گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

106 پاسخ

1. مرور حیات‌واژه‌ها

   افشین عزیز
   محضِ آب‌وجارو کردنِ مسیرهایی از ذهنم که گذرگاهِ مفاهیم و اشیای حیات‌بخشند گه‌گاه فهرست زیر را دوباره‌نویسی می‌کنم:
   عشق. درخت. باران. موسیقی. نوشتن. دریا. آبی. کتاب. سبز. شعر. قلم. کلمه. عطر. بو. خنک. ابری. جاده. خیال. کوچه. کاشی. کمال. نور. بوسه. آغوش. رؤیا. تمنا. شاعر. فیلم. سینما. پنجره. هنر. مداد. روشنایی. شب. آب. خلوت. مهربانی. آیینه. ابر. مرام. نو. سفره. گیاه. دست. پیاده‌روی. پیراهن. خرید. نگاه. پتو. ساعت. کارگاه. آموزش. اندیشه. تمرین. فلسفه. زندگی. بالن. علم. پیشزرفت. رشد. تلاش. تکامل. بخشش. دهش. تازگی. نوآوری. خلاقیت. ماهی. کوه. طلوع. غروب. فونت. طراحی. ساختمان. معماری. نقطه. خط. تماشا. کارگردانی. مادر. عکس. خیار. گوجه. میوه. رایحه. چشم. برکه. شیر. گربه. بدن. تن. گرما. داستان. روایت. احساس. قصه. راهکار. مدارا. صبر. شکیبایی. پرسش. رازآلود. هیجان. خوشی. خوشبختی. جوانی. رسیدن. شکوفایی. شکفتن. آجر. دنج. کنجکاوی. جیرت. هستی. دنیا. زمین. خاک. چمن. نعنا. پا. بافت. کراوات. خورشید. ماه. نثر. نشر. هم‌کوشی. دوستی. رفاقت. رفیق. مداومت. تلاش. تحول. پشتکار. چشم‌انداز. نخل. جزیره. پرواز. بال. عسل. تغییر. کودک. الهام. بازگشت. الد. زیبایی. قو. باغ. کاغذ. پشتِ‌بام. نردبان. طنز. خنده. کمدی. شوخی. لبخند. خنده. نارنجی. معجزه. شانس. غافلگیری. فنجان. قهوه. شلیل. عصر. انگیزه. تاب و…

   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
   نوشت‌ونویس و کتاب‌غرقگی. تمرینجا و بررسی ۳ متن و پیشنهاد تماشای فیلم «خاک‌آشنا» به‌عنوان نمونه‌ی بد دیالوگ‌نویسی -لقمان‌وار بیاموزیم. وبینار «نویسنده‌ساز» و اشاره به شعری از محمدعلی بهمنی و سخنی از او درباره‌ی شاعری: «کودک شصت‌ساله‌ای که منم، شعر، در هر شکل‌اش را نوعی لجباری با خویش و جهان خویش می‌داند.». ۳ جلسه کلاس خصوصی در باب داستان و یادداشت. جلسه‌ با مبینا ملائی، سردبیر وبگاه مدرسه نویسندگی، درباره‌ی مقالات تازه‌ی سایت مدرسه. پیاده‌روی. تماشای فیلم «Unabomber». یک خروار کار خرده‌ریز و مطالعه‌ی شبانگاهی.
   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   یادآوری کنم:
   ثبت‌نام ۷۸دوره‌ی نویسندگی خلاق و ۱۵‌مین کارگاه‌ شعر در جریان است.
   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   ما آیندگانیم.

2. گزارش نیک اول
   بیست آبان
   سال واژه ام تصمیم است. چرا تصمیم، تصمیم برای چه کاری ؟ خود گزارشی است نیک فرجام
   آنچه ماحصل تصمیم است، اگر از سر ذوق باشدو شوقی ایجاد شود. شاید کار به جایی برسد.
   سر کلاسهای مدرسه و وبینارهای روزانه مدرسه یا مستمر حاضر نبودم ویا اگر بودم دیده نمی شدم . چرا ؟ چون خوب نمی نوشتم . دست کم به اندازه اونهایی که خیلی سرعت‌شان بالا بود و خیلی سوال داشتند، دیده می‌شدند و خانده‌ می‌شدند و خوب تشویق‌می‌شدند.
   «وقتی خوب نمی‌نویسی‌چرا شرکت می کنی»
   اما وقتی در کنار ویرانی و خرابی جنگ وبینارها را شرکت کردم باورم شد که ادبیات تنها جایی است که نه تنها کودک را سرشار از لذت می کند ، بلکه باعث نجات من شده است.
   فهمیدم چقدر مهجورم و چقدر غفلت کردم . و یکی از تصمیم‌های مهم آن شد که دیگر لاکپشتی در لاک خود پناه نگیرم بلکه حلزونی آرام باشم، بیشتر و بیشتر بخانم و بنویسم.
   همین حالا که ابن گزارش را می‌خانید، نیک ترین گزارشم از موهبتی آست که در مدرسه آموختم تا ببازمایم و آزموده شوم.

   پاسخ

3. گزارش نیک اول
   بیست آبان
   سال واژه ام تصمیم است. چرا تصمیم، تصمیم برای چه کاری ؟ خود گزارشی است نیک فرجام
   آنچه ماحصل تصمیم است، اگر از سر ذوق باشدو شوقی ایجاد شود. شاید کار به جایی برسد.
   سر کلاسهای مدرسه و وبینارهای روزانه مدرسه یا مستمر حاضر نبودم ویا اگر بودم دیده نمی شدم . چرا ؟ چون خوب نمی نوشتم . دست کن به اندازه اونهایی مه خیلی سرعت‌سان بالا بود و خیلی سوال داشتند، دیده می‌شدندو خانده‌ می‌شدند و خوب تشویق‌می‌شدند.
   «وقتی خوب نمی‌نویسی‌چرا شرکت می کنی»
   اما وقتی در کنار ویرانی و خرابی جنگ وبینارها را شرکت کردم باورن شد که ادبیات تنها جایی است مه نه تنها کودک را سرشار از لذت می کند ، بلکه باعث نجات هم می‌شود .
   فهمیدم چقدر مهجورم و چقدر غفلت کردم . و یکی از تصمیم‌های مهم آن شد که دیگر لاکپستی در لاک خود پناه نگیرن بلکه حلزونی آرام بیشتر و بیشتر بخانم و بنویسم.
   همین حالا که ابن گزارش را می‌خانید، نیک ترین گزارشم از موهبتی آیت که در مدرسه آموختم تا ببازمایم و آزموده شوم.

   پاسخ

4. خسته و پکر. شب قبلش تا بوق سگ بیدار. در نتیجه روز بعد؟ دیربیدار. آزادنویسی. جان‌گیری و فول‌شارژ. کنکل جلوس. روزِ تمام. نشستم سریال نگاه کردم و صحنه‌هایی باز شدند از جنس تروماهایی که قرار است تا آخر عمر یادآوریم شوند. حس‌و‌حال سریال پاشیده بود به درودیوار اتاقم و گفتم بهتر است فاصله بیندازم وگرنه سریال قورتم می‌دهد. مطالعه. تمرین‌جا. استاد اولش ویبره می‌رفت. فکر کنم سردش بود. من هی چک می‌کردم که نکند زلزله است و مانیتور من می‌لرزد یا چی؟ باید فیلم ببینیم. ولی من هنوز می‌خواهم نماز میت را بخوانم. سخت‌خوان است و باید نوشید و نیوشیدش. وبیکار و صحبت از اهمیت با دوستان بلا و بحث جاری و نی‌نی‌سایت و این داستان‌ها. فایل جلسه را ادیت زدم و بارگذاری کردم. باز هم نرسیدم به وبینار مبینا و کونم سوخت. آهان استاد ببخشید، کّونم سوخت. وبینار شیما جانم رو رفتم که نت اذیت کرد. رخدادکم را نوشتم. عجیب این تمرین رخدادک و گزارش نیک را کنار آزادنویسی، از بهترین تمرینات نویسندگی می‌بینم. شاید روزی رفتم بالای منبر و گفتم چرا. کس‌چرخ توی نت و کلیپی دیدم که روز و هفته‌ام را ساخت و قرار است عنِ تکرارش را دربیاورم. به داستان اندیشیدم. بای‌بای ما رفتیم.
   بفرما آغوی کلانتری. راضی شدی چس‌مثقال می‌نویسم؟ دیگه عمرا ببینید که گزارش طولانی بنویسم. البته نمی‌خواندید که حالا من بنشینم و عز ا بگیرم. والاه. ولی خب حداقل دارم هر شب می‌نویسم.

   پاسخ

5. چهارشنبه‌ای که بالاخره سریال دیدم
   بله که آدمی باید برگردد به تن. در این دوره‌ی یوگای جدید fascia maneuvers هم کار می‌کنیم.

   یک جا نوشته «فاشیا غلافی از بافت همبند رشته‌ای است که تمام ساختارهای بدن را احاطه کرده است. از اندام‌ها، ماهیچه‌ها، تاندون‌ها، رباط‌ها، بافت‌ها، اعصاب، مفاصل و استخوان‌های شما پشتیبانی می‌کند. فاشیا یک لایه پیوسته است، بنابراین انعطاف پذیر است و با بدن حرکت می‌کند. وقتی فاشیا سفت می‌شود، می‌تواند حرکت عضلات و بافت‌های شما را محدود کند و باعث درد و سایر مشکلات سلامتی شود، بنابراین مهم است که با حرکت و کشش بدن، فاشیا را سالم نگه دارید.»

   حدس بزنید یعنی چی!
   تمرین چهارشنبه درباره‌ی حس غم بود. که در بدن انباشته می‌شود و گره و پیچی می‌سازد که نیاز است این گیر و گور را در فاشیا باز کنیم. از تمرین اول اشک‌هام ریخت و دیگر کندتر ادامه دادم. شب هم باز سوپ به دست نشستم پای تماشا. سریال جدیدی که گنج است . we are all trying here .بعد بیشترتر می‌نویسم ازش.
   بعد هم ۱۲ ساعت خاب.
   به این‌ها می‌گویند برون‌ریزی.

   پاسخ

6. چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵

   گزارش نیک 🌱
   سال‌واژه‌ام: آفرینش

   لیلیا تازه خوابیده. زیر سینه‌ام. هر بار که آرام‌آرام شروع می‌کند به شیر خوردن، دلم ضعف می‌رود. انگار که بال درآورده باشم. بوی زندگی می‌دهد. بوی عشق. بوی معجزه.

   چشم‌های تیله‌ای‌اش، آرام‌آرام بسته می‌شود. دست کوچولویش را روی سینه‌ام می‌گذارد. صدای نفسش را می‌شنوم. انگار که آسوده‌خاطر است. انگار که هنوز در رحمم خانه دارد. انگار بوی مادرش را می‌شناسد.

   ساعت نه شب سیزدهم آبان، فرشته‌ی من متولد شد. یکی دو ساعت بعد، روی تخت بیمارستان، کم‌کم اثر آمپول بی‌حسی از پاهایم رفت. می‌توانستم انگشت‌هایم را تکان بدهم. ولی درد عمیقی داشتم. میان‌تنه‌ام را نمی‌توانستم تکان بدهم.

   بخیه‌ام را نمی‌توانستم ببینم.

   یک لحظه با ترس دست روی شکمم گذاشتم. خالی بود. یک حالت نرم و خالی غیرقابل‌آشنا داشت.

   انگار که شکم من نبود.

   از درد، دکمه‌ی پمپ درد را فشار می‌دادم. شاید که تسکینم دهد. تنی خسته بودم روی تخت بیمارستان. نگران و مضطرب، برای آینده‌ای که هیچ تصوری از آن نداشتم. من حالا مادر بودم. باید از موجود لطیف و کوچولویی مراقبت می‌کردم که با تمام وجودش وابسته‌ام بود. احساس درماندگی می‌کردم.

   تشنه بودم. لب‌هایم خشک بود. تا ۱۲ ساعت هیچ‌چیز نباید می‌خوردم. بعد هم فقط مایعات و سوپ. به کمک سرم و پمپ درد ادامه می‌دادم.

   خواب به چشم‌های بی‌قرارم نمی‌آمد. فقط با هر گریه‌ی لیلیا، مامان روی سینه‌ام قرارش می‌داد و از تمام وجودم به او شیر می‌دادم. تنها کاری که از دستم برمی‌آمد. حتی آن‌قدر نمی‌توانستم خم شوم که چهره‌اش را ببینم.

   روز بعد اوضاع بهتر شد. سوند ادرار را درآوردند. باید قدم می‌زدم. در حد رفتن به دستشویی. با درد و به کمک پرستار از تخت بلند شدم. با کمری خم رو به جلو، آرام‌آرام گام برمی‌داشتم. زیر شکمم تیر می‌کشید. شکمی که برای من نبود. شکمی که پر از خالی بود. شکمی که دوخته شده بود. زخم داشت. و درد امانش نمی‌داد.

   کم‌کم شروع کردم به راه رفتن. سعید دستم را گرفته بود. از این سر راهرو به آن سر. لباس صورتی بیمارستان. پاهای یخ‌کرده. چسب بخیه‌ی ضدآب. بوی خون. لکه‌ی خون روی لباسم. سوزن سرمی که حین شیردهی از دستم خارج شده بود. و خون بود که روی لباسم می‌رقصید.

   و خون زایمان. ۱۰ روز خونریزی شدید. بعد لکه‌بینی. احتمالاً تا ۴۰ روز. بعد دوباره عادت ماهانه. درد زن بودن. و حالا مادر شدن.

   روی تخت دراز کشیده بودم که خواهرم آمد. تا یکدیگر را دیدیم، اشک ریختیم. او هم مثل من هم درد طبیعی کشیده بود و هم سزارین.

   یک سال بود که ندیده بودمش. او در جنوب و من در شمال. چقدر دلتنگش بودم. خواهرزاده‌هایم هم بغلم کردند.

   عمه‌جانم هم آمده بود. و پدرشوهرم که در خانه منتظرم بود. همین امروز رسیده بودند.

   با ویلچر، از بیمارستان بیرون آمدم. سعید و مامان به هر خدمه‌ و پرستاری که می‌رسیدند، پول می‌دادند. هدیه‌ی پدر شدن. هدیه‌ی مادربزرگ شدن. ما جنوبی‌ها رسم داشتیم که در بیمارستان، با تولد فرزند به همه شاباش بدهیم. برای شمالی‌ها عجیب بود.

   اما خیلی خوشحال شدند. بیشتر هوایم را داشتند. مدام مراقبم بودند و بهم سر می‌زدند. دعا به جان کودکم می‌کردند.

   در راه رفتن به خانه، دختری کوچک همراهمان بود. لیلیا برای اولین بار به خانه قدم می‌گذاشت. اتاقش را می‌دید. حالا همه ذوق داشتیم. بالاخره تمام شده بود. رنج روزهای بارداری و زایمان به پایان رسید. حالا فرشته‌ای داشتم که زندگی‌ام را زیبا می‌کرد. دخترکی از جنس نور، به زیبایی ماه و خورشید.

   به خانه که رسیدیم، روی میز پر از هدیه بود از طرف خانواده‌ام. سعید هم یک باکس گل لیلیوم برایم خریده بود.
   اسمش را گذاشته بودیم لیلیا، برگرفته از گل لیلیوم، به معنی پاکی و لطافت و زیبایی. انگار که اسم لیلیا را از روی چهره‌ی او ساخته بودند. انگار که پیش از او، این اسم و این گل وجود نداشت. گل دخترکم. لیلیوم دل‌پاک من.

   این روزها احساساتم هر لحظه عوض می‌شوند. لحظه‌ای پر از شوق و ذوقم و لحظه‌ای اشک‌ها امانم نمی‌دهند.

   روی تخت دراز کشیده‌ام. کمرم درد می‌کند. لیلیا تازه شیر خورده و روی کل لباسم بالا آورده. دیروز حمام کرده بودم و حالا دوباره کثیف شده‌ام. اشک‌هایم سرازیر می‌شود.

   اولین حمام. اولین دیدار با بدنت. اولین بار بدون او. با شکمی که شبیه به شکم خودت نیست. بخیه‌ای زیر شکمت که درد می‌کند. حالا شبیه به خودت نیستی. حالا دیگر دخترکی نیستی که نیاز به حمایت داشت. حالا مادری. حالا مسئولیت داری. حالا شاید چند روز طول بکشد تا فرصت کنی ناخن‌هایت را درست کنی.

   حالا زندگی‌ات خلاصه می‌شود در بزرگ کردن فرزندت.

   من اولین بار است که مادر می‌شوم. گاهی بی‌اختیار اشک می‌ریزم. خسته می‌شوم. احساس می‌کنم تهی‌ام. احساس می‌کنم هیچ توجهی به من نمی‌شود. انگار که هیچ‌کس نمی‌داند. انگار که هیچ‌کس نمی‌فهمد چه باری به دوش می‌کشم.
   انگار که خودم را فراموش کرده‌ام.

   مادر بودن حس عجیبی دارد. یک لحظه نگاهش می‌کنم و تمام وجودم پر از عشق می‌شود. باورم نمی‌شود او مال من است. من او را به دنیا آورده‌ام. بغلش که می‌کنم، انگار که همه‌ی دردها تسکین می‌یابند. بدنش را که بو می‌کنم، عشق در سلول‌های تنم رخنه می‌کند. پستانم را که می‌مکد، روی هفت آسمان سیر می‌کنم. او به زندگی‌ام معنا می‌دهد.

   او همه‌ی چیزی‌ست که از دنیا می‌خواهم.

   مادر شدن با تمام زیبایی‌هایش، تاوان دارد.

   خستگی. بی‌خوابی. از دست دادن جفت. کمبود هورمون. احساسات متناقض. کمبود وقت. بدن‌درد.

   ترس از کافی نبودن. از نفهمیدن. با هر گریه‌اش، می‌شکنی. و با هر خنده‌اش، امیدوار می‌شوی.

   هورمون‌هایم خالی شده. یک هفته است که از خانه بیرون نرفته‌ام. یک هفته است که دلم می‌خواهد فقط بخوابم و هیچ‌کس کاری به کارم نداشته باشد.

   یک هفته است که عمل کرده‌ام و نیاز به مراقبت دارم، ولی باید از موجود کوچکی مراقبت کنم که به بودنم نیاز دارد.

   حتی از گریه کردن، ترسیدن و خسته شدن خجالت می‌کشم. از اینکه هنوز آماده نیستم. از اینکه کم‌طاقتم و کوچک‌ترین حرف دیگران آزارم می‌دهد.

   از اینکه نمی‌توانم احساساتم را پنهان کنم. دوست دارم قوی باشم و یک روزهایی قوی بودن سخت است.

   همستر زیاده‌گو می‌گوید:

   هر روز که می‌گذرد، اوضاع بهتر می‌شود. حالا ۸ روز است که از لیلیا مراقبت می‌کنی. حالا عملکرد بهتری نسبت به روزهای اول داری. به حس مادرانه‌ات اعتماد کن. بدنت دارد رو به بهبود می‌رود و دخترت را روزبه‌روز بهتر می‌شناسی.

   هر وقت کم آوردی، گریه کن، ولی دوباره قوی‌تر از همیشه برگرد. برای آرامش دخترت. برای مادری کردن. برای عشق ورزیدن. چشم روی هم بگذاری، لیلیا بزرگ شده و دلت برای همین دست‌های کوچولویی که تو را می‌خواهند تنگ می‌شود.

   https://t.me/zahraghasemi_channel

   پاسخ

   1. درود بر تو عزیزم
      آمدن فرزندت به دنیای شیرین مادرانه‌ات بر شما همایون.
      چقدر زیبا نوشتی باهات همذات پنداری کردم. منو بردی به ۴ سال و ۷ ماه پیش.
      امیدوارم به خوشی و سلامت فرزند گلت رو بزرگ کنی.
      قلمت مانا

      پاسخ

7. گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۰
   شمیم عزیزم، بالاخره وقت شد برایت نامه بنویسم. می‌دانم دیر شده است، اما امیدوارم بپذیری. امروز صبح با مبینا به پیاده‌روی رفتیم. هوا اینجا خیلی سرد است، قطعاً آنجا سردتر هم هست. چای گرفتیم، روی نیمکت نشستیم و چای خوردیم. رفتم تا همان آقایی را که در پارک دیده بودم، ببینم، اما دوباره آنجا نبود. فکر می‌کنم سه چهار ماه از زمانی که به او قول دادم به دیدنش بروم گذشته است و من هر بار که برای سر زدن به او می‌روم، پیدایش نمی‌کنم. نگرانم که شاید اتفاقی برایش افتاده باشد. یادته بهم گفت: «یکی از دخترهام گم شده، خدا تو رو برای من فرستاده.» فقط امیدوارم هر جا که هست، سالم باشد. امروز گفتی خردادماه سال دیگه می‌آیی ایران. خب، باید بگویم دل توی دلم نیست که ببینمت. با مبینا رفتیم خانهٔ مادربزرگش. خیلی مرا دوست دارد. بوسیدمش، کنارش نشستم و با هم چای خوردیم. بعد به خانه آمدم و جلسهٔ تمرین‌جا داشتم. امروز استاد به متنم بازخورد دادند. البته گازخورد بود بیشتر، اما هر چیزی که گفتند واقعاً نیاز بود. عجیب است که بیشتر از گازخورد منفی لذت می‌برم تا بازخورد مثبت. راستی، نمی‌دانم به چه دلیل و منطقی استاد تصمیم گرفتند اسمم را آبالو بگذارند. شاید ترکیب اسم و فامیلم باشد. راستی، من تتلوی کلاس هم هستم، به علت داشتن اسم مستعار. امشب با خانوادهٔ پدری‌ام جشن داشتیم. تم جشن دههٔ هشتاد بود. خب، حقیقتاً من چیز زیادی از آن زمان به یاد ندارم. موهایم را فرق کج باز کردم و پر از شاین کردم. پشت پلک‌هایم سایهٔ شاین زدم. خط چشم بلند و دنباله‌داری کشیدم که در انتها دو شاخه می‌شد، مداد لب پررنگ با یک صورتی ملایم زدم و در آخر کلیپس مو گذاشتم. خیلی خوش گذشت.

   پاسخ

8. گزارش نیک – ۲۰ آبان ۰۵

   ۱. چهار بار بغضم را قورت دادم؛ یک بار سر قهوه‌ساز که آبجی بهش گفت پَلاچه. یک‌بار سر لامپ کهکشانی، بار دیگر پای روغن سرخ‌کردنی در میان بود و آخریش هم که یادم نیست.

   ۲. کارگاه خرده‌خاطره:
   صدای ضبط‌شده را می‌شنوم.
   می‌گوید:
   «نه. اَی. اووم. هووم. آهان. فاجعه است. کلیشه.»
   خلاصه برمی‌دارم:
   کلی نباشد. صحنه‌ای مشخص، ملموس و کنجکاوی‌برانگیز. یقه‌مان را بگیرد و بیاورد تو. دور این یکی خط بکش. «نو باشد»

   ۳. با فاطمه داریم برای دوره‌ها تصویر می‌زنیم.
   می‌گویم:
   نو باشد. ملموس. انتزاعی نه. ساده.
   دختر چندین طرح می‌فرستد و من با مهر «کلیشه» پس می‌زنم. بعد هم می‌ترسم نکند فاطمه را بیازارم؟

   اصلاً بگذار هیجانم بخوابد. بعداً می‌نشینیم گپ می‌زنیم.

   پاسخ

9. ۲۰ آبان سال ۰۵ به چند ساعت مشاوره‌ی کسب‌وکار گذشت، به اولین قهوه با دستگاه جدید، به ذوق تحویل گرفتن کتاب پرسه در مه و به روشن کردن کرسی. باقی اضافات بود و تکرار.

   پاسخ

10. گزارش نیک ۱۸۳

    سال‌واژه‌ام: فاصله
    از پنج صبح بیدارم. شمارش میوه و اعداد به درد نمی‌خورد. پا می‌شوم.
    چه می‌شود که اول صبح از رضا بابایی می‌خوانم؟ پنج روز پیش در وبینار نویسنده‌ساز، شاهین کلانتری از «یادداشت و گفتاره‌های خارج از نوبت» برای‌مان خواند. بعضی‌ها او را نویسنده و محقق حوزوی می‌دانند. مصاحبه‌ای داشته. می‌خوانم. خاطراتش را می‌خوانم. همه کتاب درس است. فکر می‌کنم چقدر اندیشه‌اش متواضعانه است. هرگز به لعاب تعصبات آلوده نمی‌شود. روحش شاد.
    هر چه پیش می‌روم در خواندن و نوشتن، فاصله‌ام با اینستاگرام بیشتر می‌شود.
    با مریم جلوانی و مرضیه یارمحمدی و مهسا جعفری، برای دیدار و ناهار وعده کرده‌ایم.
    مرضیه در سوگ خواهرش است. خداوند صبرش بدهد. مهسا با دختر پنج ساله‌اش آمده. می‌روم به دورانی که بچه‌هایم کوچک بوده‌اند. حرف می‌زنیم و از نوشتن می‌‌گوییم. مریم از گروه آوازش می‌گوید.
    نویسنده‌ساز را شرکت می‌کنم.
    برای شب سوپ می‌پزم. «بسیار خوشمزه‌ بود.» شوهرم می‌گوید.
    فرشته برگی از سلامتی می‌گوید. در وبینارش.
    متین چپانی از مرز‌گذاری می‌گوید. در «خیره به خورشید نگریستن.» خداییش حرف‌های متین به دلم می‌نشیند. ذهنی می‌روم صحرای کربلا. از خودم بدم می‌شود. چرا هیچ‌وقت برای خودم مرز تعیین نکرده بودم؟
    آخر شب می‌رویم با ندا احمدی. از خشم می‌گوید در «خط‌خطی.» اظهار نظر می‌کنیم. در نگاه من خشم، اژدها باشد و خونخوار، معصوم است. می‌کشیمش. هر کس از دیدگاه خودش. رنگ و شکلش می‌دهیم. می‌فرستیم توی صفحه‌ی «مست‌کشی.» می‌خواهم یادداشتی از خشم بنویسم. فکرم را درگیر کرده است.

