«چرا نگویم
که گنجشکها
مثل قطرههای باران
از بالا میآمدند
و روی زمین
مینشستند»
-بیژن جلالی، بازی نور، ص۱۹۶
در سلسلهپستهای روزانهی «گزارش نیک»، هر روز فهرستی مینویسیم از کارهای نیکو و سودمندی که برای خودمان و دیگران انجام دادهایم.
دربارهی گزارش نیک بیشتر بدانید:
فهرستپایهی روزنگاری (Journaling) | چرا چالش «گزارش نیک»؟
فهرست خود را به این شیوه سامان بدهید:
- …
- …
- …
+از جمله کارهایی که همسفران نویسندهساز بیشترِ روزها انجام میدهند:
شما هم میتوانید این پایین بنویسید که امروز چه کارهای خوبی انجام دادهاید.
قوانین بهرهوری من
- اول اولویت. فقط با انجام مهمترین اولویت روز است که اجازهی رفتن سراغ بقیهی کارها را مییابی.
از پس اغلب کارهای دشوار، نسخهی صبحگاهی تو، بهتر بر میآید. - به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
توی یک ساعتِ پُرانرژی میتوان کارِ چند ساعتِ کمانرژی را انجام داد. - پرسهی بیهوده و بیموقع شبکههای اجتماعی ممنوع.
برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیمساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
اینکه حرفهی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمیشود که وقتسوزی در آن را توجیه کنیم. - رُند کردنِ ساعت ممنوع.
از هر لحظهای میتوانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است. - چندکارگی (چند وظیفگی) دشمنِ بهرهوری است.
هر وقت روی یک کار تمرکز میکنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر میدهی. - حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیادهروی بساز.
گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیادهروی کوتاه میتواند شهامت، حوصله، تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند. - اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
- یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است. - خوب و بهموقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
- در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجامشده بنویس. آخر شب آن را در صفحهی «گزارش نیک» همرسان کن.
- ادامه دارد…
122 پاسخ
1)تمرین شعرماهی رو انجام دادم.
2)دوستنوازی کردم.
3)راستی امروز چارشنبهس و میتونم فرید رو ببینم. آخه فقط چهارشنبهها آفه. دلم براش تنگ شده. ولی هفتهی پیش دیدمش و در حال حاضر پول کافه رفتن هم ندارم. تازه تولدم هم یادش نبود ولی منم تولدش بهش مجوس کرملین دادم. میبینیمت به زودی داداش. مراقب خودت باش.
4)تو کتاب تکرار نوشته جمعی که توش هستین که کار مشترکی رو انجام میدین بینهایت ارزشمنده بینهایت. در ادامه میگه هنر چیزی نیست که بر خلاف تصور عموم همیشه تو خلوت اتفاق بیفته. برای همین این رو گفتم یه گزارش نیکی داشته باشیم که امروز رو خالی نذاشته باشیم. آخه یه قول نانوشتهای هست که میگه: هرروز منتشر کن.
5)به چند کتاب شعر که از کتابخانه گرفته بودم سر زدم که هر چه زودتر تحویلشان بدهم. اگر موافق بودید یک کامنت از سوی شما باعث انتشار چندی از آنها در کانالم میشود.
6)از ساعت معلومه که یادم رفته بود گزارش نیک امروز رو بنویسم. اولش هم نمیخاستم بنویسم ولی در وبینار نویسندهساز و ادامهی گازخورد شعرماهی را در جوار همیم. عصر بخیر.
وقتی که حلزون، گُل میکشد
-دیشب بخاطر فتنهانگیزیهای مادرشوهرم نتونستم شعرماهی شرکت کنم و بعدشم همسرم جهت دلجویی گفت بریم پیادهروی، در نتیجه روزگفتارمو دیر وقت فرستادم.
– بعد از ارسال روزگفتار، سرزبان رو باز کردم و
از وبینار ۱۴ خرداد الهه علیزادهجان شروع کردم به گوش دادن و یادداشت برداری. حوالی نیمه شب، اواسط ۱۸خرداد، روی سررسید خوابم بُرده بود.
بعد از خدا و استاد کلانتری، از شلاقخوردای الهه میترسم:))
– عسل فاطمی عزیزدل، برام مجلات محبوبم رو فرستادن. نمیدونستم اینقدر باکمالاتن♡
– صبح ساعت ۷ بیدار شدم و رو همون سررسید، به نوشتن صفحات صبحگاهی ادامه دادم. به پیشنهاد گیابند جان قراره با یک برنامه منظم پیش بریم. جوری که اگه بهش پایبند بمونم هر سی روز سه تا کتاب ۳۰۰صفحهای تموم میشن. هر روز ده صفحه از سه کتاب منتخب میخونیم.
– یک کیلو توتفرنگی تو یخچال داشتن جون میدادن. مرباشون کردم.
– فشارم بالا بود، بچههارو برداشتم و اومدم خونهی مامانم. بعد از ناهار تو اینیستا چرخیدم و به نویسندهای انگلیسی برخوردم که اسم کتابش «یه روزی تو شوهرم بودی»* بود. مطلبی ازش خوندم که تو روزگفتار امروزم ترجمهشو میخونم.
– پشت سر عزیزی غیبت کردمو دلم خنک شد.
نیمکرهی شمالی روز خوابیدم و نیمکرهی جنوبیاش خیزخواب رفتم. «بسمه تعالی واقعیتکاوی میکنم قربه ال…» برق رفت پی یللیتللیاش.
اسلاید و همه چی ماند کف کامپیوتر. اینترنت هم دمبِ برق. رفت که رفت.
توی سرم زدم(به نیکی).
باید شوخسروتن وا میکردم ولی بیبرقی سر شوخلوخ را وا کرده بود.
سارا فایل فرستاد و من نمیدانستم اینترنت از توی ماتحتم درآوردم که آپلودش کنم؟ آبرویم جلوی مهمان سهشنبههای وبیکار داشت میرفت.
گوشیام هم شارژ نداشت و روبهخاموشی میرفت و سوسکی پریدم کف اسکای رومم و دسترسیها را به عنوان وصیتم به سارا سپردم و ریق گوشی را سر کشیدم.
برق که آمد با اعصابی تخمنده رفتم وبیکارم. سارا جلسه را روی «انگشتکوچیکه»اش میچرخاند و تمرین میداد دست خلقالله.
جلسهی امروز وبیکار کلیدی بود. شاهکلیدی بود که همان قضیهی قطع برق یک پایش را گذاشت اینور کارم و پای دیگرش را آنور کارم و رّیدّ به تمام کارم.
پایهی کار را دادم دست رفقا انگولکش کنند تا فردا.
آن وسط دو-سه کامنت پرت و دریوری دیدم از کسی که خدا رحم کرد طرف دم دستم نبود.
امروز سگ توی رویم ریده بود به قول الهه نصیری. جلسه جدی و بیرحمانه بود و عمدی بود. توطَئهای در کار بود. اما دیگر داشتم به درجهی قصابی میرسیدم که خدا اینبار به حضار رحم کرد و ساعت 5 شد.
از آنور به محض آمدن برق، طرفهای چهار و خردهای دخول کردم به وبینار نویسندهساز و زنبیل گذاشتم و کرکرهاش را دادم بالا که نمانم پشت در که نگو نت پریده و ریده و افتاده بودم بیرون.
مقادیری فحش سرفیدم تا رفت تو. من رفتم تو.
استاد طوری پکر بودند که انگار تقصیر ماست. هایاع. تازه فونت سایتش هم کار زشتیست. چون سنوسالم و پیرچشمیام را به رخم کشید. سایز فونت؟ قد سوراخ جوراب پای سوم سمت چپ مورچه.
البته نه. با سگی که امروز از خودم ول دادم توی وبیکارم به نظرم آیدکتر خیلی هم سعهی صدر و سینهی سِدر و این «صوبتا» داشتند. آره آره.
امروز فهمیدم از دیدار حضوری زهرا هادی کمی میهراسم و اگر زهرا مرادپور هم به قضیه اضاف گردد احتمالا باید یک دست کفنی چیزی همراه خودم داشته باشم.
«من با فلانی چه نسبتی دارم؟» روندِ روشنکنیِ نسبت و رابطهام با انسانهای زندگیام را کماکان ادامه میدهم و گمانم این بهترین کار این اواخرم است.
دستدست میکنم که چت و گفتگو را پایان دهم و وارد آنچه که هستم شوم یا نه؟ نگرانیها و مسائلی این میان بالبال میزنند که پیش از هر حرکتی مسئولیتم میدانم که تکلیفشان را یکسره کنم.
باز برق رفت و من هم رفتم توی تراس و رعدوبرق و بادوباران خوردم و کلی خیال کردم و نور را زیر نظر گرفتم و دیدم چقدر برق برایم معنا دارد و بی برق، جهان چقدر حالت گذشته به خودش میگیرد و همه چیز شبیه آغل و پشکل به نظر میرسد. یا شاید حتی دنبلان. با آن رگهای چندش رویش. ایو.
باز هم دیدم نور است که من را میسازد یا ویران میکند و اصلا مسئله، نور است. راستی چرا پستش را ننوشتم. از پارسالها خاک میخورد. هی وای گویومکم. برگشتم تو.
بروبکس قرارمدار میگذاشتند برای جلوس و زرت اینترنت من اما قمصور شده بود. باز دستبهشلوار سارا شدم که کفترک کاکلبسر ژیگرم به ژیگرطلاها برسان که آره.
گوژهسبژ زدم بر بدن و آموختم از سایز قضاوت نکنم. مسائل مهمتری وجود دارد. گوجهسبزها قد نخود و مزه؟ آلو. عاولی(سیز فونت سایت استاد از این قاعده مستثناست البته).
کمی با کانت و ادیبسلطانی وررفتم و پرسیدم از خودم آن اعداد مسخرهی رومی اگر توی ترجمهی سنجش خرد ناب نبود چه میشد؟
خواستم صوت وبیکار را بریزم کف کانال که بچهها عشق نمایند که پروکسی، عشقم را نمایید متأسفانه. ماند صبح.
استوری باده را از تئاتر دیدم و برای بار چندم دچار سوزش ماتحت شدم که نتانستم حضور به عمل بیاورم.
برای درمانش از ابرها عکاسی کردم و زور زدم شعرکی برایش در کنم. بازگشتم به عادت قدیمیام. عکاسی از آسمان و نور و نقاشیبازی با ابرها.
از تخم جن عروس هلندیمان عکسی خر گرفتم و خواستم عوضِ حفظ آبرویش توی استوری دیروز، امروز، عکس چشمانش را پخش کنم که بماند روزهای بعدی. جدیدا قرتیتر شده و برایم قروقمیش میآید. عکسش را نشان خودش دادم و برای خودش فیففیف کرد. گوساله.
مامان گفت برایم توتفرنگی کنار میگذارد ولی مثلا یادش رفته باشد همه را روانهی صنایع «از هر چیزی مربا خواهم ساخت، امضا مادر ایرانی» کرد. عوضش به الهه نصیری و ریحانه ربانی و زهره رسولی و سارا و شیما و ندا فکر کردم. بله. فکرهای خوب. خیلی خوب. توی بحر نرمی سحر هم زیاد رفتم. اما به نازلی بیشتر اندیشیدم. دیدم چقدر از همصحبتیاش لذت میبرم.
شیما چرا کمحرف شده؟
از عصری، عروسی در انتهای راسترودهام برپا که قرارست نارنگی آناهیتا را در وضعیتی آرمانی ببینم.
بعدش برق برای سوم وکیلِ رفتن بود. جلوسمان بلاتکلیف بود و دوستانی شعرهایشان بیشتر از سه سطر بود و حقیقتا هوففففف. کظم را از کاظمِ فرشته گرفتم و غیظم را قورتیدم و انتظار که کی جلوسمان برسد.
جینگیلیمستونهای تحقیقاتی مطالعاتی را دیدم. برایشان از اینکه اگر مرد بودم گفتم و اینکه چقدر زن موجودی دوستداشتنیست(آ-یّهههه).
القصصالقصه.
بسیار عالی:)))))
۱.تماشای سریال عشق بی پایان
۲.پختن پلو و گوشت چرخ کردهی مرغ/سالاد شیرازی
۳.نوشیدن کاپوچینو
۴.وعدهی صبحانه:پنیر/تخم مرغ آب پز/گوجه
۵.زدن گیرهی پری دریایی به موهایم و بافتن موها.
۶.پوشیدن لباس آناناسی
صفحات صبحگاهی نوشتم. رفتم سر کار.
ناهار قرمه سبزی خوردم.
روز شلوغی داشتم و اما دست به جزییاتم ضعیفه .
نویسنده ساز شرکت کردم.
1. صفحات صبحگاهی نوشتم.
2. تو کتاب «رواندرمانی اگزیستانسیال/ نشر نی» در مورد مفهوم مرگ در کودکان خوندم.
3. سرظهر یکساعت خوابیدم.
4. در وبینار سرزبان شرکت کردم.
دقت کلامی الهه علیزاده سرذوقم میاره.
مهمونشون سارا چگنی بود. تمریناتشون برای ساختن نقشۀ ذهنی و احساسی از بوها (حالا مطمئنم نیستم چنین اسمی داشته باشه. ببخشن منو😅) برام لذتبخشه.
5. در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
6. پیادهروی کردم.
7. روزگفتۀ امروز رو ضبط کردم.
8. رفتم تو کوچه که با بچهها همصحبت بشم و بازیکردنشون رو ببینم.
ماهیوار زندگی کردن برای ماندن در دورهی شعرماهی
— تا صبح فکرم درگیر بود. درگیر چه چیزی؟ راستش دیشب جلسهی دوم دورهی یازده شعرماهی بود. فکر کردم عنوان بجایی برای این کلاس است. مثل ماهی باید هی سرت زیر آب باشد و فقط چند لحظه بالا بیایی، تا بتوانی در این کلاس تنفس کنی و بیاموزی.
خیال و منطق و فرامنطق و ادبیات و شور و شوق و ذوق و درک از این دنیا را باید در هم آمیزی تا کمی از دنیای بیانتهای شعر را زندگی کنی. بعد از آن شاید توانایی سرودن یک خطش را مدعی شوی.
اصول شعر نو، شعر سپید، شعر کهن، شعرهای آسان فهم، شعرهای دشوار فهم، شعر دمدستی، شعر عمیق، برداشت از هر کلمه به زعم شخصی، یادگیریِ آوردن قافیه و وزن، سرودن غزل با کلمات امروزی اما با حفظ وزن و قافیهی کلاسیک، آموزش کنایهها، اصطلاحات، شناخت فرهنگهای گوناگون رایج در جامعه، صور خیال، واقعیت، فراواقعیت، زبانزدهای جدید، زبانزدهای قدیم و دهها مورد دیگر را در این کلاس آموختهام. توانایی سرودن یک خط شعر علاوه بر ذوق به آموزش هم نیاز دارد.
— صداهای گوناگونِ همزمان را میشنوم. صدای قارقار بلند کلاغی که دستبردار نیست، صدای ویراژ وحشتناک چند موتور سیکلت و صدای گوشخراش خبرنگار یک کانال تلویزیونی. بَدیَش این جاست که وُلوم هیچکدام را نمیتوانم پایین بیاورم.
— دانههای قهوه را در ماگ میبینم. میدانید قهوهی گُلد کیلویی «خدا تومن» شده است؟ میخواهم بعد از نوشتن گزارشم قیمت هر دانه ریز این قهوه را حساب کنم، اشکالی دارد؟ فکر نکنم.
چند وقت پیش کسی میگفت هر قاشق برنج حدودن چهل پنجاه هزارتومان میشود. حالا هر قاشق برنج که در دهانم میگذارم قیمتش اول جلوی چشمانم میآید.
— شاهین کلانتری در وبینار نویسندهساز از نعمتالله فاضلی گفت.
اتفاقن دو سال پیش مطلبی در کانالم نوشتم از تشویشهای نوشتن و مقالهای با همین عنوان که از نعمتالله فاضلی خوانده بودم. شاید دوباره آن را بازنشر کنم.
— عذاب وجدانم کم شد، چرا؟ چون این چند روزه اگر گزارش نیک ننویسم دچارش میشوم.
– نخابیدم که بخام بیدار شم.
– فارنهایت خوندم. فعل خوندم. رموز فروش موفق خوندم.
– به یکباره حال مالم خراب شد.
– خراب ناجور. در حدی که دمش گرم نکشتتم.
– صبونه نخوردم.
– ناخار نخوردم.
– پیازمو تا تهش در آوردم.
– فوقع ما وقع.
حرف حرف حرف حرف حرف
تا حالا فک کردید حرف چقد تاثیر گظاره؟ برا من این شکلیه. مثلن حاضرم انبه هزار تا فحش بده ولی حرف بزنه. از سکوت بیزارم.
البته بگما.
اگه با کسی مشکلی داری. بحثی داری. دلخوریای داری.
تا وقتی باهاش حرف بزن که، اون طرف، اون رابطه، اون جایگاه برات با ارزشه.
اون موقع قدِ یه شاهنامه براش حرف بزن.
خلاصه اینطوری.
شبم خیلی قشنگ تموم شد.
شبم خیلی ناز تموم شد.
نهایتن ساعت 4 خابیدم.
راستی با هزار بدبختی یه کوچولو به نارنگی شربت دادم.
مطمعنم امروز روز قشنگیه.
آخه قول انگشتی داده شده.
همین دیگه.
خدافظی میکنم.
۱. «دشمنها»ی چخوف رو خوندم. در حاشیه هم فهمیدم هناق واگیرداره.
۲. بارون که گرفت، پیشیا رو یواشکی آوردم تو. مامانم نفهمیده فعلا.
۳. قانون «الویت با مهمترین کار روز» رو امتحان کردم که بهبهههه.
برای من، نوشتن شباهت زیادی به حل کردن یک مسئلهی ریاضی دارد، با این تفاوت که در آن، پای احساس هم در میان است. در ریاضی با منطق پیش میروی و قدمبهقدم به پاسخ نزدیک میشوی. در هنر هم چیزی شبیه همین رخ میدهد، اما منطق و احساس آنقدر در هم تنیدهاند که جدا کردنشان دیگر ممکن نیست.
هر بار که از این شباهت حرف میزنم، معمولن از دو سو با نوعی مقاومت روبهرو میشوم. از یک سو، دوستان هنرمندم که گاهی نسبت به ریاضی و نظم ذهنی گارد دارند و تصور میکنند دیسیپلین و ساختار با رهایی هنر در تضاد است.
و به من میگویند:
«مریم ما هنرمندیم دیسیپلین میسیپلین حالیمون نیست.»
در حالی که اگر دقیقتر نگاه کنیم، بسیاری از شاهکارهای هنری بر نوعی هندسهی پنهان و نظمی دقیق استوارند.
از سوی دیگر، دوستان مهندسم هستند که فکر میکنند چون سالها در جهان اعداد و فرمولها زندگی کردهاند، دیگر سهمی از ساحت هنر ندارند و این قلمرو به آنها تعلق ندارد. اما برای من، این دو جهان چندان از هم جدا نیستند. هنر را میتوان فرمولِ کشفنشدهی احساس دانست و مهندسی را نوعی معماریِ زیبایی. نه هنرمند مجبور است از منطق فرار کند و نه مهندس باید احساس را کنار بگذارد. شاید حقیقت جایی میان این دو باشد، جایی که نظم و شهود دست در دست هم میدهند.
📌امیدوارم یک روز در وبینار نویسندهساز فرصت بشود از تفکر شهودی صحبت کنم که به موضوع رنگ و نظم به تفکر و احساس میپردازد.
امروز هم، در میان همین رفتوآمد میان نظم و شهود، روزم را گذراندم:
۱. نوشتن صفحات صبحگاهی.
۲.مراجعه به دکتر تغذیه برای آنالیز بدن با دستگاه Inbody و شروع رژیم غذایی جدید.
۳. ویرایش نوشته در سایتم که با یک اشتباهِ کوچک به خرابکاری ختم شد.
۴.خواندن کتاب خواب لیلی برای آمادگی در دورهی شعرماهی.
بخش «دیگر نگاه کافی نیست» بدجور درگیرم کرده است.
۵. کلید را در آتلیه جا گذاشتم و منتظر کلیدساز ماندم. به جای کلافگی، سعی کردم مثل فیلمهای اصغر فرهادی به ماجرا نگاه کنم، همان درامهای کوچکی که از دلِ روزمرگیهای ساده جوانه میزنند و زندگی را پیش میبرند.
۶. حضور در جلسهی دوم دورهی شعرماهی تجربهای جدید و دشوار:
ترکیبی از نوآوری، ادبیات و آرایههای ادبی
۱- آزادنویسی کردم: از دکتر منا آقابابایی تمرینی شنیدم: کشیدن دو دایره کوچکوبزرگ درون هم. نوشتن آنچه تحت کنترل من نیست در دایرهای بزرگتر و نوشتن آنچه تحت کنترل منست در دایرهی کوچکتر. نوشتم. سپس در آزادنویسیم ناخودآگاه آن را تکرار کردم البته برعکس. یعنی دغدغههایش را مینوشتم. سپس میپرسیدم آیا فلان چیز تحت کنترل منست یا نه؟ عضلاتم منبسط شد. زین پس دنیا به دو قسمت کنترلی و غیر کنترلی برای من تقسیم میشود.
۲- با پریا دماسنج احساساتمان را تمام کردیم. سپس عکس و یادداشتی برای طرز تهیه اش در تلگرام منتشر کردم. یادداشتم را به چتی هم دادم تا نقد کند. همان چت جیپیتی خودمان. سوراخهای متن را خیلی خوب میبیند و میگوید.
۳- آشپزی و تمیزکاری خانه
۴- تهیهی پوستر برای موسسه
۵- دخترم را بردم کلاس نقاشی اما پشت در نویسندهساز ماندم. دخترم میخاست با اسکوتر بیاید کلاس. کلید انبار را بردیم تا اسکوتر را بیاوریم بیرون. کلید گیر کرد. از بچگی در تقابل با کلیدها ناکام بودم. برایم کار سختی بود، دستم درد میگرفت و نمیتوانستم بازشان کنم. استرس گرفتم. خسته بودم. نگران کلاس نقاشی پریا و کلاس خودم (صدای ذهنی: باید به موقع میرسیدم. دیر شد. و دیرشدن یعنی بینظم و شلخته بودن. یعنی بیعرزهگی و بدبودن). عرق کرده بودم. درحالیکه کلید را میکشیدم به پریا گفتم: اگر دیر برسیم به کلاست خودت مسئولی. گفت من میرم به بابا میگم کلید گیر کرده. گفتم برو . تا بره بالا گریهاش گرفت. صدای گریهاش را شنیدم. فهمیدم اضطرابشم را به او منتقل کردم درحالیکه او بدنبال راه حل بود. وقتی برگشت گفتم: بخاطر حرف من نگران شدی؟ جملهی اشتباهی گفتم هنوز وقت داریم. تقصیر تو نیست که کلید گیر کرده. نگران کلاست نباش. گفت بابا گفته برید من خودم میام برش میدارم. رفتیم وسط راه فهمیدیم دفتر نقاشی جامونده تو پارکینگ. اومد بغض کنه گفتم برگردیم دفترو بیاریم. چند دقیقه فرقی نمیکنه به مربی توضیح میدهیم. بغض تبدیل به گریه نشد. تندتند با اسکوترش به خانه برگشتیم و دفترو برداشتیم و رفتیم کلاس.
۶- از کلاس برگشتیم. دیدم همسرم کف آشپزخونه رو با درلرسوراخ کرده. پکر شدم. تازه زندگیمون به یه ثباتی رسیده بود دیگه طاقت بنایی نداشتم. بعد دیدم فقط سوراخه خبری از ملات و… نیست. خیالم راحت شد. سوراخهای هم کنار آشپزخانه بودند و خیلی زشت نبود. بابت دو ماه اسبابکشی که بعد آمیخته شد با بنایی واقعن بهم ریختم. اسبابکشی نبود که اعصابکشی بود.
shadisafavi.ir
۱_ برای نهار قیمه بار گذاشتم که ظهر بیغذا نمونیم.
