زشتیِ رفتارت را که در دیگری میبینی، آخیشی از سر راحتی میگویی و به رفتارت ادامه میدهی، یا آهی از سری ناراحتی میکشی و رفتارت را تغییر میدهی؟
چی شد که به این پرسش رسیدم؟ گزارشی میخاندم از دوستی در باب نشستی. وصف کردارِ صاحبنشست هیچ به مذاقم خوش نیامد، و پنداری آینهیی کاستینما شد از کردار خودم. دیدم که بله، بسیار پیش آمده فقط با دیدن زشتی در دیگری، زشتیام را دریافتهام.
تماشای زشتی زشتت نمیکند، اگر به خودت بگیریش.
