داستان کوتاه «طاقت بیار دُلمه» از غزاله فائق

«پیشنهاد ما تنها تا آخر این ماه اعتبار دارد آقای شهیدی.» ظاهراً این آخرین پیامشان بود.
گوشی را درون جیبم گذاشتم.دستهایم را شستم و به چهره ام درون آینه نگاه کردم. انگار که با دوتا چوب کبریت، چشم‌هایم را باز نگه داشته بودند. درون آینه به خودم لبخند زدم و راه افتادم سمت اتاق مدیر. شب شلوغی بود و تمام انرژی‌ام را گرفته بود. اما باید به او می‌گفتم. هر جور شده باید امشب کار را یکسره می‌کردم و به او می‌گفتم که به دنبال یه سر آشپز جدید باشد. تصمیم گرفتم حرفی از اینکه رستوران رقیبش سه برار حقوق فعلی‌ام را پیشنهاد داده نزنم. خیلی سخت بود. ۷ سال بود که با هم کار می‌کردیم.
درِ اتاقش باز است. همیشه باز است. غیر از مواقعی که در حال مشاجره با همسرش سهیلا خانم پشت تلفن است. پشت میزش نشسته و دارد تند تند روی برگه های جلوی دستش چیزی می‌نویسد و با ماشین حساب چک می‌کند.
در کل مرد خوبی است. و اگر وسواسش به تمیزی و کمالگراییِ آزار دهنده‌اش را فاکتور بگیریم، مدیر مهربان و دوست داشتنی است. حالا که خم شده روی میز و اتاق، روشنایی به جز نور چراغِ رومیزی ندارد که آن هم مستقیم به سرش می‌تابد، طاسیِ سرش بیشتر به نظر می‌آید. شبیه یک قابلمه‌ی مسی دست ساز است که کمی موج دارد و خیلی صاف و صیقلی نیست.
بعد از چند لحظه که درون چارچوب در ایستاده و نگاهش کردم متوجه حضور من شد. با لبخند گشادی روی صورتش گفت: «اِاا مهرشاد تو کی آمدی؟ اصلا متوجه حضورت نشدم. بیا تو. بیا بنشین. اتفاقاً می‌خواستم صدایت کنم.»
تصمیم گرفتم قبل از اینکه شروع به صحبت کند حرفم را بزنم. تمام عزمم را جزم کرده بودم که امشب کار را یکسره کنم. گلویم را صاف کردم و گفتم: «راستش اگر اجازه بدهید قبلش من یک عرضی داشتم.»
هنوز لبخند روی صورتش بود. گفت: «بگو جانم، بگو چی شده؟»
لعنتی. همیشه آن‌قدر مودب و مهربان با تو صحبت می‌کرد که ناخودآگاه دلت می‌خواست چیزی بگویی که خوشحالش کند. اما این بار نباید احساساتی می‌شدم. پس گفتم: «راستش آقای کمالی خودتان می‌دانید که من چه قدر به شما ارادت دارم. اما خب همان‌جور که خودتان هم مستحضرید، در کشوری زندگی می‌کنیم که ثبات ندارد و هر چند وقت، یک اتفاقی می‌افتد. یک روز اعتصاب است، یک روز انقلاب، یک روز جنگ. الان هم که در روزهای بعد از جنگ هستیم. درست است، قرار است شرایط بهتر شود. اما این خیلی زمان بر است. این را هم من می‌دانم هم شما. من واقعا دیگر خسته شده‌ام از حساب و کتاب هر خرجم را داشتن. از فکر اینکه فلان چیز را نخرم که فلان چیزِ دیگر را بتوانم تهیه کنم. از اینکه مجبور هستیم با نیروی کمتر کار را برسانیم. واقعا همگی داریم لِه می‌شویم. باز هم می‌گویم علاقه و ارادت من به شما جدای از کار است. اما می‌خواستم به شما بگویم لطفاً به دنبال یه سرآشپز جدید باشید. من تا آخر ماه بیشتر نمی‌مانم.»
