چهلوپنج دقیقه پیادهروی صبحگاهی حسابی انرژی گرفتم.
سه صفحه بیوقفه نوشتم.
از سکوی سرخ چند صفحه خواندم. یدالله رویایی در مورد تفاوت ابهام در شعر نیمایی و کلاسیک و شعر حجم میگوید: «ابهامی که در شعر حجم است، و میگویم خصوصیت خود را دارد، از این روست که شاعر در تصویرسازیهای ذهنی خود و در گذاری که از طبیعت تا ماوراءالطبیعه میکند، از بعدهای سه گانه عبور میکند، از یک فاصله فضایی میگذرد و تا جایی در ماوراء الطبیعه بنشیند، او در این عبور از خودش جای پایی باقی نمیگذارد تا خواننده پایش را در همان جای پا بگذارد، ولی این امکان را هم میدهد که خواننده با شیوههای عبور خویش و با طرز عبوری که خود انتخاب میکند، آن فاصلهی فضایی و آن حجم خیالی را طی کند و به ماوراء برسد مهم این است که خواننده آن حجم خیال را بشناسد، وقتی شناخت دیگر در تعبیر آن از تحرک ذهنی خود ماسه میگذارد. این نوع تازهای از ابهام است که با ابهامهای مأنوس و متعارف شعر فرق میکند چون هوش خواننده را دعوت میکند و طلب میکند تا در تفسیر خیال و گشودن آن حجم سهیم شود.
دو صفحه از «چنین گفت زرتشت» خواندم.
جلسهی تمرینجا شرکت کردم.
وبینار امروز پونزده دقیقه آزادنویسی ذهنم پاکیزه شد.
پس از چند روز بالاخره توانستم پروانهام را تمدید کنم.
برنامه روزانه فردا را یادداشت میکنم.
سال واژه: تداوم.
– خواندن کتاب مدیر مدرسه از جلال آل احمد.
در این کتاب این جمله توجهام را جلب کرد.
نان گدایی فرهنگ را نو نوار کرده بود.
– کامل کردن داستان 9اسفند 1404برای شرکت در مسابقه.
– شرکت در وبینار ساعت 17 با شاهین کلانتری.
1-تکرار آموزی: خواندن چند شعر از محمد صالحاعلا که خیلی دوسش داشتم. محبوب من …..
شعری به دور از حالت انتزاعی که بسیار زیبا و جذاب بود.
15 دقیقه آزادنویسی که به نظر من یکی از بهترینهای این وبیناره.2- آزادنویسی
و بعد ادامهی دست نویسنده ساز
3- پیاده روی: که برای من بیشتر ماشین روی بود. ولی کتاب فلسفهی پیادهروی همیشه به من اهمیت این کار یادآور میشه. ایشالا فردا.
4-کلمه برداری: که نوشتن کلمات بچهها خیلی جالب بود و سعی کردم تعدادی از اونها رو
بنویسم. مثل: ریشور، نخنما، تنگنظری، تیمار ، خاطرپریش…..
5-گزارش نیک: چند روز نبودم اما از امروز دوباره برگشتم.
تا گزارش نیک بعدی بای
هدایت عزیز.
نوشتنم نمیاد. اینستاگرامم که خراب شده بود درست شد. قرار است دوباره اینترنتم را به چیز بدهم. اشکال ندارد زندگی دو روز است. شاید هم سه روز. به هر حال چیپس میخوایم.
امروز همسایه پایینی آمده بود خانهمان و من حموم بودم. کلی تو حموم منتظر نشستم که بره و نرفت. کلی حرف زد. به خیال خودش حرفهایش انگیزشی بود ولی خب بعد رفتنش کلی خندیدیم بهش. خدا ببخشه.
وبلاگ یک دوستِ قدیمی رو پیدا کردم. تتو آرتیست شده. نازی.
جلسۀ امشب دورۀ مشاوره هم گذشت. ده بار دیگر هم این جمله را خواهم نوشت.
عدس پلو غذای محبوبم.
خسته تر از نوشتنم.
همهبفدایت. یاهو.
این مقایسه را اولین بار بهطور همزمان یکجا در کارگاه شعر یاد گرفتم خیلی برام شیوه جالبی بود قبلا فقط کتابها یا مقالات را جدا جدا با ترجمه های متفاوت میخوندم میدیدم ترجمه دوست ندارم یا درکش نمیکنم و میزاشتمش کنار یا کاری به واکاویش نداشتم ولی وقتی اون تمرین رو برای کارگاه شعر انجام دادم تازه کشف کردم اینکه وقت بزاری ذرهبین دست بگیری و سعی کنی خودت بهترش کنی یا قابل فهم بطوریکه به محتوا آسیب زیادی نزنی هیجانانگیزه و خیلی خوشم اومد توی لیستم گذاشتم یه کتاب کم حجم رو بگیر با چند ترجمه متفاوت حالا هم کتاب مسخ شما معرف کردید حتما همین کتاب میخونم. چون حجم مناسبه و داستان دوست داشتم.
ممنونم از یادآوری روش عالیتون💫🌻💫👏
گزارش شصت و نه
سالواژه: تبدیل
گزارش نیک عزیزم
الان حوصلهموصلهام سرجای خود نیست. پس آزارت نمیدهم.
صبح که دیر بیدارشدم. خواب ماندم. از دست سرمای اول صبحی قایم شدم.
