دسته‌بندی: از نوشتن

گاهی با علامت‌بازی به یادداشت‌های روزانه‌ام تنوع می‌دهم، مثل امروز صبح: ‘از؟ این؟ لحظه؟ جلوی؟ هر؟ کلمه؟ یک؟ علامت؟ سؤال؟ می‌گذارم؟ اینطوری؟ انگار؟ در؟ معنای؟

در ابتدا بگویم که کپی‌رایتینگ (Copywriting) ربطی به کپی‌رایت (copyright) ندارد، اولی یعنی تبلیغ‌نویسی، دومی به حق نشر مربوط است.  و بگویم که کپی‌رایتینگ فقط

مدتی‌ست که در وبینار روزانه‌ی «اهل نوشتن» موضوع ثابتمان «توصیف احساسات» است. در آغاز هر دیدار می‌پرسم: «در این لحظه چه احساسی دارید؟» در میان

امروز جلسه‌ی اول پنجاه‌وسومین دوره‌ی آنلاین نویسندگی خلاق برگزار شد.  از خودم می‌پرسم چرا بعد از چند سال هنوز شوق و هیجان بسیاری برای شروع

در لحظه‌هایی از نوشتن متوقف می‌شوی و می‌روی توی فکر؛ گاه توی ذهنت با کسی کلنجار می‌روی و سرزنشش می‌کنی، گاه به گرم‌کردن ناهار و

خواندن از عادت‌های نویسندگان یکی از سرگرمی‌های اهل نوشتن است. شاید در زندگی نویسنده‌یی شیوه‌یی بیابیم که راستِ کار ما هم باشد.  ویکتور هوگو عادت

خلاقیت برخی نویسندگان از تقدیم‌نامه‌هایی‌که در ابتدای آثارشان نوشته‌اند هم پیداست.  تقدیم‌نامه‌ها دو نوع‌اند: یکی آن‌که در کتاب چاپ شده و همگانی است و دومی

از هیجان‌انگیزترین لحظه‌های کودکی‌ام انتظار شبانه برای پدرم بود. همیشه از دخل تعمیرگاهش چند سکه‌ی پنجی و دهی و بیست‌وپنجی برایم می‌آورد.  از سه‌-چهار سالگی

در جریان جمله‌و‌رزی چالشی صد روزه داریم که در آن هر روز ده جمله یا بیشتر درباره‌ی یک کلمه می‌نویسم. نخستین کلمه کلید بود. برخی

پس از سال‌ها پرسه در عرصه‌یی، کم‌تر چیزی برایت تازگی‌ دارد، اما همین، شوق ویژه‌یی برای یافتن چیزهای تازه ایجاد می‌کند.  سال‌هاست یکی از برنامه‌ها

پل والری درباره‌ی ویکتور هوگو می‌گوید «هیچ کلمه‌یی در زبان فرانسه نیست که در نوشته‌های هوگو به کار نرفته باشد.» مقصود والری زبان‌آور بودن هوگو

در وبینار امروز اهل نوشتن بنا شد از خود بپرسیم: «چگونه می‌توانم امشب را به شبی متفاوت تبدیل کنم؟» نه لزومن شبی بهتر،‌صرفن متفاوت. اما

«بسازبنویس» کیست؟ بسازبنویس مثل «بسازبفروش‌» نیست که غالبن ساختمان غیراستاندارد توی پاچه‌ی خلایق می‌کند. بسازبنویس از ساختن می‌نویسد و با نوشتن می‌سازد.  در حال ساختن

یکی از دوستان نوجوانم در کلاس نویسندگی پرسید: «گفتید یادداشت‌نویسی روزانه می‌تواند باعث توسعه‌ی فردی ما بشود، چگونه باید نوشت که این اتفاق بیفتد؟» این

کاری را به‌شدت دوست داریم و راحت انجامش می‌دهیم، در کنارش کار مهمی هم هست که میلی به انجامش نداریم. در این شرایط می‌توانیم از

می‌روید جایی زیبا، مثل لابی هتلی یا گوشه‌یی از جنگل، ناگهان در خیالتان به آدمی که دوست دارید میندیشید و اینکه اگر او نیز در

فرض کنید قرار است از بین اشیای زیر یکی را انتخاب کنید و فقط مجاز باشید همیشه درباره‌ی آن بنویسید: کلید چمدان لامپ فنجان آب‌پاش

یکی از آموزنده‌‌ترین نکته‌ها درباره‌ی سبک که راهنمای مناسبی برای یادگیری نوشتن است، در دو نقل‌قول از محمد قائد: «تركیب معنا و حالت و انتخاب

پیش از آن‌که بدانی باید از چه بنویسی مهم است که بفهمی درباره‌ی چه چیزهای نمی‌خواهی بنویسی. امروز با دیدن ناشر-کاسب‌های اطراف دفتر کارم فکر

همین‌که شیفته‌ی شعرهای مسعود احمدی شدم و کنجکاوانه نامش را گوگلیدم دیدم همین یک‌سال پیش جهان را ترک گفته و چه تلخ، در اثر تصادف