۲_ صبح اول وقت با آقای رئیس ملاقات داشتم و در ادامه بخشی از مکالمه ی ما:
_آقای دکتر بنده رو یادتون میاد؟ پارسال به همراه همسر و پسرم اومدم برای طرح موضوع.
_بله بله الآن شما رو یادم اومد پس همون مسئله ی پارساله، انتقالی میخواستین.
_بله ما سال گذشته به خاطر محل کار من نتونستیم خونه مون بریم و امسال دیگه واقعا نمیتونیم اینجا اجاره بدیم و خونه رو اونجا خالی بندازیم.
_خب خونه رو اونجا اجاره بدین و سر به سر کنید اینجا
_آقای رئیس کی دلش میاد خونه نو سازش رو اجاره بده و جای دیگه اجاره بشینه، ضمن اینکه اصل مسئله اینه که نمیتونم پسر دو ساله ام رو چند روز در هفته تو این جاده ها با خودم ببرم و بیارم، لطفا مساعدت کنید.
.
.
۳_ رفتیم به خانه بعد از این سری بزنیم، رنگکار رفته بود، همسرم با مهندس قرار گذاشته بود و آقای مهندس با تاخیر میرسید. پس یک بلوک سیمانی پیدا کردم و در تراس نشستم و به شعری که باید برای شعرماهی میبافتم فکر کردم:
بوسههای سرخ اجل
میسُراند مرا
به سوی…
۴_ شرکت در وبینار نویسنده ساز و آشنایی با پدیده ای به نام ” سحر شیخ اویس حسن فرهادی”
۵_ برای پیدا کردن تشبیه مناسب یک دور و نیم دیگر کتاب خواب لیلی را خواندم و به سختی از بین تشبیه های منتخبم یکی را برگزیدم.
۶_ دومین جلسه شعر ماهی را شرکت کردم، به جا های جالبی داریم میرسیم.
۷_ به لطف کانال دوره شعر ماهی بالاخره دوستان مدرسه نویسندگی را یافتم، در کانال هایشان عضو گشتم و از خواندن نوشته ها و شنیدن روز گفتار هایشان حظ بسیار بردم.
۸_حین شرکت در شعر ماهی مقدار زیادی ظرف شستم و غذا پختم.
امروز اما فقط روز مهماننوازی بود؛ البته که بیشتر میزباننوازی بود.
۱- امروز حرفم نمیآید. نوشتنم اما، میآید. اگر نیاید که دق میکنم.توی این غریبی و برودتِ مطلق و لالی، نوشتن اگر نیاید کارم زار است. میآید،حتی اگر به بغض یا چرند و پرند یا نوازش و دلداری.
از ناخنهای لاک زدهام میگوید:
-سرخابیِ براق! چه عجب. میبینم اینبار مثل بچهی آدم با حوصله لاک زدی و نشستی تا خشک شده. خوشگل شده.
راستی تو چرا نمیری مثل همهی خانما ناخناتو از اون کارا بکنی.
– کدوم کارا؟
– همون کارا دیگه. بزکدوزکا
– منظورت کاشت ناخن و لمینت و ژل و ……راستش منم خیلی اسماشو بلد نیستم. حوصلهی این کارارو ندارم. خودم لحظهآخری هلهلکی یه سر و شکلی بهش میدم. من همهچی رو با فرم طبیعیش دوست دارم.
– دلت خوش. همرنگ جماعت شو حالشو ببر.
– اگه میخواستم همرنگ جماعت بشم الان یه آدم دیگه بودم.
– بهتر بود که. شاید الان یهعالمه حرف داشتی. اینجوریم دمق و کسل نبودی که با سهتا فنجون قهوه حالت درست نشه. آخه زن، تو چرا اینقدر عقبموندهای. بیا برو ببین مردم چهکار میکنند. از فرقسر تا نوکپا میکارن. مو میکارن. مژه میکارن، چشم و ابرو میکارن. لب و دماغ و گونه و همین طور بگیر و برو پایین.از طول تا عرض میکارن.طول و عرض باندشان را اضافه میکنند. کجای کاری تو.
– یعنی الان این جماعت حالشون خوبه؟ آقا من آدمی نیستم که بتونم رنگ جماعت بشم. آفتابپرست که نیستم. رنگ خودمو دارم. من خودم پُر از رنگم، رنگینکمانم. حالا بعضی روزا قسمتای کمرنگم میاد بالا، بعضی روزا پررنگ . سرکوفت نزن. امروز با بخش کمرنگم بساز.
– باشه میسازیم. حالا ول کن نوشتنو. پاشو دوش بگیر. امروز کلاس یوگا داری. بعدم کلاس شعر. دیرت نشه.
۲- دوش گرفتم
۳- رفتم کلاس یوگا. عالی بود. روبهراه شدم.
۴- رفتم یه کافه نشستم و چای تازه دم تو لیوان شیشهای خوردم. تنهایی. همونجا وبینار نویسندهساز را گوش کردم. نیمههای کلاس رسیدم ولی خوب بود.
۵ – نیمساعتی نشستم و نوشتم. کافه شلوغ نبود اما صدای موزیکِ چندتا کافهی بغلهم، قاطی شده بود و اذیت میکرد.
۶- آمدم که بیام، طوفان و باران درگرفت. کمی توی باران راه رفتم. خیلی چسبید.
۷- خرید کردم. هیچی نخریده شد دو ملیون تومن.
۸- به موقع به کلاس شعر رسیدم. بحث راجع به ترکیب و کنایه بود، دوست داشتم.
۹- توی کانالم یادداشت روز فرستادم
۱۰- گزارش نیک هم نوشتم و فرستادم.
بدری صفایی
—دیشب زود خوابیدم و امروز سرحال بودم و پس از مدتها بالاخره امروز توانستم صفحات صبحگاهی بنویسم.
—مطلبم را برای ارائه در وبینار سرزبان سر و سامان دادم.
—تمرین شعرماهی را نوشتم.
—هر هفته ده دقیقهی آخر وبینار وصل میشوم اما امروز قطعی برق همه چیز را بههم ریخت. الهه نتوانست وصل شود و من وبینار را شروع کردم. این هفته جدول بویایی را ارائه کردم و پروندهی بویایی را بستم. از هفتهی آینده چشایی را میآغازیم.
—در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
—چند صفحهی دیگر از دنکیشوت خواندم تا همچنان خوشقول باشم.
—شعری برای شخصی سرودم. فردا برایش میفرستم. امیدوارم دوستش داشته باشد.
—در شعرماهی شرکت کردم. استاد از کنایه گفت و کنایه ساختیم.
—بعداز هزارسال با بچههای گروهمان ویدئوکال کردیم. حسابی خوش گذشت. ندا صورتم را نقاشی کرد.
جای منم خالی خب خانم چگنی
گزارش نیک سهشنبه نوزدهم خردادماه چهارصد و پنج
۱- صبح ساعت شش با نالههای طوطو از خواب کنده شدم. از همان لحظه نمایش بزرگ «اینو میخوام، اونو میخوام» آغاز شد و من هم مثل غول چراغ جادو مدام خواسته تولید میکردم و تحویل میدادم. نتیجه اما صفر مطلق، نه او چیزی خورد، نه من. آخر سر معلوم شد تمام این مقدمهچینیها برای رسیدن به یک هدف واحد بوده، گوشی 🤨 آن هم صبح اول صبح و من هم که همچنان روی این موضوع حساستر از نگهبان بانک مرکزیام نمیدانم چرا بچههایم اما نسبت به گوشی چنین ولعی دارند اینقدر حریصن و من چنین آلرژیای.🤢
۲- طوطو هم انگار تصمیم گرفته بود امروز از مواضعش کوتاه نیاید. تا ساعت نه و نیم اجازه نداد به روتین صبحگاهیام نزدیک شوم. اما وقتی بالاخره خوابید، من هم فرصت را غنیمت شمردم کمی ورزش کردم و بعد یادداشت روزانهام را به سه صفحه هذیانگویی آبرومندانه تبدیل کردم هذیانهایی که دستکم روی کاغذ از خودشان دفاع میکنند.
۳- بعد راهی اتاق اسباببازیها شدم، جایی که اگر کسی از بیرون نگاه کند تصور میکند باستانشناسان تازه یک تمدن گمشده را کشف کردهاند. تا ساعت پنج عصر مشغول دستهبندی، تفکیک، جابهجایی و مرتب کردن بودم. هرچه پیش میرفتم، اسباببازیهای تازهتری از دل خاکسترها سر درمیآوردند. در این میان هرچه ناسزا در گنجینه واژگانم داشتم نثار خودم، بچهها و البته بابای بچهها کردم. البته نه در حضور خودش. در حضور ایشان ما اصولاً اهل سکوت، تأمل و حفظ جان هستیم چون ایشان در این میدان از ما باتجربهترند و ما هم اهل رقابت نابرابر نیستیم.
۴- در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و یک ساعت و نیمی را در هوای دوستان نفس کشیدم.
۵- کتاب سنگ صبور را بالاخره با هزار بار نشستن و بلند شدن و وسط کار به هزار طرف کشیده شدن تمام کردم. هنوز ذهنم دور و بر کتاب میچرخد و دلم میخواهد دربارهاش بنویسم و بعد بروم سراغ تحلیلها و نقدها. بخش نمایشنامه برایم جذاب بود و عجیبتر اینکه حس میکنم نگاهم به شخصیت شیطان دارد کمی تغییر میکند. یاد مرشد و مارگاریتا افتادم اونجا هم گاهی با خودم فکر میکردم این شیطان عجب علاقهای به عشاق دارد. اینجا هم رد همان فکر را میبینم.
۶- امروز تولد مامانم بود. زنداداشم از صبح زنگ زده بود که هیچکداممان به روی خودمان نیاوریم چون برنامه سورپرایز در دست اجراست. من آنجا نبودم و جایم خالی بود، اما بعد که به مامان زنگ زدم از صدایش معلوم بود حسابی غافلگیر و خوشحال شده است از آن خوشحالیهایی که از پشت تلفن هم میشود دید.
۷- خیلی دلم میخواست چند خطی درباره سنگ صبور بنویسم. از آن کتابهایی است که بعد از بستن صفحه آخر هم آدم را ول نمیکند؛ کلماتش، لحنش، آدمهایش، حتی بو و رنگ کوچههایش توی ذهن راه میروند. دلم میخواست روزگفتار هم گوش بدهم و نشد. اما صبح گزارش نیک بچهها را خواندم و کیف کردم. حس عجیبی است؛ انگار کمکم از لابهلای جملهها و عادتها و دلمشغولیهایشان دارم میشناسمشان. با اینکه هیچوقت ندیدهامشان، بعضی وقتها موقع خواندن گزارشهایشان حس میکنم سر یک سفره نشستهایم و هرکدام داریم تکهای از روزمان را برای بقیه تعریف میکنیم.
هر گزارش برام مثل پنجره کوچکیه که چند دقیقه باز میشه و بعد میبندیمش، اما منظرهاش تو ذهن میمونه.
🌷لیست کارهای نیک من در ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
الف) دورهٔ ۷۳ام نویسندگی خلاق
مطالعه و نکتهبرداری از منابع درسیِ جلسهٔ هشتم:
۱. کاوشی در آثار، افکار و سبک نوشتار جلال آلاحمد
۲. هفتاد سخن
۳. دربارهٔ زبان شعر
۴. برگزیدهها
۵. زبان معیار چیست و چه ویژگیهایی دارد؟ (هفت صفحه)
ب) تمرینِ گرمکردنِ صدا
پ) تمرینِ دهانِ بیچسب
ت) chat با Joel
آشنایی با نیروانا و اینکه سه سمِ یادشده نیز در وجود من وجود دارد.
ث) گفتوگو با پروفسور نائینی
یک ویدئوی جذاب از استاد را نیز دیدم و حالِ بسیار خوبی پیدا کردم.
ج) زندگینامهی نویسندگان
زندگینامهٔ ویکتور بوریسویچ شکلوفسکی و پرویز ناتل خانلری را مطالعه کردم.
#Journaling #روزنگاری
اگر از اتفاقهای بد امروزفاکتور بگیریم، روز خوبی بود. دفتر کوچکم که برای نوشتن ۱۰۰ جمله خریده بودم، پر شد. شاید در وبینار نویسندهساز دیگر ۱۰۰ جمله نمینویسیم ولی من هنوز مینویسم. در کارگاه کاریکلماتور ثبتنامکردم. میدانم این کارگاه مغز مرا برای نوشتن به چالش خواهد کشید تا کمی شکوفا شوم. پسرم را در دبستان ثبتنام کردم. بعد از ماهها تحقیق بین مدارس دولتی و غیرانتفاعی در آخر پول را فدای درس کردیم. از کارهای نیک امروز که بسیار برایم دلچسب بود، تماشای فیلم حال خوب کنِ فرانسوی- هندی به نام the hundred -foot journey بود. بعد از ظهر به خانهی مجروحمان سر زدیم. شاید کارهای بازسازی ساختمان امیدوار کننده باشد، اما دیدن کوچه ویران و جای خالی ساختمانهایی که زمانی بودند، بسیار دلگیر بود. در آخر خاطره نوشتم، خاطراتی که ترس فراموش کردنشان را دارم.
۱. صفحات صبحگاهی نوشتم.
۲. تمرین شعرم را هوا کردم. بی وسواس و رها. خوشم میآید. کمتر میترسم. باید بریزم دور هر چه گرفتهام، که نه درست بودند و نه خلاقانه.
۳. در کانالم با سه جمله جلو میروم. یادداشتی هم در سیتم سیتیدم. حرکت حلزون را حس میکنم. خدا این وحشیبازیها را از ما نگیرد.
۴. شروع کردم به خواندن کتاب بازی موقعیت.
تا اینجا میگوید ما پستانداریم. مغز پستانداریمان را از نیاکانی به ارث بردیم که در پی بقا و رفع نیازهای اولیه بودند و برتریجویی قبیلهای. اینها را بدانیم به منشأ بعضی احساسات میرسیم و راههای انسانیتر برای دستیابی به خوشی و ترشح سروتونین.
۵. داستان «دوئل» طلسم شده است انگار. جلو نمیرود. البته طولانی بودنش و خواندن با فایل پیدیاف و خط رنگباخته بیتأثیر نیست. تمامش کنم رحمت میفرستم بر روانشاد چخوف.
۶. این روزها زودتر وارد وبینار نویسندهساز میشوم، مبادا بمانم پشت در. ظرفیت همان لحظههای آغازین پر میشود. نمیشود زنبیل گذاشت متأسفانه.
۷. شام یتیمچه درست کردم، با بربری تازه. ما بهش میگیم یتیمچه، مگه شما چی میگید!
۸. کارگاه شعرماهی بودم. مبحث امروز دربارهی کنایه بود. از دفتر شعری بوسیدنی هم در کارگاه خوانده شد.
امروز در آزادنویسیهایم به شکافتن یک مسئله میپردازم. به گمانم وقتی پای دغدغهای در میان باشد از هر دری نوشتن، بیثمر است.
شرط لازم برای رسیدن به مهارت، شجاعت گند زدن است. با این باور، بلاخره در دورهی دوم کاریکلماتور شرکت کردم، پیش از آنکه ذهن متقاعدم کند که بیاستعدادم.
نصف روز به کارهای خانه رسیدگی کردم. حس نابی است بعد از ماهها سر زدن به خانهی پدری و تمیز کردن اتاق سابقم.
عصبانیت بیمورد امروزم، به خودسرزنشگری انجامید. وقتی نیلا بدخاب شده است و برای بستن موهایش مقاومت میکند، چه اصراریست به لجاجت؟
از روزهایم میپرسی؟ در چارجوب تکرارم با جزییاتی متفاوت. شش صبح بیدار شدم امروز هم. با این تفاوت، آبدار ماچیدم سحر را. از عشقبازی با او میگویی؟ زیرزیر برادریم ما. نسیم سحری با دستان نامرئیاش پوستم را مینوازد. دستانم را میگیرد و میدویم به دل طبیعت. دوش گرفته با عطر گشتیزها و مستم میکند بوی بوسههایش.
عشق را به بازی میگیریم و سرگرم کار میشویم. روزهای آخر است. هر روز گله میکنم چرا تمام نمیشود و هر بار چیزی ته دیگ دلم تنگ همین روزهاست. روزهای بودن در مزرعه. احساس میکنم با تمام سختی و پارگیاش روزهایم مفیدتر میگذرد در مزرعه تا اینکه خانه باشم.
روزگفتار هسفرانم را پلی میکنم و مشغول میشوم. زنی که با دیدن و شنیدنش ستارهها چشمکم میزنند از نگاه دوم شخص خودش را روایت میکند و غرق میشوم در روزش. روزی که مدام میگفت لالشو و خود را به سانسور میخواند.
خانم وحدتی مرا به یکسال قبل میبرد. به کلیدر. به حافظی که مرا با کلیدر آشنا کرد. از میان آن همه شخصیت چرا یاد دلاور میفتم؟ شاید چون طرد شده؟ باید دوباره خواندش را شروع کنم. باید پایانش را بدانم. و بعد جای خالی سلوچ بیاغازم. تو دوست داری کلیدر را؟ چه چیزی از آن را دوست داری؟
خانم حسن فرهادی از تاتر بوفکور گفت. از اجرای شراب ناب، خانم باده علوی. دوست داشتم تهران بودم و میدیدمش. با تور کافهگردی باز هم اهمیت توجه به محیط یادآورم شد. همین را به تمرین دیدن گره زدم و از دار و درخت چلیک چلیک عکس گرفتم. شاید قاصدکش را برایت پست کنم.
در فضای بین دونیمه تملی معاک هندی را گوش کردم چند بار. ندازهرای عزیزم هندی را زیاد دوست دارد. میدانم که دوست ندارد چنین صدایش کنم. اما تو بگو چطور ابراز کنم دوست داشتنم داشتنم را؟ خودش هم میداند از دوست داشتن میآید. ابراز ابراز است ندازهرای عزیزم.
صبحانه را که زدیم بر بدن. با نوای دولانسون. رفتیم توی مرزعه پرسش نجاتبخش را مرور کردم. روزهایم به پرسش گره خورده و تازه دارم دارم میدانم که دانستن چیست. دانستن صرف اطلاعات نیست. کسی میداند که با اطلاعات بین موضوعات ارتباط برقرار کند. دانستن بدون رابطهسازی را گوگل هم بلد است.
راه خانه را پیش گرفتیم بعد از جمع کردن مزرعه و چادر تکانی. در طول مسیر حواسم وقف سبز بود. سبز زیباست. میتوان گفت چندهزار نوع سبز وجود دارد؟ هر گیاهی سبزش متمایز از دیگری است. دوست دارم سبز را. چیزی دارد که باید کشفش کنم.
خانه آمدنی، قیمه خوردنی، ظرف شستنی بود. شیدای قیمه با لپههای فراوان و آلوام. قیمهی امروز آلو نداست اما لپهی فراوان چرا. دستپخت مادر همیشه خوشمزه است حتی اگر نباشد.
نیک گزارشهایی را خواندم از جنس ویولون. البته مراحل تولید ویولون. کسبوکارشان پر شیرباد. زندگینامهی فرشته را هم خواندم. بازیگوشیاش را دوست دارم. سوغات کودکی است. پرپر کردن جوجهها و حالا کلمات را. و برای بار هزارم تصمیم گرفتم بنویسم نامهی اعمالم را. مینویسم حتمن نه فورن.
مریمم را خواندم. زندگیاش را. افتخار من است داشتنش را، دوستی که زندگی را رها نکرده است. گوزلیم مریم حاجیکریمی.
پرسیدیم از توان با زَمزَمه. از لحظه گفتیم و ارتباطش با گذشته. سخت بود ولی کشف کردیم ریزدانههایی از راز زیستن.
از واقعیت چه میدانی؟ میدانی واقعیت حاصل رابطه است؟ رابطه به او عینیت میبخشد. پیچیده است و بنیان مدرسه سرزبان پیچیدگی است. سرزبان مدرسه گفتگو و پرسش است. زباجوی این مکتب بودن افتخار دارد و حتی فخری برای فروش.
نویسندهساز طوری بود که هم من و همسفرانم لذت یردین هم استاد. در این شرجی و گرما. برخلاف دیروز و دیروزهایش غم مورموره نکرد زیر پوستم. مواجهی تو با غم چیست؟ من کلمهاش میکنم و جان میبخشمش. میبینمش. میبوسمش. رنج است تبعات بیاعتنایی به غم.
چقدر متعهدی؟ میدانی تعهد از سختترین کارهاست. برای حفظش هم روزگفتار گرفتم و هم سوار بر کشتی بیلنگر شدم و سهچهار صفحه خواندم.
موضوع آخر به گوش استاد نرسد طاقچهام را چیدم با بینهایت کتاب از هایکو. هایکو را دوست دارم. غریب است برایم. چیزی دارد که نمیدانم چیست. منبع الهامم است. کاریکلماتورم وحی اوست.
روزم همینقدر کوچک بود و جزئی. تو از روزت بگو برایم. بنویس و پستش کن آدرسم را که داری به دستم میرسد.
ای سارا
ای سارا
ای سارا
چی بگم دیگه.😂
ندازهرا خب؟
نمیشه ندا احمد بگی یا احمد ندا هان؟ یا احمدو؟یا احمد؟
ولی خب هر جور میخای بگو دیگه.
ندازهرا نگو. ایح ایح ایح.
۱. صفحات صبحگاهی
۲. نقاشی
۳. کلاس نقاشی
۴. صحبت با دوست عزیزم سمانه داوطلب
۵. نوشتن یادداشت کانالم
۶. پختن ناهار
۷. شستن ظرف
۸. مثلثوال
۱. تصمیم گرفتم کارنامه بچهها را بزنم.
۲. ریلز دیدم.
۳.ساختمانهای اداری و مزارع و معادنم در گیم را ارتقا دادم و یک جنگ را هم آغاز کردم که غنایمش نرسیده خرج شد.
۴. به معاون جواب دادم حتما تا امشب کارنامه ها را میزنم.
۵. پاپیچ چاتی پاتی شدم تا درب های دانش را به رویم باز کند ولی او کپشن های آیا میدانید طور اینستاگرامی تحویلم داد.
۶. سیدا را باز کردم و خوشبختانه کار نکرد.
۷.هول هول توی اینستا گشتم.مثل مستاجری که روز تحویل خانه توی آن میچرخد که هم خاطره بازی کند و هم از چیز میز هایش اسکرین بگیرد.
۸. دلشوره کارنامه گرفتم.
۹. به صدای کشیده شدن ریسه های هوا گوش کردم تا تشخیص دهم تاثیر عبور جنگنده است یا طوفان.
۱۰. انضباط ها را رد کردم، قهرمانانه، به جز سه نفر به بقیه خیلی خوب دادم. حاتم طایی و این صحبتها.
۱۱. چشم هایم تار شد و سرم گیج رفت و سیدا را بستم.
۱۲. دوباره سوسیس کالباس خوردم و دوباره تا سر حد مرگ ، معده مرگ شدم. آخی چه بد دیگه نمیتونم کارنامه بزنم یعنی؟؟
۱۳. دیگ معجون سازی ام را آتش زدم و فاموتیدین و شیرین بیان و شربت آلومینیوم و چند فقره سبزی و بیسکوییت خشک و اشک پری را با ورد مخصوص سسمی باز (قلیا) شو ، پایین دادم.
۱۴. سیدا را باز کردم و از آنجا آمدم اینجا تا گزارش نیک بنویسم. سرم شلوغ است مدیر معاون حسابی.
به طرح حلزون چند باری نگاه کردم، انگار استاد من را به تصویر کشیده است. از خانه بیرون زدم اما قلبم آنجاست.
