گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

«مهم نیست
اشتباه بودن راه
مهم این است
که آن راه
کافه‌ای داشته باشد»

-مصطفی غضنفری (موصو)، موصو و کافه‌های جهان، ص۵۹

در «گزارش نیک» هر روز گزارشی می‌نویسیم از عملکرد روزانه‌مان.

شما هم می‌توانید این پایین بنویسید که امروز چه کرده‌اید.

برای آشنایی با شیوه‌ی نگارش گزارش نیک و مطالعه‌ی نمونه‌های متنوع بهتر است به بایگانی گزارش نیک مراجعه کنید.

چند کارمایه در نوشتن گزارش نیک

می‌توانید گزارش نیک خودتان را در قالب «دست نویسنده‌ساز» سامان بدهید، یعنی بگویید به هر یک از کارهای زیر چطور پرداخته‌اید:

دست نویسنده‌ساز

پیاده‌روی

حتا پنج دقیقه هم قدم بزنیم بهتر از آن است که روزمان بدون گامیدن بگذرد.

آزادنویسی

بداهه بنویسیم. بکوشیم طی ۲۵ دقیقه هزارکلمه فوران کنیم.

تکرارآموزی

یکی از آموخته‌‌های قبلی‌مان را از نو مرور کنیم.

کلمه‌برداری

دستِ‌کم یک کلمه‌ی تازه به دایره‌ی واژگانِ فعالمان بیفزایم.

گزارش نیک

ماجرای هر روز را در قالب یادداشتی کوتاه هم‌رسان کنیم.

چند نکته‌ی دیگر:

  1. سال‌واژه: در آغاز گزارشتان می‌توانید به سال‌واژه‌ی خود اشاره کنید؛ تا هم نوعی یادآوری باشد هم مشوقی برای سنجش عملکرد روزتان بر پایه‌ی سال‌واژه.
  2. نمره‌ی روز: اگر معیارهایی روشنی برای سنجش روزهایتان داشته باشید می‌توانید عملکردتان را دقیق‌تر ارزیابی کنید و به آن نمره بدهید.
  3. یاری‌ جستن: ویلیام کلمنت استون می‌گوید: «به دیگران بگویید می‌خواهید چه‌کار بکنید… سرانجام، یکی پیدا می‌شود که می‌خواهد به شما کمک کند تا به خواسته و آرزویتان برسید.» می‌توانید در بخشی از گزارش نیکتان بگویید که در پی چه اهدافی هستید و به چه چیزهایی نیازمندید.
  4. گزارش آموخته‌ها: از آنچه به‌تازگی آموخته‌ایم بگویم و حتا پاره‌هایی از کتاب‌ها یا کلاس‌ها را نقل کنیم.
  5. رسانه‌ی شخصی: اگر کانال تلگرامی عمومی و فعالی دارید،‌ لینک آن را هنگام ثبت کامنت، به شکل زیر، در قاب «وب‌سایت» ثبت کنید:
    https://t.me/shahinkalantari

پرسش‌نامه‌ی گزارش نیک

همچنین می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر برای نوشتن گزارش نیک استفاده کنید:

برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
امروز رفتی پیاده‌روی؟
امروز از خوردن چی بیشتر لذت بردی؟
امروز چه چیزهایی نگران یا ناراحتت کرد؟
امروز از رویاپردازی درباره‌ی چی کیف کردی؟
امروز با کی تماس گرفتی؟
امروز چه واژه‌ یا عبارتی در کانون ذهنت بود؟
امروز درباره‌ی داستان بلندت چه خیالی بافتی؟
امروز یاد کدام خاطره افتادی؟
امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
فیلم چی دیدی؟
نشانی کانال تلگرام را می‌گویی؟


مانیفست گزارش نیک

  • گزارش نیک می‌تواند بهانه‌ای برای فلسفیدن از راه درنگ بر رخدادهای روزانه‌ی زندگی باشد.
  • بهتر است گزارش نیک را طول روز بنویسیم. یعنی لابه‌لای کارهایمان چند سطری درباره‌ی هر تجربه قلمی کنیم. این‌طوری آخرِ شب خستگی مانعمان نمی‌شود. تنها کافی‌ست چند لحظه درنگ کنیم و پس از جمع‌بندی و ویرایش ‌خرده‌یادداشت‌های روز گزارشمان را بفرستیم.
  • گزارش نیک یکدیگر را بخانیم تا با انبوهی از نکته‌های جالب از زندگی روزمره‌ی همسفرانمان آشنا شویم. چه خوراکی بهتر از این برای یک نویسنده؟
  • شاید پس از چند روز حس کنیم گزارش‌های ما تکراری شده و نگارشش نالازم. اما دقیقن همینجاست که اهمیت چگونگیِ بیان را درمی‌یابیم. یعنی موضوع مهم نیست، مهم این است که از چه زاویه‌ای به آن می‌نگریم و چه شکلی بیانش می‌کنیم. از طرفی، شاید بهتر باشد تمرینِ حیرت کنیم و از جنبه‌های نادیده‌ی روالِ روزمره‌ی زندگی به وجد بیاییم.
  • گزارش نیک خود را در کانال تلگرامتان هم‌رسان کنید.

همسفران ثابت‌قدم گزارش نیک

| فرشته برگی | مریم کاشانکی | سحر فرهادی | غزاله فائق | زهرا هادی | فرزانه پوربهرام | آناهیتا آهنگری | ساجده حق‌پرست | الهه علیزاده | ناهید راستی | هانا حسینی | ساحل خسروی | احسان شناسا | زهرا بلام‌پور | گیتا کلاهدوز | هاله کاشانی | آرمیتا آرین | فاطمه سربازی | فائزه‌ اعظمی | سامان مفیدی | ثمانه چیتگرها | لیلا گلستانی | منصوره بانام | ساره شوندی | مرضیه حسینی | سارا ذوالفقاری | سیمین مهرابی | یوتاب کیخا | ستایش عبدی | بدری صفایی | زهرا کردوالی | مهشید خوش‌آموز | مریم ابراهیمی کوچک | مریم ابراهیمی قندک | ریحانه ربانی | لنا امیری | مریم‌بانو صنعتی | نگار کردانی | سوین درخشانی | نرجس عظیمی | فاطمه نادریان | نعیمه صدقیان | لاله حقیقت | حدیقه شعبانلو | مهدیه کاظمی | ملیحه ناصحی | مبینا عبدلی | شکیبا اسکاف | پریسا کیانی | زینب اردستانی | زهرا تنگستانی | زهرا حبیبی | حمیده وحدتی | عاطفه قربانی | مهرداد شقاقی | فرح صداقت | زهره یوسفها | ندا احمدی | زهره بیکی | علی آراسته | مریم جوینده | باده علوی | الهه نصیری | شادی صفوی | عسل فاطمی | شاهین کلانتری | فریده جوریکی | سارا چگنی | نعیمه غفارپور | آذردخت حمیدی | فاطمه ذاکر | فاطمه مداحی‌پور | زینب قهرمانی | بتول آقارحیمی | مبینا ملائی | زمزمه رئیسی | زهرا فرید | مهناز روحانی | هانیه آصفی | هانیه نوبخت |‌ آرزو بابایی |‌ فهیمه سعادت | لادن شایان‌فر | دیانا عباسی | سمیرا نشانی‌فر | شیما صادقی |‌ ناهید یوسف‌زاده شوشتری | شکوه طایفی | لیلا علی‌قلی‌زاده | مریم حاجی‌کریمی | عادل صالحی | مهناز روئین‌تن | مریم جلوانی | زهرا حبیبی | زری قوام | مریم شیرازی | لیلی امیری | زهرا بهاری | الهام جامعی | میترا نعیمی | فاطمه‌حورا رحمانی | محبوبه نیری | متین چپانی | مریم احمدنژاد | نیما سلمانی | بهار اخوت | محبوبه صداقتی | فاطمه محمودپور | نسیم کمالی | محبوبه گلکار | علیرضا اندیشمند شوشتری | ملیکا فولادی وندا | عاطفه قربانی | سارا کمرروستا | زینب سرخه | مریم سادات صداقت | مهسا کاظمی | معصومه روستائی | مینا طالبی | مرضیه عطار | ملیکا اجابتی | صدیقه علیزاده | کوثر علیزاده | زینب شاگردی | فرزانه فرودی | ثمین واحد | بیتا پرهام | مائده حسین‌زاده | محدثه عبدی | علی شریفی | زهرا باوفا | مریم گل‌مکانی | ناعمه سجادی | آتنا پورعظیم | فاطمه آقاجانی | فاطمه محمدی | مریم باقری | زهره عسگری | حیدر چنعانی | فیروز قاسمی‌فرد | ترانه زاجری | میترا رستگاران | سیما دهقان‌پور | کبری مرآتی | علی جواد | پیام هماورد | ستایش آریان | مرضیه رضایی | مهلا طهماسبی زاوه | طاهره قاسمی | مریم امیری | علی علی‌پور | فاطمه شبّه | ثریا احمدیانی | محمد مهدی باقری | مهدی امینی | مهسا مقصودی | فاطمه محمدی |‌ علی جواد | مسعود مستوفی | زهرا آزادی |


قوانین بهره‌وری من

  • کمال‌گرا باش، کمالگرای واقعی. میلت به کمال را بهانه‌ی تنبلی نکن. کمالگرای حقیقی می‌داند که یک همواره برتر از صفر است؛ یعنی خلق نسخه‌ی ضعیف و ناقصِ یک کار خیلی بهتر از آن است که هیچ کاری نکنی. چون اگر به حد کافی کمالگرا باشی، می‌توانی در نسخه‌‌های بعدی به ایده‌آلت نزدیک‌تر شوی. پس کمالگرا عملگراست،‌ چون تشنه‌ی کمال است، تحت هر شرایطی، دست به کار می‌شود، و کمال را در بهبود تدریجی می‌جوید.
  • اول اولویت. فقط با انجام مهم‌ترین اولویت روز است که اجازه‌ی رفتن سراغ بقیه‌ی کارها را می‌یابی.
    از پسِ اغلب کارهای دشوار، نسخه‌ی صبحگاهی تو، بهتر بر می‌آید.
  • به جای مدیریت زمان روی مدیریت انرژی متمرکز شو. ممکن است گاهی اوقات زمان کافی داشته باشی اما انرژی کافی نه.
    توی یک ساعتِ پُرانرژی می‌توان کارِ چند ساعتِ کم‌انرژی را انجام داد.
  • پرسه‌ی بیهوده و بی‌موقع شبکه‌های اجتماعی ممنوع.
    برای خوب کار کردن به آرامش ذهنی نیاز داری. حداکثر زمان مجازِ روزانه برای حضور در جاهایی مثل اینستاگرام نیم‌ساعت است که باید این زمان را هم موکول کنی به بعد از انجام کارهای مهم.
    اینکه حرفه‌‌ی ما به اینترنت وابسته است دلیل نمی‌شود که وقت‌سوزی در آن را توجیه کنیم.
  • رُند کردنِ ساعت ممنوع.
    از هر لحظه‌ای می‌توانی کارت را شروع کنی. نباید معطل کنی تا ساعت رُند شود. شروع کردن از نه دقیقه به هفت خیلی بهتر از شروع کردن از رأس ساعت هفت است.
  • چندکارگی (چندوظیفگی) دشمنِ بهره‌وری است.
    هر وقت روی یک کار تمرکز می‌کنی فقط همان کار را انجام بده، اگر وسطش به کارهای دیگر ناخنک بزنی، انرژی ۶ ساعت کار را در ۶۰ دقیقه هدر می‌دهی.
  • حس و حال مطلوبت را با موسیقی یا پیاده‌روی بساز.
    گاهی چند دقیقه گوش کردن به یک موسیقی خوب یا یک پیاده‌روی کوتاه می‌تواند شهامت، حوصله،‌ تمرکز و انرژی لازم برای پرداختن به کارهای دشوار را فراهم کند.
  • اگر به فکرهای کهنه بیش از اندازه میدان بدهی از تک و تا میفتی. با آزادنویسی خودت را شر فکرهای تکراریِ گذشته برهان.
  • یک پارچ آب کنار دستت داشته باش و مدام آب بنوش.
    گاهی خستگی فقط به خاطر کمبود آب بدن است.
  • خوب و به‌موقع بخاب. نه زیاد، نه کم، حدود ۷ ساعت کافی است.
  • در طول روز گزارش مختصری از کارهای انجام‌شده بنویس. آخر شب آن را در صفحه‌ی «گزارش نیک» هم‌رسان کن.
  • ادامه دارد…

دانلود کتاب‌های شاهین کلانتری

دانلود کتاب فرهنگواره‌ی فارسی خلاق

دانلود کتاب نویسنده‌ساز

دانلود کتاب پنداشته‌ها

دانلود کتاب شاهراه تأثیرگذاری

دانلود کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

دانلود دفتر عملکرد ناب

کتاب آنلاین روزنویسی (ژورنال‌نویسی)


عضویت در گروه تلگرام
وبینار نویسنده‌‌ساز

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

19 فروردین 1402

19 فروردین 1402

2 مرداد 1402

2 مرداد 1402

110 پاسخ

  1. از وقتی روال خواب و بیداری‌ام را تغییر داده‌ام، برنامه‌های روزانه‌ام بهتر پیش می‌روند. در این مورد به تنظیمات کارخانه برگشته‌ام؛ یعنی شده‌ام همان دختری که شب‌ها زود می‌خوابید و صبح‌ها زود بیدار می‌شد. این عادت از قدیم با من رشد کرده و نتوانسته‌ام به همش بزنم و صبح‌ها کمی بیشتر بخوابم.

    باز هم ساعت یک ربع به پنج بیدار شدم. با آرامش نماز خواندم و دعا کردم. عجله‌ای نداشتم، چون تا رفتن پسرم به مدرسه فرصت کافی بود. به پیشنهاد خودش، از شب قبل چاشت دلخواهش را آماده کرده و داخل یخچال گذاشته بودم. می‌خواست به جای ساندویچ، غذا را در ظرف ببرد و زنگ تفریح با دوستانش بخورد.

    برای من هم این فرصت مغتنم بود تا صبحگاه را به خودم اختصاص بدهم. یک ساعت زمان داشتم تا صفحات صبحگاهی‌ام را بنویسم و حداقل یک صفحه کتاب بخوانم. صبح‌ها سرعت موتورم بالاست؛ برعکس پسرم که شب‌ها تخته‌گاز می‌رود…

    بعد از صبحانه‌ای مختصر به باشگاه رفتم و با دقت و تمرکز، حرکات تمرینی را انجام دادم. مربی تشویقم کرد و از روند رو به جلویم ابراز رضایت کرد. امیدوار شد کج‌وکوله‌هایی که در اندامم ایجاد شده‌اند، برطرف شوند.

    بعد از ناهار کمی استراحت کردم و بعد هم در وبینار «نویسنده‌ساز» حاضر شدم. صحبت اصلی وبینار درباره اختصاص دادن یک ساعت از روز به تمرکز و هیچ کاری نکردن بود. اینکه راه هر منبع تغذیه ذهنی را ببندیم و بنشینیم به در و دیوار نگاه کنیم. اگر نوشتنمان آمد، بنویسیم.

    این محدودیت برای کسانی مثل من که ذهنشان خیلی وقت‌ها از اینجا به آنجا می‌پرد، هم شکنجه است و هم دست‌گیرنده. همین گزارش نیک، حاصل همان یک ساعت سکوت است.
    بعد هم پستی از خاطره روز رفتن دخترم نوشتم. در چند مرحله ویرایشش کردم و حدود ساعت ده شب در کانال منتشر کردم.

    این خاطره یادآوری تلخی بود. موقع نوشتنش اشکم درآمد. اما از اینکه با نوشتن این خاطره، دوباره خودم را در آن روز دیدم، احساسم را بیان کردم و برای خودم اشک ریختم، احساس خوبی داشتم.

    می‌توانید خاطره را در اینجا بخوانید.https://t.me/mahtabsadeghi48/2395
    بعد هم چراغ را خاموش کردم. شب‌به‌خیر و خواب.
    اما خوابم نمی‌برد. ذهنم از این شاخه به آن شاخه می‌پرید و نقطه‌ای از قفسه سینه‌ام درد داشت. برخاستم، یک لیوان آب خوردم و با کمی تأخیر خوابیدم.

  2. گزارش نیک .
    بیست و هفتم / ابنماه / چهارصدوپنج.
    صبح مثل برج زهر مار به دفتر آمدم از بی خوابی و پریشانی حالی شب قبل مللول و مکدر بودم و دل دماغ حرف زدن با هیچکس را نداشتم از آن سر گذشت که از سرم گذشت شب قبل .
    دو شبی بود نتوانسته بودم بخوابم بی خوابی به سرم میزد و هزار فکر پریشان حالی . عصر که پیاده روی میکردم در میدان پارکی که کنار خانه هست دیدم چند نفری آمده از تیرهای برق پارک و میدان سیمی مثل دل روده ادم بیرون میکشند گفتم خیلی هم خوب شاید میخواهند چراغانی
    کنند برای شاد کردن دل رهگزان .
    شب وقت خواب چشمانم به هم میرفت و افکارم ارام میگرفت که با صدایی که پشت پنجره خانه میدان نبرد برپا شده نگاه کردم دیدم عده ای سرود میخوانند پرچم میچرخانند هیاهو برپاست با خود گفتم پس این بود آن جشنی که در فکرش را میکردم خوب عیبی هم ندارد مردم جشن پیروزی برکفار را بگیرند و شاد باشند چه عیب از شادی مردم حتی اگر با جیب خالی باشد ولی حالا چرا آخر در ساعت 12 شب در شهرهایی مثل ترکیه و تایلند و بلاد کفار جشن بر پا میکنند نه در طهران آن هم این وقت شبی .
    از کوره در رفتم و خشمگین لباس پوشیده به سمت میدان رفتم کیوسک و دکه ای بود که چندین شب آن را در انجا میدیم که گویی مقر و ستاد فرمان این دوستان در انجا قرار داشت . از لابه لای پرچم گردانان و بلندگوها سیستم های صوتی که قد هر کدامشان از بنده بلندتر بود رد شدم و یکراست داخل کیسوک شدم .
    از گوشه کیسوک که فقط نوری کم رنگ از همان برق تیرهری روشنایی پارک تعبیه شده بودشیخی را دیدم که جلوی صف نماز نشسته و صدای سیت و صوت صلوات مشغول ذکر مستحبات پس از نماز بود .
    وارد که شدم ذکر سلامن علیکمی سفت و محکم گفتم تفبل الله حاج آقا . حاج آقا که مشغول ذکر دعا بود عیلک اسلام غلیضی پاسخ دا د و گفت بفرما اخوی کاری پیش آمده . حاج آقا چنان صدای پهن و زخیمی داشت که اصلا فراموش کردم من اصلا اینجا چه میکنم . به خودم آمدم گفتم حاج اقا سئوالی داشتم . حاج آقا مثل اینکه در حجره مدرسه علمیه است و میخواهد مباحثه درسی بکند جواب داد . بله بنده اینجا هستم که جواب همراهان و همرزمان را در این جهاد اکبر بدهم و چنانچه عارضی برای کسی پیش امده او را ارشاد و هدایت کنم .حاج آقا با لحنی نرم و لطیف گفت بفرما اخوی . گفتم حاج آقا جسارتن مگر پیامبر نفرموده که همسایه ات را همچو خود و جان شیرین دوست دار؟
    حاج آقا که مثل اینکه بین شک نماز سه و چهار گیر کرده و مانده بود مقصود و منظور بنده چیست نیمی ابرو در هم کرد و گفت بله احسنت همینطور است . گفتم حاج این صدای لشکر کشی شما و همرزمان چند ماهی است که خواب و اسایش مارا سلب کرده که خوب آن هم هیچ ولی دیگر این صدای بلند گوها و سرودها دیگر نور الا نور شده . حاج که دیگر معنی سئوال اول مرا درک کرده بود کاملا اخم ها را در هم کرد و حالت چهر ه اش دگرگون شد و لحن صدایی که در مدرسه است تبدیل به صوت و صدای فرماندهان جنگ و نظامیان را به خود گرفت .
    به یکی از چند نفری که در صف نماز پشت او بودند گفت برادر خبردهید که حاج اقا فلانی و فلانی تشریف بیاورند این برادر چه عرض کنم عزیز را پاسخو شوند . از لحن صدای حاجی متوجه شدم که سئوال بنده نه تنها خوشایندش نبوده بلکه باعث ملال ایشان هم شده .
    چند دقیقه ای نگذشت که نفر با هیبت رستم دستان وارد کیسوک شدند رو به حاج اقا گفتند بله حاجی چه مشکلی پیش امد کرده . از گفتن اینکه چه مشکلی خشکم زد و خود را به یکباره در جایگاه مشکل دیدم که باید حل شود . حاج اقا با لحنی تند و عامرنه مقدار ی طنز گفت این اخوی میگوید این سر وصداها باعث ازار اذیت و ملال ایشان شده مخصوصا امشب که بی خوابی هم به سرش زده و اخرش را با لبخند بیان کرد . آن دو برادر با گوشه نگاهی به من گفتند این آقا . حاج اقا با همان سیت و صوت گفت کشیده گفت یله .من که دیگر حساب کار خود را کرده بودم و ماست ها را کیسه کرده بودم گویی در گوشه کانتر گیر افتاده بودم . بریده بریده زیر لب میگفتم صدا همسایه بلند بی خواب نزدیک .
    که یکی از آن دو اخوی گفت شغل شما چیست ؟ باز به ارامی و زیر لب گفتم نویسنده شاعر . آن یکی با لحن تند وبلند گفت چه میگوید این زیر لب . شیخ گفت میگوید شاعر است . آن مرد دیگری گفت شاعر شاعر به چه کار می اید . شیخ به یک باره با لحن امیخته به عربی حوضه گفت : شاعر یعنی هیچ کاره آدمی بی خانه و بی لانه دروغ فروش یاوه سرا خنک بی مزه تمام غمزه که همه را می فریبد و همه را به جان هم می اندازد و همه از خدا مرگ او را طلب میکنند . سپس افزود خدا کی سر اینطور اشخاص را از سر این امت مسلمان خدا جو کم میکند خدا عالم است .
    باز من زیر لب به ارامی گفتم .حاج اقا این سرودها و شعارها را که شما بلند بلند سر می دهید همین اشخاص برا یشما سروده اند . حاج باز گفت خیر اینچنین نیست آنان اشخاصی متعهد و مبارز هستند نه مثل شما که در خواب غفلت هستید و همانگونه نیز خواهید ماند و قابل هدایت هم نیستید .
    من که دیدم دیگر جای ماندن و مباحثه و مناظره با شیخ را ندارم . گفتم حاج آقا بروم منزل و برای شما و چند نفری از دوستان چایی قهو های چیزی تهیه فراهم کنم و. بیاورم . که شیخ گفت خیر ما احتاج به لوازم شما نداریم .
    سپس به خانه برگشتم و خوردن چند قرص خواب تا صبح بیدار بودم .
    خانه آبادان .

  3. فهرستی از کرده‌های نیک و نانیک:
    ۱-نوشتن صفحات صبحگاهی
    ۲- مطالعه کتاب در سایه آفتاب که در مورد بررسی مولانا و مثنویه البته من هنوز نرسیدم به مغز ماجرا و فصل اولش هستم.
    ۳- نوشتن متن تامل و نقد کتاب مادام بوواری که نوشتم و گذاشتم خیس بخوره.
    ۴-گوش دادن به ویس تاریخ به مثابه معرفت رهایی بخش اقاجری برای بار دوم
    ۵-گوش دادن به اپیزودهای دلفی از دکتر بابازاد
    ۶-شرکت کردن توی وبینار مدرسه نویسندگی
    ۷-جزوه مثنوی را سرو سامان دادم.
    ۸-دیدن فیلم شبهای روشن فرزاد موتمن
    ۹- دیدن نصف فیلم اودیسه آقای نولان
    کرده‌های نانیک:
    ۱-تنبلی کردم و نرفتم پیاده‌روی
    ۲-به آب خوردن وَقَعی ننهادم
    ۳-در یک حمله زامبی‌وارانه رژیمم را شکستم و برنج خوردم.
    هانیه آصفی
    https://haniyeasefi.ir/

  4. صبح خیلی زود رفتم پیاده‌روی.
    سر کلاس اول چند آزمون فرافکن انجام دادیم. اوایل کارشناسی فکر می‌کردم آزمون‌های عینی و ساختاریافته خیلی بهتر از آزمون‌های فرافکن هستند، اما حالا رسماً عاشق آزمون‌هایی مثل اندریافت کودکان (CAT) هستم و هر بار برای تفسیرشان، درست مثل دفعه اول، هیجان‌زده می‌شوم.
    در کلاس دوم دوباره ارائه‌ای درباره یکی از آزمون‌ها داشتم. به طرز مشکوک و خوشایندی همه‌چیز خوب پیش رفت و از آن لحظه تا شب دیگر کسی نتوانست خاموشم کند. تا ساعت هشت‌ونیم شب، هر استادی را می‌دیدم، به نحوی به او می‌فهماندم که اگر ارائه‌ای روی زمین مانده، روی من حساب کند.
    ساعت یازده شب، جسدم را تحویل خواب دادم.

  5. ۲۶ آبان ۰۵
    روز و ساعت کلاس کُر را تغییر داده‌ام، به چند دلیل موجه. عوضش جمعه‌ها آزاد می‌شوم.
    پیاده راه افتادم سمت کلاس، رسیدنم یک ساعت طول می‌کشید. می‌ارزید به انگشتِ نویسنده‌ساز بودنش.
    هندزفری‌ام را در گیرنده‌هایم فرو کردم، گوش‌گیر پشمی‌ام را کیپ‌تر. اپیزود ۳۳، از پادکست رختکن بازنده‌ها روزی‌ام شد. چند بار وسط پیاده‌رو یک‌ دفعه زدم زیر خنده. آدم‌ها انگار که با گونه‌ی جدیدی برخورد کرده‌ باشند نگاهم می‌کردند. نمی‌دانستند کار بهزاد عمرانی است و دار و دسته‌اش.
    قصه، قصه‌ی آدم‌هایی بود که سال‌ها همدیگر را گم کرده‌ بودند و بعد خودشان را.
    راه که افتاده بودم روز بود، به کلاس که رسیدم شب شد.
    استاد از همه تست گرفت. تشویقم کرد. گفت: «فرناز نمی‌دونستم این‌قدر خوب بلدی.»
    برگشتم. با عجله شام گذاشتم، باید به ارائه‌ی ساعت ۹ می‌رسیدم.
    رسیدم. خوش گذشت.
    شام خوردیم، خورش من‌در‌آوردی‌ام را همسر دوست داشت.

  6. گزارش نیک ۱۸۹
    نقره خانم
    چرا گزارش‌ نیک می‌نویسم؟ بعد هم منتشرش می‌کنم؟ چرا خودم را ملزم کرده‌ام؟
    می‌گویم برایت.
    قبول داری میلیاردها روز عین هم آمده و رفته‌ است؟ شبیه هم. انگار قل یکدیگرند. فقط لباس‌شان متفاوت بوده است.
    من از شبیه بودن روزها نمی‌ترسم. از این می‌ترسم خودم هم شبیه دیروزم بمانم. چشم‌ها و گوش‌هایم همان چیزهای دیروز را ببینند و بشنوند. چیز تازه‌ای از آن‌ها نفهمند.
    برای همین می‌‌نویسم و می‌خوانم. نه برای آن‌که هر روز شاهکاری به دنیا بیاورم. نه. برای آن‌که چیزی در من بی‌حرکت نماند.
    مثلن کلمه‌ای را که دیروز از کنارش گذشتم امروز دستم را گرفت و برد به جایی که از آن بنویسم. زیبا نیست؟ یاد گرفتن کار عجیبی است. گاهی یک جمله، یک واژه، یک پرسش کوچک، تمام آنچه را سال‌ها بدیهی می‌دانستم به هم می‌ریزد.
    می‌دانی نقره
    صبح با یک فکر از خواب بیدار می‌شوم و شب با فکری دیگر می‌خوابم. همین فاصله‌ی کوتاه میان دو فکر، گاهی از هزار فرسنگ سفر طولانی‌تر است.
    نوشتن برایم همین است. برای تفکر. برای پیدا کردن راهی که نجات بدهند روزهایم را از فراموشی.
    مگر نه این‌که بیشتر روزهای عمرمان بی‌آن‌که رد‌پایی بگذارند، می‌گذرند؟
    پس چرا ازشان ننویسیم؟ یک گفت‌وگوی کوتاه، یک دلخوری، یک نگاه، حتی سکوتی که نمی‌دانیم چرا این‌همه سنگین بوده. آن‌وقت همان روز معمولی صاحب چهره می‌شود. متفاوت می‌شود با دیروز. اشتباه نمی‌‌‌گیریمش.
    بالا رفتن سن به اختیار من نیست. اما نوشتن از پرسشی که حتا پاسخش را نمی‌دانم، به اختیارم که هست؟ به گمانم تفاوت روزها را تقویم نمی‌سازد. ما می‌سازیم‌.
    حیف نیست آدم میلیون‌ها روزِ شبیه به هم داشته باشد و حتی یکی از آن‌ها را به نام خودش نکند؟

    -دوره‌ی جدید کارگاه شعر شروع شد. فکرم درگیر «نوواژه‌های من و جمله‌نام‌های من و ترکیب‌های من و لغت‌نامه‌ی من» شده است.

