دسته‌بندی: از تدریس

  گفت:‌ وقتی درمی‌یابم عاشق چیزی شده‌ام که آگاهانه اما پنداری ناگزیر دوست دارم درباره‌ی خوبی و زیبایی آن اغراق کنم. عاشقی اغراق است،‌ اما

  برخی دستاوردهای کنونی‌ام (از جمله توان انجام آسان بعضی کارها) را زمانی هدفی دور از دسترس می‌پنداشتم. البته شاید این دستاوردها از منظری، ناچیز

اما به این فکر نکرده بودم که می‌نویسم تا خوشبختی را مزه‌مزه کنم. ساعت از یازده گذشته. می‌خواهم بنویسم. بهانه چیست؟  به خوشی‌های روز فکر

برخی ایده‌هایم هنگام تدریس شکل می‌گیرند. مثلن در واپسین لحظات کارگاه اخیر تمرین نوشتن در توضیح موضوعی گفتم:‌ «شرح درماندگی درمانگر است.» این حرف را

«من می‌نویسم تا دریابم چه می‌اندیشم.»  (توماس آگدن، کتاب «کشف دوباره‌‌‌ی روانکاوی»، ترجمه‌ی مهسا موحد ابطحی، نشر ارجمند، ص ۲۵) توماس آگدن از روانکاوان شاخصی

اگر روزی برسد که در انتهای کلاسم، نسبت به ابتدای آن، انرژی بیشتری نداشته باشم، تدریس را برای همیشه رها می‌کنم، برای ادامه‌ی نویسندگی هم

از وسوسه همیشه نمی‌توان و نمی‌باید گریخت. نویسنده از هر وسوسه‌یی می‌گریزد تا به وسوسه‌ی نوشتن تن بدهد. به نوشتن پناه می‌بری تا وسوسه‌ات کند.

برخلاف تصور، در نوشتن هر چه حرفه‌ای‌تر شوی کارت سخت‌تر می‌شود. شاید دلیلش افزایش گزینه‌هاست. تازه‌کار مجبور است به اندک داشته‌هایش بسنده کند اما نویسنده‌ی

برای من «نوشتن» و «تدریس» هر دو بی‌اندازه جذابند و تقریبن هر کاری که در طول روز انجام می‌‌دهم مستقیم و غیرمستقیم به این دو