شنیدم ممکن است امشب، بزنند.
از جنگ ۱۲ روزه ی سال قبل تا الان، آدم دیگری شدم. نشان به آن نشان که دو شب پیش، با صدای انفجار از خواب پریدم. از روی کنجکاوی سمت فرودگاه را نگاه کردم، دودی به چشم نیامد.
یک ساعت بعد در حال آماده کردن کوکو ی کدو سبز در آشپرخانه بودم و با خواهر چت می کردم. هنوز ۶ صبح نشده بود.
غذای گربه ها را هم حتا آماده کردم. به موقع به محل کار رسیدم.
امشب اخبار را زیر و رو می کنم. نمی دانم چه خواهد شد. قلب و وجود من پیش گربه هایم، در خانه است. اصلن نمی دانم توکل است یا چیزی شبیه آن، کاری از من بر نمی آید جز زندگی کردن.
امروز خرید مختصر و خوبی برای خانه انجام دادم. دوش گرفتم تا شامپوی جدید را تست کنم. چرت زدم و شام سبک آماده کردم.
دو بخش از کتاب بختیار علی را خواندم. و …فکر کنم همین.
۱. وبینار سرزبان را شرکت کردم. الهه از واقعیت و واقعیت چیست گفت. امروز سه شنبه بود و سارا چگنی بود و از بوها و تداعیهایی که برایمان دارد گفت. تازه خاب دیده بود که من میخاستم بهش نقاشی بوی عطر مشهدی را بدهم. از من خاست نقاشیاش را فردا توی وبینار نشان بدهم. انگار توی خاب این را بهش گفته بودم. حالا من بوی عطر مشهدی را چوطور نقاشی کنم.
۲. وبینار نویسندهساز را هم شرکت کردم. استاد از کاریکلماتور و کاریکاتور گفت و کاریکاتور گاندی را هم بهمان نشان داد. از وحشی بازی آدمها سر کاریکتورها هم صحبت کرد و اینکه چه بلاهایی سر کارکاتورکشها آمده.
۳. جلوی خودم را گرفتم تا بچههایی که یک بند توی کوچه جیغ میزدند را له نکنم و در دمبشان را نگیرم و پرتشان کنم توی خانهی خودشان.(البته تواناییش رو هم نداشتم پی میگم جلوی خودم رو گرفتم.)
۴. نقاشی کشیدم.
۵. سعی کردم شعر بنویسم که در آن ناموفق بودم.
۶. یک کمکی آزادنویسی کردم.
۷. شعرماهی را بودم و استاد کتابی از مهدی سرباز را خاند که اینقدر شعرهایش قشنگ و پر احساس بودند که نمیتوانستم جلوی اشکام را بگیرم.
۸. با تحقیقاتیها بعد مدتها به جلوس نشستیم و کلی خوش گذراندیم.البته نت اینقدر مسخره بازی در آورد. از گوگول میت به اسکای روم و از آنجا هم به بله نقل مکان کردیم. بله هم که آنقدر مسخره که همه را در یک صفحه نشان نمیدهد. لعنت به آن. به نت.
خسته و خوابآلودم.
درست مثل این حلزون از هم گسسته شدهام.
این روزها کم مینویسم. اما آزادنویسی را حتی به مقدار خیلی کم رها نکردهام.
تیکهی از شعر فروغ، غزلی از حسین منزوی، حکایتی از گلستان و یکی از نامههای شاملو به آیدا را خواندم.
نامهای به دوست ابدی و ازلیام نوشتم. زنان و دختران افغانستان هر روزی که میگذرد، آزادیشان کمتر و کمتر میشود؟ به کدامین گناه؟
داستان کوتاه «نازنین» از داستایوفسکی را آغازیدم. اولین تجربهام از مطالعه این نویسنده است.
در وبینار «نوبیسندهساز» و «سرزبان» الهه علیزاده عزیز شرکت کردم و بسیار آموختم.
درس گوش کردم. هعی…
خستهتر از آنم که باز هم بنویسم.
۱. با خاب عجیبی بیدار میشوم. حضرت یوسف را میبینم که دارد با جمعی نقشه میکشد زلیخا را به دام بیندازد. شاید هم یک نفر دیگر را. نمیتوانم با اطمینان بگویم. یوسف هم مصطفا زمانی بود. البته این یک بخش خاب بود قاطی آن پخشوپلایی. پدر و مادر دوستم هم بودند و من که از جلوی خانهای رد میشدم و درست تشخیص نمیدادم که این خانهی پدر و مادر دوستم هست یا نه. خاب دیدن عمل نیک حساب میشود؟
۲. جلد سوم کلیدر را گوش میکنم و تمام میشود.
۳. قدری مینویسم و با وجود اینکه بدنم امروز باهام راه نمیآید تلاش میکنم تکلیف جمعه را انجام بدهم. من و دوستم تقریبن هر هفته نفری ۵ کلمه مشخص میکنیم و سعی میکنیم تا آخر هفته شعری بنویسم که آن ۱۰ کلمه تویش باشد حتا چرتوپرت. یک تمرین و چالش برای شعر.
۴. برای خودم ناهار درست میکنم و همزمان میروم توی کانال روزگفتار و گوش میسپارم به تعدادیشان. تلاش میکنم بروم برای روزگفتار زهره رسولی کامنت بگذارم و بگویم احتمالن اسم گلی که حرفش را زده «انگشتانه یا روباهک» است و در دوران گذشته رمانی خوانده بودم به اسم «زبان گلها» که اتفاقن توی آن هم به نماد گلها پرداخته بودند. اما روزگفتار را توی کانالش نمییابم و بیخیال میشوم. حوصلهی جستوجوی زیادی ندارم.
۵. خودم را بهزور میبرم پای درس و میخانم.
۶. وبینار نویسندهساز شرکت میکنم.
۷. شعرماهی را نصفهنیمه شرکت میکنم.
۸. یادداشت کانالم را میگذارم.
۹. روزگفتار ضبط میکنم.
۱۰. بخشی از دفتر شعر منوچهر آتشی را میخانم.
۱۱. فیلم «ace in the hole» از بیلی وایلدر را تماشا میکنم.
۱۹ خرداد
۱. ۱۰ روز است اینترنت دارم. البته اینترنتی لنگان. فقط همان روز اول سر زدم به اینستا. نمیخاستم درگیرش شوم و ساعتها بمانم در آن گردابی که میکشدت. شاید هم باتلاقی باشد. یک قدم معادل است با غرقه شدن در آن. اما امروز دوساعتی چرخیدم در آن. پاکش کنم شاید. نمیدانم. اما میدانم که برای امروز شروع خوبی نداشتم.
۲. دو کتاب سفارش دادم از سایتی ناشناس. بعد از سفارش نه کدی برایم آمد، نه ثبتِ سفارشی. استرس مورچهوار افتاد در تنم. کلاه برود سرم، خودم و مورچههای درونم به کنار، آن کتابهای نازنیم هم هیچ.همسرم ولم نخاهدکرد که مگر نگفتم انقدر مثبت نباش. مگر نگفتم به هرکسی اعتماد نکن. بنابراین شتافتم به گرفتن شمارهی کتابفروشی. بندهخدا گوشی را هنوز برنداشتهبود که گفتم آقا من کتاب سفارش دادم، پرداخت کردم، چرا هیچی نشون نداد؟ اسم کتابها را پرسید و آدرسم را. بعدش هم گفت آرام باش خانم. عصر میدهیمش به پست. بیقراری چنین چرا؟ هی، هی. تو که نمیدانی دردم را برادر.
۳. یکی از دوستانم دیروز بلهبرونش بود. عکسهایش را برایمان فرستاد توی گروه. ماهم امیدواریِ خوشبختی کردیم برایش. بعد گفت «جمعه عقدمه. اگه دوست داشتین بیایین.» من که گیج شدهام. این تعارف است یا دعوتِ جدی. من که به حساب تعارف گرفتمش و خانمانه و نه فحشانه جواب دادم که مراسم عقدتون حتمن خودمونی است. نمیخاهیم مزاحم شویم. دیگر بقیهاش به متانت دوستمان و دلش ربط دارد که اصرار بکند یا نه. ولی از آنجایی دلم لک زده برای بزن بکوب، یک تعارف دیگر هم بکند رفتهام.
۴. با همسرم رفتیم جلفا. خریدکی کردیم برای خانه. یک تیشرت سبز هم گرفتم. گوگولی است با پاندای رویش. کشهای رنگیرنگی هم. مثل بچگیهایم پاهایم را جلوی مغازهای کوبیدم زمین تا همسرم برایم شکلات بخرد.
۵. شام و ناهار نپختم. باور کنید برایِ من نیکترین کار همین است.
۶. از اسماعیل خویی شعر خاندم. رونویسی کردم و چنتایی کلمه افزودم به توبرهی کلمهبرداریهایم.
صبحانه: تخممرغ و عسل
بعدش: کزت بودم
و بعد: خوانش کتاب و نوشتن
و باز: نوشتن
و باز: کلافه شدن از اراجیفی که نگاریدم.
بعد: مرور تکلیف شعرماهی و نگاهی به زادهی هممسیران شعر.
بعد از آن: گشنگی. بیناهاری. پناهیدن به بادام و شیر.
بعد: دویدن برای رسیدن به باشگاه، تندتند و بیوقفه.
بعد: پیادهروی و خرید بارهنگ برای معدهی دردمندم.
و بعد: وبینار و هر همان حال چرت زدن و پریدن.
و بعد از آن: رفتم خانهی مادر مهربان. خورش کرفس. کدو بادمجان.
و در نهایت دورهی شعرماهی که تمرکزم پنجاهدرصد بود. خواهرزادههام از سر و کولم بالا میرفتند.
و دیگر هیچ. مست خواب و ریق رویا.
حلزون خیلی کنجکاوه. طاقت حلزونی راه رفتن خودشو نداره. چشمهاش جدا میشن ازش واسه کشف سریعتر جهان.
۱. مریضکی شدم. از بس طالبی میبلعم. حساسیت دارم بهش ولی عاشقشم. واسه همین بازم میقلمش. طالبی میقُلی؟ امروز حسابی استراحت کردم.
۲. یکمی نقاشیهای بیهدف کشیدم. کیف داد.
۳. با بچههای تحقیقاتیمطالعاتی تصویری حرفیدیم. قرار جدیدی گذاشتیم که ذوق دارم.
۴. امروز خیلی دام میخواست هی چیزمیز بریزم تو معدهم اما کمی تا حدودی از پس خودم براومدم.
۵. شعرماهی هم مثل همیشه چسبید.
۱.کمی آزادنویسی کردم.
۲.بهش گفتم ناراحت شدم از کارش. درک کرد و حالم خوب شد.
۳.تموم کردم امتحان فردا رو. حالا مرور میکنم.
۴.تو کلاس گوش دادم و نت برداشتم.
۵.وبینار بودم.
۶.ناهار دوستی که پاش شکسته رو براش گرفتم.
۷.شام اون یکی دوستمم گرفتم.
۸.نوشتم گزارش نیکو.
نمیدونم کی ساعت شد ۱۲ و نیم. خیلی نیم شد. اصلا نفهمیدم. شدم مثل مادربزرگها که باید همه کاری کند. تا الان در آشپزخانه راه میرفتم. ماست درست کردم.
نمیخوام کشش بدم، البته اگه خودش کش نیاد.
از صبح شروع میکنم؛
بیدار شدم و سراغ صفحات صبحگاهی رفتم. زوری چند صفحه بلغور کردم و رفتم سراغ رونویسی
از کتاب همسایههای نیما رونویسی کردم
چه کیفی هم داد خدایی
بعد شعری نوشتم. به نظرم بد نبود یا شاید بشود گفت قابل قبول بود
از شعر شاملو هم رونویسی کردم
بعد هم مقالهٔ تشویش نوشتن را خواندم
چه مقالهای، واقعا عالی بود. البته تا نصفه خواندم. ولی تا به اینجا نویسنده گفته بود که باید هنر خوب اندیشیدن و آشنایی با خویش را بیاموزیم. دارم تمرینش میکنم.
برنامهای داشتم که آن را نوشتم و به بچههای گروه هم دادم. شاید به دردشان خورد.
و باز خیاطی و خیاطی😵💫😭😭 خسته شدم
نهار هم البته درست کردم. از درست کردن پلو مرغ متنفرم. تمام وقت آدم رو به فنا میدهد.
حس میکنم کتابت را با محاورهای قاتی کردم.
پادکست گوش دادم. البته برای من مناسب نبود. در بابِ همسریابی بود که ما یکیاش را داریم و برای هفت پشت مان کافیست. دخترم از سفر چند روزه اش که به خانهٔ عمه جانش رفته بود، برگشت. از فردا جنگ را از سر میگیریم 😎
دیگر یادمان نیست که چه کردیم و چه نکردیم.
1. از تلاش بیهوده برای خوابیدن دست کشیدم و بی خوابی را پزیرفتم
۲. بیشتر از دو قرص خواب استفاده نکردم و به وسوسهی تزریق دیازپام و پرومتازین یک “نه” بزرگ گفتم
۳. با این که یادم رفته بود شیشه ماشین را بالا بیاورم زودتر از آقای دزد به داد ظبط ماشین رسیدم.
۴. جهت پیگیری درمانِ دست شکستهی لاکپشتم با دامپزشک تماس گرفتم
۵. تلاش کردم که آرامشم را حفظ کنم و عصبانیت و خستگیام را بر سر خانوادهام خالی نکنم و موفق شدم
۱. دیشب خوب خوابیدم و ساعت ۵:۳۷ بیدار میشوم و متعجب از دیر بیدارشدنم. هر روز به محض بیداری قبل از تکان خوردن و چشم باز کردن به خوابی که دیدهام فکر میکنم و بعد شکرگزاری از بیدار شدنم و بعد صفحات صبحگاهی ام را مینویسم.
۲. ساعت ۶ تا ۷:۱۵ جلسه صبحگاهی کوچها با موضوع «چرخ زندگی» توسط استاد سیدرضا یوسفزاده است که کمک بزرگی برای برنامهریزی این روزهایم است.
۳.تهیه لیست کتابهای سفارشی کتابخانهی لنگه را برای مسئول نازنین کتابخانه که به من لطف دارند و دیروز خواسته را با جستجو در دفتر رمانهای خاندهام لیست ۲۶ تایی را در دفترم مینویسم و با چتجیپی تی بصورت متنی درش میآورم که آنقدر غلط دارد که انگار خودم تایپش کردم مجدد. بعد از ارسالش حدود یکساعتی در چت بیش از بیست کتاب دیگر از لیست ۳۰۰ تاییشانرا با هم انتخاب میکنیم. و او در پایان چون دنبال کنندهی زندگینامه مادرم در کانالم است از آنان جویا میشود.
۴. نوشتن زندگینامه مادرم پیش از من و ارسالش در کانالم. موقع نوشتنش که به بخش دزدیده شدن دایی حسینم رسیده از یادآوری رنجی که مادربزرگ بزرگوارم و مادرم که حامله هم بوده کشیده؛ در تمام مدت نوشتنش مثل باران اشکم جاری میشود. نوشتن زندگینامهی مادرم این نکته را برایم داشته که نوشتنش انگار زیستن به جای مادرم و پدرم و… است و همانها را زیستن بسیار ناراحتم میکند، حتی الان هم اشکم را جاری کرده است. تازه دارم با این نوشتن به حیرتآور بودن ذهنم بیشتر پیمیبرم و کشف بسیاری از نکات و احساسات اطرافیانم موجب شده احساساتم قویتر و درک احساسات دیگران برایم بهتر شود .البته من از بچگی از آنان بودهام که اشکم دم مشکم بوده است، اما گویا هر چه سنم بالاتر میرود حساستر و قلبم رقیقتر و با نوشتن هم این روزها رقیقتر از رقیق شدهاست. که میدانم نعمت است و باید قدردان باشم.
۵. دیدن بخش آخر و هشتم مدیریت فروش توربوی دکتر کاویانی و یادداشتبرداری.
۶. خاندن اشعاری از کتاب ستاره در شن میرزاآقا عسگری(مانی) که از کتابخانه مفتح سیاهکل گرفتهام برای آنکه حالم بهتر شود. خوبست که عاشق شعرم و این حال خوب کن را دم دستم دارم.
۷. خاندن ادامه کتاب خشم و هیاهوی جان اشتاین بک، اما ده صفحه که میخانمش بدلیل تمرکز نداشتن کنارش میگذارم. بعد از ناهار دوباره در کانالم بدلیل ۱۵ دقیقه اینستاگردی به ویدیوی زنان نادر و پنج خصیصه آنان بر میخورم و آن را برای زنان کانالم در تلگرام و بله میگذارم و دو استوری در اینستاگرامم.
۸. امروز روز تلفن دوستان دوست داشتنی است و پاسخگویی به تلفنها حالم را بهتر میکند. برای دوستم شماره تلفن استادم صالح مختاری را ارسال میکنم و در تلگرام به چتهای دیگر دوستانم جواب میدهم.
۹. ساعت ۱۶ وبینار الهه علیزاده را که در مورد واقعیت است را شرکت میکنم و چون دو جلسه نبودهام نمیفهممش و البته دوستانی که بودهاند گویا از من گیجتر شدهاند و فهمش را الهه جان بدلیل کمبود وقت به فردا موکول میکند.
۱۰. وبینار نویسنده ساز تا ۱۸.۲۰ ادامه مییابد و وبینار بعدی کوچینگ را به دلیل حواس پرتی ام از دست میدهم.
۱۱. وبینار ساعت ۱۹ کنسل شده است و من کتاب حیوان قصهگو را میآغازم اما تمرکز ندارم و دوباره به ستاره در شن مانی پناه میبرم تا تمرکزم بهتر شود. دیروز که شنیدم مرکز پستی نارمک که از پنجرهی آشپزحانهمان دیده میشد اکنون با خانههای حوالیاش دیگر نیست و ساکنانش هم دیگر نیستند حالم خوب شدنی نیست. خانه ام در لنگه هم به دلیل یک سال و نیم اینجا بودنم و هوای گرم لنگه موریانه زده و میترسم به سقف کشیده شود و خانه را خراب کند از دیروز که خواهرم گفته بر اشتغالات ذهنیام افزوده و ناراحتم و در جستجوی راهحل.
۱۲. در سایتم به تکمیل مرور کتاب ژرفای زن بودن و مقایسه اش با زنانی که با گرگها میدوند یکساعتی میپردازم.
۱۳. در وبینار محمد شاهان کمالی شرکت میکنم و مثل هرشب لذت میبرم. او امشب بیشتر از تجربیاتش میگوید و ظلمهایی که به او شده که تاسفبار است.و بیشتر ناراحتم میکند انگار این روزها روزهای تلنباری غمهاست. هم غمهای خودم هم دیگران. خدایا کی تمام میشود اینها…
۱۴. برای بهبود پریشانی ذهنم کمی آزادنویسی میکنم. اما حالم خوب شدنی نیست که نیست و سعی میکنم با دولینگو خواب را مهمان چشمانم کنم که نیم ساعتی بعد دولینگو کار خودش را خوب انجام میدهد. خدایا شکرت که یکبار در طی روز یک چیز همان شد که میخاستم. برای سلامتم شکر میکنم و چشمانم را میبندم به امید بازکردنی بهتر از امروز در فردا.
فکر نمیکردم آنقدر طولانی شود اما شد. چون میدانم ابراز نظر و احساسات گاه قابل کنترل نیست.
1- صفحات صبحگاهی نوشتم ، سه صفحه
2-کلیات ادبی خوندم در مورد استعاره، تشخیص و سمبل و تمثیل
3-روی سایت کار کردم.
4-خوانش کتاب زنگها برای که به صدا در میآیند.
5- شعرخوانی
6-پست گذاری در تلگرام مثل مرغ روزی یک عدد
7-روی طرح داستانم کار کردم فکر میکنم طرح هنوز هم کار داره.
8-پیاده روی
9-توی جنگ نیم ساعته پریشب یه بلیط خریده بودم. بعد از کنسل شدن پروازها درخواست استرداد زدم ، و مسیر رو تغییر دادم به زمینی. آتش بس شد درخواست انصراف از استرداد اولین بلیط رو زدم و استرداد بلیط دوم. خلاصه که دلم رو گرفتم دوباره جنگ نشه که قاطی میکنم دیگه.
از 10 نمره به خودم 8 میدم.
۱. روز خود را با صفحات صبحگاهی آغازیدم و در حد کفایت به درخت جلوی پنجرهی اتاقم نگریستم.
۲. راستش باید اعتراف کنم که بعد از اتفاقات اخیر دریافتم زندگی به طرز بیرحمانه ای در جریان است، حتی اگر من نخواهم. بنابراین امروز کله ظهر به پیادهروی رفتم تا شاید آفتاب به کلهام بخورد و دیوانهتر شوم. با اهنگ رفاقت مارتیک در خیابان رقصیدم و راه رفتم و همه نگاهم کردند.
۳. برای زید برادرم که امروز دیدمش خواهرشوهر بازی در نیاوردم.
۴. متنی با همان دیوانگیِ آفتابِ کله ظهر در کانال تلگرامیام منتشر کردم. راستش شترِ شعرِ بیژن جلالی هم اندکی تحت تاثیرم قرار داد.
۵. موهایم را فر کردم و دیدم هنوز هم همان گیتام، ناامید شدم.
۶. نیم ساعتی آزاد نویسی کردم.
۷. چند صفحهای از کتاب ضربان که استاد در وبینار معرفی کردند، خواندم. نویسندهی درونم بیدار شد و چند صفحهای نوشت.
امروز در گردهماییِ نشستها و انجمنهای ادبیِ شهر شرکت کردم. با اجرای دبیر زبانم که حالا بازنشسته شده و انجمن حافظخوانی داشت. مدتها بود هر بار دوستم به نشستهایش میرفت، از او میخواستم بهجای من بغلش کند و گونههایش را ببوسد. دومین زنِ چشمتیلهایِ زندگیِ من؛ زنی که جهان را دوباره برایم معنا کرد.
میانِ همهمهی صداها و رفتوآمد آدمها روی سِن، هندزفری به یک گوش ، در وبینار نویسندگی استاد بودم و فخر او را با ذوق، به بچهها میفروختم. بچههایی که یکسال پیش مربیِ نویسندگیشان بودم و حالا آرامآرام صدای خاصِ خودشان را پیدا کردهبودند.
در همان شلوغی، ناگهان دبیر زبانم که اجرای برنامه را بهعهده داشت، نامم را صدا زد. یکباره دویست سر به سمتم چرخید. مات و مبهوت مانده بودم که چه اتفاقی افتاده تا اینکه ریحانه و مهشاد با اشاره، مرا به خودم آوردند. گرما تا نوک انگشتانم دوید.
فقط شنیدم:
«نشست کتابخوانی خانم نشانیفر که…»
و بعد دیگر چیزی نشنیدم.
باقیِ جمله در هیاهوی قندهایی که در دلم آب میشدند، گم شد.
و من غرق شدم در دو سالِ پیش. دختری که با ترسولرز اما پر از اشتیاق میانِ آدمهای غریبه از کتابها حرف میزد.
آن روزها تازه دو ماه بود مادرم را بهخاطر سرطان از دست داده بودم و برای فرار از اندوه، به کتابخانه پناه بردم. همان جانپناهِ قدیمیِ کودکیام، جایی که همیشه در غم و شادی از میوههایش جان گرفته بودم.
دیوانهوار میخواندم.
بیوقفه.
آنقدر که از کتابها لبریز شده بودم و کسی نبود هیجانِ کشفِ جهانهای تازه را برایش تعریف کنم. دلم میخواست از شخصیتهایی حرف بزنم که از بسیاری آدمهای واقعی، زندهتر بودند. از دنیاهایی که آرامآرام مرا از سوگواریِ خاموشم بیرون میکشیدند.