    -امیدوارم. راستش را بگویم؟ مجبورم.

    https://t.me/nahid40rasti02

  7. قبل‌ترها یادآوری روزهای سخت و طاقت‌فرسا هم برایم ملال‌آور و سنگین بود. اما حالا آسوده‌ام. هیچ خطری از گذشته مرا تهدید به نماندن نمی‌کند. می‌دانم در گذر و عبور، همه چیز فانی و نماندنی است و تنها خداست که برایت می‌ماند اگر ایمان داشته باشی به حضورش.
    از نیک فعالیت‌های امروزم:
    ــ تصمیمی جدی برای چالشی سی روزه با دوستی همدل و دیرینه.
    ــ برنامه‌ریزی دقیق و هدفمند برای رساندن خود و جنبیدن برای از کف نرفتن زمان.
    ــ گروه زدن و گپ و شنفت در رابطه با کیفیتِ عملکرد و نحوه مواجهه با این چالشِ خودخواسته.
    ــ و بالاخره کارگاه شعر. استرس و شادی. عجیب بود می‌ترسیدم چیزی بنویسم. هیچ از شعر گفتن بلد نیستم آن‌ها هم که نوشتم هذیان است و شعر نیست. تجربه متفاوتی است. خوشحالم این فرصت را به خود هدیه دادم و بالاخره در این وادی شگفت انگیز گام نهادم.
    ــ وبینار نویسنده‌ساز بود و پرسش و پاسخ و دستِ نویسنده‌ساز. نوشتیم فهرستی از کلمات هفته را. و هدفی معین شد با نام« بیکار نشستن» به ظاهر سهل است. سخت است و شاید نشدنی. تنها ابراز در دسترس، نوشتن است. این هدف برای کشف است و بالا آمدن چیزهایی که ته‌نشین شده. بعد هم معرفی مقالات و کتاب‌ها. فوق‌العاده لذت‌بخش و جذاب است این قسمت از وبینار.
    ــ شعر خواندم از دو شاعر ناب: زنده‌یاد نصرت رحمانی و صائب.
    از نصرت رحمانی: که در این سیاه قرن، بی قلب زیستن، آسان‌تر است ز بی‌زخم زیستن.
    و از صائب:
    عقل دور‌اندیش بر ما راه روزی بسته است
    ورنه هر انگشت پستانی است طفلِ شیر را
    ــ ادامه‌خانی رمان« مادران و دختران» جلد سوم. شکوه‌اعظم چه دل‌ِ پُری دارد از خویش و قوم و همسرش. آنقدر گفت الله و ربی و حیرت نشاند بر دل ما از فرهنگ و باور و سلوکش. که نمی‌دانی ناشکر است یا حق با اوست.
    ــ آزادنویسی می‌کنم و آرام‌تر می‌شوم. گویی موج‌ها راهشان را پیدا کرده‌اند و به صخره‌ها نمی‌کوبند. شفاف شدم و احوالم نیک شد.
    ــ چند داستان کوتاهِ کوتاه « از خواب ابدی بیدار شدم» علائی نژاد می‌خوانم. قلمش قلقلک می‌دهد ذهنت را و منظور را آسان می‌رساند.
    ــ داستانکی می‌نویسم که تا صبح هر بار برمی‌گردم به آن، ویرایشش می‌کردم. و آخر پایان‌بندی را تغییر دادم. بنظرم تصویر باید برمی‌گشت.
    ــ چند یادداشت روزانه از« در حال و هوای جوانی» مسکوب می‌خوانم و جمله‌ای چون گوشواره بر گوش‌هایم آویزان می‌شود. اگر در پی عشق و عاشقی نیستی، حداقل فرصتی برای دوستی فراهم کن.

  8. صبح رفتم به عنوان شاهد طلاق دادگاه. البته طلاق نه نفقه. طرف بعد از هفت ماه رفته بود و چهارسالی بود خبری ازش نبود. من رفتم همین رو تایید کنم فقط. برای همین گفتن به قرآن قسم بخورم و دست روی قرآن بگذارم و اگر قسم دروغ بخوردم حکمم زندانه. سوالا را پرسیدن و چرت و پرت و اینها و آمدیم بیرون. داستان یکی دو نفر را هم شنیدم و حالم گرفته شد.
    رسیدم خانه رفتم سراغ لپ‌تاپ و هر چی چت جی پی تی گفت را انجام دادم اما دوربینش درست نرفت که نرفت. حالم بیشترتر گرفته شد.
    تمرینجا بود.
    بعدش پریا گفت غذا بپخ و منم پخیدم.
    نویسنده‌ساز بود. هدف روز و شعر و پرسش و پاسخ.
    حمبام.
    و بعدش شعر. شعرماهی قشنگم. دوباره شعر. دوباره سه شنبه و دوباره شعر. خوشحالم.
    نوشتیم با هم‌کوشان. با فرشته و الا.

  9. هدف روز نیک
    صبح به پیاده روی رفتم، بدون گوشی برای گلگشت و تماشا. قصد کرده بودم برای ایده‌ها دلبری کنم. بلکه از پشت درختی، بالای بامی، بال کلاغی، یا دم سمور بدبویی رایحه‌ای دیرآشنا بیاید و مار ا به جهان رویا ببرد تخیل و تعین و بلکه هم تبلور ِراه و رسمی نو، در صندوق‌خانه‌ی ذهن بیقرارم جا خوش کند.
    رفتم خرید دختر م امروز می‌آید از راهی دور از ساحل شرقی .
    خریدها را روی میزآشپزخانه گذاشتم. کدبانوی ماهی یک روز من تنداتند می‌چرخید. نفری هم برای کمک آورده بود. من‌هم از این‌سو .خلاصه جنگ مغلوبه شد پرچم سفید بالا رفت. خونه نگو یه دسته گل- از همه سوراخ سنبه ها بوی پاکیزگی می آمد.
    آن‌ها رفتند و من هم فایل وبینار امروز را برای خودم گذاشتم و دست به کار شدم. سوپ جو پختم و ملات کتلت را آماده کردم. کتلت از آن دلبرهای شیرین است که فکرش و صدای جلزو ولز کردنش آدم را شنگول می‌کند.
    شاهین با دست نویسنده ساز شروع کرد و درخانه اول باهم رفتیم سراغ هدف روز- اینکه هدفی بسازیم و دنبال کردن آن چالشی ایجاد کند برایمان و اندکی از حاشیه امنمان بیرون بکشدمان.
    امروز هدفی پیشنهاد داد که می‌تواند برای کسی که دغدغه آفرینش ادبی داشته باشد سودمند باشد. اینکه آرام جایی بنشینیم. بی آنکه کاری انجام دهیم بیکار بنشینیم. بنشینیم و اجازه دهیم ذهنمان آزادانه جرکت کند و ایده هامان را بنویسیم.
    حالا در قالب هدف روزبه آن فکر کنیم. نقشه چیست؟ اگر بخواهیم فردا زمان با کیفیتی برای خودمان فراهم کنیم، چه پیش نیازهایی دارد؟
    خب، من ساعت هشت و نیم، شب بخیر می‌گویم تا یک‌ساعت رها شوم از زمین وزمان و خودم را بسپارم به تخیلاتم. راستی که چقدر این بیکار نشستن دل‌انگیز است! من می‌نشینم و فکرم می‌رود هرجا که خاطرخواه اوست. کاری به کارش ندارم. آزاد و رهایش می‌گذارم تا ببینم چه می‌کند برایم.
    باید به دام وسوسه گوشی و اینترنت نیفتیم و فضایی فراهم کنیم برای ملال. بناست این ساعت برکتی سرازیر کند به دنیای ما.
    این فضا همان چیزی است که آرزویش را دارم: کنج دنجی برای خودم که بنویسم و بنویسم، خیال ببافم و به سرم سنجاق کنم.
    یادم افتاد به آن دروان شیرین کودکی و اوائل نوجوانی‌ام که مدام کنج دنجی می‌جستم و به ان پناه می‌بردم .
    کلمه برداری:
    کلمه‌برداری گردآوری کلمات جالبی است که می‌توانند افزایش تسلط کلامی را برایمان به ارمغان بیاورند.
    استاد در وبینار این عبارت را از محمد دهقانی خواند: «ادبیات برای من هیچگاه پیکره‌ی صامتی از شعر و نثر نبوده است.»
    واژه‌ها و ترکیب‌های امروز:
    پیکره‌ی صامت،
    شنگ‌رفتار،
    گریز‌اگریز،
    قاش و قماشِ خانه،
    علاج عاجل،
    ذات شاد و خوی آمیزگارشان،
    نظیر و عدیل،
    قیام و قعود،
    مهم‌ترین دستاورد امروزم کشف دوباره‌ی آن کنج دنجی است که از کودکی دنبالش بوده‌ام.
    آدرس تلگرامم:
    https://t.me/Mitra_Nevis39/1259
    میترا رستگاران
    گزارش نیک 189

  10. تنها بهانه‌ی زندگی کردنم دیدن فرداس.
    شاید فردا بهتر از امروز باشد.

    همین سرکش بودنم سالها از افسردگی بی‌راهگی‌ نجاتم داد.
    چه‌مَرضی‌ست انسان عامدانه کتاب نمیخواند، پیاده‌روی نمیکند و هر چه باید را‌ پشت گوش‌های تنبلی می‌گذارد.
    زندگی جانم را میگیرد هروز، با قد ۱۶۵ و وزن ۵۸ حریف خوبی برایش نیستم.
    _______________________________

    صفحه‌صبگاهی را دوروز است شروع کردم ناشتا جملات را میخورم.
    جملک امروزم« یادگیری نوعی انتقام است»
    میگویند، گُم بودن در زندگی یعنی رفتن به مرحله جدید و‌ فاصله گرفتن از مرحله‌ی قبلی زندگی.
    من چرا سالهاست گُمم؟ مَگر چند مرحله‌ است؟

    ناماسته☀️

  11. صبح دیرتر بیدار شدم هشت و خرده‌ای. چندبار زودتر بیدرا شدم ولی خب باز ریده شده تو خوابم.
    آزادنویسی کردم.
    ذهنم دوباره طوفانی‌ است.
    به ایده‌ای برای نجات از این طوفان‌های بی‌موقع رسیدوم و هللیوس.
    فایل ویدیویی تحلیل فلسفی دیدم. طالا طالا.
    با شیم‌سار جلوسیدم.
    گزارش نوشتم و ریختم کف سایت اوستاد.
    سنگ محک ارتباط را صیقل دادم.
    رفتم تمرین‌جا و استاد جیگر تمرین دوستی را درآورد و خط‌به‌خطش درس بود و گنج بود. طوری از تمرین‌جا می‌آموزم که پدر با مادر نکرد.
    بعدش آماده وبیکار شدم و فاز جدید را اغازیدیدم و افتادیم در نشانه و من جیگر بچه‌ها را از این به بعد قرار است دربیاورم اگر اشتباه بگویند. نیحی حیحی حیحی. بالاخره به آرک مورد علاقه‌ام رسیدم. جیگردرآری.
    رفتیم سراغ نشانه‌های زبان فکر و موضوع تازه باز و ژالب شده و خودم هم کنجکاوم چطور برای قشنگی‌های زندگیم جا می‌اندازم موضوع را و از آن‌ها چه می‌آموزم؟
    مرغ سعادت حضور در وبینار دوستان، دیروز رفته بود پی یللی‌تللی و آره. مریم ابراهیمی کوشولو و گلی را از دست داد. چرا هم‌زمانید آخر؟
    نشستم فیلم و سریال دیدم.
    نکته‌برداری کردم.
    موسیخی نیوشیدم.
    چیزمیزهایی برای طرح داستان نوشتم.
    جسارت. هنوز به جسارت بیش‌تری نیاز دارم.
    مسئله‌ای را حل کردم.
    کاش زودتر پنج‌شنبه بیاید. پنج‌شنبه‌ها با این‌که عامل رواعصابی دارد ولی محبوبِ هفته‌ام شده. روزهایی با خلوت بیش‌تر و آزادی بیش‌تر و منِ بیش‌تر. ای گل نرگس پنج‌‌شنبه بیا کاریت ندارم. بیا.
    باز هم سریال دیدم. پستم را نوشتم و بعدش خوابیدم.

  12. حال‌واحوالِ شاعرانه کردن عجیبه بخاطری همی‌ رفتم دوباره ووسِ دوره‌ای ۱۵ کارگاهِ شعره گوش دادم جاتون خالی!
    گفتِ استاد از ارتکاباتِ روز هم بیفزایم

    ۱ : رفتم به هر پوشه‌ای دوره‌ای جدید البته دائمی یک کانال شخصی ساختم قبلن داشتم خیلی بهم‌ریخته بود یعنی در یک کانال بود ای‌‌جوری بهتر شد آخ امر از بالا هرچه باشه ما چشم می‌گِم بجز لپتاپ یا کامپیوتر!
    اوهم خیلیییی زیاد دلم می‌خاد داشته باشم ولی در شرایطِ معنوی زیاد گیر کرده‌ ام‌ چقدر زخمِ‌ بسترِ مرگ هم مه.

    ۲: پیاده‌روی نداشتم یعنی داشتم بازی با بچه‌ها
    ۳: تقدیر به کرامات افشونِ افشینِ استاد!
    ۴: با ای‌ همه نجیب، مه باید برم گوشه‌ای خونه بمیرم. از بس بچه‌ها در گارگاه زرنگ هستند تو رو خدا یکی بمه بگه کارِ تو نیست ولش کن نویسنده شدن ره، اگه ای مصاحبه‌ها یا گپ‌ها استاد نمی‌بود واقعن مه جا می‌زدم مثلِ قبلن گاهی از رو علاقه نویس‌داری می‌کردم
    ۵: باز خابم گرفته می‌خام بخابم و بمیرم. چقدر مه از مرگ گپ می‌زنم؟
    چو همش از مرگ می‌ترسم واقعن می‌ترسم هم از لحظه مرگ. هم جواب دادن در درگاه‌ای خدا.
    امروز که استاد گفت یک ساعت یک کوشه برید به یک چیزی خیره بشید و تصور کنید یا روای لپتاپ نویس‌داری کنید یا که نقاشی هم بکشید خوبه. همو لحظه خاستم برم یک ساعت عبادت کنم نظرتون چی‌یه حال استاد خاد گفت آیا نویس‌داری کمک تو نمی‌کنه به ای طریق؟
    نمی‌‌فهمم فقط می‌خام امتحان کنم!
    گاهی مثلِ بچه‌ها خورد دلم به نماز و قرآن تنگ می‌شه یا. خوش هم می‌آد فقط عبادت و عبادت کنم. هیچ مزاحِمِ نداشته باشم. حتی خودهم مزاحِمِ خود هم نباشم. فقط مه باشم با سجده و ( خدا )

    / نمی‌فهمم چرا هم استاد خداحافظی کرد یک دفعه ای شعرِ سه خطه نویس‌داری کردم در وصفِ توصیفِ خود و به خود فِک می‌کردم به ای که هیچ خطاب جاری باغ‌‌ها ازم نیست در وردِ نیشگونِ کسی!

    شعر:

    اسمِ کسی‌که به هیچ کاشی رنگ جاری نمی‌شه
    در تماشاه کوشه‌هاای مبل می‌‌لولاند هر جا
    کف بر کفِ کمربندِ پا هم هست

    / نابلدترین تکلیف شب هنگامِ قفسِ سینه هست چاک خورَدّ باز شود گلِ آفتابگردان بجا خورشید به ماه‌.
    مگه می‌شه مینال صفت بتابم به آشناای بن‌بستِ عاشقی.
    از عاشقی گفتم دکلمه‌ها عاشقی بخودِ کلمه‌ای عاشقی ممنوع هست چو سخته باید درودیوار بجاش مثال زد و کوبید تا او ره خیال‌خونه شود در مغارگاه‌ای جنان یا دل. باز هم به ممنوع بودنِ واژه‌ای عشق چشم

    / استاد داشت از نقاشی می‌گفت انگار ابتکارها مه‌ره می‌گفت از بس خوب نقاشی می‌کشم. داشت از بابائی پیر ره مِی‌گفت. انکار مره در عکس‌ِ خیال‌خونه‌ای خود توصیف می‌کرد. چکارکنم همه گناه نِدا اکبری هسته آخ بمه چه. بمه مهم نیست گفتِ ندا هم بتونم خط‌خطی کنم کافیه!
    خصوصن او جاای‌که استاد گفت که: روای دیوار خونه عکسِ بابا ره گذاشته، صد در صد مه‌ره گفت آخِه وقتِ به ندا می‌فرستم تو کانالِ خود می‌ذاره و مه‌هم مغرور شدم البت بدرد خور هست. گذاشتم تو کانالِ خود هم. حال‌که می‌خام روایت یا عبارت هم نویس‌داری کنم در وصفِ هر نقاشی، ای‌‌قدر از استاد بمه محبت می‌ریزه چو نگو! بخاطرِ چی؟

    هشت‌تک/ داستانک:

    ترکیب ساختم ( غمِ‌ ماه ) پریدم از داخلِ اسکای روم بیرون. از عشق جمله ساختن نویس‌داری کردن ره نویس‌داری کردم ( اشتباه ای پشتِ پرده دیواری وسط آن ) استاد نخوند. باز گرفتم ای ره نویس‌داری کردم ( سرم گذاشتم روای برف ) استاد گفت اگِه خوبه بفرستید جمله‌ها تندتند می‌آد مه از پائین خونم. و گفت: جمله‌ای خیلی ساده اصلن چرت‌ُ‌پرت نویس‌داری کنید. نویس‌داری کردم ( هر چه که هستم دیگه ) بی‌هوا و بی‌مقصد خونده شد.

    / چو می‌فهمم که استاد می‌خونه ولا که نخونه یا که زیادی خوب نی‌یه که نمی‌خونه یا که زیاد می‌شه رد می‌شه جمله‌هاای خوبه می‌خونه! خلاصه موجِ‌ مجنون خاهم شد از دستِ استاد.
    اما باز هم تمرین بمه سخته یعنی دیشب وقتی از بقیه می‌خوندم در شوک فرو می‌رفتم. شایدن بخاطرِ ای باشه قبلن تمرین کردند اما به نظر مه بخاطرِ ای جمله‌ها، ترکیب‌ها، لغت‌ها، از خود هم ساده نیستند اصلن ساده نیستند ببین دوره‌‌ بعدی دوره‌ای شعر دیگرگون می‌شه. هرچند هم استاد ره می‌شناسم که امکان داره ناگهانی سوپرایز شِم. دوباره تمرینات ره از ما بخاد اما ای‌که استاد گفت به فکری اسمِ کتاب یا در مورِد چی می‌خواهید کتاب نویس‌داری کنید. موضوع از او هم که مه فک کردم جدی‌تره یعنی از حال ترسم واقعن ترس مره گرفته به ای‌که استاد می‌گه ساده بگیرید اما باز هم می‌ترسم چو همیشه مه شکست ره پذیرفتم بجا برنده بودن اولین‌باره که می‌خام برنده باشم و شکست ره قبول نکنم قبلن بمه مهم نبود حال بمه مهم شده! به ای که استاد ره می‌شناسم حال یک وِراشی می‌ره سمت‌ام اگِه بخونه وای بحال هم اما باز هم نویس‌داری کنم می‌خام ببینم کجا کار هم اشتباه‌ست در بی‌آرم دیگه صفحه ایجازه نمی‌ده با ایجازه روم صفحه‌ای دیگه.

    / رفتم گوشه نشینی امتحان کردم رعدوبرق برق زد تموم وجودم انگار تموم شد نفسم مغز هم به خاب رفت ستاره‌ای آئینه جلوِ چش‌هم مه‌ره فرا می‌خاند انگار روحی‌هم بود و خوده جلو هم در آورده بود نشون داد که مه روح‌هم تو جسم. جسم هم می‌خاست بخابه به هر دلیل بهانه می‌‌آورد بخابه که نذاشتم رفتم دو صفحه کلمه‌ای چرت‌ُ‌پرت نویس‌داری کردم بعد دوباره واایستادم ای‌قدر که پاهام داشت بخاب می‌رفتم چش‌هام داشت بسته می‌شد بخاطری چش‌هم رو مقصد هم بسته نشه رفتم روای تخت نشستم به گل‌هاای خونه هم کاغذ دیواری‌ها عمیق فرو رفتم در دیدبان هم که یهوای به ای فک افتادم ببین هر طرحِ حتی کاغذ دیواری از تکرار ساخته شده و به نمایش در اومده پس باید تکرار نویس‌داری ره جدی بگیرم کتاب‌هاره جدی بگیرم روزی ده‌تا پنج دقیقه در نظر گرفتم انشاالله که موفق می‌شم به امیدِ خدا نویس‌داری کنم. اما حس کنم بخاطرِ دفعه اول بود در خود کز نشستن پیشه‌کشی کنم پس باید در وجود هم کم‌وکم کز به کز ره نادیده گذر به ویدا نکنم روم به استقبال به دیگر مدید روزهام.
    خدانگهدار تا فردا
    https://t.me/sadegaalezadai

  13. نوشت‌بارگی

    آنقدر ژاله ژاله کرد که دلم ژاله خاست. فیلم بوی کافور عطر یاس درباره‌ی مردی‌ست که همسرش را سال‌ها پیش از دست داده اما همچنان سوزنش گیر این سوگ است. مصاحبه‌ی آرش دبستانی با ابوتراب خسروی را دیدم. اینکه آدم‌ها چطوری مسیر خودشان را می‌سازند آموزنده‌ست. نکته‌ی پشم‌ریزانش برای من شاگرد گلشیری بودنش است. از تصور اینکه ما هم روزی به جایی برسیم و خوش‌خوشان بگوییم ما همه باهم هم‌مدرسه‌ای بودیم خنده‌ام می‌گیرد. به کجاها برد این امید ما را. گرچه دریای نوشتن ساحل ندارد اما «به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل/وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم». که نوشتن انسان‌ساز است و انسان‌سوز. بهر جهت همین الآنش هم داریم خاطره‌‌دوزی می‌کنیم. خاطره‌های مجازی با دوستان جیبی و مدرسه‌ی جیبی. خاطره‌های لامکان.

    https://t.me/Mohammadfaty2

  14. سه‌شنبه ۲۶ آبان
    «کیست که بتواند یک اندازه دردهای مرا تسکین دهد؟ نوشتن هم اگر نبود و دردهای مرا تسکین نمی‌داد، مصائب تا حال مرا تمام کرده بود.»
    نیما یوشیج

    🌱بعد از آزادنویسی صبحگاهی سراغ نوشته‌های نیما یوشیج رفتم. کتابی را که پسرش از یادداشت‌های او گردآوری کرده، پیدا نکردم و هنوز در جست‌وجویش هستم.

    🌱در چند مکالمه استرس داشتم، اما محکم و قاطع پیش بردم، چون لازم بود. استرسش آزاردهنده بود، اما برخوردم را دوست می‌داشتم. اگر قبلاً بود، احتمالاً زود تسلیم می‌شدم، یا بی‌خیال ادامه‌ی گفت‌وگو می‌شدم. اما امروز این کار را نکردم و منصفانه، چیزی را که لازم بود به طرف مقابلم گفتم.

    🌱چند روزی است وبینار نویسنده‌ساز را نیستم، اما فایل‌ها را می‌گوشم. بحث مدیریت دانش شخصی است. سر و سامان دادن به ذهن، آموخته‌هایمان و حتی جهت دادن به کارهای روزمره را سبب می‌شود. چند زمینه‌ی مختلف نوشتم، اما هنوز کلی هستند. مایلم جزئی‌ترشان کنم. هرچه جزئی‌تر، به گمانم عملی‌تر و شدنی‌تر خاهد بود. کاری است زمان‌بر شاید، اما چالش‌برانگیز و جذاب. دغدغه‌ی شیرینی است.

    🌱نیم ساعت پیاده‌روی داشتم. فرصت زیادی نیست، مخصوصاً برای مسیرهای تازه‌تر، اما همین که انجام می‌دهم خوب است و بهتر نیز خاهمش کرد.

    🌱کتاب «راز گفتگو و اصول مکالمه بدون تظاهر» را خاندم.
    «گفتگو نوعی تأثیر متقابل میان آدم‌هاست.»
    چقدر این جمله می‌تواند ما را در گفتگو مسئولیت‌پذیرتر کند.

    🌱 کارهای خرده‌ریز همیشگی و وظایف روزانه شغلی

  15. سال واژه: خودیابی🌷

    —فشرده بود امروز
    نمی‌دانم حافظه‌ام آیا قابلیت شخم زدن دارد یا نه؟
    هرچه دیروز مکث‌های طولانی داشتم، امروز فشرده و شلوغ بودم.
    همین‌طور که به زمستان نزدیک می‌شویم، خانه بیشتر سرد می‌شود. تنها کمی تفاوت دما با بیرون، خانه را متمایز کرده.
    سرما عامل اصلی میلم به خوابیدن است، حتی اگر زود بیدار شوم. دیر ورزش را شروع می‌کنم و دیرتر صبحانه می‌خورم. امروز هم دست کمی از روزهای پیشین نداشت.
    اما از عادت روزانه‌ام دست نکشیدم.
    ظرف‌های دیشب را همسرم شست چون قولش را داده بود.
    در این فرصت مسواک زدم، رختخواب‌ها را جمع کردم و مشغول ورزش شدم.
    بعد از صبحانه چند گزارش نیک خواندم. آتنا دیروز چه پرکار بوده، قاضی بی‌وجدانم بالا آمد و شروع کرد به زر زدن. مقایسه‌ی من با او. گوش ندادم.
    پیشبندم را بستم تا هم گرم شوم و هم در روند انجام کارها لباسم کثیف و خیس نشود. امروز برای ناهار و شام غذا درست کردم. برای ناهار مرغ آلو و شام سوپ جو. همسرم چندان سوپ دوست ندارد. زیاد درست کردم تا چند وعده بخوریم.

    —غذآشپزی
    روشن کردن گاز و پختن چند چیز، خانه را گرم کرد.
    ماستی که دیروز درست کرده بودم را درون پارچه‌ای ریختم تا مثل ماست یونانی سفت و لطیف شود. در حین انجام کارهایم به فایل نویسنده‌ساز ۶۱۰ و ۶۱۱ گوش دادم.
    مرغ‌ها را مزه‌دار کردم تا بعد از آن سرخشان کنم. جلز و ولز سرخ شدن غذا یکی از صداهای محبوب من است.
    بعد خورشت را روی شعله‌ای در گوشه‌ی گاز قرار دادم تا به نمِ دل برای خودش قل بخورد و جا بیفتد.
    پیاز خردشده در قابلمه‌ای دیگر که نرم افتاد، به آن مخلفاتی چون گوشت مرغ، ادویه، بلغور جو و هویج اضافه کردم و اجازه دادم با آب جوش برای خودشان آرام قل بزنند. برای خودم قهوه‌ای درست کردم تا استراحتی کوتاه داشته باشم.
    توالت را وایتکس زدم و گذاشتم بماند. بعد سر چاه حمام را شستم. دلم می‌خواهد همیشه تمیز و سفید باشد.
    به آشپزخانه برگشتم و مشغول شستن ظرف‌ها شدم.

    —نظافت احوال
    در خصوص ارتباطاتم، تماسی با دوست آملی‌ام گرفتم. هربار که گوشی بوق می‌خورد، قلبم فشرده می‌شد. خواستم بابت پیشبندی که به من هدیه داده بود تشکر کنم. این روزها خیلی به کارم می‌آمد. او معمولاً با پاسخ‌های کوتاه جوابم را می‌دهد و من تلاش می‌کنم کمی به گفتگو ادامه دهم وگرنه بعد از سی ثانیه تمام می‌شود. می‌خواهم مهر و عطوفتی بینمان شکل بگیرد، اما او چون دیوار چین اجازه‌ی ورود نمی‌دهد.
    تماس بعدی با دوست دیگرم در آمل بود. این هفته پسرش چهل‌روزه می‌شود. خوشحال بود که با خیال راحت‌تری می‌تواند به مهمانی برود و داشت برای پنجشنبه‌ی این هفته برنامه‌ی دورهمی می‌چید. حین گفتگو با او، دستشویی را می‌شستم و شیرآلات و آینه را تمیز می‌کردم.
    این تمیزی و برق زدن همه چیز، شادم می‌کند. گفتگویم با او تمام شد.
    می‌خواستم به آشپزخانه برگردم که پنجره‌های گلخانه فکرم را به خود کشید. آن‌ها را هم دستمال کشیدم. دودی و عرق کرده بودند.

    —به او می‌پیچد
    به صفحه‌ی گوشی نگاهی انداختم و متوجه شدم که از وقت تمرین‌جا گذشته و چون من در حال شستشو بودم، متوجهش نشدم.
    بدون مذمت و خودزنی، به فایل صوتی‌اش گوش دادم.
    عسل فاطمی متنی نوشته بود و استاد ول‌کن متن نمی‌شد. راستش برای ما خوب بود تا یاد بگیریم، اما نمی‌دانستم عسل در چه حالی به سر می‌برد وقتی استاد تمام مدت دارد به او می‌پیچد. امیدوار بودم که حالش بد نشده باشد.
    در خلال گوش دادن، کاهو و مخلفات سالاد را شستم. ماست چکیده‌ام را در ظرفی سرامیکی خالی کردم.
    همسرم با خریدهایش که شامل کاهو، خیار، گوجه و نان تست بود به خانه آمد. آن‌ها را به یخچال انتقال دادم و بعد مشغول درست کردن سالاد شدم. بساط ناهار را چیدیم و از خوردنش لذت بردیم.
    بعد از آن تمرین کلاس خودواژه را انجام دادم، اما از هیچ‌کدامشان مطمئن نبودم.
    به نویسنده‌ساز نرفتم چون باید روزی یک ساعت زبان خواندن را به عادت‌هایم اضافه می‌کردم.
    زبانم را خواندم و دلم راضی شد.
    غروب با همسرم چای و شیرینی یزدی خوردیم.
    برای استراحت کمی در یوتیوب چرخیدم و طرز تهیه‌ی رول دارچینی را دیدم. دلم می‌خواهدش. یک روز درستش می‌کنم.
    ساعت هشت، وارد دوره‌ی شعر شدم. نام چند نفر از دوستانم را دیدم و خوشحال شدم. لیلی، مائده و زینب. جلسه‌ی اول را دوست داشتم. مرا به یاد دوره‌ی خودواژه می‌اندازد.

    —فیلم ژاپنی
    بعد از اتمام کلاس، منتظر همسرم ماندم. او هم کلاس آنلاین داشت در خصوص تحلیل داده.
    شام خوردیم و فیلم ژاپنی دیشبمان که نصفه مانده بود را دیدیم (Bring Him Down to a Portable Size).
    فیلم درباره‌ی زن نویسنده‌ای بود که با شنیدن خبر مرگ برادر بزرگش خاطرات ناخوبی را به یاد آورد. او باید به شهر دیگری می‌رفت و خاکستر برادرش را تحویل می‌گرفت.
    داستان فیلم حال خوب‌کن بود. فیلم‌های ژاپنی که دیده‌ام اکثرشان همین‌طور بودند. سکوت و مکث‌های قشنگی دارند. کلامشان تمیز و کوتاه است، عاری از زیاده‌گویی. نمی‌دانم این خوب است یا نه، ولی به سکوت فیلم کمک می‌کند. ظاهر شدن نوشته‌های ذهنی زن در هر گوشه و کناری، مثل دیوار، روی در کمد، روی شیشه‌ی رستوران هتل یا هر جایی، فیلم را برایم جالب کرده بود. نفرت او از برادرش آرام آرام داشت به بخشش تبدیل می‌شد. فیلم نگاه عادی و خنده‌داری به مرگ داشت و کمدی لطیف آن ترس از مرگ را کاملا ناپدید کرده بود.

    آخر شب به دلیل پایین بودن مصرف برق، لباس‌های سفید را درون لباسشویی ریختم تا بشوید و بیدار ماندم تا آن‌ها را روی رخت‌آویز بیاویزم.
    ساعت یک و نیم نصفه‌شب است. می‌نویسم تا یادم نرود چه روز پرکاری داشتم.