لبخند از روی صورتش محو شده بود و حالا داشت با دهانی نیمه باز به من نگاه می‌کرد. پلک هم نمی زد. شاید یک دقیقه همین‌جور هاج و واج به من نگاه کرد. بعد چند بار پلک زد و سرش را به چپ و راست تکان داد و راست و جدی سر جایش نشست.
خدایا من را ببخش. چرا یک آن، آن عروسک های فنری کله زرد که روی داشبورد ماشین می‌گذاشتند به نظرم آمد؟ خنده‌ام گرفته بود اما الان و این لحظه اصلاً جای خندیدن نبود. پس گوشه‌ی لبم را گاز گرفتم و برای پرت شدن حواسم و برگشتن به اتاق، چند بار پلک زدم و من هم پشتم را صاف کردم.
پرسید: «تا آخر این ماه؟ یعنی تا شش روز دیگر؟ نه. گوش کن، این کار را می کنیم، برایت نیرو می‌گیریم تا فشار از رویت برداشته شود.»
وای خدای من. چه می‌گوید این مرد؟ گفتم: «نه جناب کمالی بحث نیرو نیست. فقط نیروی بیشتر نمی‌تواند تاثیری داشته باشد.»
گفت: «ببین مهرشاد جان متوجه‌ام که فشار کاری‌مان بالاست و حقوق و مزایای ما هم چنگی به دلت نمی زند. تو یک سرآشپز عالی هستی. اما شرایط که همیشه این‌جور نمی‌ماند. ما همه با هم از این اوضاع گذر می‌کنیم.»
حس می کردم اتاق کوچکتر از قبل شده. انگار دیوار ها به سمتم می‌آمدند. انگار می گفتند می‌خواهی بروی؟ می‌خواهی بروی و ما را تنها بگذاری؟ چه غلط‌ها. ما نمی‌گذاریم. لِهت می‌کنیم.
رد عرقی که از بین کتف هایم به سمت کمرم رفت را حس کردم. دلم پیچ می‌خورد. همیشه وقتی اوضاع باب میلم نبود دل پیچه ام می‌گرفت.
آقای کمالی دوباره لبخندی به لب گرفته بود. اما نه به گشادی قبلی.
نه. نباید مغلوب می‌شدم. با لحنی محکم گفتم: «جناب کمالی این حرف ها قشنگند، اما این‌ها تنها حرف هستند. من دیگر نزدیک به چهل سالم است و هنوز هر سال باید نگران سررسید موعد قرارداد منزلم و اینکه صاحب ملک قرار است چقدر روی پول پیشم بگذارد و اجاره را چقدر زیاد کند باشم. از ده سالِ پیش که برای تامین هزینه‌های عمل مادرم مجبور شدم ماشینم را بفروشم نتوانستم یک ماشین جدید بگیرم و با آن‌همه حساب و کتاب و نخوردن و نپوشیدن، زورم به یک موتور رسید. ببخشید اما من تصمیمم را گرفته‌ام.»
چرا هنوز لبخند به لب داشت؟ مگر نباید ناراحت می‌شد از اینکه سرآشپزش داشت استعفا می‌داد؟ سرش را دو سه بار به نشانه‌ی تایید حرف‌هایم تکان داد و بعد با صدایی متین و مهربان گفت: «حرف‌هایت درستند مهرشاد جان. تو کاملا حق داری. اما فکر نکن من تلاش و لیاقت تو را نمی‌بینم و این دست و پا زدن های تو برایم مهم نیستند. من و تو بعد از ۷ سال، دیگر عین برادریم. من هم بیکار ننشستم و الان هم یک خبر خوب برایت دارم. طی مکاتباتی که با چندین نفر داشتم، موفق شدم تعدادی سرمایه گذار فرانسوی پیدا کنم. می‌دانی که الان وضعیت اقتصادی ایران اصلا خوب نیست و در واقع هر کشوری بعد از جنگ اقتصادش دچار دگرگونی می‌شود. چه برسد به ما که