وبینار ۵۴۹ را تمامیدم. هزار کلمه داستان هم نوشتم. البته در اصل بیست و پنج دقیقه نوشتم و هزارکلمه نشد. چون خودم نمیدانستم از چه بنویسم از نویسندهی کم مخاطبی نوشتم که نمیدانست از چه بگوید. اما در گیرودار افکار و انتخابهایش متوجه میشود همسایهاش همسرش را کشته. یا حداقل او اینطور فکر میکند. وقتی شروع به نوشتن کردم اصلا نمیدانستم قرار است ماجرا جنایی شود. خوشحالم که لذت و اثری که استاد از آن صحبت میکند را تجربه میکنم.
بعد وبینار ۵۵۰ را آغازیدم. بحث معرفی اپ ساحلک شد. قبلا به آن سرزده بودم. کمی با آن بازی کردم. بازیِ جدی. پنج جمله با کلمهی پرنده نوشتم. چهل جمله هم نوشتم. سعی میکنم تا آخر شب کاملش کنم و امتیاز روزم را بِکاملم.
خیاطی رفتم برای تحویل گرفتن آستینهای دانتلم. راستش اولش حسابی ذوقم کور شد. آنطور که فکر میکردم نشد. شاید اگر کمی خیاطی بلد بودم جامهی بهتری برای ایدههایم میدوختم. اما بعد که امتحان کردم آنقدر بد نشد.
برای خرید متریال کارم هم رفتم. خداراشکر هزینهها آن مقداری که فکر میکردم شدند و نه بیشتر.
گزارش نیک عزیزم حالا اتاقم را مرتب کردم. کمی سردرد دارم. شام نمیخورم. برنامهام برای باقیماندهی امروزم سریال کری است و همینطور انتخاب واژهی تمرین خودواژهی این هفته.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل.
نمره روز: ۶۰۵
گزارش:
۱. کل بعد از ظهر و شب رو استراحت کردم حالم واقعا بد بود.
۲. فقط یکم اسپانیایی و انگلیسی خوندم.
۳. خوشحالم آخر هفته است و میتونم استراحت کنم.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
کارم رو دوباره شروع کردم. با گروهی که سابق باهاشون تجربه همکاری داشتم. اینکه آشناست و همگی به خلق و خوی هم واقفیم، خیلی خوبه.
هوا سرد شده. پیادهروی تعطیل.
کتاب بی کتاب.
آزادنویسی.
امروز دو جور کاپکیک درست کردم نُه تا وانیلی ساده و نُهتای دیگر به رنگ صورتی.
چون خودم از رنگ و نتیجه راضی بودم گفتم اینجا هم بنویسم.
امروز صبح با اینکه هوا سرد بود و دوست داشتم همچنان در گرمای لحاف بمانم اما بیدار شدم و پانزده دقیقه نوشتم که خودکارم آخرهای کار به تپتپ افتاد.
ضبط یادآوریهایی درباره نوشتن را در ادامه روز انجام دادم و چه خوب میشد برای کارهای دیگر هم از این روش استفاده میکردیم.
با هوا کردن یادداشتی در کانال و مصرع بداهه ای در استوری میتوانم به روزم یک نمره مانده به کامل شدن بدهم.
امروز در دو حالت بودم.گاه خوشحال بودم گاه ناراحت و مدام هم جایشان را عوض میکردند.برای امروز نقشهها داشتم.هم دلم میخواست در وینارهای دوستان شرکت کنم که نشد.
ولی مهمان داشتم. یک مهمان خاص. یک دوست صمیمیقدیمی که پانزده سال ندیده بودنش. بیخبر و بدون تماس قبلی آمد. البته شمارهام را نداشت. از دیدنش خوشحال شدم و کل روزم را به خود اختصاص داد.
دیشب اواخر کارگاه شعر خابم برد. میان خاب و بیداری ناگهان اسم لیلا به گوشم خورد. گوشهایم تیز شد. چه تغییری، عالی شده بود شعرش.
زمان کار به سرعت میگذرد. تقریبن تمامش به ویرایش مقاله گذشت، پنج ساعت تمام. در راه برگشت محو آسمان میشوم. جادهی دانشکده به صدرا چشمانداز فراخی دارد و سرتاسر پهنهی آسمان هویداست. آسمان آبی پررنگ تمیز و ابرهایی مثل دود سفید. صدرا از دور پیداست. محصور بین کوههایی که از این فاصله تپههایی بیش نیستند.
نویسندهساز را حین آشپزی میشنوم. چند روز عقبم. بعد از ناهار میخاهم کمی دراز بکشم اما خابم میبرد.
با صدای اذان از خاب میپرم. خاب خوبی نبود. در واقع کابوس بود. از آن کابوسها که وقتی بیدار میشوی احساس میکنی به همان اندازه که در خاب، فریاد زده و گریستهای و خون بالا آوردهای. حالا خستهترم انگار.
دو ساعت تمام وقت میگذارم برای سابمیت مجدد مقاله. بعد تلویزیون را روشن میکنم، کاری که معمولن نمیکنم. اما صدای تلویزیون باعث میشود حس کنم زندگی جاریست. همزمان با پخش «فرار از زندان» از شاهرخ مسکوب میخانم، «در حال و هوای جوانی». از «ایرانشاه» چنین نقل میکند: «در روزگاری که گذشته است از کیومرس تا امروز، هیچ روزگار سختتر و دشوارتر از این هزارهی سر هیشم نبوده است. نه از دور ضحاک تازی و نه افراسیاب توری و نه تور جادو و نه سکندر یونانی.» ظاهرن این بوم هیچگاه روی خوش ندیده است و همواره آدمیان گمان میکردهاند بدتر از این نبوده و نخواهد شد.