تا روزی که بالاخره فرصتش فراهم شد و کتاب «اتاق» را با شور و شوق ارائه دادم. آن روزها شبیه شهرزاد قصهگو شده بودم. قصه میگفتم تا دوام بیاورم. هر جلسه بخشی از داستان را میخواندم و با هیجان بازگو میکردم، انگار با گفتن دستانِ نویسندهای دیگر، جهانِ درونم را نظم میدادم.
بعدها، خلاصهگویی کمرنگتر شد و بیشتر به لایههای پنهانِ داستان، عناصر داستانی و جهانبینیِ نویسنده پرداختم.
میخواستم همه متوجه شوند که داستانها فقط، روایتِ چند اتفاق نیستند بلکه هرکدام پنجرهای هستند به فهمِ جهان، فهمِ آدمها و حتی به فهمِ خودمان.
امروز که به آن روزها نگاه میکنم، میفهمم ارائه و تحلیلِ کتاب، فقط یک فعالیت فرهنگی نبود. راهی بود برای دوباره حرفزدن، دوباره خودم شدن و آرامآرام بیرون آمدن از زیرِ آوارِ اندوه.
شاید اگر آن جلسهها نبودند، هنوز در همان روزهای تاریک مانده بودم. روزهایی که فقط تماشاگرِ ذرهذره آب شدنِ مادرم بودم و هیچ کاری از دستم برنمیآمد. دو سال تمام، تحلیل رفتنش را جلوی چشمهایم دیدم. هر شب با امیدِ معجزه خوابیدم و هر صبح با واقعیتی بیدار شدم که مرا به نقطهای رساند که آرزو میکردم کاش این زجر پایان یابد، کاش آرام شود.
این نخستینبار است که چنین بیپرده دربارهاش مینویسم. شاید بهخاطر امنیتِ این فضا باشد و درکی که نویسندهها از رنجهای واقعی دارند. نویسندهها خوب میدانند بعضی دردها را نمیشود توضیح داد. فقط میشود آرامآرام نوشت و کمکم آرام شد.
بیشتر از کارهای نیک امروزم خوشحالم بخاطر کارهای نیک گذشتهام.
همان کارهایی که انجامش دادم و الان اینجا نشستم و دارم گزارش نیک مینویسم.
چقدر باید وجب به وجب این دنیا را میگشتم تا یکی دو تا از این جنس خوبها پیدا کنم و حالا آسمان سوراخ شده و این همه جنس ناب افتاده توی دامنم.
برای امروز چه دارم؟
چند وقتیست که روزها با من مهربان نیستند. ولی میگذرند. میگذرند.
-امروز کمی بیشتر از روزهای قبل کارها را سر و سامان دادم.
-در جهت سلامتیام قدمی برداشتم و دندانم را درست کردم.
-با وجود تمایل به انزوا و تنهایی، دوستانم را برای آخر هفتهی دیگر دعوت کردم.
-وبینار و سارگفتار و سار نگار، گپ و گفت با دوستانم در کانالهاشون، گردنبند پر از الماس این روزهای من است.
-شرکت در شعرماهی.
-شام خوردن.
و حالا هم که نوشتن گزارش نیک.
شب هرکسی که گزارشنیک نوشته بخیر. با بقیه هم کاری ندارم.
سارا خانم صبح همگی بخیر
هم اونایی که دیشب گزارش نیک نوشتن و هم اونایی که صبح نوشتن.
ما شبیه هم نیستیم.😅😉
شرمنگین شدم😅
قربون همتون برم چه جغدا چه خروسا 😘
بانوی نیکوکار
صبح زود بیدار شدم و چشم بازنکرده صفحات صبحگاهی نوشتم. از این نوشتم که چطور بعضی دوستان به بیست صفحه صبحگاهی میرسند و من به دو صفحه نرسیده حرفهایم ته میکشند.
دو داستان کوتاه دیگر از کتاب عشق روی پیادهرو مستور خواندم که خیلی جذبم نکرد.
ادامهی فیلم درخت گلابی وحشی را دیدم و باید بگویم تکتک دقایق آن سه ساعتی که پای فیلم گذاشتم حلال نوری خان.
از او در فیلمنامهبین هم فیلم سه میمون را دیده بودم اما این چیز دیگری بود.
اشتراکات فرهنگی و سیاسی که با ترکیه داریم همذات پنداری با سرگردانیهای شخصیت اصلی را دوچندان میکرد.
جای چنین فیلمهایی در سینمای ایران خالیست.
راستی ما کارگردانی داریم که بتواند بدون هیچ سیاهنمایی واقعیت جامعهی ایران و دغدغههای یک جوان معمولی را انقدر درست نشان دهد؟
ظهر به خانهی خاله رفتم. پسرخاله فردا از حج بازمیگردد و خاله در حرکتی انتحاری بعد از چهل سال زندگی مشترک وسایل خانه را به یکباره نو کرده.
نصف روز مشغول شستن ظرفها، چیدن مبلها و جابهجایی فرشها بودیم.
کارها که تمام شد دخترخاله به نتیجه رسید پرده چیزی کم دارد و باهم رفتیم عبدلآباد به دنبال کتیبه.
غروب شده بود و کسی نبود که همین امشب پرده را تحویلمان دهد.
ریسک کردیم و از مغازهای که قول داد فردا تا ظهر پرده را به دستمان میرساند خرید کردیم. امیدوارم بدقول نباشند و فردا که حاجآقا از در خانه وارد شد از دیدن تغییرات حسابی سوپرایز شود.
کار نیکم کجا بود؟ بچههای دخترخاله را مدیریت کردم تا دکور مغازهی مردم را پایین نیاورند.
امروز همهی پردهفروشان عبدلآباد بیآنکه بدانند مدیون نیکوکاری منند.
گزارش ۲۸ام سه شنبه ۱۹ خرداد
دیشب خانه رضا موندم و اونجا خابیدم. رضا از ساعت ۱ شیفتش تو دکه شروع میشد تا ۵ صبح. قبل اینکه بره بهش گفتم وقتی برگشتی اگه خاب بودم بیدارم کن تا من رو برسونی آبادی.
من دیشب قرار نبود برم خانه رضا فقط خاستم بیاد من رو ببره «طور سینا» ولی رضا منصرفم کرد و گفت«اول بریم خانه بعد وقت رفتن میبرمت سینا بازی.
میخاستم برم بگم«ارنی» ولی رضا گفت«ارنی کسی بگویید که او را ندیده باشد، تو که با اویی همیشه چه تری چه لن ترانی» و من از رفتن منصرف شدم اما خدا شاهده خانه رضا از طور سینا فشرده تر و سنگین تر بود برام و یه جاهایی هم عشق کردم و به خابی عمیق فرو رفتم.
ساعت ۵ و نیم رضا را بالا سرم دیدم که گفت«بیدار شو برسونمت» ولی کنکلش کردم و گفتم ۸ بریم و تا ۸ خابیدم. نه خاب الکی، جدی جدی خابیدم به طوری که وقتی بیدار شدم میخاستم رضا را ۳ ماچ آبدار بکنم.
ساعت ۹ بود که رسیدم آبادی. لباسهام رو عوض کردم و رفتم سر مزرعه.
مزرعه بنده پای یه کوهه و حال و هوای امروز صبح کوهی بود. ناخودآگاه دو دستم را بالا گرفتم و چند دعای مفید و مختصر کردم و دوباره مشغول کار شدم. دور و اطرفمون پر است از مزرعه خشخاش و گل های سفید و صورتی و بنفش و قرمز و وقتی با چشم باز به منظره نگاه میکنی قطعه ای از بهشت رو تماشا میکنی. یه نسیم خنک و خوش عطر شروع به وزیدن کرد و من با تمام وجود اون هوا را نفس کشیدم، نفس کشیدم و تماشا کردم. جلو تر از من مادرم و عرفان برادرم در میان گل ها نشسته بودند و من به صورت زنده مادرم را در بهشت تماشا میکردم و هزار بار بابت این صحنه و این فضا و این نسیم و عطر و بو خدا را شکر کردم.
مادر من بیشتر از دو ماهه هر روز سر زمین کار میکنه و کارهای توی خانه را هم انجام میده. ظهر شده بود و فقط ۴ نفر تو اون صحرا مانده بودند«مادرم و عرفان» که جلوتر از من بودند و پشت سرم دامادمون بود، هر کدام سر مزرعه خودمان کار میکردیم. مادر زنگ زد و گفت«بیا بریم خانه یکی دو ساعت استراحت کنیم و برگردیم» ولی من نرفتم و تا ساعت ۱ ماندم و با دامادمون برگشتم. وقتی برگشتم مادرم را دراز کش وسط آشپزخانه دیدم که نفس هم نمیتونست بکشه و بابام و بقیه تو حال و هوای خودشان بودند و کسی کاری به مادرم نداشت. مادرم جان نداشت، نا نداشت.
دست و پایش را ماساژ دادم و هر کاری میکردم نمیتونست بلند شه و بنشینه. ترسیدم، ترسیدم که خدای نکرده مادرم اتفاقی براش بیفته. دستش رو ماچ میکردم، پاهاش رو ماچ میکردم و هرچی عشقم عشقم میکردم عشق نمیتونست جوابم رو بده.
یک نگاه به پدرم کردم و بهش گفتم خداشاهده اتفاقی برا مادرم بیفته من میدونم و تو. دو ماهه شب و روز نداره و برا تو کار میکنه الانم عین خیالت نیست و زنگ زدم به برادر بزرگم که بیاد و مادر رو ببریم دکتر. بابام که دید وضع مادرم جدی جدی خرابه رنگش پریده بود و نشسته به دیوار تکیه داده بود و دهانش وا مانده بود. راستش دروغ چرا فکرهای هم به سرم زد، فکر کردم کار عوامل نفوذیه و مادرم را چیز خور کرده اند و وقتی زیاد از مادرم پرس و جو کردم فهمیدم قرص اشتباهی خورده.
مادرم را بردن دکتر و نذاشتن که من باهاشون برم، گفتن تو بمون تا بری ادامه کار مادر را تمام کنی.
خیلی ترسیده بودم هزار بار به خدا التماس کردم که اتفاقی برا مادرم نیفته و جز دعا و التماس کاری از دستم بر نمیامد. بعد از چند دقیقه دیدم حداقل کاری که میتونم براش بکنم اینه که خانه را مرتب کنم. جارو زدم، ظرف ها را شستم و خداروشکر مادرم خوب و خوش و سلامت برگشت و من هم کار خودم را انجام داده بودم و صفا را بهش رساندم.
وبینار امروز نویسنده ساز در مورد کاریکلماتور بود و استاد از کتاب«اسب چوبین کلمات» برامون خوند.
من از چند کاریکلماتور خوشم آمد. یکی اینکه«در درازای زمان رویاها پرنده شدند» من خودم تو راه پرنده شدن و به پرنده رسیدن هستم.
«راه شعر راهیست پر پیچ و خم و مستقیم» از یک شاعر در مورد این جمله نظر خاستم که فرمود درست است.
«الهام میاید ولی هرگز نمیماند» من با الهام رابطه گرم و نزدیکی دارم و دقیقن همینطور است، میاید ولی نمیماند، تا چایی دم میکنم و پیک نیک رو میارم وسط خیلی سوسکی میپیچه و میره.
من تا حالا فکر میکردم استاد کاریکاتوریسته و همیشه دوست داشتم کاریکاتور من رو بکشه و بیشتر هنرش رو بزاره رو دماغم دقیقن مثل دماغ گاندی ولی امروز فهمیدم کارتن کشه یعنی کارتن میکشه. خدا بهش رحم کنه، بنده خدا تو اوج جوانی کارتن میکشه.
کشف امروزم تو وبینار فهمیدن اسم کامل سحر پرویزی بود. سحر اول سیخ بود، سحر سیخ بود. بعد پرویز شد و امروز فهمیدیم لای پرویز و سیخش چند اسم دیگه داره و از ما پنهان کرده«سحر شیخ اویس حسن فرهادی» 🙄🙄
اگه دانش آموزاش بفهمن همچین اسم درازی داره چهار گوشه کلاس رو ماچ نمیکنند و ترک تحصیل میکنند.
غروب امروز غم انگیز نبود. تو راه برگشت به خانه چشمم به آسمان آبی افتاد و دو ستاره ای که چند روزه آنها را قبل از باقی ستاره ها میبینم دیدم.
این دو ستاره حس خیلی خوبی به من میدهند. قبل از این دو من یک ستاره پر نور در آسمان داشتم و هر وقت آن را میدیدم به من امید میداد حالا این دو ستاره آمده اند و امید من را بیشتر کرده اند. یکی پر نور و دیگری کم نور تر. فاصله ای با هم ندارند، به هم نزدیکند. هر وقت این دو را میبینم دوست دارم دستم آنقدر دراز بود که آنها را به هم میرساندم. دوست داشتم فاصله بینشان را کم و کم و کمتر میکردم و شاهد وصالشان بودم.
یه رفیق گردن کلفت دارم که خیلی کلفته. این رفیق من به حدی آدم گنده ایه که همیشه خجالت میکشیدیم از کلفتیش برای راست و ریس کردن کارهام کمک بگیرم و استفاده کنم چون یه کم خیطه از همچین کلفتی بخای یه وام برات بگیره یا یه شغل برات ردیف کنه. این کلفت من از اوناهاست که لواسون و لویزان رو میتونه با یک اشاره به نامت کنه.
چند روز پیش بهش پیام دادم که میخامت و میخام گره کارم رو باز کنی. امروز زنگ زد و خیلی کوتاه گفت«مشکلت چیه؟» منم بهش گفتم و گفت» حل شده بدون قربونت برم. منم گفتم«دردت بر جانم بزرگ من»
این قسمت برا دعاست، دعا برای خوباست.
خدایا خداوندا ای خالق من از تو میخاهم درهای رحمت و برکت را به روی من باز کنی و مرا به آرامش و رفاه برسانی.
پروردگارا من از تو زندگی میخاهم، شادی میخاهم، بازی میخاهم.
ساز میخاهم. آواز میخاهم. من آغاز میخاهم.
خدایا خانواده هوای خانواده و دوستان مرا داشته باش.
خدایا به من برسان آنچه را که نیاز من است.
ساعت ۱۱:۵۱ دقیقه است و ۹ دقیقه دیگر وارد جهارشنبه میشویم. من از خدا میخاهم چهارشنبه ای رنگین و شیرین و پر از زندگی و شادی به من و خانوادم و اون یکی خانوادم برساند و ستاره ها را به هم برساند.
باشد که همراهان نویسنده ساز همیشه و در همه حال پر از ساز و آواز باشند و زندگی پر رحمت و پر برکتی داشته باشند. الهی آمین الهی آمین الهی آمین
الهی شکر الهی شکر الهی شکر
سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزارم.
غلط املایی و چند گونگی زبان اینجانب را نادیده بگیرید لطفن.
و از استاد میخام اگه این نوشته رو میخونه به درخاست غزاله فائق رسیدگی کنه
درخاستش عضو شدن تو گروه کتابفروشیه
غزاله سفارش شده از طرف عسل فاطمی است و با من هم دوسته. لطفن رسیدگی کن استاد🙏🙏🙏
عالی هستی فیروزخان. آفرین
سلام آق فیروز
چه قدر نثرت خوبه مرد.
خداروشکر که مادر بزرگوارتون صحیح و سلامتن. براشون از خدا عمر بلند میخام که زیر سایهشون باشین. هرچیم برات درست کرد بخور صدات در نیاد. مامان من اینو میگه. کلن مامانا یه دیکتاتور درون دارن🙂
تونستم تصور کنم اون منظرهی مزرعه و کوهو. عالی👌🏻
چه دعاهای قشنگی. شما یه صداقتی تو وجودته که برام دلنشینه. میگن دعای دوستا میگیره. با اجازتون منم خودمو دوستتون میدونم. دعا میکنم تو زندگی به موقع و با هزینهی کم به چیزایی که میخاین برسین. که یه حس خوشبختی تهمزهی روزگارتون باشه.
مرسی بابت مورد آخر. من به استاد پیام دادم.استاد ندید. بعد پاکش کردم. 😄 فکر کردم شاید الان نگم بهتر باشه. نمیدونم جنونم یه وقتایی اوج میگیره.
در نهایت دم شوما گرم آق فیروز🙏🏻👌🏻
– شروع روز با رمان. کلمهبرداری. و سامان دادن کارها.
– حلزونکِشی حین کارها. با قلم فلزی و مرکب قهوهیی.
– مطالعه و یادداشتبرداری.
– تماشای «توئین پیکس» از دیوید لینچ.
– شروع یک کلاس خصوصی تازه. با دوستی شوخطبع و خوشقریحه. با قصه آغازیدیم و بنا شد تا هفتهی بعد من داستانهای او را بخانم و او هم نگاهی بیندازد به داستان «دیدار» از محمد رضاییراد و «در حال و هوای جوانی» از شاهرخ مسکوب.
– جلسهی دوم دورهی شعر. از کنایه گفتیم. لذت اصلی در کنایهپردازیهای بچهها بود. جلسه با خاندن دفتر شعر «به تصرف درآمدگان» به پایان رسید و بازخورد افتاد فردا بعد از ظهر، ساعت ۱۵. وقتی بچهها ذوق نشان میدهند، من هم دو-سه برابرِ آنچه وعده کردهام وقت میگذارم. بوس.
– مرور بخشی از نوشتههای «گزارش نیک» در وبینار نویسندهساز. و اشاره به تنوعی نوشتاری بچهها. گزارش نیک، نیکتر از انتظارم پیش میرود. در وبینار امروز نگاهی هم انداختیم به کتاب «اسب چوبین کلمات» از داوود ملکی که مجموعهایست از جملات قصار. چند نمونه:
«به کژدم احساساتی گفتم
تو باید پروانه میشدی»
«پیروز خواهی شد
با شمشیر هرگز
با قلم شاید»
«در درازنای زمان
رویاها پرنده شدند»
– اشاره به ست گادین و وبلاگش برای تشویق بچهها به تداوم در گزارش نیک.
– مادرغلام نیست. تخم غاز پختم.
– خر تو خبر.
– من یک دلتنگی بزرگم.
– قصههای خوب هیچگاه تمام نمیشوند.
– نسخهی نسبتن نهاییِ کتاب جدیدم رسید، ولی هنوز ریزهکاریهایی دارد.
– گاه حس میکنم زندهام تا از تجربههای بد درسهای خوب بگیرم. و اصلن چی از این بهتر؟
– ما آیندگانیم.
چه گزارش قشنگی
مخصوصن آخرین جملات
«ما آیندگانیم.»🤍
خسته نباشید استاد. 🌻
«هر که برای آینده میجنگد، آینده را امروز زندگی میکند.»
– آین رَند
بسیار ممنون برای ثبت گزارش نیکتون.
استاد داستان دیدار محمد رضاییراد تو کدوم کتابشه؟
دو تا مجموعه داره که نشر فرهنگ ایلیا چاپ کرده هر دو. ضمن اینکه این داستان رو در دوره صد داستان خوندید به نظرم.
روز پر باری داشتم. روزی که گره.های ذهنیام را بازکردم. یا دستکم تلاش کردم. امروز زیاد نوشتم. کتاب خواندم. داستان کوتاهی از ابراهیم گلستان. همان که میگویند چیزی بارش نبوده. حرف مفتی است. بعضی کلماتش را نمیفهمم. ولی داستانش را دوست دارم. بیمارستان که بودم دیدن یک چیز ذهنم را به خود مشغول کرد. ماجرایی که دور کلمه قضاوت شکل میگرفت. سعی کردم کمی از او بنویسم.
منشی به مرد گفت: ببخشید. امروز روز شلوغی داریم. با همه مودب بود. آن هم در روز شلوغ. اولین بار بود میدیدم یک منشی از ارباب رجوع عذرخواهی میکند. همان منشی که فکر میکردم ابله است. فکر میکردم ساده است. همان آدم عذر خواهی میکرد. همان آدم با حوصله جواب میداد. همان آدمی که فکر میکردم ساده است. شاید همه قضاوتها اشتباه است. ما در چه جایگاهی هستیم که دیگران را قضاوت کنیم؟ با توان محدود و فکر محدود ادعای خدایی داریم. راحت در صندلی خدا مینشینیم. در جایگاه قضاوت. در جایگاهی که مال ما نیست. مال من نیست. میتوانست راحت تندی کند، نکرد. مثل پسر بچهای که امروز در پارک، کوچکترها را کتک میزد. کوتاه آمد. با این که مقصر نبود. با این که مشکل از سیستم بود. تازه عذرخواهی جانانهای کرد. محترمانه. نه عذرخواهی خشک و سرد و اجباری. محترمانه. نه از روی ناچاری. اگر از روی ناچاری بود خشک بود. معلوم بود. تابلو بود.
گزارش نیک تون رو خیلی دوست داشتم
هانیه جان چه دید خوبی.
قضاوت مسئلهی من هم هست. همیشه دوست دارم که حواسم باشه کسی رو مورد قضاوت قرار ندم.
و اگر هم گاهی ناخودآگاه این کار رو بکنم فکر میکنم که چرا؟ چی شد که اون آدم رو قضاوت کردم؟
چه کسی کجای وجودم حس کرد که برتره و میتونه کسِ دیگری رو قضاوت کنه.
آفرین بر شما.
گزارش نیک 28
• پروپزال دانشجو را خواندم و نظرات اصلاحی را در جایگاه استاد مشاور گفتم.
• لیست نمره دانشجویان در درس روانشناسی فردی و اجتماعی را کمی پر کردم.
• برای رفع کسالت ریحانه خواهرزادهام روی منبر رفتم و نکتههایی از قوانین بهرهوری استاد را که یادم بود برایش گفتم. الان هم همان نکتهها را با ذکر منبع در کانالم منتشر کردم که به ریحانهجان فرستادم.
• 5 دقیقه به 17 از خواب عصرگاهی بیدار شدم و سریع رفتم دستشویی که بیایم و به وبینار استاد کلانتری برسم که 5 دقیقهای ظرفیت تکمیل شده بود. آه
• به ویس جلسه دو کارگاه پرسش بنیادین الهه علیزاده گوش دادم و از اینکه تمرین من را نخوانده بود پکر شدم.
• با دوستانم یک گفتگوی دو ساعته دربارهی احساسات و افکار و خطاهای شناختی داشتیم.
• درگیر چه کنیم برای حقوقمان بودیم، حالا یاد دعای مادربزرگم میافتم که میگفت:«الهی به درد چه کنم؟ چه کنم؟ گرفتار نشی.»
• حالا میرم کمی فیلم ببینم بعد با خواندن چهار قل بگیرم بخوابم.
• البته چشمهای آویزان حلزون صفحه گزارش نیک و آن شعر جلالی هم خوشمان آمد.
• چند تا لطیفه سیاسی هم خواندم که این یکی خیلی قشنگ بود: « کشت گیاهان مخدر از جمله خشخاش به موجب قانون مطلقاً ممنوع و جرم بوده و مرتکب با توجه به اهمیت و تکرار جرم به مجازاتهای قانونی محکوم خواهد شد.معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضاییه»: تخم خشخاش دستمه، نتو قطع کنید کاشتم.