    امیدوارم هم‌چنان.

    https://t.me/nahid40rasti02

    پاسخ

11. گزارش نیک به تاریخ 20 آبان
    / در پایان روز چقدر در مسیر مَلال راه رفته‌ای؟/

    گزارش نیکی کوتاه:
    یک هفته‌ای است که تمام تلاشم در طول روز از به موقع رسیدن و سر وقت – چه بسا زودتر از زمان موعود- به پادگان شروع میشود. در دژبانی قبلا تاخیر هارا به صورت دستی مینوشتند و ما سربازهای به نوعی زرنگ، با ترفند های متفاوت آن را مخدوش میکردیم تا فرمانده برای امضا برگه بعدی آن را نبیند. حال که مُهری به بزرگی پیشانی یک گاو سفید! در دژبانی برگه های ورود و خروج ما را نوازش میکند، من هم عزمم جزم تر از همیشه شد که به این چالش هم آری بگویم. کلا هیجان باید در فعالیت هایم باشد وگرنه برایم خیلی جذاب نیست و همین یک مهر کوچک به قدری برایم مهم شده که حتی زودتر از خواب بیدار میشوم، زودتر در کله سحر طناب میزنم و ورزش میکنم و زودتر آماده میشوم و به خودم میرسم. از این توالی حرکت صرفا بخاطر یک مهر کوچک به شدت شگفت‌زده میشوم.
    امروز هم زود رسیدم و یک امتیاز دیگر در کوله‌بار و توشه روزم ثبت شد.
    امروز کاری به آن صورت نداشتیم، به نوعی با آمدن سرباز جدید در گردان، کار ما هم کمتر شده است. برای همین بهترین فرصت است یا برای گپ و گفت با بچه ها برای اینکه ببینم انها چگونه دنیا را میبینند و تجربه میکنند یا کتاب خواندن و گپ زدن با نویسنده.
    همچنان در حال خواندن کتاب شاهکار /استادی/ از جورج لئونارد هستم. در انتهای کتاب به سر میبرم و کلی هایلایت های متفاوت در کتاب دیده میشود. این هایلایت هارا سعی میکنم به گونه‌ای خط کشی کنم که موقع دوباره خواندن – تکرار آموزی خودمان در دست نویسنده‌ساز – آن اول از همه طرح پرسش شود برایم و زیر جواب را سعی میکنم خیلی خط نکشم و از مغزم برای جواب دادن یاری بخواهم.
    کتاب مراحل متنوعی را شرح داده تا به اینجا. امروز مبحثی که میخواندم مربوط به ارتباط وجهه های متنوع زندگی با مسیر استادی بود. اینکه برای مثال اگر در مسیر استادی یک حوزه‌ای -مثل موسیقی – باشیم، طبیعتا باید ملال را تجربه کنیم. نمیتوانیم در هر جلسه و تمرین لحظات اوج را تجربه کنیم. کلافه میشویم، از خود بیخود میشویم، حس احمق بودن به ما دست میدهد و این نشانه‌ها دقیقا همان نشانه های استادی است!
    جورج لئونارد تاکید می‌کند که صبر و حوصله و عاشق تمرین کردن به ما این قدرت را میدهد که اول از کارهای روزمره هم لذت ببریم: مثل ظرف شستن، اتاق را تمیز کردن و… پیشنهاد لئونارد در این کتاب این است که حتی حوصله سر بر ترین کارهم می‌تواند برای ما حکم راندن در مسیر استادی را داشته باشد. فرض بگیر ظرف شستن را. در هنگام ظرف شستن اگر هدف فقط شستن باشد و تمام کردن آن، احتمال کلافگی بیشتر میشود و شاید آن لحظات را حتی با بی‌حوصلگی و عصبانیت از دست بدهیم اما حال فرض کن که این ظرف شستن برایت نه حکم از دست دادن زمان و از دست دادن لحظاتی برای خرج کردن در مسیر چیرگیت، بلکه خود رقص و فعالیتی است برای افزایش انرژی خود. و چه مبحث جذابی!
    در هنرهای رزمی و مخصوصا هنرهای رزمی شرقی، استادان ذن و شمشیرزنی را در کتاب مثال میزند که معتقدند، انسان با فعالیت بیشتر است که انرژی و نیروی بیشتری را کسب میکند نه سکون و عدم تحرک.
    این نوشته ها بنظرم اگر هایلایت نشوند و تاکید روی آنها صورت نگیرد، میتوان سریع از کنارشان گذشت و به تجارب روزمره خودمان هم شاید اضافه نشوند. پس چیز دیگری از کتاب نمیگویم، چون بنظرم یکی از کلید های جذابی را نوشتم که نیاز به بازخوانی هرچه بیشتر اول از همه خودم دارد.

    ———-
    چه چیزی برایت امروز جذاب تر بود؟
    اینکه دیگر بدون گوشی و تلویزیون خیلی وقت است خوصله‌ام سرنمیرود هرچند که باید روی این نقطه ضعفم کار کنم که حتما این تنهایی رو محترم بشمرم ولی خبر دوستان و عزیزانم رو بیشتر بگیرم. نمیدانم ولی بخش زیادی از زندگیم دچار این باور بیمار و پوسیده بودم که کتاب خواندن بیشتر مساوی است با تنهایی و افسردگی. و همچنان دوستانی – اگر اسم دوست را بشود گذاشت – دارم که با این طرز فکر در کنار دایره ارتباطیم هستند.

    ———-
    چه فیلم و سریالی را برای تجربه کردن دیدی؟
    به پیشنهاد برادرم با پدرم نشستیم و فیلم سه احمق 2009 را تماشا کردیم. تجربه جالبی بود هرچند فیلم را دیده بودم و خیلی هم یادم نمی‌امد کلیت فیلم را ولی برای خودم و برادرم محتوای فیلم شاید به یاداوردنش نیاز بود که اصل زندگی چیز دیگریست.

    ———
    جمله قصار امروز:
    کسانی از شما که توانسته‌اید از جاروبرقی کشیدن اجتناب کنید، نمی‌دانید چه چیزی را از دست داده‌اید: بله، کاری طاقت‌فرساست؛ اما در عین حال فرصتی عالی است؛ فرصتی نه کم‌زحمت‌تر از حساب‌وکتاب کردن، مرتب کردن پاورقی‌های رساله دانشگاهی یا اصلاح یک نقص در حرکت گلفتان، برای تمرین برخی از مهارت‌هایی که در مسیر استادی به آن‌ها نیاز خواهید داشت. کسی که بتواند تمام خانه را جاروبرقی بکشد، بی‌آنکه حتی یک بار خونسردی خود را از دست بدهد و در حالی که متعادل، متمرکز و کاملاً حاضر است، به‌جای بی‌تابی برای پایان یافتن کار، بر فرایند تمرکز کند، کسی است که چیزی درباره استادی می‌داند.

    ———
    نوشته شده در بیست و یکم آبان 1405
    با تاخیر همچنان اما مستمر
    درضمن کانال خودم را راه‌اندازی کردم و میخواهم حداقل پنج دست‌نویس درش قرار بدهم و کمی هم به سر وشکلش برسم – ناسلامتی گرافیک دیزاینر هستم خیر سرم! – و بعد آدرسش را با تو به اشتراک بگذارم.

    پاسخ

12. دیدم که درخت، هست.
    وقتی که درخت هست
    پیداست که باید بود
    باید بود
    و ردّ روایت را
    تا متن سپید
    دنبال
    کرد.
    اما
    ای یاس ملوّن!
    _ سهراب سپهری

    امروز خواندن و نوشتن به حداقل رسید.
    کلاس بودم. باران و سرمای استخوان‌شکن.

    پاسخ

13. وحیده عزیزم
    امروز را با فرامرز اصلانی نازنین شروع کردم. تا ظهر به آهنگ های کمتر شنیده شده و محبوب های خودم در حین انجام کارهایم گوش میدادم. آلبومی دارد به اسم: به یاد حافظ. شب دوباره دلم برای آهنگ ها و فرامرز اصلانی نازنین تنگ شد. چقدر قشنگ میخواند. چقدر حرفه ای و با شخصیت و با پرنسیپ است. به نظر من جزو معدود افرادی است که «آن» دارد. شاید رند هم باشد. مثل حافظ. نمیدانم. شب به سراغ سرچ در یوتیوب رفتم تا کنسرت هایش را ببینم. نمیتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم. نمیدانستم ترانه سرا هم هست. چند ویدیوی کوتاه دیدم و بعد کانال رسمی اش را پیدا کردم و چه خوب! گویا یک سری ویدیو دارد که چیزهایی از زندگی خودش را به زیبایی تعریف کرده و در چند فصل این برنامه ضبط شده. من یکی از اپیزودها را دیدم. بسیار دلنشین بود. از این به بعد باقی را هم خواهم دید. هر وقت فرصتی دست دهد چه کاری بهتر از این. از دل برامده بود و بر دل مینشست. الان هم که دارم اینها را برایت مینویسم چشمانم خیس است.
    چند روزی است که حواسم هست چقدر در میان کارها به این سو و آن سو سرک میکشم و امروز بهتر شده بود. با تمرکز بیشتری کارهایم را انجام دادم. در فکرم هست یک ریدیزاین در برنامه روزانه ام داشته باشم.
    امروز به نقل قول هایی از نیچه برخوردم با این مضمون که به سر و صداهای بی اطراف باید بی اعتنا بود و سکوت را قدر دانست. برای من تعیین مرز را یادآوری میکند و قدرت سکوت. از آن جهت که کشف ها در سکوت اتفاق می افتند. فکر کردن در خلوت و سکوت است. بازاندیشی به سکوت نیاز دارد. فاصله گرفتن از صداهای اطراف که این روزها دشوارتر شده و هر روز سخت تر از دیروز میشود. باز هم میرسیم به مدیریت توجه و اهمیت مواجهه آگاهانه با لحظه لحظه هایمان هر روز . قدر دانستن این عمر عزیز که همچو باد در گذر است.
    با افسانه حرف میزدم و از هر دری سخنی گفتیم. او هم خرمگس را خوانده بود! میدانستم. پیشتر هم گفته بود اما یادم نبود. از خالد حسینی و بادبادک باز حرف شد. این کتابی بود که امانت داده بودم و حالا برگشته پیش خودم. دیروز داشتم ورقی میزدم و تعجب کردم از حجم جزئیاتی که فراموش کرده بودم. ترجمه هم به نظرم خوب نبود. نگاهم به برچسب قیمتش افتاد: 16هزارتومان. یادش بخیر!
    بعضی روزها هم با ناهار یا شام یک اپیزود از بینگ بنگ تئوری میبینم و گاهی سعی میکنم نکاتی که به چشمم می آید را یادداشت کنم. امروز دو اپیزور دیدم.پیش تر – چند سال پیش – با هم قراری گذاشته بودیم که هر فیلمی دیدیم قلم و کاغذی کنارمان باشد و چیزهایی که فکر میکنیم نکات مهم فیلم بود یا برداشت خودمان و تداعی هامان و یا پرسش هایی که با دیدن فیلم پیش آمده را بنویسیم و نقد ها را بخوانیم و … آن موقع نشد. حالیا امروز چیزی ننوشتم و تنها در ذهنم به نکاتی چند پرداختم. به شباهت کاراکترها با آدم های اطرافم.
    این هم از این. راستی این دو غزل حافظ را به نظرم بسیار زیبا اجرا کرده آقای فرامرز اصلانی اگر خواستی آن آلبوم را بشنوی: سحر با باد میگفتم + با مدعی مگویید

    پاسخ

14. بیست هشت سال پنج

    می‌خواهم بنویسم حتی یک خط. ننوشتن از تنبلی نیست، از بلاتکلیفی ذهنی است. بین رفتن و نرفتن، کفهٔ رفتن به شهسوار سنگین‌تر است، اما ساده نیست. تمرکز ندارم. هر چه می‌نویسم به درد عمه ام می‌خورد.

    روز سراسر کار بود تا پنج. بین سندها، بخشی از درس‌برگ‌های دوره. پیرنگ خواندم و نفهمیدم.

    همکارم گریه کرد. قرارداد با مخابرات تمدید نشد. خب نشد که نشد. من مات ماندم از اشک‌هایش.

    ساعت پنج و نیم خانه بودم. مریم بود و زرشک‌پلوی مریم‌پز. خوشمزه.

    فصل دوم Dark Matter. یک قسمت هم به سختی دیدم. جذابیتی نداشت و من تا آخرش ماندم با تخمه.

    حافظ خواندن، بهبود و خواب.

    پاسخ

15. سکوت نیک
    یک ساعت پیاده روی
    نیم ساعت آزاد نویسی
    خواندن فصل دهم دده قدم خیر
    نوشتن پاره‌ای دیگر از «همسفری با ناصر خسرو» و قراردادن در کانال تلگرامم.
    مرور کانال دوستان هم‌نویس.
    همراهی با مامان در منزل و گردشی آرام و دیداری از برادر کوچیکه.
    و برای حسن ختام این روز سرشار از سکوت دمی با عباس صفاری:
    گفتند چرا سنگ؟
    گفتیم مگر در آن صبح غریب
    اولین نقش‌ها و کلمات را
     اجداد بیابانگردمان
    بر سنگ نتراشیدند؟!!
    مگر کافی نیست
    که نانمان هنوز از زیر سنگ بیرون می آید
    و ناممان شتابان می رود
    که بر سنگ نوشته شود
    سنگمان را کسی به سینه نزد
    و سرمان تا به سنگ نخورد آدم نشدیم!

    در صورت تمایل می‌توانید « همسفر ناصرخسرو در جبیل-از باج سلطانی تا حبس نظر» را  در لینک زیر در کانال  تلگرام من نوشت‌سارمطالعه بفرمایید :
    https://t.me/Mitra_Nevis39/1251
    میترا رستگاران
    گزارش نیک شماره 183

    پاسخ

16. فصل‌واژه/سال‌واژه: حرکت
    ۲۰/۸
    دیشب گزارشم را نامه کردم برای زینب اما آن‌قدر شخصی شد که منتشر نکردم برای کسی.
    صبح کلاس داشتم. کلی راه و روش جدید برای بیدار ماندن و خواب نرفتن ابداع کردم. قلقلک کف دست از همه بهتر بود.
    کلاس عمومی عصرم لغو شد. نمی‌دانستم. سر کلاس خالی با یک دختر رندوم نشسته بودیم و او هم نمی‌دانست. حرف زدیم و اتفاقی هم‌کلاسی یکی از دوستان قدیمم درآمد. دانشگاه کوچکِ روی مخ. همزمان در نویسنده‌ساز هم آزادنویسی می‌کردم.
    عجیب‌ترین تجربه‌ی آزادنویسی‌م بود. دخترک حرف می‌زد، جوابش را می‌دادم و حرف می‌زدم و سکوت که می‌شد دو جمله‌ی اتفاقی می‌نوشتم و باز حرف می‌زدیم. همین روند را پنج دقیقه‌ای ادامه دادیم تا اینکه ناگهان فهمیدیم کلاس لغو شده. فقط کافی بود گروه را چک می‌کردیم.
    رفتم توی سالن روی یکی از صندلی‌ها نشستم و نوشتم. استاد که قطع و وصل شد من هم رفتم. با یک تماس هم‌اتاقی‌ها را کشاندم توی خیابان و قدم زدیم. هوا سرد بود ولی همینکه پاییز نشست به جانم زنده شدم.
    الهه سرحال نبود و مریم از بابت رفتن ساعد غم‌زده. طهورا هم سرخوش بود و من می‌چرخیدم بین چند تا دنیا آن تو و بیرون و هر جا و غم الهه و مریم هم لذت پیاده‌روی سرد شهریم را کم می‌کرد.
    خوابگاه که برگشتیم زینب با دسته گل وارد شد. خیالم راحت او شد و حال خوبش خوبم کرد.
    ادامه‌ی شب را هم با مریم غم حل کردیم و رسیدیم به خستگی و خواب پشت پلکمان نشست و در آخر هم هر کدام رفتیم پی خود.
    از توی تخت مریم صدای فش‌فشِ ریزی می‌آید. من ولی حجم کارهام اشکم را خشکاند. مطلب ارائه‌ی فردام را آماده کردم و نیکم را نوشتم. گزارش چه نیکی واقعا؟
    طوری شده که نیک نداشته باشم هم نیک بیرون می‌کشم. حتی به زور.
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

17. ــ زیبایی فضیلت است یا امتیاز؟

    ــ ثروت فضیلت است یا امتیاز؟

    ــ اهل کجا بودنت فضیلت است یا امتیاز؟

    https://t.me/Mohammadfaty2

    پاسخ

18. هشت‌تک فهمیدم چرا استاد شعر نویس‌داری‌ها خوده به نجما قرار نمی‌ده رونما شه و عبادت دعا از آن کنِم می‌دونید چرا:
    جواب:
    چو دوست دارد بمب‌به‌ترکوند به آسمان انفجار صورت گیرد و روشنایی به همه‌جا بپا خیزد از هر واژه به واژه اش به قفس لغوی جهان نما در سوز جگران به خونه‌ها در به در اسمِ شو نما دهد مثلِ حافظ بدرخشد انشاالله،
    باشه باشه ماهم خدایی دارِم
    از ما امتحان می‌گیره، یک کتاب واژه جمع می‌کنه به دوره‌ای شعر حی‌ماهی بدبخت‌ها به او کمک می‌کنِم ای‌وای
    حال فهمیدید استاد چرا حریف‌ام است!
    خوب خودش گفت دوست دارم سوپرایز کنم!

    / خوب چکارا کردم رفتم فاتحه بعد آمدم خونه

    / وبینار مبینا شرکت کردم.
    / وبینا ندا احمدی شرکت کردم. یک نقاشی از دخترم رو فرستادم خودم تا حال موفق نشدم نقاشی کشم.
    / لحاظه‌ها آخر به نویسنده‌ساز شرکت کردم
    / در وبینار الهه علیزاده دخترم لج‌کرد گوشی بده اندازه‌ای یک سلام بودم
    / دارم دارم دیگه هیچ غلتی نوه‌کنم بی‌کاری لذت می‌برم

    / بقیه در بقیه، روز به روز، وای به وای، کم به کم، جام به جام،‌ دانه به دانه، روز به روز،‌ کم به کم، گپ به گپ‌، سخت به سخت،‌گذر به گذر، دانه به دانه، بخت به بخت، شب به شب،‌ کنایه به کنایه،‌‌ تلغی به تلغی، سلام به سلام، والله به والله، ناهنگام به ناهنگام، بزرگ به بزرگ، ترس به ترس، تکی به تکی، بچه‌گی به بچه‌کی، قرار به قرار .
    / ای‌هاای‌که می‌گند ما می‌رِم سرِ قرار جالبه یعنی چی چجوری می‌تونند چنین کاری کنند با یک نفر نامعلوم نا آشنا پیوند خوده بزنند و اعتماد کنند به والله طرف خوده از ساختمانِ ۱۰ طبقه خوده اندازه به واسطِ مه باز هم اون‌دم به او می‌گم وقتی خوب بودی نمی‌خاستم حال‌که فلج شدی برو گم شو!
    یعنی خدا مره شناخته ازدواج سنتی نصیبم کرده!
    خوب دیگه بواسطِ ای غمِ جدید چند روز از نویس‌داری و وبینارها جا موندم باید برم برسم روز از نو روزی از نو
    خدانگهدار تا فردا
    https://t.me/sadegaalezadai

    پاسخ

19. چهارشنبه

    دل ‌به صحرا زدم و پست اینستاگرامم رو‌ ویدیو تصویری گرفتم.
    نمیدانم چه رازیست تا قلبم نشکند قدم‌های رو‌ به جلو ‌‌برنمیدارم.
    سریال moboland را درحال دیدن هستم.
    جملک را سرک‌کشیدم.
    «اگر ننویسیم تجربه‌هایمان تباه میشوند»
    فرهنگ‌واژه استادکلانتری را خاندم.
    پیاده ‌رفتم تا ناکجاآباد.
    متوجه شدم واژه‌های جدیدی که قرار است یاد بگیریم حتما نباید نافهم باشند میشود کلمات آشنایی که کمتر به کار میبریم را به لغاتمان اضاف کنیم.
    منوال، برایم جالب بود.
    چه‌بسا، بهم حس فهیم بودن داد.
    استاد گفت اگر معنی کلمات رو‌ بدونید راحت‌تر تو ذهنتون میمونه و‌ میتونید استفاده کنید، دقیقا همینطور بود.
    کانالی که تنها مخاطبش من هستم اسمش را پادکست‌ها‌ و مصاحبه‌های من گذاشتم.
    چقدر ویس‌هایی که داخلش میگذارم دلنشین، حقیقی، کارآمد و زیبا هستند.
    چقدر سبک میشوم بعد از فعالیت در آن کانال.
    چندتا از ویس‌ها با اشک همراه بود ولی هیچ عبایی ندارم روزی این ویس‌ها به گوش‌ها برسد.

    ناماسته☀️
    @agahidaronmahsa

    پاسخ

20. شده بعد از حمام آب گرم تشنه بشوید و بعد که بیرون آمدید آب خنک بزنید بر بدن و جان تازه بیابید؟
    در همین حالم.

    کار بود.

    تمرینجا بود. جمله‌کاوی‌های بیشتر.

    نوشتم کمی.

    نویسنده‌ساز بود. نوشتن بود و شعر بود و ساجده بود و از وبینار «خیال‌خانه» گفت و استاد شعر خاند.

    وبینار «ترجمه به زبان پدری» از مبینا ملائی را بودم.

    در «من و سلامتی» نامه نوشتیم به عادتی که دوست داریم داشته باشیم و نوشتیم که چرا دوستش داریم؟ و در پستی نامه‌هایمان را منتشر کردیم و در ادامه دغدغه‌های بچه‌ها درباره‌ی سلامتی‌شان در این هفته را شنیدیم.

    وبینار «خیره به خورشید نگریستن» را بودم و مسئله‌ی مرزگذاری را با متین چپانی پیش بردیم.

    وبینار «خط‌خطی» را بودم و ندا از احساسات گفت و از شکل و رنگ خشم صحبت کردیم و بعد هم خط‌خطی کردیم.

    کمی با ندا حرف زدم و دلم می‌خاهد بیدار بمانم ولی همین که چراغ را خاموش می‌کنم بیهوش می‌شوم.

    پاسخ

21. من ،درموردِ من چه روایتی دارد؟
    امروز صبح مثل همیشه مرور یادگیری داشتم و سپس دیدن دوره، رمان امروزم از آلبرکامو بود کتاب بیگانه اش را هنوز تمام نکرده ام.
    یادگیری و سوالات من همچنان در عزت نفس ادامه دارد، امروز یک مقاله درموردش خواندم و با یک سوال سخت تنها ماندم و آن سوال: روایت من از خودم چیست؟
    شاید سوال کلی باشد اما از نقطه قوت خود شروع میکنم و با این سوال که 3 نقطه قوت من چیست؟ به فکر کردن ادامه میدهم.
    فکر میکردم رسیدن به جواب ساده باشد اما نبود.
    روایت من از من به صورت حقیقی چه میتوانست باشد؟ این را نیز در نظر گرفتم که نباید اجازه بدهم کامل گرایی بیش از حد، منتقد ذهنم ، مقایسات، جلوی حقیقی بودن این روایت را بگیرند.
    آنطور که واقعا هستم چیست؟
    به تعاریفی که از من میکنند فکر میکنم، به نقد ها به واقعیت هایی که شاید باید طور دیگر ببینم، به روابط الان و گذشته ام.
    با خود فکر میکنم اگر قرار بود برای مثال از یک سلبریتی روایتی کنم شاید با خواندن زندگی نامه و مصاحبه هایش بتوانم روایتی حتی کوچک دربیاروم اما نزدیک ترین شخصِ زندگی من که خودم هستم، روایت چندانی ازش ندارم.
    و میخوام طبق گفته آقای کلانتری تعهدی در کانال ایجاد کنم و آن هم رسیدن به این جواب است، روایت من از خودم چیست؟

    ✍20آبان 1405
    #گزارش_نیک

    پاسخ

22. #گزارش_نیک۱۸۳
    سال واژه: خودیابی 🌷

    — تله‌ی جانور دوستانه
    در وبینار نویسنده‌ساز هستم و اکنون فرصت آزاد‌نویسی است. از این زمان برای نوشتن روزم استفاده می‌کنم. خانه سرد است و سرما و خزیدن زیر پتو بیشتر خوشایند است تا ورزش. شاید هم شروعش دشوار به نظر می‌رسد. ساعت هفت صبح به دستشویی رفتم که صدای تکان خوردن تله‌ی موش را شنیدم. صدا زیاد و تند می‌شد. فهمیدم موش به تله‌ی جانور‌دوستانه‌ی ما افتاده است. با عجله همسرم را صدا زدم. ترسیده بودم و تپش قلبم را که به دیواره‌ی سینه‌ام می‌خورد و در آن پخش می‌شد، حس می‌کردم. همسرم به اتاق رفت و موش آنجا نبود. فکر کردم شاید کارتن کوتاه است و موش فرار کرده، ولی این احتمال غیرمنطقی به نظر می‌رسید و گفته‌ی همسرم محتمل‌تر بود. او می‌گفت دست یا پای موش گیر کرده و داخل کارتن نیفتاده است. حسرت خوردم که چرا موش دلش نمی‌خواهد بدون زجر از خانه خارج شود.

    — جنگ فکری
    فرصت را غنیمت شمردم و امروز کوهی از لباس‌های سفید و روشن را داخل لباسشویی ریختم و گذاشتم یک ساعت بشوید و بسابد و آبکشی کند و تمیز تحویلم دهد. سردم شده بود. خودم را به پناهگاه پتو رساندم. گرم شدم و تصمیم گرفتم قبل از خواب دوم، گزارش نصفه نیمه‌ی دیشبم را تکمیل کنم.
    همین‌طور که چشمانم گرم می‌شد، در ذهنم با درمانگرم حرف می‌زدم و از ناراحتی‌ام می‌گفتم. به سرم زد پیام صوتی ضبط کنم و برایش بفرستم، اما خدا را شکر سرما اجازه نداد. قضاوت‌ها خاموش شدند و به خواب رفتم.

    — کشفیات
    بیداری مجددمان ساعت یازده بود. لباس‌ها را پهن کردم، بخشی در آفتاب سرد حیاط و بخشی روی رخت‌آویز در اتاق. بعد پیامی برای درمانگرم نوشتم و از ناراحتی‌ام گفتم. او هم دلیل برگزار نشدن دو جلسه‌ی اخیر را کوتاه نوشت، اینکه این روزها درگیر جراحی فک و دندان است و قادر به تکلم نیست. برایش آرزوی بهبودی کردم و نشخوارهای ذهنی‌ام ناپدید شدند.
    دو پومودورو زبان انگلیسی خواندم. غذا گرم کردم و هنگام خوردن ناهار فهمیدم درست کردن غذا در حجم زیاد برایم لذت‌بخش است. شاید یکی از دلایل مهمان‌دوستی‌ام همین باشد. این کشف درونی برایم شیرین بود.
    به تمرین‌جا رفتم. یاد گرفتن لذت‌بخش است، آن هم با اجراهای نمکین استادمان. لحظات خوشی است که دوست ندارم از دستم برود.
    لباس‌های خشک‌شده را جمع کردم و سر جایشان گذاشتم و در ادامه ظرف‌ها را شستم.
    به نویسنده‌ساز رفتم. وبینار پر از قطع و وصلی بود. آزاد‌نویسی کردیم. گرم نوشتن روزنگارم بودم که زمان تمام شد. بعد از صحبت‌های استاد، ساجده حق‌پرست آمد و از شعر و خیال‌پردازی و کمی هم از وبینارهایش گفت. مشتاق شدم در آن‌ها شرکت کنم. می‌تواند در شعرآموزی راهنمایم باشد.

    — ژاپن
    همسرم عکس‌های پسرعموی خارج‌ رفته‌اش را نشانم داد که همراه همسرش برای تعطیلات، یک هفته به ژاپن رفته بودند. ژاپن درون عکس‌هایشان قشنگ بود. دلمان خواست. کیمونو پوشیدن، سوپ‌های رشته‌ای، مکان‌های سیاحتی، خیابان‌های تمیز و قبرستان‌های پرازدحام.
    یک قسمت از سریالی را که نامش را به خاطر نمی‌آورم دیدم. محصول مارول بود و امتیاز هشت داشت. شروعش گیرا نبود و در پایان قسمت اول کمی گیرایی به آن چپاندند. مشتاق قسمت بعد شدم که همسرم تلویزیون را خاموش کرد.

