاده روی کردم. ورزش هم که در بیشتر روزها در همان ابتدای روزم انجام میدهم. نویسا باشید.
تا بعد
افشین عزیز
نوشتن اگر تنها یک چیز به من آموخته باشد این است که فرار چاره نیست. نویسندگی وادارت میکند زل بزنی به مسئله، پرورشت میدهد تا دیریاببودنِ راهحل ملولت نکند، ظرفیتِ ملالپذیریات را میافزاید. نوشتن طاقتسوزِ طاقتساز است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات …شنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. پیادهروی جانانه در بازار شیراز و حوالی آن. وبینار «نویسندهساز» و بازگشت به تمرین چالشبرانگیزِ «آنافورای عمری». مطالعه کامل دفتر شعر «من فقط گریهها یادم مانده است» از پرویز حسینی. تماشای فیلم « Prizzi’s Honor». یک خروار کار خردهریز و کتابکوشیِ شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸مین نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است. اطلاعیهی کارگاه «قصهگری» هوا شد.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
☘️پنجشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۸
عزمم را جزم کردم بعد از دوهفته و پنج روز بروم باشگاه. قبل از آمادهشدن سری زدم به کانال باشگاه که با این پیام مواجه شدم: کلاس پیلاتس پنجشنبه برگزار نمیشود😕
امروز، آسمانْ خودش بود؛ آبیِ تروتمییز. باد زورش بیشتر بود، آلایندهها را فراری داده بود.
از خانه بیرون رفتم. قدم زدم.
از حق نوشتن خواندم.
روزنویسی کردم.
در کانال باشگاه نویسندگی خلاق با رخدادکنویسی آشنا شدم. چند نمونه رخدادک خواندم.
گزارش نیک همسفرانم را از نظر گذراندم.
کلمهبرداری کردم یکم.
وبینار نویسندهساز بودم.
آنافورانویسی کردیم. تمرین جذابی بود.
استاد با آنافوراهایمان گازگیرانه برخورد کرد.
دفتر شعر محمود کیانوش را ورق زدم.
در گردبادِ شب
آن رقصِ ناپدید سیاهی
بی حسرتِ ستاره و مهتاب
با خواب
میروم.
اکنون که راهها و افقها را
شب
برچیده است،
اکنون که آبها و غزلها
دیگر شتاب و شور ندارند،
من سایهوار
در قعرِ آینه میریزم:
با هر چه بود
بیگانه؛
از هر چه هست
گریزان.
این به خاطر اینه که ذهن اغلب ما آدمای امروز به خاطر موبایل و اینترنت تحلیل رفته و آسیب دیده.
یه مقدار دربارۀ اقتصاد توجه سرچ کن و بخون. شاید برات جالب باشه.
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ز on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس عظیمی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From متانت عقیلی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فریده جوریکی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on ماجرای سه نویسندۀ روس در یک رستوران
From شاهین کلانتری on کلاس نویسندگی: آموزش نوشتن و تولید محتوا در مدرسه نویسندگی