چندین سال قبل ترش هم اقتصاد مطلوبی نداشتیم و هر چند سال هم، کشور دچار انقلاب شد که البته این اواخر هر ساله بود. بگذریم. داشتم می‌گفتم اینها یک گروه سرمایه گذاری فرانسوی هستند که در کل اروپا روی خیلی از رستوران ها سرمایه گذاری کرده‌اند و مهم تر اینکه اگر از نظرشان ما کیفیت لازم را داشته باشیم، اسم ما را توی لیست رستوران های پیشنهادی یک سایت معتبر اروپایی که رستوران های خوب کشورهای مختلف را پیشنهاد می‌دهد ثبت می‌کنند. اینجوری آدمها اسم رستوران ما را می‌بینند و شاید قصد کنند به ایران سفر کنند تا بتوانند توی رستوران ما غذایی بخورند و از نزدیک با فرهنگ و معماری ما آشنا بشوند.»
نگاهم را از آقای کمالی برداشتم و به کفشهایم خیره شدم. رویای قشنگی بود. اگر می‌شد، ما می‌شدیم یک رستوران بین‌المللی و من هم می‌شدم سرآشپز این رستوران. اما اگر نمی‌شد چه؟ نه. نباید ریسک می‌کردم. پیشنهاد رستوران رقیب تا پایان ماه بود.
لبخند هنوز روی لبش بود. گفت: «اولش گفتم که می‌خواستم صدایت کنم. همین امروز عصر یک ایمیل برایم آمد. مهمان‌ها آخر هفته بعد می‌آیند و گفته‌اند از سر‌آشپز درخواست یک غذا را دارند. “Lou Fassum”.»
واای. نه. این غذا خیلی سخت است. و مهم تر از آن اینکه ده سال پیش، روز آموزش این غذا مصادف شد با عمل مادرم و درنتیجه من به کلاس نرفتم.
آقای کمالی گفت: «مهرشاد جان اوکیی؟ مشکلی نیست؟»
رستوران بین المللی. با تائیدیه‌ی سایت معتبر اروپایی. من، سرآشپز این رستوران می‌شدم. توریست ها می‌آمدند و دلار و یورو خرج می‌کردند. وای خدای من اگر می‌شد یکساله بارم را می‌بستم. اما اگر نمی‌شد چه؟ پیشنهاد کارِ بهتر هم از دستم می‌رفت. چرا حالا که این پیشنهاد وسوسه برانگیز وجود داشت بحث سرمایه گذار پیش آمده بود؟ شقیقه هایم درد گرفته بودند.
– مهرشاد جان؟
– نمی‌دانم آقای کمالی.
گفت: «ببین، نتیجه اگرچه مهم است، اما مهم تر از آن باور ما به خودمان است. از پسش بر میایم. فقط درخواستی از تو دارم. صفر تا صد مسئولیتش با تو. از چیزی کم نگذار. بهترین مواد را انتخاب کن. من به تو ایمان دارم پسر.» و دوباره لبخندش گشاد شد.
گفتم: «اما من باید راجع بهش فکر کنم.»
– فکر چی جانم. موقعیت از این بهتر؟ تو عین برادر کوچکترم هستی. من همیشه برایت بهترین‌ها را خواسته‌ام. شک نکن این شام زندگیت را عوض می‌کند.
منتظر جوابم نشد. کیف و سوئیچش را برداشت، شب بخیری گفت و رفت.
امروز جمعه بود و سرمایه گذاران قرار بود برای جمعه شبِ هفته بعد برسند. سررسید پیشنهاد رستوران رقیب پنجشنبه تمام می‌شد. اگر بروم آقای کمالی نابود می‌شود. نمی‌تواند در عرض یک هفته سرآشپز پیدا کند. اما خب اگر قراردادی بسته نشود هم من ضرر می‌کنم. چشمهایم سیاهی رفت. باید خودم را به خانه و تختم می‌رساندم. دیگر رَمقی برایم نمانده بود. فردا راجع به آن فکر می‌کردم.
****