    ۱۴۰۵/۰۸/۲۶

  16. گزارش میگ میگ
    نگاه پیرمرد را دیده‌ای روی جلد کتاب «پیرمرد و دریا». 
    می‌خواهی تصور کنی او همان پیرمردی‌ست که ماهی قرار است با خودش ببردش.

    صبح موقع خاموش کردن آلارم گوشی بد چرخید‌ه‌ای و دستت گرفته است.
    به این فکر کردی چقدر دست‌هایت لاجون مانده است.
    کرختی دست‌ پیرمرد را که می‌بینی.
    می‌فهمی نمی‌توانستی تو جای پیرمرد باشی.
    پیرمرد جان سخت بود. تو جان آسانی.

    کتاب را جا گذاشته‌ای توی پایگاه و مانده‌ای ادامه‌ی داستان چه می‌شود.
    می‌ترسی ماهی را بگیرد و قایق تاب نیاورد و غرق شود. آخر گفته بود ماهی خیلی بزرگ است. بزرگ‌تر از قایق خودش.
    نکند ماهی از دست برود.
    نکند پیرمرد در دریا گم شود.
    البته پیرمرد گفته بود گم نمی‌شود. مطمئن بود گم نمی‌شود.
    به او غبطه می‌خوری که گم نمی‌شود. 
    آخر چطور مطمئن است؟

    آزادنویسی می‌کنی می‌گویی بیست و پنج دقیقه مانده تا یک ساعتی که استاد گفته است خلوت کنی.
    خوش به حالت که می‌توانی دقایق را بشماری. پیرمرد روی قایق که نمی‌توانست بشمارد. در حالت خبردار ایستاده بود که ماهی در نرود. نمی‌دانست هم  قرار است کی این کشمکش تمام شود.
    اصلن پیرمرد چطور به خود دید برابر ماهی به آن بزرگی بایستد. او پیر بود و ماهی بزرگ. بیدار مانده بود. مانده بود. خواب شیر ندیده بود یا دیده بود. داشت تلف می‌شد اما نشده بود. دستش به خونریزی افتاده بود. در آب فرو می‌برد و باز بیرون می‌آورد که چیزی نیست که هنوز تکان نخورده‌ام. تو باید قایق را بکشی ای ماهی. بکش که خوب می‌کشی.

    برای پیرمرد دو شب گذشته است و برای تو هنوز یک شب شده که نمی‌گذرد.

  17. سال‌واژه/ فصل‌واژه: حرکت

    کلاس داشتم و کلاس. استاد نوری و تشرهاش که درس بخوانید و من فکر کردم به خودم که هر چه می‌خوانم باز کم است. زنان تمامی ندارد و بارداری و فیزیوپات خواب شبم را ربوده.
    مثل مریمی که می‌گفت شب گذشته خواب دیده استاد شجاعیان امتحان زنان گرفته همه را انداخته.
    این ترم واقعا کابوس شب‌هامان شده.
    استاد گنجی هم شانس ما بازنشست شد. گنجی دومین آدمی بود که حس کردم واقعا مرا می‌بیند. نه پوسته‌ی مرا. واقعا مرا. مائده را.
    نگاه به چشمم که می‌کرد ذهنم را می‌خواند. کاری که حتی خانواده‌‌ام عاجزند.
    همین بود که با وجود تمام بداخلاقی‌هاش بی‌نهایت دوستش داشتم. بداخلاق بود. بچه‌ها «جنگی» می‌گفتند پشت سرش.
    از نظر من اما گنجی بود در پوسته‌ی یک زن جنگی.
    خوشگلم گفتن‌های کنایه‌انگیزش در سرم می‌پیچد و دلم براش تنگ می‌شود.
    رفتن او معادل از دست دادن فرصتی خوب شد در زندگیم.
    عصر با طهورا رفتیم توی شهر.
    طهورا آزمایش داشت و من هم خودم را انداختم بهش. بهانه‌ام همراهی او بود اما پاهام پیاده‌روی لازم. کم کم پیاده‌روی هم اینجوری عادت شد.
    آزمایشگاه نوبت نداشت و باز بی‌هدف راهی شدیم در خیابان‌ها. حوالی ساعت ۴ عصر بود و دکان‌ها بسته. هوا خاکستری‌ای دلچسب و درختان زردِ زردِ زرد.
    پیرزنی ادای خنده‌مان را درآورد و دختری چادری گوشزد کرد مراقب تلفنم باشم و زیپ کیفم شل است.
    خانومی روسری پیچ و میانسال با کمری خم ساعت پرسید و جلوتر مردی عجیب تلوتلو خوران با خودش حرف می‌زد و دستش را توی هوا تکان می‌داد و چشمان گودش داد می‌زد تفریح‌الدود است.
    شهر، پاییز بود. آرام و در جریان.
    یک ساعت بعد با پا درد خوابگاه بودیم.
    نویسنده‌ساز. کمی خواب. کارگاه شعر.
    تجربه‌‌ای جدید برای تازگی روح.
    فهمیدم که چه زیاد بزدلم و وقتش رسیده متتحلیل را بازنشست کنم.
    گاهی تحلیل و تحلیل فقط می‌شود ترس.
    دنبال جسارتم لابه‌لای کلمات.
    فردا روز شلوغی‌ست. جسارت و متتحلیل هم روش.
    https://t.me/ravaanehh

  18. سال واژه: پذیرش
    دو روز است زمان از دستانم می گریزد.
    دیشب بسانِ پریشب غرق در خواب شدم. دلیلی برای فراموش کردن گزارش نیک نمی شود؛ گزارشی که برای من دستاورد های چشمگیری داشت از جمله نظم روزانه، تعهد، نوشتن هر چند کوتاه، یادآوری زندگی و ‌…امیدوارم پایبند بمانم به این وادی و تمام اهداف خود.

  19. سه‌شنبه ۲۶ آبان
    گزارشِ نیک ۱۸۹
    سال‌واژه‌ام تغییر

    لقمانِ حکیم را گفتند:《حکمت از که آموختی؟》گفت:《از نابینایان که تا جای نبینند پای ننهند. عرب گوید:《قَدّمِ الخروجَ قبلَ الولوجِ》
    مردیت بیازمای وانگه زن کن
    دختر منشان به خانه و شیون کن
    گرچه شاطر بود خروس به جنگ
    چه زند پیش بازویین چنگ
    گربه شیر است در گرفتن موش
    لیک موش است در مصاف پلنگ

    لقمان= در داستان‌های عرب لقمان‌ابن‌عاد به طول عمر معروف بوده و گفته‌اند عمر هفت کرکس داشته، در داستان‌ها لقمان را مردی سیاه می‌دانند که برده و بنده بوده و خواجه‌اش شیفته‌ی حکمت او شده است و داستان‌هایی به او نسبت می‌دهند.
    امثال‌و‌حکم یکی از انواع ادب است که سابقه‌ای دیرین دارد. کتاب امثال‌سلیمان  و کتاب حکمت‌سلیمان منسوب به سلیمان‌ابن‌داوود جزئی از تورات است. هومر شاعر یونانی و آرشیلوک، ازوپ، استزیکور، آلسه و هزیود از مثل‌گویان قدیم یونانند. داستان زندگی *ازوپ* بسیار شبیه به قصه‌ی لقمان ماست.

    ازوپ بنده‌ای زرخرید بود. یکی از خواجگانش او را به واسطه‌ی حکمت و دانشی که داشت آزاد کرد و در دربار کرزوس پادشاه لیدی قرب و ارزشی یافت، لیکن در یونان گرفتار محنت هایی شد.

    قدم الخروج قبل الولوج= خارج شدن خویش را پیش از داخل شدن پیش بینی کن.

    شاطر= معنی اصلی آن متصف به زیرکی و خباثت است پس از آن در معنی چابک و زرنگ و پهلوان ملازم خدمت به کار رفته است.
    باز= مرغ شکاری که آنرا باشه نیز می‌نامند و شاید باز در اصل وازا باشد که مصدر اوستایی آن واز به معنی پرنده است. در عربی آن را بازی می‌گویند و بر بزاة، بیزان و ابواز جمع می‌بندند. پادشاهان و امرا با این مرغ شکاری صید می‌کردند و کسانی را به تربیت و نگاهداری این مرغان می‌گماشتند و هر یک از آنان را بازدار و در ترکی قوشچی می‌نامیدند.
    گلستان سعدی، شرح دیباچه

  20. برایت بگویم از امروز. از روز. فهرست‌وار:

    ➖پیاده‌روی با خار و مادر خود که بد چیزی نیست و چیزی‌ست تقریبن در حد گه خوردن.
    ➖شامی خوش‌مزه و ناهاری خوش‌مزه‌تر نمودن تناول.
    ➖«سرزبان» و «نویسنده‌ساز» را با ذهنی گرسنه به رگ زدن. تمرین شنیدن و کار دیگری نکردن و البته با «نویسنده‌ساز» ناهار زدن یا برعکس، «نویسنده‌ساز» را دورچین ناهار خود کردن.
    ➖ثبت‌نام کارگاه‌یی ریشه‌یی: خودگفت.
    ➖رسیدن به پایان وبینار «گفت‌وساز» و چکه‌یی روی مریم آبراهیمی را دیدن.
    ➖حضور در اولین‌ جلسه‌ی پانزدهمین دوره‌‌ی شعر و آشنایی با پنجره‌ی شاعری و چهار تمرین پایه‌.
    ➖هم‌نویسی و هم‌کوشی با برادران: احمدی و اعظمی و برگی. برون‌ریزی فکری و عاطفی در آزادنویسی و نوشتن فهرستی بلندبالا از پرسش‌ها.
    ➖امروز هم دریافت تبریکی از دوست در ١٩ روز مانده به تولد.
    ➖ادامه‌ی مسئولیت‌های خود شدن در پشتیبانی مدرسه نویسندگی.
    ➖ضبط دو روزگفتار و بداهه‌پردازی.
    ➖چکه‌گفت‌وگو و بوس کوچولویی از رفیق خود.
    ➖ساعت دو خروس‌داد، روز خود را فهرستن که اگر مامان خود بود، می‌گفت تو که می‌خاستی این را بخوری، سر شب می‌خوردی.

  21. چند روزی هست کارهام و روتینی که داشتم اصن طبق برنامه ریزی هام پیش نرفته.
    امروز بنی هم رفت نمی‌تونست پیشم باشه مجبور شدم بازم ازش دور بشم.
    دلم گرفته و عصبانی بودم ولی خب آروم تر شدم و شاید ساده به نظر بیاد ولی چیزایی که دارم و اتفاقات خوبی که این چند وقت در میان همه اون سختی‌ها برام افتاده مرور کردم. حالم بهتر شد.
    دیشب هم گزارش نیک ننوشتم راستش این روزا رو یه جوری فقط می‌گذرونم.
    فکر می‌کنم نزدیک اون دوره خاص در ماه هم هستم برای من pms شبیه به افسردگی کامله.
    دیشب یه کوکی خوشمزه برای اولین بار درست کردم و فهمیدم چقدر شیرینی پختن در کنار هزاران علایقم دوست دارم.
    طمعش محشر شد البته پودرش آماده بود.
    امروزم غذا پختم.سریال دیدم.با بنی بازی کردم.
    از خودم راضی نیستم یعنی از عملکرد این روزام ولی شایدم توی شرایطی که دارم زیادی به خودم سخت می‌گیرم و طوفانی شروع می‌کنم بعدش ادامه دادن سخت میشه اصن ادامه دادن برام چالش شده.
    فردا جلسه چهارم از tdcs هست و نوروفیدبک میرم بخوابم.

  22. نیکِ چه گزارشی؟
    هوای امروز؟ یادم نیست. پاییزی بود. توقعی غیر این داری؟
    سه‌ کلاس داشتم. گوش کردن بود و جزوه‌نویسی. صبوری کردم. خسته شدم. این شد که سرزبان و نویسنده‌ساز را زمین گذاشتم. چه‌ کار زشتی. چاره‌ای نبود. کم‌خوابیدن این مکافات را هم دارد. استاد طنزنویسی می‌گفت بخوانید. بخوانید. اگر شاعران و نویسندگان ما نبودند، ایران ما از اینی که هست، به مراتب بدتر می‌شد. حوصله نداشتم. اما پیوستگی رها نشد. کمی ویدئو هم درباره‌ی این عادت سازنده دیدم. بالاخره تماس گرفتم با زن‌دایی. پدرش فوت شده. مامان گفت بزرگ‌ شده‌ای و ازت انتظار می‌رود. روی احوال‌پرسی و تسلیت‌گویی را نداشتم. آخر زن‌دایی بیمار است. سرطان سینه دارد. حال مادرش را هم پرسیدم و تسلیت گفتم. بزرگ شدن هم دشوار است. به هم‌اتاقی‌ها و دوست هم‌کلاسی، «چرخ زندگی» را معرفی کردم. در وبیکارهای سرزبان، شیما صادقی از این چرخ برایمان گفت. ابعاد مختلف و معمول زندگی انسان‌ها در این چرخ آمده. هرکدام هم روی کیفیت زندگی تاثیر می‌گذارند. تاجایی که بتوانم این چرخ را به بقیه نشان می‌دهم. شاید زندگی کسی تغییر کرد. با وجود بی‌حوصلگی نشستم پای کارها و معجزه شد. این پیوستگی را دوست دارم. امن‌ترین جای دنیا برای من، پشت میز تحریر است. پس دلیلی ندارد این پیوستگی رها شود. با دوست عرب‌زبانم به مسائل مختلفی گریز زدیم. شعری از نزار قبانی را خواند. چه سعادتی که یک عرب‌زبان برایت شعر عربی بخواند. آن هم زنده‌ی زنده. احساس می‌کنم مهم‌ترین نگرانی این‌ روزهایم، امشب رفع شد. امید که همین‌طور باشد. یادداشتی نوشتم و در کانال منتشر کردم. حالا هم که مشغول نوشتن اینم. خداکند فردا روز خوبی باشد.

  23. امروز صبح را با پنج دقیقه، دو دقیقه دیگه بیدار می‌شوم، پنج دقیقه به هفت. شوفاژ خاموش است و لامپ هم روشن نمی‌شود. برق رفته. همان دم برق می‌آید. آب اما هر خر می‌کند و دیرتر می‌آید. با آب معدنی دست و روی می‌شویم. آماده می‌شوم و می‌روم کلاس. پنج دقیقه بعد استاد می‌آید. سر کلاس جلو می‌نشینم و جواب سوال‌های استاد را می‌دهم. محاسباتی‌ها و یک سوال دیگری که استثناً از ما جواب می‌خواهد. اینقدر با تردید و بدون سخن نگاهم می‌کند که ثانیه‌ای شک می‌کنم. اما خب، درست گفتم دیگر. همین است جواب. دقیقه‌ای بعد می‌گوید همان است جواب. این رایج‌ترین اشتباهی است که بچه‌ها توی امتحان می‌کنند. قول می‌دهد که هشتاد درصد کلاس ما هم اشتباه می‌نویسند. استاد پیفه عجیب‌ترین آدمی‌ است که دیده‌ام. ربات می‌ماند. قابل پیش‌بینی نیست. نمی‌دانی در ذهنش چه می‌گذرد. خوابم می‌آمد سر کلاس. بعدش رفتیم پیش آقای مرتضویان، مسئول IT چغلی استاد اقتصادی‌ها که هفته پیش با ما نامهربان صحبت کرده و مبادی آداب رفتار نکرده بود. بعدش هم کار داشتیم هر کدام و نماندیم که تمرین کنیم. آمدم اتاق. با یاسمن صبحانه و چای خوردیم. گپ زدیم. سبزی‌ها را پاک کردم. فیلم نگاه کردم این حین. از دیروز کل زندگی‌ام را پک کرده‌ام. از خرما و رطب بگیر تا دان کردن انار و لوبیا. امروز هم قال سبزی‌ها را کندم. یاسمن خوابید و مرا هم خوابی به خود بلعید. دوازده و نیم. تا دقیقه‌ای مانده به دو خواب بودم. بیدار شدم، غذا خوردم و ساعت چهار باز خوابم گرفت‌. همه‌اش می‌خواستم درس بخوانم و نمی‌توانستم. از دق دلی خواب‌های بی‌حاصلی که در طول هفته دارم، این دو روز آخر خوابم بیشتر می‌شود. پنج و بازده دقیقه بیدار شدم. یک ربع آماده شدم و پنج و نیم سر کلاس بودم. یکهو تصمیم گرفتم ردیف دوم بشینم کنار ستایش. خیلی جلو بود. پسرا ردیف جلو نشسته بودند. یک ساعت کلاس در توضیحات و پرسش و پاسخ‌های آسانی گذشت. بحث درمورد پروپوزال بود. نیم ساعت آخر،پریا و نگین پشین سرمان داشتند می‌خندیدند، با صحبت‌های استاد و مثال‌های خنده‌دارش و خنده‌های اینها، ما هم خودمان گرفته بود. استاد نگین را صدا زد که سوالی بپرسد. پنج دقیقه رو به نگین داشت حرف می‌زد و توضیح می‌داد، آخر هم هیچ‌کدام نفهمیدیم سوالش چیست و در این بین اینقدر خندیدیم که هر لحظه منتظر بودم استاد یچیزی بگوید
    اما نگفت و باز در طول صحبتش با تیکه‌ای به عمه‌ها پراند، خندمان ده برابر شد. من یکی که داشتم زمین را گاز می‌زدم. دیگر از پنهان کردن خنده گذشته بود، داشتم میمردم که خنده را، سایلنتی ادامه دهم. آخر کلاس هم درمورد میانترم صحبت کردیم و هنوز خنده‌مان خشک نشده بود که افتادیم به مخالف بودن بچه‌ها برای تایم امتحان. ترم‌ بالایی‌ها و چند نفر از ما می‌گفتیم هفته بعد باشد، باقی بچه‌های کلاسمان می‌گفتند نه که ما دو هفته دیگر امتحان درس‌های پیله را داریم. ترم بالایی‌هامان می‌گفتند پیفه که هر جلسه می‌پرسد، خواندن نمی‌خواهد و اینها می‌گفتند مگر ما برای پرسش‌هایش می‌خوانیم؟ بعد او می‌گفت وقتی نمی‌خوانی، خب نمی‌خوانی دیگر، برایت چه فرقی داره که هفته بعد باشد یا یک ماه بعد؟ داستان تا آنجا ادامه داشت که یکی از بچه‌ها برگشت گفت نه استاد من امتحان اخلاق دارم و کلاس ترکید از خنده. استاد هم خنده‌اش گرفته بود که این همه مخالفت بخاطر امتحان اخلاق؟ توی کلاس خنده‌ای جریان داشت، همهمه زیادی توی کلاس برپا بود و این میان، استاد هم داشت حضور و غیاب می‌کرد. محتوای این کلاس، امروز شبیه خواب‌هایم شده بود، تمام نشدنی و نامرتبط. آخر قرار شد هفته بعد ازمان امتحان بگیرد. از آن یک نفر هم بعدا. استاد نمی‌خواست چیزی را تحمیل کند.
    بعد از کلاس با رویا و زینب، ترم بالایی‌هامان که تازه همدیگر را شناخته بودیم، گپ زدیم. درمورد استادها چند باری ازشان پرسیده بودم. دم در دانشکده ایستاده بودیم و داشتیم درمورد کلاس و کشمکش توی کلاس صحبت می‌کردیم. خیلی خوشم آمده بود از بچه‌ها. ترم آخرشان بود. ناراحت بودم دارند تمام می‌کنند. همینطور گپ زدیم و آمدیم تا روبه‌روی سایت خشنودی. یک ربعی ایستاده بودیم داشتیم درمورد بچه‌ها و کلاس‌ها مان گپ می‌زدیم. از استاد مرادخانی و دکتر رضایی گفتم. حرف‌هامان ادامه داشت و تمام نشده بود که بچه‌ها پرسیدند می‌روم امشی حسینیه یا نه. گفتم اگر بردباری نباشد آره. گفتند نیست. خدافظی کردم و رفتم اتاق. غذا خوردم. لباس عوض کردم. و رفتم حسینیه.
    -روی منبر، حسینه‌ی دانشگاه نشسته‌ام. رویا به من گفته بود بیایم و هنوز خودش نبود. شماره‌اش هم خاموش است. می‌کشمش. مداحی دارد پخش می‌شود. تقریبا خلوت است حسینه. بچه‌هایی هم که هستند یا مشغول انجام کارهای مراسم‌اند و از خدام، یا هم الباقی بچه‌ها سرشان توی گوشی است. دارند با هم گپ می‌زنند. حاج آقا سخنرانی کرد. رویا اینها آمدند. مداح، دعای توسل و روضه خواند. روضه‌ی حضرت زهرا و حضرت رقیه خواند. بعدش چای خوردیم و زدیم بیرون. آمدیم سمت خوابگاه و همین چند دقیقه راه، اینقدر مکالمه‌مان جالب بود و اطلاعات رد و بدل کردیم که بچه‌ها کلی اصرار کردند بروم اتاقشان و من هم رفتم. خیلی خوشم می‌آید ازشان. حس خوبی می‌گیرم ازشان. رفتم اتاقشان و کلی گپ زدیم. اطلاعات‌ها که در و بدل کردیم. سالها باید سر پل صراط بایستیم و جواب این غیبت‌های شبانه خوابگاهی را بدهیم. من خانه اصلا غیبت نمی‌کنم، دانشگاه اما نمی‌شود. البته ما که غیبت نمی‌کنیم، فقط باید اطلاعات را رد و بدل کنیم. کاش پارسال مجازی نمی‌شد و زودتر بچه‌ها را می‌شناختم.
    این روزها هر بار که بیرون می‌روم، ناز دخترکی هست که ازم تعریف کند. خیلی‌ها درمورد استایلم می‌گویند که خوش پوشم. یک سری‌ها می‌گویند زیبا شده‌ام. اینقدر ناز و از صمیم قلب می‌گویند که به آنی، لبم از خنده کش می‌آید و قربان صدقه‌شان می‌روم. خیلی زیباست که زیبارویانی به این قشنگی، به نظرشان زیبا بیایی و ازت تعریف کنند. اصلا درود به خانم‌ها و زیبایی‌هاشان. یکی‌شان همین رویا. زینب و فاطمه زهرا هم همینطور. امشب چند بار بهم گفتند. نانازها.
    آمدم اتاق. غذا خوردیم. گپ زدیم. و حالا دیر وقت برای خوابی که باید ساعت شش تمام شود.‌ خدانگهدار.
    راستی، امروز هم بهتر از دیروز بود. فردا هم روز بهتریه. پس تا فردا.

    #روزمره
    روز واژه: روان‌خنده (حالتی که در آن به سادگی، به کوچکترین اشاره‌ای، در حد مرگ می‌خندی.)
    تاریخ: ۲۶ آبان ماه ۱۴۰۵
    لوکیشن: سرما، امتحان، دوستی

  24. بیشتر خواندم و بالاخره جنگنامه غلامان به اتمام رسید. شاید به سراغ دایی وانیا بروم.
    کلمه‌برداری و آزادنویسی.
    می‌پرسم از خویش که امروز در کدامین وادی از خیال پرسه زدی؟ و پاسخ می‌دهم شعر. درست است برخی از سطرها در عین فشردگی کلماتْ دنیایی هستند برای خودشان، دنیایی از صداها و قاب‌ها و رنگ‌ها. کار امروزم پرسه بود و پرسش این مهم که چگونه می‌توان با چند واژه دنیایی خلق کرد؟ دنیایی نو و بدیع؟
    و اینک پاره‌شعر امروز از عطار:
    نه از تاریکی ره نومید شو
    نه ز نورش هم بر خورشید شو

  25. 26/08/1405
    گزارش نیک 189♥️🐌
    سال واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: ده از ده

    داستان
    کارهای امروز
    امروز به داستان صوتی «خواب‌آلود» نوشته‌ی «آنتوان چخوف» گوش دادم. این داستان را از کتاب صوتی «آنتوان چخوف (شش داستان و نقد آن)» انتخاب کردم. داستان با جمله‌ی «شب است.» شروع می‌شود. جمله‌ای کوتاه که فضای شبانه‌ی داستان را شکل می‌دهد. داستان مدام میان خواب و بیداری در نوسان است. وارکا، دختری سیزده‌ساله است که در خانه‌ی ارباب کفاشش زندگی می‌کند. وظیفه‌ی تکان دادن گهواره‌ی کودک ارباب و انجام کارهای خانه بر عهده‌ی اوست. کودک مدام گریه می‌کند و وارکا خواب‌آلود است. بیشتر داستان در کنار گهواره می‌گذرد و در میان آن، گذشته‌ی وارکا را در خواب‌ها و رویاهایش می‌بینیم. از بیماری و مرگ پدرش گرفته تا اتفاقاتی که بر او گذشته است.
    ذهن وارکا نیمه‌هوشیار است. آدم‌هایی که در خواب می‌بیند، نشان‌دهنده‌ی آرزوی او برای خوابیدن هستند. ابرها و زاغ‌هایی که جیغ می‌کشند هم انگار یادآور فریادهای کودک‌اند. وارکا در میان دستورهای ارباب و همسرش و فشار بی‌خوابی، گاهی بی‌دلیل می‌خندد. انگار دیگر نمی‌تواند واقعیت را از خیال تشخیص دهد. سرانجام، از شدت درماندگی، کودک را در گهواره خفه می‌کند و خودش به خوابی عمیق فرو می‌رود.
    وجود نقد داستان در کنار نسخه‌ی صوتی، خواننده را از جست‌وجوی جداگانه برای پیدا کردن نقد بی‌نیاز می‌کند. داستان‌های «گریشا»، «خواب‌آلود» و «وانکا» در این مجموعه درباره‌ی کودکان هستند. چیزی که در داستان «خواب‌آلود» برایم جالب بود، رفت‌وآمد میان واقعیت و رویا بود.
    کارهای روزانه
    صبح امروز به خواب و دورکاری گذشت. هماهنگی آزمایش‌های ادواری کارخانه و آزمایش‌های بدواستخدام راننده لیفتراک جدید را انجام دادم. برای ادای نذری که با خواهرم داشتم به قطعه‌ی شهدای بهشت زهرا رفتم. شب چند ریلز در مورد خودشناسی و بالا نگهداشتن انرژی گوش کردم. نکته‌ی جالبی که در ریلزها یاد گرفتم این بود که سپاسگزاری برای نداشته‌ها از سپاسگزاری برای داشته‌ها بسیار مهم‌تر است.
    سپاسگزاری
    سپاسگزارم برای نوشتن گزارش نیک، استاد شاهین و دوستان خوب اهل نوشتن.
    سپاسگزارم برای دورکاری که من را از رفت و آمدهای روزانه راحت کرده‌است.

  26. سر صبح صفحات صبح‌گاهی نوشتم. تلاش کردم خابی که دیده بودم را به یاد بیاورم، اما نشد. انگار تکه‌هایی بود که هیچ‌جوره نمی‌شد جمع کرد و کنار هم نشاند.
    بعد از مدت‌ها کمی پیاده‌روی کردم. رودخانه دوباره پر از پرنده‌های سفید شده بود که تمام پهنه‌ی آب را گرفته بودند.
    امروز در در نویسنده‌ساز تصمیم مهمی گرفتیم. که فردا دو ساعت بی‌وقفه، بی‌هدف بنشینیم و هیچ‌کاری نکنیم البته غیر از نوشتن. به‌گمانم تجربه‌ای جالب باشد، دست‌کم برای منی که اغلب ساعت‌های روز در حال انجام کاری هستم.

  27. سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵

    گزارش نیک 🌱
    سال‌واژه‌ام: آفرینش

    از دیشب بی‌قراری می‌کند.

    همین حالا سینه‌ام را مکید و چشم‌هایش بسته شد. او را به‌صورت عمودی در بغلم نگه داشتم. آرام کمرش را ماساژ دادم. حدود پانزده دقیقه همین‌طور لمسش کردم تا آرام گرفت و خوابید.

    دیشب از شدت بی‌قراری‌هایش خسته شده بودم. گاهی اشک می‌ریختم و گاهی به دنبال راه‌حلی می‌گشتم تا آرامش کنم.

    مادر شدن خیلی سخت‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم. معده‌اش اذیت بود و مدام دوست داشت به بغلم بچسبد و شیر بخورد. از طرفی می‌دانستم شیر خوردن زیاد هم ممکن است رفلاکس و دل‌دردش را بیشتر کند.

    گاهی احساس درماندگی می‌کنم.

    به مامان نگاه می‌کردم که بدون خستگی، پا به پای من و لیلیا بیدار بود. به اینکه وقتی او رفت، چه کار کنم. بعد خودم را دلداری می‌دادم که شاید بعد از چهل‌روزگی، بی‌قراری‌های دخترم کمتر شود و اوضاع بهتر شود.

    طاقت گریه‌اش را ندارم. با خودم می‌گویم ای کاش بچه‌ها زبان داشتند و می‌توانستند نیازهایشان را بیان کنند.

    دیشب، همان‌طور که توی بغلم بود و شیرش می‌دادم، به لاک ناخن‌های پاهایم نگاه کردم. خیلی وقت بود که مرتبشان نکرده بودم. چقدر این روزها خودم را فراموش می‌کنم.

    ساعت نزدیک پنج‌ونیم صبح بود که مامان برای خواندن نماز صبح از اتاق بیرون رفت. لیلیا سینه‌ام را پس زد و او را توی بغلم گذاشتم تا آرامش کنم. همین که بغلش کردم، خمیازه‌ای کشید و چشم‌هایش بالاخره بسته شد.

    با نهایت صبوری و آرامش، کشان‌کشان خودم را به گهواره‌اش رساندم و خواباندمش.

    با اینکه خیلی گرسنه بودم، خستگی اشتهایم را کور کرده بود. حالا فقط می‌خواستم بخوابم.

    ساعت یازده‌ونیم صبح بیدار شدم. لیلیا تازه داشت بیدار می‌شد. خوشبختانه بعد از اذان صبح خوابش عمیق می‌شود و چند ساعتی می‌خوابد. از دکتر پرسیده بودم و گفته بود در هفته‌های اول اشکالی ندارد و بهتر است بیدارش نکنیم.

    خیلی سریع به دستشویی رفتم و صورتم را شستم. باید قبل از شیر دادن به لیلیا صبحانه می‌خوردم تا جان بگیرم، ولی فرصت نمی‌شد. او حالا بیدار و گرسنه بود.

    جایی خوانده بودم مادر شدن شغلی تمام‌وقت است و هیچ‌وقت استراحتی ندارد. واقعاً همین‌طور است. وقتی سر کار می‌روی، ساعتی برای فراغت داری، ولی وقتی مادر می‌شوی، تمام‌وقت باید در خدمت کودکت باشی.

