آزمون زمان

امروز جلسه‌ی اول پنجاه‌وسومین دوره‌ی آنلاین نویسندگی خلاق برگزار شد. 

از خودم می‌پرسم چرا بعد از چند سال هنوز شوق و هیجان بسیاری برای شروع دوره‌های جدید دارم؟

برای اینکه شیفته‌ی نوشتن و گفتن از نوشتم. این درست؛ اما، شیفتگی کافی نیست. 

گوشه‌ی دفتری برای خودم نوشته بودم:

«اگر کاری را دوست داری، ‌اول از همه استمرار در آن کار را دوست داشته باش.»

اصلن عشق در استمرار است. 

در رابطه‌ی عاطفی هم اوج عشق را فقط پس از سال‌ها عاشقی می‌توان تجربه کرد، ‌این شاید برخلاف تصور رایج باشد که اوج عشق را در شور و هیجان ماه‌های اول رابطه می‌بیند.

اما من سیرترشی‌‌بازم. هر چیزی با کهنه‌شدن برایم عزیزتر می‌شود، نه‌فقط به خاطر گذر زمان، به‌سبب آنکه آن چیز آزمون زمان را پشت سر گذاشته است.

در آزمون زمان است که هر کسی و چیزی کیفیت بود و نمودش را آشکار می‌کند.

در نوشتن هم روز‌به‌روز جدی‌تر می‌شوم چون به قول ترانه‌سرا: «عشق ما قدیمی شده بیا قدرشو بدونیم.»