– تمرین کلاس شعرماهیام رو فرستادم
– با روزواژهی «زمانهراس» در کانال مدرسه نویسندگی جمله ساختم و کامنت کردمش
-نگاهی دوباره انداختم به داستان «بوفکور»
– امروز خاستم راجع به آقای نجف دریابندری بیشتر بدونم. بین صفحات گشتم و کمی خوندم و رسیدم به یه ویدئو تو یوتیوب که زندهیاد ناصر تقوایی راجع به ایشون صحبت میکردند. راستش تا قبل دیدن ویدئو تو فکر موضوع روزگفتارم بودم و به نتیجهای نرسیده بودم که با دیدنش گفتم آها فهمیدم راجع به این میگم و حرف آقای تقوایی
– توکلاس شعرماهی شرکت کردم. ذهنم باور به آزادی نداره و نمیخاد سلولش رو ترک کنه. باید براش شعر بخونم و باهاش حرف بزنم که نرم شه و بیاد بریم بگردیم، لا و لویِ درختا، گلها، آدمها
– قبل خاب هم کمی میخام بخونم از نثر اسماعیل خویی (استاد سریش نیستم ولی میشه اگه فرصت کردین اون شعر رو برام بفرستین لطفن؟🙏🏻 ببشخیداا میترسم زمان بخوره یادتون بره)
امروز کفشهایم را معاینه کردم. به هر کفش چیزی حول و حوش ۵ دقیقه وقت دادم. کتانی قهوهای سوخته با بندهای مشکی، اولین کفشی بود که به اتاق معاینه آمد. نگاهی گذرا به سرتاپایش انداختم و نبضش را گرفتم. نبضش قوی میزد ولی سر و رویش قدری زیر آفتاب سوخته بود و قهوهای سوختهاش تبدیل به قهوهای جزغاله شده بود. با دستمال خیس صورت تبدارش را پاک کردم و برایش یک سفر به آنتالیا تجویز کردم. با صدایی که از ته چاه در میآمد تشکر بیجانی کرد و رفت.
بعد از آن نوبت به آدیداس سرمهای با خطهای سفید رسید. بچه پررو بود و بی آنکه در محضرم کرنش و به آستانم سلامی عرض کند آمد و شروع کرد به غر زدن. فوراً یک اسپری جلادهنده داخل صورتش خالی کردم و آن ببچاره هم سرفهاش گرفت و به تته پته افتاد. آمد سر بالا بگیرد که یکدانه پسگردنی حوالهاش کردم و رفتم سراغ کفش بعدی.
پاشنهبلند نازنینم گریبان چاکیده بود و نفس نفس میزدم. وضعیتش اورژانسی بود و حالش زار و نزار. اراده کردم که نجاتش بدهم ولی متاسفانه کاری از دستم برنیامد. نفسهای آخر را که کشید کنارش بودم. داخل مشمع گذاشتمش و مراسم وداع را برگزار کردم.
سپس از خانه بیرون رفتم که هم پیادهروی کنم و هم جایگزینی برای پاشنهبلند پیدا کنم. از یک پاشنهبلند خوشم آمد اما نخریدمش. نمیدانم چه شد که قدری دورتر رفتم و یک شلوار مشکی شِرمَن خریدم.
به خانه برگشتم و خواستم غذای سالم بخورم، اما حوصلهی آشپزی نداشتم پس یک سوسیس گذاشتم داخل مایکروویو و بعدش حس کردم به قدری خستهام که انگار جرثقیل از رویم رد شده است.
نگران بودم که وبینار ساعت ۵ را از دست بدهم. برای همین آلارم گوشیام را تنظیم کردم که خواب نمانم و خوابیدم. خوابی عمیق، زیر کولر، با دور تند.
۱.دوست تازه پیدا کردم.
۲.داستانک نوشتم.
۳.پیادهروی کردم.
۴.اسطورهخانی کردم.
۵. با یک حساب سرانگشتی متوجه شدم که زئوس پدر نیمی از خدایان یونان باستان است.
۱. امروز با چی شروع کردم؟ چایی. چای هم نهها، چایی.
۲. اگه جلسه امروزم باهاش رنگ داشت میشد: سفید
۳. امروز زیاد در آینه مشاهده شدم.
۴. صفحات صبحگاهی رو ده دقیقه به وبینار استاد نوشتم.
۵. نویسنده ساز خفن رو شرکت کردم.
۶. شادیِ زیرزیرکی در پس زمینه، رفته رفته تا آخرشب به غم نازکی تبدیل شد.
۷. بابا باز شیفته یه مدل بستنی شده.
۸. بازم پیداش نکردم؛ همونی که خیلی وقته باید پیدا میشده.
۹. مقاله امشب رو هم سرچ زدم. اِی، بددد نبود.
۱۰. بازی موقعیت جالبه. برم واسه ادامه.
١. در روزسوال حضور یافتم.
٢. در نویسندهساز حضور یافتم.
٣. در جلسهی دوم شعر حضور یافتم.
۴. در قاب تمرین شعر برای ثبت تمرینم حضور یافتم.
۵. در ٣ نوبت آزادنویسی در ورد و کاغذ حضور یافتم.
۵. در دفتر شعر «خواب لیلی» حضور یافتم.
۶. برای انتشار، در کانالم حضور یافتم.
٧. الان هم که برای ثبت گزارش نیک در اینجا حضور یافتم.
صبح که چشم باز میکنم، میروم جلوی آینه.بالا و پایینش را برانداز میکنم. قرمزیاش کمتر شده، اما هنوز سرجایش ایستاده.قرص و محکم.اندازه یک فندق کنار لبم. مردهشور ریختش را ببرند.
دیروز کلی برای دکتر پوستم روضهخوانی کردم. از عروسیِ دخترخاله خیالیام که آخر هفته است گفتم.
اینکه با این شکل و ظاهر، در بین خانواده عروس و داماد بیحیثیت میشوم. بلکم رضایت دهد تا سوزنی بزند و نفسش را ببرد، اما گوشش بدهکار نبود. فقط با خونسردیِ کریهی گفت: «حرص نخور دخترجان.فعلاً جوشت التهاب دارد.داروهایت را بخور.بهتر نشدی بیا آمپول هم میزنم.»
از آینه دست میکشم و غرولندکنان بساط کار وبارم را جمع میکنم و کرکرهها را بالامیکشم .
جوانتریهایم، اینجور وقتها در هفت پستو قایم میشدم و از زندگی ساقط.
حالا دیگر حوصله آن دماغ بالا کشیدنها را ندارم.
روزگار آنقدر چلاندتم که عارم میآید از درد جوشهایم بگویم.
مغازه که میرسم، ماسکی روی چانه میگذارم. مشتری که بیاید، همه سوراخسمبههایت را وارسی میکند.کافی است کموکاستی پیدا کند، زل میزند توی تخم چشمهایت و میگوید:
«شما که کارت طب سنتیه چرا؟»
یکبار یکیشان خیلی جدی پرسید:
«شما که کارت طب سنتیه چرا مادربزرگت مرد؟»
حوصله ارهدادن و تیشهگرفتن ندارم.
ماسک به چانه و قهوه به دست، وارد سایت نویسندهساز میشوم .گزارش دوستانم را میخوانم. خیابان سوتوکور است.هر روزِ خدا همین است.تا لنگه ظهر خبری از مشتری نیست. بعد از آن آدمها تکوتوک با چشمهای پفآلود سروکلهشان پیدا میشود.
فرصت را غنیمت میشمارم و آزادنویسی میکنم. بعد «شب هول »از هرمزشهدادی را ورق میزنم :
وحشت همیشه با ماست، مثل خدا که همیشه با ماست. باورمان نمیشود که میشود نترسید، همانطور که باورمان نمیشود که میشود خدایی نباشد.
ظهر میشود. منتظر علی نمیمانم.چفتی روی در میزنم و کرکره را نیمه پایین میکشم. سوییچ برمیدارم.گاز پر میکنم توی ماشین.عجله دارم.
باید غذا بخرم.هفتسر عائله دارم.
اول قصابی و بعد دکان ملزومات حیوانات خانگی.
از شکمسیری بچههایم که خاطرجمع میشوم، تنی به آب میزنم.
حوله را که دورم میپیچم، سولماز و الهه را میبینم.
شال و کلاه کردهاند که بروند توی پارک گز کنند که بهقول خودشان چربیهاشان آب شود. همراهشان میشوم.
ساعت سولماز شوخیاش میگیرد، هر قدم را دو بار میشمارد. به خانه که میرسیم، روی ساعتش نوشته چهاردههزار بار قدم برداشتهایم.
عصر میشود.خسته و کوفته خودم را به وبینار نویسندهساز میرسانم. استاد از کاریکلماتور میگوید.از اینکه احمد شاملو کاریکاتور و کلمه را جفتِ هم گذاشته و این کلمه را ساخته.
از اسب چوبینِ کلمات نوشتهی داودملکی هم جملاتی میخواند.
یکیاش را دوست دارم:
گاهی، فقط گاهی، وسوسه میشوم زندگی کنم.
هوا تاریک است .تاریکی شب و طوفان.
دراز کشیدهام روی مبل و روزنگاری میکنم.
پسرم طاقباز، پنجهی دستوپاش رو به بالا، خیره به سقف، کیفور برای خودش خرخر میکند.
سهشنبهگی من
۱- صفحات صبحگاهی نوشتم.
۲- کتاب «فلسفه پیادهروی» را تمام کردم.
۳- برای شارژ روحی، موسیقی جلال همتی را گوش کردم دقیقن ترانه مهینتاج، آفت، مهوش و پریوش
۴- آزادنویسی کردم و بالاخره گرههای ذهنم گشاد شد.
۵- فیلم هندی «مادر» را دیدم و با مامان سر اینکه دختر مقصر بود یا مادر، بحث کردیم.
۶- امروز هم توانستم به خوردن آب کافی پایبند بمانم.
۷- بعد از مدتها روتین پوستیام را انجام دادم و پوستم بعد از مدتها باطراوت شد.
امروز را با سردرد آغازیدم و هنوز هم ادامه دارد. برای پرت شدن حواسم مامان آمد سریال ببینیم. سریال ترکیِ آبکیِ بیسرو بیته. پشیمانم که وقتم را به شاخ گاو زدم؟ اصلن.
آرایش چشم زنِ سریال چشمهایش را کشیدهتر میساخت. مسحور زیباییاش شدم. وقتی آماده میشدم همان شیوهی بانو را آزمودم. پسندیدم.
تولد سوشی بود و باقی روز به تولدبازی گذشت.
وقتی رسیدم خانه مغزم خابیده بود.
هنوز هم خاب است. یادتان هست گفته بودید ننویسید «خوردم و ریدم»؟ یا اگر نوشتید و روزتان اینگونه گذشته بود، بخش دوم را با جزییات بیشتری بنویسید. در این نامهی نیک همین راه را پیش گرفتم. البته آرایش را دست کم نگیرید.
فکر کنید صورت یک بوم سفید است. ایستادن مقابل بوم سفید جسارت و خلاقیت میخاهد. البته میانِ این تمرین خلاقانه باید حواستان باشد که اثر، روی صورت شماست و آدمها آنگونه میبینندتان. بخشی از هویت شما در طول روز همین است. چه را برگزیدهاید و چرا؟ گاهی لازم است آناتومی صورت را وارسی کنید. به هماهنگی رنگها توجه کنید. و بارها اشتباه کنید و با آرایش بهم ریختهای بگردید و بچرخید تا شیوهی بهتری را بیابید.
پینوشت: به خاندن بیژن جلالی ترغیب میشوم، با خاندن در گزارش نیک.
لنایی با مغز ترکیده و همچنان ارادتمند شما
| دهلوی به تولد قاسمی رفت
۱_از آن آدمهای بیحوصله بودم امروز. نه خیال کاری را داشتم نه میخواستم کاری کنم اما تمامشان فقط در ذهنم بود. هم کار کردم هم نوشتم هم خوابیدم هم شعر خواندم، آن هم بیدل. کلمهی «گلجوش»¹ را شکار کردم و کیفور شدم. هرچند این کلمه را چند روز پیش دیدم اما امروز آن را برداشتم. خودم را که گول نمیزنم.
۲_شرکت در وبینار حالم را خوب کرد اما هنوز خستگی ذهنی و جسمیم مانده. دارد خودش را به دیوارهی تنم میکوبد. خسته نمیشود؟ انگاری نه.
۳_امروزم سبز بود. بیشترش را سبزی گرفته بود و کمی هم آلبالو و گیلاس. از رنگها که حرف میزنم حوصلهم رنگی میشود. از خاکستری به رنگ امروزم تبدیل میشود.
۴_زیاد هم سخت نبود. مدتی میگذرد که از داستان فاصله گرفتم. شاید به قدر سه ماه. زیاد است. برای منی که همیشه در داستانم و با داستان زندگی میکنم، مدت زیادیست. در این سه ماه فقط کتاب آموزشی خواندم. فقط آموزش میتوانست مرا آرام کند همراه با آزادنویسی. حالا که وارد داستان «همنوایی شبانه ارکستر چوبها»² شدم، فکر نمیکنم به این راحتیها رهایش کنم. نمیتوانم رهایش کنم. غرق شدن مگر چگونه است؟ همینجاست. همینجایی که هستم و بوی کاغذ به مشامم میرسد. همین است دیگر. همین چند ورق داستان. در دلم جشن است. جشن بزرگیست که ستارهها دست میزنند و ماه کادویش را کنار شب میگذارد تا بعدن به قاسمی بدهد. حالا دهلوی کنار قاسمی نشسته و دارد از خودش میگوید.
¹. نقاب عارض گلجوش کردهای ما را
تو جلوه داری و روپوش کردهای ما را
بیدل دهلوی
². همنوایی شبانه ارکستر چوبها، رضا قاسمی، نشر نیلوفر
از رنگها که حرف میزنم حوصلهم رنگی میشود. از خاکستری به رنگ امروزم تبدیل میشود.
🥹🌹👍
سلام. دیگه امروز نمیشه در مورد حلزون نظر نداد.
چشمهاش سیبیل داره انگار. طوری هم نگاه میکنه، انگار میگه زود بگو چکار کردی.
۱. اول صبح مقالهٔ «تشویشنوشتن» را خواندم. موضوع جالبی داشت که مرا یاد تجربهام در دانشگاه انداخت. فصلی را اول شخص و روایتوار نوشته بودم تا سختیهای راه را بر کسانی که بعداً به رساله مراجعه میکنند، بنمایانم. استادم اجازه نداد و گفتند که لحن را تغییر دهم. یعنی عملاً حذف نویسنده از متن.
۲. خواندن مقاله ذهنم را پویاتر کرد و هفت صفحهٔ صبحگاهی نوشتم و فکر کردم. ایدههای دیگری هم به ذهنم رسید که فهرستشان کردم برای دفعات بعدی.
۳. صبح زود هم برخاسته بودم و این برای من سحرنخیز یعنی پیروزی. حالم هم خوب بود.
۴. برای پیرمرد همسایهٔ پایینیمان ناهار درست کردم اما پسرش برایش غذا آورده بود و غذا ماند برای خودمان.
۵. حین پختن غذا به صدای مواد دقت میکنم. از روی صدایشان و بعد بویشان تشخیص میدهم که آمادهاند یا نه. امروز حین پختن لوبیاپلو فرهنگ غذایی آذربایجان و خوزستان را تلفیق کردم. لوبیاها کار دست خودم نبود و درشت بود. تبریزیها لوبیای لوبیاپلو را ریز ریز خرد میکنند اما از طرف دیگر، غذا را پر از پودر گل محمدی و دارچین کردم. اساساً اینجا سواد استفاده از گل محمدی درغذاها را ندارند. عوضش مثل خوزستانیا انواع فلفلجات هم در غذا ریختم. خلاصه سمفونی خوشنوایی شد. تازه یک اشتباه هم مرتکب شدم و رب زدم اما در نهایت، کار روخوب درآوردم.
۶. یک فایل صوتی از دورهٔ سواد رابطه گوش کردم و یادداشتبرداری کردم.
۷. در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
۸. مقالهای از «جام جهانبین» محمدعلی اسلامی ندوشن خواندم و بعضی بخشها را رونویسی کردم.
«سایش کلمهها در کنار هم گاهی اثر مغناطیس مییابد. برخورد لفظ و صوت و معنی، عالمی ایجاد میکند که علاوه بر آهنگ، نقش و نگار و بوی نیز میتواند از آن به بیرون بتراود، و برای همهٔ حسها مائدهای داشته باشد. جنبندگی نیز در آن هست و همهٔ این احساسها در فضایی زنده و مواج به هم میآمیزند.»
۹. در گروه «نوشتن در لحظه»مان یادداشتی دربارهٔ مقالهٔ «تشویش نوشتن» نوشتم.
۱۰. تلاش کردم حالم را تا شب خوب نگه دارم.
گزارش نیک_19 خرداد
1. صبح امروز رو همراه یاسمن با املت و چای و لتهی کافه آیریک آغازیدم.
2. بعد از صرف صبحانه تو کتاب فروشی پرسه زدم و مجموعه داستان نیمهی تاریک ماه از هوشنگ گلشیری رو خریدم.
3. رفتم بخش سرگرمی و اسباب بازیها و برای خودم یک بسته تهیه کردم که حاوی تعداد زیادی آجر کوچک و ملات و نقشه بود. اسم طرحش رو هم گذاشته بودن ویلای باغ. به خونه که رسیدم، ساختنش رو رو شروع کردم.
4. عصری رفتم خونهی خالم. یک دل سیر غیبت کردیم و چای نوشیدیم و خندیدیم.
5. جلسهی دوم شعرماهی رو داشتیم. باز هم برام یادآوری شد که به ترکیبها بیشتر توجه کنم و دربارهاشون عمیقتر فکر کنم.
6. همراه فاطمه یاوری عزیزم یک فایل صوتی پرسش و پاسخ تهیه کردیم و همزمان تو کانالهامون منتشر کردیم. تجربه بسیار سازندهای بود و از دل این تجربه کلی ایدههای تازه زاییده شد.
7.شکرگزاری کردم. بخاطر همه چیز.
تارهای بیکوک و
کمان باد ولنگار
بازان را گو
بیآهنگ ببار
کتاب «دشنه در دیس» شاملو را ورق زدم و این بخش از یک شعر به جانم نشست و منتشرش کردم.
-یادداشت تلگرامم را سروسامان دادم و منتشر کردم.
-بچهها را به مهمانی بردم و دلتنگیملن تسکین گرفت.
-زبان خاندیم بیشنر از دیروز.
-چنین گفت زرتشت را باز مروز کردم.
قرمزتر از سفید منشیزاده همیشه مرا به وجد میآورد. امروز هم از خاندنش کیف کردم.
گزارشِ نیکِ یک بچه حلزون
شاخکهای این حلزون بیچارههم شده است بازیچهی دست استاد. هرروز بلایی به سرش میآورد. امشب استاد کاری کرده است که انگار حلزون چشمهایش را زُل زده در چشمهایم. مجبورم گزارش نیک را حلزونوار بنویسم که هم من لذت ببرم هم شما.
۱. امروز را هم دیر از خاب بیدار شد. دیشب تلاش کرد از ساعتی پیش از خاب، چراغهای خانه را خاموش کند و میوهفروشی را تعطیل. در این کار موفق بود. گوشی را هم از اتاق بیرون گذاشت. اما باز یک ساعتی در فکر و خیالهایش گشت و در تخت غلتید، تا بلخره خابید.
۲. صفحههای صبحگاهیاش را نوشت. مثل هرروز برنامهی روزش را برای خودش مرور کرد. از اینکه چندساعت دارد و هرکار چقدر قرار است طول بکشد و به کدام کارها میرسد. عجب برنامهریزی دقیق و مناسبی. فقط میماند یک نفر که اجرایش کند. بعید میدانم آن یکنفر او باشد. -حالا میشه جلوی بچهها انقدر خودسرزنشگری نکنی؟ خوبه یکی از جملههای کلیدی هرروزت تو صفحههای صبحگاهی اینه که خودسرزنشگری ممنوع.-
۳. بعد از اینکه ساندویچی که از دیشب مانده بود را خورد، رفت سراغ قرتی بازیهایش. -مراقبت از خودت، اسمش قرتی بازی نیست خانم محترم.- حالا هرچه اسمش را بگذاریم. دوباره یک عالم ماسک و سرم به پوستش مالید و شست و دوباره مالید. آن وسط مسطها دو سه تا روغنهم قاطی کرد و مالید به موهای بیچارهاش.
_ به نظرت اینها کارهای نیک هستند، که داری مینویسی؟
_نیستند؟ مردم از خاب بیدار شدن در این مملکت را کار نیک حساب میکنند. -اشارهی مستقیم نمیکنم به دوست نازنازیم😘😁- اینها کار نیک نیست؟
_ امروز شما فرمان را دست گرفتهای. هرکار دوست داری بکن.
_بلخره به این نوشتهها که قرار نیست استاد گازخورد بدهد، بگذار هرکاری دلم میخاهد بکنم.
۴. شاهین کلانتری امروز از چه صحبت کرد؟ کتابی معرفی کرد به نام «اسب چوبین کلمات». مجموعه جملات قصار بود. بیشتر لقمانوار پیش رفتیم. بیشتر جملهها، نو نبودند. حرف تازه نداشتند. میوهی دیروز بودند. سبزی صبح شنبه نبودند. انگار از هفتهی پیش آمده بودند. فهمیدیم در کاریکلماتور نویسی کارمان سختتر است. باید نو بودن ذهنمان را اینجا خرج کنیم. از محمد قائد گفتند که اگر هزار جمله بنویسد، هر هزار جمله برای متن لازم است.
۵. در وبینار کامنت گذاشت که چندسال پیش، کتاب «دفترچه خاطرات و فراموشی» از محمد قائد را خریده است، اما هنوز نخانده. گفت بابت این شرمگین است. فاطمه یاوری در جواب گفت، امشب یک صفحه از کتاب را بخان و فردا دربارهاش حرف بزن. هنوز نخانده است، اما همین حالا از او قول گرفتم که قبل از خاب بخاند و در روزگفتار فردا دربارهاش حرف بزند.
۶. نشست به تایپ و ارسال تمرین شعرماهی. فکر میکرد آخرین نفر است که تمرین میفرستد، اما بعد از او هم بودند بچههایی که رسیدند و تمرین ثبت کردند.
شعرکی نوشته است. قابل تمجید که هرگز، ولی قابل خاندن است. بخانید که خرده ذوق این کودک نوپا هدر نرود.
_ مگه من فقط واسه خونده شدن مینویسم؟
_یعنی واسه خونده شدن نمینویسی؟ همه واسه خونده شدن مینویسن. فاز برندار که من واسه دل خودم مینویسم.
_ قطعن خوشحال میشم همسفرهام و استاد منو بخونن، اما دلیل نمیشه اگه نخوندن و به جای بازخورد، گازخورد گرفتم، ذوقم کور بشه. انقدر مینویسم تا اون ۲۰ رو بگیرم بلخره.
_الان استاد میاد گازت میگیره. مگه انشا مدرسه مینویسی که میخای ۲۰ بگیری؟
_من که گفتم دنبال تمجید و ۲۰ نیستم، تو هی بحث رو میکشونی اینجور جاها.
_حالا به هرحال. تمرین او را این پایین میگذارم:
در جمعه بازارِ اتاقم
همواره کنجی وجود دارد
که عریان کنم
تنِ ظریفِ خیالهای خام جوانیام را
۷. وسط کلاس شعرماهی دائم ذهنش میپرید. دقیق و پرهوش نبود. بعد شروع کرد تازه به همین فکر کند که چرا هوش و حواس من انقدر پرت است؟ و اوضاع بدتر شد. از یکجایی به بعدهم، دوستش پیام داد که راهی بیمارستان شده است، همین نگرانش کرد و به او زنگ زد تا حالش را بپرسد. بعد روال کلاس از دستش در رفت و تا آخر دندان روی کامنت گذاشت و فقط گوش داد.
۸. روزگفتارش را ضبط کرد. دربارهی شیرین کاری برادرش گفت. -برادرم، همان شوهرخاهرم است. دیدیم همیشه در حسرت برادر بزرگتر بودیم، گفتیم برادر خطابش کنیم و چه اشتباهی. با این اوصاف، میتوانید بفهمید بچه نیست و همچنان شیرین کاری میکند.- بعدهم شعری، از کتاب «خاب لیلی» برای همسفرانش خاند. -امروزهم روزگفتار طولانی نشد. اما همین که چند ثانیه بیشتر از ۵ دقیقه شد، خوشحالم میکند.-
۹. گزارش نیک را نوشت. -نوشتی- برود که لامپها را خاموش نموده و گوشی را بیرون اتاق گذاشته و به خاب بپیوندد. امید که فردا، زودتر بیدار شود و روز برکتداری باشد برایش، تا بتواند کارهای بیشتری انجام دهد و من بیشتر بکوبمش.