    لیلیا آرام در گهواره خوابیده. چقدر دوستش دارم. با تمام سختی‌هایی که مادر شدن دارد، لحظه‌ای به زندگی بدون او فکر نمی‌کنم. همیشه باارزش‌ترین چیزها سخت به دست می‌آیند. بچه‌داشتن هم همین است؛ پر از لحظات شیرین است. شیرینی‌ای که همراه با سختی‌ست.

    سر ظهر، لیلیا را داخل هال روی دستم چرخاندم. تابلوهای نقاشی‌ام را با دقت نگاه می‌کرد. برایش همه تابلوها را توضیح دادم.

    مثلاً تابلویی داشتم از مادری که دخترش را در آغوش گرفته بود. گفتم: «لیلیا، این نقاشی را درست یک ماه قبل از اینکه توی رحمم قرار بگیری تمام کردم. بعد از تمام شدنش، دلم دختر می‌خواست. تو را از خدا خواسته بودم. یک روز که بزرگ شدی، عکس تو را هم خواهم کشید، عزیزکم.»

    بعد، در گوشه دیگر هال، تابلوی پدرش را نشانش دادم. گفتم: «این عکس بابایی را خیلی قبل از اینکه تو به دنیا بیایی کشیده بودم. این هم عکس مامان‌بزرگ من و بابایی است. همیشه دوست داشت بچه من و سعید را که هر دو نوه‌اش بودیم، ببیند. حیف که عمرش به دنیا نبود. الهی تو عمرت دراز باشد، عزیز مادر.»

    و قاب عکس لیلیا؛ کادوی خاله سودا. گفتم: «این خودتی دخترکم. اینجا توی رحمم بودی، مامان. چقدر با دیدن عکست رؤیاپردازی می‌کردم.»

    لیلیا هیچ نمی‌گفت و با دقت نگاه می‌کرد.

    بقیه فکر می‌کنند بچه سیزده‌روزه چیزی نمی‌داند، ولی من تصور دیگری دارم. او از وقتی توی شکمم بود، همه‌چیز را می‌دانست. حالا هم می‌داند. گاهی فکر می‌کنم از من هم بیشتر می‌داند.

    نوع نگاه کردنش، حرکاتش، همه‌چیزش بیشتر از سنش به نظر می‌رسد.

    مثلاً یکی دو بار دیدم که از حالت خوابیده به پشت، به پهلو می‌شود! یا وقتی شیر نمی‌خواهد، با دو دستش سینه‌ام را به سمت عقب فشار می‌دهد. وقتی با او حرف می‌زنم، لبخند می‌زند. گاهی سینه‌ام را از دهانش بیرون می‌آورد و خودش آروغ می‌زند، بدون اینکه بخواهم آروغش را بگیرم.

    دیشب که صدای جاروبرقی را پخش کرده بودم، مامان می‌گفت در دلش دارد مسخره‌ات می‌کند. می‌گفت: «تو که در کل دوره بارداری‌ات یا در کلاس نویسندگی بودی، یا کلاس نقاشی، یا کتاب صوتی گوش می‌دادی و یا پادکست، توقع نداشته باش دخترت با صدای جاروبرقی آرام شود! او حالا فهمیده‌تر از این حرف‌هاست.»

    حالا کنارم خوابیده. توی گهواره سفیدش. می‌خواهم قبل از بیدار شدنش لاک ناخن‌های پاهایم را درست کنم. همین که از فرصت استفاده کردم و گزارشم را نوشتم، خوشحالم.

    وقتی خوابیده، گاهی دوباره همان زهرای سابق می‌شوم.

    مامان صورتم را می‌بوسد. می‌گوید: «دختر کوچولوم.»

    لیلیا صدای غرغر کوچکی با دهانش درمی‌آورد. مامان می‌گوید: «خب باشه، حسودی نکن. تو دختر کوچولوی مامانتی. مامانت دختر کوچولوی منه.»

    و هر دو می‌خندیم.

    یک روز دلم برای همین روزها تنگ می‌شود. یک روز که دیگر مامان کیلومترها دور شده و من مانده‌ام و لیلیای کوچکم.

    بالاخره لاک ناخن‌هایم را ترمیم کردم، به حمام رفتم و کمی سرحال شدم.

    لی‌لی کوچولویم بعد از دو روز اذیت شدن، بالاخره شکمش آرام گرفت و توانست مدفوع کند. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یک روز برای پوشک کثیف و آروغ زدن دخترم خوشحالی کنم. فقط مادرها این موضوع را درک می‌کنند.

    سرشب لیلیا را حمام کردیم. البته من هنوز از حمام کردنش می‌ترسم؛ آن‌قدر که تکان می‌خورد! مامان گفت توی اتاق حمامش کنیم. شوفاژ را روشن کردیم و دو تشت آب گرم گذاشتیم. بدنش را با شامپو بچه شستیم. حالا دخترم بوی گل می‌داد. لیلیوم من.

    ساعت نه‌ونیم، بابایی از سر کار آمد و مستقیم رفت دخترش را ببیند. لی‌لی حالا کمی سرحال شده بود و دست‌وپا می‌زد. سعید با او حرف می‌زد و لیلیا با دهانش صداهایی درمی‌آورد و تکان می‌خورد.

    یک لحظه لبخند زدم. به این فکر کردم که بالاخره یک روز یاد می‌گیرد به بابایی بخندد و با او حرف بزند. یک روز، نزدیک آمدن پدرش، لباس‌های خوشگل تنش می‌کنم و او چهاردست‌وپا به استقبال بابایی می‌رود.

    ساعت دوازده‌وهجده دقیقه است. امشب لیلیا آرام گرفته و خوابیده. چند بار زیر سینه‌ام خوابش گرفت. از فرصت استفاده کردم و برای مهمان فردا دسر درست کردم.

    احساس می‌کنم حال بهتری دارد و قرار است شب آرام‌تری داشته باشیم.

    هنوز نوشته‌ام را تمام نکرده‌ام که صدای گریه‌اش بلند می‌شود. مثل اینکه امشب هم از همان شب‌هاست!

    همستر زیاده‌گو می‌گوید:

    امروز روز بهتری داشتی. دل‌درد لیلیا بهتر شد و دخترکت راحت‌تر خوابید. فردا هم رفیقت را بعد از مدت‌ها می‌بینی. حالا وقتش رسیده که به لیلیا برسی. از فرصت استفاده کن و همین که خوابید، بخواب.
    https://t.me/zahraghasemi_channel

  28. گزارش‌نیک ۱۴۰۵/۸/۲۶
    صبح امروز آفتاب نیامده با سردرد‌های ضربان‌دار از خواب بیدار شدم. دردی که سالهاست با من آشناست. هراز چند‌گاهی حالی می‌دهد و آرام می‌گیرد. سردردهای مکرر مدتها میگرن تشخیص داده شد. درمانش، مسکن و استراحت بود و نورگریزی. کم‌کم اما سردردهایم، بیشترشد و وقتی به هارت‌و‌پورت‌هایش توجهی نکردم، تغییر موضع داد و شد علامت فشار خون بالا و شبه سکته. چند سال قبل در بخش مراقبت‌های ویژه‌ی قلبی « سی‌سی یو » بستری شدم . بار دوم خودی بیشتر نشان داد و با ضرب‌شستی محکم‌تر نوازشم کرد. با آنژیوگرافی رگ‌های قلبم را باز کردند.
    پانزده سالی هست که این درد و مرگ خاموش در سکوت با من‌ست و دل کندن از من برایش سخت. بعضی وقت‌ها با بی‌توجهی من دلخور می‌شود. بهانه می‌گیرد و من را راهی بیمارستان می‌کند. با تزریق دارو دوباره دلش را به دست می‌آورم و آرام می‌گیرد. به همزیستی رسیده‌ایم دیگر. تا کی؟ حتما تا ایستگاه آخر…
    کلاس «شعر» امروز را از تخت «شماره‌ی‌۳» اورژانس شروع کردم. سرم به دست خوابیده‌ام روی تخت تا دارو اثرش را بگذارد. شعرهای جزوه‌ی کلاس را می‌‌خوانم یکی از یکی دلنشین‌تر. قلم “بهمن فرسی” را دوست دارم.
    تنِ خاک یکی‌ست
    و فردا
    تنِ من خاک‌ست
    و تو را
    هرجا به خاک نشانند
    در آغوش من
    خواهی بود
    سردردم کمی آرام گرفت. فشارم کنترل شد و از درمانگاه مرخصم کردند.
    شبتان نیک

  29. – فاصله‌ی قهوه‌ی جانانه‌ای که صبح خوردم با نسکافه‌ی بعدش به یک ساعت هم نرسید، اینگونه خرابم. یادم باشد فردا دم ظهر قهوه‌ی ترک دم کنم، البته اگر پیدایش کنم.

    – امروز واقعن داشتم غش می‌کردم از خستگی، خواستم وسط روز پانزده دقیقه چرت بزنم که دو نفر در همان زمان زنگ زدند. من هیچوقت نتوانستم به چرت‌های کوتاه وسط روز دلخوش باشم، چون خیلی سخت خوابم می‌برد، یا اصلن نمی‌برد، گاهی هم که اینطور می‌شود.

    – با پدر حرف زدم، قرار است پلکش را عمل کند. فعلن گل‌مژه‌ای قدیمی را برداشته تا به مرحله‌ی عمل برسد. تصور می‌کنم اوضاع دیدش خیلی بهتر شود. البته به خاطر سال‌ها رانندگی دوربین بی‌نقصی دارد، اما چشمش خسته می‌شود از افتادگی پلک.

    – ایده‌ای برای یک یادداشت به ذهنم رسید اما فرصت نداشتم بنویسم. خواب جالبی هم دیده بودم دیشب که باز فرصت نکردم بنویسم و از چنگم رفت.

    – هر لحظه، همه جا، در هر حال به یادت هستم.

    – پروردگارا، بار خستگی‌ را از دوش ما بردار تا نفس تازه کنیم و بار عشق برداریم.

    – الهی شکرت…

  30. گزارش نیک | سه‌شنبه بیست‌وششم آبان‌ماه ۱۴۰۵

    سال‌واژه‌ام: جسارت

    چند روزی است که دوباره صبح‌هایم را با نوشتن یادداشت‌های صبحگاهی شروع می‌کنم و در کنار آن، تمرین‌های یوگا برای آزمون سطح شش را از سر گرفته‌ام. انگار بعد از مدتی دوری، دارم آرام‌آرام به قرارهای قدیمی‌ام با خودم برمی‌گردم.

    امروز اما بدنم یادآوری ناخوشایندی برایم داشت. با یک حرکت نادرست، گردنم درد گرفت و تازه متوجه شدم در این دو ماهی که از ورزش دور بوده‌ام، چقدر بدنم خشک و کم‌تحرک شده است. آساناهایی که تا همین چند ماه پیش برایم به سادگی آب خوردن بودند، حالا حتی در حد معمولی هم از پسشان برنمی‌آیم. فاصله افتادن میان تمرین‌ها، خودش را بیشتر از چیزی که تصور می‌کردم نشان داده است. شاید باید بپذیرم که بازگشت به نقطه قبلی، با عجله ممکن نیست.

    از امروز مدیتیشن را هم به برنامه‌ام اضافه کردم. تجربه خوشایندی بود و بعد از آن احساس رضایت و آرامش داشتم. البته روزم چندان هم خلوت نبود. مهمان ناخوانده‌ای داشتم که تا ساعت چهار بعدازظهر وقتم را گرفت. بعد از رفتنشان، کمی با آرتین بازی کردم و خودم را برای وبینار نویسنده‌ساز آماده کردم.

    در وبینار، نوبت به تمرین کلمه‌نویسی رسید. وقتی کلمه‌هایی را که امروز نوشته بودم با نوشته‌های هفته‌های قبل مقایسه کردم، چیزی توجهم را جلب کرد. انگار در این یک ماهی که کمتر نوشته بودم، ذهنم از کلمه‌های خشن و خشمگین پر شده بود. کلمه‌هایی که حالا بی‌دعوت روی کاغذ آمده بودند. نمی‌دانم این خشم از کجا جمع شده بود، اما دیدنش برایم جالب بود. شاید نوشتن فقط ثبت آن چیزی نیست که در ذهن داریم، گاهی راهی است برای دیدن چیزهایی که خودمان هم از حضورشان خبر نداریم.

    در ادامه وبینار، شاهین کلانتری دوباره از هدف روز گفت. همان چیزی که مدتی است برای خودم تعیین کرده‌ام و سعی می‌کنم به آن پایبند بمانم. شنیدنش برایم یادآوری دوباره‌ای بود که قرار نیست همیشه همه‌چیز مطابق میل من پیش برود، اما می‌توانم در میان شلوغی روز، برای چیزی که انتخاب کرده‌ام جا باز کنم.
    https://t.me/MashgheBodan

  31. شوخی می‌کنم اما حریم‌ تو نزد ابن جوان محفوظ است

    شاهین عزیز
    در کلاس‌ها و نشسته‌ها. این جمله‌ها را دیدی نه؟
    شاهین جونم سلام چطوری/ قلب قرمز.
    شاهین جونم هنوز شیرازی؟/ قلب‌های قرمز.
    شاهین جونم امروز چطوری ؟ / قلب‌های قرمز

    شاهین جونم اشکالی ندارد جون‌دل/قلب‌های قرمز
    این‌ها و‌ بیشتر از این‌ها در آینده نزدیک. محصول ذوق‌زدگی عاطفی است. حالا که «عاطفه» لنگش آمد وسط. بگذار بگویم در مروداتم با اطرافیان هنوز می‌لگم.در حیرتم که زور عاطفه می‌چربد به چیزهای دیگر . نمی‌دانم می‌شود گفت سلطه‌‌ی عاطفی یا دقیق نیست و جاری بر زبان عامه. فکر کنم . شناخت جهان عاطفه‌هم جزو آخرین آموخته‌هایم در موارد دیگر است. داشتم می‌گفتم نشسه‌های تو در طول روز. قدری طراوت می‌پاشد به تنم. امسال هم حس کردم می‌شود دوستی من با تو می‌‌تواند وارد لایه‌ی جدید شود. این لایه نه از روی حریم‌شکنی‌ها و برچسب خطای‌دوستی عمیق است. که از روی ذوق‌زدگی عاطفی و قدری هم‌ اگر بتوانیم زمینه‌ی تفاوت و تنوع در دل روزمرگی و مصیبت ابهام‌ حال حاضر برای دوستان است. همین.

    از سه‌شنبه روز
    کشیدن نقشه‌ی ذهنی دیجیتال برای کتاب داستان‌اندیشی/ آشنا کردن خواهرم با نقشه‌ی ذهنی و امکانات جالب آن/نویسنده‌ساز /سرزبان/دانلود فایل جلسه‌ی نویسنده‌خلاق۶۱ برای مرور/ تکیه‌ی از کتاب درباره‌ی ذهن برای مطالعه نمونه از نشر/ پرکردن سبد دانش‌شخصی/ وخواندن رود‌راوی.

    علی آراسته
    #نیک‌روز

  32. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    بخش دیگری از «افسانه اسطوره» خاندم. افسانه اگر عنصری عاطفی باشد نمی‌توان برایش دلیل و برهان تراشید. چون دلیل و برهان دو ابزار عقل و منطق‌اند و افسانه ربطی به عقل ندارد.
    تمرینجا را بودم. استاد می‌گوید که نثر معیار، بهتر از شاعرانگی‌های بی‌جا و زوری و کم‌مایه است.
    نویسنده‌ساز را بودم. سرزبان را هم همین‌طور. زبان خاندم. پیاده‌روی نرفتم چراکه بیرون شب‌تر شده بود. وبینار مریم را بودم. یادداشتی نوشتم درباره‌ی داستان. تمرین کردم.

  33. گزارش نیک:۱۴۰۵٫۸٫۲۶

    امروز کلاس…
    امروز حسین با مادرش به پیش دبستانی آمد.ولی مثل روزهای پشت درکلاس می ایستاد و حاضر نبود وارد کلاس بشود.به مادرش گفتم تا کلاس همراهی اش بکن . کمی بمان وقتی حواسش پرت شد برو‌ .مامان حسین همین کار را کرد.حسین بعد از رفتن مادرش گریه کرد.وفقط می پرسید تا کی باید اینجا بمانم .کی کلاس تمام می شود‌.یا اینکه می‌گفت به موبایل پدرم زنگ بزنید که باهاش صحبت کنم.من هم برای آرام کردنش به او قول دادم اگر گریه نکند با پدرش تماس می گیرم. چون اگر پدرت بفهمد تو گریه می‌کنی ناراحت می‌شود.خداروشکر حرف گوش کرد ودیگر گریه نکرد.ولی به سختی با کلاس وبچه ها ارتباط برقرار می‌کرد.البته مشکل روابط اجتماعی ندارد.فقط به خاطر اینکه نمی‌خاهد در کلاس بماند اینگونه رفتار می‌کند.از لحظه ای که وارد کلاس می‌شود تا آخر کلاس فقط زمان را می‌پرسد که زودتر به خانه برود. تغذیه اش را نمی‌خورد.بازی نمی کند. کتابهایش را انجام نمی‌دهد یا بخشی را انجام می‌دهد.من احساس می کنم حسین در برابر ماندن در کلاس مقاومت می کند.حالا نمی دانم چرا وچه چیزی باعث این مسئله شده است.ولی خودش وبقیه را خیلی اذیت می‌کند. من هر روز به بچه های مختلف ورفتارهای متفاوت فکر می کنم و به اینکه دنیای بچه ها پر از رمز وراز است که نیاز به کشف دارد.

    عصر که به خانه برگشتم حسابی خسته بودم.
    مختصری استراحت کردم و هنوز خستگی روز از تنم بیرون نرفته بود که مهمان برایم آمد وتا آخر شب درگیر مهمانی بودم‌.
    فقط آخر شب گزارش نیک نوشتم.

  34. بیدار شدن و چه کارها که نکردیم، مثلن آرایش مدرسه‌پسند و تیپ مکُش مرگ من.

    جلسه مدرسه شازده‌پسر، بدک نبود، مهر باریدن بر معلم.

    روز ۱۲۰ از آموزش زبان تورکی استامبولی و قرآن‌بارگی.

    خودآشکارسازی به کمک دوستی که می‌پرسد و من هیچ وقت نمی‌پرسم چرا می‌پرسی!

    رفتن دنبال ماه‌دخمل که دستگیرش کرده بودند به خاطر ناخنهاش. گفتم اگر نیامده بودم مدرسه و نمی‌فهمیدم، می‌آمدی خانه خودت می‌گفتی ناخنهام و ناظم و ناخن‌گیر و‌.‌..؟

    گفت می‌گفتم. باور می‌کنم.

    هول‌هولکی عجب نهاری پختم منِ تنبل: قیمه با نخود، نخود از قبل پخته بود و گوشت، چرخ شده.

    کتاب دادم دست دخملک، بخواند، چُرت بزنم، لمحه‌ای از بهشت.

    ریحان، مسابقه داشت، کایاک، استادیوم آزادی. بچه‌ها رفتند من ماندم و اوف هزار برنامه‌. کدام را اجرا کردم. هیچ کدام. چرا؟

    همسایه کلید نداشت نمازش را در خانه ما خواند که قضا نشود.

    تو از غزالی چه کم داری جز که می‌خواست غزالی باشد و نمی‌خواهی بهترین خودت باشی؟

    دوست کیست؟ دوست چیست؟

    از خانه که بیرون بروم روزم بر فناست.

    یادت هست گفتم باید تیک بزنم؟ امروز هیچ تیکی در کار نبود ولی نمُردم. دیدی؟

    کتاب نخاندم. یک دل سیر ننوشتم ولی تا بخواهی حرف زدم و مهر باریدم. همین.

  35. دیروز قول دادم صفحات صبحگاهی بنویسم و امروز زدم زیرش. حتی یک روز هم دوام نیاورد. چرا آدم به قول‌ و قرارهایی که با خودش می‌گذارد پایبند نیست؟

    نماز میت خواندم. یک‌سوم کتاب را خوانده‌ام. سخت‌خوان است لامصب. برعکس خسرو خوبان. با الهه و شیما جلوسیدم.

    تمرینجا بود و پنجاه دقیقه بازخورد به یک متن. استاد تک‌تک جمله‌ها را بررسی کرد. چند وقت پیش به الهه گفتم نویسندگی را در تمرینجا آموخته‌ام. به همین علت است که دوستش دارم و آن زمان که متوقف شده بود دلتنگش بودم.

    برق قطع شد و وبینار الهه از کفم رفت. اما به وبینار اوستا رسیدم. پیشنهاد بیکار نشستن داد برای افزایش تمرکز. همین امشب اجرایش کردم. خوش گذشت و ایده‌ها متولد شد. خیلی وقت بود انجامش نداده بودم.

    اولین‌بار بود که در نوتنی شرکت می‌کردم. خانم عقیلی وصل شد و داستان کودک خواند. بعدش فرشتوک آمد و از یائسگی گفت. مریم‌بانو هم خودش وصل شد اما صدایش نه.

    دوره‌ی ۱۵ شعر هم با پنجره‌ی شاعری افتتاح شد. بعدش آزادنویسی کردم و بازنویسی. سریال دیدم. می‌روم سراغ سایت «ممد قائد» و «همچنان دنبال مقصر همیشگی» را می‌خوانم.

  36. فکر می‌کنم سندرم جمله‌ی اول دامنم را گرفته. هر بار توی شروع یادداشت‌هایم گیر می‌کنم و ده‌بار عوضش می‌کنم و باز هم شروعم خام است. مثلا «فکر می‌کنم» یا «امروز…» چه رغبتی دارد خواندنش؟ خودم هم که برمی‌گردم به یادداشت‌های بالا، ابتدایشان را سرسری می‌گذرم.
    پس بگذار از آخر بیاغازم:
    شب است. تمام مقدمات را آماده می‌کنم. دو تا شمع، چای دارچین و زنجبیل، موسیقی بی‌کلام طولانی. برای یک دلِ ناسیر نوشتن. کم می‌نویسم این روزها و اثرش را می‌بینم توی یادداشت‌هایم. هیچ جمله‌ آنی نمی‌شود که بپسندم و میلم بکشد دوباره بخوانمش. به‌خاطر تعهد به استمرار است که می‌نویسمشان.
    کمی روزتر از شب است. حسودی‌ام می‌شود به کسانی که سمعک دارند. هروقت محیط شلوغ شود ماسماسکشان را درمی‌آورند و مجبور نیستند سر ببرند زیر بالش و انگشت فرو کنند توی گوش و خلاقیت بورزند در فحش‌های متنوع به آدم‌هایی که بلند حرف می‌زنند.
    کارگاه شعر است. می‌فهمم که چقدر ترسوئم و محتاطانه واژه می‌گزینم.
    نشست نویسندگی است. با استادی که نمی‌شناسم و برای کنجکاوی می‌روم. نیم‌ ساعت تاخیر در شروع. دستش کتاب مستور را می‌بینم. در شروع قسمتی از تذکره‌الاولیا را می‌خواند. یک شوخی می‌کند که کسی نمی‌خندد. جمله‌ای نقل می‌کند و یادش نمی‌آید از کیست و بعد می‌گوید آها بورخس. از داستان می‌گوید و قواعد اساسی داستان. استراحت می‌دهند برای پذیرایی. فرار می‌کنم از آن‌جا و پیاده برمی‌گردم خوابگاه.
    بیمارستان است. درس را گوش می‌دهم، چون استاد هی بشین و پاشو می‌دهد تا خواب بپرد از سرمان و کلاسش خسته‌کننده نیست. خدا زیادش کند.
    دیشب است. خوابم نمی‌برد.

  37. امروز برایم روز تمام کردن‌ها بود.
    با نوشتن سر کلاس قبل آمدن استاد شروع شد. از لحظه‌های شیرین دیروز نوشتم و روی کاغذ پرحرفی کردم و به افکارم نظم دادم.
    از دانشگاه که برگشتم سنگ صبور را برداشتم و چند صفحه‌ی پایانی‌اش را خواندم با اینکه اصلن دلم نمی‌خواست تمامش کنم.
    توی وبینار هم وسط یادداشت برداری دفترم تمام شد، هم از تمام شدنشان احساس خوبی داشتم هم دلتنگشان می‌شوم باید هر از چندگاهی دوباره سر بزنم.
    پیاده‌روی هم رفتم. هوا خیلی خوب بود. یک سوپ خوشمزه هم خوردم، سوپ کدوحلوایی خیلی خوشمزه بود و لذت بردم.

  38. هرچه بیشتر کتاب می‌خوانم، بیشتر می‌فهمم که هیچ نمی‌دانم و چقدر وقت برای دانستن همه‌چیز کم است. این‌جا احتمالاً ساده‌ و ابتدایی‌ترین مکان برای شروع رهایی از کمال‌گرایی‌ست.
    ای آدمِ محدود، با هر خواستنی که به توانستن بیانجامد هم نمی‌توانی به همه‌چیز برسی. باید دست از سر خودت برداری و کنار چند مورد از لیست خواسته‌هایت نقطه‌‌های قرمز بگذاری. بعد حد فاصل‌ات با مرگ‌ را با سعی به همان‌ها پر کنی.
    اگر خوب تلاش کنی خواستن‌هایت توانستن‌هایت خواهند بود. واگرنه «همه‌چیز» برای هیچ‌کس است. این را فهمیده‌ام که اهداف‌ زیادی‌ام را خط زده و روزی که ابتدایش ناقص بود را در منتهایش به کمال رساندم. با درس و کتاب و شعر و فیلم و موسیقی خوب. همان.

    ۲۶ آبان | شماره‌ی پنجاه و سوم

  39. از آخر به اول
    #روزنگار
    ________________

    – وسوسه، سوسیس‌تخم‌مرغ، معده‌درد، یه‌شات عرق نعنا، معده‌درد، آب‌انار، معده‌درد، شاه‌گل، تقلب آن آقا، معده‌درد، دوردور، نوشابه گازدار، درهم‌خوراکی، حالت‌تهوع.

    – نوشتن، کارروان، بازنویسی، تصویرسازی، انتشار، بازخانی، چندبارخانی.

    – فنجان سفید سرامیکی، چای کرک، تلق‌تولوق هل‌ْ زیر دندان.

    – دوردور به نیت دِیت، کُت روی کت، روسری مشکی، کلاه فرانسوی، میلِ به گفتگو.

    – سجاده، چادر صورتی گلدار، راز و نیاز، حرفِ خدا، مخاطب خاص.

    – حس نیاز، نصب اینستاگرام، گردش میان آن، دیدن چند پیام، بُعد پنجم؟ رسیدن به ایده‌ای ناب.

    – تابشی در میان باران، ارتباط با شخصیت‌ها، ذوب‌شدن در حس آن.

    -خاب، خاب، قرص سرماخوردگی، منگی و خستگی، قهوه‌ای با آب (آیس‌امریکنو)، تلاش برای کار، نافرجامی در اقدام.

    – تصمیم به خاب، بیداری زودهنگام، غَرغر نمک‌آب، حبه‌ای سیر با آب، لیوانی لیموعسل‌ با جوش‌آب، راهی‌کردن آقا به سر کار، اقدام به کار، نافرجامی در اقدام.

    ۴۰۵/۸/۲۶

    – کوثر محمودآبادی

  40. 26 آبان

    امروز بیش از یک ساعت را به نوشتن( آن طور که استاد در وبینار توضیح دادند) گذراندم. آن هم پشت سیستم. آن هم لاک‌پشتی. فوق العاده بود. آرام بخش. سرشار از ایده های نو. راستش را بگویم چون امروز غمناک بودم اولش به سختی گذشت و غمم را شدید تر کرد اما در پایان بابت اینکار لبخند به لب داشتم.

  41. سال‌واژه‌ام: استمرار
    1. پیاده روی به مدت 35 دقیقه
    2. کمی خط و دایره کشیدن روی کاغذ
    3. آزادنویسی کردن در دو پارت 25 دقیقه‌ایی که خیلی چسبید.

  42. گزارش نیک

    راستش چند شب است می‌خواهم «گزارش نیک» بنویسم. از این ایده خیلی خوشم آمده؛ آدم را یک‌جورهایی موظف می‌کند روز مفیدی را بگذراند تا دست‌کم شب، هنگام نوشتن عملکرد روزانه‌اش، از خودش راضی باشد.

    من اما این روزها بیشتر شبیه کسی هستم که در بازی موش و گربه گیر افتاده. حتی نمی‌توانم روی صفحه‌ی گوشی چیزی بنویسم، چه برسد به اینکه کتابی دست بگیرم. کاغذ و قلم که دیگر هیچ! داشتن یک بچه‌ی کوچک در خانه همین است؛ چه برسد به اینکه بچه‌ای کنجکاو و نوپا هم داشته باشی.

    اما من از او سرتق‌ترم. باید لابه‌لای کارهایم، اندک‌وقتی برای خودم گیر بیاورم تا زیر بار این‌همه کار، آرزوهایم له نشوند.

    وبینارها را دست‌وپا‌شکسته دنبال می‌کنم. تمام تلاشم این است که ساعت پنج، هرجور شده، بچه خواب باشد. امروز با همه‌ی سختی موفق شدم. چقدر برایم لذت‌بخش است؛ هر بار ایده‌هایی تازه و خلاقانه.

    امروز از شعری که استاد خواندند بسیار لذت بردم. آن‌قدر به دلم نشست که انگار همه با هم به کافه رفته بودیم و قهوه خورده بودیم.

    برنامه‌ی استاد بی‌نظیر است؛ همه‌چیز مرتب و دقیق پیش می‌رود.

    این روزها مشغول کلمه‌نویسی‌ام و روزم را با کلمه‌ها توصیف می‌کنم. امروز هم نوشتم.

    تفریح من، بعد از سکوت خانه، رفتن به کانال تلگرام دوستان نویسنده و خواندن نوشته‌هایشان است. از این‌همه خلاقیت و قلم زیبا لذت می‌برم؛ مخصوصاً از نوشته‌های نویسنده‌ای که خودش مادر است. با او احساس همزادپنداری می‌کنم.

    امروز متأسفانه نتوانستم به پیاده‌روی بروم؛ اما هرجور شده با خودم قرار گذاشتم که گزارش امشبم را بنویسم تا با خیال راحت بخوابم.

    همین هم کم نیست؛ همین که میان شلوغی‌های مادرانه، هنوز جایی برای کلمه‌ها و آرزوهایم باز می‌کنم، خودش یک اتفاق نیک است.