کورمال کورمال به دنبال گوشی ام گشتم تا صدای آلارمش را قطع کنم. چرا اینقدر زود صبح شده بود؟ حس و حال صبحانه خوردن نداشتم، پس ترجیح دادم کمی بیشتر در تخت بمانم. همان‌طور که به پهلو خوابیده بودم، با یک چشم به قاب عکس مادرم نگاه کردم. همیشه وقتی اوضاع سخت می‌شد با عکسش صحبت می‌کردم و از او می‌خواستم برایم دعا کند. به او گفتم: «مامان مانده‌ام بین یک دوراهی. اگر بروم درآمد خوبی خواهم داشت ولی از آن طرف آقای کمالی چه؟ سرمایه گذار خارجی دعوت کرده. اگر همچین چیزی نبود راحت استعفا می‌دادم. بعدِ رفتن تو مثل یک برادر مراقبم بود. خیلی به من لطف کرده. نمی‌توانم نابودی‌اش را ببینمم. مامان چکار کنم؟ نشانه ای بده، چیزی بگو که بفهمم چکار باید بکنم.» بلند شدم و دوش سریعی گرفتم و یک فنجان قهوه نوشیدم و از خانه زدم بیرون.
به رستوران که رسیدم تینا – مدیر سالن – به سمتم آمد و لیست رزرو آن شب را نشانم داد. نسبتاً شب شلوغی بود. همانطور که به لیست نگاهی می‌انداختم تینا گفت: «شِف، ببخشید دیشب فراموش کردم بهتون بگم. خانمی دیشب مهمان رستوران ما بود. وقت رفتن گفت: «به سرآشپز بگویید من امروز، روز سختی داشتم. تصمیم گرفته بودم خودم را به شامی مهمان کنم و شب به زندگی‌ام پایان بدهم. اما بشقاب غذا را که جلویم گذاشتید، به رنگها و دیزاینی که با ظرافت و عشق انجام شده بود نگاه کردم. نمی‌دانم شاید فکر کنید دیوانه شده ام، اما چیزی در غذای شما بود که طعم زندگی می‌داد. الان حس می‌کنم زندگی ارزش زنده ماندن و تا‌ب‌آوری برای تجربه‌ی طعم های مختلف را دارد. دلم می‌خواهد به جریان زندگی اعتماد کنم. لطفاً از طرف من از سرآشپز تشکر کنید.»
به رختکن رفتم، به حرف‌های آن زن فکر می‌کردم. آیا این همان نشانه بود؟ باید می‌ماندم؟
لباسم را عوض کردم و وارد آشپزخانه شدم. سلامی به بچه‌ها دادم و روز را شروع کردیم. چند ساعتی از شروع کار نگذشته بود که آقای کمالی به همراه مرد جوانی وارد شد. همچنان لبخند به لب داشت. رو به من گفت که نام مرد جوان «امید»است و قرار است از امروز در آشپزخانه شروع به کار کند. ماتم برد. تمام سعی‌ام را کردم که خشمم را نشان ندهم. رو به آقای کمالی گفتم که باید با او تنها صحبت کنم. آشپزخانه را به رضا – کمک سرآشپزم – سپردم و به همراه آقای کمالی از آشپزخانه خارج شدم.
– آقای کمالی این یعنی چه؟ بدون اطلاع من نیرو استخدام کردید؟ آن هم در این شرایط حساس که قرار است سرمایه گذاران خارجی بیایند؟ من با این تازه کار باید چکار کنم؟
در حالی که همان لبخند لعنتی را به لب داشت، یک دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «آرام باش مهرشاد جان. مگر نگفتی نیرو لازم داری؟ این پسر هم پسر زرنگی است. می‌گوید قبلا خیلی جاها کار کرده. نگران نباش. این‌طوری، تو هم فرصت بیشتری داری تا برای شام سرمایه گذاران آماده شوی.»
گوش هایم داغ شده بودند. حس کردم صحبتِ بیشتر فقط هدر دادن زمان است. سری تکان دادم و به آشپزخانه برگشتم. بچه ها مشغول تدارک مواد‌غذایی برای شام بودند. پسرِ تازه وارد همانجور یک گوشه ایستاده بود. نفس عمیقی کشیدم و رو به او گفتم برود لباس هایش را عوض کند و برگردد. به رضا هم سپردم حواسش به او باشد و راهش بی‌اندازد. دستورات لازم را به بقیه دادم و گفتم باید بروم به اتاقم تا با تامین کنندگان، سفارش های فردا را هماهنگ کنم.
به اتاقم رفتم. لپ تاپم را باز کردم و در مرورگر «دستور پخت غذای فرانسوی لوفاسوم» را سرچ کردم. چیزی نیاورد.
پاک کردم و دوباره تایپ کردم « دستور پخت غذای فرانسوی Lou Fassum» باز هم چیزی نیاورد.
تنها امیدم سرچ انگلیسی بود. «The Recipe Of Lou Fassum» و بله بالاخره محتوایی را آورد.
اولین سایت را باز کردم. «مواد مورد نیاز: کلم برگ خرد شده – گوشت گوسفندی چرخ کرده – نخود فرنگی تازه – برنج – کلم ساووی» همه‌ی مواد موجود بود غیر از کلم ساووی. به آقا محمد – تامین کننده سبزیجات – زنگ زدم.
– کلم چی؟ شِف من اصلا نمی‌دانم این کَلمی که شما می‌گویید چی هست.
ناامید از این مکالمه گوشی را قطع کردم. باید برمی‌گشتم به آشپزخانه. زمان شام نزدیک بود. چند روز زمان داشتم. بالاخره برایش چاره‌ای پیدا می‌کردم .
****
لعنتی. این هفته شلوغ ترین روزها و شبهای رستوران بود. هر شب تمام میز ها مدام پر و خالی شده بودند. نه فرصت کرده بودم یکبار این غذا را تمرین کنم و نه هیچ کدام از تامین کننده‌گان کلم ساووی داشتند. جمعه صبح شده بود و هنوز کاری از پیش نرفته بود. می‌روم تجریش. حتماً آنجا پیدایش می‌کنم.