_حداقل روی واقعیِ خودسرزنشگرت را همهجا نشان نده.
_نشان میدهم که شاید کسی بتواند تو را از دست من نجات دهد.
•تمرین اراده: چند وقتی بود مردد بودم واسه ورزش کردن اما امروز با یک گام روبه جلو حدود ۱۷ دقیقه ورزش کردم و دور خونه خودمون دوئیدم و یکم بدنم بازی دادم تا اراده ورزش کردن برگرده درونم
•به سختی موفق شدم از بین ریلزها دل بکنم پاشم برم یوتیوب و یک مطلب مفید یاد بگیرم برای مرور سریع تو ذهن خودم خلاصه ای از اون متن اینجا مینویسم:
این اپیزود راجب استمرار صحبت میکرد و اینکه تو ذهن ما استمرار تعریف غلطی داره ما استمرار رو به معنی ادامه دادن مداوم یک چیز میدونیم اما از نظر ایشون استمرار یعنی هنر برگشت
در توضیحاتِ هنر برگشت فرمودند که ما معمولا بعد یمدت ممکنه یکاری انجام ندیم و مثال های مختلفی زد مثل مدیتیشن کردن که ممکنه پنج دقیقه حواسمون پرت شه و بگیم که دیگه این بدرد نمیخوره و قطع کنیم یا اینکه دوباره حواسمون جمع کنیم و ادامه بدیم یا مثال باشگاه زدن که ممکنه یک هفته بریم اما یک روز نریم بنا به هر دلیلی و بگیم که چون یک روز نرفتیم پس کامل میذارمش کنار.
چند مثال هم از دنیای واقعی زد که میذارمش کنار گفتنش اتلاف وقته؛ در ادامه گفتند که قبل از انجام کاری چرایی انجام اون کار به خودمون یاداوری کنیم نه چگونگی و بازم هم مثال هایی زدن که یک نمونه از اونها قبل شروع باشگاه چرایی رفتن به باشگاه مرور کنیم نه اینکه قراره تو مسیر چجوری برسم به باشگاه و لباس عوض کردن و تمرین کردنم تو باشگاه قراره چجوری باشه این چیزها تو مسیر خود به خود انجام میشه و مرور کردن چرایی میتونه یک اراده ای بهمون بده تا ادامه بدیم
و مطلب بعدی: باید یک سیستم بزارید واسه بازگشت به مسیر که اگه نشد من کار x انجام بدم با این سیستم و این کارها و فکر ها خودم مجاب کنم که برگردم سر مسیری که شروع کردم و بهتره از خویشتنداری استفاده کنیم تا اراده واسه برگشت به مسیر که توضیحات این دوتا دوتا اپیزود جداعه که هنوز ندیدم هروقت دیدم میام یه بخشی از سایت اشغال میکنم و مینویسم
یک جمله دیگر که گفتن و حیفم اومد نگم با اینکه میدونم طولانی شد خلاصه ام این بود که پرفکشنیسم ( کمال گرا) نباشیم چون خیلی راحت تر تو مسیر سقوط میبره مارو چون چیزی که
• بعد سه ماه قبض هارو ریختم
•به علت پرمصرف بودن تو مصرف آب اداره آب اومد چندتا کاهنده مصرف داد بهم و باعث کلی اتفاق شد که خودم سرزنش کنم
•تو روی دوست پررو و خودخواهم وایسادم و نرفتم بیرون
(سه روزه حرفی نزدم حقمه طولانی بزارم تازه یچیزیم یادتون دادما قدرم بدونید خلاصه ( راستی چرا حلزون نصف شده))
دو تایی انجامیدنِ کارها لذتبخشتر است. پس دو تایی گزارشیدن هم، همینطور. ولی قشنگ خاب را از چشمانم گرفتی دختر. چون نامه برایم چالشِ ابراز وجودِ بیشتری دارد، نیاز به بیشتر نوشتن و صمیمانهتر نوشتن هم دارد. چیزی که توی نامهی خودت هست و سیما را بیشتر از بقیهی گزارشهایش به تصویر میکشد.
پس منم عادی برایت مینویسم.
صبح کوکم را خاموش کردم تا قدری بیشتر بخابم. یک ساعت. در همان مدت خاب دیدم بچهام را ربودند. من هم زجه میزدم و دنبالِ گمشده بچهام یقهی همه را میگرفتم. بعد به پسر خالهام شکم برد که دزدیدتش. حالا رفتهام پیش شوهر خالهام، به گوشتهای قرمز اشاره میکند و میگوید بینِ همینهاست. مرا بگویی در خاب سکته زدم. تازه بعدش فهمیدم بچهام را کسانِ دیگری دزدیدهاند. آخر مرد با مادرِ بچه گمکرده هم شوخی؟
نوشتنش کارِ مثبتی بود. گاهی خابهایم ایدهای میشوند برای داستان، اما اغلب نوشتنشان برای احساساتیست که به همراه دارند و میخاهم در ذهنم بمانند.
به قدرِ کافی از نیچه گفتهام. بگذار امروز از لولیتا بگویم. قصهی گیرایی دارد و به لطفِ ترجمهی بیپردهاش داستان از دست نرفته است.(ترجمهی اکرم پدرامنیا) باری شنیدم میگفتند: «ناباکوف پدوفیل است» حالا میفهمم چرا. چون شخصیتِ داستانش پدوفیل است. چنان محکم میگفتند از روی لولیتا معلوم است، انگار سندِ دادگاهیست. هی سیما. نویسندهها هم بدبختی دارند. هی.
راستی به زودی میروم سراغِ کتاب «چهره عریان زن». نیاز داشتم به مطالعهای در بابِ فمنیست. تا چیزی را نشناسی نمیتوانی نظرِ دقیقی دربارهاش بدهی. ممنون از معرفی و انرژیِ سیماییات. (ایموجی رقصنده)
از خاندنِ قصهی اسمت هم چون هر قصهی دیگری لذت بردم. انگار اسمها هم با قصه جذابترند. چون بیشتر میشناسانندت.
چرا باید غمگین باشم برای چیزهایی که فانی هستند و زمانی از بین میروند. چرا خود و دیگران رو به عشق، انسانیت و محبت دعوت نکنم. آنها چیزهایی هستند که باقی میمانند.
صبح با پوزش از شاهین کلانتری در اینستاگرام از ساعت ۵ تا ۹ مشغول خواندن مطالبی در مورد جنگ بودم. چقدر وقتم را به بطالت گذروندم به جای اون شب هول میخوندم. البته شب قبل سه صفحه خوندم، ولی چهار ساعت وقت کمی نبود، میتونستم بهتر استفاده کنم.
۱. صبحانه خوردم و طبق معمول داروهای خوشمزهام به من چشمک میزنند .
۲. داروها پشت سر هم به صف ایستادن. از هم سبقت میگیرند چه خبره. ناراحت نشید همه شما را یکی بعد از دیگری میخورم. هر کدوم داد میزنند اول من و با اون یکی دعوا میکنه. بابا من قول میدم همه شما را یکی یکی تو دهنم میذارم. اونجا با هم دعوا نکنید مثل جنگ ایران و اسرائیل
۳. کارهام زیاد بود نتونستم زندگینامه نویسی رو انجام بدم.
۴. شرکت در وبینار
۵. شرکت در شعر ماهی چقدر برای من جالبه صحبتهایی که شاهین میکنه. صحبت از کنایه و مثالهایی که دوستان در کلاس میزنند. فوقالعاده است. هر چقدر در کلاس حضور دارم لذتش چند برابر میشه.
امروز خانم یثربی گفت در روز گفتار پیشرفت کردم و شفافتر حرف میزنم.
فقط نارنج و پدر و تداوم.
(هر بار که تصور کردهام در بلاتکلیفترین وضعیت زندگیام هستم، وضعیت دیگری سربرآورده است و به ریش بلاتکلیفیهای پیش از خود خندیده است. فعلن فقط تداوم تا جایی که قد بدهد.)
دیشب خیلی خواب دیدم، اینقدر که با خستگی از خواب بیدار شدم، ولی هیچی از خوابم یادم نیست. حتی یک کلمه هم نمیتونم دربارهاش بنویسم. شاید دلیلش این است که دیشب خیلی حالم گرفته بود.
به باغ پرندگان رسیدگی کردم. به گلها آب دادم و صفحات صبحگاهی نوشتم.
به مامانم سر زدم و کار بانکیای که داشت را برایش انجام دادم.
تا ظهر مشغول امور خانه بودم.
برای دخترم کباب تابهای و برنج درست کردم. خودم میخواستم بروم پیش مامانم.
مراقبه کردم.
چند صفحه از کتاب «نام من سرخ» را خواندم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
روزنگاری کردم.
برای شام پلو ماش درست کردم.
داستانکی نوشتم و در کانالم گذاشتم.
شب بیرون رفتیم. دیدن زایندهرود حالم را خوب کرد.
🌱 از کرم خاکی تا نیکولا تسلا
✍️ گزارش نیک
اول:امروز دریافتم از تکسلولیهایی که در جهان هستند تا بزرگترین اندیشمندان، همگی مانند دندانههای یک شانهایم.
دوم:امروز از کسانی که با این شرایط سخت دوام میآورند و کار میکنند، از ته دلم قدردانی کردم. جرقهاش هم وقتی بود که رفتم غذایی را که خواهرم برای ناهار سفارش داده بود از پیک بگیرم. دیدم در سایهی ساختمان روبهرویی رفته است و بطری آبش را درآورده تا در همین فاصلهی کوتاه، عطش تشنگیاش را برطرف کند.
این حوالی هوا بس ناجوانمردانه گرم است.
☹️
سوم:امروز فهرستی از کارها و تفریحاتی را که در دسترس و قابل دستیابی بودند برای خود نوشتم.
😁
چهارم: به خانهی مادربزرگم رفتم و به جای آنکه مثل همیشه بگویم وقتم تلف میشود و باید درس بخوانم، به صحبتهای افراد مقابلم خوب گوش سپردم. 🤍
پنجم:امروز برای پدرم اپلیکیشن طاقچه را نصب کردم.
گفت کتابی از احمد محمود را میخواهم. نمیدانم چون نویسندهی خوبی است میخواستش یا چون همشهری اش است.
گفتم:
«پدر، این کتاب در طاقچه پیدا نمیشود.»
گمانم کتاب همسایهها را میخواست. 📚
ششم:امروز به کتابفروشی رفتم و کتابی خریدم و دریافتم چه خوب میشد اگر یک خانهی کودک داشتیم و با کلی کودک سروکله میزدیم.
کلی وسیلهی بازی برای سوادآموزی و مهد زبان داشتیم😍.
آخر خواهرم مدیر مهد زبان است و هر روز از شیطنت بچهها و کَلکلهایشان برایم تعریف میکند و من دلم قند آب میشود. 🍬
این پیشنهاد را به او دادم و او فقط با یک پوکر فیس به من نگاه کرد و رفت.
هفتم:امروز میخواستم در سایت مطلبی با این عنوان بگذارم:
«در زمانهای که همه مصنوعیاند، تو طبیعی باش.»
در باب اینکه دانشآموزان از فرهنگ کپیپیستی و تقلب فاصله بگیرند.
هشتم:امروز برای تمرین شعر ماهی یازدهم بندی نوشتم و گریه کردم از ماتم زمستان؛
زمستانی که هر روز با طلوع آفتاب، سوگش برایم تازه میشود.
نهم:اصلاً این «امروز»ها را نمیخواستم بنویسم.
گزارش نیک مبینا و مصاحبهی جذاب لعیا و فاطمه جان مرا به این کار واداشت.
و چقدر امروز به همکلاسیهایم در دل افتخار کردم؛
به زنانی که دغدغهی رشد دارند،
دغدغهی طبیعت و محیط زیست دارند،
و دغدغهی شعر. 🌱🌎📖
دهم و آخر: و امروز بیش از هر روز دیگری فهمیدم؛
از یک کرم خاکی گرفته تا نیکولا تسلا و فروید و داروین همگی دندانههای یک شانهایم.
هیچ دندانهای بیاهمیت نیست. 🌾
_ امروز تنها در اعماق سکوت فرو رفتم. اندیشیدم، به اعماق سوگ. من پذیرفتم هرگز را.
_ دراز کشیدم و استراحت مطلق کردم تا قوای جسمیم برگرده.
_نوشتن .
_ انتشار در کانال و سایت .
_حضور در نویسنده ساز.
_ برای اولینبار حضور در وبینار آقای کمالی.
خسته نباشید به استاد عزیز و همه همسفران خوش ذوق و با گزارشهای ذوق برانگیز😍
۱۹ خرداد
۱. امروز بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، برای خودم روتین صبحگاهی ساختم به نام سه گانه صبح که شامل صفحات صبحگاهی ، تمرین کلمه برداری و جمله نویسی. این سه گانه باید قبل از شروع شدن کارم انجام شود.
۲. نمایشنامه« روسپی بزرگوار را» به پیشنهاد دوست عزیزی خواندم.
۳. محل کارم روابط باز و گشوده داشتم و از اجتناب خبری نبود و با مدیرم ، گفتگوهای راحتتری داشتم.
۴. حسرت زده ام که فرصت حضور برای وبینار ندارم.😭😭
۵. برای دو همکارم عرق بهارنارنج کاملا طبیعی سوغاتی بردم. خیلی کیف کردند.
۶. پروژه جدیدی با یکی از همکارانم آغازیدم. (نمایش درمانی برای کودکان)
سنجهی نوزدهم خرداد: باز تهران لعنتی
۱)آخرین صفحهی صفحات صبحگاهی را در حیاط شخصیام نوشتم. آخرین صفحه. مثل آخرین پک سیگارِ آدمی که هزار بار ترک کرده و هزار و یک بار برگشته است. نوشتم به امید اینکه اولین صفحهی بعدی را دوباره همینجا شروع کنم؛ در این تکه بهشت کوچک که اندازهی نیازهای من است و نه بیشتر.
۲)ویلا را برق انداختم. از آن برق انداختنهایی که بیشتر شبیه خداحافظی است تا نظافت. گردها را پاک کردم، رد انگشتها را محو کردم، انگار میخواستم به خانه بگویم: «صبر کن. برمیگردم.»
۳)برای آخرین بار به گربههای شهرک غذا دادم. سیمبا را بغل کردم. گفتم: «مواظب خودت باش، پسر جنگلی.» قول دادم زود برگردم. بعد هم با آن دو گربهی سلیطه، مادر و دختر، خداحافظی کردم. همانها که اگر روز قیامت هم برپا شود، اول سهم غذایشان را مطالبه میکنند و بعد سراغ داوری اعمال میروند.
۴)هفت ساعت جاده بود و ترافیک و نویسندهساز. اینترنت مثل اخلاق بعضی آدمها؛ مدام قطع و وصل. درست وقتی آنتن پیدا میشد، وبینار داشت تمام میشد. انگار قسمتهای خوب زندگی را گذاشتهاند پشت یک دیوار کوتاه؛ آنقدر کوتاه که ببینی، آنقدر بلند که نرسی.
۵)از پیچوخمهای چالوس گذشتم و مادرم را زنده به تهران رساندم. این خودش پروژهای است که باید برایش مدال بدهند. خودم هم زنده رسیدم؛ هرچند تعریف زنده بودن، این روزها زیادی کش آمده است.
۶)تهران.
۷)در را که باز کردم، خانه بوی پدر و برادرم را میداد. بوی آدمهایی که دیگر نیستند. همیشه برایم سؤال بوده: آدم که رفت، چرا بویش میماند؟ مگر بو قرار نیست خبر از حضور بدهد؟ این یکی فقط خبر از غیبت میدهد.
۸)دلم آشوب شد. اما مقاومت کردم. نه داد زدم. نه دعوا کردم. نه عصبانی شدم. نه به ساقی مواد زنگ زدم. نه به زمین و زمان و هرچه مرگ و مرده است فحش دادم. نه رفتم گوشهای کز کنم و در را روی دنیا ببندم.
فقط نشستم و به این فکر کردم که آیا دوام میآورم؟
تهران کارم دارد. کارهای عقبافتاده مثل طلبکارهای سمج صف کشیدهاند. باید یکییکی حسابشان را برسم و فرار کنم سمت شمال.
از این شهر میترسم.
از اینکه دوباره حالم بد شود.
دوباره نتوانم بنویسم.
دوباره نتوانم کار کنم.
دوباره نتوانم بخندم.
دوباره زیر آوار خودم گیر بیفتم.
۹)و در پایان، چون فقط دلم برای اسنپفود تنگ شده بود، یک برگر سفارش دادم. آمد. نگاهش کردم او هم نگاهم کرد.
۱۰)هیچکداممان همدیگر را نخوردیم.
https://t.me/asa_fatemi
نثرتون رو دوس داشتم عسل جان، روان و گیرا بود و از خواندنش لذت بردم. 🌻
بسیار دلنشین نوشتی عسل عزیز، برقرار باشی و الهی در تهران هم بتونی جایی رو پیدا کنی که حیاط آرامش بخش قلبِ تو باشه.
چه زیبا و روان نوشتی عسل جان 🥹
دمت گرم 🌹
خیلی دوست دارم گزارشتونو. صمیمانه و روان مینویسین
1. صبح خود را با خواندن یک پومودورو از کتاب «شوروی ضد شوروی» آغاز کردم.
2. در سایت متمم تمرین درس «فرایند مدیریت دانش شخصی» را انجام دادم و کامنت تقریبا مفصلی نوشتم.
3. یادداشت «ساخت گزارش عملکرد شخصی با ابسیدین» را در سایتم بازنویسی کردم.
4. رفتم باشگاه. امروز کم انرژی بودم. باید جلوبازو و پا تمرین میکردم. فقط جلوبازو زدم.
5. قسمت چهارم سریال Fleabag را دیدم.
۱. پنج تماس بیپاسخ.
۲. اینترنت قطع و وصل میشود. به سختی لایحه دفاعیه فردا را ارسال میکنم.
۳. موکلم زنگ میزند. گریه میکند. نگران دختر هفت سالهاش است. شوهرش میگوید مهریهات را ببخش تا طلاقت بدهم. حکم دادگاه صادر شده، بیست ماه یک سکه. برای زنی که نه شغل دارد و نه تحصیلات.
او را آرام میکنم. میگویم تو میتوانی به حق و حقوقت برسی. من کنارتم هستم.
۴. مینویسم. چای میخورم. گوش میدهم به صدای علیرضا قربانی.
۵. لباس چرکها به ماشین لباسشویی میروند. صدای چرخیدن لباسها، چپ به راست، راست به چپ. به سرعت میچرخند. ناگهان صدایش قطع میشود. دکمهی قرمز تندتند چشمک میزند.
۶. باز هم تلفنم زنگ میزند. موکل دیگرم نگران جلسهی فردا است. زنش خانه را ترک کرده و پسر دوسالهشان را با خودش برده. به او یادآوری میکنم جلسهی فردا شناسنامه، کارت ملی و عقدنامه را بیاورد.
۷. به پدرم زنگ میزنم. مطمئن میشوم حالش خوب است. خوبه خوب.
۸. باز هم مینویسم. اینبار قلم را بیشتر روی کاغذ فشار میدهم. چیزکی مینویسم. اما به قول استاد این نوشته به جایی نمیرسد. کاغذ را مچاله میکنم. دوباره مینویسم.
۹. داستان «مروارید» اثر «جان شتاینبک» را تمام میکنم. داستان عشق پدر و مادری است به تنها فرزندشان و رویاهای آنها برای آیندهی طفلشان. اما این آرزوها با نیش عقربی به خطر میافتد و آنها را محتاج پزشک سفید میکند و بقیه ماجرا.
۱۰. چند روز پیش شعری از منزوی را با اصطلاحات حقوقی تلفیق کردم. حالا دوباره ویرایش میکنم :
دل سپردن به تو
مصداقِ بارز ایفای نارواست
صد بوسه نداده میان دهانِ توست *
هزاران بفرست که
خسارت تأخیر تأدیهی بوسههات
۱۱. خستهام. فقط یک صفحه از دفتر شعر منزوی را میخوانم چشمانم سنگین میشود.
۱۲. لیست کارهای فردا را مینویسم.
چقدر قشنگ نوشتی. چه احساسات زیبایی پشت کلماتت پنهانن
گزارش کار نیک فرح
_ فرح ۵ صبح بیدار شد. چرا نخوابید؟
_ فیله مرغ برای لای آلبالو پلو پخت.
– پخت کوفته طوسی ( همان کوفته آرد نخوچی )
– او آلبالو پلو پنگوند
– ساعت ۹:۱۵ نشست به دیدن اخبار، و تحلیل آن، لجش گرفت از سیاست های روز و جنگ پروری. و فیلم دید. فیلم “آسانسور مرگ”
-او یک صفحه رونویسی از کتابش را انجام داد.
_ به کتابهای رومیز حال نوک زد و به خواندن پرداخت.
– دوستشون یک کارتون مقوایی بزرگ زردآلو از باغشون براشون هدیه آورده بود . او ۲۵ عدد برای مادرش برد.
– ساعت ۱۱ اسنپ اول را برای رفتن به شرق تهران گرفت.
– ماشین (امویام) نقرهوای _ متالیک) بود
– او با راننده همش از اتاقک ماشین ، انواع ماشین ، ماشین هام مونتاژ چین، دزدی ماشین پیکان، آتش گرفتن ماشین ( سالاُ) گفتگو کرد. ۵ عدد زردآلو درشت به راننده اسنپ داد.
– او با مادرش ناهار آلبالو پلو وماست و مربا توت فرنگی برای دسر خورد.
– نماز خوند. کمی بافتنی کوسنش را بافت
_ اسنپ دوم برگشت به خونه فرح ( تیبا ۲ مشکی) بود.
راننده از چنگ ایران و اسراییل و تحلیل سیاسی حرف زد. و اینکه دیروز یک فرمانده سپاه در حملات موشکی ساعت ۱۲ ظهر شهید شده را راننده مطرح کرد.
_ ساعت ۱/۵ خونه بود. تخمه شکست استراحت کرد تا جسم، روحش به آرامش برسد،
_ فرح مثل هر روز در وبینار نویسنده ساز شاهین کلانتری شرکت کرد.
استاد شاهین امروز درباره کاریکلماتور حرف زد از کتاب اسب چوبین کلمات ( جملات کوتاه/ گزینه گویه/ جملات قصار / جملات کاریکلماتور خواند و درباره معنی آنها حرف زد.
خیلی از جملات کاریکلماتور را یادداشت کرد.
گورکن نتوانست آرزو مرده را در گورشان دفن کند.
خداوند تنها معلمی است که حضور و غیاب نمیکند.
فرصتها از مرگ فرصت میخواهند.
_ او نماز مغرب و عشا را سر اذان خوند چون کلاس شعر ماهی دوره ۱۱ ساعت ۸ شروع میشه.
– او تمرینات این هفته را انجام داد.او این هفته دوسه بار جلسه اول را گوش داد و نت برداری کرده.
– عجب کلاس مجازی شعر ماهی جالبی امشب بود. البته کلاس طولانی شد بخاطر خواندن شعر های زیبا و تاثیر گذار .
– دیدن انیمیشن ( اوزی، صدای جنگل) را دید. فلسفه دیدن انیمیشن از دید فرح چی میتونه باشه ؟ تفریبن هفتهای دوسه کارتون میبینیه . شاید کودک درونش نیازداره. و یا چی؟
گزارشت رو خوندم فرح جان، نحوه روایتش از زبان سوم شخص خیلیبانمک شده😅
گزارش نیک امروزم:
۱-ساعت ۸ صبح با ورجه وورجه های نینی در شکمم، از خواب بیدار شدم، به نظر میرسد یا به پدرش رفته و سحرخیز است و یا به داییاش رفته و همیشه گشنهاست. پس بلند شدم و نان و پنیر و گوجه و زیتون خوردم بلکه اندکی آرام بگیرد.
۲-امروز تصمیم گرفتم یخچال خانه را تمیز کنم، طبقه هارا در آوردم و همه را شستم و دستمال کشیدم.
همین یک کار، کارهای دیگری برایم رقم زد، از جمله شستن تک تک میوه ها و سبزیجات و قراردادنشان در سبد و خلاصه عملیات زیباسازی یخچال را به خوبی به اتمام رساندم.
۳-تمام ظرف هایی که در سینک مانده بود را شستم و آشپزخانه را مرتب کردم.
۴-برای ناهار برنج و مرغ سرخ کرده و سوپ درست کردم ، همسر به خانه آمد و ناهار خورد و خوابید، و دوباره کلی ظرف کثیف انتظارم را میکشد.
۵-برای کبوتر سفیدم ؛شیرین؛ برنج ریختم و چند دقیقه کنارش نشستم و از تماشا کردنش لذت بردم.
۶-برای کودکم نامه ای نوشتم؛ به او گفتم که دیروز چقدر از دیدنش خوشحال شدم و صبر ندارم یک روز در اغوشش بگیرم.
۷-در وبینار نویسندهساز شرکت کردم؛ استاد گفتند کاریکلماتور باعث پیشرفت در نوشتن میشود، با اینکه در این زمینه توانایی خاصی ندارم ولی تصمیم گرفتم در کارگاه جدید شرکت کنم.
۸-سه موز بلاتکلیف در یخچال مانده بود که سیاهپوست شده بودند، قسمت های سیاه شدهاش را جدا کردم و با بقیه اش شیر موز درست کردم.
۹-برای میان وعده یک ظرف پر از میوه خوردم که نینی تقویت شود.
۱۰-در پایان شب همسر ظرف های ناهار و شام را شست و باهم ادامه سریال شنود را تماشا کردیم.
آخی زهرا جان، پیشاپیش تولد نینیتون مبارک! 🤍
نوشتهتون بسیار صمیمی بود و از خوندنش لذت بردم. خسته نباشی عزیزم. 🌻
منم مثل خودت به مورد هفت فکر میکنم، ولی من «اصلا» در این مورد توانایی ندارم و برای همین هنوز مردد هستم! 😅
عزیزم مبارکاااا باشه😍
1. میخوام امروز با گفتن روتین همیشگی شروع نکنم. صبح شد و ندای خوابالود از خواب بیدار شد و میدونست امروز براش از اون روزای پرکاره و راه گریزی هم براش نیست. پس باید طبق چیزایی که دیشب برنامهریزی کرده پیش بره و سعی کنه به کارهاش برسه.
2. بعد از صبحونه و کارای همیشگیِ بعدش، ورزش تخصصی رو با دو تا از دوستای خوبم کنار مربیِ خوبمون انجام دادم.
3.منشیِ مرکز کاردرمانی طبق اعتراضی که کرده بودن و ایشون از طرف معترضینِ بالادستی ما رو تهدید کرده بودن که از 7 روزِ هفته باید 5 روز بریم مرکز، منم طبق این تهدید که اگه نرم اونا ترخیصم میکنن، شال و کلاه کردم و رفتم مرکز کاردرمانی و یه سری ورزش هم اونجا انجام دادم.
4. برگشتم خونه و بعد از کمی استراحت و میوه خوردن، تمرین شعرماهیِ امروز رو انجام دادم و تو کامنتای تمرین این جلسه تو تلگرام هواش کردم.
5. وبیکار الهه علیزاده با قطعی برق اونا با تاخیر شروع شد، اول جلسه سارای عزیزم(سارا چگنی) اومدن و با بوهای تند، متوسط و خنثی و احساسمون نسبت بهشون جمله ساختیم و بعد الهه اومد و جدی وارد بحث واقعیت شدیم و خدایی سخت بود مبحث.
6. ساعت 5 وارد وبینار نویسندهساز شدم و این وبینار زنگِ آرامش امروز بود برام. و البته وسط وبینار پستی از کاریکلماتورهام رو تو پیج ویرگولم هوا کردم. ( آدرس پیج ویرگولم: https://virgool.io/@nedasalimifard )
7. ساعت 6 وبینار رو به مقصد کلاس یوگا ترک کردم و وسط مدیتیشن با مانترای رامجیرام پیاده شدم و البته بعد از مدیتیشن، تمرینات قدرتی و تعادلی زیادی رو انجام دادیم.
8. کلاس که تموم شد یکی از همکلاسیها سریع زنگ زد و نیم ساعتی باهم از هر دری حرف زدیم.
9. شد ساعت یه ربع به 8 و کمکم وارد جلسهی شعرماهی شدم و بعد از تدریس استاد راجع به کنایه، با صدای استاد از دفتر شعر شاعر افغانی شنیدیم، هم پر از غصه بود هم کلی کیف کردیم و باهاش زندگی کردیم. حدودای ساعت 10 تموم شد جلسه. و من نه روزگفتار ثبت کردم نه گزارش نیک و نه برنامهی فردا رو تو بولنتزورنالم نوشتم.
10. خب… الان برنامهی فردا رو نوشتم و دارم گزارش نیک مینویسم.
11. از اونجایی که به خودم قول دادم روزگفتارم رو هر روز ثبت کنم، بعد از اینجا میرم برا ضبط و شیر کردن گزارش نیک تو کانال تلگرامم.
)کانال تلگرامم: https://t.me/nedafen1404)
12. و بعد میرم مسواک بزنم، روتین پوستی و بعد لالا.
ندا خستهاس امروز و قطعا زودم خوابش میبره… شب بخیر
اِ حلزونمون دو نصف شده، استاد شاهینِ سامورایی، اونو به دو قطعهی زنده مساویش کرده.
نمیدونم چرا وقتی حلزون رو یدم واژه سامورایی به ذهنم اومد و بعدش سریال شوگان یادم افتاد.
گزارش کمی نیکِ ساره
۱) ساعت ۵ صبحه و تیکو (عروس هلندیم) دهن منو سرویس کرده! بابا جان بسه، تو رو خدا بذار بخوابم، انقدر جیغ نکش. عجب غلطی کردیما! (خود درگیری پیدا کردم)
۲) تلاش برای نادیده گرفتن تیکو و صداهاش و مجدداً خوابیدن تا ساعت ۷.
۳) ساعت ۷؛ تیکو با شنیدن صدای جابهجا شدنم مجدداً جیغ میکشه و منِ خوابآلود، عاجزانه میخوام که ساکت بشه. با خودم میگم بلند شم ورزش کنم؟ بعد میگم بابا بذار تا ۸ بخوابم، من دیروز مثل بولدوزر کار کردم، تمام ماهیچههام درد میکنن و میخوام استراحت کنم.
خطاب به قاضیِ بدعنقِ ذهنم: تو رو خدا بذار بخوابم و دست از سرزنش کردنم بردار🥱
۴) ساعت ۹ صبح؛ واقعاً نمیخواستم انقدر دیر بیدار بشم ولی کاریه که شده! 😁
۵) لباسهای شسته شده و پهن شده در اتاق هنوز نم دارند و آفتاب میگه: «بذار بیرون برات خشک کنم»؛ منم که از خدا خواسته، دست رد به سینهش نمیزنم.
۶) حیاط رو آبپاشی میکنم تا گرد و خاکش شسته بشه، بعد رختآویز و لباسها رو میآرم تا نیمی رو روی طناب و نیمی رو هم روی رختآویز پهن کنم.
ما رفتیم، آفتاب نوشِ جونتون!
۷) امروز گفتگوی طولانیای با خواهر و مادرم داشتم و بعد به برادرزادهام زنگ زدم. شنیدن اینکه قراره با دوستدخترش—که من تا حالا باهاش مواجههای نداشتم—بیاد خونمون، باعث شد بدنم کمی داغ بشه و پر از استرس بشم. آخ که دیدار با آدمهای جدید، برای من خیلی مواجههی ترسناک و تپشآوریه.
۸) باید دست به کارِ ناهار بشم، ولی قبلش دوست دارم بیام چند تا گزارش نیک بخونم. اما حجم کارهای امروزم بزرگتر از طولِ گزارشهاست و اجازه نمیده بیشتر از سه چهار تا گزارش رو بخونم.
۹) ناهار ماکارونی! دلتون نخواد، خوب میپزم و عامر هربار مثل کودکی که تازه با ماکارونی آشنا شده، واقعاً خیلی شاد میشه. دوباره عامر رو به بهشت میبرم.
۱۰) اللّـــــــــه! چند روزه اتاق کوچک رو بههم ریختم و همهچیز پخشوپلاست؛ ولی امروز با شنیدن خبر اومدنِ مهمون مجبورم به این وضعیت سروسامون بدم، و همزمان میتونم توی وبینار هم باشم.
یادم رفت بگم این وسط دوتا روز گفتار ضبط کردم و در کانالم به اشتراک گذاشتم ، با دو موضوع( کمال طلبی استرس زا- دوست من، هوشِ مصنوعی)
۱۱) خدا رو شکر امروز قبل از شروع وبینار، ظرفها رو شسته بودم.😁
۱۲) تمیزکاری کمد خیلی طول کشید. الان ساعت ۲۲:۱۴ است و من باید شام رو که همون ماکارونیه گرم کنم، و گوشت و مرغهایی رو که عامر خریده، بشورم و بستهبندی کنم.
گزارش امروزم اونجوری که دلم میخواست نشد ولی خب تعهدی بود که باید اجابت میکردم.
تا فردا
استاد خدا قوت 🍀
من این گزارشت رو خیلی دوست داشتم 😍
خیلی روان و پر رنگ و تصویر و خودمونی نوشتی 🥹
۱- بسکه از صفحات صبحگاهی در این صفحه حرف زدیم، حلزون هم دارد خودش را از بالا میبیند. میخاهد سوم شخص بنویسد. او کاهو دوست داشت. با مورچهها بازی میکرد. باغچه میدان توپبازی او بود. چقدر دارد از بالا مینگرد. دیگر از تنش خیلی دور شده است. نکند بمیرد حلزون طفلکی. دوستش دارم. دوست شبانهی من است.
۲- هر روز شعرش را میخانم. دوستش دارم، بیژن را میگویم. آنقدر با هم دوستیم که بیژن صدایش میزنم، مخصوصن وقتی شعرهایی میگوید که من کودکیم را در آن مییابم، مثل همین شعر. کوچهی بنبست ما پر بود از گنجشک. پسرهای همسایه ساعت ۱۱ ظهر با تیرکمان آن ها را میکشتند و به خانه میبرند و سرخش میکردند. و من به خاطر کوچکیشان میگریستم، مگر چهقدر گوشت داشتند که سرخ شوند. آقاجان هر وقت که موهایم را دست میکشید میگفت«میچکا بو کِنی.» سرت بوی پر گنجشک میدهد.
۳- دارم کتاب «در باب تربیت احساسات» از آلن دوباتن میخانم، کلی کیف میکنم از کشفیاتم. رازهایی را یافتم که مال زمان کودکیست. به کارم میآید. برای وبینار پر پر کردن گلستان عالیست.
۴- حالا وقتی که میخاهم حرف بزنم بیشتر میاندیشم که چه کلمهیی بگویم تا با احساس مردم بازی نکند. بدنآگاهی با کلمهها حس خوبی به آدم میدهد. راستی اگر بگویم شما همه ماهید. چه حسی از حواس پنجگانهی شما قلقلک میشود؟ اگر میخاهید با هم از حسها و کلمهها بگوییم به وبینارم بیایید. یکشنبهها ساعت ۶:۳۰
۵- امروز یک کیک هویج پختم که طعمش عالیست. دستور پختش را به شما میگویم. کار نیکیست که هم برای دنیا و هم برای آخرتم بس است. ۶ تا تخم مرغ، ۲ لیوان شکر، یک لیوان هویج رنده شده، دو تا قاشق مرباخوری پکینک پودر، یک قاشق چایخوری وانیل، نصف لیوان روغن مایع پخت و پز و ۳ تا لیوان آرد الک شده. تخم مرغ و شکر را آنقدر بزنید که دردش بگیرد. بعد از اینکه آرام شدند، بقیه مواد را اضافه کنید. به جای یک لیوان هویج، یک لیوان ماست یا یک لیوان شیر یایک لیوان نوشابه یا یک لیوان آب پرتغال میتوانید بریزید.
۶- امروز تمرین حکایتنویسی کردم. یک حکایت گلستان را خاندم و شبیهش نوشتم. به جای سعدی، شدم گَلدی یا گلُدی.
۷- راستی یادم رفت برای شما بگویم. برای مغازهی پسرم بستنی هم درست میکنم. البته موادش را میسازم . بعدش که رفت داخل دستگاه بستنی آماده میشود.
۸- بیشتر اوقات خورشت ناهار را دو وقته میپزم که زمان بیشتری داشته باشم برای خاندن و نوشتن. امروز قیمه پختم.
۹- امروز بچههای همسایه داشتند با هم فوتبال بازی میکردند که توپشان افتاد خانهی پیرمردی که آنطرف همسایهی آنها بود. آنها فریاد میزدند که توپ را بده. ولی پیرمرد نمیداد. تا اینکه بچهها نقش بازی کردند و مثلن برای ۱۱۰ زنگ زدند.امان از دست بچههای این دوره و زمونه.
۱۰- بعد نویسندهساز رفتم وبینار شیوا کاظمی. دختر شاداب و مهربانیست. از حافظ میگوید و برای ما غزل میخاند. حتمن بیایید.
گزارش نیک ۱۹ خرداد:
۱. امروز نیمصفحه بیشتر آزادنویسی نوشتم. یعنی شد چهار صفحه و نیم.
۲. رسیدم به فصل پنجم کتاب تفکر نقاد. تمامش کردم؟ نه. نیمهکاره روی دستم ماند. به هرحال آموختم که: فرضِ ارزشی یعنی ترجیح دادنِ تلویحیِ ارزشی بر ارزش دیگر در یک زمینه خاص.
۳. در لابهلای کارها و در خردهزمانهایم، دو رباعی از خیام رونویسی کردم.
بسیار مختصر و مفید، از خواندنش لذت بردم. خسته نباشید علی آقا.
ممنونم لیلی عزیز🙏
آمیخته به نوشتن
امروز بیخودی گذشت. یا من بیخودی گذراندمَش. حال نداشتم. حال هیچی را. تا قبل از نویسندهساز البته.
تو نویسندهساز از کارتون و کاریکاتور رسیدیم به کاریکلماتور. به شوخی گرفتن کلمات هم دنیایی دارد.
راستی اگر کلمات بیجنبهبازی دربیاورند و بهشان بربُخورد چی؟
قهر میکنند یا تلافی؟
بعدِ نویسندهساز پرسهیی زدم تو سایت محمد قائد.
بعدش هم سفت چسبیدم به مقالهی «تشویش نوشتن» از نعمتالله فاضلی.
تا حالا اینجوری به نوشتن و ضرورتش نگاه نکرده بودم.
نیمَش را خواندم و تازه فهمیدم وجودم، وجودمان، به نوشتن گره خورده، بدجوری.
بعدتَرَش هم نشستم پای آزادنویسی.
یادداشت امروز را هم که با گزارش نیک یکی کردم و خلاص.
|زهرا کردوالی|
خسته نباشی زهرا جان، روان بود و از خواندنش لذت بردم. 🌻
رُیحانه فکر کردم گزارش نیکمان را در قالب نامه بنویسیم. از آن کارهای یک تیر و دو نشانی. که خب، من نمیدانم با یک تیر چطور میشود دو نشان را هدف گرفت. به هر حال تصمیم بر این بود یک کاری کنیم که هم شما لذت ببری هم من. هم نامهنویسی هم گزارش نیکنویسی.
امروز همه چیز زیادی عادی بود. استاد در وبینار نویسندهساز گزارش نیکت را خواند. چقدر تو خوبی دختر. همیشه از خواندن نوشتههایت حض میکنم. استاد خطابت کرد رُبانی. خوشم آمد، تا اطلاع ثانوی همینطوری صدایت میکنم رُیحانه جانِ رُبانی.
راستی ریحانهباقر، که قبل از تولد قراره بوده اسمت محمدباقر باشد بگذار من هم جریان اسمم را برایت تعریف کنم. سر اسمگذاری من ننه و بابای گرام خون و خونریزی راه انداختهاند. حالا قضیه چه بوده؟ اسم داداش بزرگه را مامان انتخاب کرده و زورش به بابا چربیده. بابا میخواسته اسم قدم نورسیده را سعید بگذارد ولی مامان گفته فقط سینا. بابا هم ۱۳ سال تمام در دلش تاکتیک چیده که وایسا سر بچهی بعدی جبران میکنم. خلاصه من به دنیا آمدم و مامان میخواسته اسمم را عسل یا ثنا بگذارد که بابا سهجلدم را گذاشته در مشبای مشکی و انتحاری به حضور مادرجان رسیده. مامان شناسنامه را باز کرده و دیده که بله، سیما وارد میشود. و تا ماهها من برای مامان «اون دختره» بودم و برای بابا «سیما قیزم». مادربزرگ تعریف میکرد بابا یکطوری از عمد سین اسمم را میکشید که هفت ستون بدن مادر از حرص بندری میرقصید.
حالا اسمهای من و داداشم مدتهاست که به هم گره میخورد. گاهی او سیماست و من سینا. نمیدانم چرا باید این همه شباهت رعایت میشد وقتی خودشان تلفظش را قر و قاطی ادا میکنند.
ریحانه کتاب «چهره عریان زن» از نهال سعداوی را شروع کردهام. سعداوی زنی فمنیست بود. شروع کتاب وحشتناک است ولی امروز فهمیدم که چرا باید این کتاب را بخوانم. نمیخواهم فمنیست فقط یک مفهوم خشک و خالی در ذهنم باشد. تصمیم دارم فهمم در این مورد را شاخ و برگ بدهم. همیشه در انتخاب کتاب دیدی باز داری بنابراین از اینکه به تو هر نوع کتاب با هر موضوعی را معرفی کنم هیچ تردیدی به خودم راه نمیدهم.
امروز با برادرزادهام کلی بازی کردم. برایش «کارل و معنای زندگی را» خواندم. کارل یک کرمخاکی است که دنبال معنای وجودش در زندگی میگردد. یک جورهایی پی «آمدهام، آمدن بحر چیست؟» است.
البته انتخابم از این بابت نبود. دوست دارم امیرعلی نسبت به موجودات کوچک اطرافش دقیقتر شود و بداند کوچکترین چیزها ارزشمند هستند و نباید به آنها آسیب زد. بماند که خودم چند هفته پیش در تبانی با او زدم خانهی مورچههای بدبخت را خراب کردم.
راستی کانالت را میخوانم. خواندن کانال تو و دوستان یکی از نیکترین کارهای روزانهام است. خوشحالم که دوباره مستمر مینویسی. روزگفتارهایت هم دوستداشتنیست.
امروز بیشتر خابیدم تا مریضی از تنم برود.
داروهایم را به موقع خوردم.
آزادنویسی کردم.
کتاب شعری که استاد در شعرماهی داده بود را خاندم.
کتاب «نامههایی به میلنا» از کافکا را ورق زدم. از خاندن نامههای دیگران لذت میبرم حتا اگر ندانم دارند دربارهی چه چیزی حرف میزنند. اصلن همینش میچسبد.
نویسندهساز را ببودم.
درگیر اصلاح شعرها با بچهها بودیم.
شعرماهی را بودیم.
حلزون از لاکش پرید.
۱. صبح تا ظهر مدرسه بودم و تا توانستم با همکارا حرف زدم. جوری که دلیل طلاق دختر عفت خانم، همسایه دیوار به دیوار مدرسه تاااا تعداد کشاورزهایی که خربزه در سرخس کاشتن . فلان لباسفروشی داخل شهید حسینی تازه باز شده و مادربزرگ صاحبش کی هست و طرف چند ساله هست و طلاق گرفته یا مجرد رو به دست آوردم. کار مفیدی نبود اما غیبت؛ سالی یکبار مجاز نیست؟؟؟؟
۲.آزادنویسی داشتم که ذهنم را به حالت پرواز در آورد.
۳.کتاب مدیر مدرسه جلال آل احمد را تمام کردم و دوست داشتم در نامهای به مدیر مدرسه بگویم: اگر تو مدیر من بودی، بهشت مال من بود.( شاید هم فردا در کانالم بنویسم)
۴. انتشار محتوا در کانال تلگرامم در رابطه با ماکارانی خام و شفته.
۵. لاک زدن ناخنهایم به رنگ سبز حناییییی که شادروان شدم( تازگی ها مرض لاک زدن گرفتم )
۶. شرکت در وبینار نویسنده ساز و تا تونستم خندیدم.
۷.شروع کردم به قدم زدن و بعضی جاها در مسیر چشمهایم را بستم و فهمیدم چه قدر زندگی جریان دارد از صدای آهسته موتوری که از خیابان میگذشت تا صدای نسیم لابه لای درختها، جیرجیرکها و… خدایا شکرت که این همه زیبایی بخشیدی.
۸. با اکیپ شروع کردیم به دویدن که جانم از کف به در آمد.
این بود انشای من. کار خاصی نکردم و به جایی هم نمی رسم اما برای چند دقیقه معنی زندگی رو فهمیدم به هرحال تینو نگم چی بگم.
۱. بعد از مدتها توانستم شش ساعت بخوابم. خوابم هم یادم نیست. بهتر. فاضلاب ذهن است دیگر. نگهش دارم چه بشود.
۲. پشت در وبینار ماندهبودم و با ذکر «تق و تق در زدم» آنقدر در را کوبیدم تا آخرش افتادم تو.
۳. پس از وبینار با خانواده به جنگل رفتیم.
۴. صدای قورباغه ها چیزی بین صدای اردک وحشی و پارس سگ بود. تازه با سرعت کوسه هم حرکت میکردند.
۵. پس از بیستوهفت سال بالاخره سوار قایق پدالی شدم. هوا نم نمک تاریک میشد و قطره های ریز باران هم میبارید. نورها هم زیادی ناز بودند. توصیف من دربرابر قدرت محیط آنجا شبیه زر زدن است. همان نگویم بهتر است.
۶. با بچههای نویسنده ساز ارتباط نزدیکی ندارم اما موقع قایقسواری خیلی دلم میخواست آنجا بودند. شاید یک روز فرصتش پیش آمد.
۷. خواهرم واقعا استعداد عکاسی ندارد. تمام عکس هایم را بد گرفته. تازه برای هرکدام، دو ساعت فرمول زاویه و نور هم میبافید.
۸. یک الاغی رید به در ماشینمان.
۹. در فکرم برای استاد شهین یک نامه بنویسم. دنیا دو روز است.
۱۰. بخش زیادی از روز را به داستانم اختصاص دادم اما در باتلاق افتادهام اگر بخواهم با دست و پا زدن نجات پیدا کنم فرو میروم پس اگر اجازه بدهید سوالی بپرسم.
چند وقتی هست توی نوشتن داستان به مشکل خوردم. طرح داستان و حتی تمام جزئیات رو کامل میدونم. تمام داستان رو به شکل فیلم یا انیمیشن توی ذهنم میبینم. صداها رو میشنوم و هر وسیله ای با جزئیات و کامله اما برای نوشتنش به مشکل میخورم. کلمهها و جملههام توان نشون دادن چیزی که تو ذهنم هست رو ندارن. شایدم دارم مقایسهی اشتباهی میکنم. هر روز دارم به شکلای مختلف، با کلمههای مختلف و به مدلای مختلف هر قسمت رو بارها مینویسم ولی خوب نیستن. درمون درد من چیه استاد؟
امروز از اونجا که چند روز میشد که مشغول کارهای شخصی خودم بودم(نوشتن و کلاس و…) تصمیم گرفتم با یک ناهار خوشمزه و شستن لباسها و اتو کردن و…کدبانوی خوب بودن را یادآوری همسر جان کنم .