  43. آخر روزسوزی می‌کنم یا وقت‌دزدی؟
    ‌
    مدام از صبح به خودم گفتم باید کار دیگری بکنی. نتوانستم. روز سوزاندم انگار. ظهر بیدار شدم اصلن. نیمی از روز را اینطور سوزانده بودم. اما گفتم لازم بوده حتمن. که فقط همین یک‌روز در هفته است که راحتی و کار نداری. بهانه بود؟ شاید. خلاصه که از تخت بیرون کشیدم خودم را و لقمه‌ای خوردم و ایستادم به شستن ظرف‌ها. یک کوه ظرف مانده بود از مهمانی دیشب. با اینکه مامان از صبح شسته بود نیمی را. ظرف‌ها که تمام می‌شود میایم سراغ اتاق. جمع و جور می‌کنم هرچه ریخته و اتاق را پاشیده. بعد رنگ‌های چاپ قلمکار را می‌برم بیرون و به مامان می‌گویم ببین چه بوی گندی دارد. حالم بهم می‌خورد از بویش. انگار تخم‌ مرغ گندیده شکسته باشد. یا بوی فاضلاب بزند. چطور باید با این گوه کار کنم بقیه‌ی ترم را؟

    بعد می‌نشینم پای شنیدن تمرینجا. استاد گاز می‌گیرد و ما یاد. اسم می‌سازیم برای گازخوردگیری و برنامه می‌ریزیم که از این به‌بعد گاهی برویم با استاد گازونیاز کنیم. ناهار را که می‌خورم دلم می‌خاهد باز بخابم. اما نه. می‌نشینم به نوشتنِ دوباره‌ی حرف‌های امروزِ وبینار. سعی می‌کنم آنچه در طول هفته پیدا کردم و شنیدم و خاندم و نوشتم برای ارتباط‌سازی و گفت‌و‌گو را تفکیک کنم و دوباره روی کاغذ بیاورم. بعد می‌روم وبیکار الهه. موضوع جدیدی را قرار است شروع کنیم. کمی برمی‌گردد به عقب. از جایی که من نبوده‌ام هنوز حرف می‌زند. یاد می‌گیرم اما. شرکت می‌کنم در بحث تا بماند در ذهنم موضوع. از ساختار و نشانه و معنا حرف می‌زنیم. از یادگیری زبانِ فکر. تمام که می‌شود می‌پرم آن‌طرف، وبینار نویسنده‌ساز. وسط بحث رسیده‌ام. دیروزهم درباره‌ی همین موضوع حرف می‌زد استاد و مجبور شدم ترک کنم جلسه را و بروم دندانپزشکی. بعدهم چند شعر از موصو می‌خاند و چه خوشم می‌آید. از کارگاه شعر که می‌شنوم دلم می‌خاهد باشم و بروم، اما می‌دانم نمی‌توانم فعلن درست و حسابی برای شعر وقت بگذارم. پس دندان روی میل می‌گذارم و دست می‌کشم از هوس. با مبینا که حرف می‌زدیم گفتم روزی نوشته‌ام «همه‌چیز برمی‌گردد به هوس.» و هنوز این جمله را دوست دارم و درست است برایم.

    آماده می‌شوم برای وبینار «گفت‌و‌ساز» و یادآوری جلسه را می‌گذارم. دوباره لیستِ انتظاراتم ار یک رابطه را مرور می‌کنم و باز نکته می‌کشم بیرون از ذهنم. آهنگ را می‌گذارم و باز استرس برم می‌دارد. خدا خدا می‌کنم آهنگ تمام نشود. تمام می‌شود. دوربین را باز می‌کنم. بعد صدا را. شروع می‌کنیم جلسه را. با سوال شروع می‌شود. آیا همه‌ی رابطه‌ها ارزش حفظ کردن دارند؟ بعد می‌رسیم به اینکه اگر رابطه‌ای خوب نیست و دوستش نداریم، پس چرا نمی‎‌توانیم راحت آن را ترک کنیم؟ چه چیزهایی جلوی ما را می‌گیرند که نمی‌توانیم راحت دل بکنیم از ارتباطِ اشتباه؟ و در پایان، رابطه‌ای را به ذهن می‌آوریم و پنج سوال می‌پرسم و دانه دانه می‌نویسیم آنچه با هر سوال به ذهن‌مان می‌آید را.

    جلسه که تمام می‌شود انگار دیگر روزم تمام شده. دلم نمی‌خاهد هیچ‌کاری بکنم. نه فیلم ببینم و نه کتاب بخانم و نه چیزی. روی صندلی می‌مانم همان‌طور که بودم. صدای ضبط شده‌ی جلسه را می‌گذارم در کانالِ وبینار و بعد هی می‌چرخم در اکسپلور. دلم یک‌چیزِ شیرین می‌خاهد. بلند می‌شوم و شیک درست می‌کنم. مقدارِ مواد از دستم در رفته. هرچه شیر اضافه می‌کنم، بیسکوییت می‌ریزم و موز را کم و زیاد می‌کنم، باز ترکیب درست نیست. همان را می‌خورم. زیادی شیرین است. نمی‌توانم تمامش کنم. می‌ماند نصفه روی میز اتاق. تصمیم می‌گیرم فردا نروم دانشگاه. مامان می‌گوید دوباره غیبت؟ می‌گویم به‌درک. نیاز دارم. دارم تصمیم می‌گیرم از حالا برای فردایم. که چطور استفاده‌اش کنم. این روزها، روز کم می‌آورم. عصبی می‌شوم از این کم‌آوری. اما خب، سعی می‌کنم آنچه کمتر مهم است را کنار بگذارم و برسم به آنچه مهم است و دوست دارم. چون همه‌چیز برمی‌گردد به هوس.

  44. صبح امروز را با سرسنگینی شروع کردم امان از دیر خابیدن. از دیر خابیدن متنفرم اما بازهم بعضی شب‌ها دست به دامنش می‌شوم.
    گزارش نیک دوستان نویسنده‌ساز را که می‌خاندم متوجه شدم بعضی از آن‌ها هم از این مسئله نالانند سوال این است چرا دیر خابیدن را دوست نداریم اما مثل کنه به آن چسبیده‌ایم؟
    فایل واژه‌های دست‌ساز خودم را درست کردم اما هنوز خالی‌ست مانند یک دهات خالی از سکنه!
    کماکان درس می‌خانم امروز متوجه شدم درس خاندن من سینوسی است یک روز زیاد یک روز کم باید این فاصله را کمتر کنم، کم و زیاد را بهم نزدیک کنم.
    تیک شعرخاندن امروز را با شعرخانی استاد کلانتری زدم.
    کمی گُل‌داری کردم یعنی به گلهای اتاقم رسیدم.
    بعد از ظهر چهار لیوان چایی خوردم، الان هم سلول‌های معده‌ام مشغول گله و شکایت کردن پیش مغزم هستند که این بزرگوار چرا داره گل به خودی میزنه؟
    با خابیدن به همه این داستان‌ها خاتمه می‌دهم.

  45. امروز نتیجه خوبی از تغییر روش آزادنویسی گرفتم. به توصیه‌ها و نوشته‌های استاد کلانتری عمل کردم. خودکار و سررسید را کنار گذاشتم و فونت ماشین‌تحریر را نصب و استفاده کردم. حس خوبی از تایپ کردن داشتم و بی‌وقفه چهل دقیقه نوشتم.
    در وبینار نویسنده‌ساز استاد برای هدف روز برای افزایش تمرکز و خلاقیت را معرفی کردند که فردا آن را انجام می‌دهم. یک ساعت خلوت می‌کنم، یا بیکار می‌نشینم یا می‌نویسم.
    در جلسه اول کارگاه شعر با پنجره شاعری آشنا شدم و یاد گرفتم که باید بکوشم تا در موقع مناسب از جوشش شعر بهره ببرم.
    سه‌شنبه در قالب دست نویسنده‌ساز
    -هزار کلمه آزادنویسی
    -پیاده‌روی تا محل کار
    -کلمه برداری از «گیومه‌های سرگردان»
    -تکرارآموزی از «دیوان حافظ»:
    بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
    که تاب من به جهان، طره‌ی فلانی داد
    دلم خزانه‌ی اسرار بود و دست قضا
    درش ببست و کلیدش به دل‌ستانی داد

  46. گزارش‌نیک‌”1405/8/26″ آبان. روز سه‌شنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب‌”یک‌ لیوان شطح‌ داغ” از احمد عزیزی‌ را خاندم.
    کلمه‌برداری‌ هم از همین کتاب انجام دادم.

    کتاب”مادران‌و‌دختران” از مهشید امیر‌شاهی را خاندم.

    کتاب‌”تئوری‌ شعر” از اسماعیل‌ نوری‌علاء را خاندم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    کارگاه‌ شعر را شرکت کردم.

    وبینار خانم‌ موعودی بزرگوار شرکت کردم.
    قرار بود منم به عنوان مهمان در وبینار‌شان چند‌ دقیقه‌ای‌ صحبت کنم که متاسفانه‌ هر کاری‌ کردم وصل نشد صدام.
    با این‌که یک‌بار ظهر‌ امتحان کردیم و وصل شدم. اما موقع وبینار نشد و فقط من شرمنده خانم موعودی بزرگوار شدم.

    یکی از مهمانان داستان کودکی خاند که ما یاد موش درون‌مان بیفتیم و از او بنویسیم.

    از موش درونم خاستم بنویسم اما هر چی نگاه کردم از حلق به پایین ندیدمش.

    یعنی کجا رفته بود؟
    سری به قلبم زدم نبود.
    رفتم در شش‌ها نبود.
    رفتم در معده‌ام نبود.
    بازی‌اش گرفته بود.

    چون داشتم صدایش‌ را می‌شنیدم هی داد می‌زد مریم‌بانو مریم‌بانووووو من اینجام.

    رفتم در پیچ‌وواپیچ‌ روده هی در هر دُور دوری می‌زدم که بگیرمش اما موش من بلاتر از این حرف‌ها‌ست.
    این‌قدر که خودم‌ نمی‌توانم بگیرمش.

    وا چه انتظارها حالا خانم موعودی بزرگوار‌ دارد.
    من بگیرمش؟
    آخه چطوری؟
    موش درون مگر می‌شود گرفت؟
    شما اگر توانستید به منم روش گرفتنش را بگویید.

    اینم‌ از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

  47. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    امروز با تبر و اره به جان ریشه‌ی سپستان افتادم. با هر ضربه‌ی تبر حس قاتل روانی را داشتم که مقتولِ معصومی را تکه‌تکه می‌کند. عذاب می‌کشم، هم از بودنش و هم‌ از کُشتنش. نباید باشد. جایش در باغچه نیست. این درخت باغ است نه یک وجب باغچه. تا سم علف‌کش به دستم برسد مجبورم به هر طریقی رشدش را کندتر کنم.‌ صبح جوانه‌اش را می‌برم. ظهر دوباره از جایی دیگر جوانه می‌زند. ظهر جوانه‌های کوچکش را می‌برم، دم‌غروب جوانه‌های شاداب پنج‌برگی‌اش از جایی دیگر خودنمایی می‌کند.

    از صبح تا دم‌غروب در رفت‌ و آمد به حیاط بودم. این بین کمی نوشتم و خواندم.

    وبینار نویسنده‌ساز بودم. امروز فهرست هفتگی کلمات را نوشتیم. نصف موضوع وبینار را یادم نیست. چون وسط‌هایش سارا حرف می‌زد و سوال‌های عجیب و غریب می‌پرسید.

    امشب جلسه‌ی اول دوره‌ی پانزده شعر بود. حسابی خوش گذشت.
    بعد از جلسه‌ی شعر، درگیر درس بچه‌ها بودم و بعدش هم پیاده‌روی.
    امشب ماه خیلی رویایی بود. نصف بود مثل یک کاسه‌ی نورانی.
    یک شعر هم در وصفش نوشتم:
    ماه امشب
    از کاسه‌اش
    به گلوی چاه
    آینه می‌ریزد

    https://t.me/mahnaz_roointan

  48. آرزوجان مهربان و تلاشگر، سلام

    امروز صبح برنامه را با شکرگزاری و روزنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی شروع کردم. محدثه مشغول کارهای دیگری بود و می‌دانم که همه را به خوبی انجام داده و خوشحالم که حالش خوب است.

    برنامه معنوی ظهر را پیش بردم مصحف شریف و نهج البلاغه خواندم. به انجام کارهای خانه رسیدم.

    کتاب آداب دنیا را ادامه دادم ماجرا دارد جالب می‌شود. و هر بار خواندن عباراتی که در روزمره خودمان هم وجود دارد برایم جالب است. عباراتی که گمان می‌کنم اهل دیگر لهجه‌ها و گویش‌ها با آن آشنا نباشند.

    بعد از آن به وبینار رسیدم استاد در مورد هیچ کاری نکردن و گوشه‌ای نشستن و یا نوشتن حرف زدند و توصیه کردند که خود را در معرض این حرکت قرار دهیم. فهرست هفتگی کلمات را نوشتیم. این تعدادی از کلمات امروز من است:

    آسودگی. فراغ بال. تحسین. محبت. شوخی. رفاقت. پیراهن. بید مجنون. ماه. ابر. ستاره. موسیقی. آرامستان. مرگ. سنگ. قبر. سوگواری. وفا. دلگرمی. درخت. دلتنگی. ملاقات. رهاورد. کتاب. پاتوق. تلاش.

    بعد از وبینار به برنامه معنوی شب و خلوتش مشغول شدم و بعد متنم را نوشتم و آماده‌اش کردم که سر ساعت ۸ برسد به انتشار.

    کارهای خانه را انجام دادم کنار هم شام خوردیم گپ زدیم سریال دیدیم. چند بیت از حافظ بخوانیم به امید اینکه هم ختم شب برچیده شود هم ختم این گزارش و هم ختم سردرد من:

    در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
    تا ابد جام مرادش همدم جانی بود

    من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار
    گفتم این شاخ ار دهد باری پشیمانی بود

    خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن به دوش
    همچو گل بر خرقه رنگ می مسلمانی بود

    بی چراغ جام در خلوت نمی‌یارم نشست
    زان که کنج اهل دل باید که نورانی بود

    گر چه بی‌سامان نماید کار ما سهلش مبین
    کاندر این کشور گدایی رشک سلطانی بود

    نیک نامی خواهی ای دل با بدان صحبت مدار
    خودپسندی جان من برهان نادانی بود

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

  49. گزارش هشتاد و دو
    سال‌واژه: تبدیل
    دیشب کمی از فیلم uncut gems را دیدم.
    عاشق آن لحظه‌های سپیده‌دم هستم که نه شب بر روز چیره است و نه روز بر شب. دوست دارم این لحظه را تماشا کنم و بعد بخوابم.
    بعد از ناهار عمه‌ به دنبالم آمد تا برویم خانه‌ی مادربزرگ. باید رنگساژهایشان را تمدید می‌کردم. طول کشید و خسته شدم. به نتیجه می‌ارزید.
    غروب هم برای خرید بوت بیرون رفتم. اما آن چیزی که در ذهن داشتم را نیابیدم. به جای آن یک کیف کوچولو‌موچولوی فانتزی خریدم‌.
    دیگر اینکه همین.
    امروز شلوغ بود و فرورفته در اجتماع.
    راستی شماره‌ی وبینارم که دیشب اشتباه نوشته بودم ۵۵۴ است. من انتهای ۵۵۴ ایستاده‌ام.
    تا فردا.

  50. نوشتن
    گزارش نیک
    سال‌واژه: پیوستگی
    صفحات صبحگاهی‌ام را در خلوتِ پیش از بیدارباش خانواده نوشتم. چقدر نوشتنم با زمانی که از گوشه‌وکنار خانه صداهای بلند به گوش می‌رسد، متفاوت بود و این سکوت چه تأثیر خوبی بر نوشته‌هایم داشت.
    امروز در ادامه‌ی مطالعه‌ی تاریخ معاصر ایران، فصل پانزدهم کتاب «تاریخ ایران؛ پژوهش آکسفورد» با عنوان «عصر پهلوی؛ مدرنیزه شدن ایران در بستر جهانی» را خواندم. بخشی از متن توجهم را جلب کرد:
    «چشم‌انداز فرهنگی ایران در طول سال‌های پس از ۱۳۳۲ آکنده از بدبینی، ناامیدی و سرخوردگی بود. بیشتر روشنفکران متمایل به چپ و ملی‌گرایان درباره‌ی علل بر باد رفتن آرمان‌هایشان، در برابر سرکوب رژیم کودتا، به تأمل پرداختند. این امر آشکارا در بیشتر آثار نثر منعکس شده است؛ آثاری که حال‌وهوایی تیره‌وتار و آکنده از ناامیدی دارند. مدرنیسم بدبینانه‌ی صادق هدایت از او یک نماد فرهنگی ساخت. در همین حال، شاعرانی مانند اخوان ثالث و فروغ به خاطر شب سیاه و فصل سردی که بر کشور حاکم شده بود، سوگواری می‌کردند. بلافاصله پس از کودتا، بسیاری از بهترین شاعران و مترجمان کشور سال‌هایی را در زندان گذراندند؛ اتفاقی که فقط شکاف میان آن‌ها و رژیم پهلوی را بیشتر کرد.»
    در وبینار نویسنده‌ساز، همراه با استاد فهرستی از واژه‌های مربوط به احساسات امروزمان نوشتیم و آن‌ها را با واژه‌های هفته‌ی قبل مقایسه کردیم. حس می‌کنم حالم نسبت به هفته‌ی گذشته بهتر است. اما تا هفته‌ی آینده چه خواهد شد؟
    به این فکر کردم که از بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز، یک یا دو ساعت را در خلوت خودم بگذرانم؛ بی‌آنکه لازم باشد کاری انجام بدهم. دلم می‌خواهد بنویسم، خط‌خطی کنم یا فقط بنشینم. فضایی دور از خانواده، موبایل، کتاب و هر نوع کار و مشغله‌ای؛ فقط خلوت خودمان.
    پانزدهمین دوره‌ی شعرواژه، پربارتر و جالب‌تر از دوره‌های قبلی استاد بود.
    پنجره‌ی شاعری
    لغت‌نامه‌ی من: باران، بغض ترکیده‌ی آسمان
    نواژه‌های من: خشم‌پوش
    ترکیب‌های من: ردای سیاه شب
    جمله‌نامه‌های من: شعر، ردّ انگشتان خیال بر تن من
    حالا باید تکه‌های گزارش نیک را به هم وصله کنم و بفرستم.
    مطالعه‌ی آخر شب: فصلی دیگر از «دده‌قدم خیر» و یکی‌دو کار خرده‌ریز.
    #گزارش_نیک
    زری قوام

  51. عشق‌پایه‌ام نوشتن

    افشین عزیز
    گاه برای نامه نوشتن به تو سری می‌زنم به یادداشت‌های روزانه‌ی قدیمی‌ترم، جالب اینجاست که برخی جملات که در زمان خود برایم عادی می‌نمودند، حالا با فاصله غریب و بعضن جالب به نظر می‌رسند. مثلن توی یکی از نوشته‌ها حیرتم از عظمتِ غزلِ فارسی را اینگونه بیان کرده‌ام:
    «این زبان غزل دارد عزیز من. متوجه هستی؟»
    یا در تکاپوی پرداختن به شعری نوشته‌ام:
    « شعر، زبانِ نترس می‌خاهد نه رمانتیک. که رمانتیکِ نو هم از زبان عاشقِ‌ شجاع بیرون می‌آید.»
    و بخشیش هم این قبیل بازی‌هاست با کلمات:
    «عشق‌پایه‌ی من نوشتن است.»
    خلاصه که افشین خان زیاد بنویس، وحشی و بی‌پروا. شاید بعدن خودت با خودت بیشتر حال کردی.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    بیفزایم فهرستی از ارتکابات سه‌شنبه را:
    نوشت‌ونویس و کتاب‌غرقگی. جلسه‌ی «تمرینجا» و ارزیابی موشکافانه‌ی یک نوشته. چند قدم پیاده‌روی. وبینار «نویسنده‌ساز» و پیشنهادی برای «هدف روز»+چند شعر از موصو و پرسش‌وپاسخی که راه داد به چند نکته‌ی جالب. برگزاری جلسه‌ی اول کارگاه «شعر»، با حضور ۱۰۰ تن از بهترین همسفرانم. شروع تماشای سریال « The Long Shadow». یک خروار کار خرده‌ریز و مطالعه‌ی شبانگاهی.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    یادآوری کنم:
    ثبت‌نام ۷۸دوره‌ی نویسندگی خلاق و ۱۵‌مین کارگاه‌ شعر در جریان است. اطلاعیه‌ی کارگاه «قصه‌گری» هوا شد.
    ━━━━━━━━━━━━━━━━
    ما آیندگانیم.

    1. گزارش نیک ۱۵۱ من / سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵
      _ پنج صبح با صفحات صبحگاهی با صدای خوش باران می‌آغازم و بعد وبینار بیزنس کوچ بی‌پایان و طاهره خادمی نازنین و آخرین جلسه وبینار کارآگاه خلاقیت و مبحث اسکمپر که برام بخاطر جدید بودنش خیلی جذاب بود و چالشی. ۱۶ بخش رو به چهار دسته بر اساس اسکمپر تقسیم کردنش خیلی جالب و کاربردی بود. خلاقیت طاهره جان برام تحسین‌برانگیزه. حیفه که دوستان نویسنده‌سخنران در این جلسات نیستند. شب قبل تو کانالمم گذاشته بودم اما هیشکی نبود. شاید بدلیل ساعت ۶ صبح بودنشه. عجیبه که از دوستان کانال استاد علوی هم نسبت به روزای دیگه معمولن سه شنبه‌ها کمترند. انگار ما دلمون نمی‌خاد خلاقتر باشیم. مثل جلسات راه‌هنرمندمه که بچه‌های دوره خیلی کم شرکت می‌کنند. انگار خلاقیت در ما جایی نداره و یا بش اعتقادی یا به خودمون اعتمادی نداریم و بیهوده می‌دونیم‌ش. _ساعت ۷:۱۰ دقیقه تا ۸:۳۰ گازخورد وبینار خرده خاطره رو که دیشب از دست دادم رو با نت‌برداری می‌شنوم و درمی‌یابم که بازم تمرینمو گند زدم و باید دقتمو بیشتر کنم. این طولانی نویسیمو باید درست کنم و از همین امروز پنج جمله‌ی کوتاه رو در پنج کلمه نوشتنو را در اپ ساحلک شروعیدم.
      _تمرینجارو باز موقع ناهار می‌شنویم.
      _ بخاطر همزمانی وبینار الهه علیزاده نازنین با وبینار پرسونای آناهید یداللهی، پرسونا رو از دست می‌دم. کاش استاد شرطی می‌‌ذاشت که وبینارا همزمان نباشن چون بعدن شنیدنشون در تنهایی لطفی نداره.
      _نویسنده‌ساز محبوبم و روزی یک ساعت نشستن و هیچ کاری نکردن و در نتیجه مهمترین کارتون مثلن کتابت رو نوشتن رو انجام دادن + کلمه‌ی برداری که روزانه انجامش میدم و یادم می‌ره اینجا ازش بنویسم که در ساحلک می‌نگارم.+ روزهای من در فهرستی از کلمات محبوبم و مقایسه با هفته قبل که انگار امروز سرحالترم+ معرفی دفتر شعر مصطفی غضنفری و خاندن بخش‌هایی از شعر« موضوع و کافه‌های جهان» با موضوع: قهوه که چقدر این ایده جذابه و من با جرقش در وبینار فوری موضوعمو که مدت‌هاست دنبالشم رو ناگهانی درمی‌یابم و تثبیت و تصمیم به اجراش می‌گیرم و قبل از خاب با اولین شعرم می‌آغازم. در جستجوی طاقچه‌ای سه دفتر شعر موضوع رو می‌خرم. با استاد درکلاس نت‌برداری می‌کنم و می‌لذتم از خلاقیت تحسین‌برانگیزش. اینو قبلن در سعید عقیقی در دفتر شعر «از سر بی‌حواسی‌» دیده بودم که ۴۰ روز صبحانه با شعرم در هر دو کانالم با او بود و در سرم جوانه زده بود اما موضوع رو پیداش نکرده بودم اما دیشب جرقه زد و گرفتم.
      _دولینگوی ترکی و فرانسه رو در اول دایموندی می‌مانم.
      _وبینار نوتنی گلی موعودی نازنین با معرفی کتاب : «یائسگی به زبان آدمیزاد» که از طاقچه بی‌نهایت می‌گیرم و بعد از وبینار با اشتیاق می‌آغازم. و حضور سه مهمان‌ش: ۱. متانت عقیلی با داستانخانی جذابش و فرشته برگی و موضوع «یائسگی یا نوتنی»و مریم بانو صنعتی که نمیتونه وصل بشه با این نت افتض
      _وبینار مریم ابراهیمی بدلیل همزمانی با گلی جان رو ده دقیقه پایانی می‌رسم.
      _ در جستجوی طاقچه‌ای با کتاب «راهنمای سنجش خرد ناب» خسرو ناقد را یافتم و با شوق آغازیدم و بسی لذت بردم.
      ـ نکسوس و مبحث جذاب نوروساینسی با موضوع: مغز شما از کدام سطح آگاهی زندگی را هدایت می‌کند؟ با تدریس کوچ: شهره کیوانفر با تسلط و اطلاعات بالا و منش کوچینگی درس‌دهنده‌اش. و کتاب معرفی شده: «رهبری انرژی» از بوریس اشنایدر و چند کتاب دیگرش رو از بی‌نهایت می‌گیرم. از حجم زیاد کتاب‌های خوانده نشده غمگینم که وقت خاندن کم میارم. باید روش پدرم که همیشه می‌گفت رو از امروز انجام بدم «الاهم و فی الاهم» با مدیریت دانش شخصی استاد جان که در حال انجامشم. توکل بر خدا.

      https://t.me/mahro1402

  52. زکیه جان عزیزم

    اگر بخواهم گزارش امروز را از میان اتفاقات ریز و درشتش بیرون بکشم، باید از خواندن فصل چهارم «مادران و دختران» شروع کنم. بعد از آن، داستان کوتاه «سنگام و سوزن‌بان» را دوباره خواندم و مستند «قماربازی» احسان عبدی‌پور را تماشا کردم.

    (اینجا بد نیست پرانتزی باز کنم و از یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایم بگویم: اینکه روزی بتوانم شبیه احسان عبدی‌پور داستان بنویسم. من به‌شدت مسحور قصه‌ها و شیوه روایت این نویسنده جنوبی‌ام. انگار بلد است از دل معمولی‌ترین اتفاقات زندگی، قصه‌ای بیرون بکشد که آدم را با خودش ببرد. اگر روزی قلمم کمی به قلم او نزدیک شود، احساس می‌کنم بخش مهمی از مسیر نویسندگی‌ام را طی کرده‌ام.)

    در وبینار نویسنده‌ساز هم فهرست کلمات هفتگی‌ام را نوشتم. اعتراف می‌کنم کلمات این هفته چندان حال‌وهوای خوشی نداشتند؛ بیشترشان تلخ و ناامیدکننده بودند. انگار ذهن خسته‌ام این هفته تصمیم گرفته بود از میان تمام واژه‌های دنیا، سراغ آن‌هایی برود که مزه گس‌تری دارند. استاد در ادامه شعرهایی از «موصو» و کافه‌های جهان خواند. خلاقیت شاعر برایم بسیار جذاب بود و حالا دلم می‌خواهد در روزهای آینده بیشتر درباره‌اش بخوانم و با شعرهایش آشنا شوم.

    وبینار را نیمه‌کاره رها کردم تا به کلاس حضوری‌ام برسم. بعد از بازگشت، رفتم سراغ آماده‌کردن شام. با خواهرانم هم تماس گرفتم و کمی گپ زدیم. بعد دور هم کنار خانواده شام خوردیم و قسمت آخر «سرخ و سیاه» را تماشا کردیم.

    قرار است بعد از نوشتن این گزارش، کمی آزادنویسی کنم و چند شعر هم بخوانم. نمی‌خواهم روز را پیش از آنکه سهمی از نوشتن به من رسیده باشد، تمام کنم.

    امیدوارم تو هم مثل همیشه به کارهایت رسیده باشی و در میان شلوغی روزمرگی‌ها، فرصت کرده باشی قدمی به سمت خواسته‌ها و هدف‌هایت برداری.

  53. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    صفحات صبحگاهی نوشتم، خیلی کم.
    سریال «صد» را دیدم.
    سردرد داشتم، کمی خوابیدم.
    فایل کارگاه خودواژه را گوش دادم.
    احساس بیماری و سردرد توانم را گرفته بود. ویروس هنوز بدنم را رها نکرده بود، در بدنم احساسش می‌کردم. بخور اکالیپتوس دادم‌. بیمار و خسته بودم. فکرم هم پیش داستانکی بود که از دست رفت.
    از جایم بلند شدم و ظرف‌ها را شستم. خانه را مرتب کردم و لباس‌ها را توی لباسشویی ریختم.
    فیلم The runner (2026) را دیدم. موضوعش تکراری بود، ولی طرح و روند کلی داستان خلاقانه و جذاب بود. گاهی وقت‌ها فیلم‌دیدن بهترین راه برای فرار از افکار مزاحم است.
    داستانکی نوشتم و در کانالم گذاشتم.
    شام پختم.
    با دختر دایی‌ام تماس تلفنی گرفتم و احوالش را پرسیدم.
    در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. با هم فهرست هفتگی کلمات نوشتیم.
    ۱۰ صفحه از «رود راوی» را خواندم.
    نشانی کانال من:
    https://t.me/bargmoments

  54. آخرین ظرف را روی آبچکان می‌گذارم. استکان چای‌ام را برمی‌دارم و روی زمین می‌نشینم. حالا یادداشت ننوشته‌ام را چه کنم؟ امروزم به جبران دو شبانه‌روز بی‌خوابی گذشت و البته به پاکیدن زعفران‌های مامان.

    نه کتابی خواندم نه خطی نوشتم. اما به لطف شربت سرفه به فردا امیدوارم.

    تکرار می‌کنم:

    «به فردا امیدوارم و
    به فردا امیدوارم و
    به فردا امیدوارم و…»

    خون به مغزم نمی‌رسد، بی‌خیال ادامهٔ یادداشت می‌شوم.

    ساعتی می‌خوابم، گوشی را دست می‌گیرم.

    به فردا امیدوارم و چه؟

    گویا هنوز مسیر خون‌رسانی مغزم مسدود است.

    یادداشت را رها می‌کنم.

    دم‌دست‌ترین لباس‌هایم را می‌پوشم. نجمه می‌گوید: «چقدر سیاه، داری میری عملیات جاسوسی؟»

    می‌خندم.