«دست بردن زیر لباس سیب». این قشنگترین چیزی بود که امروز شنیدم.
میدانی بچه از من چه پرسید؟ گفت «مامانت کیه؟» گفتم «مامانم مامانمه دیگه.» گفت «نه، اسمش چیه؟» کجا فکرش را میکردم که روزی این سوال غمگینم کند؟ قربان اسم قشنگت بروم که به اسم صدایت میزدم چون میدانستم که چقدر دوستش داری، میدانستم به آن «سادات» در نامت افتخار میکنی و خوشت میآید وقتی کامل میگویم و من همیشه کامل میگفتم. حسرتِ ناچیزترین چیزها درد میشود بر جانِ بیرمق آدمیزاد.
هم پیش بابا رفتم و هم خاله. روز از پی روز خاله خمیدهتر و لاغرتر میشود، روندی که کاش میتوانستم متوقفش کنم. با گوشی جدیدش سر و کله میزند. شمارهی خودم و دخترخاله را در شمارهگیری سریع قرار دادم تا بتواند بیدردسر به ما زنگ بزند. قربانش بروم که گفت وقتی رسیدی به من خبر بده.
بعضی وسیلهها را از خانهی بابا برداشتم، هنوز هم چیزهایی مانده، این پراکندگی مرا از پا درآورده است.
وبینار نبودم، آزادنویسی نکردم، پیادهروی نرفتم، یعنی چیزهای بهدردبخور هیچ، اما کار گِل تا دلت بخواهد.
پروردگارا، لحظهای نیست که در آن محتاج هدایت و حمایت شما نباشیم؛ پس هدایت و حمایتت را در هیچ لحظهای از ما دریغ مکن.
نه هرگز
تا آخرین حرف پشت جلد کتابی را که دوست دارم هم میخوانم و اینطوری خودم را از ذهنمشغولی ادامهدار بیفایده رها میکنم. حتی اگه دیگه هیچوقت دوباره اون کتاب نخوانم و یا با افزایش خواندن کتابهای دیگه محتوای کتاب رو فراموش کنم ولی لذت تا انتها خواندن را از خودم دریغ نمیکنم.
کلاس بهداشت روان. بحث؟ خودکشی. موضوعی دردناک و مهم و کاش بشود که بتوان کاری کرد قبل از اینکه کسی کاری کند که دیگر نتواند کاری کند.
با فاطمه و زینب رفتیم ساندویچ مرغ خوردیم و چسبید.
خانه بود و تمرینجا بود و تمرینجاییدن بود و یادگیری.
نوشتن بود. نوشتن زیاد بود.
نویسندهساز بود. پرواژه بود. دست بردن زیر لباس سیب بود و عجب سیبی بود.
وبینار مبینا ملائی از ترجمه بود. کتابی معرفی کرد، «سفر سیگار». سیو برای خاندن بخشی.
آماده شدن برای «من و سلامتی» و گفتیم از تعریف سلامتی و از خاب و شنیدیم از دغدغههای بچهها دربارهی سلامتیشان و فاطمه یاوری عزیزم از خاب گفت و همدغدغگیمان. چه خوشحالم که این جمع هست و اینقدر متنوعیم و اینقدر خوش میگذرد. ذوقیدهام.
وبینار متین بود و مرزگذاری. «مرزگذاری من دیگری را ناراحت میکند؟»
با ندایا بودیم در خطخطی و من الان میروم سراغ خطخطی امروز.
از همین تریبون هم اعلام میکنم عشق اول و آخر فقط ندا. (هی میگوید تو سر و گوشَت میجنبد و شیطنت میکنی. نه بوخودا.)
شام با حمید و امالبنین و حرف زدن دربارهی ورزش. کلی وسیله و دمبلممبل گرفته و جونز.
از شنبه که خواندن کتاب «اصلگرایی» را شروع کردم و جملهی معروفش «کار کمتر ولی بهتر» را خواندم، تا همین دو- سه ساعت پیش هر کاری میکردم مدام از خودم میپرسیدم آیا ارزشمنده این کار را میکنم؟ اوجش هم ثبتنام و شرکتم در همایش جشنواره شهید مطهری امروز بود. تا زمانی هم که پنل حضوری برگزار نشده بود مدام خودم را فحش میدادم که چه مرگت بود که پول پای این همایش ریختی و دیدی کیفیت مطالب آنلاین به خاطر قطع و وصلی اینترنت افتضاح است. البته که این یک مثال بود. حتی خواندن کتاب در باشگاه پنجصبحیها را هم زیر ساتور پرسش برده بودم. تا اینکه در جلسه با درمانگرم، دکتر محمد طاهری، مطرحشان کردم. دکتر با پرسشهای «حمایتی» نه «انتقالی» کمکم کرد به جواب پرسشهای خودم به صورت گزارهای برسم. یعنی وقتی باید نباید زیاد است به احتمال زیاد ذهنیت والد سرزنشگرم فعال شده، آنجا که دلم خنک شده بود یکی از کودکهای درونم فعال شده. یادگیری هدف بالغانه است و جبرانی خوب، به شرط آنکه افراطی نشود و سر از اعتیاد و مثلثسازی در نیاورد. یک تأکیدی هم خودم کردم هر کاری که در پاسخ به نیازی انجام میدهم حواسم باشد به ارضای نیازهای دیگرم ضربه نزند. خلاصه پیش به سوی زندگی با همان شعار قبلیام «همه، علائم و نشانههای روانپزشکی را در حدی داریم، فقط مهم است تعدادش زیاد نباشد، باعث اختلال عملکرد شخصی، شغلی و اجتماعیمان نشود.» الان بهترم و سبکتر. خیلی هم سبکتر.
اما از امروزم:
پس از عبادت و صبحانه خوردم از روی شعر مادرد علی عبدالرضایی رونویسی کردم.
همایش حضوری جشنوارهی شهید مطهری شرکت کردم.
با سردرد به خانه برگشتم. ناهار خوردم و یک مسکن. سهم امروزم از کتاب «اصلگرایی» را خواندم. جملههای انتخابیام: «توی این کار، ارزشمندترین نتیجهای که میتوانم بگیرم، چیه؟» «تشخیص «معدود چیزهای حیاتی» از «انبوه چیزهای کماهمیت» در انواع تلاشهای کوچک و بزرگ انسانی کاربرد دارد.»
خواب یکساعته و رفتن به وبیکار سرزبان و بخش اول معیار وسعت نظر فکر از کتاب تفکر انتقادی. وسعت نظر داشتن درگیر در نظر گرفتن دیدگاههای دیگران میشود. حضور در وبینار نویسندهساز و شنیدن از شعرهای محمد صالح اعلاء و آزادنویسی. امروز در آزادنویسی تمرکزم کم بود.
نماز خواندن و ضبط روزگفتارم که فصل «حمایت از گفتوگو، نه انتقال آن» بود. خانم دکتر انصاری تماس گرفتند دربارهی دغدغهام دربارهی استفاده از کاف جهت اندازهگیری زمان تشنج در الکتروشوک، جواب دادند. قانع شدم که مسئله را رها کنم. همانطور که خانم دکتر غیاثی عزیز گفتند به دانشجوهایم خوب بیاموزم خودشان مسئول بخش الکتروشوکدرمانی شدند یک فکری میکنند.
همانطور که در ابتدای این نامه نوشتم یک ساعت در جلسه درمان تشریف داشتم.
از کتابهای طرحوارهدرمانی، نقشههایی از تمرین روایتی، تفکر انتقادی، آشنایی با هنر پرسشگری و آشنایی با هنر پرسشگری سقراطی چند صفحهای خواندم. برداشت اصلیام این بود: یادگیری درونی جهتدار و خودآگاه است و با تفکر همراه است.
دلم میخواست یک پرسشنامه را داوری کنم و فیلم هم ببینم ولی خوابم گرفته، میروم بخوابم.
نگار عزیز خوشحالم که هم رشتهای (مشاوره توانبخشی) هستیم. همشهری دنیای مشاوره و رواندرمانی.
خاطرهْ همهی زندگی
اگر بدانی چه خوشحالم که این روزها خُردهخاطراتم را مینویسم. امروز خُردهخاطرهی یک وجدان را نوشتم. امروز خُردهخاطرهی یک لالایی را نوشتم. امروز خُردهخاطرهی یک امضاء را نوشتم. امروز خُردهخاطرهی یک رقص را نوشتم. خاطراتِ خوشایندی نوشتم. پس خاطراتم را اشتباه حساب کردم؟ یا همانطور که گفتم باید اول خاطرات ناخوشایند را میدیدم؟ حالا میبینم که چه خاطرات خوبی هم دارم. از کلاسها، از دوستانم، از انسانها.
رنگهای رؤیایی
از ساعت نوزده تا بیست نقاشی کشیدم. الان از جهان دیگری آمدم. یک رنگِ رؤیایی ساختم. رنگساختن و رنگها را دیدن، شصت درصد از هُنرِ نقاشی است. از دو سال گذشته رنگهایی را میبینم که تا قبل از آن نمیدیدم. اینها همان رنگهای رؤیاییند. خیلی محو و نزدیک به سفیدند، به سختی دیده میشوند. ساختنشان هم تکنیک دارد. داشتم ضربهقلم میزدم روی زمینهی بوم که یک خاطره یادم آمد.
خردهخاطرهی یک امضاء
وقتی نقاشی میکشیدم، یادم آمد که آذرماه 1399 زیباترین تابلوی نقاشیم را به شخصی هدیه دادم که میخواست خودکشی کند. اول حرف زدم و کتاب هدیه دادم. بهتر شد اما سرپا و خوب نه. وقتی تابلو را با یک امضاء روی چوبِ پشتِ بوم با دستخطِ لاتین برایش نوشتم، جان گرفت. این تابلو را نصب کرد به محلِ کارش. این همان محلِ کاری است که من از آن اخراج شدم. و او همانی که از شرکتِ خودم، اخراجم کرد. من از شرکتی اخراج شدم که خودم پودرِ سیمانهایش را جارو کردم. تازهساخت بود و کفْ پودر سیمان داشت. آن تابلو، سبکِ امپرسیونیسم و ضربهقلم بود. تابلوی ضربهقلم هرگز تکرار نمیشود. اما پشیمان نیستم، اگر یکبار دیگر هم به دنیا بیایم باز همین کار را میکنم. تا به حال نمیخواستم این کارِ نیک را بگویم اما شاید نگفتن از خوبی هم نقابزدن است. نمیدانم. من با فرهنگِ «نگو، ریا میشود» بزرگ شدم. خیلی هم موافقش نیستم. شاید آنقدر خوبی را نگفتیم که بدی همهجا را گرفت. شاید. من تنها آنچه بعد از ضربهقلمهای نقاشی از ذهنم گذشت را نوشتم. کاش میتوانستم بیشتر از اینها به آدمهایی که قصدِ آسیب به خودشان دارند، کمک کنم.
مزهپرانی و هُنرِ متقاعدسازی
بعد از نقاشی، زنگ زدم به مادرم و گفتم نمیخواهم شام درست کنم. شما املت درست کن. منم عاشقِ املت. گفتم یک دستورتهیهی لوبیاپلو با رشته پیدا کردم، شما برای من املت درست کن و فردا این دستور تهیه را یادت میدهم. اصلن صدای مادرم تغییر کرد. شما فکر میکنید من نمیدانم که مادرم عاشقِ رشته توی برنج است؟ شما فکر میکنید من از هُنرِ متقاعدسازی که دارم، استفاده نمیکنم؟ مامانم گفت چه مدل املتی دوست داری؟ تازه کنارش سبزیجاتِ شستهشده هم گذاشته بود. بله. وقتی هم که گفتم فردا ناهار احتمالن میآیم تا با هم پاستا با دستورتهیهی جدید درست کنیم که دیگر «قربونت برم و بوس» تمام نمیشد که.
تکرار را دستِکم نگیر
خُردهخاطرهی دو دستورتهیهی کیک خاص را هم باید بنویسم. یکی کیکی که دوستم در مؤسسهی زبان پخته بود و با آن کیک، به ما درسِ بزرگی داد. دیگری کیکی که خودم میپزم.
طراحیِ حرکت جدید
بعد هم تمرین رقص داشتم و دو حرکت طراحی کردم. خیلی وقت بود که حرکتْ طراحی نکرده بودم. اگر در ایامِ خاصی هستیم، عذرخواهی میکنم، من با تاریخِ میلادی کار میکنم، از ایامِ مذهبی خبر ندارم. این رقص شباهتی به رقصهای دیگر ندارد. خیلی لذت بردم. حسابی غرقِ حرکات شده بودم. مربیم میگفت از خودت فیلم بگیر، چون طرحِ حرکت فراموشت میشود. بعد هم خُردهخاطرهی کلاس رقص را نوشتم که شاید فردا به اشتراک بگذارم. پرسشنامه هم به یاد دارم. تا دیروز هجده پرسش نوشتم ولی دوستش نداشتم. میخواهم پرسشهای بهتری بنویسم.
شروعِ خواندن یک رمان
فردا میخواهم خواندنِ یک رمان را شروع کنم. کمی اضطراب دارم. تا الان سه جملهی ضربهدار داشت. اما حس میکنم این رمان قرار است کمک کند تا بخشی که نمیتوانم بنویسم را بنویسم. چون همین اولش تجربهی یکسانی داریم.
یک شعر از شاعری به نامِ شاملو:
«تو خوبی
و این همهی اعترافهاست
من راست گفتهام و گریستهام
و این بار راست میگویم تا بخندم
زیرا آخرین اشکِ من نخستین لبخندم بود.»
از کتابِ احمد شاملو | مجموعه آثار دفترِ یکم: شعرها | ص 211
شرکت در وبینار نویسنده ساز .
از اینطرف و آنطرف وقت کشی و چند خط از کتاب «آدمخواران» خاندن. راستش «ژان تولی» را بهسختی میخانم. عوضش یک جستار نامه در کیفم مانده که برای شروعش تعلل میکنم.
گمانم جستارپرسنم.
بگذریم که هنوز ذهنم در کتاب «حباب شیشه» مانده.
امروز خیلی سرد بود، همه سرماخورده بودند. سرما خوردم. با این که مدتهاست سرما نخوردم، همچنان ممکنست بخاطرش گریه کنم. در هذیانات تبم در کارائیب کاتبم.
پیادهروی کوتاه در پارک.
نوشتن دغدغههای ذهنم در قالب فهرست، برای سبکی قبل از خاب شبانه.
صبح کمی آزادنویسی کردم. نوشتن توی لبتاپ برایم راحتتر است تا روی کاغذ. البته هر دو نوع نوشتن را امتحان میکنم. زمانی که دیگر چیزی در دسترسم نباشد توی گوشی مینویسم. دو نوبت پیادهروی کردم. هوای مطبوعی شده بود. نه گرم نه سرد. بیشترِ امروزم به مطالعه کتابِ چیرگی گذشت. البته وسطهای خواندن پشیمان شدم که چرا کتابِ به این خوبی را به صورت الکترونیکی میخوانم. شاید در روزهای آینده یک نسخه از نسخهی کاغذی را بخرم. چون مدل کتاب به گونهای است که باید مدام به مطالبش یادآوری شود. امروز نویسندهساز را بودم. استاد چند نوشته از صالح اعلا خواندند که خیلی لطیف بود و به وجد آمدیم. بعد پانزده دقیقه آزاد نویسی کردیم و دربارهی اهمیتِ کلمه برداری صحبت شد. در ادامه خانم ساجدهی حقپرست دربارهی توجه به ساختار شعر مطالب جالبی مطرح کردند. دمشان گرم. هر هفته این تئوری شعر در چهارشنبهها دنبال میشود.
صبحم را با خوردن یک لیوان چای داغ شروع کردم تا گرفتگی ناشی از آلرژیام را بشوید و با خودش ببرد. بعد کمی به گلدان قشنگم رسیدم و رطوبت خاکش را چک کردم. از آنجایی که هوس تهدیگ نان کرده بودم، دست به کار شدم و پلوی زعفرانی با کلی تهدیگ آماده کردم. تعریف از خودم نباشد، نتیجه عالی از آب درآمد و توانستم با خوردن تهدیگ حسابی به خودم حالی بدهم.
بعد از آن، بکوب نشستم و بالاخره کتاب «عناصر داستان» را تمام کردم. خواندنش برایم کمی کسلکننده بود، اما به هر سختیای که بود، تمامش کردم.
خوشحالم که تا حد زیادی به پذیرش این موضوع رسیدهام که باید با اتفاقات و مسائلی که نمیتوانم کنترلشان کنم، همراه شوم. بهجرئت میتوانم بگویم آرامشم را مدیون همین پذیرش هستم. امروز هم بحث عدالت داغ بود و هرکداممان از زاویه دید خودش به این مفهوم نگاه میکرد. در نهایت، به این نتیجه رسیدم که عدالت به معنای واقعی کلمه در دنیا اجرا نمیشود و انسانها ناچارند با این واقعیت کنار بیایند؛ مگر اینکه بخواهند خودشان مجری عدالت باشند که آن هم عواقب خودش را دارد.
امروز کمی ناراحت بودم. به نظرم این دو روز بیش از حد در معرض اخبار ناخوشایند قرار گرفتم و حالا باید دوباره کنترل را به دست بگیرم و از اخبار بد فاصله بگیرم. نمیخواهم آرامشم را که برای به دست آوردنش تلاش کردهام، بهراحتی از دست بدهم.
به امروزم نمره نه میدهم، چون تمام کارهایی که برایم اولویت داشتند انجام شدند؛ از مطالعه و نوشتن رمانم گرفته تا ایدهپردازی برای پروژه جدیدی که حسابی برایش هیجان دارم. فقط یک نمره به خاطر نرفتن به پیادهروی کم کردم. امیدوارم فردا بالاخره بتوانم انجامش بدهم.
امروز قبل طلوع آفتاب بیدار شدم. آسمان تاریک و سکوتِ دلچسبِ خانه.
صبحانهای خوردم و به راز و نیاز پرداختم.
کتاب خواندم.
بعدِ فرستادن یاسمین به مدرسه، چند ساعتی خوابیدم.
بیدارشدم و ناهار شویدپلو گذاشتم.
دیشب باران خوبی بارید و هوا لطافتِ خاصی داشت.
مدتهاست از نوشتن میگریزم. انگار هرچه بیشتر میگریزم، انگشتانم برای نوشتن یخ میبندد.
تصمیم گرفتم برای شروع و دستگرمی به سایت مدرسهی نویسندگی سری بزنم و گرم شوم. با خواندن نوشتههای دوستان یخم آب شود.
مقداری آزادنویسی کردم.
«قمار باز» خیلی کند پیش میرود. اصلاً آثار داستایوفسکی همینگونه است. خشک. برای پایان بردنش جانم به لب میرسد اما باید تمامش کنم.
از خواندنش دست کشیدم و به کتابی که مدتها در کنجِ کتابخانهام خنک میخورد برداشتم. «تربیتِ بدون فریادِ» هال ادوارد را برداشتم و چند صفحهای خواندم. از کلیشهها به در بود و ادامه دادم و نزدیک به یک فصل خواندم.
دفتر طراحی را برداشتم و ادامهی نقشِ درخت در ماه را قلم زدم.
عصر کمی در فضای مجازی چرخ زدم و بطالت بود و دیگر هیچ.
بعد غروب یک چای دم کردم و از حافظ خواندم. بخشی از غزل امروز این بود:
در کوی عشق، شوکتِ شاهی نمیخرند
اقرار بندگی کن و اظهار چاکری
.
.
سلطان و فکر لشکر و سودای تاج و تخت
درویش و امنِ خاطر و کنجِ قلندری
شب مهمان داشتم و خورشت قیمه ریزه با سالاد شیرازی درست کردم.
همیشه چهارشنبهها همین بساط است. صبح زود از خانه بیرون پریدن و غروب خسته به خانه رسیدن.
آنقدر گرسنه میشوم که گریهام میگیرد.
آنقدر خسته میشوم که دلم به غذا نمیکشد.
کلاس، کلاس، کلاس.
به فایل صوتی وبینار و تمرینجا گوش دادم.
فیلم «Voicemails for Isabell» که نمیهکاره مانده بود را به پایان رساندم. بخشی از مسیر برگشت را همراه دوستی عزیز قدمقدم طی کردم.
کلمات قشنگم نکند نفرینم کنید فردا حتما جور امروز را میشکم. آنقدر روی صفحه از اینطرف به آنطرف میکشانمتان تا جانتان
در بیاید و فریاد بزنید دیگر بس است.
– نبینم داری تنهایی قدممیزنی!
صدای آشنای خندهاش میپیچد تو گوشم. سر میچرخانم شاید ببینمش.
– کجایی؟ میری اداره؟
– نه پشت چراغ قرمز دیدمت. کجا میری؟
ـ هم میخوام از پلهها عکس بگیرم، هم خرید دارم.
– تو دائم مشغول کارای عجیبی، واسه همینم همیشه خندانی.
کمی که گپ زدیم تلفن را قطع میکنم و سرگرم پلهها میشوم. بیچیزی که دندانگیر باشد. بعد از خرید سوپرمارکت راهی داروخانه آن طرف خیابان میشوم. موتوری ظاهراً به عمد ویراژ میدهد تا بترساندم. شکلکی نثار غرغرم میکند. پلههای داروخانه هم فایده ندارد. کرم ضدآفتاب میخواهم. بازاریاب قابلی پشت دخل منتظر است.
– ویتالیر بدون رنگ طوسی
– چند وقته داری استفاده میکنی؟
-حدوداً دو سال
– نمیخوای یه تنوع بدی؟
– نه همین خوبه
بیاعتنا برند خودش را از ویترین میآورد.
– من مشاور پوستم، امروز اینجام. این فوقالعادهست. ویتامین ث داره. روشن کنندهست، اصلا نمیذاره جوش بزنی، اون (اشاره به ضدآفتاب محبوبم) همهش ایرانیه، این تمام موادش فرانسویه.
– ممنون از معرفی محصول. حتما دربارهش تحقیق میکنم.
– کدوم رو میخوای؟
– همون ویتالیر لطفاً.
همچنان دنبال سوژهی عکسم که چشمم میخورد به کلاغی کنار سطل زباله. موجودی جالب و متناقض. زشتِ زیبا. خنگِ باهوش. دلربایِ کریهمنظر. به هم نگاه میکنیم. او از بالای منقار و من از تو دوربین. فاصله میگیرد. آهسته گام میزنم. میپرد روی جدول کنار پیادهرو. هنوزْ من. قایم میشود پشت اگزوز موتورسیکلت. سرک میکشد. هنوزْ من. پشت درخت. هنوزْ من. دوباره میپرد رو جدول. از سماجت به هم تنه زدهایم. میپرد بالا. روی تابلوی «بنبست کاج». هنوزْ من. پف میاندازد لای پرهاش. با منقار نیمهباز انگار غر میزند. هنوزْ من. میپرد بالاتر رو سیم برق. لابد خبر میدهد که چند کلاغ میرسند و بلند قار میزنند تو هوا. هنوزْ من. میپرد از سیم برق، دور میشود تا رسیدن به امنیت «هرگزْ من»
گزارش میگ میگ
خانم فائزه به عرض میرساند:
بنده همچنان در استعلاجی به سر میبرم.
دلم هوای سر کار رفتن کرده. درست است که روزهای آینده دوباره به غلط کردن میافتم، اما احساس حال حاضرم همین است.
کتاب «بارون درخت نشین» را بیشترش را خواندم. خیلیی لذت بردم. از انتخاب نامعمول یک پسر برای زندگی روی درخت و گسترش این ابعاد این انتخاب در زندگی این آدم.
جلسه تمرینجا، الهه علیزاده، نویسندهساز را بودم.
نقد کتاب با الهام فلاح را بودم.
با فرشته حرف زدم برایم حکم تراپی را داشت.
با وبینار ندا نقاشی کشیدم و حکم تراپی را داشت.
یادداشتم را در مورد کتاب در کانال نوشتم و روزنویسی در سایت.
داستانکوتاه آسایش خانه را تمام کردم. از فلانری اوکانر. بیشتر ترجمهش را دوست دارم.
از کتاب بیست کهنالگوی پیرنگ هم خواندم. ده صفحه. برای ادامهاش باید فیلمی ببینم.
از کتاب برتری خفیف هم خواندم. برای سلامتیام برنامهی کوچولویی ریختم و بهش عمل کردم.
وبینار نویسندهساز را بودم. شعری خواندیم و بعد آزادنویسی. من کمی حواسم بود که چطور مینویسم. البته نه به محتوا. از کلمههایی که برداشتم امروز شوریده بود. اینکه کلمههای شور و ریده را با هم داشت جالب بود. آیا شما شوریدهاید؟ (آیا شورهی سر دارید؟) و بعد ساجده جان از شعر گفت.
تمرین گیتار.
آهنگهای قدیمی پلیلیستم را گوش دادم.
بیشتر درس خواندم. هرچی خواندم علائمش را تو خودم و اطرافیانم دارم میبینم.
انیمهی سایبرپانک را آغازیدم. جهانی از تکنولوژی پیشرفته و بیعدالتیهایی که ایجاد میکند.
سه صفحهی صبحگاهی و فهرستِ کارهایم را نوشتم.
تذکرةالاولیا خاندم.
طراحیتمرین کردم و بعد یوگا.
حافظ با این شعر تشویقم کرد به رونویسی:
در خراباتِ مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجاده روان در بازم.
در آزادنویسی از آموزههای تمرینجا بهره بُردم.
فهرستِ کلمهبرداری با هیهات، هیر و ویر، نادلپسند، یار غار، هستیانه، خازن میکده و بشاش، پُرمایهتر شد.
دست بردن زیر لباسِ سیب از صالح علا را در نویسندهساز دوست داشتم.
آزادانه با استاد و دوستان نوشتیم.
من در دلِ جمعی که با خودکار و کاغذ نامأنوساند، نوشتم. به قولِ خودشان وقتی برای سر خاراندن ندارند چه برسد به این جنگولکبازیها.
خسروخوبان به پایان نزدیک میشود. چه بیباک میتازد به وضعیتِ ایران در آستانهی انقلاب، به تندرویها و خرافهزیستیها.
داستانهای چخوف را دست گرفتم. برسبیلِ اتفاق، احصاییهی تحصیلی، پوزکوزهای، اعضای صورتش میشتافتند که به دماغ برسند، حیرتزدهام کرد.
هر روز یک صفحه از چخوف و شهریار مندنیپور را در برنامه گنجاندهام.
برای پروژهی کارگاه خودواژه وقت گذاشتم.
یک پومودورو هم در خدمت صحنه نویسی بودم.
چهارشنبه را با هملت و مرغابیِ وحشی و تارنوازی به پنجشنبه تحویل خاهمداد.
– صبح رفت کلاس خیاطی. آنجا متوجه شد که استادش شاگرد ایدهآلش را پیدا کرده. یک دختر بچسب و آرام که ظریف و تمیز کار میکند. خودش که پارچه هیچی، دهانش را هم ندوخته رفت. آنجا گفت و خندید و خنداند. البته آنچنان هم پرخنده نبود. یک نفر گریه کرد. استاد بهش گفته بود کارش غلط است و غلط و غلط و او گریه نکرد. اما وقتی گفت کارش درست است او گریست. نه اشک شوق ها، فکر میکرد استاد از شدت غلط بودن کارش، با عصبانیت میگوید درست است. وی که نمکدانیست برای خودش سعی کرد با شوخی و خنده جو را عوض کند. شاگرد جدید نیز با محبتش به میدان آمد. موفق شدند. او چند پارچه هم برد که استاد برایش بدوزد.
– موقع برگشت از کلاس یک سر رفت کافینت تا کارش را پیگیری کرده باشد. دلش درد گرفته بود از گرسنگی. صبحانه نخورده بود و با لقمهای قرص داده بود پایین. رفت به نانوایی فانتزیِ تازهبازشده و برای خودش یک عدد شیرینی و یک نان بربریِ گردِ بزرگ گرفت. رفت خانه و چای را گرم کرد و نیمرو زد و خورد.
– سه ساعتی خابید و سعی کرد خستگیها را تا حد ممکن از تن در کند.
– بیدار شد و ساعت ۴ ناهار خورد. رفت به وبینار الهه. پس از مدتها آن هم. باز هم پذیرایش بودند و گرم استقبالش کردند. الهه از وسعت و عمق گفت. بحث جذابی بود. لباسهای الهه خیلی خوشرنگ بودند.
– دیر رفت نویسندهساز و زود برگشت. چای دم کرد تا با مامان بخورد و بعدش هم زدند بیرون. رفت تا لباس بخرد برای خودش. یک پالتوی مشکی که آستر نارنجی داشت چشمش را گرفت اما قدری گشاد بود. هنوز هم فکر میکند که اشتباه کرد نگرفتش و جای دیگر مجور شدند گرانتر بپردازند.
– ده دقیقهای دیر رسید و با تاخیر رفت وبینار شیما. به وبینار مبینا هم نرسید. بعدش هم وبینار آقای چپانی بود و خطخطی ندا احمدی. تمامشان را شرکت کرد. فکر میکرد امروز حداقل برگهها را صحیح کند اما الآن خابش میآید.
– ساجده پوسترهای نهایی را برایش فرستاد. او هم کانالش را زد و متن پست را آماده کرد. استرس جنگ و قطعی نت باعث شد که زودتر پوسترش را هوا کند. خب دیگر نمیشود دکمهی برگشت را زد. به درک یه چیزی میشود دیگر.
برای آزمایشم باید ناشتا میبودم. تا زمان رفتن به آزمایشگاه فرصت را غنیمت شمردم و صفحات صبحگاهیام را نوشتم. چنان غرق آزادنویسی شده بودم که وقتی برگشتم و ورق زدم، دیدم به صفحهٔ چهارم رسیدهام
به لطف استاد کلانتری و تأکید و تشویقهای ایشان به آزادنویسی و نوشتن صفحات صبحگاهی روزبهروز ذهن و قلمم در نوشتن روانتر میشود.
آزمایشگاه شلوغ بود. از دستگاه نوبتدهی شمارهٔ ۲۰۴ را گرفتم. درحالیکه هنوز شمارهٔ ۱۴۵ را صدا زدند. چارهای جز انتظار نداشتم. گوشیام را بیرون آوردم فایل کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی را باز کردم و شروع به خواندن کردم. هم زمان زودتر گذشت و هم هشت صفحه از رمان را خواندم.
وقتی متصدی آزمایشگاه مشغول گرفتن نمونهٔ خونم بود. یاد مادربزرگم افتادم. هر وقت میخواستند از او آزمایش خون بگیرند، میگفت: «اینا خونای ما رو ذخیره میکنن برای بیمارستانها و مریضاشون.»
هرچه پدرم توضیح میداد: «نه مادرجان این خونها به درد آنها نمیخوره برای اون نیازها بان خون هست.»، فایدهای نداشت. تازه بعد از آزمایش که یک سرنگ خون داده بود تا دو، سه روز خودش را به گوشت قرمز میبست که خون ازم گرفتن و کم خون شدم و با این حساب هر بار فاکتورهای آزمایشش بالاتر میرفت اما کو گوش شنوا.
قسمت دیگری از داستانم را ویرایش کردم.
کلاس داشتم و استاد از روند پیشرفت رمانم راضی بودند. من هم از شنیدن این رضایت چه کیفور شدم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسیام به نوشتهای تبدیل شد که آن را برای کانالم آماده و منتشر کردم.
بعد هم همراه جمعی از دوستان به تماشای فیلم «فیلم فراماشینEx Machin» نشستیم.
✨️🔮از جهان کوانتوم تا ذهن مصنوعی
آیا ماشین میتواند اگاه باشد؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on تمرین دگرگویی با مسخ کافکا
From آتنا پورعظيم on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on خوشا بازی
From پرستو یاوری on دلیل دوست داشتن
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on واپسین برگها
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