همیشه شلوغی و زنده بودنِ بازار تجریش را دوست داشتم. حیف که عجله داشتم، وگرنه گَشتی در بازار می‌زدم. به بازارچه میوه و تره‌بار که رسیدم چرخی دور غرفه‌ها زدم. کلم ساووی به چشمم نیامد. از چند فروشنده سوال کردم و هرکدام من را به دیگری حواله داد. خدای من. اگر می‌خواستم مواد مخدر بخرم راحت‌تر و سریع‌تر گیرم می‌آمد. بالاخره فروشنده پنجم گفت که این کلم را دارد، اما باید برود از انبار بیاورد. دیرم شده بود اما چاره ای نبود. بعد از یک ربع معطلی، کلم را گران تر از قیمت واقعی‌اش خریدم و با سرعت راه افتادم سمت رستوران.
ساعت از یک بعد از ظهر گذشته بود که به رستوران رسیدم. با عجله لباس‌هایم را عوض کردم و رفتم سمت آشپزخانه. رضا بعد از سلام، از جوان تازه کار شکایت کرد که کار بلد نیست و مدام توی دست و پا است. وقت نداشتم به غُرغُرهای او گوش کنم.
– باشه رضا فردا راجع بهش صحبت می‌کنیم، امشب شب مهمی است و از تو می‌خواهم حواست به آشپزخانه باشد، چون من باید شخصاً یک غذای مخصوص درست کنم.
سری به نشانه‌ی موافقت تکان داد و رفت سراغ کارها. کلم برگ ها، خرد و نیم پز شده‌اند. گوشت گوسفندی چرخکرده و آماده است. نخود ها هم تازه و سبز هستند. عالی است. نباید خیلی سخت باشد. در واقع همان دلمه کلم خودمان است که به جای پر کردن برگ های کلم به صورت جدا، باید مواد با ظرافت، لا‌به‌لای برگ های کلم ساووی پر شوند. نکته مهم‌اش این است که انسجام کلم نباید از بین برود و باید در انتها همان‌طور کُروی و گِرد سرو شود. که در واقع سخت ترین بخشش هم همین جاگذاری مواد لابه‌لای برگ‌ها است. یاد مادربزرگم افتادم. دلمه‌های کلم مادربزرگم حرف نداشت. عطر و طعمش دیوانه‌ات می‌کرد.
کلم ساوویِ شسته شده را سی ثانیه درون آب جوش انداختم تا کمی نرم شود. حس می‌کردم جراح مغزی هستم که جان بیمارش در دستان اوست. زندگیِ همه‌ی ما به این شام بستگی داشت.
این غذا به نظرم یک چیزی کم داشت. آخر گوشت و نخود و کلم و برنج که عطری نداشتند. باید به آنها ترخون و مرزه‌ی خشک اضافه می‌کردم. درست است که به عنوان یک شِف باید به دستور اصلی غذا پای‌بند ماند، اما خب اینجا ایران است. ما خودمان در آشپزی صاحب سبک هستیم. مگر چه می‌شود؟ با اینکه از نظر اصول حرفه‌ای کار درستی نیست اما انجامش می‌دهم. «یا بخت و یا اقبال.»
موقع پر کردن مواد لابه‌لای برگ ها به این فکر می‌کردم که زنان فرانسوی چرا این غذا را این‌طور درست کردند؟ در چه دوره‌ای این غذا شکل گرفت؟ این غذا و برگ‌ها شبیه ما آدمهای درون اجتماع نیستند؟ که اگر می‌خواهیم مورد قبول واقع شویم باید فشار و سختی را تاب بیاوریم. که فقط در صورتی سالم می‌مانیم که یکدیگر را سفت در آغوش بگیریم تا لِه نشویم و از هم وا نرویم.
با همین افکار، پر کردن مواد، نزدیک به دو ساعت وقتم را گرفت. در انتها با نخ، دور کلم را بستم که وا نرود. شبیه توپ‌های فوتبال زمان بچه‌گیمان شد. حالا باید با حرارت بسیار ملایم چند ساعتی می‌پخت و در انتها با سس گوجه‌ی مخصوص سرو می‌شد.
پشتم تیر کشید. دلم می‌خواست امشب زودتر تمام شود، خودم را روی تخت بی‌اندازم و تا صبح یک کله بخوابم.