    دوباره لباس می‌پوشم. سعی می‌کنم با حوصله انتخاب کنم. بافت طوسی‌صورتی و شلوار لی را برمی‌دارم. به نظرم انتخابی گرم‌تر و غیرجاسوسی است.

    رو به نجمه می‌گویم: «اعتراض کردی، عوض کردم.»

    چادر سرم می‌کنم و از خانه بیرون می‌زنم.

    یک ماسک خاکستری می‌خرم.

    خبری از آخرین اتوبوس نیست.

    پیاده حرکت می‌کنم.

    روبروی مسجد، کنار خیمهٔ چای، وجدان را در حال چیدن جنس‌هایش می‌بینم.

    وجدان را بغل می‌کنم: «کارم داشتی زنگ زدی؟»

    «آره، گفتم اگه زودتر اومدی، یه چندتا عکس می‌خواستم درست کنی برام.»

    « الان که باید حواست به مشتری‌ها باشه. فردا زودتر میام بهت می‌گم»
    به خیمه اشاره می‌کنم: «چای؟»

    «نه، خوردم.»

    در صف کوچک چای می‌ایستم.

    مرد چای‌ریز به من و دختر جلویی گز می‌دهد و به خانم بعد من می‌گوید: «این فقط برای دخترخانم‌های کوچیکه.»

    گز را به وجدان نشان می‌دهم:
    «اینو فقط به دخترخانم‌های کوچیک می‌داد.
    هنوز پیر نشدم یعنی؟»

    وجدان قیافه‌اش را کج می‌کند: «این چه حرفیه»

    و من گز را با احترام در کیفم می‌گذارم و زیر لب می‌گویم: «این‌هم ادامهٔ یادداشت.»

    کانال من https://t.me/meslenafas

  55. به یاد بیاور

    ده شب است. تو اتوبوس درحالی که صورتم قرمز است و کمرم از وسط نصف می‌شود گوشیم را باز می‌کنم. می‌نویسم:
    «به یاد بیاور. به یاد بیاور.»
    هدفم از این همه تقلا چه بود؟

    از شش صبح بیدار بودم. دانشگاه رفتم. دو درس پشت هم. به خانه آمدم. غذا خوردم. پوشیدم. بیمارستان رفتم. برای آزمایش ادرار، ادراری درکار نبود. آب، آب، چای، چای. لحظه‌ی آخر بود. همه می‌رفتند. نظافت‌چی‌ها آمدند. آزمایشگاه را می‌بستند. دویدم. نمونه بالاخره آماده بود. دم آسانسور بهشان تحویل دادم.
    برگشتم خانه. لباس عوض کردم. زدم بیرون.

    یک جوری باید برای مینی‌بوس پول نقد جور می‌کردم. فروشنده‌ی نانوایی برف، زن خوبی بود. در ازای پنج لیر اضافه‌تر برایم کارت کشید و بهم پول نقد داد. منتظر مینی‌بوس ایستادم. گمان می‌کردم دیرم شده. تمام تنم به کاپشنم می‌چسبید. مینی‌بوس آمد. جای سوزن انداختن نبود. رسیدم به مترو. مترو هم اوضاع بهتری نداشت. رسیدم به ایستگاه اتوبوس. تا به حال این همه آدم در ایستگاه اتوبوس ندیده بودم. اتوبان ترافیک بود.

    بالاخره اتوبوس آمد. بعد از بیست دقیقه اتوبوس‌سواری، رسیدم. این بار واقعن رسیدم.
    و به موقع. باورنکردنی بود.

    بعد از سه چهار ماه کفش‌های رقصم را پوشیدم. استاد از کوروگرافی هفته‌ی پیش که من نبودم ادامه داد. مجبور شدم کل رقص جلسه‌ی پیش را در پنج دقیقه با یک مرور کلی یاد بگیرم.

    سخت بود. تعادل نبود. نمی‌تواسنتم همه چیز را درست انجام بدهم. اما تلاشم را می‌کردم. امیدم را از دست ندادم. هرچقدر بدتر می‌رفتم، بیشتر چشم باز می‌کردم. محکم‌تر قدم برمی‌داشتم.

    بالاخره ولی دو سه بار توانستم تمام کوروگرافی را درست انجام بدهم. اما در نهایت حس خوبی برایم نمانده بود. آنطور که می‌خاستم پیش نرفت.
    البته که طبیعی بود.

    حالا وقت برگشت بود. جایی که دیگر همه‌ی اتوبوس‌ها اگر به جهنم هم می‌رفتند برایم فرقی نداشت. فقط جایی برای نشستن می‌خاستم. و شیشه‌ای که سرم را به آن تکیه دهم و چشمانم را ببندم.

    ✍ساحل خسروی
    @sahelshkh
    #گزارش_نیک

  56. آشتیکنان/گزارش نیک

    امروز تصمیم گرفتم به سلامت جسمی‌ام بیشتر توجه کنم. پس ورزش را شروع کردم. توی آزادنویسی‌هایم سعی کردم به بدنم نزدیک شوم و رویش دقیق‌تر شوم و بنویسمش. من امروز تصمیم گرفتم با بدنم دوست شوم. با این که گاهی بدقلق می‌شود و بازی درمی‌آورد ولی کلی هم همراهی‌ام می‌کند و باید باهاش منصف و مهربان باشم. من اصلن دوستش نداشتم ولی از امروز قدردانش هستم و دوستش می‌شوم.

  57. صبح رفتیم بیرون و دزدگیر ماشین را درست کردیم. چند روزی بود که با بال‌زدن هر پشه صدایش در می‌آمد اما وقتی زلزله آمد، هیچ علامتی از خودش نشان نداد.
    یادداشت روزنامه را بالاخره برای سردبیر فرستادم. شاید در دلش فحش‌بارانم کند.
    یکی دو صفحه «شکارچی کرم ابریشم» و حدود ۱۰ صفحه «نوشتن مانند بزرگان» خواندم.
    مصاحبهٔ فروغ کنعانی را گوش کردم که دربارهٔ شرایط فعلی جامعه و داشتن رابطه بود. چند نکته دربارهٔ انواع روابط مطرح کرد که همیشه برایم سوال‌برانگیز بود.
    چند ویدئو درمورد آزمون آیلتس دیدم. جالب بودند و آموزنده.
    اسکریپت یوتوب را درست کردم و فرستادمش. بعد از یک ماه سهل‌انگاری بالاخره انجامش دادم.
    مستند the dissident را کامل دیدم. جمله‌ای از آن: «این آزارم می‌دهد که نسل بعدی نمی‌خواهد بداند آزادی چیست. شمشیر و قلم نخواهند داشت».
    به دقایق آخر نویسنده‌ساز رسیدم.‌
    امروز دیرتر آزادنویسی کردم.
    به‌ جای اینکه مینی‌سریال the mantis را از قسمت اول ببینم، حواسم نبود و قسمت ششم را پلی کردم!
    پیاده‌روی شبانه و دیگر هیچ…

    https://t.me/zahrahabibi9626

  58. این چه مرضی است که گرفتار شدم؟ هی راه می‌روم و فکر می‌کنم. امروز تا سی دقیقه همین بساط بود.

    قبل از تمرینجا فصل دو و سه‌ی مرشد و مارگاریتا را خواندم. کراش سنگین زدم روی شیطان. شیطان گفت که با کانت صبحانه خورده و هنگام تصلیب مسیح حضور داشته. حسودی‌ام شد. شیطان هم نشدیم.

    بروم درس بخوانم؟ چرا وقتی برنامه‌‌درسی ندارم درس می‌خوانم؟ خودم را می‌خواهم آزار بدهم؟ دیگر این چند ماه که قرار است پدرم دربیایم. زودتر چرا؟

    با این حال می‌روم درس بخوانم. بسکه دختر فعالی هستم.

    فقط قبلش یک چیزی بگویم؛ نگاهی انداختم به سطری که در مورد شیطان مرشد و مارگاریتا بود. راستش را بخواهید از خودم خجالت کشیدم. مسکوب از کتاب که حرف می‌زند چه نظراتی ارائه می‌دهد. آن‌وقت ما هم نشسته‌ایم اینجا با یاوه‌گویی کتاب را حرام می‌کنیم.

    در ادامه‌ی روز، درس خواندم و به وبینارنویسنده‌ساز رفتم و داستان «امپراطور کاج و درخت» را نوشتم و لحظات طولانی هیچ‌کاری نکردم.

  59. برای راهرو و اتاق محل کارش اسم انتخاب کرده. دلا اسم راهرو و فرخنده اسم اتاقش است. صبحش را با سلام کردن به دلا و فرخنده می‌آغازد. صبحانه نخورده کارهایی می‌کند و متوجه می‌شود این چند روز که سر در لاک فرو برده و مشغول وراندازی لاک‌های پریده‌اش بوده، کسی می‌خواسته کاری بچپاند در شرح وظایفش. کاری کت‌وکلفت که در هر صورت نتوانسته بود آن تو جایش دهد.
    بهم می‌ریزد و تلفنی با دوستش گپی طولانی می‌زند و سردرد می‌گیرند هر دو.
    جوجه‌ی محل کار را نمی‌خورد و تخم جوجه را برای ناهار می‌خورد و بعد هم با چشم نیمه‌باز سیلندر و پیستون و مخلفات شیمی را برای پسرک توضیح می‌دهد.
    تلاشش برای خوابیدن بیهوده است و دست به فلاسک چای می‌شود.
    همزمان آشپزی می‌کند و اسم اشاره‌های عربی را توضیح می‌دهد.
    با خواهر و برادر گپی تلفنی می‌زند. زیر غذا را کم می‌کند تا جلسه‌ی شعرماهی را شرکت کند.
    استاد از چهار پنجره سخن می‌گوید که آنها را عضلات شاعری نامیده و چه اصطلاح جانداری. اتفاقا چند وقت است که عضلات شعرش گرفته و چه خوب که این پنجره‌ها به انبساط عضلات کمک می‌کند.
    آخر جلسه استاد مشغول بای‌بای کردن است که بوی غذا بلند می‌شود. مرغش ته گرفته اما نه آنقدر که دوباره شب، تخمش را بخورد.
    بعد هم می‌رود سوپرمارکت و سوپرسوپرایز می‌شود با نرخ‌های جدید.
    چند صفحه زیر چنگال شب و دو شعر از بیژن جلالی و بالش‌بغلی و پتوپیچی و شروع پرسه‌زنی روحش در خرابستان.
    کانالم:https://t.me/qalamgah_niku

  60. سال‌واژه: شوق زندگی

    سرم در چند جهت تیر می‌کشد و باید حواسم به چرخش‌هایش باشد. انگار کلی تکه آهن ریخته‌اند توی مغزم و باید با احتیاط حمل شوند وگرنه می‌خورند به کاسه‌ی سر و احتمال شکستن کاسه است نه خودشان. فقط آسیب می‌رسانند و آسیبی نمی‌بینند. به درد بدنم، زانودرد هم اضافه شده. انگار زانو جدا درد می‌کند و بقیه‌ی بدنم جدا. امروز هم نتوانستم بروم باشگاه. مدیتیشن هم نکردم. هنوز برای انجامش وقت هست. فعلن دلم یک حمام داغ می‌خاهد. یکی بیاید و مرا بشوید. از حمام که آمدم بیرون تمام ملحفه‌های تخت‌خابم عوض شده باشند. روی میزم یک لیوان شیر گرم و یک تکه کیک خانگی باشد. البته سه تکه کیک را بیشتر می‌پسندم. لباس جدید و تمیز بپوشم. فیلم پدرخانده‌ی یک را ببینم توی تختم و پاستا بخورم. بعد از فیلم قرص مسکن بخورم و آرام بخابم تا صبح. صبح بیدار شوم و ببینم چقدر سرحالم. بروم باشگاه و بترکانم.
    فعلن که به گوزگوز افتادم. از صبح درازکشم. نمی‌توانم پای لپ‌تاپ بنشینم و فقط گوشی را می‌توانم دستم بگیرم و بنویسم. هیچ اتفاقی نبود. دنیا هنوز دست شیطان‌پرست‌هاست و نبرد نور و تاریکی ادامه دارد.

  61. به گمونم اولین باره که حلزون ذوق زیادی داره انگار. انگاری دهانش از خنده و ذوق بازه.
    از اهواز گریختم که هوایش دیوانه‌ترم نکند. آمدم تهران. بدتر نیست ولی خوب هم، خیر نیست.
    آآآآآه.
    هر روز سوز گلویم می‌زند به گوشم. صدایم می‌گیرد و کله‌‌ام پر از بتن‌ انگار. اهواز اگر بود حداقل می‌ماندم خانه و استراحت. اینجا باید تا دم مرگ بروم و باز فردا ازَسَّر.
    خداوند آنان را که خودش می‌داند، لعنت کند به حق علی.
    کاش باران ببارد. بروم زیر ناودان و آرزو کنم. اما برای زودتر و بهتر عملی شدنش باید یه سر بروم پروتزکنان. آآآآآه…
    همش غر شد و آه، این گزار‌ش آه‌دان امروزم.
    چند ساعتی نشستم کلیپ‌ها و عکس‌های مربوط به درس‌ها را مرتب کردم و چپاندم توی فلشم.
    آآآآه…
    شب بخیر.

  62. امروز صبح با صدای پرنده از خواب بیدار شدم. دیشب یک عروس هلندی گرفتیم و خوش‌بحال یاسی شد. مثل اینکه نر است اما نمیدانم چرا عروس‌هلندی می‌نامندشان. آخر چرا باید داماد هلندی نگویند. مگر داماد چش است. نمی‌دانم معادل چشه در نوشتار چه می‌شود. خلاصه این که درست است دنیا بیشتر از مردها حمایت می‌کند اما نامگذاری قشنگی‌ها به نام زن است. خورشید و ستاره و دریا و صدف و ساحل. مریم و یاس و نرگس. در عوض اقاخره و آقاگاوه و بقیه آن‌ها هم نصیب جنس مذکر شده است. چاره ای نیست. ماهم راضی نیستیم.
    امروز صبح کمی بیشتر خوابیدم. آزادنویسی کردم. یک داستان کوتاه از زبان عروس هلندی شروع کردم و بیشترش را نوشتم.
    از حافظ خواندم:
    ساقی به دست باش که غم در کمین ماست
    مطرب نگاه دار همین ره که میزنی
    می ده که سر به گوش من آورد چنگ و گفت
    خوش بگذران و بشنو از این پیر منحنی
    ساقی به بی‌نیازی رندان که می بده
    تا بشنوی ز صوت مُغنّی «هو الغنی»
    کتاب تربیت بدون فریاد را خواندم. اما رویم فعلا اثر نگذاشته چون عصری با یاسی حسابی فریاد زدیم.
    ناهار ماکارونی پختم.
    شب طراحی درختی در ماه را تکمیل کردم.

  63. 🐥امروز با یک پشه‌کش پریدم روی کلمات رخدادکم. آنهایی که کنار هم نشسته بودند را از هم جدا کردم. بالایی‌ها را انداختم پایین صفحه و آنهایی که پایین بودند را کشاندم به بالای صفحه. هان آنقدر زدمشان که دلم خنک شد.

    🐥حال پایم را گرفتم و کیف کردم. می‌خواست یک جا لش کند اما من بردمش و ۴۵ دقیقه پیاده روی ریختم توی حلقش. هان حالت جا آمد؟

    🐥تفو بر امروز نه شکلات داشتم نه لواشک. هان فهمیدم بعدا که خریدمشان نمی‌خورمشان تا یاد بگیرند همیشه در کشو باشند.

    🐥از حق نوشتن جولیا کامرون خواندم.

    🐥برای انتخاب فیلم امروز مردد بودم. در نهایت آن یکی که پوسترش جذاب‌تر بود را انتخاب کردم. مالید به کاکتوس و فیلم چرتی از آب درآمد. سی دقیقه بیشتر ندیدم و دمم را گذاشتم روی کولم و فرار کردم.

    🐥صبح سه صفحه آزادنویسی داشتم.

    🐥اهالی اتاقم را ادب کردم. حالیشان کردم اینجا قانون دارد و هرکسی باید سرجای خودش باشد. اتاق که بی‌صاحب نیست آقا. اینجا از بلاتکلیفی یللی و تللی خبری نیست. های با توام مدارنگی نارنجی از چه کسی اجازه گرفتی آنجا نشستی؟ پدرسوخته برگرد سرجات.

    🐥در تمرینجا و وبینار امروز شرکت کردم.

    🐥هی نمکدان بیا اینجا کارت دارم. امروز مطلبی درباره‌ی تفاوت‌های زنان و مردان خواندم. چرا شما نمکدان‌ها با شکرپاش‌ها حرف نمی‌زنید؟ چرا وقتی یه مرگی‌تان می‌شود ساکت می‌شوید؟ مگر شکرپاش بیچاره مهارت ذهن‌خوانی دارد؟
    تا نگویی که متوجه نمی‌شود.
    هر کس در جهانی متفاوت زندگی می‌کند. برای باز کردن درهای جهانت رو به دیگری باید گفت‌وگو کرد. از یاد نبر نمکدان گفت‌وگو کن نه گفت‌وگاو. فهمیدی یا بزنمت زرتت قمصور شود؟
    آفرین، برگرد روی میز کارم با تو تمام شده‌ است.

    ۱۴۰۵/۸/۲۶

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

  64. گزارش روزانه | سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵

    از صفحات صبحگاهی تا انتشار «همراه»

    امروز طبق برنامه ساعت ۶:۳۰ بیدار شدم. مثل روزهای گذشته، اولین کاری که کردم شیرجه زدن در اخبار بود؛ البته باز هم خبری نبود. بعد از آن صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم، چاشت دخترم و شیرقهوه‌ام را آماده کردم و سراغ داستان «همراه» صادق چوبک رفتم. داستان را به شیوه‌ی اول خواندم.

    بعد از آن دخترم را بیدار کردم و راهی مدرسه‌اش کردم. یاسر برای شرکت در مراسم روضه به خانه‌ی همکارش رفته بود. فکر می‌کردم همان‌جا صبحانه می‌خورد، بنابراین تصمیم گرفتم خواندن «همراه» به شیوه‌ی دوم را هم شروع کنم.

    در میانه‌ی بررسی داستان، یاسر تماس گرفت و گفت صبحانه را بیرون‌بر گرفته و به خانه می‌آورد. تا رسیدنش فرصت را غنیمت شمردم و هرچه از داستان فهمیده بودم و هر ارتباطی که میان روایت چوبک، جامعه و وضعیت زندگی خودمان به ذهنم می‌رسید، تندتند نوشتم تا چیزی از قلم نیفتد.

    بعد از صبحانه، سراغ آزادنویسی رفتم. تصمیم گرفتم صد جمله با عبارت «من…» درباره‌ی خودم بنویسم. ایده‌ای که در ذهن دارم این است که بعدها با استفاده از این نوشته‌ها، اثری زندگی‌نامه‌ای به شیوه‌ی کتاب «اتوپرتره» اثر ادوارد لوه بنویسم.

    ساعت ۱۲ دخترم نوبت متخصص گوش و حلق و بینی داشت. ساعت ۱۱ راه افتادیم تا دنبالش برویم و به مطب برسیم. برخلاف انتظار، برای اولین بار گرفتار ترافیک نشدیم و ساعت ۱۱:۲۸ آنجا بودیم. البته تا ساعت ۱۲:۴۵ طول کشید تا بالاخره ویزیت شویم. نتیجه هم تفاوت چندانی با دفعات قبل نداشت: سینوزیت، انحراف بینی، دارو، اسپری و شست‌وشوی منظم بینی.

    برای ناهار باقی‌مانده‌ی آبگوشت دیروز را خوردیم. بعد از ناهار کمی در اینترنت چرخیدم، دوباره روی نوشته‌ام درباره‌ی داستان «همراه» کار کردم و بعد خوابیدم.

    پس از بیدار شدن، ظرف‌ها را شستم و دوباره به سراغ داستان رفتم. آن‌قدر از این طرف و آن طرف درباره‌اش خواندم و در هوش‌های مصنوعی جست‌وجو کردم تا بالاخره به این نتیجه رسیدم که نوشته آماده‌ی انتشار است. شاید اگر خسته نبودم، باز هم به جست‌وجو و بررسی ادامه می‌دادم.

    با اینترنتی که سرعتش به حلزون هم حسادت می‌کرد، به‌زور و زحمت مطلب را در سایت منتشر کردم و بعد از انتشار، نفس عمیقی کشیدم. یک نوشته‌ی دیگر هم به سایت اضافه شد.

    اتفاق جالب روز:
    دیروز مریم نیکومنش در کانالش پستی با عنوان «دوست قدیمی» منتشر کرده بود. از تماس یکی از دوستان قدیمی‌اش نوشته بود؛ تماسی که حالش را خوب کرده بود. او از مخاطبانش هم خواسته بود به دوستان قدیمی‌شان زنگ بزنند. خواندن این نوشته مرا به یاد زینب انداخت. دلم برایش تنگ شد و تصمیم گرفتم با او تماس بگیرم، اما نگرفتم.

    شب تمام‌مدت خواب دانشگاه و زینب را دیدم. صبح با خودم قرار گذاشتم که امروز حتماً تماس بگیرم، اما باز هم درگیر کارهای روزمره شدم و تماس نگرفتم.

    تا اینکه ظهر خودش پیام داد. نوشته بود مشهد است و پیشنهاد کرد یکدیگر را ببینیم. از خواندن پیامش ذوق کردم. نمی‌دانم اسمش را چه بگذارم؛ تصادف، هم‌زمانی یا کارما. هرچه بود، اتفاق شیرینی بود. امیدوارم حال دخترم بهتر شود تا بتوانم زینب را ببینم و بعد از مدت‌ها با هم گپ بزنیم.

  65. صبح رفتم دانشگاه کارشناسی‌ام. دوستم را دیدم و استادم. کمک می‌خواهم بگیرم برای پروژه‌مان. هر دو قبول کردند و چه خوب و مهربان هم.

    بعضی از بچه‌های قدیم را دیدم. استادها را دیدم. دلم تنگ شده بود برای روزهایی که این دانشگاه بودم.

    آمدم خانه. نزدیک ایستگاه خانه که بودم یک نفر صدایم کرد و گفت ببخشید شما دبستان فلان نبوده‌اید؟ چهره‌اش برایم آشنا بود، ولی نشناختمش. خودش را معرفی کرد و یادم آمد از بچه‌های اول دبستانم است. تقریباً ۲۰ سال پیش. گفت دیدم آشنایی و شک کردم بگویم یا نگویم و گفت و چقدر جالب. دقیقاً قیافه‌ی کوچولویی‌هایش توی ذهنم بود. او هم دانشجوی ارشد بود.

    آمدم خانه و خوشحال بودم که زود رسیده‌ام. روزهای قبل خیلی فشرده کار داشتم و دیر می‌رسیدم خانه.

    نشستم لیست همه‌ی کارهایی که در ذهنم شناور بودند را نوشتم و دیدم امروز حداکثر به دو سه تایشان می‌رسم و به دو تا هم رسیدم تا شب.

    وسط کار هم خیلی خوابم می‌آمد و خواستم نیم ساعت بخوابم که بیشتر شد ولی ناراحت نیستم و نیازش داشتم.

    فردا بقیه‌ی کارهای شناور را که البته الان با نوشتن یک جا مستقر شده‌اند ادامه می‌دهم.

    https://t.me/f_mahmudpur

  66. “کی میاین اروپا ببینیم همو؟؟؟؟؟”
    وقتی اعلان این پیام اومد گمان کردم، تلگرام مثلا یادآوری کرده که سالها قبل به تاریخ امروز چنین گفتیم و چنان شده…
    پیام بعدی عحیب‌تر بود:”جاتون خالیه همگی دلم براتون یه ذره س🫶🏻🥹🥰 جاتون خالی محبوبه رو دیدم امروز آلمان”
    گروه شش نفره مان را باز کردم و دیدم مخبوبه همون دختری که دوران کرونا به تیم اضافه شده بود حالا از نزدیک و اونور مرز با ساناز قرار گذاشته . در چند ثانیه اولین آشنایی و تمرین رقص معاصرم با ساناز جلوی چشمم آمد. اون زمان اوایل بیست سالگی‌اش بود، ظریف با موهای صورتی.
    آدرسش پلاتویی در چهارراه ولیعصر بود. با نرگس رفتیم و هیچ تصویر و تصوری نداشتیم از آنچه انتظارمان را می‌کشید.
    ۹۰ دقیقه کف پلاتو تمریناتی که خودش انجام میداد را آموزش داد و از ما خواست تکرارشان کنیم.
    اگر انعطاف بدنی بابت تی‌آر ایکس و شنا نبود هرگز نمی‌تونستم پا به پایش بروم اما رفتم و البته دو هفته از شانه تا مچ پاهایم کبود و سیاه بود بس نمی‌دانستم چطور روی زمین بر قصم و چند باری به قصد کشت خودم را به زمین کوبوندم.
    نرگس همون روز انصراف داد البته در سی دقیقه ابتدایی، من اما چند سالی با ساناز ادامه دادم و انواع رقص را آزمودم. بین تمامشون رقص مدرن و معاصز و سالسا و باچاتا برایم جذاب بودند و دنبالشون کردم. آخرین کلاسم با ساناز بر‌می‌گرده به دوران کرونا. البته آنلاین ولی نه به خاطر کرونا و احتمال بیماری. از سه سال قبل‌نرش کلاسی با ساناز نداشتم. چطور میشد اولین و شاید بهترین مربی رقصم را رها کرده باشم؟
    نه رهایش کرده بودم نه فراموش.
    تقدیر و تصمیم او و من از هم جدا بود.
    من ماندن در ایران و او رفتن را انتخاب کرده بودیم.
    حالا دوباره پس از شش سال با پیام امروز هم دلم گرفت هم ذوق کردم برای تجارب رقصی‌ام چرا که تعداد کمی از هم‌سالان توانسته‌اند ساکن ایران باشند و داشته باشندش.

  67. کار بود که کلاس بود درباره‌ی پوکی استخان و سرطان سینه.

    تمرینجا بود و گازخورد تمرینی تا ته. حس بچه‌ی گرگی را دارم که مادرش (استاد) نوشته‌ها (غذا) را تکه‌پاره می‌کند و می‌گذارد توی دهانش.‌

    نوشتم.

    نویسنده‌ساز بود. دست نویسنده‌ساز بود و هدف روز و پیشنهاد استاد را خاهم چسبید. می‌دانی؟ حس می‌کنم زندگی خیلی دارد تندِ بدی می‌گذرد. تند دردناک. تند فرسوده. این خلوت را برای کندی نیاز دارم. حداقل یک‌ساعت بیکاری و زل زدن به دیوار. شاید هم نوشتن. و فقط هم نوشتن.
    شعر هم خاند، درباره‌ی گهوه.

    وبینار گلی خانم موعودی بود که ابتدا خانم عقیلی داستانی خاندند که به تغذیه ربط داشت و بعد من نکاتی از کتاب یائسگی خاندم برای دوستان. از اینکه به چه دوره‌ای گفته می‌شود و از چه سنینی آغاز می‌شود.

    دوره‌ی شعر بود و پنجره‌‌ای که استاد طرح زده بود برای شعر. عاشق این بازی با شکل‌هام که استاد خیلی خوب دارد این ویژگی را.

    با هم‌کوشانم نوشتیم و گپکی زدیم و من دیگر دارم از خاب می‌میرم. فردا هم روز طولانی‌ای است.

  68. خواب ماندم. پریدم از خواب. نفهمیدم چرا اما دوباره خواب را ترجیح دادم؟ مگر یوگا نداری؟ نهیبی از درون. کشمش تنبلی و وجدان. بلند می‌شوم. ۵ دقیقه به ۸. زمانی ندارم. به ناچار دست به دامن عجله می‌شوم. خواب آن‌چنان می‌گریزد که نمی‌بینمش.

    ساعت ده، صبحانه‌ای مختصر. راهی دندان‌پزشکی و دلشوره‌ای عجیب. هیچ‌وقت احساس خوبی به آن دم‌‌ودستگاه و تف‌تف‌‌کردن ندارم.

    برای ناهار خورش کدو بار می‌کنم و پلوی سفید. خیلی هم عالی و خوشمزه.

    به تمرینجا نمی‌رسم.
    با الهه‌علیزاده قدم می‌زنم در کوچه‌های ساختار و نشانه و معنا. شیرفهم‌مان می‌کند. وسواس می‌گیردش که خوب حالی‌مان شود. دمش هم گرم.

    نویسنده‌ساز هم بودم. با یک آیدی دیگر. یک‌‌دفعه یادم آمد که ای دل غافل. چرا پس گزارش نیک دیروز را نفرستادی؟ دلم می‌خواست خودم را به در و دیوار بکوبم که به هیچ‌کارم نمی‌رسم. می‌دانم چرا. اما نمی‌گویم. گفتن ندارد. غم‌ست. غم را نگویی بهترست.

    تولد زن‌داداشم‌ است. ۲۶ آبان. شب شد که. این هم یادت رفت؟ نه تبریکی گفتم و نه هیچی. خاک بر سرت بریند. حالا چرا یادم رفت؟ خدا می‌داند و من. من می‌دانم و خدا.

    می‌روم وبینار مریم ابراهیمی. از گفت‌وساز می‌گوید. جالب بود و دوست داشتم. بحثی که درگیر روزهای امروزست.

    و دوره‌ی شعر. که نقل‌ونباتی شیرین است. طعمی که شاید برای ساعتی تلخی‌ها را ببرد. بشورد و ببرد. بروبد و ببرد.

    https://t.me/manesehchtgrh

  69. جراحی برداشتن سر

    صبح بالاخره قورباغه‌ام را قورت دادم و مبحث سیروز را آغازیدم. الکی بزرگش کرده بودم. آهنگ گوش دادم و چمدانم را آماده کردم.
    از کتاب این راهش نیست خواندم. برنامه‌ریزی کمک می‌کند استرس کمتری داشته باشیم و تمایل به عمل کردن بیشتر. مقایسه‌ی بیشینه‌خواهی و رضایت‌خواهی. برنامه‌ریزی کمک می‌کند بدانیم چی کافی‌ست.
    انتخاب‌های زیادی داریم معمولا. این شاید منجر به انتخاب بهتری شود اما نه حس رضایت. پس انتخاب‌کننده باشیم تا برچیننده.
    کلاس اول یعنی شرح‌حال را بودم. یک نوع جدید نت نوشتن یاد گرفتیم. کلی هم کلمه‌برداری کردم. یکیش هدکتومی. همان Headectomy. جراحی برداشتن سر.
    بعدش کلاس سمیولوژی عملی. کلی تست یاد گرفتیم که اسم‌های عجیبی داشتند.
    حالا بروم وبینار. حرف از دست بود. امروز کلی کلمه برداشتم. پیاده‌روی خیلی کم. آزادنویسی خیلی کم.
    بعدش تو اتوبوس داستان‌کوتاه آنا بر گردن را خواندم از چخوف. خیلی قشنگ بود. تغییر شخصیت خیلی واضح بود و اساسی. روش جالبی هم برای نشان دادنش داشت. واکنش متفاوت شخصیت تو موقعیت مشابه.
    بعدش کلی آهنگ گوش دادم.
    رسیدنی کمی گیتار تمرین کردم. همین.

  70. امشب هم دمغ‌ام، هم کوفته. کمی سنگ صبور خاندم، کمی مولانا. حال‌خوب‌کن امروز فقط کارگاه شعر بود و کمی ور رفتن با تمرین‌های بازی‌گونه‌اش. سپاسگزار بودنم.

  71. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۸۹:
    همیشه‌ رفیق عزیز
    بگویم برایت که امروز تازه شدم با آزاد‌نویسی و باز رهایی را تجربه کردم.
    «آداب کلمه برداری» را از کتاب «فرهنگواره‌ی فارسی خلاق» خاندم که چقدر برایم مفید بود.
    داستان «در خانه» از چخوف را خاندم، داستان جالبی بود.
    بخشی از رمان « رودراوی» را خاندم. اوایل خاندن این رمان برایم کمی ثقیل بود اما الان آسان‌تر شده‌است و لذتش هم بیشتر شده‌است.
    در وبینار شرکت کردم، استاد کلانتری درباره‌ی هدف روز صحبت کردند که هدف روز می‌تواند چالش برانگیز باشد. از دنبال‌ کردن هدف می‌توانیم داستانی کوتاه بنویسیم. امروز آقای کلانتری هدفی را برای فردا پیشنهاد دادند و آن این بود که فردا حداقل یکی دو ساعت هیچ کاری انجام ندهیم و از موبایل و لپ‌تاپ استفاده نکنیم فقط می‌توانیم بنویسم. اجازه دهیم ذهنمان به هر جا که می‌خاهد برود. همچنین ایشان به دست نویسنده ساز هم اشاره کردند. در ادامه تمرین این‌ روزهای من در فهرستی از کلمات را انجام دادیم که خیلی این تمرین برای من خوشایند بود.و شعر‌هایی از کتاب «موصو و کافه‌های‌جهان» گفتند که چقدر جذاب و خلاقانه بودند. و مابقی وبینار هم بخش پرسش‌وپاسخ بود که امروز خیلی این بخش مفید بود. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    کارگاه شعر محبوبم را شرکت کردم و استاد درباره‌ی پنجره‌ی شاعری گقتند که خیلی برایم جذاب و آموزنده بود. چقدر خوشحالم که توانستم در این دوره هم شرکت کنم.
    هزار کلمه تایپ کردم که آزادنویسی و روزنویسی و نامه‌ای برای تو همیشه رفیق نازنینم بود.
    محبوب امروز: «غم‌آباد»
    «در غم‌آباد دل من لحظه‌ای شادی اگر آید سراغ من، می‌دهم نام تو را بهرش نشانی.»
    «گل‌نظر زبان عاشقی ص۳۲»
    «فرهنگواره‌ی فارسی خلاق» شاهین کلانتری

  72. مدرسه
    خانه
    دیدن انیمیشن جا‌به‌جا شده
    شکستن فندوق‌ها
    درست کردن شیرینی
    آشپزی
    شستن تمام ظرف‌ها
    وبینار نویسنده‌ساز
    نوشتن
    کتاب
    دوره شعر
    شام و ظرف‌ها
    سریال با سهیل

  73. نیک شویم

    صبح. خداراشکر کلاس‌های آنلاین بچه‌ها از کله‌ی صبح شروع نشد. بدوبدو نشستم پای سیستم. آزادنویسی خیلی حال داد. شعرکی هم نوشتم. اما باید چکش بخورد.

    هنوز صبح است. کلاس دخترک شروع شده. میز مرد عنکبوتی را می‌گذارد کنار تختش، اما صندلی‌اش را هرگز نمی‌آورد. دلش نمی‌خواهد دوستانش متوجه شوند که روی صندلی پسرانه نشسته. میز را می‌چسباند به تختش. اینجوری فقط تخت پیداست و چیزهای دخترانه. میز هم که زیر دستش پنهان است. قطعا گوشی را طوری گرفته که میز هم پیدا نباشد.

    ظهر. کلاس‌ها هنوز ادامه دارند. سرم دارد درد می‌گیرد. ناهار را آماده می‌کنم. صدای معلم‌ها می‌پیچد در خانه. سرم بیشتر درد می‌گیرد.

    عصر. ساعت چهار. بالاخره دیگر کسی کلاس ندارد. پس من چه؟ نخواندم. اصلا نشد که بخوانم. فقط نوشتم. پیاده روی هم کردم.

    شب. می‌روم کارگاه شعر. خیلی خوش می‌گذرد. این نیک‌ترین کار امروز است.

    #گزارش‌نیک

  74. هنوز خابِ مرگ را می‌دیدم که بیدار شدم. در بی‌زمانی و مکانی، هیبتی به نام مرگ می‌چرخید.
    سه صفحه‌ی صبحگاهی، خودگویی و برنامه‌های روز را نوشتم. برای تکرارآموزی، به سراغِ گوشه‌های ماهور رفتم. سهمِ یوگا هم در فعالیت‌های صبح محفوظ بود.
    حافظ فرمود
    خیز تا خرقه‌ی صوفی به خرابات بریم
    شطح و طامات به بازار خرافات بریم
    و نوشتم.
    دو ساعت کامل تار نواختم. وقتی از اتاق بیرون آمدم، روی زمین بند نبودم.
    دو کلاس آنلاین و حضوری داشتم. چینشِ حرکت‌ها، براساس طراحیِ تمرین پیش رفت.
    طاق مقرنس، توش و توان، محیل، دمیدن روی شیشه، راز و خونِ زنده در یک وجود نمی‌گنجند، مخلوق کلینیک‌های زیبایی، لطف‌تون مایه‌ی دردسره‌ و صدای مجردی، به فهرست کلمه‌برداری راه‌یافتند.
    در نمایشنامه‌ی فصل دو، زنی پشت خط تلفن است که شوهر شکسته‌بندش خیانت کرده و با یک بند‌باز سیرک رفته، شخصیت دوم می‌پرسد زنِ شکسته‌بند چه قیافه‌ای دارد و شخصیت اول (کسی که مخاطب زن است) این پاسخ را می‌دهد:
    ریختِ کسیه که یک دکتر شکسته‌بند به خاطر یه زن بندباز که در سیرک لاس‌وگاس کار می‌کنه ولش می‌کنه و می‌ره.
    به صفحه‌ی آموزه‌های صحنه‌نویسی منتقل شد.
    از تمرین‌جا «جمله‌ی زبان وسیله‌ی ارتباط است نه طرحِ معما» را به آموزه‌های نوشتن افزودم.
    در آزادنویسی بعد‌از ظهر، دومین صحنه از نمایشنامه‌ام را نوشتم. قتد در دلم آب شد. این‌ روزها برای رفع تکلیف نمی‌نویسم. قلبم مرا به‌ نوشتن ترغیب می‌کند.
    با بستن در اتاق برای نوشتن، احساس امنیت کردم. وقتی بیرون آمدم سبک بو‌دم.
    در نویسنده‌ساز استاد از خلوت‌کردن گفتند که هر روز ساعتی برای نوشتن بیابیم یا هیچ‌کاری نکنیم. به‌ویژه از پرسه‌زنی در اینستاگرام و تلگرام بپرهیزیم. ورودی‌های ذهن را باز بگذاریم و دریافت کنیم. این حس را امروز با گوشت و پوستم لمس کردم. چیزهایی روی کاغذ آمد که فکر نمی‌کردم در من باشند. این خلوت را به تارنوازی و یوگا هم تسری دادم.
    در فهرست اکنون کلمات، هوازی و بی‌هوازی آمدند. نوشتن، بیرون‌شان کشید.
    در سایت مدرسه مقاله‌ی نمایشنامه‌ بخانیم، خلاصه‌ی قصه‌ی چند نمایشنامه را یافتم. ایده‌‌های بکری داشتند.
    در پیاده‌روی، با عینکِ فلسفه‌ی پیاده‌روی، قدم زدم، وقتی که می‌گفت«توفیق هم مرهون مسیر است و هم مرهون مقصد نهایی»
    پرنده‌به‌پرنده از قطب‌نمای اخلاقی گفت، بین شخصیت مثبت و منفی که می‌توانیم با قطب‌نما سفر کنیم.
    نکته‌هایی که ذکرشان رفت، به صفحه‌ی نوشتن وارد شدند.
    هدف فردا را برگزیدم. با ملودی شهر بارانی به سراغ اکبر رادی رفتم.

  75. سال‌واژه: ساده
    بیدار شدم، رفتم کارگاه. با تمرین زیاد روش جدیدی برای بیرون آوردن فرورفتگی‌های عمیق ماشین یاد گرفتم که البته یاد گرفتن توی صافکاری هیچ وقت تمام نمی‌شود. بار اول که نتوانستم، بار دوم و سوم هم که نشد، ابزار را گوشه‌ای انداختم و نفس عمیقی کشیدم. تا اینکه پدر گفت: «تمرکز کن و حواست را بده به کار.» آن موقع فهمیدم ایراد کجاست. چرا نتوانستم کار را انجام دهم؟ چون همه دقتم را ندادم به کار و فکرم جاهای دیگر هم می‌رفت. پس این دفعه سعی کردم دیگر فقط به کاری که انجام می‌دهم توجه کنم و با ابزارها دوست شوم. بعد دیدم کم‌کم کار دارد درست می‌شود.
    مثل هدفی که استاد توی نویسنده‌ساز گذاشت. اگر همین‌طور که گوشی را توی خانه جا می‌گذارم و سعی می‌کنم چند ساعت فقط روی ماشینی کار کنم و دیگر هیچ کاری انجام ندهم، همین روند را برای نوشتن در پیش بگیرم، به جاهای خوبی می‌رسم. کارگاه شعر هم بود و چقدر خوش گذشت بازی با کلمه‌ها و ترکیب‌ها.

  76. سلام
    امروز پیش دیروز مثل عدسی پیش جوجه کباب بود.خدا روشکر نفسم بهتر وجون وجلام بیشتر بود.سعی میکنم در لحظه باشم.وبینارساعت پنج یکی از علاقمندیهای روزم شده.دیگه وقتی غروب میاد خودم را کمتر بابت نخواندن ونوشتن سرزنش می‌کنم.رودلف روبلی میگه همه ما میدونیم چی درسته ولی نمیدونیم چی غلطه.ویکی از راهکارها اینه کار غلط رو انجام ندهیم این طوری خودمون را درمسیر درست قرار داده ایم.

  77. امروز تمام وقتم صرف نوشتن لایحه شد. حتی به صفحات صبحگاهی هم نرسبدم. به نظرم نویسندگی یک شغل تمام‌وقت است. من از چند‌کارگی خسته‌ام.
    جلسه‌ی تمرینجا شرکت کردم‌. هم‌زمان باید لایحه‌ی تجدیدنظر ویرایش می‌کردم.
    پس از چرت نیم‌روزی وبینار نویسنده‌ساز می‌بینم.‌ فهرست کلمات هفتگی من پر بود از کلمات استرس‌زا. چرا که این هفته پرکار بودم.
    برای کانالم شعرکی نوشتم.
    برنامه‌ریزی فردا را می‌نویسم.

  78. سال‌واژه: کونیدن

    تئاتر ساوانابای را دیدم امروز. تو تئاتر شهر. جایی که از بعد جنگ و بساط مساط دولتی توش هر جور آدمی پیدا می‌شود. برخلاف همیشه دفترچه و خودکار نبردم. طبعن هم حینش چیزهایی را یادداشت نکردم. تو آن تاریکی با دست‌خط بد چیزی خاهم نوشت و بعد هم نمی‌توانم بخانم. گفتم به محض رسیدن به خانه هر چه به ذهنم آمد را می‌نویسم. مرتبش می‌کنم و در آخر به عنوان یادداشت کانال می‌فرستم اما زکی. نمی‌توانم. چیزی به ذهنم نمی‌رسد. در اصل یک چیزهایی می‌آید مثلن سه تا بازیگر بودند. همه سیاه‌پوش. دختری جوان، یک زن و یک مرد که اصلن نفهمیدم بود و نبودش چه فرقی داشت. خود تئاتر هم کوچک بود. سیاه بود. مثل اینکه زن بازیگر بوده و حافظه‌اش را از دست داده. دیگر چه؟ دیالوگ‌ها غالبن کتابی بود و گاهی شکسته. به هیچ عنوان محاوره‌ای نبود. تنها سه صندلی وجود داشت. نورها سفید، زرد، نارنجی و آبی. بخش‌هایی آبی و رنگ مکملش کنتراست و جلوه‌ی بصری جذابی به وجود می‌آورد. قسمت‌هایی بدون هیچ دیالوگی و فقط موسیقی، بازیگرها پیچ و تاب‌هایی به بدنشان می‌دادند تا روان و احساسات شخصیت را به این شکل به نمایش بگذارند. دیگر؟ هیچی. می‌توان حسابی در موردش نوشت ولی دیگر چیزی به ذهن من یکی نمی‌آید. اگر هم بیاید نمی‌توانم بنویسمش. خیال می‌کردم چون آزادنویسی‌هایم پر است از هذیان و چیزهای نامربوط پس حتمن دیگر تو آزادنویسی استاد شده‌ام و فاصله‌ی دست با ذهنم صفر اما اصلن چه ربطی داشت؟ هنوز یک سال آزادنویسی روزانه نکردی و استاد شدی؟ مسئله فقط این تئاتر نیست. تئاترهای دیگر کتاب‌ها و فیلم‌ها هم همین‌اند. برایم سخت است نوشتن ازشان. خصوصن نوشتن متنی منسجم و ساختاریافته. پارسال آزادنویسی روزانه نداشتم اما نوشتن از چیزی مشخص برایم آسان‌تر بود. هفته‌ی پیش سر زنگ نگارش هم چرت و پرتی تفت دادم که به هیچ عنوان ربطی به موضوع نداشت. اگر دلیلش فاصله‌ی دست با ذهن است پس چرا پارسال نوشتن از چیزی معین برایم ساده‌تر بود؟

  79. امروز وقت کمی گیر آوردم و آزادنویسی کردم.
    یوگا و زبان ترکی و انگلیسی خواندم.
    کمی هم شب هول.

  80. جالبه، این حلزونه هر کار دلش می‌خواد می‌تونه بکنه. قضاوت هم نمی‌شه.
    تمرین‌جا بودم. اقای کلانتری به متن عسل فاطمی بازخورد داد: «متن باید ساده‌ی پرمایه و از ادا اطوار به دور باشه. باید در انتخابِ درستِ کلمات وسواس داشته باشیم و جمله‌ها را مختصر و بدونِ شرح اضافی به کار ببریم.» خیلی سخته. با این بازخوردِ موشکافانه، ناامید شدم. چه راه دور و درازی دارم تا برسم به یه جمله‌یِ درست.
    یه کوچولو پیاده‌روی. یه کم آزاد‌نویسی.
    یه خرده غذا. یه نَمه خواب. ولی تا دلت بخواد کلافگی.

    1. – صبح زود بیدار شدم. لباس انو کردم و صبحانه‌نحورده رفتم که به ماشین برسم. دیگر وقت نمی‌شود توی خانه صبحانه بخورم. اکثرن میلش را هم ندارم. دخل یکی از همان لقمه‌ها را توی راه می‌آورم. این روزها کمی غذاهای سالم برایم قیافه می‌گیرند و خوراکی‌های ناسالم بهم چراغ‌سبز نشان می‌دهند.

      – زود رسیدم سر کار. حداقل نیم ساعت زودتر. رفتم از سوپرمارکت خرید کردم تا بچه‌ی شیرینی‌طلب درونم را گول بزنم. توی دفتر مدرسه نشستم و ادامه‌ی یک قسمت از سریال «عشق در لباس مبدل» را دیدم. به نظرم سریال باحال و خوبی‌ست. برای مت.تفریحی و دلپسند. خوشم می‌آید ازش.

      – کلاس‌هایم را برگزار کردم. همه خوب بودند. پرسش کردم و بعدش هم مدیر آمد و گفت تا آخر امروز برای هر سه تا کلاسم نمره‌ی ماهانه رد کنم. برای بعضی‌ها نمره‌ی زیر ۱۰ گذاشتم. افرادی که فعالیت بیش‌‌از‌اندازه کمی داشتند.

      – برگشتم خانه. حدود یک ساعت و خرده‌ای توی راه بودم. حتا توی ماشین هم کمی چرت زدم‌. حالا هم مثل دیوانه‌ها در حال داغان شدن از خابم.

      -بعدازظهر در وبینار الهه شرکت کردم. خیلی خوب است که آخرهای هر فاز ن
      مرور و جمع‌بندی داریم.

      – سریال دیدم. حس سریال دیدنم گل کرده و تا قسمت ۶ تماشا کردم. ای کاش در طول روز نوشته بودم که الآن انقدر له نباشم. امروز باید برای حفظ برنامه به عادت‌های انعطاف‌پذیر پناه ببرم.

      – شب شعرماهی داشتم. جلسه‌ی اول دوره‌ی جدید. ستاره‌ی سه‌شنبه‌ها. این‌سری لادن هم هست. امیدوادم تمرین‌هامان رونق بگیرد.

      – چالشعر روزانه را انجام دادم و توی کانالم انتشار داشتم.

  81. روز باحالی بود. با آنکه شاید آنقدرها هم کار نکردم درش. از آن روزهاست که کم کم دارم به حد رمان‌خانی‌ای که می‌خاهم می‌رسم‌. سه‌شنبه چهارشنبه را دوست.
    خاندن را جنون‌وار می‌دوستم اما فعلن نتوانستم. صبح خاندم. رفتم کلاس. آمدم. باز خاندم. گذاشتم کنار. رفتیم خرید، برای ورزش فردا. باز خاندم. لباس شستم. باز می‌خاهم بخانم. گفتم بنویس بعد بخان تا بخابی راحت‌.

    شنبه کنفرانس تاریخ مشروطه دارم. به بهانه‌ی کنفرانس، تاریخ مشروطه می‌گوشم و کتابش را هم قرضیده‌ام. رفته‌ام در بَهر تاریخ. تا حالا اینقدر برای خاندنش ذوق نداشتم. اما مصادف شده با در جستجوی زمان از دست رفته. حالا هی به تاریخ مشروطه نگاه می‌کنم و خجل می‌شوم و باز ادامه می‌دهم به خاندن آن یکی.

    بعد دانشگاه بالاخره رفتم پردیس کتاب‌. دور پارکیدم تا کمی پیاده‌روی کنم. میان قفسه‌ها گشتم و دو کتاب برداشتم. از زمان ژوژمان قول داده بودم جایزه بگیرم‌شان. صید قزل‌آلا در آمریکا و تقویم بی‌هدفی.

    حالا درباره‌ی در جستجوی زمان از دست رفته. راوی زنی اشرافی را که خارق‌العاده متصور می‌شد می‌بیند که شبیه‌ زنان همسایه است و چیزی خارق‌العاده در او وجود ندارد.
    انگاری که از دیدنش ناراحت شده باشد چون تصوریدنش بهتر می‌بود.

    خاندن جلوی تکلیف‌انجامی را گرفته. فردا باید طراحی کنم و زبان بخانم‌. اگر بتوانم کتاب باشد برای روزی دیگر.

  82. سال‌واژه‌ام:صبر

    توی کلاس یوگا از پسِ همهٔ آساناها برآمدم و همین روزم را ساخت.

    -چند وقتی‌ست بیشترِ ساعات روزم به مشق‌کردن شعر می‌گذرد و برخلاف دوران مدرسه، این کار را دوست دارم.

    -شام امشب یکی از پنج غذای محبوبِ زندگی‌ام است: کله‌جوش.

    به‌واسطه‌ی آزادنویسی به این تصمیم رسیدم که هفته‌ای یک‌بار آشتانگا یوگا را در برنامه‌ام بگنجانم.

    برای همین هم یک ویدیوی تمرینی از یوتیوب دانلود کرده‌ام.

    مطالعه‌ی رمان «سقوط» (برای تأثیرگذاری بیشتر) از سر گرفته شد

    دو غزل از حافظ را مشق کردم که این بیتش مدام در ذهنم تکرار می‌شود:
    لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ
    عشقبازان چنین مستحق هجرانند

    داستان «غروب مسی» از مجموعه‌ی «برکه‌های باد» اثر رضا جولایی را بازخوانی کردم.

    -کارگاه شعر پانزدهم آغاز شد و من از مسیری که در آن قدم گذاشته‌ام بسیار خوشحالم

  83. گزارش نیک دیشب را بدون فکر و دوباره‌خانی فرستادم. مجال نبود. خاب مرا درربوده بود.
    امروز هم به تای‌چی آغازید. در خنکای کوچه‌باغ‌ها و زیر نوازش خورشید صبح‌گاه. حامد آتش کرد و چای زعفرانی آتشی بعد از تمرین حسابی چسبید.
    در دانشکده جلسه‌ داریم. معرفی یک عضو جدید احتمالی و حرف‌های تکراری. تقریبن تا ظهر. بعد از جلسه یکی از دانشجوها می‌آید برای موضوع پایان‌نامه صحبت کند اما می‌دانم که آمدنی نیست.
    امروز ناهارم آماده است پس فرصت می‌کنم کار دیگری کنم. با علیرضا «خاک آشنا» را می‌بینیم از فرمان‌آرا. به دیدن و شنیدن نسخه‌های بد از هر چیزی راغبم. لقمان‌وار آموختن مرا کارآمد است.
    عصر می‌نشینم پای تصحیح یک کار دانشجویی دیگر. اما چند تلفن پشت سر هم دارم و یک ماموریت مهم. باید برای یک کودک دارو پیدا کنم. تا به خودم می‌آیم ساعت هشت است و جلسه‌ی اول از پانزدهمین کارگاه شعر. آخرین تماس تلفنی را قطع می‌کنم و پیام می‌دهم که باید بروم سر کلاس.
    یک اتفاق غیرمترقبه ذهنم را مشغول کرده. نمی‌دانم خیر است یا نه. حافظ باز می‌کنم. می‌کوشم از لابه‌لای بیت‌ها نشانه‌ای بیرون بکشم.
    نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست
    آن‌چه سلطان ازل گفت بکن آن کردم
    …
    این‌که پیرانه‌سرم صحبت یوسف بنواخت
    اجر صبری‌ست که در کلبه‌ی احزان کردم

  84. گزارش نیک ۸۵

    روز را با خواب‌نگاری آغازیدم.
    مطالعه کردم.
    ورزش نکردم و نگامیدم.
    خوابیدم.
    آزادنویسی کردم.
    با دوستانم وقت گذراندم و در شبکه‌های اجتماعی وقت کشتم.
    جلسه‌ی اول دوره‌ی جدید «شعرماهی» شرکت کردم. مثل همیشه عالی بود.
    شام خوردم.
    کمی مطالعه کردم.
    «گزارش نیک» را ثبت می‌کنم و می‌روم ببینم شب چه برای عرضه دارد.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۷ از ۱۰

  85. بیست و ششم آبان‌ماه صفر پنج

    دوستان عزیز دعا کردید؟ (با صدای الهه علیزاده درونم😊)

    فعالیت‌های امروزم:
    پروپزال‌خوانی و اطلاع‌رسانی و یادآوری جلسه به اساتید
    تمرین ارائه
    خواندن فصل 12 اصل‌گرایی با عنوان «لغو تعهد؛ با گرفتن جلوی ضررتان سود زیادی ببرید» – مثال اولش این بود که دول بریتانیا و فرانسه چهاردهه پول خرج جت کنکورد پر از ضرر کردن به خاطر «خطای هزینه‌ی هدر رفته.» گرچه به نظر من به خاطر این بوده ‌که پول بی‌صاحاب ملتشون بوده که ککشون نمی‌گزیده. در ادامه‌ی فصل هم صحبت از اثرهای تعهد بی‌حساب‌کتاب بود. حالا بی‌حساب‌کتاب رو من می‌گم چون به نظرم اصلاً تعهد به هیچ قراردادی نداشته باشی هم نمی‌شود و سنگ روی سنگ بند نمی‌شود.
    روزگفتارم را هم با فصل 2 کتاب خوب گوش دادن انجامیدم.
    جلسه‌ی این هفته درمانم به ارائه پروپزالم گذشت که بسیار از دکتر محمد طاهری سپاسگزارم.
    از استاد مشاور هم‌گروهم نیز متشکرم که دوباری امروز تماس گرفتند و جوابگوی پرسش‌هایم بودند.
    برنامه‌هایی که امروز نتوانستم به آن‌ها بپردازم: وبیکار سرزبان الهه علیزاده، وبینار نویسنده‌ساز و جلسه اول دوره‌ی 15 شعر. در زمینه‌ی نوشتن هم رونویسی و آزادنویسی نداشتم. ان‌شاالله فردا شب جبران خواهم کرد.
    حالا می‌روم بخوابم که ساعت 2 بامداد باید بیدار شوم و راهی شوم.

    راستی، فیلم ناگهان را دیشب دیدم هنوز تمام نکردم ولی خیلی قشنگ است پیشنهاد می‌کنم ببینیدش.
    شبتان خوش
    دوستدارتان زینب

    #گزارش_نیک
    @bidemajnoon9

  86. پیراهنِ قو
    چند روز است که کلمه‌ی «قو» برای ذهنم پُررنگ شده و معنای متفاوتی دارد. امروز صبح طرحِ مینیمال یک قو را هم کشیدم، با چند خطِ ساده. همین. کنارش نوشتم، آواز قو، عاشق شدنِ قو، بالای متن هم نوشتم، درباره‌ی قو. ادامه دادم، شناگریِ قو. بال‌های قدرتمندِ قو. نمی‌دانم دقیقن چه ویژگیِ خاصی در ذهنم از قو دارم. نمی‌دانم چرا قو برایم تصویرِ عاشقانه‌ای دارد که احساسی را پنهان می‌کند. پنهان‌کردن احساس، برای قو وقار می‌آورد، یا رفتاری محافظه‌کارانه است؟ چرا قو هم مجبور به وقار است؟ چرا فقط یک‌بار عاشق می‌شود قو؟ افسانه است یا نه؟ چرا قبل از مرگش آواز می‌خواند؟
    طاووس را تا حدودی می‌توانم درک کنم، آن غرورش را هم می‌فهمم. اما قو احساسی را پنهان می‌کند.
    دیدی گفتم؟ قو، شاد نیست.
    جستجو کردم.
    ویکی‌پدیا می‌گوید: «در حکایت‌های ازوپ قویی در پاسخ به پرسش رهگذری که از او دلیل نغمه‌سرایی‌اش پیش از مرگ را می‌دهد، می‌گوید که او از آن رو آواز می‌خواند که «به زودی به جایی خواهم رفت که دیگر نه دشمنی دارم، نه شکارچی به سراغم می‌آید، و نه گرسنگی را تجربه خواهم کرد.» بنا به گفتهٔ افلاطون، سقراط نیز بر این باور بود که قوی در حال مرگ، زیبایی‌های بهشت را در نغمه‌اش پیش‌بینی می‌کند. رابطهٔ قو با جهان پس از مرگ و دانش آن‌ها از آن‌که پس از مرگ چه در پیش است تا آنجا پیش رفت که باوری شکل گرفت که در آن تصور می‌شد روح همهٔ شاعران بزرگ در بدن قوها ظهور پیدا می‌کند.»
    گریه می‌کنم. دیدی گفتم. «روح همهٔ شاعران بزرگ در بدن قوها ظهور پیدا می‌کند.»
    همه‌ی شاعران گرسنگی را تجربه می‌کنند.
    «آواز قو (به انگلیسی: Swan song) عبارتی استعاری برای آخرین ژست، تلاش یا اجرای درست قبل از مرگ یا بازنشستگی است. این عبارت به یک باور باستانی اشاره دارد که قوها درست قبل از مرگشان آواز زیبایی می‌خوانند، زیرا بیشتر عمرشان ساکت بوده‌اند.»
    چرا «بیشتر عمرشان ساکت بوده‌اند؟» گفتم احساسی را با سکوت پنهان می‌کند قو.
    قو از دیدنِ بال‌هایش روی پیراهن تو خجالت می‌کشد.
    قو را از جهان به زمین فرستادند.
    قو را از پیراهنِ تو بیرون کشیدند.
    امشب هم انگار نقاشی کشیدم با کلمه‌ها. قو را باید دقیق به تصویر بکشم با کلمه‌ها. شاید مجبور باشم، از سکوت، به جای قو حرف بزنم. امشب باید زودتر بخوابم. خوابم می‌آید.

  87. امروز بعد از یک ربع آزادنویسی توجهم به دفتری جلب شد با جلد قرمز، مدتها بود که به سبب تمام شدن گوشه‌ی میزم بود. کمی که ورق زدم به یک صفحه رسیدم با موضوع جاده. تقریبا ده جمله با زاویه دید متفاوت و موضوعات مختلف نوشته بودم.
    تاریخ سومین روز از خرداد امسال بود.
    یکی از جمله‌ها را بعد از کمی پس‌و پیش کردن در کانالم به اشتراک گذاشتم.
    امروز تکرار آموزی هم داشتم و در کل به روزم نمره ‌ی «هشت» میدهم.

  88. گزارش نیک۱۸۹ فرح
    امروز مثل هر روز گذشت. باید کمی از تحقیقات جدید نورساینس در مورد نوزادان تازه به دنیا آمده تحقیق کنم و در کانالم مطلب جدید بذارم مثلن روان‌شناس کودکم و به اصطلاح دکترا ی ردی دارم.. پس دست به کار میشم.. چند مطلب را که ترجمه است تایپ و ویرایش و ادیت می‌کنم و خلاصه‌ای در کانالم میذارم . برای دو مادر جوان که تازه فارغ شده اند و هر دو در کانالم عضوند و دو دختر به جامعه ما هدیه داده‌اند.
    استاد شاهین دو هفته است، در مورد اینکه باید یک بستر دیجیتالی درست کنیم ، فهرستی با عنوان “تازه ترین‌ها آموخته‌های من” داشته باشیم.
    خیلی وفت پیش‌ها فایل‌هایی درست کردم در مورد تربیت جنینی و تربیت نوزاد در راستا فرزند پروری .و امروز متنی را بیرون کشیدم ادیت کردم و در کانالم گذاشتم.
    از آزاد نویسی های من:
    هذیان‌گویی
    مدتیست خودم را می‌بینم مرده‌ام و بادکرده‌ام. شکمم مثل اینکه نفخ شدید کرده باشه باد کرده و مواد مختلفی می‌خواد از جایی سرریز‌شوند و تمام سوراخ‌های بدنم پر از الیاف شده، چرا؟ مواد راه به جایی ندارند. یعنی من در بدنم نیستم و مرده‌ام؟ پس اینکه شاهده و نظاره‌گره‌ام چی؟ پس اینکه حرف میزنه، کیه؟اینکه حرف میزنه و توضیح مطالب میده کجاست؟
    انگارمن در یک فضای تنگ و باریک خِفت شده‌ام. از هر طرف فشارم بهم وارد می‌شود. پوستم نازک و شیشه‌ای شد تمام اعماء و احشایم را می‌بینم. رگ‌های منجمد و باده کرده‌اند انگار مایع درونش ماسیده، و هیچ حرکتی ندارد. استخوان‌ها به ماهیچه‌ها چسیبده‌اند. و ماهیچه‌ها مثل میوه خشک شده بی‌آب و چروکیده، جمع شده‌اند. تنها چیزی که قابل درک است شکم ورم کرده و باده کرده‌ام است . مثل آن ماهی که خودش را باده کرده و هر آن امکان ترکیدن و پاشیدن تمام محتوای درونش میرود. خیلی پرم می‌خوام خالی بشوم نیروی بافشار جلوی اضمحلال پوست و استخوان‌های از هم پاشیده مرا می‌گیرد. اگر آن نیرو نبود حتمن از هم می‌پاشیدم و به ذرات ریز تشکیل دهنده‌ام تبدیل می‌شدم. چقدر تغییر سخته. درد داره . و من منتظرم این دردم، که آن را بزودی پشت سر بذارم. اما زمان طولانی شده. و مجالی برای به‌سامان شدنم ندارم.
    در تب و تاب آروم شدن نفخ معده‌ام هستم اما شکمم نه از دهان و نه هیچ‌جای دیگر راه به بیرون ندارد. چاره‌اش ترکیدن پوست نازکم است، که آنهم مثل غشای پلاستیکی مقاوم شده، موجوداتی مثل مورچه و‌ ریزتر از آن دورِ بدنم جمع شده‌اند. هر کدام به پوستم نیشی می‌زنن، اما من حس نمیکنم. چرا جسدم حس نداره ؟ آیا من مرده‌ام؟ شاید دارم خواب می‌بینم. از آن کابوس‌های وحشتناک. چرا کسی مرا از خواب بیدار نمیکند. الان ساعتها است که من خوابیده‌ام. شاید مرده‌ام. کاش مرده‌ باشم. اما نه، نمرده‌ام. چون به همه چیز اشراف دارم، مگر مرده درک و فهم داره؟ ولی همه چیز را درک میکنم. من می‌بینم که بدنم نفخ کرده، باد کرده و داره منفجر میشه. اگر منفجر بشه می‌فهمم زنده‌ام یا مرده. یا در خوابم. کاش مرده باشم‌.
    چون اگر خواب باشم هر‌آن ممکنه بیدار بشم. تنها مشکل الان ورم و آماس شکمم هست. چقدر خورده‌ام. شاید چیزی سمی بلعیده‌ام که اینطور در فغان و ناله‌ام. و یا نه مرده‌ام و در جهنم اعمالم دارم عذاب می‌کشم. شاید هم در قبرم، و این جز فشار قبر که میگن. چیز دیگری نیست. خدایا کمکم کن. منو از این چاه سرگردانی، چاه وَیل بیرون بکش. تا نفسی راحت بکشم، که سخت در مشقتم.
    شرکت در وبینار نویسنده‌ساز
    (دیگه نت برداری از امروز را نمی نویسم.)
    جلسه اول دوره ۱۵ کارگاه شعر را شرکت کردم کلی فان برای من هست و خواهد بود مطمئنم .
    ، شاعر نیستم و هیچ ادعای ندارم ، اما عاشق شعر و شاعری هستم.‌ اهل تهرانم پیشه‌ام دائم التحصیلی است، اگر به فارغ التحصیلی فکرکنم حتمن مرده‌ام و در فضای دیگر در سیر و سفرم .
    🐌
    حلزون چی شده در فضای سیاهی‌ای،، اما خوشحالم بنظرم خوب سر‌خوشی ، من چهره‌ات را خندان می بینم.

  89. از شب قبل چند برگه چسبانده بودم به کامپیوتر که مثلاً ثمردهی بالا برود. فقط یکی از آن‌ها را انجام دادم ان هم نصفه و نیمه.
    کتاب فارنهایت 451 را به اتمام رساندم. چنگی به دل نزد. هیچ هم مثل 1984 نبود. به نظرم تقلیدی ناجور و پر از وصله و پینه بود. چندتایی جمله‌ی به دردبخور داشت که به درد هایلات کردن می‌خورد. مثلاً خورشید هر روز می‌سوخت. زمان را می‌سوزاند. زمان در دایره‌ای تخت گاز می‌رفت و دور مدارش می‌چرخید. مشغول سوزاندن سال‌های عمر مردم.
    یا اونایی که چیزی نمی‌سازن، هرچیزی رو ممکنه بسوزونن.
    مردم بیشتر از اینکه بخوان یه کتاب درست و حسابی بخونن، بیشتر مشتاق خوندن فال طرز خوابیدن و شکل دهن و چشم و لبروشون هستند. این چرت و پرتا بیشتر طرفدار داره.
    شاید هم ترجمه‌ی خوبی نداشت که چندان چنگی به دلم نزد. همزمان سیلو را هم می‌بینم. هیجان سریال بیشتر است.
    زبان خواندم. کلمات تازه یاد گرفتم. کلمات قبلی را هم مرور کردم و سریال روسی هم دیدم. کی می‌شود بدون زیرنویس فیلم روسی ببینم؟
    شاگردم آمده بود. بیکار نشسته بود. همه‌اش من روی نقاشی‌اش کار کردم.
    شام خورشت بادمجان گذاشتم.
    کتاب برادرم جادوگر بود را کمی خواندم برای فرم تکرار. خوشم نیامد.
    رفتم سراغ فرهنگ واژه فارسی خلاق. کلمه برداری هم کردم. از انگور وارگی خوشم آمد. به تبعیت از آن ساختم پیازوارگی، سیب‌زمینی وارگی. خیار وارگی. شلغم وارگی.
    به نظرم من در کودکی و نوجوانی پیازوارگی را به منتها نهایت خودش رسانده بودم.

  90. گزارش نیک ۱۲
    آنقدر از هفت صبح سروصدا شنیده‌ام که دیگر رمقی برای حرف زدن هم ندارم. پنجره را باز کرده بودم خنک شوم، آنقدر صدای ماشین و موتور در سرم ویراژ داد که دیوانه شدم.
    همین حالا اولین جلسه دوره شعر تازه، به پایان رسید. بی‌حوصله اطرافم را نگاه می‌کنم. دفترهایم روی میز وِلو شده‌اند. بعضی کلمات خوش خط و بعضی بدخط. وقتی روزهای شلوغ تمام می‌شوند و آخروقت به اتاق می‌آیم و می‌نویسم احساس می‌کنم خالی می‌شوم.
    انگار کلمات درحال خفه کردنم هستند. همه بی‌تاب کاغذ اند. طوری که فقط به من یک قلم بدهید. همین حالا باید بنویسم تا نفسم بند نیامده. راستش خوشحالم که اینطوری شده‌ام.
    دیروز از شدت خستگی فراموشم شد گزارش نیک بنویسم. هفته‌ام حسابی شلوغ شده است.
    خاطرتان هست دوشنبه‌ها به بچه‌ها کتابخوانی و درست‌نویسی یاد می‌دادم؟ حالا فهمیدیم که بچه‌ها اوضاعشان خراب‌تر از این حرف‌هاست و تقریبا شنبه تا چهارشنبه‌ام را باید بروم مدرسه.
    با یک روز در هفته مشکلی حل نمی‌شود.
    حتی شده یک ساعت، باید تقریبا هر روز بروم.
    به عنوان دانش آموز به زور از پشت نیمکت‌های مدرسه فرار کردم و حالا پشت میز معلم، دوباره به مدرسه برگشته‌ام.
    موسیقی بی‌کلام را تا ته زیاد کرده‌ام تا فقط صدای او باشد و من و کلماتم.
    اوضاع بچه‌ها در نوشتن حسابی خراب است.
    خانه از پای‌بست ویران است. آن هم چه ویرانی…
    باشد که تا آخر این سال چیزی یاد بگیرند و لااقل نوشتن زبانی که با آن صحبت می‌کنند را به خوبی بلد باشند.
    بعد از رسیدن به منزل هم ناهار و شام را یکی کردم و ساعت شش غذا خوردم. روی کاناپه بیهوش شدم تا نزدیک کلاس. بعد از آن یادداشت روزانه‌ام را نوشتم، به دفتر هردم‌نویسی سرزدم و به مطالعه نرسیدم.
    دیشب اما کتاب تازه‌ای شروع کردم با نام «کتابفروشی». احتمالا جالب است.
    پنجشنبه هم باید همراه بچه‌ها اردوی درون مدرسه‌ای بروم و همراهشان باشم تا ظهر جمعه.
    از وقتی این خبر را شنیده‌ام ماتم گرفته‌ام.
    امیدوارم سکته نکرده به منزل بازگردم.
    راستی خرید هم باید بروم.
    میزم را هم بعید می‌دانم مرتب کنم. از فرط خستگی درحال جان دادنیم. باشد که رستگار شویم و نویسنده.

  91. ☘️سه‌شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۶
    شروع کتاب حق نوشتن همانا و غرقگی در صفحات کاغذ همانا و جاماندن از باشگاه!
    ماجرا از این قرار بود که امروز بعد از دو هفته‌ و سه روز خواستم بروم باشگاه.
    اول صبح کتاب «حق نوشتن» را دست گرفتم. مقدمه‌‌اش پُر بود از تعریف و تمجیدِ نوشتن. از آن جمله‌های انگیزه‌جنبان که وقتی به چشمت می‌خورد دیگر هیچ چیز جلودارت نیست. تو می‌مانی و دریای خروشان نوشتن و کاغذهایی که یکی پس از دیگری پُر می‌شوند.
    «ما نویسنده هستیم چه خودمان را نویسنده بدانیم یا ندانیم.»
    «نوشتن حق ذاتی و مادرزادی ماست.»
    «نوشتن دنیای ما را مالِ خودمان می‌کند.»
    «نوشتن مثل نفس‌کشیدن است. درست و اصولی نفس‌کشیدن را می‌شود آموخت، اما به‌هرحال باید نفس کشید.»
    «برای نوشتن به‌دنبال انگیزه‌ی والا نباشید، فقط بنویسید.»
    خلاصه آن‌قدر گفت و گفت از خوبی‌های این دلبر که عاشقش شدم. و آنجا که گفت: شروع کنید از همین لحظه احساسات و افکارتان را بریزید روی کاغذ و دست از نوشتن برندارید، دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. هر چه کاغذ دَم دستم بود ردیف کردم. مدادم را برداشتم و شروع کردم. صفحه‌ها یکی پس از دیگری پُر شد. یکدفعه یاد باشگاه افتادم. سرم را چرخاندم. نگاه کردم به ساعتِ روی دیوار. عقربه‌اش روی عددی می‌لرزید و جلوتر نمی‌رفت. شتابان رفتم سمت گوشی‌ام. فقط ۲۵ دقیقه وقت داشتم تا خودم را به باشگاه برسانم. پرنده هم اگر بودم محال بود به موقع برسم، اما می‌خواستم با تأخیر هم شده بروم. با این‌حال تندوتند لباس پوشیدم. ساک ورزشی‌ام را برداشتم و وسایل و قمقمه‌ام را درونش گذاشتم. هنوز از درِ خانه بیرون نرفته بودم که متوجه رطوبتِ ساکِ روی دوشم شدم. زیپ ساک را کشیدم. سیلابی درونش به‌پا شده بود. در جایم میخ شدم…
    ساک پر از آب را خالی کردم و قمقمه‌ی خالی را بیرون آوردم. کلاس ورزشم به فنا رفت😕
    ……………………………..‌‌……………‌‌…….
    از یادداشت‌های جلال آل‌احمد خواندم. تا از سخن دور نیفتیم و یادداشت‌های جان اشتاین بک در برای امروز کافیست.
    کلمه‌برداری کردم.
    تمرینجا امروز پرنکته بود و آموزنده.
    در وبینار نویسنده‌ساز استاد گفت هدف فردایمان این باشد که یک تا چند ساعت بیکار بنشینیم در گوشه‌ای. زل بزنیم به دیوار یا پنجره یا آسمان یا هرچه دلمان خاست. فکر کنیم.
    گوشی خاموش. قطع ارتباط با آدم‌ها. دست به هیچ چیز نزنیم. هیچ کاری نکنیم. تنها کاری که مجاز است نوشتن است. تا اگر در این ساعتِ رهایی و یلّگی چیزکی در ذهنمان شکل گرفت جاری‌اش کنیم روی کاغذ.
    ایده‌ی جالبی است. یاد تقویم بی‌هدفی افتادم. چه کتاب درخشانی!
    بعد، استاد از کارگاه شعر گفت و از مجموعه شعر مصطفی غضنفری خواند:
    خورشیدی در فنجان‌هاست
    که می‌تواند
    خستگی‌ام را بخار کند
    در بخش پرسش‌وپاسخ با چند کتاب خوب آشنا شدم. برای نظم‌بخشی به زندگی، استاد کتاب عادت‌های خرد بی‌جی‌فاگ را پیشنهاد داد. کتابی که روز تولدم برای خودم هدیه گرفتم. یکی‌دوفصل اولش را خواندم و مابقی رفت لابه‌لای انبوه کتاب‌های درخشانی که به کتابخانه‌ام اضافه شدند. دوباره باید بروم سراغش…
    و شب از خار و مرواریدِ محمود کیانوش شعر نوشیدم.
    ای نگاهِ تو در این خشکیِ سرد
    شاخسارانِ مرا
    آفتاب و باران،
    کاش چشمانِ تو می‌داشت مرا
    سبز و رویان به نگاهی گاهی

    شبتون ستاره‌بارون⭐

  92. چه خوب است در جمعی بودن. جمعی دوستانه که با هم در حال رشد هستند. پیشنهاد امروز را خیلی دوست داشتم. هیچ کاری نکردن. یک ساعت بعد از نوشتن این گزارش خاهد بود. ساعت 9 تا 10 شب. در گزارش فردا راجع بهش خاهم نوشت.
    صبح شروع شد با مراقبه. ادامه با نوشتن. صبحانه درست کردن (تخم‌مرغ سرخ شده با ماست‌اسفناج). یک کمی ورزش صبحگاهی. و رفتن سرکار.
    آخر ماه است و بررسی کارهای انجام شده و ارائه‌ی عملکرد. بیش‌تر روز به یک دوره‌ی مهم آموزشی گذشت. دوره‌ی درباره‌ی سرطان. و اینکه چقدر سبک زندگی در آن نقش دارد.
    گشتی زدم در فرهنگ جامع واژگان مترادف و متضاد زبان فارسی. هدیه‌ی پرکاربرد ویراستاران. و کلمه‌برداری.
    همراه شدن با وبینار.
    شنیدن یک لایو روانشناسی و بازتنظیم مجدد زندگی.

  93. من به خیابانی با کافه‌های عالی اندیشه نموده به نوشتن گزارش نیکم می‌پردازم.
    الان تازه پیاده‌روی تمام شد.
    نشستم توی ماشین
    آخرهای گزارش نیک را می‌شنوم همان جایی که آنلاین نشنیدم.
    خوشحالم که اینجا هستم.
    اینروزها به شدت در حال تفکرم، من و دوستانم که چهارگوشه را به دنیا آوردیم، برای ارتقائش، برای بالندگی و رشدش و تربیت کودکمان، مجله‌مان در تکاپوئیم.
    از صبح با حافظ و سعدی دم‌خور بودم.
    سعدی را با خاله جانم به خاطر آوردم و از بر خواندم.
    همان حکایاتی که در کودکی آموخته بودم از او.
    حافظ را اما نه، تفألی زدم و نیک غرق شدم در غزل.
    تا موقع خواب،
    دو جستارک را باید ویراسته در جایی آپلود کنم.
    کتابی از طاقچه دانلود کنم و مقداریش را بخوانم و شاید بنویسم تا خوب فهمیده شوم.
    کانال را به روز کنم.
    و هزار و یک کارردیگر🌺🌺🌺
    خدافظ

  94. گزارش نیک ۱۷۹ سه شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۶
    امروز هم هوا یخ زده است. همان قدر که عاشق بارانم با این سرما هم سر وسری عجیب دارم.دلیلش هم شاید زمستانی بودنم باشد.
    خواندن اندکی زبان سپس ۲ ساعتی به بطالت گذشت.به قصد کاری بیرون رفتم.و پیاده روی با خرید همراه شد.پختن کیک مورد علاقه ام.چون خوراکی هایم ته کشیده. وبینار نویسندگی و واژه نویسی. بی حوصله ام با اجبار فیلم نیمه خوب را شروع به دیدن میکنم.

  95. بیست و ششِ هشت سال پنج:

    چه کردم از صبح؟
    صبح، در دفترم، چهار سؤال از خودم پرسیدم: تصمیم درست چیست؟ تا کی سر کار بروم؟ این شغل پاسخ دغدغه‌هایم است؟ شروع کار جدید در این شرایط درست است؟ قهوه خوردم دو تا. قهوه جواب سؤال نیست، ولی مغزم را گرم می‌کند. نوشتم باز هم، از خوبی‌ها و بدی‌های هر تصمیم. بگذریم.

    دوباره امروز با مریم رفتیم دفتر ثبت اسناد. برگشتیم با سؤال بیشتر از آنچه بردیم. راه برگشت، نانوایی. بربری خریدم و نان روغنی کرمانشاهی.

    بقیهٔ روز حالم بد بود. روی تخت دراز می‌کشیدم و بلند می‌شدم. جلسهٔ دوره را همان‌جا، روی تخت، گوش دادم. دربارهٔ راوی بود. یادداشت برداشتم. هم‌زمان با مریم حرف می‌زدم، داشت بلیط می‌گرفت. بعد پادکستی گذاشتم دربارهٔ تفاوت بشر، آدم و انسان. بعد از فنا حرف می‌زد و من فکر می‌کردم فنا یعنی تمام شدن؟ خوابم برد، با اینکه فقط دراز کشیده بودم.

    بعد از ماه‌ها سری به اینستاگرام زدم. خبری خواندم تلخ.چه اشتباهی.

    اشتهای نوشتنم باز شده. غیر قابل پخش. جمله‌بازی کردم تا نوشتن گرم شود. خبر با من بود و در نهایت تسلیم شدم و از آن هم نوشتم. فهرستی از آن جمله‌ها را در کانال خاک‌گرفته منتشر کردم. و آن خبر هم جمله‌ای شد در میان آن فهرست.
    مریم رفت. با جای خالیش قسمت اول «هیولای فلورانس» را دیدم. خیلی جذاب بود. بعد می‌نویسم درباره‌ش. چند صفحه‌ای از پایان‌نامه خواندم. خوابم میاد.
    «مهم نیست
    اشتباه بودن راه
    مهم این است
    که آن راه
    کافه‌ای داشته باشد؟»

  96. از دریافت تا دانش شخصی

    عادت درنگ و فشرده‌سازی آموخته‌ها

    ۱. گزارش تجربه‌ی شخصی

    سه‌شنبه ۲۶ آبان‌ماه ۱۴۰۵

    شمارش روزها و زمان را از دست داده‌ام. تقویم را باز می‌کنم؛ سه‌شنبه ۲۶ آبان‌ماه ۱۴۰۵ است.

    نزدیک به دو ساعت است که مشغول گوش دادن به دو ویدئوی ضبط‌شده از وبینارهای استاد شاهین کلانتری و یادداشت‌برداری از آن‌ها هستم. چقدر وبینارهایش پربار و گیراست. هنگام یادداشت‌برداری، دوست ندارم حتی نکته‌ای از گفتار و آموزش‌های ارزشمندش را که با عشق و شوق در اختیار شاگردانش می‌گذارد، از دست بدهم.

    هر جمله‌ای درنگی می‌طلبد تا بتوانم‌گوهر نهفته‌ در آن را از صدف واژه‌هایش بیرون بکشم.

    گاهی پیش آمده که چندین بار ویدئو را جلو و عقب می‌کنم تا دقیق گفته‌هایش را یادداشت کنم. می‌خاهم هنگام مرور دوباره‌ی نوشته‌هایم، به گوهرهای ناب ادبی نهفته در گفتارش بیشتر پی ببرم.

    گاهی هم پس از یادداشت کردن جمله‌ها، دوباره درنگ می‌کنم و آن‌ها را از دریچه‌ی ذهن خودم می‌گذرانم. هر بار به نکته‌ای تازه و آموزنده می‌رسم.

    واقعن آموزش‌های رایگان او در ساعت ۱۷ هر روز، یک کلاس فشرده و بی‌همتاست.

    من هم تلاش می‌کنم هر روز در گزارش نیک، نکته‌هایی از وبینارهایش بیرون بکشم. می‌خواهم با یادداشت‌برداری، فشرده‌سازی آموخته‌ها و نوشتن چکیده‌ای از آن‌ها، فرصت درنگ و یادگیری را برای خودم فراهم کنم.

    نمی‌خواهم به‌سادگی از کنار آموخته‌هایم بگذرم؛ می‌خواهم، بیاندیشم، آن‌ها را از صافی ذهنم بگذرانم و سهم خودم را از این آموزش‌ها بیرون بکشم.

    این تجربه مرا به یک موضوع مهم می‌رساند: چرا درنگ کردن در فرایند یادگیری تا این اندازه اهمیت دارد؟

    # گزارش نیک ۱۸۹

    اپیزود دوم

    ۲. عادت درنگ؛ راهی برای اندیشیدن نقادانه

    شبکه‌های اجتماعی فرصت درنگ را از ما می‌گیرند و این وحشتناک است.

    ما هر روز با حجم زیادی از اطلاعات، نوشته‌ها و گفتارهای گوناگون روبه‌رو می‌شویم؛ اما چقدر فرصت می‌کنیم درباره‌ی آنچه می‌بینیم و می‌شنویم، فکر کنیم؟

    کیفیت چیزهایی که می‌شنویم و می‌خانیم اهمیت دارد؛ اما نوع شنیدن و خاندن ما نیز باید دگرگون شود. آگاهانه‌تر بشنویم، دقیق‌تر بخانیم و برای اندیشیدن به آنچه دریافت می‌کنیم، زمان بگذاریم.

    اجازه ندهیم شیفته‌ی یاوه، سخن‌آرایی و بازی با واژه‌ها شویم و از اندیشیدن به ژرفای سخن بازبمانیم. هر سخن زیبایی اندیشه‌ای ژرف در خود ندارد. باید لحظه‌ای بایستیم، آن را بسنجیم و درباره‌اش بیندیشیم.

    گاهی لازم است آموخته‌های خود را دوباره مرور کنیم، حوزه‌های گوناگون را کنار هم بگذاریم و میان موضوعات مختلف ارتباط برقرار کنیم. در همین رفت‌وآمد ذهنی و مرور دوباره است که ترکیب‌های خلاقانه شکل می‌گیرند.

    برای نمونه، ممکن است دو موضوع از دو حوزه‌ی کاملن متفاوت در نگاه نخست هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند؛ اما وقتی آن‌ها را کنار هم می‌گذاریم، رابطه‌ای تازه کشف می‌کنیم. اینجاست که آنالوژی یا قیاس شکل می‌گیرد. چنین ارتباط‌هایی می‌توانند زمینه‌ساز پیدایش ایده‌های تازه و حتی دگرگونی‌های بزرگ باشند.

    بنابراین، باید نسبت به آموزه‌هایی که می‌خانیم و می‌شنویم حساس‌تر باشیم. از دل هر آموخته، نکته‌ای ارزشمند بیرون بکشیم، چکیده‌ی آن را بنویسیم و گاهی به نوشته‌های فشرده‌ی خود بازگردیم.

    عادت درنگ یعنی چه؟

    یعنی نوشته‌های فشرده‌ی خود را دوباره مرور کنیم و از خود بپرسیم:

    چرا این نکته برای من ارزشمند است؟ چه ارتباطی با آموخته‌های پیشین من دارد؟ چه اندیشه یا ایده‌ی تازه‌ای می‌تواند از دل آن شکل بگیرد؟

    نقادانه اندیشیدن یعنی درنگ کردن، دوباره دیدن، سنجیدن و ارتباط برقرار کردن؛ یعنی پیش از پذیرفتن هر سخنی، لحظه‌ای بایستیم و درباره‌ی آن بیندیشیم.

    درنگ کردن به ما فرصت می‌دهد درباره‌ی آموخته‌هایمان فکر کنیم و فشرده‌سازی کمک می‌کند حاصل این اندیشیدن را در قالب جمله‌هایی کوتاه و روشن ثبت کنیم.

    ۳. هدف؛ فشرده‌سازی آموخته‌ها

    برای سامان دادن به آموخته‌هایم، یک صفحه‌ی دیجیتالی باز می‌کنم و آن را به چهار بخش اختصاص می‌دهم:

    ۱. تندرستی

    ۲. نویسندگی

    ۳. کتاب‌خوانی

    ۴. کسب و کار

    در هر یک از این زمینه‌ها مشخص می‌کنم از چه منابعی خوراک فکری دریافت می‌کنم و تازه‌ترین آموخته‌هایم چه هستند.

    در طول روز به آموزه‌هایی که دریافت می‌کنم توجه می‌کنم، آن‌ها را مرور می‌کنم و سپس چکیده و فشرده‌ی آن‌ها را می‌نویسم.

    فشرده‌سازی آموخته‌ها فقط یادداشت‌برداری نیست؛ نوعی تمرین برای بهتر اندیشیدن و بهتر سخن گفتن است. وقتی بتوانم آنچه را آموخته‌ام با زبان خودم و در چند جمله‌ی کوتاه بیان کنم، یعنی توانسته‌ام جان کلام را دریابم.

    برای نمونه، گفت‌وگو و دیالوگ به من کمک می‌کند بهتر سخن بگویم و اندیشه‌هایم را روشن‌تر بیان کنم. دریافت یک آموزه به‌تنهایی کافی نیست؛ توانایی بازگویی و فشرده‌سازی آن نیز بخشی از فرایند یادگیری است.
    برای فکر کردن، باید به ذهن خود سامان بدهیم و برای این کار لازم است دانش شخصی‌مان را نیز سامان‌دهی کنیم.

    خط کشیدن زیر سطرهای کتاب، گاهی می‌تواند نوعی گول زدن خودمان باشد؛ زیر تنها با نشانه‌گذاری یک جمله، آن را یاد نگرفته‌ایم. اما اگر بتوانیم دریافت‌هایمان را برای دیگران بازگو کنیم، نشان داده‌ایم که آن‌ها را فهمیده‌ایم و در ذهن خود جای داده‌ایم.

    برای این کار، لازم است هنگام یادگیری یادداشت‌برداری کنیم. هنگام کتاب‌خانی نیز در گوشه و کنار کتاب، دریافت‌ها، برداشت‌ها و نکته‌های مهم خود را بنویسیم.

    باید روش فشرده‌نویسی را در فرایند یادگیری‌مان نهادینه کنیم و از هر آموزه‌ی ارزشمند، جمله‌هایی کوتاه و روشن برای خودمان بسازیم.

    در همین رفت‌وآمدها، مرورها و دوباره‌خوانی‌هاست که ترکیب‌های تازه و خلاقانه در ذهن ما شکل می‌گیرند.

    البته باید انجام این کار ساده باشد تا بتوانیم آن را در دل روزمرگی‌هایمان جای دهیم. قرار نیست کار دشواری به برنامه‌ی روزانه‌مان اضافه کنیم؛ بلکه باید روشی پیدا کنیم که به‌آسانی بتوانیم آن را انجام دهیم و به بخشی از عادت‌های روزانه‌ی خود تبدیل کنیم.

    شوق یادگیری بود که مرا به سوی کتاب و نوشتن آورد؛ اکنون باید این شوق را با روشی آگاهانه و منظم پرورش بدهم.

    ۴. نتیجه‌گیری؛ از دریافت تا دانش شخصی

    با مرور این آموزه‌ها، به این برداشت می‌رسم که یادگیری عمیق سه گام اصلی دارد:

    ۱. دریافت: از راه کتاب، گفت‌وگو، آموزش و تجربه چیزی می‌آموزم.

    ۲. پردازش: آموخته‌هایم را مرور می‌کنم، درباره‌شان می‌اندیشم و به زبان خودم درمی‌آورم.

    ۳. فشرده‌سازی: جان کلام را در چند جمله‌ی کوتاه می‌نویسم یا برای دیگری بازگو می‌کنم.

    یادگیری زمانی ژرف‌تر می‌شود که بتوانم آنچه را دریافت کرده‌ام، با زبان خودم فشرده و روشن بیان کنم.

    آنچه را می‌آموزم، وقتی به زبان خودم بازگو می‌کنم، از دانسته‌ی دیگران به دانش شخصی من تبدیل می‌شود.

    برگرفته از : وبینار شناره‌ی ۶۱۱ شاهین کلانتری
    https://t.me/ehteram_karami

  97. هیچگاه با منظور و قصد و غرص با کسی حرف نزده‌ام و همیشه نرمخویی پیشه‌ام بوده است. دوستم که عضو کانال تلگرام است می‌گوید که یادداشت اخیر شما کنایه به من است اما من برای کسی تعریف حال و هوای آن روزها را نکرده‌ام و کسی از درون و ذهن من خبر ندارد. سال‌واژه‌ام را نگاه کردم و تعهدورزی تنها مربوط به کارهایی که انجام می‌دهم نیست بلکه به حفظ امانتی که نزد من است مربوط می‌شود. در زمان اوایل انقلاب حال و هوای خیلی از جوانها بود.
    نمره امروز هفت است وبینار شرکت کردم از تکرارآموزی صحبت شد و در وبینار خانم گلی موعودی رفتم و خوب بود. خاطره همان دوران انقلاب برایم زنده شد. و از خوردن یک کیک با چای لذت بردم هر چند برایم خوب نبود. با دوستم در باره جنگ حرف زدیم اما کوتاه چون نگران شدیم و بحث را عوض کردیم. پیاده روی در اول صبح انجام شد بعد از خواندن نماز و دعا و نوشتنِ لذت بخش. به کانال منم بیایید و بخوانید هر روز یک سوژه نو و جدید دارم. آدرس کانال تلگرام مهرابی این است👇💝💦
    https://t.me/notetoday1

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *