«چگونه به نوشتههایم شاخوبرگ بدهم؟» این شاهپرسشهای همسفران مدرسه نویسندگی است. حالیا ببینیم که تمرین «هفتک نویسندهساز» چگونه به تقویت عضلاتِ متنگسترِ ذهن میانجامد:
👀رخدادنگاری: قلماندازِ مشاهدات و برداشتهای روزانه
در این تمرین تمام تجربههای ریز و درشت هرروزه را فهرست میکنیم. این کار اندکاندک چشم ما را به ظرفیتِ داستانیِ رخدادهای روزانه میگشاید. معمولن پس از نوشتن فهرست، یک یا چند مورد را با جزئیات بیشتر توصیف میکنیم تا با درنگیدن بر سادهترین و تکراریترین روزمرگیها هم واکنشی خلاقانه نشان بدهیم.
👀کلمهبرداری: پرسه در کتابهای خوب به هدفِ واژهاندوزی و گسترش دایرهی واژگان
کلمات بسیار یعنی جرأت بسیار، یعنی بنزین بسیار واسه دوردور تو کوچهپسکوچههای هفت شهرِ شعر و داستان.
در این تمرین روزانه دستِکم یکی دو واژهی تازه میآوریم تو دایره لغات فعالمان؛ واژههایی که در گفتار و نوشتار ما فعالانه میتازند.
👀ادامهکاری: تداوم در جهت بهبود و توسعهی یک پروژه
آنقدر بِکَنی و بِکَنی تا نفت در بیاید از تو ایده. هدف ایناست که یک هدف را سنجاق کنیم نوک مغزمان و هر روزقدمی برای تحققش برداریم.
مثلن هدف شما ممکن است نگارش رمانی باشد در ۹۰هزار کلمه، طی ۶ ماه. حالا که که حجم کار و آخرین مهلتانجام آن را مشخص کردهاید، هر روز میتوانید ازخودتان بپرسید:
امروز چه گامی برای نوشتن رمانم برداشتهام؟/میتوانم بردارم؟
👀مسئلهکاوی: نوشتهورزی دربارهی یکی از مسائل اصلیِ زندگی خود
نویسندهای که مسائلِ شخصی خود را بهنیکی نکاویده، چگونه یارای پرداختن به مسائل عمدهی بشری را خاهد داشت؟
این تمرین گامیست برای تبدیل نوشتن به ابزار خودکاوی و خودشناسی و خودسازی و خودویژهگی.
دربارهی چیزهایی مینویسیم که گمان میبریم سد راه ما هستند. میکوشیم شکاف میان خودمان و آرمانهایمان را واژهواژه پُر کنیم.
👀دوستنوازی: گامی در جهت تقویت شبکهی ارتباطی
ایده در رابطه است. بهای دوستی را میپردازیم با هر گزندی که در پی داشته باشد. میدانیم که طراوتِ ذهن تنها در گفتوگو با دیگری و درک حضور اوست که حفظ میشود.
در این تمرین از خود میپرسیم:
امروز برای تقویت روابط کنونیام یا خلق روابط تازگی چه کاری میتوانم بکنم؟
👀پارهنویسی: انتشار نوشتاری کوتاه در کانال تلگرامخود
اگر نوشتن یادداشت روزانه در خلوت خود را پختن پیتزا تصور کنید، انتشار پارهمتنی در کانال تلگرام مانند گذاشتن یک برش از آن پیتزا جلوی دیگران است. و چه بهتر که قدری سس و آویشن هم به این تکه بیفزاییم.
انتشار عمومی متنی کوتاه (چه داستانی، چه غیرداستانی) مشوق ذهن است برای انسجامبخشیدن به افکار و دقت بیشتر در انتقال صحیح آنها. مهم نیست که اعضای کانال ما اندکشمارند، ما برای رشد خود مینویسیم، و اگر در این کار موفق باشیم، حتمن بهتدریج الهامبخش هم خاهیم بود.
👀شعرپیمایی: بازکشف انواع گوناگون شعر
گفتهاند شعر سلطان هنرهای کلامی است. و فارسی حقا که زبان شعر است. در شعرپیمایی میآموزیم که چگونه خلافآمدِ عادت به زندگی بنگریم.
تنها با آشناییزدایی از چیزهاست که میتوان حرف نو زد.
با هر شعر یک لایه نزدیکتر میشویم به ژرفایِ پیازِ عواطف و احساسات انسانی.
یک پاسخ
جالب بودن