از پنجره‌ی گردِ روی در، به سالن نگاهی انداختم. آقای کمالی سر میز VIP نشسته بود. واضحاً اضطراب داشت.لبخند همیشگی اش رنگ خنده‌ای عصبی به خود گرفته بود. یک آن مثل فنر از جایش پرید. از دیدرسم خارج شد. گمان کنم مهمان‌ها رسیده بودند و به استقبال‌شان رفته بود. سه مرد کت و شلوار پوشِ خوش تیپ با هدایت تینا رفتند و سر میز نشستند. آقای کمالی هم پشت سرشان رفت و نشست. به در آشپزخانه نگاه کرد و من را دید و به آرامی سرش را پایین آورد که یعنی حواست باشد، مهمان ها رسیده‌اند.
برگشتم و به کلم نگاهی انداختم. خدا‌راشکر سالم و قبراق بود.
بعد از حدوداً بیست دقیقه، مسئول سالن به آشپزخانه آمد و گفت که مهمان‌های آقای کمالی آماده‌ی صرف شام هستند.
سری تکان دادم و گفتم غذا حاضر است و تا چند دقیقه‌ی دیگر سرو می‌شود. با احتیاط کلم را از تابه درآوردم و نخ دور آن را باز کردم. وا نرفت. نفس راحتی کشیدم. حالا باید از تیز ترین کارد آشپزخانه استفاده می‌کردم تا مبادا موقع برش کلم آسیبی ببیند. تمام اعتبار این غذا به سروِ تر‌ و تمیزش بود، که می‌بایست جوری باشد که لایه های کلم کج و معوج نشوند و خطوط منحنی‌شان سالم بماند. دستانم عرق کرده بودند. با وسواس و دقت بالا به آرامی شروع کردم به برش. چاقو که به انتهای کلم رسید عطر ترخون و مرزه خورد زیر دماغم. عالی شده بود.
چهار برشِ یک اندازه در بستری از سس گوجه درون بشقاب‌ها قرار گرفتند. زیبا بودند. با سلام و صلوات زنگ سرو را زدم. به پشت در رفتم و از پنجره سالن میخ شدم روی مهمان‌ها. خدا کند خوششان بیاید.
اول که بشقاب ها را جلویشان گذاشتند با لبخند سری تکان دادند و چیزی به آقای کمالی گفتند شبیه به اینکه چه زیبا سرو شده‌اند. یا شاید من این‌جور برداشت کردم. یکی‌شان پشتش به من بود و نمی‌دیدمش اما آن دوتای دیگر دقیقاً در دیدرسم بودند. لقمه‌ی اول را که خوردند به یکدیگر نگاه کردند. در نگاهشان تعجب بود. «نباید ترخون و مرزه را اضافه می‌کردم.» چیزهایی به یگدیگر گفتند و بعد چیزهای دیگری به آقای کمالی. آقای کمالی به سمت پنجره نگاه کرد و من را دید. مسئول سالن را صدا زد. چیزی به او گفت و دختر آمد سمت آشپزخانه. از کنار در کنار رفتم.
– آقای کمالی گفتند به شما بگویم که مهمان ها می‌خواهند شما را ببینند.
تمام شد. می‌خواهند بگویند این چه چیزی است که جلویمان گذاشتی؟ فکر کردی ما احمق هستیم؟ چرا در رسپی اصلی دست بردین؟
اما دیگر کاری بود که شده بود. باید می‌رفتم. راه فراری نبود. پیش‌بندم را باز کردم، دستی به موهایم کشیدم و وارد سالن شدم. به میز که رسیدم آقای کمالی از جایش بلند شد و آمد کنارم ایستاد.
-آقایون! ایشون آقا مهرشاد، سرآشپز ما هستند.
لبخندی زورکی تحویلشان دادم. مردها به من نگاه کردند و یکی شان پرسید: «انگلیسی متوجه می‌شوید؟» گفتم: «بله». پرسید «آیا تا به حال این غذا را در خاک فرانسه خورده‌اید؟» گفتم: «نه. من تابحال از ایران خارج نشده‌ام.» آن یکی که پشتش به من بود و حالا چهره‌اش را می‌دیدم به سمتم برگشت. مسن تر از بقیه بود. با لبخند به من گفت: «تعجب کردم که چطور از سبزیجات معطر درون غذا استفاده کرده‌اید. آخر در فرانسه فقط زنان مسن از سبزیجات معطر استفاده می‌کنند و امروزی ها دیگر مواد را ساده درست می‌کنند.» گفت: «این لوفاسوم، طعم لوفاسوم های مادربزرگم را برایم تداعی کرد.»
کمی بیشتر چرخید و رو به من و آقای کمالی گفت: «به شما و خودمان بابت شروع یک همکاری عالی تبریک می‌گویم.»
به آقای کمالی نگاه کردم. لبخندِ روی صورتش به صورت من هم سرایت کرد.
شاید گاهی باید به جریان زندگی اعتماد کرد.