بعد از درست کردن یک تهچین که عطر اون تموم خونه رو پر کرده بود رفتم سراغ لباسهای کثیف که اونها رو داخل ماشین لباسشویی بریزم یک مقدار از لباسهای همسرجان داخل سبد لباس چرکها بود ولی از اونجا که ماشین هنوز جا داشت رفتم داخل اتاق تا ببینم اگر لباس دیگری برای شستن هست بیارم یک پیراهن و شلوار دیدم که خیلی کثیف نبود ولی با خودم گفتم من که میخوام ماشین رو روشن کنم اینها رو هم بشورم از سر جیب شلوار یک جفت جوراب گلوله شده زده بود بیرون اون رو در آوردم و با لباسهای دیگه داخل ماشین ریختم. چای درست کردم تا خستگیم در بیاد به عنوان یک همسر خوب و راضی از خود چای درست کردم و شروع به خوندن کتاب کردم تا اینکه همسرجان از راه رسید وقتی وارد خونه شد …
از بوی تهچین ذوق زده شد و رفت زود لباس عوض کنه من هم رفتم برای آماده کردن میز خیلی طول نکشید که بهو مثل کسی که اون رو برق گرفته از اتاق زد بیرون و صدام کرد از اشپزخونه اومدم بیرون و گفتم:« چیزی شده؟» فورا گفت:« شلوارم کو؟» گفتم:« دیدم کثیفه انداختم داخل ماشین با نگاهی که میشد وحشت را در ان دید به من نگاه کرد و گفت:« جیبهاشو خالی کردی؟»
در حالی که صدام میلرزید گفتم: « نمیدونم» فورا به سمت لباسهای پهن شده رفت من هم به دنبالش راه افتادم دستشو داخل جیبش کرد با دیدن یک چک که جوهر آن کلا پخش شده بود رو به من کرد گفت:«چکارکردی؟» تا نگام به چک افتاد زدم زیر گریه و گفتم:« داخلش فقط جوراب بود.»
ساکت شد چک رو برداشت و داخل هال رفت به دنبالش راه افتادم و همینطور که گریه میکردم گفتم:« خیلی مهم بود؟ نمیشه کاریش کرد؟»
دستی داخل موهایش کشید به من نگاه کرد گفت:« برو صورتت رو بشور بیا تا ناهار بخوریم.» ایستاده بودم ونگاش میکردم که دوباره گفت :« برو دیگه درستش میکنم گریهکردنت ناراحتم میکنه»
به سمت دستشویی که میرفتم برگشتم نگاهش کردم نگاهی به من کرد سرشو تکون داد و لبخند زد و…..
1. صبح زود با شعار #نه_ به_ تن_ ماهی از خواب برخاستم و برای ناهار لوبیا پلو پختم.
2. در وبینار ” نویسندهساز” حضور داشتم. دلم میخواست بگویم ” استاد لجی اینقدر سحر را اذیت نکن.” اما پشت فرمان بودم و نشد.
3. با حیرت چند صفحهی دیگر از ” رود راوی” را خواندم. از رسیدن به مراسم تسعیر حس گیجی را تجربه نمودم. ابوتراب خسروی از چه میگوید؟ گاهی به چشم من هذیان میآید. در میان سطرها سردرگمم و این گمگشتگی را دوست دارم.
4. عبارت ” غمزده” و ” شعف” را به واژه نامهی احساساتم افزودم.
1. صفحات صبحگاهی نوشتم.
2. باشگاه رفتم.
3. برای ناهاری که نبود از مادر همسرجان حمایت گرفتم.
4.از ساعت 14 تا 16 برق نداشتیم. از همان 14 تا 20 هم آب . بسیار فحشتراپی کردم.
5. بلخره ساعت 21 توانستم حمام کنم.
6. هر روز ده صفحه شب هول میخانم. رفتهرفته لذتم بیشتر میشود. « داعی به ابروهای سیاه و پلکهای برگشتهی زن مینگریست. جز این همهی امور غیرحقیقی و مجازی مینمود. جز این انس غریبی که با این زن احساس میکرد، جز این آرامشی که با حضور این زن پدید میآمد و بر همهی اضطرابها پرده میکشید، نمیتوانست به حقیقتی یقین پیدا کند. تنها حضور این زن برهانی بر ارزش حیات بود. تنها این رابطه، این حس باستانی وحدت با موجودی دیگر میتوانست دلیل زیستن داعی در جهانی باشد که جز ستم در آن نمیدید.
تلگراف
۱ـ آزادنویسی
۲ـ رونویسی
۳ـ نویسنده ساز
۴ـ روزسوال
۵ـ مثلثوال
۶ـ مادام دوبوآری
۷ـ گزارش نیک
۸ـ انتشار یادداشت
۹ـ روزگفتار
۱۰ـ وبینار شیوا
۱۱ـ تمرینِ نصیری
۱۲ـ در حال و هوای جوانی
۱۳ـ پردهای دایی وانیا
۱۴ـ انسان طاغی
۱۵ـ مادران و دخترانِ ۴
۱۶ـ خرذوقی برای فردا
جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد
سعیم بر این بوده که گزارش نیک ننویسنم مگر حس کنم ارزش ادبی دارد. البته دوبار نوشته ام و آن هم از روی درس معلم اَر بوَد زمزمه نوشتنیِ استاد کلانتری گرامی ام بوده است و اگرنه روز نوشت های عجیب و غریب من به چه درد دوستان می خورَد؟
دلم می خواهد در محیط هایی باشم که مودّت بین اعضا باشد ، به خاطر همین هم هست که از هزار جهنم خود را رانده و به بهشت نویسنده ساز پناهنده می باشم .
برحسب اتفاق میان جماعتی نویسنده بُر خورده ام .
اما من کی ام ؟ چه اهمیتی دارد تُرک باشم یا نه ؟ چه اهمیتی دارد فرهیخته هستم یا نه ؟
نیستم . خیلی ساده .
پریروز که در افق کوروش با یک خانم میانسال صحبت می کردم گفتند به چهره ات میخورَد ترک تبریز باشی ، کجایی هستی ؟ چشم هایم اکلیلی شد . ولی من که نه قومیت پرست ام و نه خودپرست . چرا ذوقجَبین شدم؟
آدم ام . گاهی کامنت کم می گذارم ، گاهی زیاد . آن وقت ها که کامنت ها زیاد است کمی درنگ می کنم و کامنت ام می شود آخرین و به چشم می آید و پرکامنت گو ترین و بالطّبع بی مغز ترین پسته ی جمع و گاهی ذی شعورترین تلقی می شوم . این هم اشکالی ندارد . می پذیریم به جان . تَرکه ی استاد است دیگر
در مورد ترک بودن راستی دلم می خواهد مثل حاج عموجانم که نویسنده و شاعر هستند و ۲۸ مجلدکتاب تالیف کرده اند ، دنباله ی فامیلی ام را بگذارم هشترودی . مجلد درست است دوستان ؟
چرا جواب نمی دهند مگر نیامده ایم اینجا تا از هم بیاموزیم ؟
در گوگل همه چیز هست . در همه جا همه چیز هست . آدمی زاد مهر را بو می کندو می جوید . درسته دوستان ؟(الهه گونه )
برگردیم به مساله ی اسم و فامیل حقیقی خود
انتخابی است دیگر
زینب چه کم از زهره ی قشنگم دارد ؟
دومین روزها که وارد وبینار نویسنده ساز شدم یک عزیزی در جواب کامنت برام نوشتن هر وقت فرق اَ رو با آ فهمیدی کامنت بذار . چیزی نگفته بودم . نوشته بودم ای کاش حداقل یکبار از روش می خوندید . دو عزیز مهمان وبینار بودند و موقع خواندن از روی کتاب ، یکی شان تپق می زد .
دو روز طول کشید تا بفهمم کجا ی کامنتم اَ یا آ داشته .
اسمم . آذر را نوشته بودم اذر
کامنتها داشت رو به دعوا پیش می رفت که نوشتم همانکه شما می فرمایید 🙏🏻
بعد یکی دیگر از عزیزان نوشته بودند : اشکالی ندارد عزیزم سخت نگیرید معنا مهم است .
و همان یک کامنت که فکر می کنم از لادن شایان فر عزیزم بود ، باعث افتخار حضور بی وقفه حدود ۴۰ روز و شایدم بیشترم در نویسنده ساز شد .
از این هم بگذریم . فردا در انجمن نویسندگان البرز جلسه ی نقد داستان خودم است .نقد اولین داستانم نیست ،ولی مهمترین داستانم است . آذری که دوسال ، هر هفته داستان نویسندگان محترم از پیر و جوان را به بوته ی نقد گذاشته ، با خیالی آسوده به دیار جلسه می شتابد چرا که هر چه نقد تحویل عزیزان داده ام از روی مهر و تمجید و تحسین و سعی در جهت سازندگی و تراز کردن آثار بهترین دوستانم بوده است.
📌تولستوی چرا از حضرت علی نخوانَد وقتی که آقای کلانتری روز نوشت گاین را طبق گفته ی خودشون هر روز می خوانند .
علی یارتان باشد .
📎در مورد عمویم هم لازم است بگویم که شعر و نثر ایشان مذهبی است و شاید مورد علاقه ی همه ی عزیزان نباشد . ولی به هر حال کاشف و جوینده ی استعداد خویش بودن برای من قابل پرستیدن است مثل حضور تک تک شما عزیزان در وبینار .
عزیییزم شما برادرزادهی آقای اکبر حمیدی هشترودی هستی؟
پدر من برای جشن تکلیفم کتاب علی ع و فضیلتهای جاودان به قلم ایشون رو بهم هدیه داد و چقدررر هم زیبا بود. چقدر دنیا کوچیکه. خیلی از آشناییتون مشعوف شدم😍
ممنون برای این جملهات آذردخت عزیز:
«زینب چه کم از زهره ی قشنگم دارد ؟»
من شیفتهی اسمم هستم 🙂
آذردخت عزیز
«ذوقجَبین» رو بسیار دوست داشتم.
و این که «آدمم». خودِ این یک کلمه گویای خیلی چیزهاست.
راجع به «مجلد» به نظرم درست است. در معنای لغوی میشود جلد شده. پس اگر بگوییم ۲۸ مجلد کتاب، غلط نیست. اما شیوهی بیان متفاوت است.
اسم زیبایی دارید 👌🏻
و همینطور راحع به بودن در این جمع لازمه بگویم، من هم، من هم.🤍
امروز هم صفحات صبحگاهی نوشتم. آیا میتواند بنمایهای برای بهبود روز نوشتم باشد، نمیدانم.
اول وقت سینه مرغ تکه کردم کمی با گوشت کوب کوبیدم. پیاز رنده کردم. داخل کاسه استیل ریختم. فلفل، زردچوبه، چهارقلم، آبلیمو و نمک اضافه کردم. مرغها را داخل آن خواباندم. ظهر سه تا ظرفِ آرد سفید، تخم مرغ و آرد سوخاری آماده کردم. تکههای مرغ را به ترتیب در آرد سفید، تخم مرغ و آرد سوخاری زدم و در تابه سرخ کردم. غذای مورد علاقهی بچهها آماده شد.
مثل اغلب روزها زمان کار در آشپزخانه، کتاب صوتی گوش کردم. دستی هم به نوشتههای منتظر ویرایش کشیدم. دقایقی هم هزیان نویسی کردم. قبل از ظهر به مادر رنگ زدم. از حالش پرسیدم و خبر از خواهر و برادرها گرفتم. هر کداممان اگر در تماس با هم نباشیم، روزانه به واسطه مادر از هم خبر داریم.
امروز نوبت آب بود. یک روز در میان چند ساعتی صبح آب داریم. منبع آب باید پر بشود و هر کس با فشار کم آب مشکل دارد باید حمام برود. لباسشویی هم در همین چند ساعت باید روشن کنم. لباسشویی روشن کردم ولی وقتی رفتم حیاط بشویم، آب قطع شد. بعد از ظهر وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و بعد برای شام عدسی گذاشتم. نگاهی هم به کتاب خلاقیت در طاقچه انداختم.
وقتی آقای کلانتری در وبینار نویسندهسازِ امروز خطابم کرد «لیلا» و من پافشاری کردم «لیلی»، مادرم چپچپ نگاهم کرد.
هزاران بار با دلخوری بهم گفته بود:
«من میخواستم اِسمتو بذارم لیلا، همه هِی گفتن نه. آخر که زاییدمت و دیدنت، خالَت گفت این لیلیئه. ما هم گذاشتیم لیلی. ولی من دوس داشتم بذارم لیلا.»
نقلقولهای موردعلاقهام از کتابهایی که اخیرا تمام کردهام را، مرتب فایلبندی کردم.
سی صفحه از کتاب «نویسندگی خلاق» نوشتهی 【محمدکاضم】شاهین (شاهرخ) کلانتری را خواندم.
همین گزارشنیک را، نوشتم!
روزمرگیهای دیگری مثل مرتب کردن لباسها و اینها هم آره، هرچی.
شاید چند نیکِ دیگر هم تا آخرِ شب انجام بدهم، در نظرم هست چیزهایی.
سالها پیش مادرم یک عطر برایم خرید و به همراهش کارتی هم داد، عادت داشت با هر هدیهای کارت هم بدهد. این یکی دستسازِ خودش بود؛ تکه مقوایی را به شکلِ مثلثِ کوچکی بریده و تزیینش کرده بود. رویش نوشته بود:
«لیلای زیبای من، تویی که بویِ گُل میدهی.»
آخرین کارت بود. چند ماه بعدش، رفت.
لیلی عزیز منظورت از “رفت” رو به طور کامل متوجه نشدم ولی این رفتن از هر نوعی که باشه متاثرم میکنه.🤍
سپاسگزارم از اینکه وقت گذاشتی و خوندیش ریحانه جان، باعث افتخارمه. 🤍
درست میگی، شاید اگر قبل از «رفت»، «از دنیا» رو اضافه میکردم بهتر میشد.
ممنونم از بازخوردت. 🌼🫂
حلزون امروز خودش را از نظر شخص سوم نگریسته و خوشحال است. چشمان خوشگلش از باقی روزها زیباتر است.
استاد عزیز، پیشنهاد میکنم؛ مجموعه نقاشیهای حلزونیتان را در یک کتاب چاپ کنید.
چون دیر بیدار میشوم هم دیر به سرکار میرسم و هم به همهی کارهای نیکی که بعد بلافاصله پس از بیدار شدن انجام دهم، نمیرسم؛ از جمله ورزش کردن، مدیتیشن، برس و روغنزدن به بدن و دوش آب سرد. فقط میتونم کششی انجام بدهم، آبی بخورم و برای سرکار رفتن آماده شوم.
چهار نفر از اعضای کارگروه که دعوتنامه برایشان نرفته بود، دعوتنامه را برایشان فرستادم. و رقتم مأموریت. آن هم چه مأموریتی، نظارت بر عملیات انهدام اموال تملیکی. چه فضاحتی. امیدوارم چیزی راجع بهش ندانید.
در وبینار شرکت کردم. چه وبینار خوبی. واقعن کلاسهایی که با آقای کلانتری گذراندم، خیلی خلاقانه و مفید بودند. اگر بتونم همه کلاسهایشان را شرکت خاهم کرد ولی این امکان را همیشه ندارم.
بعد از وبینار ورزش کردم. من قبلن باشگاه میرفتم ولی بعدن فهمیدم که بدن انسان برای یک ساعت مداوم ورزش و بیحرکتی در روز ساخته نشده است. باید حرکت و ورزش در طول روز انجام شود.
شام نون و پنیر و گردو و خیار و سبزی خوردم، با یک تیکه نون سنگک.
پنج دقیقه قدم زدم.
پنج دقیقه نوشتم.
دور و برم را کمی مرتب کردم.
و میخواهم بعد از نوشتن این گزارش، و بعد از مدتها، چیزی در کانالم بنویسم.
_چند مطلب از سایت ((شاهین کلانتری))خواندم
_یک عروسک غاز گردن دراز را شروع کردم و بافیتم
_به مامان بزرگم یاد دادم که چگونه پودر ژله درست کند
_سفره ناهار را چیدم
_کارهایی را که قرار است فردا انجام بدهم نوشتم
_کمی از گزارش نیکم را نوشتم
_زبان تمرین کردم
_بخشی از گزارش نیک همسفرانم در مدرسه نویسندگی را خواندم و باید بگویم که واقعا لذت بردم(دوباره گزارش نیک خودم را هم خواندم و از خودم که توانستم اینطوری بنویسم تعجب کردم و باید بگویم که تا حالا خودم را دست کم گرفته بودم.)
_وسایلم را مرتب کردم
_کمی از کتاب((پَتَش خُوارگرَ))(جلد اول)خواندم و بالاخره به قسمت های خوبش رسیدم و دیگر نمی خواستم بلند شوم و چند کلمه هم ازش کش رفتم
_در هنگام مطالعه برای خودم شربتی از یخچال آوردم
_کمی حرکات کششی برای بیرون کشیدن خستگی از بدنم انجام دادم
_بخشی از گزارش نیکم را نوشتم
_زیر کتر را روشن کردم برای دم کردن چایی
_به اندازه ی یک صفحه از خاطرات امروزم نوشتم
_کمی با تبلتم بازی کردم گرچه به عقیده ی مامانم کار نیک به حساب نمیآید
_’۱۵ قبل از شروع وبینار نویسنده ساز وارد وبینار شدم برای گیر آوردن صندلی و سفت چسبیدن به آن
_در وبینار نویسنده ساز استاد کاریکاتور گاندی از((بزرگمهر حسین پور))را نشان دادند و کتاب((اسب چوبین کلمات))نوشته ی((پرویز شاپور))(اگر اشتباه نکنم)را معرفی کردند و تکه هایی از کتاب را خواندند:آدم ها ۳ بار متولد میشوند اما ۲ بار میمیرند.
زندگی من دویدن در بیراهه هاست.
سایه ام مرتب آب مینوشد ولی من تشنه ام نمیشود.
سایه ام خیس عرق است چرا اینقدر سگ دو میزند؟!
تقویم را ورق میزنی؟!نه!این عمر تو است که ورق میخورد.
مرگ هر انسان آغاز دوران جدیدی بی او است.
آرامش ایده است،نه واقعیت!
آینده اکنون است،در جست و جوی چیستی؟!
وقتی غیبت میکنی خود را به نمایش میگذاری.
نیک بخت کسی است که در سوی نیک بختی نیست!
زندگی یک شوخی بسیار جدی است!
چه زنده است مرگ در این دیار!
گاهی،تنها گاهی وسوسه میشوم زندگی کنم!
در آغاز کلمه بود و در پایان نیز کلمه خواهد بود!
چشمانش آیینه ها را می شوید!
و همچنین کتاب((دفترچه ی خاطرات و فراموشی))نوشته ی((محمد قاعد)) که استاد گفتند جمله ها را ضروری،فکر شده،باتوجه و سنجیده مینویسد.
_بعد از وبینار نویسنده ساز با مامانم به پیاده روی و دوچرخه سواری رفتیم
_تمرین دوچرخه سواری بدون گرفتن فرمان کردم
_برای خودم تخم مرغ با سوسیس پختم و خوردم
_و در آخر هییییییچچچ ایموجی ای برای گزارش نیکم نگذاشتم و گزارش نیکم را در سایت بارگزاری کردم
(حلزون گزارش نیک امروز انگاری به دست کسی به قتل رسیده است یا شاید هم تصمیم گرفته عضو دسته ی آدم فضایی ها شود)
(+حلزون جان غصه نخور دارم میام قاتلت رو پیدا کنممممم)
امروز چقدر کار نیک انجام دادممم!!!
\/ \/
( ^_^ )
>< < = (این که ایموجی حساب نمیشود؟!)
[] []
روز شاهنشینها و شناسنامههای باطل شده
امروز با طعم چای و کیک شروع شد اما پسزمینهاش تلخ بود. دیشب خواب دوستم را دیدم، همان که هفته پیش مادرش رفت. در خواب ناراحت بود و من در بیداری کلافهی این عجز همیشگی که چرا کاری از دستم برنمیآید؟
خط باریکی میان دنیای خواب و بیداریام کشیده شد وقتی بعدازظهر استوریاش را دیدم. عکس مُهر باطل شد روی شناسنامه مادرش. خوابم بیدلیل نبود. تمام سهم من از همدردی، دکمههای سرد کیبورد گوشی شد و چند کلمه پیام همدلی که میدانم هیچ زخمی را التیام نمیدهد، اما فرستادم تا بداند یادش هستم.
میان این اندوه غریب، زندگی اما با لجاجت در جریان بود. ظهر قرار ملاقات با طراح داخلی داشتیم. خانهمان دارد شکل میگیرد و من تمام مسیر به آن نقطهی امنی فکر میکردم که قرار است مال من باشد. یک شاهنشین باحال کنار پنجره، رو به سبزیِ تماشایی درختها.
روز عجیبی بود. ایستادن روی مرز باریک مرگ و زندگی. تماشای شناسنامهای که تمام شده و خانهای که دارد آغاز میشود.
من از ماهی و روز از من خورد
دیشب شام ماهی داشتیم، این بار ماهی محترم برعکس عمل کرد و به جای افت فشار و غرق شدن در خواب، هدیهاش برایم بیخوابی بود. بیخوابی خودش را روی پلکهایم جا کرد و یک ثانیه هم تنهایم نگذاشت.
دمش گرم.
تا ساعت ۴ سقف مرا نگاه کرد و من ساعت گوشی را.
ساعت ۴:۳۰ هوا روشن شد و مجبور شدم در این گرما پتو را تا خرخره بالا بکشم و تا ساعت ۱۱ بخوابم. ساعت ۱۱ که بیدار شدم حس کردم دم کشیدهام. تنها چیزی که برای تزبین روزم یافتم و خودم را لایقش دیدم فش بود.
چند روزی است کتاب سربلند از جان اشتاینبک را شروع کردهام و در صفحه ۲۲۰ اتراق کردهام. باید اعتراف کنم زیاد با کتاب عمو جان حال نکردم.
با عرض معذرت از عمو جان.
لعنت به این زندگی، تصمیم گرفتم دیگر ماهی نخورم تا روزم اینگونه فشباران نشود.
پریشان نویسی امروزم
سلام فقط مینویسم غریبو تکه پاره .
همین که قلم را بر کاغذ میکشم خوب است
همین که هر زمان کسی را کنارم میخواهم او هست ،خوب است.
بارانک نرمی بیصدا آمد ، وقتی در آغوش صندلی بودم
تا چشم از آسمان گرفتم آمد ، ذوق کردم .
وقتی دوباره لحظهای چشم برداشتم رفت ، آه بغض کردم .
بارانک همانطور که آمدش شیرین بود رفتنش تلخ بود
تلخی رفتنش شیرینی آمدنش را برد و وضعیت را از اول بدتر شد .
آخرین قطرههای باران آرام صورتم را نوازش میکنند
چانهام را میبوسند و با من وداع میکنند .
باد دستم را میگیرد ،پروانهای کوچک بر دستم می دهد .
دور مچ دستم دستبندی از صدف میاندازد .
با اینکه پروانه و دستبند از عالم خیالند اما از زیباییشان کم نمیشود.
دستم را که تکان میدهم صدای صدف ها به گوش درختان هم میرسد.
حلزون امروز دوش گرفته پشت پرده منتظر است، لباسش را میخواهد، صاحب قلم باید برای حلزون مان لباسی بپوشاند.
حقه زدم به دفتر درشت نوشتم تا زود تمام شود .
ناراحت نباش عزیزم دو برابر جریمه مینویسم تا قلبت ارام شود.
دیشب در خیالم لیمویی دیدم ،زرد زرد ، امروز تمام دستم بوی لیمو میداد .
قصد دارم امشب لیمویی از درخت رویا بچینم تا فردا تمام جانم بوی لیمو بگیرد .