    — دانیه
    شام خوردیم و آماده شدیم تا برای شب‌نشینی به دیدن فرزند یک‌ماهه‌ی دوستانمان برویم. دایان در این یک ماه بزرگ‌تر شده بود و شباهتش به مادرش کاملاً به چشم می‌آمد. همسرم با پسرعمویش تماس تصویری گرفت تا نوزاد را نشانش دهد. وقتی گفتم دایان خیلی شبیه مادرش شده، او با ترکیب نامشان، «دانیه» را ساخت. ابتکار خلاقانه‌ای در واژه‌سازی بود و خوشم آمد.
    کمی نشستیم، گپ زدیم، عکس‌های ژاپن‌رفته‌ها را دیدیم و از آرزوهایمان گفتیم. مادر دایان از افسردگی پس از زایمان، بی‌خوابی‌ها و دلخوری‌هایش، به‌ویژه از مادرشوهرش، حرف زد. در پایان هم تعارفمان کرد هر وقت سرمای خانه امانمان را برید، به خانه‌شان برویم و شب را با گریه‌های دایان سر کنیم.

    ۱۴۰۵/۰۸/۲۱

    پاسخ

23. شب هنگام وقتی همه خوابند، وقت نوشتن گزارشی است از کارهای روزانه، ولی گاهی نمی‌شود. گاهی تو زودتر از بقیه به خواب می‌روی. دو روزی است که بیماری نمی‌گذارد به وقت گزارشم را ارائه دهم. می‌خوابم. زودتر از همیشه و صبح با انرژی بازیافته شده از خواب می‌نویسم.
    از ارتکابات دیروز: خواندن و نوشتن و طبق معمول زبان. شرکت در مراسم آش نذری ظهر تا غروب و دوستی با بچه‌های مدرسه. پیاده‌روی اجباری در چند نوبت. درست کردن شام. سر زدن به خواهرم. شستن لباس‌ها، جاروی خانه و تمیز کردن آشپزخانه و البته باز هم زبان خواندن و زود خوابیدن.
    و واژه‌ها: کلمات آرکائیک،خواب شب‌پره است به روی پوست کدو .
    و از کتاب حرف‌های همسایه این مطلب را آموختم:
    قافیه، باید مطلب و جملات را تمام کند. مطلب پیش را با مطلب بعد هم قافیه نکنید. بسیار زشت است. در این‌صورت شما معنی قافیه را ندانسته‌اید و بدتر از قدما بوده‌اید.

    پاسخ

24. ✓🟥دسته‌گلی به بلندای آسمان

    در خواب، خود را در مراسم عروسی دیدم و مادرم نیز همراهم بود. شادی عجیبی در وجودم جریان داشت، از آن شادی‌هایی که گویی زمان را از حرکت بازمی‌دارند و آدمی را از سنگینی جهان روزمره رها می‌کنند.
    دسته‌گلی غول‌پیکر خریده بودم، چنان بلند که ارتفاعش به سقف سالن می‌رسید. انبوهی از گل‌های رنگارنگ در آغوش یکدیگر فشرده شده بودند، گلبرگ‌های مخملی و لطیفشان روی هم می‌لغزید و لابه‌لای آن‌ها برگ‌های سبز و براق، همچون موج‌هایی کوچک از میان دریایی از شکوفه‌ها بیرون می‌آمدند. بعضی گل‌ها آن‌قدر بزرگ بودند که می‌شد در انحنای گلبرگ‌هایشان پناه گرفت. عطرشان در فضای سالن پراکنده شده بود، عطری غلیظ و شیرین که انگار هوای اطراف را نیز به رنگ گل‌ها درمی‌آورد. ساقه‌های بلند و به‌هم‌پیوسته زیر وزن این همه زیبایی خم شده بودند و روبان‌های پهنی که دسته‌گل را در بر گرفته بودند، در میان دست‌هایم احساس نرمی و استحکام عجیبی ایجاد می‌کردند.
    دسته‌گل تقریباً سقف سالن را لمس می‌کرد و من برای دیدن انتهای آن ناچار بودم سرم را بالا بگیرم. همه با حیرت به آن نگاه می‌کردند. نگاه‌هایی که از اندازه نامتعارفش شگفت‌زده شده بودند و من از تماشای شگفتی‌شان لذت می‌بردم. گویی برای یک لحظه، تمام سالن به تماشای چیزی ایستاده بود که من با خود به آنجا آورده بودم.
    اما در میان آن همه نگاه و هیاهوی جشن، حضور مادرم برایم معنایی دیگر داشت. او کنارم بود و گمان می‌کنم از دیدن آن دسته‌گل بزرگ خوشحال شده بود. چه عجیب است حافظه، که گاهی دروازه‌ای به گذشته می‌گشاید و کسی را که دیگر در جهان بیداری نمی‌توان در آغوش گرفت، در روشنایی یک جشن به ما بازمی‌گرداند.
    شاید آن دسته‌گل، هدیه‌ای بود که سال‌ها در دل نگه داشته بودم؛ دسته‌گلی از جنس دلتنگی، عشق و تمام شادی‌هایی که آرزو داشتم مادرم هنوز شاهدشان باشد.
    و من در آن رؤیا، برای لحظاتی کوتاه، دوباره فرزند خوشبخت مادرم بودم.
    #رویا_نگاری
    🟥✓ گزارش نیک | برای رؤیای یک کودک
    امروز به خیریه کمک به مدارس کمک مالی کردم. شاید در حساب‌وکتاب روزمره، این بخشیدن اتفاقی ساده به نظر برسد، اما وقتی چیزی از دست آدم جدا می‌شود و به سوی آینده کودکی می‌رود که هنوز نمی‌شناسیمش، معنای دیگری پیدا می‌کند. گویی پول از صورت مادی خود بیرون می‌آید و به امکان آموختن، به صفحه‌ای سفید، به مدادی در دست کودکی و به رؤیایی که هنوز فرصت تولد نیافته است تبدیل می‌شود.
    در این بخشیدن، چیزی از جنس بازگشت به کودکی نیز احساس می‌کردم. به آن روزهایی که جهان در ابعاد یک دفتر مشق، بوی کاغذ نو و صدای ورق خوردن کتاب خلاصه می‌شد. شاید هر کودکی که امروز امکان بیشتری برای آموختن پیدا می‌کند، روزی در حافظه جهان چراغ کوچکی روشن کند، بی‌آنکه هرگز بداند دستی ناشناس در نقطه‌ای دیگر از زمان، سهم کوچکی در روشن ماندن آن چراغ داشته است.
    امشب، پیش از آنکه به خواب پناه ببرم، به این فکر می‌کنم که بعضی از لحظه‌های زندگی را نمی‌توان با آنچه به دست آورده‌ایم سنجید، باید با آنچه از خودمان به جهان سپرده‌ایم اندازه گرفت.
    امروز، بخش کوچکی از امید را به جهان سپردم.

    علیرضا اندیشمند / اهواز / چهارشنبه ۲۰ آبان پاییز ۰۵

    آدرس کانال تلگرام من: 🧿

    https://t.me/draliandishmandir

    آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

    https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

    پاسخ

25. چسبیده‌ام به شوفاژ. نوک انگشت‌ها را می‌فشارم به داغی‌اش. چرا نمی‌سوزم؟ جذب نمی‌شود گرما. لباس بیشتری می‌پوشم. دست‌ها با بخار دهان هم یخشان آب نمی‌شود. سرد سرد سرد هستم. خشم شبیه گرما است یا سرما؟ سرمایی که با هیچ‌ چیزی گرم نمی‌شود. من یک خشم یخچالی هستم. تو بیا بگو خال‌خالی. خسته نشدی از اینکه هر روز مرا می‌بینی؟ دلم می‌خواهد مدتی نبینمت. بروم خانه. بعد دلم برایت تنگ بشود و هی یادم بیاید هر روز کجای بیمارستان همدیگر را ملاقات می‌کردیم. بعد مدام بیایی جلوی چشمم و دلم ذوب شود از ندیدنت. تو می‌گویی باتری اجتماعی‌ام خالی شده. ولی ببین که هر روز چقدر آدم می‌بینم و فقط از بعضی‌هاشان خوشم نمی‌آید. دلم می‌خواهد آنها را هم نبینم و بروم زیر پتو. گرم شوم و شاید نرم. بنظرت خشم، دندان دارد یا شاخ یا تیغ یا گرز یا؟ بنظرم فقط پوستش کمی چروک است و چشم‌ها گشاده و دهانش بی‌دندان. من خشم دندانه‌دارم.

    پاسخ

26. گزارش میگ میگ
    صبح مدرسه رفتم و برای پایه هفتم در مورد بلوغ و نوجوانی صحبت کردم. سوال می‌پرسیدم و درخواست می‌کردم سوال بپرسند.
    دوست داشتم دغدغه بشناسم و برای شناخت سوال پرسیدن لازم است.
    ویس جلسه را توس کانالم منتشر کردم.
    قبلن هیچ ربطی بین نویسندگی و کارم نمی‌دیدم.
    انگار مغوله‌ی جدایی بود. اما حالا از نوشتن همه جا می‌توانم صحبت کنم. برای همین کارم را هم می‌توانم بیاورم توی کانالم.

    سرشبی رفتم خانه اقوام و با پسربچه چهارساله خانه با لگو درست کردم. خیلی کیف داد. هر چیزی از جنس ساختن کیف می‌دهد.
    حالا که دغدغه‌ام شده شناخت کودک بیشتر از بازی کردن و سر و کله زدن با بچه‌ها کیف می‌کنم.

    وبینار من و سلامتی فرشته برگی را بودم.
    از دغدغه‌های ما پرسید و بیشتر بچه‌ها به اضطراب اشاره کردند. از خشمی گفتن که از مراقب خود نبودن داشتند. باعث شد بیشتر فکر کنم چقدر به خود حق استراحت می‌دهم.

    در وبینار خط خطی ندا احمدی در مورد شکل احساسات پرسید. از رنگ و قد و بالایش. تصور کردن و بدن‌مند کردن هر چیزی برایم جالب است. آهنگ‌هایی که انتخاب می‌کند محشر است. وقتی با هم نقاشی می‌کشیم قشنگ آهنگ با موضوع نقاشی در ارتباط است و به آن سر و شکل می‌دهد.
    بعد وبینارها هم با بچه‌ها صحبت کردیم. در مورد حال و هوا، احساساتمان. وقتی توی جمع گروه‌مان هستم احساس همدلی می‌کنم.

    پاسخ

27. به ماگ جانم

    سلام ماگ عزیزم. مرسی که تا الان گرم نگهش داشتی. صبح زود بیدار شدم. یعنی ۷. خواب بدی دیدم که یادم نیست. فقط یادم مانده که هیچ راهی باقی نمانده بود. تاثیرات فیلم‌های ترسناکی که می‌بینم‌.
    سه‌تا تایم اول را گوش دادم. مقدمات جراحی. استاد اول انگار داشت داستان می‌گفت. دومی ترسناک بود. سومی هم در را قفل کرد از تو. چهارمی؟ قهر کرد.
    بعدش چایی و گاگا تایم. باشه زمان. زمان سر خورد.

    ناهار شنسل بود و کمی که بیکار بودم یک قسمت از سایبرپانک. از آن‌هایی‌ست که شخصیت اصلی را چندان دوست ندارم اما بقیه را چرا. خصوصا لوسی.

    حالا ماگ جان. بروم کلاس نسخه‌نویسی و کمی بخوابم. شاید هم کتابی بخوانم.
    خب کلاس کنسل شد.

    بعدش رفتیم کافه و کتاب گرفتم. جراح دیوانه. کافه همه‌جاش سبز بود و من زرد. طوسی. پیانوها را دیدیم و گرامافون‌ها را. که دوست دارم. اوایل وبینار را بودم و بقیه را خواهم شنید. خاطره‌بازی. بعدش زود برگشتیم.

    بقیه‌ی روز کار خاصی نکردم. قسمتی دیگر از سایبرپانک دیدم. تو تلفن حرف زدم. شام خوردم. بعد… آهان کمی خاطره‌بازی بیشتر. فکر کنم خاطره‌ی مورد نظرم را یافتم. اما گذاشتم که خیس بخورد فعلا. و هرروز بهش فکر کنم. و اینکه آزادنویسی هم کردم. پنج دقیقه‌ها در طول روز و یک ۱۵ دقیقه.
    همین فعلا. فردا صبح ۷ می‌بینمت باز.

    پاسخ

28. باید یک کابل شارژر بخرم. و خیلی چیزهای دیگر.

    چیزهای دیگر. می‌خاهم به مرور، کلمه‌شده و در یک فهرست، تمام چیزهای دیگر و کوچک و ناپیدای زندگی‌ام را.

    مدتی پیش گشودم فایلی به اسم «می‌خاهم». که «می‌خاهم»‌هایم را ردیف کنم. اولین فهرست برای هفده مهر است و دومی‌اش برای امشب.

    می‌گشودم وقتی این فایل را، گمان می‌کردم بناست زودبه‌زود بروم سراغش. کمی که گذشت و نگشودمش، انگاشم این هم یکی مثل هزار فایل دیگر.

    امشب اما راستی‌راستی یک کابل شارژر می‌خاستم. و خیلی چیزهای دیگر.

    گفته بودم کم می‌خیالم و کم می‌خاهم. حالا می‌خاهم بخاهم. از همان لحظه که این فهرست را آغازیدم، می‌خاستم بخاهم.

    بیش‌تر فهرست می‌نویسم و بیش‌تر ارزش فهرست‌ها را می‌دانم. این روزها. دانستن ارزش فهرست‌ها از آن‌جا آغازید که یک‌شنبه‌ها در «نویسنده‌ساز»، اکنون‌مان را نوشتیم در فهرستی از کلمات. در صورت‌‌بندی عواطف، تاثیر هیچ تمرینی به‌اندازه‌ی این تمرین نبوده برایم دیدنی و تا حالا هیچ تمرینی مثل این، سرعت تغییر را ننمایانده به من.

    حتمن این جمله‌ی معروف را شنیده‌یی: «زندگی نیازموده، ارزش زیستن ندارد.» مدت‌ها پیش نوشته بودم در نامه‌یی به بابایم که «بابایی مکتوب می‌خاهم بابا». حالا زندگی‌یی مکتوب می‌خاهم. زندگی مکتوب، آزمودنی‌تر است.

    روزی که گذشت اما. روز که گذشت در مکتوب: دیدن مصاحبه‌ی یوسف فراهانی با رسانه‌ی دی‌ام‌برد و پاییدن کمپ‌های جدید تبلیغاتی. بازخانی صفحه‌هایی از «بوف کور». تازه کردن فهرست نویسنده‌سخنرانان و برنامه‌ی وبینارها. گفت‌وگویی با مب‌مبویم. چکه‌یی بوسیدن ندا و فرشته و فائزه. کشیدن درخت. زدودن حسنی بودگی از سر و ریخت و شستن لباس‌ها. بودن در «ترجمه به زبان پدری» و «مدار» و «من و سلامتی»، وبینارهای بانوها: ملائی و صادقی و برگی. انتشار در «جَست‌وجو». دیگر چه گه‌یی؟ تناول شیرکاکائو و کیک. گمانم بابایم از نسل آخرین تی‌تاپ‌بخرهاست. ذهنش را زنده می‌خاهم وقت انتخاب تی‌تاپ از بین آن‌ همه کیک.

    پاسخ

29. گزارش هفتاد و شش
    سال‌واژه: تبدیل
    گزارش عزیزم
    ببخشید که دیروقت سراغ تو می‌آیم. استاد گفته بود حداقل تا ساعت دو تو را به سایت برسانم. امشب که نشد.
    گزارش جان بدجور مغشوشم. عین خر در گِل افکارم فرو رفته‌ام. چرا قوه‌ی تصمیم‌گیری ندارم؟ از خدا نشانه می‌خواهم. نشانه‌‌ای برای ادامه دادن. هر چه می‌کشم حقم است. کسی که می‌خواهد همه‌چیز را با هم داشته باشد باید هم اینطور رنج ببرد.
    اگر استعداد درخشان ثبت‌نام نکنم، فرصت ادامه تحصیلم را از دست‌ می‌دهم. مگر آنکه از کنکور اقدام کنم. فرصتی بعید.
    آیا واقعا باید این‌کار را بکنم تا این فرصت حیف نشود؟
    مامان اگر بفهمد که مهلتش تمام شده ناراحت می‌شود و اگر الان بفهمد می‌خواهد مغزم را بفشارد.
    گزارش جان نمی‌دانم اصلا این مسائل ارزش این مقدار کلافگی را دارند یا نه. بحث، بحثِ آینده است و هر انتخاب فرصت دارد و محدودیت. بله این‌ها را می‌دانم.
    گزارش جان در راستای کلافگی این ایام به پدرم گفتم چیکار کنم؟ گفت چیو؟ گفتم کلا همه چیو. گفت: هیچی زندگی کن.
    گزارش جان بله دوست دارم زندگی کنم. اصلا دوست دارم کار حرفه‌ایم این باشد. زندگی کردن.
    امروز چه کردم؟ سالن بودم. همکارانم را دیدم. اقوام دور را دیدم. مو بازی کردم و تست گرفتم.
    خانه‌ی مادربزرگ رفتم و قرار است فردا به صرف صبحانه هم برویم. صبحانه‌ای که من هیچگاه به آن لب نمی‌زنم. حتی اگر بتوانم آن را بو هم نمی‌کشم. حتما فهمیده‌ای منظورم چیست.
    یک قسمت مترسک دیدم. حرص خوردم. بسیار.
    باران امروز برایم بی‌نظیر بود. از یک جایی به بعد مرزی را رد کردیم که بعد از آن باران همراه برف شد.
    فیلم ناواضحی گرفتم، از اولین بارش برف امسال.
    برای امروز همین کافی است گزارش‌ جان.
    خداوندا مرا و دعاهای زیر بارانم را فراموش مکن.
    شکرت.

    پاسخ

30. سال‌واژه: رشد پله‌ای

    داشتم از نوشتن گزارش منصرف می‌شدم، چون حوصله نداشتم؛ اما جریانی در وجودم مرا به ادامه دادن کشاند. یاد نقل‌قول استاد کلانتری افتادم که نوشته حین نوشتن شکل می‌گیرد. دلم می‌خواست وبینار امروز را مفصل و نکته‌به‌نکته مکتوب کنم، اما نشد. انگار کیفیت هر لحظه را باید حفظ کرد و چیزی را به آینده موکول نکرد. واقعاً چهارشنبه‌ها، چون حال‌وهوای شعرگونه‌تری دارند، برایم دلنشین‌ترند.

    پیش از آزادنویسی امروز، استاد واژهٔ «رهانویسی» را برای این روتین به کار برد که خیلی برایم جذاب بود و به ذخیرهٔ واژه‌هایم اضافه‌اش کردم. بار معنایی‌اش برایم ترغیب‌کننده است. انگار در واژهٔ «رها»، عمق آزادی بیشتر است.

    حین رهانویسی، ایده‌هایی برای نوشتن داستانکی فانتزی به ذهنم رسید و حتی جملاتی برای صیقل دادن یکی از یادداشت‌هایم جاری شد؛ یادداشتی که قرار است در کانالم منتشر کنم.

    دیالوگ معروفی بود که خیلی وقت پیش خوانده بودم: «آقا، یه توت ما رو نجات داد.»
    راجع بهش جست‌وجو کردم و داستان جالبی داشت. همین کنجکاوی ام را بیشتر کرد تا فرصتی پیاده کنم تا دربارهٔ عباس کیارستمی مفصل بخوانم و فیلم طعم گیلاس را ببینم.

    پاسخ

31. امروز صبح مدرسه داشتم. تو مدرسه قرار بود آش بپزند، فضا هیجان‌زده بود. تو این شلوغی از دو تا کلاس امتحان گرفتم. وسط کلاس هم آش آوردند برایمان. برق هم در این میان رفت و تختهٔ هوشمندمان از کار افتاد. به پیشنهاد بچه‌ها، ادامهٔ کلاس را در حیاط مدرسه ادامه دادیم. کمی سخت بود تمرکز، ولی نخواستم تو ذوق بچه‌ها بزنم.
    تا عصر خستگی زدودم. برای وبینار هم خواب ماندم و فقط بخشی از وبینار را دیدم. در وبینار مبینا ملایی عزیز و شیما جان صادقی هم شرکت کردم.
    در این میان، چند بار آزادنویسی هم کردم. این خوب بود اما روح و روانم خسته بود. یادداشت کانال را نوشتم. یادداشت کانال‌های دوستان را هم خواندم. برخی از لغت‌های لغت‌نامهٔ انتهای کتاب «تنگسیر» را هم خواندم.

    پاسخ

32. برنامه‌ی اول صبح، وفق مرادم پیش نرفت. این شد که غمگنانه گوشه‌ای نشستم. طبق معمول، می‌خواستم بروم به فاز آهنگ و زار بزنم. یک‌باره صدایی از درونم آمد که: خودت خواستی. خودم خواستم؟ چه را؟ انتخاب. بله. می‌توانستم انتخاب کنم.
    این حق مسلم و بدیهی را فراموش کرده بودم. من انتخاب می‌کنم که توجه، تمرکز، انرژی و وقتم را روی چه بگذارم. امروز باید انتخاب می‌کردم میان در غم فرورفتن و کار سودمندی انجام دادن. می‌گویند خدا انسان را مختار آفریده. درستی این گزاره را امروز فهمیدم. به طور حتم، اختیار تام نداریم. اما به زندگی که فکر می‌کنم، مدام باید انتخاب کنیم. آزادی انسان، ‌این‌جاست که خود را نشان می‌دهد. اشتباهات انسان، پای خودش نوشته می‌شود. «خودم کردم که لعنت بر خودم باد» حکایت همین‌ست. باید پذیرفت که کنترل خیلی چیزها از عهده‌‌ی ما خارج است. اما در مقابل، اختیار بسیاری دیگر، درست در دستان ماست.
    نیک‌های امروز:
    1. حضور در جلسه‌ی مشاوره
    2. اهمیت دادن به خود و خودآرایی
    3. مرتب کردن اتاق به مناسبت تولدم
    4. آزادنویسی
    5. شرکت در نویسنده‌ساز و تمرین‌جا
    6. حضور در سرزبان
    7. خوش‌حالی کردن و وقت‌گذرانی با هم‌اتاقی
    8. یادداشت‌نویسی
    9. کار کردن روی مقاله
    10. زبان آموزی
    کانال من:
    https://t.me/mrymsedaghat21

    پاسخ

33. باران و یادهایی که می‌آیند و می‌نویسم. خودکار در دست و آشفته‌چشمی که میان برگ‌ها پرسه زد و پرسید «تا چه اندازه می‌توان بر اصلِ وقوع خاطرات تکیه کرد؟» نگو که گاهی می‌نویسی و می‌نویسی و به هیچ جایی نمی‌رسی، در واقع جایی که می‌رسی ناکجاآباد است. راستی هنوز کتاب «ناکجاآباد» مدرس صادقی گیرم نیامده است.
    اما همین‌جا می‌آورم که ذهن بازیگوش انسان گاهی بسیار می‌داند و با «نمی‌دانم» از زیر پاسخ‌ها در می‌رود. در می‌روم و ترجیح می‌دهم سر از ناکجاآباد در بیاورم.
    دیگر آن‌که نارنگی و پاییز و پیاده‌روی. وبینار و آزادنویسی. کلمه‌برداری. راستی، «کدام واژه‌های کهن ظرفیت آمدن در نوشته‌ را دارند تا زیادی نباشند و در عین حال، حال و هوایی آرکاییک بدهند به متن ؟» پرسه در نمایشنامه آرش از بیضایی و باز هم کلمه‌برداری.
    شروع کتاب «پادشاهان، جادوگران و کودکان» از تورج دریایی تا شاید مردمان ایران باستان را بیشتر بفهمم.

    پاسخ

34. هر روز که می‌گذرد ویروس بیشتر در بدنم جولان می‌دهد‌. امروز در کمال کم‌حوصلگی کارهای دم‌دستی خانه را انجام دادم. چند تماس طولانی داشتم.
    یک نوبت آزادنویسی کردم و برخلاف همیشه روی یک موضوع نماندم.
    برنامه داشتم مفصل کتاب بخانم، اما حوصله‌ام نکشید و به جایش سریال تکراری دیدم.

    آخر شب است و با نیلا روی سقف اتاق سایه ‌بازی می‌کنیم. ذوق می‌کند وقتی دستهایم را پرنده می‌کنم. حالا حالا‌ها میل خابیدن ندارد.

    پاسخ

35. صبح آلارم را قطع کردم و تصمیم گرفتم کلاس را نروم. دو سه بار دیگر هم زنگ خورد. من تصمیمم را گرفته بودم. خوابیدم. تا ساعت یازده. در این بین، چند بار دیگر هم زنگ خورد. می‌خواستم درس بخوانم و غرق در بی‌خوابی یک هفته‌ای بودم. از خواب بیدار شدم و نشستم پشت میز. تا ساعت سه. چند سوال حل کردم. حمام کردم و آماده کلاس شدم. سر تا پا مشکی پوشیدم. با حوصله آرایش کردم. خط چشم زیبا کشیدم. روسری را مدل جدید بستم. کیف به شانه انداختم و رفتم سمت دانشکده. ساعت پنج و بیست دقیقه بود. هوا ابری و باد سردی می‌کشید. من تماما بهاری لباس پوشیده بودم. فکر می‌کردم از تازگی حمام است این حال. هر چه رفتم جلوتر، سردی باد بیشتر شد. وارد دانشکده شدم. کلاس را جویا شدم و وارد شدم. یگانه چند سوال درمورد پیشرفته پرسید. او هم می‌دانست قرار است مامان اینها بیایند. آخر یادم رفت بپرسم او از کجا می‌داند. استاد آمد. استادی که باید شنبه می‌رفتم پیشش که فایل‌های کارآموزی را بدهد دستم. درمورد حسابداری و پیشروی هوش مصنوعی گفت. البته می‌دانستم، ولی حالا جدی‌تر. چند ساعت بعد هم حسن‌زاده واقعیتی ترسناک را بازگو کرد. بزودی از هر پنج تا حسابدار، یک نفر می‌ماند!
    برگشتم اتاق. سردتر بود باد. احساس زیبایی وافری می‌کردم و می‌خواستم بروم بیرون. بعدش تصمیم گرفتم برویم مسجد. آمدم اتاق. لباس عوض کردم. لقمه‌ای غذا خوردم و رفتیم مسجد. لیوان به لیوان چایی خوردیم. روضه گوش دادیم. مداحی خواندند و سینه زدیم. راه را پیاده برگشتیم. یخ زدیم. گپ زدیم. قربانی گوش دادیم. آمدیم اتاق و من شو راه انداختم. یک ساعت فیکس جلوی در کمد ایستادم و لباس‌های مختلف امتحان کردم. صبح مامان و بابا را بعد از یک ماه می‌بینم. خدا را به‌خاطر وجودشان شکر. صد هزار مرتبه شکر.

    #روزمره
    روزواژه: ساده
    تاریخ: ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۵
    لوکیشن: وصال، رها، آرامش

    پاسخ

36. گزارش نیک
    چهارشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۰

    داشتم کم‌کم به نوشتنِ «گزارشِ نیک» عادت می‌کردم؛ چقدر برایم جالب بود که بیش از صد نفر، هم‌زمان از احوالِ خود می‌نوشتند و همهٔ نوشته‌ها شنیدنی، خواندنی و زیبا بودند. بسیار مشتاق بودم که من نیز با آن‌ها همراه شوم و تجربهٔ روزانه‌ام را به ثبت برسانم.
    ‌
    دلم می‌خواست با آب و تاب، از پیچ‌وتاب‌های جاده و رفتن به مدرسه و اتفاق‌های جالب حرف بزنم؛ از شرکت در وبینارِ «نویسه‌ساز» و دوره‌هایٔ شیرین و جذاب بگویم؛ از مطالعهٔ کتاب‌های جدید و خواندنِ اشعارِ زیبا بنویسم. بسیار دوست داشتم تجربیاتِ شیرین و گذرِ لحظاتِ دل‌انگیزِ زندگی را با آن‌ها به اشتراک بگذارم؛ اما حالا… حالا باید از دلتنگی بنویسم و از حسرتِ سلامتیِ پدر و مادر.
    ‌
    اکنون، هر لحظه دلم از دیدنِ وضعیتِ آنان در بسترِ بیماری، به درد می‌آید. گزارشِ نیکِ من در این روزها، چیزی جز بغض، گریه و دلتنگی نیست؛ چیزی جز دست به دعا شدن، التماس کردن و طلبِ سلامتی برای آن‌ها.

    التماس دعا از همهٔ دوستان عزیز.

    پاسخ

37. جسارت منصرف‌شدن

    شاهین عزیز
    زمانی بر آدم می‌گذرد به این نتیجه می رسد. توانایی‌اش محدود است. دانشش هم نزدیک به صفر. تا دیروز مدعای انجام فعالیتی بود. اگر امروزی بفهمد. توانایی انجام مدعایش نیست.باید شجاعت ابزارش را به دست آورد چرا که خوب می‌داند. پافشاری برای انجام آنچه مسئله‌اش است اما دانشش نیست. یا دست کم تور دانشش صید‌ماهی بزرگ را تاب ندارد. بهتر می‌شود بگوید « من در این موضوع دانشی ندارم. بهتر است حرفی نزنم. بله دانش و یادگیری چالش‌برانگیز است. چیزهایی هم در دل‌کار پیش می‌روند. اگر تو نتوانی ادعایت را سامان‌دهی و ارائه کنی. پس بهتر به نظر می‌رسد. جای عمر‌سوزی روی ادعای که نمی‌توانی آن را انجام دهی وقتت را بگذاری روی ادعایی یک دانش هرچند کم اما قابلیت ارتقا آن را داری.
    ……………….
    از چهارشنبه‌ی روز
    نویسنده‌ساز با نت زغالی استاد
    خواندن رود راوی
    دفترچه خاطرات‌فراموشی
    آشنایی با ویل دورانت و تاریخ تمدن 11 جلدی با ترچمه‌ی احمد آرام
    شاهین کلانتری برای تو.

    علی آراسته
    #نیک‌روز

    پاسخ

38. طبق معمول ۷ بیدار شدم و تا ساعت ۱.۵ مدرسه بودم.
    یک کتاب قصه فرستادم برای بچه‌ها تا بخوانند.
    مادران و دختران را خواندم. فردا جلد دومش را تمام می‌کنم.
    رفتم دندان‌پزشکی و در شهر با همسرم قدم زدیم.
    مهمان داشتم برای شام. مهمان‌ها دیر گفتند. من هم به عجله افتادم برای تدارک شام.
    حالا هم مهمان‌ها خوابیده‌اند و من آمده‌ام سراغ نوشتن گزارش نیک.

    پاسخ

39. امروز اولین جلسه نوروفیدبک و درمانم بود با یه روش درمانی دیگه که اسمش یادم نیست زیاد ولی تحریک الکتریکی مغز بود برای بهبود کیفیت خواب و اضطرابم و …
    مشخص شد که ADHD هم دارم و خب مدت‌ها بود شک داشتم چون یکم متفاوت با حواس‌پرتی که همه دارن توی عصر تکنولوژی و داستان‌هایی که همه به نوعی درگیرش هستیم.
    بیشتر این بود و سعی کردم یه ویدئو از خودم بگیرم برای پیجم که حافظه گوشیم پر بود و نشد البته بهونه خوبی هم شد که من باز جلو دوربین نیام.
    واقعا دلم می‌خواد رسانه شخصی داشته باشم.
    و فکر می‌کنم فرصت خوبیه برای هر کسی چه برای ارتباطات یا کار و پیدا کردن آدم‌های هم‌مسیر.
    یکم با احساسات و هیجاناتم درگیرم واقعا حالمو متوجه نمی‌شم.

    پاسخ

40. گزارش نیک
    ۲۰ آبان

    ورزش را نکردم. نمی‌دانم چرا. شاید گرمای زیر پتو زیادی دلبری می‌کرد. ح را راهی سرکار کردم و سوسیس‌ تخم‌مرغ نوستالژیکی بر بدن زدم به همراه فرندز. بعد هم پتویم را برداشتم و رفتم کنار بخاری روی زمین دراز کشیدم. چقدر روی زمین خابیدن حس خوبی دارد. کف پاهایم همیشه یخ است. هیچ گرم نمی‌شوند مگر اینکه پایم را بکنم توی بخاری و آتیش بگیرند. بهترین حس دنیا را داشتم. اصلن هوا باید سرد شود که بخزی زیر پتو و بخاری را تنظیم کنی روی پاهایت و تامام. حس دوران بچگی‌هایم برایم زنده شد. امروز الکی الکی خون خودم را سر مقاله آلوده کردم. مرا چه به پژوهشگری؟ بیشتر اصلاحات را انجام دادم و نظرات داور را دیگه برنتابیدم. به استاد پیام دادم که نَوَفَهمم! انشالا که تا شنبه یک خزعبلی چیزی می‌فرستم و اسمم را در دنیای پژوهش به گند می‌کشانم. بعد از ذکر عبارات تاکیدی و روانه کردن تمام اتفاقات احتمالی آینده به اعضای خصوصی بدن، شب را با دانه‌های انار به پایان می‌رسانم. حالا که در تختم زیر پتو کنار بخاری هستم، چند صفحه‌ای هم کتاب می‌خانم تا خوابم ببرد. از الان تصور دیدن پیام جدید از استاد آن هم سر صبحی حالم را بهم می‌زند. چرا این کابوس تمام نمی‌شود؟

    پاسخ

41. سلام زکیه جان، دوست هم‌نویس من

    امروزم را با انرژی شروع کردم. از همان ابتدای صبح، مهربانی آدم‌ها شامل حالم شد. سرکار می‌رفتم که یک نفر بدون دریافت کرایه مرا به محل کارم رساند. هنوز روز به نیمه نرسیده بود که یکی از مراجعه‌کننده‌ها، همان که قبلن گفته بود در قنادی کار می‌کند، برایم یک کیک بزرگ شکلاتی آورد. همکارم برایم هدیه خریده بود و دکتری که برایش کار می‌کنم هم یک پک محصولات بهداشتی به من هدیه داد. وقتی به خانه برگشتم، دیدم همسرم سبزی تازه‌ خریده و شسته، غذا را هم آماده کرده است.

    خلاصه امروز از آن روزهایی بود که مهربانی از چند طرف به آدم هجوم می‌آورد. دوباره ایمان آوردم که هنوز مهربانی وجود دارد و نمرده. فقط گاهی زیر شلوغی‌های زندگی پنهان می‌شود و ناگهان از گوشه‌ای سر درمی‌آورد و غافلگیرت می‌کند.

    بعد از کار، فصل اول جلد چهارم «مادران و دختران» را شروع کردم. چه کیفی کردم از چیدمان کلمات مهشید امیرشاهی. بعضی نویسنده‌ها انگار کلمات را نه‌فقط انتخاب، بلکه کشف می‌کنند. من هم طبق معمول چندتایی از آن‌ها را برداشتم و به ذهن دومم سپردم؛ همان جایی که کلمات و ترکیب‌های دوست‌داشتنی را برای روز مبادا نگه می‌دارم. «حسرت و حرمان»، «سفیل و سرگردان»، «نغزان نغزی» و «گوزان گوزی». بعضی ترکیب‌ها را باید چند بار با صدای بلند خواند تا مزه‌شان زیر زبان آدم بماند.

    بعد برنامه‌ی «با ضیا» را تماشا کردم که مهمانش روشنک گرامی بود. از گفت‌وگویشان کیف کردم. من همیشه از دیدن و خواندن مصاحبه‌های آدم‌ها لذت می‌برم. به نظرم گفت‌وگوها دریچه‌های کوچکی هستند که از آن‌ها می‌شود به جهان ذهنی آدم‌ها سرک کشید؛ گاهی حتا بیشتر از خود آثارشان می‌شود از خلال حرف‌هایشان شناختشان.

    بعد از آن، در وبینار نویسنده‌ساز حاضر شدم. البته وقتی رسیدم که قرار بود آزادنویسی کنیم. من هم بی‌معطلی همراه شدم و پانزده دقیقه نوشتم. همین پانزده دقیقه کافی بود تا ذهنم کمی از آشفتگی فاصله بگیرد و به نظم برسد. انگار کسی آمده باشد و کاغذهای پراکنده‌ی روی میز ذهنم را مرتب کرده باشد.

    بعد از وبینار سراغ کتاب «خانه‌ی واژه‌ها نسوزند» رفتم اما هرچه گشتم پیدایش نکردم. در عوض، مجموعه شعرهای محمدعلی بهمنی را پیدا کردم. چند شعر را با لذت خواندم و نمی‌دانم چه شد که ناگهان شوق نوشتن به جانم افتاد. کلمات را کنار هم گذاشتم و یک شعر کوتاه نوشتم و در کانالم منتشر کردم. انگار واژه‌های تازه‌ای که از کتاب‌ها جمع کرده بودم، منتظر فرصتی بودند تا از انبار ذهنم بیرون بیایند و کنار هم خانه‌ای بسازند.

    راستی، میان شعرهای بهمنی به شعری برخوردم که مدت‌ها پیش با صدای یکی از خواننده‌ها شنیده بودم و زمزمه‌اش می‌کردم، بی‌آنکه شاعرش را بشناسم. امروز بالاخره فهمیدم سراینده‌اش محمدعلی بهمنی است. شعرش را برایت می‌نویسم:

    «این‌جا برای از تو نوشتن هوا کم است
    دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است
    اکسیر من! نه اینکه مرا شعر تازه نیست
    من از تو می‌نویسم و این کیمیا کم است.»

    امشب هم قرار است با خانواده وقت بگذرانم. شاید فیلمی ببینیم، شاید کتابی بخوانیم. گاهی همین بهانه‌های کوچک، فرصتی می‌شوند برای حرف زدن و کنار هم بودن.

    امروز از آن روزهایی بود که هم دستم پر از هدیه شد، هم ذهنم پر از واژه و هم دلم پر از شوق. روزی که از مهربانی آدم‌ها شروع شد و به شعر رسید. چه ترکیب خوشایندی. موافقی؟

    پاسخ

42. سال‌واژه: ثمربخشی
    تا چشم باز کردم این سوال به ذهنم آمد که چرا وقتی زود می‌خابم زود بیدار نمی‌شوم چرا تنظیم ساعت خاب و بیداری شده معمای اعداد نیکولاتسلا.
    اینترنتم داغان بود چیزی از وبینار نویسنده‌ساز نفهمیدم ضمیمه وبینار را که دیدم مثل اینکه شعر خانده‌اند و اینترنت باعث شد من بی‌نصیب بمانم.
    هوای بسیارسردی خودنمایی می‌کند. امروز پیاده‌روی نکردم فقط کمی در خانه رفت‌وآمد داشتم اما یک جمله در مورد پیاده‌روی در کانالم نوشتم.

    پاسخ

43. حلزون سرش سبز شده
    احمد بهروز شعر قشنگی کوبیده رو صفحه‌ی روزگار
    من پیاده‌روی کردم
    نویسنده‌ساز دیروز رو نیوشیدم
    دو تا مطلب رو برای ماهنامه پاییز نهایی کردم
    با دوستی به تصحیحی در نوشته‌ی جستار مانندش پرداختم
    تمام مطالب ماهنامه‌رو از تلگرام به بله منتقل کردم(از ترس قطعی اینترنت)
    جالبه که به هیچی نمیشه مطمئن موند
    دیشب نگفتم براتون
    رفتم تئاتر
    و برای چندمین‌بار
    فهمیدم که عاشق نمایش روی صحنه‌ی تئاترم
    خدا قسمت کنه بریم مسکو
    اونجا نمایش اوپرا باله درهم ببینیم
    اگه تئاتر دوست دارید
    برین عمارت چخوف رو ببینین.
    خدافظ

    پاسخ

44. حلزون توی نی‌زار چی کار می‌کنه؟
    امروز کاری نکردم.
    چرا انجام دادم. تصمیمی گرفتم که کارم را راحت‌تر کند.
    چهارشنبه‌ها رو خیلی دوست دارم اما امروز را دوست نداشتم. تمرین‌جا بودم و خندیدیم و نویسنده‌ساز فقط ۵ دقیقه بودم و وبینار فرشته نبودم و وبینار ندا بودم و نقاشی کشیدیم.
    کوچولوموچولوهای دیگری هم بود که ولش. دیشب خواب آدمی را دیدم که مدت طولانی است که بی‌خبریم از هم. خوشی آن خواب هنوز تا همین‌الان با من است‌.
    شب بخیر

    پاسخ

45. – نمی‌دانم چه مرضی است که هر وقت می‌خواهم وسیله‌ای سنگین را همراه کسی جابه‌جا کنم خنده‌ام می‌گیرد، آنقدر می‌خندم که دست و پایم شل می‌شوند و نمی‌توانم ادامه دهم.

    – امروز ناخودآگاه گفتم «یخ‌هاش آب رفتن.» آنقدر در وبینارها رفتن را به جای شدن شنیدم که به ناخودآگاهم نفوذ کرده است. شده‌ام مصداق مثلی که می‌‌گوید «آمدم راه رفتن کبک را یاد بگیرم راه رفتن خودم را هم فراموش کردم.»

    – در اوج خستگی پای تلفن با خواهرم که حرف می‌زدم از ته دل خندیدم به کمدی موقعیتی که پیش آمد و کمی خستگی را فراموش کردم. خندیدن واقعی روی‌ سرحال شدن اثرگذار است. از کافئین که آبی گرم نمی‌شود باید برنامه‌ای برای خندیدن بگذارم.

    – دلم می‌خواهد در را ببندم و فرار کنم به یک جای دور.

    – پروردگارا، قدردان تغییر و حرکتم اما می دانی که برای هر قدمش محتاج هدایت و حمایت شما هستم، وگرنه تغییر مبدل به رنج خواهد شد.

    – الهی شکرت…

    پاسخ

46. ☘️چهارشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۰
    بعد از مدت‌ها رفتم شهر کتاب. پرسه‌ زدم میان قفسه‌ها و لولیدم لای کتاب‌ها.
    چشمم خورد به کتاب چگونه می‌نویسم. نامش آشنا بود. در لیست کتاب‌های آموزشی در وبگاه مدرسه‌‌ی نویسندگی دیده بودم. خریدمش.
    کتاب‌های چاپ جدید قیمتشان سربه‌فلک می‌کشید! به تورقی بسنده کردم.
    باز از تا می‌توانی بنویس خاندم و رسیدم به تمرینِ چرا می‌نویسم.
    دوصفحه نوشتم در چرایی نوشتنم.
    من می‌نویسم تا التیام یابم.
    من می‌نویسم تا نیروی درونم را بیدار کنم.
    من می‌نویسم تا با خودم رفیق‌تر شوم.
    من می‌نویسم تا کنار بیایم.
    من می‌نویسم تا رنج‌هایم را به کلمه تبدیل کنم و کلمه‌ها را به بازی بگیرم.
    در تکرارآموزی، کتاب نویسنده‌ساز را دوباره خواندم.
    🌿کلمات بیشتر، لذت بیشتر. از زمین و زمان واژه بقاپ. انبانی پر از لغت داشته باش.
    🌿با هر کلمه‌ی تازه‌یاب جمله بساز. حتی جمله‌های جفنگ. واژه را فوری به کار انداز.
    🌿از کاربست کلمات مهجور نترس. کار نویسنده جلوگیری از کپک‌زدن واژه‌هاست.
    پیاده‌روی کردم در هوای آزاد و آسمان صاف.
    وبینار نویسنده‌ساز را آفلاین شنیدم. روز شعر بود.
    از یادداشت‌های روزانه‌ی جلال آل‌احمد خاندم.
    از میسن کاری آداب روزانه‌اش.
    جستارِ زندگی همین است را از نظر گذراندم.
    کلماتی را از دل کتاب‌ها بیرون کشیدم و به ظرف کلمه‌برداری افزودم.
    شب مهمان مجموعه اشعار شاملو شدم.

    چه جالب است
    ناز را می‌کشیم
    آه را می‌کشیم
    انتظار را می‌کشیم
    فریاد را می‌کشیم
    درد را می‌کشیم
    ولی بعد از این همه سال…
    آنقدر نقاش خوبی نشده‌ایم که بتوانیم
    دست بکشیم
    از هر آنچه که آزارمان می‌دهد
    احد شاملو🍁

    پاسخ

47. امروز:
    غرق‌شدم در کلمه‌ها برای چندهزارمین‌بار و خوش شدم.
    کارگاه مشاوره و شخصیت داشتیم. قرار بود بهتر شناختن آدم‌ها را بیاموزم اما خودم را بهتر شناختم و چیز‌هایی از خودم فهمیدم که اصلن بهش فکر هم نمی‌کردم.
    وبینار نویسنده‌ساز و شعری از محمدعلی بهمنی که استاد خاند و ساجده‌ی زیباسخن و شعرآموزی. آن وسط هم هی نت بازی درمی‌آورد و استاد نتوانست اسم‌مان را در گزارش نیک بخاند. به آزادنویسی هم نرسیدم و ننوشتم چون از سه تا پن و نیم کارگاه‌مان بود.
    پادکست تازه از راویا را گوش‌دادم. موضوعش شکرگذاری بود. اما کلیشه‌ها را تکرار نکرده‌بود و اتفاقن برعکسش را می‌گفت. سپاس از زینب قهرمانی که توی روز‌های جنگ راویا را معرفی کرد.
    خرده‌خانی و پرسه در مجله‌هام و پرسه در کلمات شهریار مندنیپور.
    پادکست سرزبان و اهمیت‌دادن به اهمیت و اولویت‌شناسی.
    و هزار کار نکرده که روی دستم ماند تا فردا.

    پاسخ

48. رفتیم MRI. سایت بیمه قطع بود و حدود ۴ ساعت وقتمان تلف شد. همان جا فیلم drop را دیدم تا سرگرم شوم. دربارۀ مادری است که سال‌ها پس از مرگ همسرش با مردی قرار می‌گذارد. قرار در یک رستوران لوکس است. زن بعد از چند دقیقه متوجه می‌شود که کسی او را زیر نظر گرفته و از او درخواست‌های عجیبی دارد.
    به خانه که آمدم فیلم the whisper man را دانلود کردم و نصفش را دیدم.
    ۱۱۰۰ کلمه آزادانه نوشتم. کمی از اتفاقات اطرافم گفتم و آیندهٔ نامعلوم. از قول‌هایی که قرار بود به آن‌ها عمل شود و نشد. از انتظارهایی که کشیدم و هنوز هم ادامه دارد. از اینکه شاید اصلا نویسنده نیستم و الکی خودم را معطل کرده‌ام.
    در وبینار نویسنده‌ساز حضور داشتم.
    کتاب «آشنایی با تحلیل خبر» را شروع کردم.
    شب رفتیم دور دور.
    آن‌قدر خسته‌ام که موقع مسواک‌زدن چشم‌هایم را می‌بستم و‌ می‌خوابیدم.

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

49. شهری زاییده‌ی ذهنی آزاد

    صبح به درس خاندن بود و بعد به امتحان. امتحان راحت بود. خوشحال بودم.
    گزارش پزشکی و درخاست‌نامه‌ی امتحان جبرانی را تحویل دانشکده دادم. خیالم راحت شد.
    حالا وقت غذا خوردن بود. رستوران کره‌ای. نودل ژاپنی. هرچه از این نودل‌ها بخورم سیر نمی‌شوم.
    سیرکجی رسیدیم. بلال و تماشای دریا. دریا آبی نبود. اما کشتی‌ها و ماهیگرها، آن پرنده‌ی آبی سیاه که گاهی سر بالا می‌کرد و باز شیرجه می‌زد و برج گالاتا، رنگ بی‌رنگش را جبران می‌کردند.
    خانه، به استراحت گذشت. وبینار فرشتوو را بودم. از دغدغه‌هایمان گفتیم. شنیدیم. نامه‌ نوشتیم به عادتی که دوست داریم داشته باشیمش.
    انیمیشن شهر اشباح را دیدم. خوشحالم که در کودکی ندیده بودمش. ترسناک بود. اما دنیایی متفاوت و پر از خلاقیت. تصویرهایی از آزادی ذهن بود. سوال‌هایی که می‌توانست باهات بمانند.
    دلم می‌خاست بیشتر بنویسم و بخانم.

    ✍ساحل خسروی
    🌼@sahelshkh
    #گزارش_نیک

    پاسخ

50. سال‌واژه‌ات: ارتباط
    بیدار می‌شوی هشت. شب را دیر خابیده‌ای. خانه خالی‌ست. اول بسم‌الله دو بخش دیگری از «چیستی فمینیست» می‌خانی. پیچیدگی و هزار تکه بودنش را می‌بینی و می‌خندی به بحث‌های اینستاگرامی مربوط به این حوزه. زبان می‌خانی. محتوای وبینارت را سامان می‌بخشی. سوالی اورژانسی داری از استاد. چند بار می‌نویسی و خط می‌زنی. ویراسته‌اش می‌کنی. می‌گذاری‌اش تو دیگ تا وقت تمرینجا. کمی تمرین می‌کنی.
    تمرینجا را هستی و صحبت‌های استاد درباره‌ی گلشیری در نظرت جالب می‌آیند. سرزبان را هستی و الهه برای موضوع «اهمیت» مثالی از دل زندگی می‌آورد.
    نویسنده‌ساز را هستی. استاد در بی‌نتی قر و قاطی می‌خاند نام‌ها را.‌ خنده‌ات می‌گیرد.
    سوال هزار کلمه‌ای‌ات را می‌پرسی. هل می‌کنی و نسخه‌ی ناویراسته و داغانش را می‌فرستی. استاد اما از تو همان هم معنی را می‌کشد بیرون. از تفاوت جاده‌چالوسی میان کلماتی چون بارون و بالون و افسانه و اسطوره می‌گوید. از تفاوت در سطح کلمه و در سطح اصطلاح می‌گوید. از این می‌گوید که نباید بچسبیم به ستاره‌ها. از این می‌گوید که افسانه اسطوره منتقدانی جدی دارد. از مقاله‌ها می‌گوید. بعد از وبینار، پیاده‌روی مختصری می‌روی و خود را می‌رسانی به «ترجمه به زبان پدری»
    می‌گردی به دنبال مقالاتی در نقد افسانه‌ اسطوره
    مقاله‌ای از هوشنگ دولت‌آبادی می‌یابی. می‌پنداری که چه سخاوتمند است هوشنگ در خرج کردن صفت. یاد کتابنقد می‌افتی.
    باز به وبینارت می‌پردازی. وبینار فرشته را هستی. بعد از آن نقاشی می کشی و کمی تمرین می‌کنی.
    نمی‌آید نتایج امروز هم‌. اضطراب فلجت می‌کند. از آن فلج‌های متحرک.

    پاسخ

51. چهارشنبه ۲۰‌ آبان
    گزارشِ نیکِ ۱۸۳
    سال‌واژه تغییر

    بینوا حلزون، بارِ سنگینی را به دوش می‌کشد!

    برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
    *این‌سری بیشتر از قبل کتاب خواندم.
    *اغلب روزها صبحِ زود بیدار شدم.
    *برخلافِ گذشته که پختنِ ناهار به نزدیکی‌های ظهر موکول می شد، از شروع گزارش نیک و انتخاب واژه ی تغییر، عادت نیکی پیداکرده ام و آن پختنِ ناهار در اواخرِ شب یا صبحِ زود است.
    *پیاده‌روی یکی دیگر از تغییراتم هست هر چند کوتاه ولی بی‌خیالش نمی‌شوم.
    *تا جایی که یادم باشد آب می‌نوشم حتی جرعه‌جرعه
    *طبق برنامه‌ریزی و نوشتنِ فهرستِ کارهایم، اوقاتِ فراغت بیشتری برای کارهای متفرقه یافته‌ام.
    *به برکتِ وجودِ مدرسه‌ی نویسندگی شیوه‌ی نوشتنم تغییر کرده و امید که تغییرات فراوانی حاصل شود.

    گسترشِ واژگان از فرهنگواره‌ی فارسی‌خلاق:
    *همیشه آشنا= دچار اندوهی شده‌ام که انتظارش را می‌کشیدم. اندوهی که ریشه اش در خودِ من است.راستش، من همیشه غمگین بوده‌ام. این غمگینی را حتی در عکس‌های دورانِ کودکیم هم می‌بینم، این اندوه را، این همیشه‌آشنا را من همواره در خود داشته ام.
    مارگریت دوراس، عاشق، ترجمه‌ی قاسم‌رویین، ص۴۶ و۴۷

    رفیقانه= بعدها ثمربخشی من در کارِ روزانه به چیزی نزدیک به صفر رسید و آذر با خوش‌رویی و درکِ رفیقانه، کارِ سنگین‌خانه، کودکان و دوستان را انجام می‌داد.
    احسان طبری، از دیدارِ خویشتن، ص۸۴

    جدابافتگی= چرا من از برادرهایم تافته‌ی جدابافته‌ای بودم؟ بی‌گفتگو این اندیشه در من دیری نپاییده است.در کوتاه هنگام جدابافتگی را پذیرفتم.آن را همانند سرنوشت دگرگون‌ناپذیر به گردن گرفتم ولی چیزی درون من همواره برابر این جدابافتگی ایستادگی می کرد.
    ابوالقاسم پرتو‌اعظم، خدیش، ص۱۱

    خوشبختانه صبحِ زود بیدار شدم. نماز را خواندم، قرآن را نیز و صفحات صبحگاهم را نوشتم.
    کارهای روزانه‌ام را که هم کلی و هم جزئی نوشته‌بودم نیم‌نگاهی انداختم. با خودم قرار گذاشته‌ام تا صبح شنبه همه انجام شده باشند و شنبه روز از نو و روزی از نو، با هربار تیک‌زدن احساسِ خوش‌آیندی دارم.

    وبینارِ امروز با ۱۵ دقیقه آزادنویسی شروع شد، هرچه پیش‌آید خوش‌آید. من که زندگیم با نوشتن خاطره عجین شده‌است در آزادنویسی یکی از خاطراتم را زنده‌کردم. شرکت در کارگاه خرده‌خاطره باعث شده‌است که ذهنم آن دوردورها را دوره کند و چیزهایی به یاد بیاورد که تاکنون در پستویش محبوس بوده. استاد شعری از محمدعلی بهمنی خواندند با ردیف‌های متفاوت که جالب بود ولی باران خرابکاری کرد و نت با او همدست شد. موفق نشدیم به خاطر این خرابکاری صحبت‌های شیرینِ خانم ساجده حق پرست را هم در خصوصِ شعر بشنویم.

    نمره ام ۷

    پاسخ

52. آهِ یه‌نفر یقه‌ی امروزم رو گرفته بود
    ‌
    دال عزیز
    صبح رو که بیدار شدم، نرفتم سراغ نوشتن. بدون نوشتن صفحه‌های صبحگاهی روزم رو شروع کردم و فکر می‌کنم همین باعث بد پیش رفتن روزم شد. به‌جای صبحونه ناهار خوردم و راه افتادم سمت دانشگاه. وقتی آماده می‌شدم به کلاس دانش‌خانواده گوش کردم و هرلحظه گفتم که خفه‌شو. بعد دویصدهزارتومن وجه رایج مملکت رو دادم که از خونه برسم به دانشگاه. اینجا رو خوب دقت کن دال جان. کلی‌ام دل دل کردم که برم یا نه و درنهایت رفتم. بعد تازه تو مسیر، درِ بطری آبم درست بسته نشده بود و آب ریخت تو کیفم و کتاب «سبزپری» نازنینم خیس شد. خدا لعنتش کنه، رفت روی مخم خیسی برگه‌ها و تا خوردن‌شون. نیم ساعت دیر رسیم سر کلاس. بعد چیشد؟ از بچه‌ها پرسیدم که شما ارائه‌تون رو دادین؟ گفتن نه، استاد هنوز نیومده. گفتم خب خداروشکر پس تاخیر نخوردم. گفتن آره شانس آوردی. گفتن یکی از بچه‌ها رو تو محوطه دیده و گفته یکم دیر میام. یه‌ربع دیگه نشستیم و نیومد. بچه‌ها بلند شدن و گفتن شده چهل‌و‌پنج دقیقه، بلندشید بریم. بلند شدن و رفتن. باورت می‌شه؟ الکی الکی اون همه مسیر رو رفتم و اون‌همه پول دادم. خدا لعنتش کنه. چرا نیومد؟ یعنی چی؟ کاش تو گروه گذاشته بود. بعد دیدم که گوشیم شارژ نداره، گفتم بذار برم بوفه و بزنم یکمی شارژ بشه و بعد برگردم. همینطور که نشسته بودم، گفتم بذار یه پیام بدم ببینم اگه دوستمم دانشگاهه باهم برگردیم و دوباره تنهایی پول اسنپ ندم. بود، گفت ماشینم داره و باهم برمی‌گردیم. شاید باورت نشه، ولی همیشه دو‌و‌نیم یا نهایت سه کلاسش رو می‌پیجوند و میومد بریم، امروز ساعت سه‌و‌بیست دقیقه تازه از کلاس دل کند. یعنی من از دو تا سه‌و‌نیم الکی نشستم تو بوفه و محوطه‌ی دانشکده، بین اون همه مگس. این هفته مگس‌ها خیلی زیاد شدن. انگار جنازه نگه می‌داریم تو دانشگاه. شرمم نمی‌کردن. راه می‌رفتن روی شیشه عینکم. واه. خلاصه که درنهایت رفتم با سرویس‌های دانشگاه تا فلکه و از اونجا با دوستم برگشتم خونه.

    آخرای مسیر وارد وبیکار الهه شدم و بعدم ادامه‌شو تو خونه گوش دادم. پرسیدیم چی اهمیت داره؟ چطور موضوعات رو براساس اهمیت‌شون دسته‌بندی کنیم و بهشون اولویت بدیم؟ با مثال‌های خیلی خیلی ملموس یادش گرفتیم. فکر کنم این خیلی خوب بمونه تو ذهنم چون تو زندگی خیلی زیادتر از همه موضوع‌ها باهاش درگیری داشتم تا الان. بین وبیکارم یوتاب بهم گفت که احتمالن اگر جاری بشم، جاریم رو ببلعم. منم سریع خودم رو تبرعه کردم و گفتم بابا من اینجا زبونم درازه، تو موقعیت‌هایی که باید هیچی به ذهنم نمی‌رسه برای گفتن.

    بعد رفتم وبینار و دیدم وسط آزادنویسی رسیدم. نشستم به نوشتن. هفتصد کلمه نوشتم و خشمم فروکش کرد. بعد استاد وصل شد و شروع کرد به صحبت کردن و وسط صحبت‌ها اینترنت رفت جایی که غم نباشه و درنهایت دوباره خشم من برگشت سرجاش. بعد استاد درست شد و نوبت ساجده بود که اینترنت سرش بازی دربیاره. خلاصه که داستانی داشتیم امروز. (مثل هرروز تو این گلستون‌خونه.)

    بعد از اون زبان خوندم. کلاس داشتم و هنوز یکمی از تمرینام مونده بود. خودم رو رسوندم. خوندم و خوندم و کلاس شروع شد. کلاس خوبی بود. یکی دوجا گیر کردم و تپق زدم که خب طبیعیه. یکمی خجالت می‌کشم بابتش که خب این غیر طبیعیه. تموم که شد کلاس، شام خوردم و گشتم تو اکسپلور و حواسم بود هر پستی رو لایک نکنم که بیشتر از این باعث آبروریزیم نشه. اکسپلورِ دهن‌لقِ لجی. آها راستی تو گشتنام، یه بازی پیدا کردم. بامزه بود. تو گوگول جستجو کنید «وردل فارسی». می‌تونید کلمه‌ حدس بزنید و حرف به حرف بفهمید اون کلمه چیه.

    اینم بگم که دوست دارم تمرینای متفاوتی رو برای نوشتن امتحان کنم و با تو مشترک بشم بعدش. سعی می‌کنم از فردا، بیشتر برای نوشتن وقت بذارم. و البته که خوندن. چندروزیه که دارم فکر می‌کنم من باید خیلی بیشترتر بخونم. خیلی دارم کم می‌خونم همین باعث می‌شه درنهایت یه جایی زرتم قمصور بشه.

    خلاصه اینم از امروز که زیاد نیک نبود و پر بود از فحش و بدوبیراه. اما خب گذشت هرچی بود. فکر کنم آه کارگردان فیلم دیشبی که کوبیدمش یقه‌ام کرده بود امروز. امیدوارم فردا دیگه از سرم برداره و اجازه بده زندگی کنم.
    ‌‌
    حس می‌کنم حلزون امشب بغض کرده 🙁

    پاسخ

53. سال واژه: ساده
    ـ کجا بودم؟
    ـ اولش خونه، بعدش دانشگاه، بعدش دوباره خونه.
    ـ چیکار کردم؟
    ـ شعر خوندی.
    ـ چی خوندم؟
    ـ شاملو و عبید زاکانی. نویسنده‌سازم بود. نوشتی. از چی؟
    ـ از فکرهای بی‌سروته. استادم شعر خوند.
    ـ از کی خوند؟
    ـ محمدعلی بهمنی. کلمه هم از توش برداشتی.
    ـ چی برداشتم؟
    ـ می‌خیالیدم.
    خیال‌باف، خیالیدن، از جاهای دیگه برداشتی، جمعشون جمع شده این کلمه‌های از جنس خیال.

    پاسخ

    1. صبح بود و شکرگزار خواب خوب و صبحانه خوب بودم؛ مثل جنگ‌زده‌ها یا زلزله‌زده‌ها یا بی‌خانمان‌ها ولی هیچ‌کدام نبودم و شکرگزار بودم.
       نوشته‌های بازخوانی نشده مثل رفتارهای نسنجیده‌اند؛ بوی خامی‌شان اشتها را کور می‌کند، اشتهای خواندن، اشتهای معاشرت. یادت هست اِلارُز عزیزم، زنَک حلوا پخته بود مواد را به فلان داد از بس آردش خام بود و کسی نخورد؟ منظورم از خام چیزی شبیه آن حلواست که زهرمار بود.
       چرا من برای کسانی که توی صورتشان نگاه می‌کنم و لبخند می‌زنم آرزوی مرگ می‌کنم؟ حرامزادگی چه نشانی دارد؟
       هر وقت مسافری در راه دارم چرا هزار فکر و خیالِ شوم، هجوم می‌آورد به سرم؟ تماس گرفتم نشد، در نقطه کور بود. پیام دادم: «برگرد دیگه دلم برات تنگ شده کثافت.» نوشت: «چشم زیباترین … دنیا، ساعت ۲ خانه هستم.» و صدایی در مغزم می‌خواند: «ادب برتر از گوهر آمد پدید.» هربار می‌آید، عروسم؛ از صبح دارم حاضر می‌شوم و بوسه در خیابان که فانتزی عاشقانه من است و هربار می‌گوید: «ای بابا!» ولی می‌بوسد.
       آدمها را قصه می‌بینم، داستان. حیف که بلد نیستم بنویسم و تو که می‌توانی و نمی‌نویسی حرصی می‌شوم. نمی‌فهمی. کجاها سیر می‌کنی؟ ناسپاس مُحتکِر. بنشین بنویس. اَه.
       آدمهای زندگیم، من‌اند. آیینه‌اند. تنبلی‌ام، تو. رویاپردازی‌ام، تو. هوس‌بازی‌ام، تو. مهربانی‌ام، تو. خیرخواهی‌ام، تو. کم‌رو بودنم، تو. بندگی‌ام، تو. زنانگی‌ام، تو. ترسو بودنم، تو. جسارتم، تو. آزاداندیشی‌ام، تو. توجیه‌گری‌م، تو. بددهنی‌ام، تو. سگ‌اخلاقی‌م، تو. نظم و انضباطم، تو. بدعهدی‌هایم، تو. ناراضی بودن همیشگی‌م، تو. شاخه به شاخه پریدنم، تو. شطح‌گویی‌ام، تو. مادرانگی‌هام، تو. حسرتهام، تو. محال‌هام، تو. وقت، سوزاندنم، تو. بلندپروازی‌م، تو و می‌دانم کسی جز خودم به زندگیم پا نمی‌گذارد پس از که برنجم، از چه برنجم؟ تن واحده‌ایم. تکه تنم را بکَّنم؟ بسوزانم؟
       سال واژه‌ام را به «اکنون» تغییر دادم: زیستن در اکنون جاودان؛ و حافظ گفت:
       پنج روزی که در این مرحله مهلت داری
       خوش بیاسای زمانی که زمان، این‌همه نیست.
       و مفهوم زمان، هر واژه‌ای در مفهوم زمان، جز اکنون همیشه مرا مضطرب و برآشفته می‌کند.

       پاسخ

54. سال‌واژه: شوق زندگی

    نشسته‌ام توی اتاق. صدای بخاری را می‌شنوم و قلبم آرام می‌گیرد. گرما در این روزها یعنی زندگی. هوا حسابی سرد شده است و فقط یک ساعت خاموش بودن بخاری کافی‌ست تا اتاق تبدیل به فریزر شود. یاد زیرنویس شبکه‌ها می‌افتم که نوشته احتمال قطعی گاز در بیشتر استان‌های کشور است. قطعی گاز؟ به همین راحتی. بله. همه‌اش تقصیر دشمن خاک‌برسر است. وگرنه اگر به مدیران بود که نمی‌گذاشتند آب توی هیچ کجایمان تکان بخورد. یاد یکی از کافه‌های مشهد افتادم. یادم است توی اوج هشدار برای کم‌آبی بودیم. به صاحبان ویلاهای سمت طرقبه و شاندیز برای پر کردن استخر و این‌ها هشدار می‌دادند. در همان روزها بود که کافه‌ای روی آب افتتاح شد. یک سری آلاچیق روی دریاچه بود. کمی بعد از نشستنمان از پنجره‌ی آلاچیق دیدیم که چند نفر بیرون دارند با بی‌سیم با هم صحبت می‌کنند. بعد به سمت ما نگاه کردند. دوباره رویشان را کردند سمت دیگر. کم‌کم خانم درشت و چادری جلوی ما ظاهر شد و گفت باید حجابمان را رعایت کنیم چون این‌جا قوانین خودش را دارد. کمی نشستیم و بعد جل و پلاسمان را جمع کردیم و آمدیم بیرون. بعد دیدیدم که بله این‌جا متعلق به آستان فلان جاست و برای همین است که می‌توانند در هر شرایطی هر کاری که دلشان بخاهد بکنند. همان قضیه‌ی دسته و فرو کردن تا انتهاست. نوش جانمان. حالا قضیه‌ی گاز و گوز است. ببینیم قرار است تا چند هفته‌ی آینده چه شود.
    صبح رفتم باشگاه و آخرین جلسه‌ی تمرینم را گذراندم. خاستم دو روز تعطیل باشم. پنج‌شنبه و جمعه. دوستم را دیدم. گفت برای دختر دوازده ساله‌اش چند تا از نوشته‌های مرا خانده. دخترش خوشش آمده و خاسته وارد کانال شود. دوستم نگذاشته و گفته من فحش می‌نویسم و صلاح نیست بیاید. کمی خجالت کشیدم و گفتم رعایت می‌کنم. ولی دیدم نمی‌شود. ولی واقعن قصدش را دارم که کلامم را تمیزتر کنم. ولی خب یک سری چیزها اصلن جایگزین ندارد. مثلن وقتی یک نفر خیلی تخمی است، من چطور او را توصیف کنم؟ یا وقتی یکی تا دسته به تو می‌اندازد چه جایگزینی دارد؟ یا مثلن وقتی چیزی پیش می‌آید یا کسشری از کسی می‌شنوی و می‌گویی به تخمم. چه جایگزینی دارد؟ شاید هم به‌خاطر محدودیت واژگانم است. نمی‌دانم.
    بعد از باشگاه رفتم مغازه‌ی دوستم. دمنوشی خوردم و آمدم خانه. دوباره سوپی پختم و استراحت کردم. سرماخورده‌ام. چند ساعت خابیدم. فقط در حالت مریضی است که ظهرها می‌توانم این‌همه بخابم. الان کمی بهترم. سوپ دوای درد من است. هرزه‌نویسی کردم. کمی لنا کنارم بود و حسابی داشت عصبی‌ام می‌کرد. چند باری به خودم آمدم و به‌جای فریاد زدن، همراهی‌اش کردم. تمرین‌های در لحظه بودن بی‌تأثیر نبوده‌اند. هنوز اول راهم و کلی کار دارم.
    گاهی توی دلم خالی می‌شود. دوباره با خودم صحبت می‌کنم و ادامه می‌دهم. می‌دانم که تنها نیستم. از راه دور در آغوشتان می‌گیرم و می‌دانم که با هم از این روزها گذر می‌کنیم.

    پاسخ

55. قرار آرامش در کنارت

    می‌گوید اگر بروم یوگا به مراسم ختم سالارمرد نمی‌رسیم. نمی‌روم. عدسی با نان تازه می‌خرد برای صبحانه. چهار نفری عازم تالار خیریه ابن‌الحسن می‌شویم در خیابان زاهد.‌
    چه سوت و کور است مجلس بی‌وجود شکراالله، پسرعمه‌ام. تاج‌های گل راوی غصه‌هایند. شاعری می‌خواند به جای مرشد و چه غم‌وش شخم می‌زند دلتنگی‌هامان را. «ساعت دیواری، من عزیزم رفته، تو چرا بیداری؟»

    شهلا، عروس عمه‌ام می‌گرید و دخترها نیز. به گاه وداع دستش را در دست می‌گیرم. می‌گویم مرامش زبانزد فامیلمان است. دست‌مریزاد دارد این حجم پاکدلی و نیک‌مرامی.

    امروز ناهار قراری داریم با حلقه‌ی ادبی‌مان. بهانه‌ی دورهمی‌مان تسلیتی حضوری است به مرضیه جان یارمحمدی بابت آسمانی شدن اعظم، خواهرش. هم او که دو سال بزرگتر از مرضیه بوده.
    مهسا جان جعفری با طنین‌اش می‌آید. دخترک از مدرسه برگشته و خستگی تحملش را طاق کرده.‌ به هتل کوثر که می‌رسیم ناهید جان راستی و مرضیه را منتظر می‌بینیم در رستوران سنتی مهستان.
    بریان سفارش می‌دهیم و مرضیه برای دخترک چلوکباب از رستوران مجاور.
    مرضیه خاطرات خواهرش را شخم می‌زند و اشک می‌ریزد. از نگر ناهید غم باید گفته شود تا کم‌کم تهی شود.
    از وبینارهای نویسنده‌ساز و کارگاه خرده‌خاطره می‌گوییم و گازخوردهای شاهین. از چالش خرده‌خاطره نویسی در صد کلمه و گِلی که باید به سرمان بگیریم برای دوشنبه‌روز. بحث را می‌چرخانیم تا خنده بر لبان خاموش مرضیه هویدا شود. از نمونه متلک‌های چندش در آن سال‌های دور و دِمُده شدن متلک‌پرانی بین پسران اکنون.
    دوغ سنتی زاگرس به همراه موسیر و نعنا و گردو و کشمش، می‌بردمان به قعر قدح و جوم‌های ماست‌های خوشمزه‌ی قدیمی.
    جا‌به‌جای فضای سبز هتل و کنار سماور قدیمی رستوران، عکس یادگاری می‌گیریم.‌
    طنین کوچولو خسته شده. نق می‌زند. روی زمین می‌نشبند و قدم از قدم برنمی‌دارد. مرضیه باحوصله بچه را توی راه می‌آورد.
    ‌گلدان گل مینیاتوری برکین را تقدیم نگاه سبز مرضیه می‌کنیم و برمی‌گردیم خانه.
    وبینار نویسنده‌ساز امروز قطع و وصل می‌شود. مشکل نت گوشی شاهین است شاید.‌
    برای شام الویه درست می‌کنم.‌ قسمی دیگر از سریال سرخ و سیاه را می‌‌بینیم. گزارش نیک امروز را می‌نویسم و می‌فرستم توی سایت شاهین کلانتری به نیت رستگار شدن.

    ۱۴۰۵/۸/۲۰
    @Maryam_jelvani

    #گزارش_نیک
    #درباره_امروزم

    پاسخ

56. سال واژه: پذیرش
    ترجمه ی ایمیل دریافتی، جای امیدواری دارد.
    خوداتکایی در مسیری ناشناخته، اعتماد بنفس من را بیشتر کرده است.
    “تو پای به راه در نه و هیچ مپرس
    خود راه بگویدت که چون باید رفت”

    پاسخ

57. حلزون می‌رود جنگل. نشود اتگل.

    چهارشنبه است.
    شلوغ‌ست. شلوغی‌اش را گوش نمی‌گیرم.
    می‌نشینم پای کار و بارهای نیم‌کاره و پاره‌پاره.
    آشفتگی‌ام را گوش نمی‌گیرم.
    کتاب‌هایم می‌رسند. ذوق می‌کنم یا نه؟ نکند آمدن کتاب‌ها هم شبیه خودم تکراری‌ست؟ این تکررها را گوش نمی‌گیرم.
    می‌خوانم از فلسفه‌ی پیاده‌روی. چه می‌گوید؟ عجیب کتابی‌ست. مشتاقم بروم تا آخر. نمی‌شود. می‌گذارم تا بماند در صف. زیر ستونی که ساخته‌ام. گوشه‌ی میزم. به موازات هم. روی هم.
    می‌خوانم از تفکر انتقادی. بعد از آن خرچنگ‌های بلوری از مصطفی دشتی. بعد از آن کتاب مترجم‌بودن از عظیم جابری.
    ردیف‌ کردم‌شان. صبر می‌خواهد. بی‌صبری‌ام را گوش نمی‌گیرم.
    در تمرینجا می‌گوید فیلم «خاک آشنا» را ببینید. دیالوگ‌ها چیپ و مزخرف‌ست. می‌بینم. حوصله‌سربری‌اش را گوش نمی‌گیرم. بازیگرهایش را اما دوست می‌دارم. هنوز در فهمیدن آنچه استاد می‌گوید خبره نیستم. می‌فهمم چه می‌گوید. تشخیص برایم رخ می‌دهد اما زبانم الکن‌ست برای نقدش، برای مثل آن‌‌ها که استاد می‌گوید. ناامیدی سر می‌گیردم و من گوش نمی‌گیرم.
    وبیکار الهه‌ نیستم و وبینار نویسنده‌ساز نیست‌تر.
    اما می‌رسم به شیما و فرشته و متین و ندا.
    بیشتر از این انتظار‌داشتن را گوش‌ نمی‌گیرم.

    https://t.me/manesehchtgrh

    پاسخ

58. گزارش‌نیک”1405/8/20″ آبان. روز‌ چهارشنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری‌ بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب‌”یک‌ لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی‌ را خاندم.
    کلمه‌برداری‌ هم از همین کتاب انجام دادم.

    کتاب”نوشی‌ و جوجه‌هایش” از فرنوش‌ مهر‌افروزانی‌ را خاندم

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    وبینار خانم برگی بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار خانم ملایی‌ بزرگوار شرکت کردم.

    وبینار خانم احمدی بزرگوار‌ را هم یا اولش خابم می‌برد یا وسطش.

    اینم‌ از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

59. گزارش نیک | چهارشنبه بیستم آبان‌ماه ۱۴۰۵

    سال‌واژه‌ام: جسارت

    گاهی فکر می‌کنم هرچه بیشتر می‌گذرد، جسور بودن برایم سخت‌تر می‌شود. انگار هر بار که تصمیم می‌گیرم برخلاف عادت‌های قدیمی‌ام رفتار کنم، باید از مانع تازه‌ای عبور کنم. گاهی ترس از ناراحت کردن دیگران، گاهی نگرانی از قضاوت شدن و گاهی همان صدای آشنای درونم که می‌خواهد مرا به عقب برگرداند.
    شاید سخت‌تر شدن مسیر به معنای عقب‌گرد من نباشد. شاید این بار دارم به لایه‌هایی عمیق‌تر از خودم دست می‌زنم که تغییرشان ساده نیست.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

60. صبح مکان آزادنویسی‌ام را تغییر دادم و نتیجه خوبی گرفتم. باعث شد بهتر و بیشتر بنویسم. حتی یک بیت شعر هم نوشتم. رمان «سنگ صبور» را تمام و «دن کیشوت» با ترجمه «محمد قاضی» را شروع کردم. حس و حال شعر سرودن تا بعد از ظهر که سر کار رفتم همراهم بود. آنجا حتی تک‌بیتم را ویرایش کردم و برای آینده‌اش نقشه‌ها کشیدم. در وبینار نویسنده ساز، استاد کلانتری شعری از «محمدعلی بهمنی» به نام «کاسه‌ی آب دیوژن» خواندند و در ادامه خانم حق‌پرست از وبینار «خیال‌خانه» برایمان گفتند. به قول استاد امروز چهارشنبه شعرآمیز و شعرآموز بود.
    چهارشنبه در قالب دست نویسنده‌ساز
    -آزادنویسی به مدت نیم ساعت
    -پیاده روی تا محل کار و برگشت به خانه
    -تکرارآموزی از اشعار سعدی و حافظ و عطار
    -کلمه برداری از رمان «دن کیشوت»

    پاسخ

61. «زیر چنگال شب» را می‌خاندم. خابم نمی‌آمد و دنبال چیزی می‌گشتم برای خاندن که چشمم افتاد به زیر چنگال شب. ناعمه و فرشته ازش گفته بودند. هر دو گفته بودند که بخان. شروع کردم به خاندن و خاندم و خاندم و بعد خابیدم. خابم برد دیگر.
    صبح زود بیدار شد اینبار واقعن زود. هفت نشده بیدار شدم. مریم هم بیدار شد. شاید هم اول او بیدار شده بود و بعد من از صدای او بیدار شدم. گوشی را چک کردم که پیام برداشت بود. دوبار پشت هم برای پیامک. مگر نباید یکبار کم کنند چرا دوبار؟ مریم یک‌هویی پرید و گفت می‌خاهد سوپ بساخد برا ی صبحانه. سوپ را پزید و منم دوباره رفتم سراغ خاندن زیر چنگال شب. هوا سرد بود و دلم بیرون آمدن از زیر پتو را نمی‌خاست. چای خوردیم. و ژله‌ای که دیشب نخورده بودیم را خوردیم. این وسط سریالم را هم دیدم.
    دوباره خزیدم زیر پتو و باز خاندم بله زیر چنگال شب را.
    بعد صبحانه خوردیم. سرد بود و باز خزیدیم زیر پتو. مریم خابش برد و منم همینطور که می‌خاندم خابیدم. یک خاب خوبی بود و اینقدر چسبید که حد نداشت. از خاب شب هم بهتر بود. یهویی بیدار شدم و دیدم ساعت دوازده و نیم است. مریم هم بیدار شد. عکاسی داشت و داشت دعا می‌کرد کاش مشتری کنسل کند. هوا هم که ابری بود. که دید بله مشتری کنسل کرده. پیام داده بود و مریم ندیده بود و بعد هم بلاکش کرده بود. مردم دیوانه شدند. هعی.
    هی می‌خاستم بیایم و هی تنبلیم می‌شد. اصن هوا را می‌دیدم می‌ترسیدم. لباس هم کم پوشیده بود. اینقدر ماندنم ماندم که تمرینجا شروع شد. تمرینجا را دیدم و بعد با مریم بای بای کردم و رفتم پایین. حالا هر چه دنبال می‌گردم در را باز کنم پیدا نکردم بیلبیلکش را. زنگ زدم که مریم از بالا برایم باز کرد.
    تا توی کوچه رفتم یخیدم. رفتم دم ایستگاه. هوا سرد بود. درد هم داشتم. قصد پیاده‌روی نداشتم. حال منتظر بودن هم نداشتم پس پیاده رویدم. رویدم و رویدم. یک خانه‌ی قدیمی دیدم. اسمش خانه ملک بود اگر یادم باشد. یک جایی برای آثار فرهنگی به گمانم. این هم اگر یادم باشد. تازه بازدیدش هم رایگان بود. کلاس‌هایی مثل موسیقی و خیاطی و گوهرسازی و اینجور چیزها داشت. از در و پنجره‌اش عکس گرفتم. به یاد نصیرو. بعد همین‌طور که می‌رفتم یک کتابفروشی خیلی بزرگ دیدم. اما فقط یک قفسه برای رمان‌های ایرانی داشت. حالا بیشتر هم داشت من نمی‌خریدم که. ایح ایح ایح. بعد باز هم پیاده رویدم و رویدم که رسیدم به ایستگاه و اتوبوس آمد.
    اتوبوس بود و آهنگ و بعد هم پیاده روی تا خانه. وسطش عطر هم خریدم.
    تا رسیدم نویسنده‌ساز شروع شد. آزادنویسی بود و بعد هم شعر. شعری از محمدعلی بهمنی.
    وبینار مبینا ملایی بود «ترجمه به زبان پدری (https://t.me/zabanepedari)».
    نوشتم.
    وبینار فرشته برگی بود «من و سلامتی (https://t.me/FereshtehBargii)».
    وبینار متین چپانی بود «خیره به خورشید نگریستن (https://t.me/khirehbekhorshid)».
    و در آخر هم خط‌خطی بود. از احساسات گفتیم و رسیدیم به خشم. خشم را شکل و رنگ و صدا دادیم و بعد مست‌کشی بود و سعی کردیم خشم را بکشیم و اسمی بهش بدهیم. برای من که اسمش شد پَخلَک و کلی هم کیوت شد نمی‌دانم چرا. آهنگ‌ها را برای بچه‌ها فرستادم. بچه‌ها آهنگ‌های پسرهایم را دوست دارند. ایح ایح ایح. وویس را هم فرستادم.
    با بچه‌ها صحبت کردیم و نوشتیم.

    پاسخ

62. گزارش نیک ۱۰
    می‌خواستم نوشتن گزارش‌ را شروع کنم که گوشی‌ام تصمیم گرفت خودش را روی زمین پرت کند. مدام این رفتار را تکرار می‌کند.
    حالا شد دهمین باری‌ که گزارش ثبت می‌کنم. چندباری پیش از این هم جسته گریخته گزارش نوشته‌ام، اما حالا ده روز پشت سرهم است که انجامش داده‌ام. واقعا از من بعید است ده روز پشت سرهم کاری انجام دهم. باید حسابی به خودم افتخار کنم.
    داشتم فکر می‌کردم که این ماجرای گزارش‌نویسی کِی قرار است به پایان برسد و به نتیجه‌ای نرسیدم. احتمالا روزی فرا می‌رسد که در آسایشگاه هستم و کتاب جدیدم در هشتاد سالگی چاپ شده و هنوز دارم گزارش نیک ثبت می‌کنم. وسط ثبت گزارشم حواسم به فیلم جدید بردپیت «قلب هیولا» هم هست. تا اینجا که ماجرایش جالب بوده. و البته غیرمنطقی.
    امروز هم صبحم از بعد از ظهر شروع شد.
    ناهار و نماز و هوا تاریک شد. رسیدم به یادداشت روزانه و هردم نویسی. وقتی زیاد می‌نویسم انگار نفسم بالا می‌آید. احساس می‌کنم کلمات درحال خفه کردنم بوده‌اند و بعد از نوشتن راحت‌تر نفس می‌کشم. سهم مطالعه امروزم را به فروغ دادم. بازهم شعر و شعر. رنگ آمیزی را هم فراموش نکردم. فکرم را آزاد می‌کند. همینطور بافتنی. جالب است. من حتی بافتنی هم یاد گرفتم اما هنوز موفق نشده‌ام کار با کامپیوتر و لپتاپ را یاد بگیرم. از این بیشتر نمی‌تواند مشخص باشد که برای این نسل نیستم. حتی احتمال اینکه بتوانم آتش درست کنم خیلی بیشتر از کار کردن با فِرهای جدید است.
    حال و احوالی هم با گلدان‌ها کردم و کمی آب برایشان بردم. با اینکه آنچنان موفقیت‌آمیز نبود اما بازهم کمی از ویدیو‌های دوره ICDL را نگاه کردم. بعد از آن هم کمی چیزهای ناسالم خوردم و گوشی به دست ولو شدم جلوی تلویزیون.
    فیلم نگاه می‌کنم و گزارش نیک می‌نویسم و احساس می‌کنم در موقعیتی هستم که بسیار خوش می‌گذرد. فردا قرار است حسابی کار داشته باشم. در حدی که قسمت مطالعه دفترم هم تبدیل به لیست خرید شود. باشد که رستگار شویم و نویسنده.

    پاسخ

63. گزارش نیک ۷۹

    روزی سخت و طولانی.

    پاسخ

64. ساعت هفت صبح با صدای گریه‌ی نوزاد از خواب بیدار شدم. چند لحظه گیج و هاج و واج بودم. گریه‌ی بچه هر لحظه بیشتر می‌شد. طاقت نیاوردم، در اتاق را باز کردم. مادر مریم‌جون، دوست صمیمی دخترم، بچه را در آغوش گرفته بود و برای آرام کردنش او را بالا و پایین می‌کرد.
    بچه را از او گرفتم و پشتش را آرام مالیدم. شروع به قدم زدن کردم. کم‌کم گریه‌اش بند آمد و کمی بعد خوابش برد.
    دیروز به همراه همسر و دخترم راهی کرج شدیم برای تبریک دنیا آمدن پسر مریم‌جون . مریم‌جون دوست صمیمی دخترمه و برای ما مثل یکی از اعضای خانواده عزیزه.
    یک روز قبل از حرکت، نان محلی و کاچی درست کردم و کیک پختم. سبدی از گل و بادکنک‌های تزیین‌شده و طلای تولد را هم آماده کردیم و به خانه‌اش رفتیم تا در شادی به دنیا آمدن فرزندش شریک باشیم.
    مادر مریم‌جون حدود دو ماه بود که به خانه‌ی دخترش آمده تا در روزهای تولد نوزاد، کنار او باشد و کمکش کند. از دیدن ما خیلی خوشحال شد و کلی ذوق‌ کرد.
    بعد از ناهار کمی استراحت کردیم. غروب، خانواده‌ی همسر مریم‌جون برای دیدنمان آمدند و اصرار کردند برای شام به خانه‌شان برویم، که قبول نکردیم.
    شب تا دیروقت بیدار ماندیم که همسر مریم‌جون از سر کار برگرده او با وجود اینکه فقط سی سال دارد، هر روز ساعت پنج صبح از خانه بیرون می‌رود و دوازده شب برمی‌گردد. وقتی برنامه‌ی کاری‌اش را شنیدم، دلم برایش سوخت.که چه روزهای سخت و طولانی‌ای را می‌گذراند.
    مریم‌جون در خرید سیسمونی پسرش واقعاً باسلیقه بود. با ذوق و سلیقه خاصی همه‌چیز را انتخاب کرد و دیدن آن همه وسایل قشنگ برایم لذت‌بخش بود. هر بار که مادرش می‌گفت: ان‌شاءالله شما هم از این خریدها داشته باشید، از ته دل خوشحال می‌شدم. من هم با تمام وجودم آرزو دارم روزی این لحظه‌های قشنگ را تجربه کنم.
    بعد از خوردن صبحانه، از مریم‌جون و مادرش خداحافظی کردیم. من و دختر گلم با اسنپ راهی خانه شدیم. ناهار خوردیم و کمی استراحت کردم. بعد به مناسبت ایام فاطمیه تا مسجد محل پیادروی کردم. آنجا همراه دوستانم دور هم جمع شدیم و دعای توسل و زیارت حضرت فاطمه زهرا (س) را خواندیم. بعد از دعا هم برای سلامتی و خوشبختی خانواده‌هایمان و برآورده شدن حاجت همه دعا کردیم. بودن در کنار دوستان و شرکت در این مراسم، حس و حال خوبی به من داد. امیدوارم خدا به حق حضرت زهرا (س)، دعاهای همه را قبول کند و حاجت دلشان را برآورده به خیر سازد.
    بعد از وقفه‌ای که به خاطر دورهمی دوستانه و بیماری مادرم در خواندن جلد سوم رمان «مادران و دختران» افتاده بود، امروز بالاخره خواندنش را تمام کردم قراره جلد چهارم را هم به همراه دوستان هم‌خوان و هم‌نویسم شروع کنیم.
    بعد از آماده کردن شام، در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. اما متأسفانه بعد از بخش آزاد‌نویسی، اینترنت ضعیف شد و کاملاً قطع شد و نتوانستم ادامه وبینار را دنبال کنم.
    بعد از آن در وبینار خانم برگی شرکت کردم. موضوع صحبت درباره ایجاد عادت‌هایی بود که دوست داریم در وجودمان نهادینه شوند. نکته جالبی که یاد گرفتم این بود که برای ایجاد هر تغییری، باید آن کار را بارها تکرار کنیم و تکرار آن را ببینیم. در واقع، با تمرین و تکرار می‌توانیم کم‌کم عادت‌های خوب را در زندگی‌مان جا بیندازیم. از شرکت در این وبینار و یاد گرفتن نکات تازه خوشحال شدم.
    بعد از تماس با شوهرم که بعد از شش ماه فرصتی برایش پیش آمده بود تا همراه دوستانش به گیلان‌زمین برود، به سراغ دفتر شعر «قرمزتر از سفید» رفتم. چند شعر از این دفتر را خواندم و از خواندن شعرها لذت بردم. گاهی خواندن چند شعر خوب می‌تواند حال و هوای آدم را عوض کند و لحظات آرام و دلنشینی برایش بسازد.

    پاسخ

65. آرزوجان پرتلاش سلام

    امروز پر از کار بود و باز هم اتفاقات غیر قابل پیش‌بینی.

    صبح را همزمان با محدثه‌جان شروع کردم به نوشتن شکرگزاری و آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی.

    چندین ساعت به کارهای خانه مشغول شدم.
    دلتنگ خواندن شکوفه‌های عناب بودم تصویرهایش در ذهنم چرخ می‌خورد
    ادامهٔ کتاب آداب دنیا را خواندم.

    وبینار را شرکت کردم آزادنویسی کردیم. اوضاع نت خوب نبود مدام قطع و وصل می‌شد. بعد از وبینار برق قطع شد نزدیک ۴ ساعت برق نداشتیم و میان تاریکی شروع کردم به نوشتن متن و ویرایش و آماده کردن برای انتشار. جالب است آدم وقتی نعمتی را ندارد یا از او دریغ می‌شود قدرش را می‌داند و به خوبی و کیفیتش پی می‌برد. امیدوارم تمرین کنم از هرچه که دارم به بهترین شکل استفاده کنم و فکر به خوبی آن نعمت را نگذارم برای وقتی که نداشته باشمش.

    به ادامه کارهای خانه رسیدم.
    ساعتی را اختصاص دادم به طراحی یک برنامهٔ جدید برای روز و شب‌هایم که با کیفیت و عمق بهتر و بیشتری کارها را جلو ببرم.

    امروز شعرهایی از شیمبروسکا خواندم و یکی از اشعارش راه خود را به متن امشبم باز کرد. دلم برای فصل بهار که چندین و چند دفتر شعر را خواندم و تمام کردم تنگ شده است امیدوارم دوباره بخوانم و خود را لبریز کنم از شعر و کلمات و خیالش.

    در ادامهٔ شب،‌ کنار هم گپ زدیم، شام خوردیم، و سریال دیدیم.

    پایان امشب و گزارش را شعر بخوانیم:

    «در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
    شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

    روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست
    بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

    رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
    همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

    در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
    ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

    بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
    با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

    سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
    تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع»

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

    پاسخ

66. گزارشِ نیک، امروز
    سال‌واژه: «پستاندار درون»

    صبح با ابرهای خاکستریِ تکه‌تکه شروع شد. ابرها حیرت‌آورند؛ می‌توان ساعت‌ها بی‌خستگی تماشایشان کرد. به هر طرف که سر می‌چرخاندی، نقاشیِ آسمان عوض می‌شد.

    بعد از آنکه حسابی در حیاط چرخیدم و خیالم را به آسمان و باد و ابر سپردم، آزادنویسی کردم. بعد هم فهرست کارهای روز را نوشتم.
    امروز خوب پیش رفتم. تقریباً به همهٔ کارهایی که فهرست کرده بودم رسیدم. بیشترشان دوختنی بودند.
    باران فقط یک بار نم‌نم بارید. سارا از نیامدن باران قهر کرد و همه‌اش مرا سرزنش می‌کرد. یکی نیست بگوید دخترجان، مگر من ننه‌ی بارانم که دلیل نیامدنش را از من می‌پرسی؟

    عصر اینترنت افتضاح بود. هنوز هم افتضاح است. در وبینار «نویسنده‌ساز»، یا استاد قطع می‌شد یا من. هیچی به هیچی.

    شب با بچه‌ها کوچه‌گردی کردیم. هوای خنک سرِ ذوقمان آورده بود.
    دو کتاب خواندم: «تقویم بی‌هدفی» و «حیرت».
    موضوع‌هایی که برایم جالب بودند:
    در بخشی از کتاب حیرت نوشته بود: «داروین استدلال کرد که سرخ شدن صورت جلوه‌ای از زیبایی اخلاقی ماست و نشان می‌دهد که ما به نظرات دیگران اهمیت می‌دهیم.»
    و این متن:«حبس در انفرادی برابر با نابودی زیبایی اخلاقی روزانه است.»

    پاسخ

67. برشی نیک از امروز:
    لابلای جمله‌ها و طرح‌های کتاب «نویسنده‌ساز» لایی‌کشان نیشم باز می‌شد. با گذر از هر صفحه احسنت می‌فرستادم و خودم را در صفحات سفید کتاب نگاه می‌کردم. جزو محدود کتاب‌های دیجیتالی بود که خوشم آمد. آخر برای مطالعه _برعکس نوشتن_ اغلب محتاج کاغذم. حالا کاری نداریم، داشت خوش می‌گذشت که کتاب گفت «به خودت تلقین نکن. قلم نویسنده هیچ‌گاه نمی‌خشکد. مادامی که ذهنت کار می‌کند قلمت هم کار می‌کند.» قلمم نخشکید، ولی خودم خشکم زد. آخر به این اصطلاح «قلم خشکیدن» باور داشتم. جمله را چندباره خاندم. دیدم که راست گفته، مگر نوشتن چشمه‌ای به جز اندیشیدن دارد. من دیگر قلمم نمی‌خشکد. سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

68. گزارش نیک ۲۰ آبان ۱۴۰۵
    سال‌واژه: پیوستگی
    روزم را با خواندن چند حکایت از سعدی در «گلستان» آغاز کردم. صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. از سؤال دیروز استاد نوشتم که پرسیده بودند: «چه کارهایی در آزادنویسی و نوشتن، آن را برای شما لذت‌بخش‌تر می‌کند؟»
    برای من، محیط ساکت اهمیت دارد. در شلوغی و سر و صدا تمرکزم کم می‌شود. باید جای نشستن راحت و متناسب با فیزیک بدنم باشد؛ به لطف دیسک کمر و گردن! موسیقی ملایم را دوست دارم که همراهم باشد، نه سمفونی بزرگان موسیقی! قهوه یا چای باید کنار دستم باشد، البته نبودشان هم با یک لیوان آب قابل جبران است. برای نوشتن، کاغذ را به صفحه لپ‌تاپ ترجیح می‌دهم.
    امروز تنها بودم و دغدغه ناهار نداشتم. فرصت خوبی بود تا بنشینم و به نوشتن ادامه داستانم بپردازم. برای قسمت بعدی باید اطلاعاتی درباره تاریخ معاصر ایران به دست می‌آوردم. بعد از جست‌وجو و بررسی، قسمت ۸۲ داستان را کامل کردم و منتشر کردم.
    در ویبینار الهه علیزاده و ویبینار نویسنده‌ساز شعر‌آمیز و شعر آموز با خوانش شعری از محمد علی بهمنی وتوسط استاد و اموزش شعر از زبان ساجده حق پرست شرکت کردم. آزادنویسی عصرگاهی معمولاً به دلچسبی آزادنویسی صبح نیست. شاید به این دلیل که صبح‌ها پس از استراحت، انرژی و ذهن تازه‌تری دارم.
    امشب شب ویبینارهای من بود.
    در ویبینار فرشته برگی با عنوان «من و سلامتی»، درباره اضطراب صحبت کردیم و نامه‌ای عاشقانه به چیزی نوشتیم که دوست داریم انجامش بدهیم، اما هنوز نتوانسته‌ایم. من برای نازنین، پیاده‌روی، نوشتم: «چرا تو از من و من از تو فراری هستیم؟»
    سپس در ویبینار متین چپانی با موضوع «قدرت آسیب‌پذیری | مرزگذاری | مردمان کجاست؟» برای نخستین بار شرکت کردم و تجربه خوبی بود.
    ویبینار خط‌خطی ندا احمدی هم خیلی خوش گذشت. خشم را نام‌گذاری کردیم، برایش رنگ و نام یک حیوان انتخاب کردیم و بعد آن را به تصویر کشیدم.
    تکه‌های گزارش نیکم را کنار هم گذاشتم تا برای تحویل به استاد آماده باشد. حالا امیدوارم چشم‌هایم اجازه بدهند چند صفحه آخر کتابم را هم بخوانم.
    #گزارش نیک
    زری قوام

    پاسخ

69. – صبح زود کلاس خیاطیم رو کنسل کردم و به جاش خابیدم.

    – بیدارم کردن و مجبورم شدم زنگ بزنم اداره برای پودمان. گفتن لازم نیست تا اونجا برم و خدا رو شکر کلاسا از این هفته شروع نمیشه.

    – رفتم آرایشگاه. موقع برگشت برای خودم شال و کرم آبرسان خریدم. دو تا ازش خریدم که مثل سری قبل نشه که هر جا می‌رفتم نداشت.

    – دوش گرفتم و لباس شستم.

    – با دوستم صحبت کردم که خیلی وقت بود باهاش حرف نزده بودم.

    – توی وبیکار الهه و شیما و آقای چپانی شرکت کردم.

    – توی وبینار خط‌خطی شرکت کردم و خشم کشیدم.

    – چالشعر روزانه رو انجام دادم و تیکش رو فرستادم.

    پاسخ

70. برای سال‌واژه‌ام «زبان» امروز فکریشه دو را که هدف روشن کارگاه «پرورش قوه‌ی زبانی به کمک پرسش‌گری» است، مرور می‌کنم. صدق‌سنجی یکی از ویژگی‌های اصل‌موضوعه است. صدق گفتار و اندیشه‌ی ما با زبان منطق سنجیده می‌شود.
    درک مطالب با تکرار برایم ممکن می‌شود.
    بیست دقیقه پیاده‌روی می‌کنم. به پرسش از ریشه‌ها فکر می‌کنم. درک پایه بدون بازگشت به آن سخت است. ما زمانی به دنیا آمدیم، که وسط ماجرای حیات هستیم. بار تاریخ گذشته و آینده را حمل می‌کنیم. برای گریز از سر‌شاخه‌ها باید برگردیم و از ریشه‌ها بپرسیم. با زبان‌آموزی.
    در آزادنویسی، آنچه در سرزبان آموختم را تند و تند می‌نویسم. جمله‌ها سرریز می‌شود.
    امروز موضوع «اهمیت» است، مولفه‌ی دیگر از معیارهای جهان‌شمول فکری.
    وقتی بتوانیم تشخیص دهیم در وقایعِ زندگی چه چیزی اهمیت دارد، رنج ما می‌کاهد.
    الهه با مثالی آشنا (تقلید)، یافتن اهمیت ماجرا را نشان می‌دهد.
    کلمه‌هایی در فایل کلمه‌برداری می‌نویسم.
    کرشمهُ ساقی، خوشاب، درخت کام و مرادم.

    در بازخانی رمان شب‌هول، تا صفحه‌ی چهل پیش می‌روم. در حیرتم از تغییر زاویه دید و نثر وزین شهدادی.
    از غزلِ
    «نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر
    هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر»
    رونویسی می‌کنم.

    بخاطر باران نت استاد قطع می‌شود. بعد از مرور دست نویسنده‌ساز، برایمان شعر
    «کاسه آب دیوژن» از محمد‌علی بهمنی را می‌خاند.
    موضوع ایجاز است و توانمندی شاعر. بعد از وبینار دوباره شعر را می‌خانم. شاعر بعد از حذفیات می‌رسد به:
    «من
    دریا
    غزل
    تو.»
    ردیف، قافیه، کلمه‌ها و فعل را پاک می‌کند.
    در کمال ایجاز با چهار کلمه شعر می‌سازد.
    می‌تواند بسیار الهام‌بخش باشد‌.
    می‌شود ساده اما پرُمایه نوشت.
    بن گوتمان «در کمال سادگی» اشاره می‌کند، «چرا سادگی برنده است.»
    او می‌گوید «بیشتر چیزها را به یاد نمی‌آوریم. آنچه را فکر می‌کنیم می‌دانیم، نمی‌دانیم.»
    وقتی طرح ساده یا جمله‌ای ساده را می‌بینم آسان به خاطر می‌سپرم. سادگی حس روشنی و وضوح دارد. با عناصر ساده بهتر ارتباط برقرار می‌کنم.
    پیچیدگی سبب می‌شود نتوانم جزئیات را بخاطر بسپارم. بی‌اعتنایی به جزئیات از روی بیماری عصر حاضر، حواس‌پرتی است. بهتر است روشن، شفاف و ساده بنویسیم.

    پاسخ

71. خلاصه‌اش می‌شود این‌که:
    درس خواندم. وقت تلف کردم. کتاب خواندم. خیال کردم.‌ تمرین‌جا رفتم و همین.

    ۲۰ آبان| شماره‌ی چهل و هفتم

    پاسخ

72. استاد چرا حلزون کیلکی‌باش شده یه شونه حسابی می‌خواد که موهای سبز تیغ تیغی‌اش رو بخوبونه‌ها. 🙂

    پاسخ

73. بیستم آبان‌ماه صفر پنج

    دوستان جان امیدوارم روز خوبی را پشت سر گذاشته باشید.
    صبح کمی از کتاب «هنر درمان» یالوم خواندم. دومین بار است. درمان شوپنهاورش را هم خواهم خواند.
    امروز کامل روی نوشتن مقاله دانشگاهی متمرکز بودم. زنگ تفریحم شد رفتن به وبیکار سرزبان. آن‌هم با این قید که شنونده خواهم بود. اما نشان به آن نشان که از بس الهه علیزاده مثال چالش‌برانگیزی برای جا انداختن معیار «اهمیت» تفکر انتقادی بیان کرد، کودک درونم وسط میدان بود و دائم برای کیس مطرح شده با رنج به خاطر رقابت جاری نسخه می‌پیچید. روحم شاد شاد شد. شاید برای همین فکر می‌کردم امروز پنج‌شنبه است. آخر قبلش داشتم گروه هماهنگ می‌کردم. با تذکر پروین‌جان متوجه شدم پنج‌شنبه نیست.
    خیال کردید فعالیت‌هایم زیاد نبود، نمی‌توانم گزارش نیک پرو پیمان بنویسم؟ زهی خیال باطل. دلم برای رونویسی، آزادنویسی، ضبط روزگفتار و کتاب خواندن تنگ شده. ان‌‌شاالله فردا قضای‌شان را به جا می‌آورم.

    شب همگی بخیر باشد و خواب طلایی ببینید. دیشب که خواب من به خاطر وریتی« Verity» خراب شد و مدام درگیر بودم. گرچه فیلم خوبی بود و نویسنده و همسرش دست اندرکار تحریف واقعیت بودند. گرچه نویسنده دوم که خب نویسنده اول را از راه بدر کرد، همه‌ی تحریف واقعیت را انداخت گردن نویسنده و نه همسرش. چون همسرش را تصاحب کرده بود 😊. کیف کردید؟ چه نقد فیلم خوبی. ریشه وِریتی را در آوردم: « اواخر انگلیسی میانه: برگرفته از فرانسوی باستان verite، از لاتین veritas، که خود از verus به معنای «راستین» گرفته شده است.»

    قهرمانی
    #گزارش_نیک

    پاسخ

74. گزارش نیک ۱۸۳ فرح

    از ساعت ۷ بیدارم چقدر خواب دیدم چقدر این روح ناآرامم منو جاهای مختلف برد. اما تا آمدم بنویسم نتوانستم با کلمات جمع‌وجورشون کنم و چند دقیقه بعد همه‌ی صحنه‌ها یادم رفت.
    بلاخره با کش‌و قوس خودم را از تختخواب ساعت ۸/۵ بیرون کشیدم. لباس خوابم را که در طول شب دوبار عوض کردم از کلفت به نازک تغییر دادم را برای بار سوم عوض کردم و بلوز نازکی پوشیدم. اتاق خواب من روبروی کوه‌های شمال فرحزادی است بدون نور خورشید. اما هال و اتاق لیلا پر از نور و آفتاب. این اتاق در سایه است، اما برای موش سرمایی چون بدن من هیچ خوب نیست.
    صبحانه خوردم. و در آفتاب نشستم. شروع کردم به خواندن گزارش نیک دوستان. و نصف گزارش نیک دیشب را نوشتم و دوباره برای سایت شاهین کلانتری پست کردم.

    آشپزی : ۴ کدو سبز را حلقه کردم و سرخیدم.
    گوشت چرخ کرده را با پیاز داغ ‌و رب فروان سرخ کردم و یکساعت آرام پختم .
    برنج را بصورت کته اما با آب کمتر پختم.
    کمی از کته را با سه قاشق ماست و کمی زعفران آب‌کرده و یک عدد تخم‌مرغ برای ته قابلمه ته‌چین کردم.
    لایه به لایه برنج و کدو حلقه شده سرخ شده در روغن و گوشت تف داده شده در رب را روی ته چین ریختم.
    برای زیبایی غذا کمی زرشک با زعفران و روغن تف دادم و لابه لای پلو ریختم.
    البته این نوع ته چین را میتوانیم با گوشت تکه‌ای، و یا بجای کدو با بادمجان سرخ شده هم بپزیم
    خواب نیمروزی بعد از ناهار و دوساعت تایپ مطالب برای کانال خیلی هم نچسبید.
    شرکت در وبینار نویسنده‌ساز : در آزاد نویسی ۱۵ دقیقه نوشتم:
    بعد از ظهر بعد از ساعتی کار رفتم در تختخواب که کمی درد کمرم را آرام کنم در ضمن که تلگرام دوستانم را می‌خواندم، خوابم گرفت.‌‌ فضا اتاق سرد بود.چیلر کار می‌کند اما هوا همچنان سرده . این مشکل منه همه در آرامش و گرما با لباس آستین کوتاه و تابستانی در بهار خونه زندگی میکنند و من در زمستان بسر می‌برم. همچنان ژاکت‌های نازک و کلفت در اطراف خونه پراکنده کرده‌ام. الان انگشتانم کمی سِر شده . یکساعت زیر پتو تدی بودم اما همینکه دستم بیرون می‌آمد خواب از سر می‌پرید ، اصلن نخوابیدم که از خواب بپرم. در حالتی چشم‌باز در فضایی یخچالی فقط دراز کشیده بودم.. پاهایم که از پتو بیرون می‌آمد، انگار شلاقی از سرمایه به من ضربه میزد. و تا پا را به داخل پتو می‌بردم گرم می‌شدم . یکساعت لمیدن در یخچالِ اتاقم را بلاخره برنتابیدم. و خودم را از آن برزخ سوز و سرما نجات دادم. آمدم در هال در حالی که بدنم درد می‌کرد. گوشه‌ای گز کردم….
    دیدن فیلم MissYou,Love You فیلمی امریکایی محصول ۲۰۲۶ که حسابی منو مشغول خودش کرد. زنی در سوگ همسرش دومش بود. که با دستیار پسرش که برای کمک به برگزاری مراسم یادبود همسرش آمده بود از زندگی‌اش افشاگری‌های میکند.
    🐌
    حلزون مدرسه نویسندگی در فضایی پر از چالش گرفتار شده. باید راه‌های کوهستانی و صعب العبور را طی کند برای آرزو موفقیت دارم.
    ✍️
    مگر فایده‌ای هم دارد!
    به درختی که تبدیل به هیزم شده
    بگویی باغبان پشیمان است…!
    ( جمال ثریا)

    پاسخ

75. به نام خدا
    گزارش نیک ۱۸۳:
    همیشه رفیق عزیز
    بگویم برایت از امروز که چهارشنبه است، روز محبوب من در هفته. روزم را با نوشتن آغاز می‌کنم، چند صفحه شکرگزاری.
    از کتاب «نویسنده‌ساز» می‌خانم:
    ۱- ایده‌هایی که نمی‌نویسی، در سرت می‌گردند.
    زخم چیزی است که نمی‌نویسی.
    ۲- در نوشته‌هایت از حواس پنج‌گانه بیشتر استفاده کن.
    ۳- مانیفستی شخصی داشته باش و پیوسته آن را به‌روز کن.
    من می‌نویسم تا…
    من می‌نویسم چون…
    من می‌نویسم برای…
    ۴- برای نوشتن متکی به انگیزه نباش. انگیزه‌ات ممکن است دیر یا زود کم‌رنگ شود یا از بین برود. نویسندگی حرفه‌ای تازه از این نقطه آغاز می‌شود.
    ۵- خیال کن بی‌استعدادترین نویسنده‌ی جهانی. حالا با خیال راحت بنویس.
    ۶- جان‌بخشی به اشیا تمرین مناسبی برای تقویت تخیل و تجربه‌ی تنوع در نوشتن است. از زبان هر چه بی‌جان است بنویس.
    با الهام از جملات کتاب «نویسنده‌ساز» هزار کلمه تایپ می‌کنم که آزادنویسی است، این‌بار بیشتر از تخیلم می‌نویسم.
    بخشی از کتاب «رودراوی» را می‌خاندم. خاندن این کتاب کند پیش می‌رود، گاهی صفحه‌ای را بیش از یک‌بار می‌خانم، اما از خاندن این کتاب خیلی لذت می‌برم.
    در وبینار «نویسنده‌ساز» شرکت می‌کنم. پانزده دقیقه آزادنویسی می‌کنم. این باهم‌نویسی‌ها از بهترین اوقات روز من هستند. استاد از دست نویسنده‌ساز می‌گویند و اسامی دوستانی که گزارش‌نیک نوشتند را می‌خانند، خوشحالم اسم من هم در کنار اسم دوستان قرار می‌گیرد. استاد شعری بسیار زیبا و خلاقانه از کتاب «این خانه واژه‌های نسوزی دارد» از محمدعلی بهمنی می‌خاندند. ساجده‌جان مهمان وبینار می‌شوند و از شعر می‌گویند، من از ساجده‌جان خیلی می‌آموزم، امیدوارم موفق باشند. بقیه‌ی وبینار هم به پرسش‌وپاسخ می‌گذرد. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    بعد از وبینار توانستم نیم ساعتی به پیاده‌روی، یا همان آزادنویسی با پا بروم. هوا تاریک بود، اما همین که از خانه بیرون آمدم و هوا خوردم، چسبید.
    در کتابخانه‌ی شعر محبوبم پرسه زدم و خاندم شعر و شعر و شعر.
    داستان‌های «هزاررنگ» و «صدف» را از چخوف خاندم، خیلی لذت بردم.
    در آخر هم روزنویسی کردم و خودم را کاویدم و نامه‌ای نوشتم برای تو، همیشه‌رفیق مهربانم.
    کلمه‌ی امروز: «تمرد»؛ سرپیچی، تخلف، طغیان.
    محبوب امروز:
    محبوبم
    شما از همه چیز خبر دارید؛
    بگو در انتهای آه‌های من چیست
    که مرا دلتنگ می‌کند؟!
    — محمدصالح علا

    پاسخ

76. امروز زیاد کار نکردم اما زیاد به عادی‌جاتِ دوست‌داشتنی پرداختم.

    صبح را با قهوه و در جستجوی زمان از دست رفته آغازیدم. آدم نمی‌داند چقدر برای ساده‌ترین عاداتش ذوق می‌کند. از رمان دور بودم و حالا در قسمت ارتباط‌گیری گیر کرده‌ام. اولِ رمان‌ها پل صراط‌شان است. باید صبوری کنی و رد شوی وگرنه کتاب می‌رود توی کتابخانه تا یک سال بعد که بخانی‌اش و بفهمی چه چیزی را ول کرده بودی.
    در قسمت پل صراط به سر می‌برم.

    از پنجره بیرون را نگاهیدم و سرما دعوتم می‌کرد به تخت‌خاب اما باید می‌رفتم دانشگاه. غیبت‌هایم پر شده و سرما تازه آغاز. من هم در سرما خانه و پتو و کتاب را ترجیح می‌دهم به بیرون فعالیتی.

    دانشگاه که تمام شد رفتم به کتابفروشی سر زدم ولی چیزی نخریدم. کتاب سیر حکمت در اروپا را نشان کردم برای هفته‌ی بعد.

    بجایش از کلاس مجازی سوءاستفاده کردم و رفتم کار عقب‌اندازِ گواهینامه را راه بیاندازم.زمان برد اما از دوشم برداشته شد.‌ کلی فحش نسارِ آنی کردم که وقتم را گرفت و مسببش شد. اما بجایش یاد گرفتم ساز و کار تصادف‌ها را. ساز و کار شخصیت آدم‌ها را. تازگی بیشتر حواسم را جمع می‌کنم تا مقل تصادف اولم بتوانم از حقم دفاع کنم نه اینکه مثل دومی ضعف نشان بدهم. آرزو کردم دسگر اینطور موقعیت‌ها پیش نیاید. اما دیدم می‌آید و من هم مجبورم یاد بگیرم.

    آمدم خانه و باز رمان بود و قهوه‌ و غرقگی. بعد مدت‌ها نویسنده‌ساز بود و قطع و وصلی. بعدش زبان بود و قطع و وصلی.

    امروز کلی وبینار شرکتیدم و از تمرین‌هایشان لذت بردم. با فرشته نامه نوشتم به پیاده‌روی و با ندا خشم را نقاشی کردم. کلی قرار بود از اول هفته به وبینار ندا برسم ولی خاب نمی‌گذاشت. حالا که رسیدم خوشحالم که مست‌کشی را تجربیدم.

    پاسخ

77. سال واژه: تداوم.
    – خواندن کتاب سه سال از زندگی من از چخوف برای تکرارآموزنی.
    – ویرایش داستان.
    – پیاده‌روی به مدت یک ساعت: آزادنویسی با پا در هوای خوب پاییزی در بابلسر. ازتون دعوت می‌کنم به بابلسر تشریف بیارید. اینجا شهر خیلی زیبایه و هوا هم این روزا خیلی عالیه. اومدید به من پیام بدید با کمال میل و خوشحالی میزبانتون هستم☺️💕
    – شرکت در وبینار نویسنده‌ساز با شاهین کلانتری.
    رفتن سراغ دست نویسنده ساز.
    15 دقیقه آزاد‌نویسی.
    کلمه‌برداری: که مثل همیشه بچه‌ها با انبوهی از کلمات وبینار رو بمباران کردند.😊
    تکرار آموزنی: شعر خیلی زیبا و جالب از محمد علی بهمنی.
    و بعد در حین خواندن اسم ما در گزارش نیک اینترنت بازی در آورد اونم هم به علت بارون و …
    ساجده حق‌پرست هم بنده خدا نتونست خیلی خوب ارتباط برقرار کنه و درباره شعر حرف بزنه.
    – درست کردن یک شام خوشمزه همراه همسر.
    -خرید برای خونه.
    تا گزارش نیک بعدی خدانگهدار❤️

    پاسخ

78. سال‌واژه‌ام: صبر
    صبح با صدای زنگ گوشی بیدار می‌شوم. ساعت هشت‌ونیم، پیک کتاب‌ها را می‌آورد: شازده احتجاب اثر هوشنگ گلشیری، سقوط اثر آلبر کامو و اتاق شماره ۶ از چخوف.
    سقوط را با خودم می‌برم مغازه. تمام داستان یک تک‌گویی بلند است، اما راوی تنها نیست. با کسی حرف می‌زند که حضور و پاسخ‌هایش را باید از لابه‌لای کلام خودِ راوی حدس زد. تا به حال داستانی با این فرم و زبان نخوانده‌ام، البته دلیلش روشن است، کتاب خوب کم خوانده‌ام.
    تمرین‌جا را نیمه‌کاره گوش می‌کنم. در تکاپوی خرید برای مهمان‌های امشبم. بعد می‌روم خانه. می‌شورم و تی می‌کشم و می‌سایم تا خیال‌ جمع شوم همه‌جا برق می‌زند.
    بعد می‌رسم به مشق‌نویسی و ادای داستان طاهر را درآوردن. مامان یک ریز دم گوشم حرف می‌زند. کلمات را روی کاغذ گم می‌کنم. عطایش را به لقایش می‌بخشم تا عمه و دخترهایش برسند. چند صفحه از شب هول را باز می‌کنم و کلمه‌برداری می‌کنم و چند خطی هم آزادنویسی می‌کنم.

    پاسخ

79. شاه‌کلان، نامی که برای استاد برگزیدم، عجب حلزونی کشیده!
    سیدنیم‌ایکس اکسپرسیونیست، نامی برای حلزونش. سید برای نگش، فامیلیش هم که عیان است چرا، حس و حال خطوط.
    امروز برای هیچ بر هیچ پیچیدم، مثل شش سال گذشته، امروز هم گذشته شد.
    تا لِم این گزارش دستم بیایید فعلن همین.
    به اندازه‌ی 3 نفت‌کش غرق شده در تنگه، بوس و گاز و قلقلک تقدیم‌تان می‌کنم البته با حفظ شئونات.

    پاسخ

80. آزادنویسی را در صفحات صبحگاهی قرار دادم.
    قرار بود بعد از رساندن پسر به دانشگاه ماشین را برای سرویس به سایپا ببرم. باران اول صبح برنامه را کنسل کرد.
    بعد از چند بار سوار و پیاده شدن درِ این تره بازی و آن سوپر مارکت و نانوایی بربری که نان تمام کرده بود، برگشتم منزل.
    صبحانه خوردم و کمی آشپزخانه مرتب کردم. چی بپزم و چه کار کنم. باران بند آمد هوایی تمیز و عالی. ابر آسمانی قشنگ و هوای دلچسب و لطیفی برای ما ساخته. سر و ته ناهار هم رساندم زدم بیرون. ماشین بردم سایپا. برخلاف همیشه که اول صبح می‌رفتم و توی صف منتظر می‌ماندم.‌ تا رسیدم ماشین را برای سرویس بردند.
    خودم همان دور و بر قدم زدم. پیاده رویی کوتاه. تعویض روغن و فیلتر و آچارکشی شش و سیصد.‌ یا خدا. آه از نهاد کارتم بلند شد. سرویس قبلی یک و خورده‌ای بود.

    در راه برگشت رفتم کاهو بخرم چشمم به گل‌کلم افتاد. چند روزی است به فکر درست کردن ترشی‌ام. عکس شیشه‌های ترشی اعظم‌جان اشتهایم را بیشتر کرد. گل‌کلم و بادمجان و فلفل سبز خریدم.
    بعد از ظهر گل‌کلم و بادمجان را تکه کردم و سه‌چهار دقیقه جوشاندم،
    آب‌کش کردم و رفتم مسجد. امشب شهید گمنام مهمان محله ما بود.
    اشک‌ها در استقبال و بدرقه استخوانهای عزیز کدام پدر و مادر ریختیم، که چشمشان به راه و گوششان به زنگ ماند تا خاموش شدند. می‌دانم که حالا بعد از چهل سال پدر و مادر اینها آروزی خبری از عزیزشان را با خود برده‌اند. آمده‌بودند پیر و جوان. مرد و زن کوچک و بزرگ. عزیز همه هستند اینها.
    خواندنم همان «مادران و دختران» است این روزها.
    کتابخانه مرکزی دانشگاه پسر به مناسبت هفته کتاب و کتابخوانی اعلام مسابقه هایکو کرده: با کنار هم قرار دادن عنوان‌های سه کتاب عبارتی زیبا بسازید.
    قبول که شد، برای همراهی‌اش در کارهای ثبت نام، عضو کانال دانشگاه شدم. هنوز هم عضو هستم.
    «من رؤیایی دارم
    از پس آبی زلال
    به نرمی باران»
    تصویر سه کتاب روی هم گذاشته‌ی پوستر اعلام مسابقه بود.
    جلوی کتابخانه که نه، قفسه کتابهایم ایستادم تا هایکو بیرون بکشم از عنوان آنها. چندان بالا پایین نکردم. به این شبه‌هایکو‌ رسیدم:
    «تنگسیر
    مردی که می‌خندد
    سهم من از دریا»
    گرم نوشتن گزارش نیک از نوشته‌های پراکنده طول روز بودم که از وبینار خط‌خطی ندا جا ماندم. حیف شد باید منتظر ویس جلسه بمانم.

    پاسخ

81. 1. سال‌واژ‌ام: استمرار
    2.پیاده‌روی در باران که یک تجربه ی عالی بود.
    3. شرکت در وبینار نویسنده‌ساز و آزادنویسی کردن به مدت 15 دقیقه
    4. شرکت در وبینار خط‌خطی از ندا احمدی که این جلسه خشم را به صورت شکل در آوردیم.

    پاسخ

82. اگه روزی بتونی به هر چی در تصورت میاد واقعیت بدی، به چه تصاویری جان میدی؟
    ممکنه به نابود کردن هم فکر کنی یا به تغییر غیر‌قابل بازگشت چیزی یا کسی؟
    حتی سخت‌تر، گاهی ما به مرگ و خودکشی فکر می‌کنیم و هر کدوم تصاویری ازش داریم. ممکنه دلت بخواد به جای خیال، رویا یا ذهنت در واقعیت عملیش کنی؟
    فهمیدی چی میشه؟ تو با این توانایی در جایگاه فرمانروا و خالق هستی قرار می‌گیری و قادر هستی به هر پدیده‌ای جان بدی یا ازش جان بگیری.
    اما اگر چنین بشه دیگه احساس رهایی و آزادی می‌کنی ؟
    حالا اگر کشتن و آفریدن همه برات شدنی باشه غیر از خودت چی؟
    نبود خودت فقط یه شرط داشته باشه؛ خاق یکی مثل خودت با توانایی جان‌بخشی به خیال، رویا و تصاویر ذهنی
    همچنان فکر می‌کنی این امکان بهت قدرت و آزادی میده؟
    —————-‘———
    می‌دونم نوشتن راه نجات از ذهن آشفته است اما باز کوتاهی می‌کنم، می‌دونم ورزش واجبه برای رهایی از بدخوابی و اسپاسم‌های عضلانیم همچنان وقت کافی براش ندارم.
    می‌دونم فیلم و کتاب خوب آروم می‌کنه تلاطم روانمو ولی حوصلشونو ندارم.
    می‌دونم سر شب خوابیدن برابر با درخشانی فرداش اما زکدتر از ۱۲ نمی‌خوابم.
    مهمتر، می‌دونم با نوشتن برنامه روز بعد حداقل ده هیچ جلوتر از بقیه‌ای

    پاسخ

83. ساعت ۴:۴۵ صبح باران شروع شد. قاعدتن آن موقع نباید می‌فهمیدم ولی بیدار بودم و صدایش را شنیدم. شاید هم زودتر شروع شده بود و من در آن ساعت بیدار شدم. دیشب قرارم بود که ۱۰ در تخت باشم‌. بودم، اما جلسه‌ی بازخورد تا حدود ۱۱:۳۰ طول کشید. پس چرا من در این ساعت بیدارم؟
    کاش چتر برداشته بودم. چراغ دفترم را روشن می‌کنم‌. کاری که در روزهای آفتابی نمی‌کنم. چند دقیقه می‌نشینم پشت سیستم. چراغ مزاحم دیدن بیرون است، پس دوباره خاموشش می‌کنم و به جایش پرده‌ی کرکره‌ای پنجره را بالا می‌کشم که تاثیر چندانی ندارد.
    موقع برگشت باران بند آمده. کاش دوباره ببارد. Journeys out of the body را ورق می‌زنم. از اهمیت دادن و جدی گرفتن رویا می‌گوید. از این‌که از بچگی یاد گرفته‌ایم فقط بیداری را واقعیت بپنداریم.
    شب در داروخانه عصبانی شدم. معمولن کمتر پیش می‌آید. من با بیمارانی که آنتی‌بیوتیک بدون نسخه می‌خواهند مدارا می‌کنم، علائمشان را جویا می‌شوم و اگر واقعن نیاز داشته باشند می‌دهم. دختر جوانی درخاست آنتی‌بیوتیک کرد اما هیچ نشانی از عفونت نداشت. در عوض برای مشکلی که موجب مراجعه‌اش شده بود (و ما به آن شکایت اصلی بیمار می‌گوییم) دارو دادم. چند دقیقه بعد مرد جوانی آمد و همان آنتی‌بیوتیک را خاست. توضیح دادم که بدون نسخه نمی‌شود. او هم داروهایی که به دختر داده بودم را درآورد و با بدترین لحن -انگار که با کلاهبردار طرف است- حرف‌های نامربوط زد و گفت اینا رو پس بگیرید. من البته داروها را گرفتم اما به خاطر بی‌ادبی‌اش دعوایش کردم. و بعد مجبور شدم تا پنج دقیقه نفس عمیق بکشم و برای چندمین بار به خودم یادآوری کنم خونسرد باش.
    راستی یک خودکار خوش‌رنگ هم هدیه گرفتم. این دومین خودکار در چند روز گذشته بود.
    شب بعد از ورزش‌های اصلاحی می‌نشینم به خاندن متن‌های دوستان و زمان خابم می‌گذرد.
    هرشب مشتاقم ببینم شاهین‌خان در صفحه‌ی گزارش نیک چه جمله‌ای را نقل کرده‌است. امشب اما چیزی دشت نمی‌کنم.

    پاسخ

84. خاب دیدم ولی در خاطرم نمانند که بنویسمشان.
    در سه صفحه‌ی صبحگاهی، خودگویی هم نوشتم و برنامه‌های روز را فهرست‌بندی کردم.
    تار نواختم. بدون نت‌.
    در تمرین‌جا با کتاب مزرعه‌ی کوزه‌گر آشنا شدم. چند وقتی بود که به دنبال رمانِ پلیسی می‌گشتم. گاهی آزادنویسی‌هایم جنایی می‌شوند.
    چخوف و دل‌دادگی، بعدازظهرم را مالِ خود کردند و عبارتهای زیر را در فهرست کلمه‌برداری جا دادند.
    مطنطن، جار و جنجال، بزدل، آروغ زدن، کپه‌کاغذ، کرشمه می‌فروختم، زخمش را ناسور می‌کرد، سست‌عنصر، موش‌مردگی، سکه‌ی زر در لجن حل شود، تنداتند.
    در هر لحظه‌ی پیاده‌روی رنگِ آدمها را گرفتم و خودم را جایِ آنها دیدم‌. دانش‌آموز، میوه‌فروش، راننده، مکانیک، ماست‌بند، نانوا، ترشی‌فروش. شادمانم که آدمها را دوست دارم. دقیق شدم در رفتارشان، رقص نانوا به‌گاهِ خمیرزنی، شل راه‌رفتن بچه‌های مدرسه، ولو شدن مکانیک روی زمین، ترغیبم کردند به نوشتن.
    در آزادنویسیِ نویسنده‌‌ساز از باقیمانده‌ی کارهای روز نوشتم و چند جمله‌ای که جرقه‌ی داستانی بود.
    به پیشنهاد حافظ از روی این شعر نوشتم:
    دلم ربوده‌ی لولی‌وشی‌ست شورانگیز
    دروغ‌وعده و قتال‌وضع و رنگ‌آمیز
    برای پروژه‌ی کارگاه خودواژه، آزادنویسی کردم.
    دیگربار بخشی از ۱۰۱ کلمه از کارگاه خرده‌خاطره را هم نوشتم، یک تقلب را هم به آن افزودم.
    خانه‌جامه، هدیه‌ی مرغابیِ وحشی بود.
    از شب‌هول، تیزاب‌وار را برداشتم، جزئیات‌نگاری و چرخش راوی میان اول شخص، دوم شخص و سوم شخص.
    از رخ سیراب خود بر جگرم آب زن
    کز تپش تشنگی شد جگر من سراب
    تپش تشنگی در این بیت عراقی خوش به دلم نشست.
    سری به وبگاه خودگویی زدم.
    فلسفه‌ی پیاده‌روی اخبار را تازه‌هایی می‌داند که به محضِ به‌زبان‌آمدن، کهنه می‌شوند.
    روز را با تارنوازی، آزادنویسی و زیرمتن در فیلمنامه به پایان خاهم‌برد.

    پاسخ

85. چهارشنبه‌ی خوشمزه. مدرسه بود و بعد تولد. تولد فاطمه. همین کافی‌ست.

    برای فاطمه
    تولدت مبارک فاطمه. 
    تولد بیست و چهار سالگی توست و همه چقدر بزرگ شده‌ایم که کوچک‌ترین‌مان شده ۲۴. 
    یادت هست بچه که بودیم حساب می‌کردیم و می‌گفتیم فکر کن مرجان انقد ساله شود، الهام انقد و به ترتیب تا تو. بعد حیرت‌زده می‌شدیم که آن موقع چه شکلی می‌شویم یعنی؟
    نمی‌دانستیم هیچ‌شکلی. مثل حالا می‌شویم. تو فرفری. من سشوار کشیده‌ی لایتی. زهرا آن سر دنیا با موهای خیس. الهام خسته از الای چسبناک. مرجان لبخند پرحرف ملایمی به لب. هنوز همان شکلیم یا تو شده‌ای بیست و چهارساله و زیادی دنیا زیاد شده برایمان؟ 
    ولی کم شده دنیا فاطمه. کوچک. تند. مثل فلفل. اشک می‌آورد به چشممان. 
    که عکس‌های تولد را نگاه می‌کنم و موهای سفید بابا و چین و چروک‌های صورت مامان توی ذوق می‌زند.
    بیست و چهار سالگی مرا یادت هست؟ بابا شش روز بود که سکته کرده بود. همان روز از بیمارستان آمده بود. موهای چرب کثیفم به سرم چسبیده بود وقتی تو و الهام کیک برایم خریدید و آمدید بی‌خبر. همه بی‌حال و حوصله و داغون بودیم اما شیرینی کیک را می‌ریختیم روی تلخی لحظه‌ها. 
    و حالا فاطمه بیست و چهارسالگی تو…
    زهرا در قاب گوشی کنار صورتت می‌خندد و عکس می‌‌گیریم. عکس تو عکس. یا فیلم تو عکس؟  یا شاید زهرای زنده در قاب، توی عکس.
    فاطمه تولدهای بچگی را یادت هست؟ همان‌ها که عکس‌هایش را داریم. بابا معمولا شیرینی می‌خرید. مامان از طرف هرکس کادویی آماده می‌کرد برای متولد شده. یا خودمان هم کاردستی و نقاشی. جعبه که باز می‌شد حداقل نفری سه‌تا شیرینی را می‌دادیم بالا. گاهی هم چهارتا. بابا می‌گفت نترکیدید؟ ما هم با دهان‌های خامه‌ای قهقهه. چه داشت آن جعبه‌ی شیرینی که تمام تولد در آن خلاصه می‌شد؟
    فاطمه تولد بیست و چهارسالگی‌ات ساده بود به اندازه‌ی همان کیک پاییزی که شاگردت برایت آورده بود. و شاید تلخ و شیرین به اندازه‌ی کیک شکلاتی خیسی که الهام درست کرده بود. در هر حال تولد تو بود و من فکر می‌کنم کاش بیست و چهار سال قبل را یادم می‌آمد. زمانی که مامان با تو به خانه برگشت. چه کوچک بودم برای خواهر بزرگ‌تر بودن. 
    ولی فاطمه این حقیقت هیچ‌وقت انکار شدنی نیست که من زندگی بدون تو را به یاد نمی‌آورم. انگار که ما از اول بوده‌ایم. و خب، خواهیم بود دیگر. مگر نه؟

    پاسخ

86. امروز روز پیچیده و خسته کننده ای بود. به هر حال هر چه که بود روز خدا بود. برای اینکه حضور داشته باشم در بین دوستانم، این جمله ها نوشتم. خیلی کم بود اما بود.

    پاسخ

    1. همین اعلام حضور خود مغتنم است

       پاسخ

87. سلام
    امروز یکی از آرزوهایم پس از ۳۰ سال برآورده شد .کمی خوشحالم ،صدای جرینگ جرینگ قشنگی داره،وبینار را بودم وآزاد نویسی را کنار دوستان نوشتم ،دوتا وبینار دوستان هم بودم .کلمه برداری هم ،نابجا،کج سلیقه،دم دستی،ببر،ووردار.کروکثیف،بود .
    غذا هم زرشک پلو با مرغ وپرتغال خوشمزه بود.

    پاسخ

88. از کار رسمی و شغل دبیری بازنشسته شدم، اما از آموختن بازنشسته نشدم

    چهارشنبه ۲۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵

    آخ، نمی‌دانید از دیروز تاکنون چقدر به من سخت گذشت.

    در وبینار بودم که یک‌دفعه ارتباطم با دنیای بیرون قطع شد.

    من که یکی از ارزشمندترین ساعت‌های وقتم در گروه هم‌نویسان می‌گذرد؛ دنیایی از گفت‌وگوهای جالب، خاندنی و آموزنده که از راه کانال‌هایشان با یکدیگر داریم. وبینارهایی که با حضور استاد شاهین کلانتری و دوستان برگزار می‌شود، فرصتی ارزشمند برای یادگیری و تبادل اندیشه فراهم می‌کند. این دورهمی‌های مجازی باعث می‌شوند وقتم به شکلی سودمند بگذرد و از پرسه‌زدن‌های بیهوده در اینستاگرام و فضای مجازی دور بمانم.

    تلاش دوستان در کتاب‌خانی و برگزاری نشست‌های حضوری نقد کتاب‌هایی که با هم می‌خانیم، نوعی ارتباط سازنده با دوستان نویسنده ایجاد می‌کند و انگیزه‌ام را برای کتاب‌خانی بیشتر برمی‌انگیزد.

    در دوران بازنشستگی، که نسبت به دوران اشتغال وقت آزاد بیشتری دارم، می‌خواهم از این فرصت‌هایی که زندگی در اختیارم گذاشته است، نهایت بهره را ببرم. می‌خواهم در مسیر رشد و توسعه‌ی فردی خودم کوشا باشم. پرداختن به نویسندگی و کتاب‌خانی نه‌تنها به زندگی‌ام انگیزه و معنا می‌بخشد، بلکه در ایجاد نظم شخصی و مدیریت زمانم نیز نقش مهمی دارد.

    اما آنچه از دیروز تاکنون آزارم می‌داد، فقط قطع شدن اینترنت و نرسیدن به وبینار نبود؛ احساس از دست دادن فرصتی برای یادگیری و جدا شدن از دنیایی بود که به زندگی‌ام معنا می‌بخشد.

    دنیایی که در آن می‌خانم، می‌نویسم، می‌آموزم، می‌اندیشم و با آدم‌هایی ارتباط برقرار می‌کنم که دغدغه‌های مشترکی با من دارند.

    شاید پس از بازنشستگی، بیش از هر زمان دیگری به چنین دنیایی نیاز دارم؛ دنیایی که مرا زنده، پویا و مشتاق یادگیری نگه می‌دارد.

    بازنشستگی برای من پایان فعالیت و یادگیری نیست؛ فرصتی است برای کشف توانایی‌های تازه، شناخت بیشتر خودم و پرداختن به چیزهایی که همیشه دوست داشته‌ام.

    من از کار رسمی در آموزش و پروش بازنشسته شده‌ام، اما هنوز رؤیاهای نانوشته، کتاب‌های نخانده و واژه‌های بسیاری برای نوشتن دارم.

    اپیزود دوم

    پیاده‌روی

    پیاده‌روی، نوعی آزاد‌نویسی با پاهاست؛ انگار به‌جای قلم، کفش‌هایتان را به دست گرفته‌اید و به‌جای دفتر، خیابان‌ها و کوچه‌ها صفحه‌های سفید نوشتن شما هستند.

    «پیاده‌روی، نوعی آزاد‌نویسی با پاها روی صفحه‌های کوچه‌ها و خیابان‌هاست.»

    پاها می‌نویسند و چشم‌ها می‌خانند؛ ذهن هم بی‌آنکه بداند، داستانی تازه می‌سازد.

    برگرفته از : وبینار نویسنده ساز شاهین کلانتری

    https://t.me/ehteram_karami

    پاسخ

89. اول‌ِصبحی که از تاریکی خیلی هم به صبح نمی‌مانست، آزاد نویسی کردم. از هر موضوع و هر صحبت و هر فکرم نوشتم.
    بعد حافظ را باز کردم:
    آن یار کزو خانه‌ی ما جای پری بود
    سرتا قدمش چون پری از عیب، بری بود
    دل گفت فروکش کنم این بار به بویش
    بیچاره ندانست که بارش سفری بود
    تنها نه زِ رازِ دلِ من،پرده برافتاد
    تا بود فلک، شیوه‌ی او پرده‌دری بود

    ده صفحه از کتاب تربیت را خواندم.
    چند ویس آموزشی گوش دادم.
    عصر جایی دعوت بودم.
    شب با کدوحلوایی‌ها حلوا درست کردم.
    شام نیم‌روخوردیم.

    پاسخ

90. برنامه‌های نوشتن و قطعه‌های نوشتن
    امروز تصمیم گرفتم که برنامه‌ی جدیدِ نوشتن نصب کنم. تا الان سه تا برنامه‌ی نوشتن دارم. یک برنامه‌ برای آزادنویسی است. هر فکر هذیانی که به ذهنم می‌رسد را در این برنامه می‌نویسم. می‌دانم که این افکار فقط هیجان‌های لحظه‌ای ذهن است. دومی اسمش دفترچه‌ی یادداشت حرفه‌ای است و نکته‌های مربوط به پروژه‌ها را در آن می‌نویسم. سومین دفترچه بیشترین استفاده در طول روز را دارد. برای نوشتن از جرقه و نکته‌برداری و یادداشت و ایده‌های روزانه است. فکر می‌کنم از سه سال گذشته نزدیک به هزار یادداشت دویست‌کلمه‌ای با این دفترچه نوشتم. این دفترچه بیشتر از دویست کلمه اجازه‌ی تایپ در هر یادداشت را نمی‌دهد. این ویژگی یک مزیت و هم‌زمان یک عیب محسوب می‌شود. مزیتش این است می‌دانی فقط قرار است دویست کلمه بنویسی و نه بیشتر، پس انگیزه‌ی بیشتری برای نوشتن داری. و اما عیب دفترچه این است وسطِ جریانِ نوشتن ظرفیت کلمه‌ای تمام می‌شود، و جریانِ سریع نوشتن قطع می‌شود. شاید بپرسی چرا دفترچه را به لپ‌تاپ وصل نمی‌کنی. این کار برایم تنبلی می‌آورد. و نباید به‌واسطه‌ی دفترچه از لپ‌تاپ دور شوم، چراکه فایل‌های مهمِ نوشتن را از لپ‌تاپ مدیریت می‌کنم. این دفترچه برای نوشتن سریع و قلم‌انداز است. موقع پیاده‌روی که لپ‌تاپ همراهم ندارم. می‌خواهم از یک منظره بنویسم یا یک بو، همان‌جا سریع می‌نویسمش. یا راستش را بگویم، برای ساعت‌های خوش‌گذرانی روی کاناپه و چای و لم‌دادن و نوشتن، این دفترچه‌ کاربرد زیادی دارد، تا وقتم را هدر ندهم. با این سه دفترچه و برنامه‌ی مجزا، باز هم دلم تنوع می‌خواست، که برنامه‌ی جدید را نصب کردم. اسم اولین فایلِ نوشتن را گذاشتم: روزهای رنگ‌واژه. اسم هر بخش از این فایل را گذاشتم:
    1. اولین روز، کلمه‌ی آبی
    2. دومین روز، کلمه‌ی نارنجی
    3. سومین روز، کلمه‌ی صورتی
    4. چهارمین روز، کلمه‌ی قرمز
    5. پنجمین روز، کلمه‌ی سفید
    تصویر زمینه‌ی این دفترچه فضای کهکشانی دارد. حس می‌کنم روی آسمانِ شب، کلمه‌های سفید می‌نویسم. هنوز تنظیمات را جستجو نکردم. شاید بتوانم برای هر فایل یک تصویر زمینه‌ی جدا انتخاب کنم.
    یک روز ابریشمی
    قطعه‌ی قشنگی که امروز شنیدم: قطعه‌ی بی‌کلام پیانو به نام «یخ»، بعد قطعه‌ی بی‌کلام پیانو به نامِ «زیبا» همراه با صدای باران که به عصر امروز حس رؤیایی داد. فردا می‌خواهم کیکِ سیب و دارچین بپزم. شاید هم کیکِ مخصوصِ خودم را بپزم. تنها کیکی که خواهرم عاشقانه دوستش دارد. بعد از هرباری که این کیک را می‌پزم پیامک‌های محبت‌آمیز تا چندروز می‌بارد. صدای باران می‌آید. برای قدردانی از حسِ باران، باید از ابر و آسمان و خورشید و ماه هم بگویم؟ تهیه‌کنندگانِ باران و صدای باران؟ می‌روم تا رمان و شعر بخوانم.

    پاسخ

91. در خلوت و سکوت صبحگاهی سه صفحه نوشتم.
    از سکوی سرخ دو صفحه خواندم.
    سری به سامانه عدل ایران زدم. ابلاغیه را باز کردم. تا چند روز دیگر فرصت دارم در پاسخ به تجدیدنظر‌خواهی لایحه ارسال کنم.
    چند صفحه چنین گفت زرتشت خواندم.
    جلسه‌ی تمرینجا شرکت کردم.
    بعد از خواب نیمروزی وبینار نویسنده‌ساز شروع شد. پانزده دقیقه آزادانه نوشتیم.
    برنامه روزانه‌ی فردا را نوشتم.
    روزم را با اشعار پروین اعتصامی به پایان رساندم:
    «تو را فراق دبیرستان اخلاق و معالی شد
    چرا چون طفل کودن زین دبیرستان گریزانی؟
    به دانش نیستی نام‌آور و منعم به دیناری
    به معنی نیستی آزاده و عارف به عنوانی»

    پاسخ

92. رفتم دانشگاه و هم کار کردیم و هم خوش گذشت. این چند روزه چند تا کار عقب‌افتاده انجام دادیم و چند تا خرید مهم.

    بعد از ناهار بقیه‌ی کارها را کردیم و بعد با دوستم رفتیم چایی خوردیم و بعد آمدم خانه.

    یک کارگاه عملی خوب از یکی از تکنیک‌های آزمایشگاهی دارد برگزار می‌شود که با دوستم ثبت‌نام کردیم و ذوقش را دارم.

    عصر هم یک عالمه نشستم پای خط و بعد هم قرار بود برویم خانه‌ی خاله این‌ها که کنسل شد و ماندیم خانه و با خواهرم فیلم دیدیم.

    فردا و پس‌فردا می‌مانم خانه و یک‌سره باید درس بخوانم و تمرین کنم و به کارهایم برسم.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

93. امروز بیمار بودم و خفته

    پاسخ

    1. با آرزوی سلامتی برای شما

       پاسخ

94. گزارش نیک ۱۸۳
    ۲۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت
    بهره‌بردای از فرصت‌ها
    بیداری ۶:۴۲
    البته یک بار ساعت ۳:۴۹ از خواب بیدار شدم به رییس سرزدم، خوابیده بود. برگشتم و شروع کردم به خواندن کتاب «  گلدسته و سایه‌ها» نوشته‌ی محمود دولت آبادی. ساعت ۵:۱۵ کتاب را تمام کردم.
    «  تا چشم می چربد سرابِ سبز بود. صفحه ۴۵
    مثل کوزه‌ی بست خورده میمونن. صفحه‌ی ۶۷
    باز هم نبابد اینقدر سرقدم بری. صفحه‌ی ۹۳»
    خوب بعد ازچند خرده کاری خوابیدم. احساس می‌کردم ۴ ساعت خواب، با توجه به حجم زیاد کاری که انجام می‌دهم، کسالت بار می‌شود.
    امروز پر بار بود.
    شعر سیمین خواندم.
    «نامه‌های گاندو»  هم کتاب جالبی است نوشته‌ی معصومه یزدانی.با دیدن این کتاب ناخودآگاه یاد زمان دانشجویی و نمایشگاهی افتادم که در پارک لاله‌ی تهران برگزار شده بود. از سیستان و بلوچستان آمده بودند. افتخار ملاقات گاندو، این حیوان زیبا را از آن زمان داشتم.
    نام برخی از حیوانات در حال انقراض ذکر شده در این کتاب، تا جایی که خواندم:
    «  حشره‌خوار کوتوله، روباه شنی، زاغ بور، بالابان، سمندر، کاکا‌میش‌مرغ، شوکا، خرس قهوه‌ای »
    تداوم در نوشتن واژه‌های روزانه.
    خواندن کتاب «مادام مائو»   نوشته‌ی آنچی مین
    این جمله به نظرم زیبا آمد:
    «  بله بارها از فرط اندوه اشک ریختم، اما باقی ماندم. حرفهای بازیگران را حفظ می‌کردم. نه اینکه آنقدر عقل دارم که بتوانم حوادث را پیش‌بینی کنم اما همین اندازه می‌دانم که اگر کسی قصد قایق‌رانی دارد باید نزدیک رودخانه باشد. »
    خوانش کتاب«حاجی آقا»   نوشته‌ی صادق هدایت
    ساعت ۱۴ پنجاهمین استوری گذاشته می شود: از کتاب «  دژخیم عشق » نوشته‌ی اروین د یالوم
    «فقط وقتی شخصی بینشی را تا مغز استخوانش حس می‌کند، روان‌درمانی اثر می‌کند. فقط در آن صورت فرد می‌تواند به آن بینش عمل و تغییر کند.»  
    امروز تمرین دوره‌ی خود‌واژه انجام و ارسال شد. نمی‌دانم باز به این تمرین سرخواهم زد و آن را تغییر خواهم داد یا نه؟😐

    پاسخ

    1. سلام خیلی خوب کتاب خواندی و جملاتی که از کتابها یادداشت کردی عالی بود ممنون
       از شما یاد گرفتم خانم معصومه🌹☘️🌹

       پاسخ

95. نصفه‌تمام
    چند دقیقه قبل از دوستم پرسیدم: به نظرت با این اوصاف سریال رو ادامه بدیم یا نه؟
    جواب داد: حالا تا قسمت دیگه که هفته‌ی بعده، فکرامون رو می‌کنیم.

    اما تا به حال در زندگی واقعی چند اتفاق رو نیمه‌تمام گذاشتیم؟
    چه کارهایی رو نصفه رها کردیم؟
    شجاعت نیمه‌تمام رها کردن چند نفر رو در زندگی‌مون داشتیم؟
    چند نفر هم ما رو نیمه‌تمام گذاشته‌اند، بدون اینکه حتی فرصت فهمیده شدن رو داشته باشیم؟

    امروز جز یک ربع نوشتن به محض بیداری، خواندن یک شعر و انتشار یادداشتکی در کانالم کاری نکرده‌ام.
    اما رو که نیست سنگ‌پای قزوین است، آمده‌ام گزارش نیک امروزم را بنویسم و بروم رد کارم.

    پاسخ

96. سپیده دمید و من مثل تکه‌ای چوب خشک به پتو چسبیده‌ام و نمی‌توانم تکان بخورم چشمانم را باز کردم بیشتر و بیشتر توجه کردم من کیم و کجایم و بعد حواسم جمع شد که کمی بدن درد دارم و هوای خانه سرد است و مثل اینکه مریض شدم اما باز هم به زور خودم را تکان دادم و به طرف آشپزخانه رفتم یک لیوان آب ولرم با آبلیمو و عسل مخلوط کردم و خوردم و لحظاتی بعد بهتر شدم وضو گرفتم و نماز و دعا خواندم و بعد سال‌واژه‌ی تعهدورزی را کنار گلدان گذاشتم تا امروز هم چشمم به او بخورد و همیشه وفادار بمانم. نوشتن روی کاغد را شروع کردم و بیست دقیقه نوشتم و رهایش کردم و به پیاده روی رفتم کمی حالم مساعد نبود و بنازم به همت و توانی که خدا به من داده و همیشه شکرگزارش هستم. کتاب روزها از دکتر اسلامی را شروع به خواندن کردم عجب قلمی و عجب نثر تمیزی دارد. واژه‌ی نو و تازه‌ی در کتاب خواندم که معنی‌اش را بلد نبودم و کلمه‌ی لفچ بود به معنی لب درشت و آویخته که در مورد اسب و خر بکار می‌رود. امروز در مورد سنوات خدمت با چند همکار قدیمی حرف زدم. و نمره‌ی امروزم هشت است. در وبینار استاد شرکت کردم اینترنت قطع شد وقتی که او وصل شد من قطع شدم. برای انجام کارهایم دست به دامن قرص و کپسول شدم تا خوب شوم و بتوانم چهار موتوره کار کنم. وبینار وصل به اصل خانم یاوری تشکیل نشد. و در وبینار خانم برگی شرکت کردم. که در باره‌ی سلامتی بود و عالی بود. خوردن چند عدد پفک چرخی لذت‌بخش بود. و حالت بچگی به آدم دست می‌دهد. با خوردنش خاطرات خوبی برایم زنده شد. به کانال تلگرام مهرابی خوش آمدید اینم آدرسش😊👇💖💦
    https://t.me/notetoday1

    پاسخ

97. گزارش نیک 183
    سال واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: هشت از ده

    داستان کوتاه
    امروز داستان «ماده گرگ» از «جووانی ورگا» در کتاب «یک درخت، یک صخره، یک ابر، اثر مجموعه‌ی نویسندگان» را خواندم. تمام روز به داستان فکر می‌کردم. داستان، داستان زنی بدکاره است که او را ماده گرگ می‌نامند. جوان نیست. زیبا و اغواکننده‌است. تمام زن‌های شهر می‌ترسند که او روح پسرها و شوهرهایشان را تسخیر کند. به رسم عادت او عاشق جوانی می‌شود و برای اینکه ثابت کند با مرد جوان برابر است در مزرعه پا به پای او کار می‌کند. پسر جوان پس از مدت‌ها دست رد زدن به سینه‌ی ماده گرگ، ازدواج با دخترش را که بی‌شوهر مانده‌است و تصاحب بخشی از اموال ماده گرگ را شرط این وصال می‌گذارد. ماده‌گرگ هم خانه‌ای که از شوهر سابقش به او رسیده و دخترش را به او می‌دهد و رابطه‌ی ممنوعه آغاز می‌شود. تمام شهر و دختر ماده گرگ، روح دزدی داماد را نکوهش می‌کنند. دختر که صاحب دو فرزند می‌شود شکایت رابطه‌ی مادر خود با شوهرش را به شهربانی می‌برد. داماد بارها و بارها به عناوین مختلف توبه می‌کند. در کلیسا اعتراف می‌کند. حتی با تبر کشتن ماده گرگ را راه حل ماجرا می‌داند، اما باز مغلوب چشمان جادو کننده‌ی ماده گرگ می‌شود. داستان تضادها را کنار هم می‌گذارد. هوس‌بازی مادر در مقابل پاک دامنی دختر. سست عنصری مرد جوان در برابر نکوهش بدکارگی ماده گرگ.
    داستان شش صفحه است. مطالعه‌ی آن کمتر از بیست دقیقه طول می‌کشد و ضربه فنی‌ای که «خولیا کورتاسار» از داستان کوتاه انتظار دارد را در خود جا داده است. این داستان هم به لیست دوباره خوانی‌ام اضافه کردم.
    « داستان کوتاه با ضربه‌فنی برنده می‌شود و رمان با مجموع امتیازات. خولیا کورتاسار»
    خرده‌ریزکاری
    به مهمانی رفتم. غذاهای مامان‌پز و میوه‌های تازه نوش جان کردم. در تاریکی از نور چراغ گردسوز و آهنگ «ماهی تنگ نباشد دل طوفانی ما» از «اسحاق انور» و صدای مرغ‌های عشق و هم‌صحبتی با میزبان لذت بردم.
    سپاسگزاری
    سپاسگزارم برای یک روز زیبای عادی.
    سپاسگزارم برای استاد شاهین، وبینار روزانه‌ی نویسنده ساز و دوست‌های خوب اهل تداوم

    پاسخ

98. کلمه سال‌ام، خاطره‌نویسی است. خوشحالم این کلمه را انتخاب کردم. شاید به این دلیل که هزاران خاطره دارم که در سرم می‌چرخند و بیرون نمی‌آیند، یعنی کسی را ندارم که برایش بازگو کنم. بنابراین خاطراتم را روی صفحاتی از ورد، کاغذ کاهی و گاهی در دفتر سررسیدم می‌نویسم.

    امروز صبح دو سه صفحه بعد از رفتن پسرم به مدرسه نوشتم. راستش احساس کردم این روزها خیلی لاغر شده و شب قبل گفت که خسته است. نگرانی‌ام را در موردش روی یک صفحه نوشتم و به این نتیجه رسیدم یک شربت مولتی‌ویتامین از داروخانه با نظر مسئول فنی بگیرم و با هر قاشقی که می‌خورد نگرانی‌ام را کمتر کنم. این موضوع را با همسرم در میان گذاشتم. او هم موافق بود و بی‌مشورت پزشک از داروخانه شربت تقویتی شامل انواع ویتامین‌های گروه B را خرید. ظهر که پسرم از مدرسه برگشت، بعد از ناهار یک قاشق مرباخوری طبق دستور روی جلد نوش جان کرد. کمی آرام شدم.

    در ادامۀ روز یکی دو پادکست و یک وبینار گوش کردم و به آموخته‌هایم افزودم. البته بعضی وبینارها برایم تکرارِ مکررات است، اما تکرار را دوست دارم، از آن‌هایی هستم که بی‌نیاز از تکرارها نیستم.

    خوب الان هم یک پومودورو، به مدت بیست‌وپنج دقیقه قرار است از خاطرات رفتنم به سمت نویسندگی بنویسم و در اینجا به نام گزارش نیک، در وب‌سایتم به نام سفر نوشتن، و در کشکول خاطراتم در بله به نام خاطراتم منتشر کنم.

    آزادانه نوشتن را دوست دارم. حس رهایی می‌دهد. تجربه کسی را دارم که سرش را از پنجره ماشین بیرون آورده، باد، موهایش را می‌پراکند و چشم‌هایش را می‌بندد و او با صدایی ممتدبا باد هم‌سفر می‌شود. صدای دکمه‌های کیبورد را هم به همین دلیل دوست دارم چون حس همراهی می دهد.

    داشتم می‌گفتم چه شد که به سمت نویسندگی کشیده شدم و به جایی رسیدم که با یک لینک به کانال مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری پیوستم و در کارگاه‌های تمرین نوشتن عصرهای جمعه، ساعت ۱۷ تا ۱۹ با دوستان علاقمند همراه شدم.

    راستش چون شانه فریزشده‌ام با دکتر و دارو کمی بهتر شده بود و دستم کمی بیشتر از سی سانت بالا می‌رفت، به خودم اجازه دادم بنویسم. آن موقع لپ‌تاپ نداشتم. با یک گوشی سامسونگ وارد کارگاه می‌شدم و در دفتری که به همین امر اختصاص داده بودم می نوشتم. کجا؟ در اتاق دخترم روی صندلی میز کامپیوترش می نشستم و با کارگاه همراه می‌شدم. دختر بزرگم ۱۹ مردادماه همان سال مهاجرت کرده بود. مدت‌ها بود دلم راضی نمی‌شد درِ اتاقش را باز کنم مگر وقتی که برای کارگاه آنلاین شدم و مجبور بودم جای خلوتی داشته باشم.

    این کارگاه اولین کمکی که کرد، عادی شدن ماندن در اتاق خالی دخترم بود. این که بتوانم یکی دو ساعت غرقِ در کلاس باشم و به نبود دخترم فکر نکنم. برای خودم چایی می‌ریختم و با یک بیسکوییت جلوی میز کامپیوتر روبه‌روی تخت دخترم می‌نشستم.

    با هر تمرینی که می‌نوشتم گرهی از شانه‌ام باز می‌شد. مخصوصاً نوشته‌هایی که در قالب خاطره بود و با یک موضوعی به خاطرات دخترم وصل می‌شدم. هم گریه می‌کردم هم می‌نوشتم. گریه‌هایی که قبلاً بغض شده بودند تا دخترم نبیند. و کم‌کم دو سه ماه بعد رفتنش همین بغض‌ها و حسرت‌ها در شانه‌ام لانه کردند و دستم را از کار انداختند.

    حالا با نوشتن کم‌کم عقده‌گشایی می‌شد و بازگویی باعث می‌شد از این سوگ بگذرم. با کلمه سوگ به این معنا امسال در وبیناری آشنا شدم. که هر از دست دادنی، سوگ محسوب می‌شود. و سوگ لزوماً به فوت و از دست دادن نزدیکان و عزیزان اطلاق نمی‌شود. بلکه جدا شدن و دوری از عزیزان هم دورانی دارند و سوگ پنهان نامیده می‌شوند. مثل ازدواج و رفتن فرزندان از خانه و تنهایی که سوگ محسوب می‌شود و باید با آگاهی دوره‌اش طی شود.

    خلاصه با کلماتی که می‌نوشتم به نوعی سوگواری می‌کردم و اشکی که از چشمانم می‌چکید برای من نقش قرص مسکنی را داشت که به تأخیر افتاده بود.

    این کارگاه‌ها ادامه داشت تا رسیدیم به کارهای عید. همین‌طور که کار می‌کردم، همسرم گفت: انگار درد دستت کم شده که باز افتادی به کار نظافت؟!

    تا این را گفت، یادم آمد از دستی که بالا نمی‌رفت حالا آزاد شده و درد ندارد… با خوشحالی حرفش را تصدیق کردم و گفتم راستی دردی ندارد و بالا می‌رود!…

    صدای تایمر گوشی می‌آید. همین‌جا خاطره را رها می‌کنم تا گزارش نیک فردا شما را به خدا می‌سپارم…
    مهتاب صادقی

    پاسخ

99. چند روز می‌شود که دلم «کانال بچه‌ها را نخواندیم، کانال بچه‌ها را نخواندیم» راه انداخته بود. حق هم داشت. از آخرین کانال‌گردی‌ام نیم‌قرنی می‌گذشت.

    این شد که به‌محض بیدار شدن، تلگرام را باز کردم و «قربة الی الوجدان» گردش را شروع کردم.

    روی دسته‌ی هم‌شهریار زدم و یکی‌یکی از بالا تا پایین کانال‌ها را باز کردم و یادداشت‌های تلنبارشده را خواندم.

    دنیاهای متفاوت، با لحن‌های متفاوت. خوبی تلنبار شدن این است که آدم روند تغییر، گسترش واژگان و ورزیدگی قلم صاحب کلام را تا حدودی متوجه می‌شود. بدی‌اش هم این است که به تسلیت و تبریک‌ها دیر می‌رسی. بعضی پست‌ها از دهان می‌افتند و بعضی‌ها دیگر موضوعیتی ندارند. موضوعیتی برای واکنش.

    امروز فقط به هم‌شهریار رسیدم. فردا قصد دارم به اطراف شهر بروم و پس‌فردا، اگر عمری باقی بود، به هم‌میهنان برسم.

    اوه، کلمات ترکیبی خودساخته‌ام را ردیف کردم و اصلاً خیالم نیست که برای کسی معنا ندارد.

    این اسم‌های نامأنوس، اولویت‌بندی من در کانال‌گردی است.

    مثلاً هم‌شهریار یعنی یاری که با من در یک شهر می‌زید. حالا شهر لزوماً مشهد نیست. شهر، شهر نوشتن است و هرکسی که به قدر کلمه‌ای در نوشتن من حق دارد، هرکسی که با او به قدر یک تمرین، مشق نوشتن کرده‌ام، همشهری است، یارِ همشهری.

    اطراف شهر اما آن‌هایی هستند که جز با متن‌هایشان نمی‌شناسم؛ آن‌هایی که دنبال کردن کلماتشان را دوست دارم.

    و میهن، نوشتن است. هرکسی که می‌نویسد، هرکسی که قلم به دست دارد، هرکسی که به نوشتن عشق می‌ورزد، در میهن است؛ هم‌میهن است.

    خب، ادامه‌ی امروزم چگونه گذشت؟

    با خواندن سه صفحه از زیبایی‌شناسی کزازی و پنجاه صفحه از حکایت راوی به روایت راوی ناظرِ غوغا بیات.

    نیم‌ساعتی هم به روح در زندان خندیدم و بعد هم مشتی قرص را ریختم در حلقم و خوابیدم که خوابیدم.
    کانال منhttps://t.me/meslenafas

    پاسخ

100. فقط برو

     صبح. آزاد‌نویسی اول صبح را با ماشین لباس‌شویی انجام می‌دهم. او سی دقیقه لباس می‌شوید، من سی دقیقه می‌نویسم. اما لباسشویی برنده می‌شود. هنوز هفت دقیقه مانده تا دور آخر را بزند که، خسته می‌شوم و به تعداد واژه‌ها می‌نگرم. چیزی تا هزار نمانده بود.

     بعد از آزاد‌نویسی کمی به کانال دوستانم سر می‌زنم. حالا باید خودم را از روی مبلی که چند ساعت است بهش چسبیده‌ام جدا کنم. بلند می‌شوم. یک جایی دقیقا وسط کمرم تیر می‌کشد. نکن، از این کارها با خودت نکن. باید بروم پیاده‌روی. خرید هم دارم. از مرغ‌فروشی تا تره‌بار و سوپرمارکت. با دست‌های پر به خانه برمی‌گردم. خرید‌ها را روی اپن رها می‌کنم.

     دم‌دمای ظهر. خرید‌ها را به جاهای‌شان انتقال می‌دهم. بساط ناهار را آماده می‌کنم و تا بچه‌ها نیامده‌اند، شعر می‌خوانم و هرچه به چشمم زیبا می‌آید و تازه، می‌نویسم: «خراش پنجه‌ی خورشید، گونه‌ی گلرنگ صبح، عطر سرخ بلوغ، گونه‌ی بیرنگ خاک.»

     خودِظهر. هم‌چنان به خواندن می‌گذرد، تا وقتی بچه‌ها سر می‌رسند. دو تا مهمان کوچولو هم داریم. خانه شوق کودکانه می‌گیرد.

     شب. داریم می‌رویم تولد. نمی‌دانم کی برمی‌گردیم. فقط می‌دانم بر که بگردیم، دیگر امروز نیست و تولد مفید است دیگر. مگر نه

     #گزارش‌نیک

     پاسخ

101. عادت جدید، عادت‌های قبلی را هول می‌دهد عقب. زندگی بر مدار روتین‌ها. ولی روتین‌هایی که مثل پازل جابه‌جا می‌شوند. مراقبه، ورزش، نرمش، و … . و امروز صفحات صبحگاهی جاماند. باشد روزی که به برنامه‌ای برسم که همه‌ی عادت‌های خوب را دربرگیرد.
     خبر خوب امروز اینکه، بالاخره رئیس با دورکاری موافقت کرد. این جوری فرصت بیش‌تری هست برای کارهای دیگر. نامه‌ها و صدور مجوزها و یک بازدید از یک کارگاه چاپ. امروز از روزهای نادری بود که صدام برای ارباب رجوع بالا رفت. ارباب رجوعی که هم می‌خاهد ظاهر کارش قانونی باشد و هم در واقع قانونی نباشد و از من هم تأیید کتبی بگیرد.
     از مهارتی شنیدم. بخشی از یک لایو روانشناسی را شنیدم. صفحات اول «شب هول» را دوباره خاندم و کلمه‌برداری کردم. و خرده‌کاری‌های لباس شستن و مرتب کردن و … .
     وبینار را با قطعی و وصلی گذراندیم. آزادنویسی کردیم. کلمه‌برداری‌ها خانده شد. استاد، شعر نابی از آقای بهمنی را هدیه دادند. ساجده جان از شعر گفتند. و پرسش و پاسخ‌ها را شنیدم.

     پاسخ