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

5 فروردین 1404

5 فروردین 1404

27 مرداد 1402

27 مرداد 1402

6 پاسخ

  1. چقدر جالب بود😍
    یه بازه‌ی زمانی طولانی، منم شغلم همین بود و اینو همیشه دیدم که غذای خوب و بشقاب خوش‌رنگ، چقدر روی حس و حال آدم تاثیر مثبت می‌ذاره، چه شف باشی چه مشتری.
    لذت بردم غزاله‌ی عزیز👍🏻

    1. مرسی عزیزم از نظر پُر مهرت.☺️
      و چه قدر خوشحال شدم که شمایی که در این زمینه مشغول به کار بودی نظرت نسبت به واقع گرایی داستانم مثبته.🙏🏻❤️

  2. تبریک به شما خانم فائق عزیز
    داستانتون خیلی برای من جذابه. شخصیت سرآشپز و چالش و تعارض شغلیش و نحوه برخوردش برام جالب بود👌🏻🌷

    1. ممنون خانم سعادت عزیز که داستانم رو خوندید و نظر دادید🙏🏻❤️

  3. طوری که داستان رو گسترش دادیو خیلی دوست داشتم. واقع‌گرایانه بود و قابل لمس. موفق باشید.

    1. ممنون سوین عزیز از وقتی که گذاشتی.
      نظرت باعث دلگرمی منه🙏🏻❤️

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *