گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

114 پاسخ

1. گزارش نیک ۱۲۳ جمعه من/ ۱ آبان‌ماه۱۴۰۵
   _ساعت ۴ صبح بیدارم و خابم نمی‌برد. شاید از فکر اسباب‌کشی است دلم می‌خواهد می‌توانستم موذن فریاد کننده را من هم روزی با فریادی گوش‌خراش و از ته گلوی با بلندگویی در دست صبح زود بیدار و بدخاب کنم و بدخابی‌اش را هم حتمن ببینم چون او بدون شک اکنون در خوابی خوش است. شیطان درون هم بد چیزی است. خوبست که او هم در من در کل روز شاید در خاب است و شاید هم بیدار. اما گویا اکنون کاملن بیدار است و چموش و خموش و آب زیرکاه. روز اسباب کشی است و من هیچ چیزم را جمع نکرده‌ام. تا صبحانه می‌خورم و آن‌ها نیامده‌اند تا ده و نیم تمام وسایلم را جمع می‌کنم. آنها ۱۱ می‌آیند. دو مرد و دو زن هستند. از آشپزخانه می‌آغازند اما خیلی کندند و مرا مجبور به کمک می‌کنند تا کارها زودتر تمام شود اما تا ساعت ۴ جمع‌آوری و در محوطه‌ی پارکینگ گذاشتن‌ طول می‌کشد. یخچال فریزری را که اطلس بار تهران یک نفره از ۴ طبقه در تهران آورده را پنج نفری نمی‌توانند از یک طبقه پایین ببرند و ماشین لباسشویی را حتی با جان کندن می‌برند..
   هر کاری تخصص خودش را می‌خواهد و مریم که باز حرف مرا گوش نکرده و بخاطر چند میلیون ارزانتر بودن آن‌ها را انتخاب نموده، بدون شک چندین میلیون ضرر خاهدمان زد و بعد آه و ناله و غرولندهای بی‌جایش نصیب من است با هر غر فقط نگاه می‌کنم و لبخند تحویلش می‌دهم. که خودش تا تهش را می‌خاند. سزای حرف‌نشنو همین است فقط ضررش را من هم مالی و جانی می‌دهم چون او پادرد هم دارد و یک‌جا نشسته و اخلاق کنترلگر و دستوردهنده‌اش جانفزاتر است. مجبورم دم نزنم. چون دم زدن همانا و تا شب نالیدن همان است و سکوت بهترین راه حل است. ساعت ۵:۳۰ ناهار و شام‌مان را در این خانه که آخرین ساندویچ کتلت ساندویچی ملوان سر کوچه‌مان است و در سیاهکل معروف و ما اولین بار است که می‌خوریم را با باربرها ساعت ۱۷ با شوخی و خنده نوش جان می‌کنیم. چون مریم عاشق هات‌داگ است و جز هاتداگش در این یک سال چیزی از او نخورده‌ایم. باربران خانواده‌اند و جوانان خوبی. اما در خانه با دو تخت و بی‌یخچال و فقط چند سیب و هویج و خیار می‌مانیم و هر دو بدون شارژریم تا فردا. آن‌قدر ساده و کارنابلد بودند که کیف مرا که روی دراور بوده را بدون توجه و سوال معلوم نیست در کجا چپانده‌اند. کوله پشتی حاوی لپتاپم را بدون اجازه برده بودند و و وقتی متوجه شدم و خواهش کردم آن را در برگشت بالا بیاورند نمی‌دانستند کوله پشتی چیست. در آن حال دود‌ از کله‌ام برخاسته‌ بود، فکر می‌کنم چهره ام دیدنی بود. خودم می‌روم ولی بار زده‌اند و در بین آنچه باقیمانده نیست. از عصبانیت در حال انفجارم و بدون چاره. مریم جان گوشی‌اش شارژ ندارد و من تا ۷۰ است و چون فردا ظهر این‌ها می‌آیند. ساعت ۹ شب دولینگوی عربی را انجام داده و خاموش می‌کنم و سریع بخاب می‌روم.
   صبح زود از دفتر شعر«از سر بی‌حواسی» سعید عقیقی صبحانه با شعرم را در هر دو کانالم می‌گذارم.
   خوبست که وبینار ساعت ۱۱ جمعه‌های «راه هنرمند»جولیا کامرون‌م را دیشب اعلام کنسلی نمودم چون باربرها دقیقن ساعت ۱۱ صبح آمدند.
   https://t.me/mahro1402

   پاسخ

2. گزارش نیک ۱۲۴ شنبه من / ۲ آبان ماه ۱۴۰۵
   ساعت ۵ با صدای نخراشیده‌ی موذن بیدار می‌شوم تمام بدنم درد می‌کند مخصوصن کمر و پاهایم. بزور تکان‌شان می‌دهم و جابجا می‌شوم. شارژم را برده‌اند و بخاطر شارژ نداشتنم دیشب قبل از خواب خاموشش کرده‌ام. اما دیروز تمام دفتر و کتاب‌هایم را جمع کرده‌ام که قرار بود به خانه جدید منتقل شود و چون طبق قول‌شان عمل نکردند و فقط تخت‌هامان مانده و مبلمان که قرار است امروز تا ظهر منتقل شوند و چون تختهامان اینجاست و آنجا به هم ریخته همینجا می‌مانیم. کیفم را هم با بی‌توجهی که روی دراورم بوده و شارژم در آن بوده برده‌اند. خیلی ناوارد و مشخص بود که اولین بارشان بود، چون آنقدر ناشی بازی در بسته‌بندی داشتند که تا شب طول کشید. من که تمام لباسهایم در دو چمدانم جا شد اما کتاب و دفترهایم در یک چمدان و دو کارتن بزرگ و سنگین شد. خودم موقع جمع کردنشان متوجه حجم خرید کتابم شدم. تازه چندین سال است عضو کتابخانه‌ام و نهایت توجه را برای نخریدن کتاب دارم و به ویژه در طی دو سال سفرم. از طاقچه هم برای همین استفاده می‌کنم. اما تا کنون که نشده که نشده که جلوی کتاب نخریدنم را بگیرم. صبح زود بیدارم نمازی و مدیتیشنی و بعد جلسه شش صبح استاد اعظم رمضانی عزیز را با مبحث جدیدش که شنیدن است فقط با دقت می‌شنوم. تداخل این دو نوع شنیدنم را به فال نیک می‌گیرم. با تمام حواسم می‌شنوم در مورد پنج سطح شنیدن می‌گوید و با سوال محمد حجار جلسه بر همین مبحث می‌ماند و پیش نمی‌رود اما با به چالش کشیدنمان، شنیدن دیدگاه دوستان جذاب است. من هم دوست دارم شرکت کنم اما مریم صدای خروپفش می‌آید و نمی‌خواهم بیدارش کنم. ساعت ۷ که جلسه تمام می‌شود چند سیب و خیار و هویج فقط داریم که بعد از مسواک سیبی را دندان میزنم و وقتی می‌بینم مریم جان بیدار نمی‌شود صدایش می‌زنم که بلند شو برویم خانه‌ی جدید را مرتب کنیم تا ۱۱ که این‌ها می‌آیند که چون باران است حتمن دیرتر هم می‌آیند. او که می‌گوید تا دیروقت بیدار بوده و حس ندارد را به زور بلند می‌کنم. و با اسنپ بخشی از وسایل مهم باقیمانده را نیز می‌بریم و تا ۱۲ که آن‌ها می‌آیند دو کارگر زن را نیز که دیروز آمده بودند و هر دو مرا دوست داشتند و بجای اسمم زیبا صدا می‌کنند و شماره‌ام را دادند که اگر در چیدمان کمک خواستین با آن‌ها هماهنگ کنیم را با سفارش خرید نان و پنیر و تخم مرغ با خود همراه و نیمی از کارها را انجام می‌دهیم. مبلمان را بعد از ناهار بعلت باران می‌آورند و تخت‌ها را فقط خوش‌خابشان آورده می‌شود و فردا خود تخت‌ها را می‌آورند. و ما شب را بر کاناپه صبح می‌کنیم. از اسباب‌کشی تنها دورریختنی‌هایش را دوست دارم و بس. اما خانه‌ی جدید از هال و پنجره‌ی آشپزخانه محوطه‌ای وسیع باغی حداقل ۱۰۰۰ متری سبز و چشم‌نواز دارد که از ساعت سه پنج گاو و اسب در حال چریدنند و زیباترش می‌کند. خانه‌ی جدیدمان را بخاطر سکوت و محیط سرسبز و چشم‌نوازش بیشتر از خانه‌ی قبلی دوست دارم. تراس کنار در پشتی هم عالی‌ترش می‌کند اما باران تا شب می‌بارد. شاید گاهی دلم برای موذن بی‌توجه فریاد کننده تنگ شود.
   دولینگوی عربی را ساعت ۱۱ قبل از خواب انجام می‌دهم و نیمه‌اش خابم می‌برد و دوم می‌شوم.
   https://t.me/mahro1402

   پاسخ

3. برای دومین‌بار بعد از مدت‌ها که از انتشار دور افتاده بودم، چیزکی در کانالم منتشر کردم. یک طرح سریع از درختی که در پیاده‌روی دیده بودم و متنی که در حضور درخت نوشته بودم. تا خرتناق که مطالعه نکرده‌ام، ولی دو نوبت کتاب خواندم. هم سراغ سمفونی مردگان رفتم و هم کتاب 21 درس برای قرن بیست و یک را تورقی کردم. به بخش آخر سمفونی رسیده‌ام. راوی آیدین است. آیدینی که مشاعرش را از دست داده است و حال خوشی ندارد و باز یاد کتاب خشم و هیاهوی فالکنر می‌افتم و فکر می‌کنم بالاخره می‌توانم از آن بخش بیرون بیایم. کاش بخش اول راوی‌اش حال خوبی داشت.
   به پیاده‌روی می‌روم. آرام آرام قدم می‌زنم. از دیدن خرمالوها حظ می‌برم و یاد سهم گنجشک‌ها می‌افتم. گنجشک‌ها پای درخت بازی می‌کنند. گنجشکی پرواز می‌کند و چشم‌هایم به دنبال او و بعد رقص پروانه‌ها.
   زبان می‌خوانم. باز هم دو نوبت. به داستان دوم رسیده‌ام. هر هفته با یک داستان پیش می‌روم. آنقدر از هوش مصنوعی درباره‌ی جنگ سوال می‌پرسم که تمام کلمات روسی مرتبط با جنگ را روی دایره می‌ریزد. حالا لغت‌نامه‌ی جنگی‌ام خوب شده است. شاید یک داستان روسی در حال و هوای جنگ هم نوشتم. تا خرتناق سریال دیدم. سریال سرگذشت یک ندیمه حوصله‌ام را سر برده است و من نمی‌دانم چرا سریال‌ها را در فصل دوم و سوم به اتمام نمی‌رسانند و مدام قهرمان را با یک چالش جدید روبرو می‌کنند. سریال که به درازا می‌کشد تو خیالت راحت است که هیچ اتفاقی برای قهرمان نمی‌افتد. برای ناهار با آخرین بسته‌ی گوشت، خورشت کرفس بار می‌گذارم. اگر غذا باب میلش باشد، بی‌خیال آن رژیم کذایی می‌شود و دست از معیارهای زیبایی کره‌ای‌اش می‌کشد. عاشق خورشت کرفس است. برای شام هم دمی گوجه. از دمی گوجه متنفر است. آن یکی ولی دوست دارد. خیالم راحت است که او می‌تواند از باقی‌مانده‌ی غذای ظهر بخورد. من هر دو را دوست دارم. باید رژیم بگیرم، ولی نمی‌توانم. هنوز اراده‌اش را ندارم. یوگا می‌کنم. سی دقیقه‌ی تمام. مثل هر روز. باید با بدنم آشتی کنم. راجع به دین و مذهب می‌خوانم. راجع به افراطیون با هر دین و عقیده‌ای که انحرافاتی در دین‌شان ایجاد می‌کنند و مسیر دین را به کل تغییر می‌دهند. با مادرم حرف زدم. با نون هم در حد چند کلمه و خدا رو شکر که سرش شلوغ بود و حرف به غیبت نکشید. با سین تا وثت گزارش نیک نشد حرف بزنم. یک‌بار من زنگ زدم او جواب نداد. یک‌بار هم او زنگ زد، من سر شلوغ بودم جواب ندادم. با سین صحبت به درازا می‌کشد و اغلب با حالی خراب تماس را به پایان می‌برم و باز ناگزیرم به تماس و این تکرار ابدی چون دوستش می‌دارم. می‌روم به پشت‌بام. به گلدان‌ها می‌رسم. کاشی‌های روی بام را می‌شویم و می‌نشینم به تماشای موشک‌هایی که نمی‌دانم مقصدشان کجاست؟ بعد همسر زنگ می‌زند و می‌گوید کار و بارش براه شده است و دست‌پر می‌آید به خانه. گزارش نیک نصفه می‌ماند و چند ساعتی هم در آشپزخانه به شست و شو و جا دادن خوراکی‌ها در فریز می‌گذرد. قبض تلفن را پرداخت می‌کنم. اقساط معوقه را می‌پردازم. خانه را جمع و جور می‌کنم. ظرف‌های شام را می‌شویم و می‌نشینم به تکمیل گزارش و بعد هم انتشار.

   پاسخ

4. امروز ۲۰ صفحه از سنگ صبور از لینک سایت استاد خوندم .
   پونصد کلمه تایپ کردم
   نماز اول وقت خوندم
   وبینار استاد شرکت کردم
   سنگ صبور
   چقدر خوب افکار قاتل را توصیف کرد مخاطب را به یاد زمانی که از دستورات خدا تمرد کرد می اندازد و احساس آزادی که داشت ولی در ازای چی از دست دادن انسانیت.

   پاسخ

5. اگر همان شب گزارش نیک روز را ننویسم قطعا فردایش به سختی می‌نویسم یا کاملا فراموش می‌کنم. مثل الان. یادم نمیاد دیروز چه اتفاقی افتاد. شاید تنها نکته نیکش این بود که به برادرزاده کمک کردم تکلیفش را انجام بدهد. من که تجربه هنرستان را از دست دادم و سال‌ها حسرتش بر دلم ماند اما سرنوشت را ببین. بعد از سال‌ها حالا در کنار برادرزاده‌ای که بزرگش کردم، دارم تکالیف هنرستان را انجام می‌دهم. زمان چیز مسخره‌ای نیست؟ حس می‌کنم پانزده ساله‌ شدم. سن چیز مسخره‌ای نیست؟ تکلیفش را مثل خودم دقیقه نودی می‌خاهد انجام بدهد. از استرسِ زمان، از خلق کردن لذت نمی‌برد. موقع رفتن بهش می‌گویم که باید برنامه‌ریزی کنی، کارهایت روی هم تلنبار نشود تا بتوانی از هنر و خلق کردن لذت ببری نه اینکه بخواهی فقط تمامش کنی. در دلم گفتم کاش با لالایی‌ات خودت هم خوابت ببرد. بهش می‌گویم به من خیلی خوش گذشت، کلی چیز یاد گرفتم، باز هم بیا با هم چیزمیز خلق کنیم. از ته دل گفتم.

   گزارش نیک
   فاطمه شَبِّه
   ۱ آبان

   پاسخ

6. گزارش نیک.
   دوم مهر /چهار صد وپنج .
   اینترنت دفتر قطع شده ، با گوشی هم که نمیشه چیزی نوشت چشم هات چهار تا میشه ، کلا ولمعطلیم ، ولی به خاطر اینکه با خودم قرار گذاشتم لا اقل اینکار را رها نکنم فعلآ تا زمانی که از عصر قجر به عصر استار لینک بپیوندیم همین چند سطر را با گوشی نوشتم ، بازم چشم هام داره دو دو میزنه تا چه پیش آید .

   پاسخ

7. روز به تمرین آزادنویسی و ترکیب گذشت. عصر به کارگاه و وبینار و شب هم به پیمایش.
   به سیر باغ رفتم باختم من
   نظر بر نوگلی انداختم من
   الهی دیده فایز شود کور
   که دلبر آمد و نشناختم من
   فایز
   https://t.me/dreamdrawgrow

   پاسخ

8. سال‌واژه‌ام: نظم
   ۱. بیشتر روز برای امتحان درس خواندم.
   ۲. وبینار نویسنده‌ساز را بودم.
   ۳. کارگاه خودواژه را بودم. کلمه‌هایی ساختیم و ترکیب کردن‌شان هیجان‌انگیز بود.
   ۴. همراه با ریتم تمرین کردم و صدایش را به استاد می‌خواستم بفرستم که گفتم هفته‌ی بعد بهترش را می‌زنم.
   ۵. آهنگ فیلم پدرخوانده را هم بهش فرستادم که تمرینش کنیم.
   ۶. گزارش‌نیک نوشتم.

   پاسخ

9. افشین عزیز
   بلند آه می‌کشم. مبهوتم. پسرِ دوست قدیمی‌ام، صالح، دیروز در تصادف جان باخته. هنوز بیست سالش هم نشده بود گمانم. زبانم بند آمده. اصلن نمی‌دانم چطوری تسلیت بگویم. تسلی بی‌معناست. مدام یاد شبی می‌افتم که رفته بودم خانه‌شان. آذر ۹۱. براش انرژی‌زا خریدم. تا نیمه‌شب می‌رقصید. شش هفت ساله بود آن موقع. رقصید و رقصید تا نیمه‌شب وسط مهمانی یکهو پخشِ زمین شد و لای جمعیت خابش برد. حالا هم خابیده. لای جمعیت. باید آه بکشم. تنها همین آه در بساطم مانده. مانده؟
   ━━━━━━━━━━━━━━━━
   ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات جمعه را:
   مطالعه تا خرتناق. تماشای قسمتی از سریال «مُتل بیتس». برگزاری جلسه‌ی دوم کارگاه «خودواژه»، چه کیفی می‌دهد تمرین واژه‌سازی با بچه‌ها. مرور تمرین‌ها و گزینش کلمات برتر. وبینار نویسنده‌ساز و ارائه‌ی ایده‌هایی در قالب «دست‌ نویسنده‌ساز». پرسه در بوکلند شیراز و پیاده‌روی شبانه و باز هم مطالعه تا خرتناق.
   باقی فدایت

   پاسخ

   1. خداوند رحمت اش کنه به عزیزان اش صبر بده تسلیت می‌گم صمیمانه درد شه می‌دانم جوان سخته خود ام داداشم ۲۱ ساله بود عجیب این بود به مرگ طبیعی وفات کرد درک می‌کنم سخته واقعن سخته

      پاسخ

10. گزارش نیک ۱۶۴
    سال واژه: فاصله

    زنگ آرایشگاه را که فشار می‌دهم دلم می‌لرزد. برگردم؟ بی‌خیال شوم؟ حرف‌ها توی سرم تکرار می‌شود: «موی کوتاه بهت نمیاد. حیف نیست موها به این پرپشتی رو بزنی؟ حالا جوونی، موهات رو می‌تونی بلند نگه داری. بعدن نمی‌تونی‌ها. پشیمون می‌شی.» دوازده سال است موهایم را فقط به حالت مرتب کردن زده‌ام. دلم یک مدل موی کوتاه می‌خواهد. اما همین سال‌ها تحت‌تأثیر اطرافیان و شوهرم از سلیقه‌ی شخصی‌ام دست کشیده‌ام.
    در باز می‌شود. می‌روم داخل‌. هنوز فرصت دارم. اما مصمم می‌شوم. ژورنال مو را که می‌آورد کوتاه‌ترینش را می‌پسندم. شوشیک خانم دو بار می‌گوید: خانم مطمئن هستید؟ به همین کوتاهی می‌خواهید؟ باید بدانید چطوری فرمش بدهید تا قشنگ بشود. می‌شود امروز تا روی شانه‌ها بزنید چند وقت دیگر بیایید و این مدل بزنید.» ای وای. او هم مرا دچار تردید می‌کند. اما من مصمم‌تر می‌شوم.
    مدلی مثل دمی‌مور بازیگر زن فیلم «روح» که مد شده، دلم را برده است.
    موهایم کوتاه کوتاه می‌شود. ترس برم می‌دارد. اما فوری به خودم مسلط می‌شوم. برمی‌گردم خانه. اولین کسی که می‌بیندم و می‌گوید «چه خوب شدی» شوهرم است و بعدن اطرافیان. هر کس دید گفت چه تغییر خوبی کرده‌ای.
    سه سال بود که دلم می‌خواست مویم را این مدلی بزنم. پس دردم چه بود؟ مانعم، احترام به نظر بقیه بود.
    سال‌های زیادی از آن روز می‌گذرد. حال چه شد یاد این خاطره افتادم.
    پرسش الهه علیزاده مرا یاد این خاطره انداخت. به این فکر افتادم که چقدر از انتخاب‌های شخصی‌ام به نفع بقیه گذشت کرده‌ام. می‌خواهد چه بشود؟… متن کامل را در کانالم گذاشته‌ام.
    یک روز معمولی را گذراندم. خدا کند همیشه بخیر باشد. روز آبیاری گل‌ها، روز شست‌وشوی لباس‌ها.
    «پس هوا برچیست برهیچ است و بس
    هیچ هیچ است اینهمه هیچ است و بس
    فکر کن در صنعت آن پادشاه
    کین همه بر هیچ میدارد نگاه
    چون همه بر هیچ باشد از یکی
    این همه بس هیچ باشد بیشکی
    عرش بر آب است و عالم بر هواست
    بگذر از آب و‌هوا جمله خداست
    عرش و عالم جز طلسمی بیش نیست اوست پس این جمله اسمی بیش نیست …»
    -«منطق الطیر» شیخ فریدالدین عطار نیشابوری با مقدمه‌ و تصحیح حمید حمید
    چلو مرغ خودپز را می‌خورم. نیرو می‌گیرم.
    وبینار نویسنده‌ساز را شرکت می‌کنم.
    غروب جمعه در خانه تشریف دارم.
    ما امیدوارانیم.

    https://t.me/nahid40rasti02

    پاسخ

11. ۵/۸/۱
    جمعه

    کل روز در جمعِ رفقا بودم. خوشی گذشت. ظهر اسپایدرمن دیدیم و شب به دلِ طبیعت زدیم و دوباره مست شدن بدون الکل رو تجربه کردم.

    راجع به اسپایدرمن، من فکر نمی‌کنم فیلم درباره‌ی ابرقدرت‌ها بود؛ بلکه درباره‌ی تنهایی‌ای بود که همه‌ی ما تجربه‌ش می‌کنیم. به تنهایی، درباره‌ی تنهایی نبود، اما تنهایی بخشِ قابلِ توجهِ فیلم و زندگیِ ماست.

    اما متأسفانه کل شب میگرن از پشت بغلم کرده بود.

    پاسخ

12. .
    روزبارانی نیک
    امروز ابرباران قشنگی بود. وقت دندان‌پزشکی داشتم و مراجعه کردم. از وضعیتی که پزشک مقابلم گذاشت، یاد فیلم رم، شهر بی‌دفاع افتادم. البته داستان فیلم ربطی به حال‌وروز دندان‌های من ندارد، اما مجموعهٔ دندان‌هایم انگار بی‌دفاع بودند- مثل قلعه‌ای که دیوارهایش از جاهایی فروریخته، از جاهایی گود برداشته، از جاهایی ترک خورده و از جاهایی هم وصله‌پینه شده است.
    سفرنامه‌ها را دوست دارم و این روزها با سفرنامهٔ ناصرخسرو مأنوس شده‌ام. امروز، در پارهٔ بیست‌ودوم، به عرقه رسیدم. ناصرخسرو از باغ‌ها و کشتزارهای اطراف و نیشکرهایی می‌گوید که از آن‌ها شیره می‌گرفتند. این منطقه امروزه با کم‌آبی و تغییرات اقلیمی دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما فعلاً چیزی به جناب نگفتم تا ببینم در وقت مقتضی ، چه گِلی به سرم بمالم!
    از سفرنامهٔ عزیزپیر هزارساله که بگذریم، امروز مروری هم بر سفرنامهٔ اگر به خودم برگردم، نوشتهٔ والریا لوئیزلی، داشتم. شیرینی و رهاییِ یک گردشگر جوان، دقیق و آگاه در کلامش موج می‌زند. حیف که او به لبنان نرفته وگرنه خسرو خوبان را روبه‌رویش می‌نشاندم. جنگِ پیری و جوانی تماشایی می‌شد! به‌هرحال، امروز دو جستار از این کتاب خواندم.
    بعد از ناهار برای پیاده‌روی رفتم و هم‌زمان فایل درس محمدحسن شهسواری را شنیدم.
    خواندن جلد اول مادران و دختران مهشید امیرشاهی را شروع کردم. قبلاً نسخهٔ صوتی‌اش را شنیده‌ام و مروری اجمالی بر هر چهار جلد داشته‌ام، اما از امروز برگ‌به‌برگ خواندم و کلمه‌برداری کردم، که مهشید خانم عزیز دل است
    خدیش امروز اقبال چندانی پیشم نداشت. غبار رویم نشست؛ بسکه قدیمی‌خوانی کردم، گفتم نفسی تازه کنم.
    اما ده صفحه خواندم. آن‌چه عالمتاج را برای من جالب می‌کند، فقط زندگی پررنجش نیست- صدای معترض و آگاه زنی است که دربارهٔ موقعیت زنان، ازدواج و نابرابری از تجربهٔ خودش شیرین می‌نوشته است.
    درنگی بر جای خالی سلوچ را بازنویسی و نهایی کردم.
    امروز سرِ صبحی، بعد از مدتی، فهرست کارهای روزم را نوشتم. باز هم ظرفیت خودم را درست نشناخته‌ام؛ هنوز چندتایی از کارها تیک نخورده مانده‌اند.
    یادداشتم بر جای خالی سلوچ را در کانال نوشت‌سار منتشر کرده‌ام، اگر مایل بودید، از اینجا بخوانید:
    https://t.me/Mitra_Nevis39/1219

    میترا رستگاران
    گزارش نیک 164

    پاسخ

13. گزارش نیک | آذینه ۱ آبان پاییز ۰۵

    ✓🟥 گزارش نیک | رویای سیل
    خواب دیدم با چند نفر در منطقه‌ای بودم که سیل به آن هجوم آورده بود. درست نمی‌دانم آنجا کجا بود؛ از آن مکان‌هایی که در خواب، پیش از آنکه فرصت کنی شکل و شمایلشان را به خاطر بسپاری، ناگهان خود را در میانشان می‌یابی. آب همه‌جا را گرفته بود و با نیرویی پیش می‌آمد که نمی‌شد در برابرش ایستاد. ما فرار می‌کردیم. نمی‌دانم صدای آب را می‌شنیدم یا بیشتر هراس نزدیک شدنش را احساس می‌کردم؛ فقط می‌دانم چیزی از پشت سرمان می‌آمد که مجال ایستادن و فکر کردن نمی‌داد.
    با چند نفر بودم و همین حضور دیگران، در آن آشفتگی، حال عجیبی داشت. هرکدام از ما درگیر نجات خود بودیم، اما هنوز با هم فرار می‌کردیم؛ انگار سرنوشت‌مان، دست‌کم برای مدتی، به هم گره خورده بود. نمی‌دانستم به کجا می‌رویم و آیا جایی که به آن پناه می‌بریم واقعاً امن است یا نه. در من چیزی میان تردید و امید دست‌وپا می‌زد؛ ترسی که نمی‌گذاشت به نجات اطمینان کنم و امیدی که اجازه نمی‌داد از آن دست بکشم.
    سرانجام نجات پیدا کردیم. از آن لحظه، تصویر روشنی در خاطرم نمانده است؛ نه می‌توانم بگویم دقیقاً چگونه از خطر گذشتیم و نه به یاد می‌آورم در لحظه نجات چه احساسی داشتم. آنچه باقی مانده، بیشتر خودِ عبور است؛ گویی از جایی تاریک و نامطمئن گذشته باشم و اکنون، با فاصله‌ای اندک از آن، هنوز صدای نزدیک شدن آب را در خودم احساس کنم.
    عجیب است که از میان تمام تصاویر خواب، این تردید و امید است که در من مانده؛ نه سیل به‌تنهایی و نه حتی نجات یافتن. شاید چون این دو احساس را در بیداری هم می‌شناسم: لحظه‌هایی که نمی‌دانم چه چیزی در انتظارم است، اما همچنان به راه ادامه می‌دهم؛ لحظه‌هایی که امید نه یقین به رسیدن، بلکه میلی است که نمی‌گذارد از حرکت بازبمانم.
    حالا که به خواب فکر می‌کنم، نمی‌خواهم برای سیل معنایی قطعی پیدا کنم. شاید فقط تصویری بوده از چیزی که در من می‌گذرد؛ از آن بخش زندگی که هنوز نمی‌توانم به روشنی ببینمش و بااین‌حال ناچارم از میانش عبور کنم. تنها می‌دانم که در خواب، با وجود تمام تردیدها، نجات پیدا کردیم؛ و همین پایان، هرچند مبهم و دور، هنوز در خاطرم روشن مانده است.
    #رویانگاری

    آدرس کانال تلگرام من: 🧿

    https://t.me/draliandishmandir

    آدرس پروفایل اینستاگرام من: 🪬

    https://www.instagram.com/draliandishmand.ir?stkn=MTAxcWNzY3RvNGJ6ZA==

    پاسخ

14. ۱ : پیاده‌روی
    ۲ : کتاب خوندم
    ۳ : آزاد نویس‌داری

    نکته‌: دی‌شب یک شوخی بود تا فعلن هیچ غلتی نکردم از سه‌شنبه او هفته ترسیده‌ام بخورما قسم نمی‌فهمم چکار کنم فقط چند روزه یاد ام از یک خاطره می‌آیه، آن است که:
    وقتِ دوره مدرسه می‌رفتم استادهام مره پروفیسور صدا می‌زدند بدون شوخی یا لاف یک استاد داشتم همیشه می‌گفت برگه امتحان خود ننویس برو خونه یا که می‌گفت چرا آمادی نمی‌آمدی. مگه بتو نگفتم نیا. قبول اوایل استاد می‌گفت نمی‌فهمم خودم می‌فهمیدم درست نویس‌داری کردم اما اصلن باورم نمی‌شه خراب‌کاری کردم اصلن حال استاد ام می‌بود می‌گفت صدیقه تو ام؟
    بلاخره ریکوت شکستم اولین اشتباه‌ام تا عمر دارم فراموش نمی‌کنم
    باید خودم رو جموجور کنم پیش استادم شرمنده شدم. شاید بخاطری ای باشه او هفته خیلی کیج بودم یعنی ازی‌بر مرگ پدر بزرگم و ازی‌بر آمادن داداش همسرم از افغانستان که تموم داروندار ما جمع شد رفت پول قاچاقِ‌ خانواده‌ ای‌نا ، چرا می‌گم‌ بخاطری که بگم رازِ مهم زندگی‌ام پروفیسور بودنم حال همه می‌خونند به ای‌ ترس خراب‌کاری نکنم مه مانند دیگرا نیستم هر لحظه یک کنج هسته بمه معلوم نیست شایدن حتی دورِ بعد نتونم بی‌آم باید تا می‌تونم سرمایه جمع کنم ببرم بخاطری همی‌ام دارم تمرین کنم خدانگهدار تا فردا.

    https://t.me/sadegaalezadai

    پاسخ

15. خوابم میاد.
    دلمومی‌خواد بخوام. گشنمه نصف‌شبی و تا جایی که می‌دونم چیزی نداریم واسه خوردن.
    قرار بود، حموم کنم. اما گفتم درس می‌خونم بعدا. درس نخوندم.
    یه کاغذ آوردم، شروع کردم به نوشتن.
    خواستم با یه نگاه از بالا- تصویر بزرگ- رو ببینم از زندگی‌م.
    ذهنی آروم شدم. اما مسئله‌هام که حل نشدن. هنوز سرخورده‌م.
    از روزم بگم، ساعت‌های زیادی به عیش‌ونوش در یوتوب گذشت.
    -زمانی که دارم واسه یوتوب می‌ذارم رو پای هر فعالیتی بذارم، خیلی رشد می‌کنم-
    دوبار پیاده‌روی کردم. فرستادم مغازه.‌نزدیک چهل‌دقیقه یه ساعت شد در مجموع فکر کنم.
    دیگه همین.
    سرم خیلی درد می‌کنه

    پاسخ

16. فقط خاستم استمرار را حفظ کرده باشم.
    《 جهان در سرمه خوابید در خیال چشم فتانت
    چه سنگ بود یارب سایه دیوار مژگانت
    تحیر بر سراپای تو وا کرده‌ست آغوشی
    که چون طاووس نتوان دید بیرون‌گلستانت》
    _ دیوان اشعار بیدل دهلوی

    https://t.me/sohahashayeb

    پاسخ

17. جمعه‌ها هم دلگیر است و هم جوگیرت می‌کند برای هفتهٔ آتی. همیشه خمیر در آخرین روز هفته ورز می‌‌آید و کل روزهای هفته در حال پخت‌وپزی. نامه‌ها چه خوب بودند. تا بحال برای دو عزیز به نگارش درآمده؛ مادرم و رفیقِ صمیمی‌ام. فهمیدم لحنم چقدر تفاوت دارد. با مادرم راحت‌ترم. حسرت‌هایم را می‌نویسم. و او در سطرهای پایانی جوابم را می‌دهد. اما برای رفیق فرق دارد جنس کلمات. انگار دیگر گله‌مند نیستم. همانم که هستم. و این تمایز حیرت‌انگیز است.

    از نیک‌اعمال امروز:
    ــ پیدا کردن یک راه‌حل اساسی برای مشکلی که ناگهان به جدیدترین دغدغه تبدیل شد.
    ــ رسیدگی به‌خود به عنوان یک هدیه برای هفته‌ای که پرتلاش بودم و از عملکردم راضی.
    ــ حضور در وبینار و احضارِ آن روح بسیار خوش‌ذوق برای حفظ انرژی تا پایان روز.
    ــ یک پومودورو آزادنویسی و رهایی از انرژی‌های ناخالص و کاهندهٔ انگیزه.
    ــ تماشای یک فیلم« رستگاری در شاوشنگ»
    ــ نامه‌ای از غیر در قالب دوم شخص در کانالم قرار گرفت.
    ــ و اتمام رمان پر رمز و رازِ « ملکوت» صادقی.

    https://t.me/zahraballampour

    پاسخ

18. سال‌واژه: رشد پله‌ای

    در نوشتن گزارش نیک تنبل شده‌ام. نمی‌دانم چرا.
    امروز حال خوبی نداشتم. حسابی گریه کردم، نامه نوشتم و به وبینار نویسنده‌ساز گوش دادم.
    در حیاط خانه‌مان پروانه‌ای مرده دیدم. برداشتمش تا نگهش دارم.
    بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد احساساتم هم مثل همان پروانه بمیرند و خشک شوم.
    عواطفم همان‌قدر که زندگی را شیرین می‌کنند، اندوه‌بارند.
    همین الان بهترم؛ چون دوستم یکهو، شبانه، پیامک داد و قرار شد خواننده‌ی رسمی رمانش باشم.
    آخرِ صحبت‌مان این‌طور شب‌بخیر گفت:
    «شبت طلایی دختر
    امیدوارم خواب دریاچه‌ی رؤیا رو ببینی
    که یخ زده و از کناره‌های صخره‌های دورش قندیل آرزو بسته
    تو هم یه چند تا آرزوی برآورده‌شده بدزدی و وقتی بیدار شی هنوز تو مشتت باشن ✨🧚»

    و من؟
    قلبم اکلیل پمپاژ می‌کند.
    https://t.me/WaterLilyEcho

    پاسخ

19. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    چند روز است محتوای نوشتن‌هایم شده فحش به فلانی. آن‌قدر در نوشته‌هایم زیر و بالا و چپ و راستش را به فحش می‌بندم تا خنک شوم. مهم نوشتن روزانه است. گاهی این‌طوری می‌شود سبک نوشته‌ها.
    امروز هم از آن روزهای پر مشغله بود. وبینار نویسنده‌ساز را هم‌زمان با سروسامان دادن به باغچه گوشیدم.

    شب هم به خرید گذشت و دورهمیِ دوستانه.

    https://t.me/mahnaz_roointan

    پاسخ

20. سلام.
    امروز خیلی ساده بود، ولی خوش گذشت. با خواب وحشتناک از خواب بیدار شدم. چشمانم باز نمی‌شدند و چشم که به هم می‌گذاشتم، آن صحنه می‌آمد جلوی چشمم. بزور چشم باز کردم. حالم بد بود. مامان زنگ زده بود. تماس گرفتم. چند دقیقه‌ای گپ زدم. صدای اذان از حسینیه بلند شد. نمی‌توانستم از تخت خواب کنده شوم. چند دقیقه بعد بلند شدم. یک ساعت و نیم از لحظه بیداری‌ام گذشته بود. چشمانم نیم‌باز بود. نماز خواندم. دو صفحه قرآن خواندم. انگار دلم گرفته بود، قرآن که خواندم، خوب شدم. ساعت یک ظهر، صبحانه مفصل خوردیم. می‌خواستم درس بخوانم. نخواندم. کتاب از استاد رضایی گرفته بودم که سوالاتی که درجزوه‌مان نیامده را برای بچه‌ها پی‌دی‌اف کنم. انجامش دادم. آزاد نویسی کرده صفحه‌ای. با خودم گپ زدم و در خلال آزات نویسی، داشتم چیزی را توضیح می‌دادم. بعدش با مامان حرف زدم. با نجمه هم یک ساعت و نیم حرف زدم. از همه چیز برایش گفتم. کلاس‌ها و استادها، خوشم‌آمدها، دانشجویان، مسجد مکی، لباس، درس و درس و درس. کلی گپ زدیم. چقدر خوش می‌گذرد گپ زدن با خواهرکم. قطع کردم و رفتم حمام. ولع یادگیری حسابداری به جانم افتاده بود. گفته بود باید قبل از کارآموزی، یک چیزهایی را یادبگیری‌. اینطور خیلی بهتر است. زودتر وارد کار می‌شوی. می‌خواستم اکسل یاد بگیرم. خدا پدر فاطمه هم اتاقیم را بیامرزد، هر کاری بخواهی بکنی، کمکی دارد که به تو بکند. از حمام درآمدم. غذا خوردم. لپ‌تاپ را راست و ریس کردم که اکسل را یاد بگیرم. زنگ زدم به فاطیما. گفتم بیاید اتاق. آمد و من اکسل را گذاشتم بماند برای بعد. چایی دم که کردم، او هم رسید. گپ زدیم و غیبت‌ها کردیم. یاسمن آمد. چایی خوردیم. یاسمن گفت خوشحالم براتون که شبیه قبل شدین. من هم بودم. آدمی نبود دلم بخواهد از دستش بدهم. به خودش هم گفتم، تنها دوست جدی کتاب‌خوانم است. گفتم کتابی که هنوز نخوانده‌ام را می‌دهم بخوانی، اجازه هم می‌دهم تویش بنویسی. خوشم می‌آید از یادداشت برداری در خلال خواندن. انگار دریچه‌های مغزت، یکی یکی با هم گپ می‌زنند و مکالمه دو سویه است. به کوثر هم زنگ زده بودم، جواب نداده بود. چای اولمان که تمام شد، زنگ زد. گفتمش بیاید اتاق. یک ساعت چانه زدیم تا خانم تشریف فرما شد. می‌گفت سرد است و سرما خورده. صدایش از من هم زلال‌تر بود. در پستو سرما خورده بود. نامزدش برایش شیرینی خامه‌ای گرفته بود، برایمان آورد. موقع ورود به اتاق به سرم زد که ادای عروس دامادها را دربیاوریم. درآوردیم. او وارد شد و شیرینی داد دستم. بچه‌ها کل کشیدند و آهنگ گذاشتند. سرم را بوسید و زانو زد. دستم را بوسید و حلقه به دستم انداخت. نشستیم به چای خوردن و شیرینی خوردن. گشنه‌مان بود و شیرینی می‌خوردیم جای شام. مگر شیرین بود. داشتم می‌مردم از شیرینی‌اش. دومی را جز گاز کوچکی، نتوانستم بخورم. آن وسط‌ها، گوشی‌ام زنگ خورد. حدیث نازم بود. قربان غم مدامت بروم عزیزکم. نور برای تو قلب عزیزت دختر نازم. لعنت فرستادیم به زندگی غمانه‌ی بزرگسالی. یاسمن برامان سیب زمینی سرخ کرد. نصفه‌ قسمتی ساخت ایران ۱ دیدیم. یک قسمت و نیم کوچک از اکسل را هم نگاه کردم. جدول کوچکی کشیدم. لباس اتو کردم. و حالا باید بخوابم. فردا از دو روز گذشته که چیزی درموردش ننوشته‌ام، براتان می‌گویم. خیلی خوش می‌گذرد دانشگاه. امروز اتاقمان آرام‌کده‌ای بود بوسیدنی. دلم تنگ تنگ است از همین حالا برای این لحظات. همین روزهای ساده‌ای که دارد می‌گذرد. دوستشان دارم. دوست‌های خوبی دارم، خدا برای هم حفظمان کند.

    #روزمره
    روز واژه: آرام‌کده
    تاریخ: ۱ آبان ماه ۱۴۰۵
    لوکیشن: ساده، گذران، خنک

    پاسخ

21. سال‌واژه‌ام: ارتباط
    امروز بیش از روزهای دیگر هفته زبان خاندم. به‌طور کلی در جمعه‌ها، بیش از هر روز دیگری از زبان خاندن لذت می‌برم.
    پیاده‌روی کردم و در طول مسیر، خوراکی زرد خریدم‌‌. «این گزارش نیکا که می‌نویسید، چی هست اصن؟»
    برنامه‌ی هفته‌ی پیش رو و همچنین آبان را نوشتم. بیست و هشت روز دیگر، تولد و بیست‌سالگی. گذر از این سن را هیچ دوست ندارم. «بزرگسالی چی هست اصن؟»
    کمی تمرین کردم.
    آزادنویسی.
    دیدم اطلاعیه‌ی جلسه‌ی هماهنگی وبینارها را. با خاله تماس گرفتم و توضیح دادم چند و چونش را. تا سمج‌بچه‌ی زبان‌نفهممان از آب و گل در بیاید، قرار شد که برای چنین کاری و همچنین کارهای مشابه این کار، دست به دامان سکوت خانه‌ی خاله شوم.

    پاسخ

22. گزارش نیک

    این روزها کانالی درست کرده‌ام به نام «خبرگزاری شناسا» برای دوستان خیلی نزدیکم.

    در حال فرستادن فیلم و عکس از روزهایم هستم و از بهترین دوستانم خواستم آن‌ها هم هر روز برایم فیلم و عکس بفرستند.آخر می‌دانید دلتنگی برای دوستان بعد از گذشت دو سال از دور بودن بیشتر و بیشتر شده. گفتم شاید این‌گونه کمی احساس کنم بین آن‌ها هستم، کنارشان هستم و از روزهایشان کمی می‌دانم؛ از اینکه کجا می‌روند و چه می‌کنند.
    شاید این‌جوری من هم کمی بین آن‌ها باشم، کنارشان باشم.

    امروز با ساحل اول کمی خرید کردیم و بعد رفتیم باشگاه تیراندازی.

    با اسلحه‌ی ۲۲ صدم اینچ یا همان حدود ۵٫۶ میلی‌متری شلیک کردیم.

    این سلاح لگد خیلی کمی دارد و برای آموزش پلیس استفاده می‌شود.بعد از شلیک‌ها رفتیم دو تا دمنوش خوردیم و حس قاتل‌های خونسرد را گرفتم که بعد از قتل، گوشه‌ای یک چیز آرامش‌بخش سبک می‌خورند.

    عملیات پیدا کردن ذرت‌فروشی ناموفق بود و دست از پا درازتر برگشتیم خانه.

    پاسخ

23. جمعه بود.
    اول آبان.
    بیدار شدم بی‌دلهره.
    صفحات صبحگاهی نوشتم با خاب‌آلودگی.
    دوش گرفتم با شادابی.
    صبحانه خوردم در تنهایی.
    آزادنویسی کردم با جسارت.
    کارگاه خودواژه بودم با شادی.
    وبینار هم حضور یافتم با ذوق.
    تمرینات فن‌بیان ضبط کردم با صبوری.
    پیاده‌روی کردم با دقت.
    ورزش کردم با قدرت.
    خانه‌تکانی کردم با ذلت.
    شعر خاندم با لذت.
    🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
    سهراب:
    و او به شیوۀ باران پر از طراوت تکرار بود
    و او به سبک درخت
    میان عافیت نور منتشر می‌شد
    همیشه کودکی باد را صدا می‌کرد
    همیشه رشتۀ صحبت را
    به چفت آب گره می‌زد
    برای ما، یک شب
    سجود سبز محبت را
    چنان صریح ادا کرد
    که ما به عاطفۀ سطح خاک دست کشیدیم
    و مثل لهجۀ یک سطل آب، تازه شدیم
    🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
    «گر شَر می‌آمد، نمی‌نوشتیم
    اگر صبر هم می‌آمد، نمی‌نوشتیم
    پس حالا که هیچ‌کدام نیامده، معلوم می‌شود که باید بنویسیم.»
    چرند و پرند، علی‌اکبر دهخدا

    پاسخ

24. جمعه ۱ آبان ۱۴۰۵

    گزارش نیک 🌱
    سال‌واژه‌ام: آفرینش

    لیلیای کوچولوی من

    یک روز دیگر هم گذشت. تو هنوز در رحم مامانی جا خوش کرده‌ای. امروز درباره‌ی آمدنت از همه پرسیدم. هرکسی حدسی زد. بابایی گفت شنبه‌ی بعدی می‌آیی. مامان‌جون گفت دلش می‌گوید شب جمعه می‌آیی و عزیزجون چهارشنبه را انتخاب کرد.

    من و بابایی هم هر دو چهارشنبه به دنیا آمده‌ایم. بابایی ظهر چهارشنبه و مامانی ساعت دوازده شب.

    درهرحال، من هم حدس می‌زنم که هفته‌ی بعد در بغلم هستی. اما گاهی هم دلم می‌گوید ۱۳ آبان می‌آیی؛ درست یک روز قبل از بستری شدنم.

    می‌بینی همه چقدر چشم‌انتظارت هستیم؟

    تازه امروز خاله‌محبوبه و دخترخاله‌هایت، و باباجون و عمه‌ی مامانی، برای خرید بلیت تصمیم گرفته‌اند و احتمال دارد ۱۴ آبان به دیدنت بیایند. من که دلم برایشان یک‌ذره شده. چه روزهای قشنگی در پیش داریم.

    دخترک قشنگم،

    امروز بابایی کوبیده خرید و با مامان‌جون و عزیزجون رفتیم لب رودخانه. ناهار کنار آب مزه‌ی دیگری داشت. حسابی کیف کردیم. تو هم در شکم مامان بازی می‌کردی و لگد می‌زدی؛ آن‌قدر که گاهی دردم می‌گرفت و نمی‌توانستم بنشینم.

    خدا کند تلاش‌هایت برای بیرون آمدن بیهوده نباشد و دهانه‌ی رحم مامان بیشتر باز شود.

    هر جمعه که به طبیعت می‌روم، فکر می‌کنم این آخرین باری است که تو در شکمم هستی و دفعه‌ی بعد با هم به جنگل و رودخانه و دریا می‌رویم. امروز هم همین حس را داشتم؛ با این تفاوت که این دفعه دیگر آمدنت خیلی نزدیک است. آن‌قدر که فکر نمی‌کنم جمعه‌ی بعدی باز برنامه‌ی طبیعت‌گردی بچینیم.

    دوربین عکاسی‌ام را هم برده بودم. بعد از مدت‌ها فرصتی شد تا آخرین عکس‌های بارداری‌ام را بگیرم. خیلی قشنگ شدند. حضور تو در شکمم عکس‌ها را جور دیگری زیبا کرد. از این به بعد دوربینم بیشتر به کارم می‌آید. آخر دوست دارم هر روز و هر لحظه‌ات را ثبت کنم. چقدر برای زندگی کردن با تو اشتیاق دارم.

    عشق مامانی،

    غروب که به خانه برگشتیم، دلم هوس بستنی کرد. همین که خوردم، آن‌قدر جنب‌وجوش کردی که زیر شکمم خیلی درد می‌کرد. کمی استراحت کردم و سپس ورزش با توپ را شروع کردم. بعد مامان‌جون دوباره کمرم را با روغن ماساژ داد. تعدادی اسکات زدم و شربت زعفران و عسل خوردم. واقعاً آرام شدم.

    بعد از تماشای سریال شهرزاد، وقت خوابیدن رسید. امروز بعد از چند روز تعدادی استوری گذاشتم. گاهی دلم برای فعالیتم در اینستاگرام تنگ می‌شود. آخر این روزها خیلی کم‌انرژی و بی‌حوصله شده‌ام. دروغ چرا، گاهی بارداری خسته‌ام می‌کند. انگار که قرار نیست هیچ‌وقت تمام شود.

    قبل از خواب، مثل همیشه بابایی لمست کرد. با هم حرف زدیم، ولی امشب کمتر واکنش نشان می‌دادی. انگار که خسته بودی و شیطنت‌هایت تمام شده بود.

    بابایی این روزها گاهی از خواهر و برادر آینده‌ات حرف می‌زند. البته از اینکه حرص من را دربیاورد خوشش می‌آید. از او هیچ‌چیز بعید نیست. من که آن‌قدر از فشارهای بارداری خسته شده‌ام که می‌گویم حالاحالاها دیگر به بچه فکر نکنیم.

    ولی انگار علف به دهان بزی شیرین آمده و او جفت دیگری برای تو می‌خواهد!

    امروز صدایت می‌کرد و می‌گفت: «تو خواهر و برادر می‌خوای، نه بابایی؟»

    مثلاً یک‌بار عکسی در اینستاگرام نشانم داد. چهار تا تی‌شرت بود که رویشان نوشته بود: «سعید»، «زن سعید»، «دختر سعید» و «پسر سعید». گفت باید سفارش بدهیم. گفتم: «پسر سعید نداریم که»

    گفت: «اشکالی ندارد، بچه‌ی بعدی.»

    گفتم: «شاید دختر شد.»

    گفت: «چه بهتر»

    همستر زیاده‌گو می‌گوید:

    امروز روز زیبایی بود؛ روزی که در کنار عزیزترین آدم‌های زندگی‌ات و در دل طبیعت گذشت. عکس‌های زیادی با هم گرفتید و خاطرات زیبایی از آخرین روزهای بارداری‌ات ثبت کردید.

    دیگر انتظار کشیدن برایت کلافه‌کننده نیست. انگار به مرحله‌ی پذیرش رسیده‌ای و دوست داری از آخرین روزهای بارداری‌ات نهایت لذت را ببری.

    خودت را به خدا بسپار. او همه‌چیز را به قشنگی کنار هم چیده است.

    ⸻

    🌿 نمره‌ی امروز

    🚶🏻‍♀️ حرکت و ورزش: ۷
    🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
    🤰🏻 مراقبت‌های آمادگی زایمان: ۱۰
    🥗 تغذیه و آب: ۸
    ✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
    📖 خواندن و شنیدن: ۰
    📱 تولید محتوا و آفرینش: ۱۰
    💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
    ❤️ روابط و محبت: ۱۰
    😴 استراحت و خواب: ۱۰

    امتیاز امروز: ۸۵ از ۱۰۰
    https://t.me/zahraghasemi_channel

    پاسخ

    1. انشالله که به سلامتی فارغ می‌شید. گزارش نیک‌تان خیلی دلچسب بود

       پاسخ

25. برای سال‌واژه‌ات چه گامی برداشتی؟
    با حفظ تداوم در خاندن، گامی به به‌خانی نزدیک شدم.

    از یک تا ده به امروز چه نمره‌ای می‌دهی؟ چرا؟
    چهار. روز ملال‌انگیزی بود. ناچار بودم جایی باشم که حوصله‌ام سر برود.

    از گفت‌وگوهای امروز چه نکته‌ای اندوختی؟
    امروز ترجیحم سکوت بود. کمتر حرف زدم کمتر شنیدم.

    امروز در کدام کتاب‌ها پرسه زدی؟
    چند صفحه‌ای خاندم از تقویم بی‌هدفی.

    امروز رفتی پیاده‌روی؟
    در حد قدم‌زدنی کوتاه.

    امروز در وبینار نویسنده‌ساز چی بیشتر پررنگ بود؟
    نبودم. اما فایل ضبط شده را گوش دادم.
    اصطلاح آزادنویسی با پا برایم جالب‌ بود. کاش این‌روزها بیشتر راه بروم.

    پاسخ

26. نامه‌ای را بوسید. فنجانی قهوه دم کرد. داستانی خاند. ساعتی غرق‌ واژه‌بوسی و واژه‌بازی شد. چراغ پشت پنجره را ماه پنداشت. به شعر کوتاهی گوش سپرد. ‌چند بشقاب شست. سریالی بی‌سر و بی‌ته دید. بوی سیرترشیِ تازه شنید.

    پاسخ

27. خاستم گزارش نیک بنویسم اول. نشد. آزادنویسی شد. بد و بیراه شد و کوف‌ت و زهرمار.
    الان اما بهترم. ولی دیگر حوصله‌ی نوشتن گزارش نیک ندارم. می‌خابم.

    پاسخ

28. جمعه اول آبان
    گزارش نیک ۱۶۴
    سال واژه ام تغییر

    با هر چه عشق نام تو را می توان نوشت
    با هر چه رود نام تو را می توان سرود
    بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را
    با دست های روشن تو می توان گشود
    محمدرضا عبدالملکیان

    بیدار شدن در صبح زود  قبل از طلوع خورشید

    به جا آوردن نماز،سپاسگزاری از خدا و خواندن دو صفحه از کتاب آسمانی ام

    صفحات صبحگاهی را نوشتم.

    برای ناهار گوشت گوسفند را ریز کردم.پیازداغ درست کردم و گوشت ها را در پیازداغ تفت دادم.نمک،فلفل سیاه و زردچوبه افزودم آب جوش اضافه کردم و اجازه دادم تا گوشت خوب بپزد.
    برنج را آبکش کردم و زنده تر برداشتم ته دیگ سیب زمینی گذاشتم و لابلای برنج و عدس و گوشت زیره پاشیدم البته پودر شده کمی هم پودر دارچین اضافه کردم.

    دیشب با شیر تازه ماست درست کردم روی ظرف را پوشاندم تا سرما نخورد، صبح زود بسته بود به یخچال انتقالش دادم تا برای ناهار سردتر و بسته تر باشد.

    یک دست لباس باید می شستم که زحمتش افتاد گردن ماشین لباسشویی، عمرش دراز باد!

    گلستان سعدی
    انواع نثر
    رمان:
    رمان شرح اتفاقات تخیلی و ابداعی و ترکیبی است که برای جلب نظر خوانندگان نوشته می شود.
    رمان قابلیت تغییر و تنوع دارد و ممکن است بر حسب شکل خارجی( الفاظ) یا موضوع یا لحن بیان یا قصد نویسنده گوناگون شود.
    رمان تاریخی مقداری از وقایع خود را از حوادث تاریخی اقتباس می کند و هم چنین عده ای از شخصیت های خود را از تاریخ می گیرد ولی در وقایع و احوال اشخاص تغییراتی می دهد.

    دیباچه ی گلستان
    ادامه ی سبب تالیف کتاب؛
    حالی که من این حکایت بگفتم دامن گل بریخت و در دامنم آویخت که الکریمُ اذا وَعَدَ وفی.
    فصلی در همان روز اتفاق بیاض افتاد در حسن معاشرت و آداب محاورت در لباسی که متکلّمان را به کار آید و مترسّلان را بلاغت افزاید.فی الجمله هنوز از گل بوستان بقیّتی مانده بود که کتاب گلستان تمام شد و تمام آنگه شود به حقیقت که پسندیده آید در بارگاه شاه جهان پناه، سایه ی کردگار و پرتو لطف پروردگار، ذخر زمان و کهف امان ابوبکر سعدابن زنگی

    اگر التفات خداوندیش بیاراید
    نگارخانه ی چینی و نقش ارژنگی است
    امید هست که روی ملال در نکشد
    ازین سبب که گلستان نه جای دلتنگی است
    علی الخصوص که دیباچه ی همایونش
    به نام سعد ابوبکر سعدبن زنگی است

    محاورت=گفتگو

    مترسلان=منشیان و نامه نگاران

    ذُخر زمان=کسی ست که روزگار او را برای نجات مردمی در دوره ی سختی اندوخته باشد و بیشتر اتابکان فارس از این کسان بوده اند

    کهف امان=پناه آرامش

    جای خالی سلوچ تمام شده، بازگشت از دیدار احمد محمود و بوف کور را می خوانم.

    پیاده روی کردم در وبینار روی این مهم تاکید شد.

    کلمه برداری کردم و به دایره ی واژگانم افزودم.

    نمره ام ۷

    پاسخ

29. گزارش‌نیک

    شاهین عزیز.باز هم وقت نوشتن نامه شد/ نامه را دوست دارم/ نوشتنش را بیشتر/ بدک نیست این‌بارکلمه بنویسم. بالاخره محض تنوع و نوع‌شدن و /تازگی نیاز است یا بهتر با این پرسش این کلمه‌ها را بنویسم.
    24 امروز در قالب چه کلماتی می‌گنجد؟
    ارتباط
    خرید
    چراغ‌مطالعه
    نامه
    رنچ
    نه‌گفتن
    به راحتی تمامش نمی‌کنم. که نه حلال باشد نه حرام. درباره‌ی هرکدام توضیح مختصری می‌دهم.
    …………………………………………………………………………………

    ارتباط: برای چندمین بار مفهوم ارتباط و پیوند از ذهنم رد شد. شاید اگر «ارتباط» آموخته‌های فعلی‌مان را با آموخته‌های پیشین‌مان متصل کنیم بهتر می‌آموزیم.

    خرید: امروز ‌وسلیه جدید به میزکار اتاقم افزودم‌.

    چراغ مطالعه: سرانجام بخشی از چالش مطالعه‌ام در شب‌ها برطرف گردید با چراغ مطالعه گنبدی شکل و شارژی انشالله هرکسی که چالش نور را برای مطالعه دارد، بودجه‌ی خرید چراغ مطالعه را بیابد و چشمش کمتر آسیب ببیند. خیلی دردناک است شاهین. کسی که شیفته‌ی کتاب و کتابخوانی است نتواند به خاطر چالش‌های اقتصادی روزگار من چراغ مطالعه بخرد. از خواندن دور بی‌افتد. البته گوشی و لب‌تاب و تبلت است. نورش هم قابل تنظیم. اما چیزی جای کتاب کاغذی را که افسوس کتاب کاغذی از سرزمین ایران محو می‌شود، یواش یواش.
    نامه: نامه‌‌نویسی برایت. جالب است، حالیا بعدها با نگاه به نامه‌ها می‌بینم چه مسیری بر من گذشته و نقطه عطف زندگی من کجاها بوده است.

    رنج: یادداشت‌مادداشت این چنینی بعدها به یاد‌م می‌آورد شاهین که در آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۹ من در آخرین جلسه‌ی بازخورد رنج من گنج من شرکت کردم و یه گوشه از رنج‌هایم را بیشتر دیدم.

    نه گفتن: امروز نه گفتم و فیلم «یل» نمایش‌خانگی با خواهرم ندیدم.

    این بود از امروز شاهین ارادت.

    علی آراسته
    #نیک‌روز

    پاسخ

30. گزارش نیک:۱۴۰۵٫۸٫۱

    امروز ساعت هفت صبح از صدای گریه بچه همسایه بالایی از خواب پریدم.مدام بیقراری می کرد‌ و بهانه می‌گرفت.بلند شدم وپنجره را بستم که صدای کمتری بیاید.

    اما بعد از زمان کوتاهی ازشدت خستگی خوابم برد.
    روزهای تعطیل که سر کار نمی روم ، عوض اینکه استراحت کنم چند برابر روزهای دیگر کار انجام می‌دهم.
    ساعت ده از خواب بیدار شدم و به کارهای خانه وآشپزی پرداختم.

    ناهار کوکو سیب زمینی درست کردم.

    عصر به خانه پدرم رفتم ودیداری تازه کردم.
    پدرم سرما خورده بود برایش سوپ شلغم درست کردم .
    ساعت ده شب به خانه برگشتم ومقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
    فایل صوتی وبینار را گوش کردم .
    چند سطر درباره خاطره نوشتم‌.

    پاسخ

31. 01/08/1405
    گزارش نیک 164♥️🐌
    سال واژه: در مسیر معنوی
    نمره روز: ده از ده

    تن آسایی در کنار خوراکی‌های دلچسب
    برای ناهار کباب ترکی سفارش دادم. گوشت کبابی که نجویده در دهان آب می‌شد، به همراه پیاز و جعفری از لذت لبریزم کرد. بعد از ناهار به زیر پتوی نرم خزیدم. روانداز نیش هوای پاییزی را گرفت و خوشخواب کمر و پاهایم را نوازش داد. تا حوالی ساعت شش عصر در میان صدای آواز پرنده‌های همسایه که در سبزی برگ‌های درخت‌های کوچه در اتاق می‌پیچید به خواب رفتم. خستگی‌هایم در تخت خواب جا ماند.
    بعد از ظهر یک فنجان چای و خرمایی که از دوستی هدیه گرفته بودم گلویم را آرام کردم. یک فنجان کم بود. سه چهار فنجان تا شب نوشیدم. سه بار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی را انجام دادم. بار آخر خواهرم هم به من پیوست. در گروه هیپنونیزم هم زهرا جان و فرزانه خانم هم همراه من هستند. امروز روز چهاردهم بود. تا پایان چالش سی روزه‌ی انجام تمرین هیپنوتیزم برون‌ریزی شانزده روز دیگر مانده‌است. دیگر به دوستانم و ساحل زلالی که در هیپنوتیزم برون ریزی به کنارش می‌روم معتاد شده‌ام. آنجا من هستم و مرغ‌های دریایی، شن‌های گرم طلایی، ابرهای بارور، رگبار و شومینه و خاطرات تلخی که می‌نویسم و در آتش می‌ریزم و از خاطرات تلخ گذشته و ترس‌های آینده خالی می‌شوم. شب هنگام هم چند کوکوی مرغ و چای و کلوچه‌ی فومن و چای داغ نوش جان کردم. آب نوشیدم. پتوس‌های در آب را درگلدان بزرگ‌تری گذاشتم. لباس فردا را آماده کردم. مادرم پیرهن پدرم را به من داده‌است. دوستش دارم. جای مانتو را می‌گیرد. حال و حوصله‌ی اتو کردن لباس‌های فردا را نداشتم. فردا زودتر از خواب بیدار خواهم شد و لباس‌هایم را اتو خواهم کرد. باید از این روزهای آسودگی بیشتر در برنامه‌ام بگذارم.
    سپاسگرازی
    سپاسگزارم برای یک روز آرام در اتاقم و در کنار خانواده.
    سپاسگزارم برای گزارش نیک.
    سپاسگزارم برای استاد شاهین عزیز که چراغ نوشتن را برای من روشن نگه داشته است.
    سپاسگزارم برای این جمع که از آنها تداوم را می‌آموزم.

    پاسخ

32. – نوشتن صفحات صبحگاهی
    – آماده کردن صبحانه وناهار برای اهل خانه
    – آزاد‌نویسی، نوشتن نامه برای منِ‌ برترم
    – مطالعه رمانِ مادران ودختران
    – پیاده روی یک ساعته
    – نظافت وگردگیری
    – نوشتن متنی برای کانالم
    -شرکت در کارگاه خود واژه
    – سر زدن به مادر پیرم
    -خواندن دفتر شعر یک کلمه کمتر

    پاسخ

33. گزارش نیک شصت و چهارم.
    امروز دیگر راهی تهران شدیم و برگشتیم.
    در راه نزدیک بود به فتا برویم. یک ماشین در اتوبان مثل جت از بغل ما رد شد و به ما برخورد کرد. کنترل ماشین به هم خورده بود. خدا به ما رحم کرد نزدیک بود بمیریم. خدا رو صد هزار مرتبه شکر که به خیر و خوشی تمام شد‌. تازه مادربزرگم همراه ما بود. قلب همه ی ما برای مدتی از ترس ایستاده بود. امروز وبینار هم در جاده دیدم، اما آنقدر اینترنت بد و ضعیف بود که اصلا نفهمیدم چی به چی شد. الهه علیزاده برایمان صحبت کرد. فقط آنجا که می گفت رنگ مورد علاقتان چیست را فهمیدم. همه ی رنگ هایشان را نوشتند. رنگ مورد علاقه ی من صورتی است. در مورد روانشناسی رنگ و بدن پرسی صحبت کرد. قبل از این اتفاقات و در راه کلوچه ی فومن داغ خوردیم خیلی مزه داد. زیتون و برگ سیر و باقالی خریدیم. خواهرم برای مدیرش کلوچه نادری خرید. کلی آهنگ گوش کردیم و صفا کردیم. جاده به حدی شلوغ و پرترافیک بود که تمام اعضای بدنمان خشک شد. من و خواهرم کتانی هایمان را درآوردیم و پاهایمان را بالای صندلی گذاشتیم . کمی خم و راست کردیم تا رگ هایش باز شوند. در راه به زور و بلا پادکست گوش دادم ، اما نتوانستم نکته برداری کنم چون نور نبود و ماشین در حال حرکت بود. کتاب هم نمیشد خواند. این دو روز از کار و زندگی افتادم ولی همین است دیگر . سفر رفته بودیم و این هم استراحتی شد برای شروع کار که از فردا انجام می شود. چتد تا کار داشتم و نمی خواستم گزارش نیک بنویسم اما ناگهان یاد تعهدم افتادم و دوست نداشتم این زنجیره قطع شودآمدم تا بنویسم وگرنه خوابم نمی بُرد.

    پاسخ

34. بنام خدا
    گزارش نیک ۱۶۴:
    همیشه رفیق مهربانم!
    برایت بگویم از امروزم که آن را با چند صفحه آزادنویسی شروع کردم؛، هرچند باز هم خواب‌آلود بودم.
    کتاب «نویسنده‌ساز» را خاندم و رونویسی کردم. البته چند جمله هم تکرار دیروز است که خیلی مهم هستند و دوست داشتم تکرارشان کنم:
    • همیشه به مترادف کلماتی که به کار می‌بری بیندیش.
    • نویسنده‌های خوب به واژه‌ها ژرفا و معنای تازه می‌بخشند. لغت‌نامه‌ی اختصاصی خودت را تألیف کن. معنایی که از هر واژه در سر داری در فرهنگ لغت خودت بیاور، با جزئیات کامل. نیاز به نظم و ترتیب خاصی برای انجام این کار نیست.
    • برای نوشتن کتاب هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد؛ شاید نوشتن اثری بیش از یک دهه زمان
    • کن.
    • هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتا جمله‌ای کوتاه در رسانه‌ای با دو عضو.
    • مشخصات مخاطبت را بدان. دانستن اینکه برای چه کسی می‌نویسی به کارتو نظم و جهت می‌دهد.
    • به بازخورد مخاطبانی که مطالعه‌ی جدی نداشته‌اند، توجه چندانی نکن.
    • از تورق کتاب‌های ناشناخته و کم‌تر مشهور استقبال کن.
    • یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشت سر هم بخوان.
    • درباره‌ی سطرهایی از کتاب‌ها که زیر آن‌ها خط کشیده‌ای بنویس. این تمرین نوعی گفتگو با سایر نویسندگان است.
    می‌دانی که جمعه‌ها را متفاوت می‌خانم ، امروز نوبت «شازده احتجاب» بود. بیشتر از نیمی از کتاب را خاندم کتاب‌ خوبی است . البته‌ من «بوف کور» و «ملکوت» را بیشتر دوست داشتم.
    راستی، کارگاه «خودِ واژه» را شرکت کردم. برای اینکه عقب نیفتم از روند کلاس، وویس جلسه‌ی اول را گوش کردم که چقدر هم برایم خوش‌آیند بود.من عاشق واژه‌ها هستم، چه خوب که توانستم خودم را به کارگاه برسانم، فقط فرصت نکردم تمرین را انجام دهم. آن داستان «میژ میز» را خاندم که چقدر جذاب بود.جلسه‌ی دوم هم عالی بود،
    وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم، استاد درباره‌ی دستِ نویسنده‌ساز صحبت کردند. این جمله را خیلی دوست داشتم: «پیاده‌روی، آزادنویسی با پا است.» و جستار «چرا ادبیات» را معرفی کردند. در ادامه‌ی وبینار، الهه‌ جان درباره‌ی «پرسش‌های بی‌نظام» صحبت کردند. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    بعد از وبینار، جستار «چرا ادبیات» را خاندم ،
    خیلی عالی بود، دید تازه‌ای نسبت به ادبیات پیدا کردم.
    قسمت دیگری از سریال Zero Day را دیدم.
    آخر شب هم آزادنویسی کردم و کلی پرسش نوشتم، خیلی خوب بود. نامه‌ای هم نوشتم برای همیشه رفیق نازنینم که بخشی از آن شد گزارش نیک.

    محبوب امروز:
    «شعرهایی که می‌نویسم
    سنگ‌های تیز کوچکی هستند
    که به درد ساختن خانه‌ها
    به درد ساختن سفینه‌ها نمی‌خورند
    با آن‌ها تنها می‌توان
    پنجره‌ی خانه‌ی آدم‌های ساکت را شکست.»
    — آرگیریس خیونیس، ترجمه‌ی مودت میرعلایی

    پاسخ

35. انرژی خانه
    از دیروز به همراه چند دوست قدیمی، درباغ یکی از دوستان مهمان بودیم. جای شما خالی بسیار خوش گذشت تولد صاحبخانه را گرفتیم و کلی خوش گذراندیم. صبحِ امروز با سرمای مطبوع پاییزی بیدار شدم. تمامَم زیر پتو بود غیر از نوک دماغم. عادت ندارم برای خواب، سرم زیر پتو باشد. نمی‌توانم بفهمم که بعضی‌ها چطور تا سرشان را زیر پتو‌ نکنند، خوابشان نمی‌بَرد.
    چطور با حس خفه‌گیَش کنار می‌آیند ؟ صدای پارس سگ‌ها و صدای خروسی از دوردست، در طول شب، سبب شد خواب راحتی نداشته‌ باشم. هردو صدا گوش‌نواز و شیرین بودند اما من بدخواب شدم. در کنار این، صدای خرو پف دوست عزیزی که به آرامی، ضمیمه‌ی این موسیقی دل‌انگیز شده بود، بر بی‌خوابی من افزود. از صدای جیر‌جیرک، نجوای حرکت باد لابلای برگ درختان گردو و گیلاس ، پارس سگ‌های نگهبان ، در آپارتمان‌های کوچک و خیابان‌های شلوغ و سیمانی، خبری نیست.
    این صداها بکر و کم‌یابند.
    با وجودی که خواب راحتی نداشتم اما حس خوبی از این خانه گرفته بودم. خانه‌ای گرم و صمیمی با روی بازِ ميزبان. به نظرم بعضی خانه‌ها فقط آجر و سیمان و در و‌ پنجره نیستند. انگار روحی از صفا و مهربانی صاحب‌خانه را درخود دارند. انگار این محبت در آن‌ها به شکل انرژی جاری می‌شود.
    با دوستان دو روز را کنار هم در ویلای پر انرژی همکارمان گذراندیم. با همان انرژی که از آن جمع و از آن فضا گرفتیم به تهران باز گشتیم و آماده شدیم برای یک هفته‌ی پر‌تکاپو.
    انرژی دوستان وخانه‌ها را دستِ کم نگیریم.

    شبتان نیک

    پاسخ

36. سال‌واژه/ فصل‌واژه: حرکت

    گاهی کلمه ندارم. مثل الان و امروز. گاهی برای نوشتن بهانه دارم و می‌کشم. هر چیز که شد را می‌کشم. اکثرا اما چهره می‌کشم. پرتره. نگاهم گیر خطوط اخم و لبخند آدم‌ها می‌افتد. و دستم بی‌قرارِ ثبت غم و شادی‌ها.
    همان جاست که مدادم را این بار به جای کلمه، خط می‌کنم و خط را گرد.
    بعد به ترتیب چشم و بینی و لب و قاب موها و غیره.
    گاهی این‌گونه خلق می‌کنم.
    مبهم و ناقص و نابلد.
    سپس به سکون می‌رسم. چیزی درونم رها می‌شود و حال نفس می‌کشم. عمیقِ عمیق‌. هوا به تهِ ریه‌م که رسید، آرامِ آرامم.
    آری. گاهی این‌گونه تعادلم را می‌سازم.
    از روانه بودن که خسته‌ام سکون را زیر قوس ابروی آدمی می‌یابم.
    پایین خط گونه‌ی صورتکی ساکن.
    شاید هم سکون می‌کشم؟ احساسِ نشسته بینِ سکونِ چهره‌ها.
    مکثی طولانی برای یک ابد.
    شاید دلیل رسیدنم به سکون همین باشد.
    رودی در جست‌وجوی سکون؟
    از کی تا حالا حرکت آن‌قدر توی جلدم فرو رفته که به دنبال سکونم؟
    گاهی هم فکر می‌کنم کلمه ندارم ولی گزارشم را با کلمه پر می‌کنم.
    گاهی فقط پر از تناقضم.
    گاهی هم شاید همین و همین.
    https://t.me/ravaanehh

    پاسخ

37. پیاده‌روی صبحگاهی را انجام دادم. دوش گرفتم و صبحانه و دارو خوردم. خوابیدم تا ساعت 12 و بیدار که شدم به مدت 30 دقیقه و 4 صفحه آزادنویسی کردم . داستان کوتاه «میز، میز است» را خواندم. ناهار خوردم و رفتم سر کارم. ساعت 16 کارگاه خودواژه بود که حضور داشتم و چند واژه هم ساختم مثل بدن‌آویز و سالادسرباز. ساعت 17 وبینار را شنیدم کم و بیش چرا که مشتری داشتیم و حسابی شلوغ بود. سرکار دمنوش به‌لیمو درست کردم و خوردیم. ساعت 23 کار تعطیل شد و به خانه برگشتم. نیمرو درست کردم و با گوجه خوردم. موزیک شنیدم تا انرژی بگیرم ولی سرفه رهایم نمی‌کند. هنوز کامل خوب نشدم ولی توانستم پیاده‎‌روی و آزادنویسی را انجام دهم و مطالعه و شرکت در کلاس و وبینار را هم داشته باشم.
    شبتان نیک

    پاسخ

38. درازگویی یک دیوانه.
    آقای عزیز. حرف‌هایتان را می‌فهمم. درست می‌گویید. ولی شما که یک ساعت قبلِ مرا ندیدید. دیدید بدوبدوها را؟ خب حق دارید. دویدنی در کار نبود. ولی دیگر هول‌هول کارها را انجام دادن را که قبول دارید؟ مثل همین حالا که نشسته‌ام به تعریفش پیش شما. عجله دارم برای زودتر خوابیدن. بعد از این همه کار برای آمدن فردا.
    می‌فرمایید چه‌کار کردم؟ دروغ هم نگویم؟ باشد. حقیقتش هیچ‌کار. امروز تمام‌وقت مشغول هیچ‌کاری نکردن بودم. نمی‌دانید همین هیچ‌کارها از آدم چقدر وقت می‌کشند. می‌گویید هیچ‌کار چیست؟ همین کارهای شخصی که آدم مجبور است به انجامشان ولی هیچ فایده‌ای ندارند. لباس‌ها را بشور. ظرف‌ها را بشور. لباس‌ها را اتو کن. حمام کن. کرک‌وپر را بچین. چای دم کن. غذا بپز. تخت را مرتب کن. آنقدر کار ریخته بود روی فرش که نوشتن را نرسیدم بردارم از روی زمین.
    متوجه نمی‌شوم. منظورتان این است که زندگی همین‌ است؟ همین اضافه‌کاری‌ها؟ پس کتاب‌‌خواندن و زیر باران چای خوردن و دویدن و کیک خرمالو پختن چه هستند؟ به این‌ها هم می‌گویید زندگی؟ نمی‌شود که. زیادی احساسی و رمانتیک برخورد می‌کنم؟ حق دارید. آخر باران بارید امروز. چند مرتبه. باران که ببارد مغزم پاره‌سنگ برمی‌دارد. ریزه‌‌سنگ‌هایش هم می‌خورد به شما. شاید فردا که کارهایی روی زمین نمانده باشد، وقت کنم کمی بیشتر زندگی کنم.

    پاسخ

39. گزارش نیک | جمعه، یکم آبان‌ماه ۱۴۰۵
    سال‌واژه‌ام:جسارت
    صبح‌ها بیدار می‌شوم، کارهای خانه را انجام می‌دهم، به ساعت نگاه می‌کنم و می‌بینم روز دارد می‌گذرد، بی‌آنکه اتفاقی افتاده باشد. نه آن‌قدر بیکارم که بتوانم آسوده بنشینم، نه آن‌قدر مشغولم که شب، خستگی‌ام را به حساب زندگی بگذارم.

    دلم برای روزهایی تنگ شده که در آن‌ها چیزی انتظارم را می‌کشید. کلاسی، وبیناری، صفحه‌ای نانوشته، کاری که باید تمام می‌کردم. آن روزها گاهی از زیادی کار شکایت داشتم. حالا می‌فهمم بعضی خستگی‌ها آدم را فرسوده نمی‌کنند، به او می‌گویند که روزش را زندگی کرده است.

    نمی‌دانم این بی‌سامانی تا کی قرار است ادامه داشته باشد. فقط می‌دانم دلم نمی‌خواهد به زنی تبدیل شوم که تمام روزهایش را صرف روزمرگی می‌کند و شب، وقتی همه‌چیز سر جایش است، نمی‌تواند بگوید امروز کجای زندگی‌اش بوده است.
    https://t.me/MashgheBodan

    پاسخ

40. بابالنگ‌دراز عزیز، سلام.
    خسته‌و‌کوفته‌ام. می‌پرسید چرا؟ شما چه‌جور بابایی هستید که نمی‌دانید؟ از صبح که بیدار شده‌ام، یک لحظه هم آرام نگرفته‌ام. باید برنامه‌ریزی می‌کردم و عملکرد هفته‌ای که گذشت را بررسی. وای بابا. همین حالا باران بارید. چه بارانی. روحم تازه شد. بله بابا. حالا از خستگی‌ام کاسته شد. امروز رفتم بوفه‌ی خوابگاه و فقط برای 3 قلم جنس، پول زیادی دادم. همه چیز گران است. آه بابا. بیسکوییتی را که خریده‌ بودم با هم‌اتاقی‌ها شریک شدم و طعم خوش‌اش دوچندان شد. می‌خواستم فیلم هم نگاه کنم که نشد. به کارهای عقب‌مانده‌ام هم رسیدگی کردم. حالا با یک ذهن نسبتا آرام، هفته‌ی جدید را می‌آغازم. پیاده‌روی را از سر گرفتم. استاد کلانتری گفتند آزادنویسی پاهاست. رغبتم برای آن دوچندان شد. نویسنده‌ساز را بودم. الهه علیزاده برایمان از پرسش‌های بدن‌مند گفت. همین حالا یکی به ذهنم رسید. «باران را بیشتر دوست دارم یا برف؟» صدالبته که باران. شام امشب را خودم پختم. سیب‌زمینی مزه‌‌دار و نرمی شد. به شکم و زبان هم‌اتاقی هم نشست.
    برای ارائه‌ی فردایم آماده شدم. فردا، آخرین کنفرانس کلاس‌های عمومی‌ام را دارم. این ارائه را فرصت می‌دانم. فرصتی برای غلبه‌ی استرس. استرس جلوی جمع سخن گفتن. بابا، یک آبان روز ملی نثر فارسی بود. به همین مناسبت یادداشتی در کانالم منتشر کردم. بخشی از نثر بیهقی را اینجا هم می‌گذارم.
    «چون لشکر به‌ هرات رسید، سلطان مسعود برنشست و به‌ صحرا آمد با شوکتی و عدّتی‌ و زینتی سخت بزرگ. و فوج‌فوج لشکر پیش آمدند و از دل‌ خدمت کردند که او را سخت دوست داشتند و راست بدان مانست که امروز بهشت و جنّات عدن‌ یافته‌اند. و امیر همگان را به‌ زبان بنواخت از اندازه گذشته. و کارها همه بر غازی حاجب می‌رفت‌ که سپاه‌سالار بود و علی دایه‌ نیز سخن می‌گفت و حرمتی داشت به‌ حکم آنکه از غزنین غلامان را بگردانیده‌بود و به‌ نشابور رفته، ولکن سخن او را محلّ سخن غازی نبود و خشمش می‌آمد و در حال‌ سود نمی‌داشت. استاد ابو‌نصر را سخت تمام بنواخت، ولکن بدان مانست که گفتی محمودیان گناهی سخت بزرگ کرده‌اند و بیگانگان‌اند در میان مسعودیان‌‌. و هر روزی بو‌نصر به خدمت می‌رفت و سوی دیوان رسالت‌ نمی‌نگریست. و طاهر دبیر می‌نشست به‌ دیوان رسالت با بادی‌ و عظمتی سخت تمام.» باقی‌مانده‌ی مجلئ پنجم، بخش 22، فروگرفتن حاجب‌علی
    کانال من:
    https://t.me/mrymsedaghat21

    پاسخ

41. گزارش‌نیک”1405/8/1″ آبان. روز جمعه.

    کتاب”یک لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی را خاندم.
    کلمه‌برداری هم از همین کتاب انجام دادم.

    زمانی موسیقی گوش کردم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.
    دوره‌ خود‌واژه‌ را شرکت کردم.
    دوره شعر گوش کردم.
    آجیم ‌گوش می‌داد کلی خندیدم به بخش دوم تنهایی، آشنا، زندگی…..

    اینم از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

42. تا وقتی که گزارش نیک امروز را شروع نکردم باورم نمی‌شود که وارد آبان شده‌ایم. به همین زودی. از آبان پارسال تا به الان چقدر پربار بوده‌ام. یک سالِ سنگین. مثل پیرزن چاقالوی همسایه که در لایه لایه چربی‌اش هم قصه دارد. قصه‌ی روزهای عجیب. قصه‌ی سختی‌های خسته. قصه‌ی شادی‌های کال.
    امروز جمعه بود. یک جمعه‌ی تمیز. با سهیل کارها را تقسیم کرده بودیم و خانه را سابیدیم. شستن حمام و گاز و جاروبرقی و…
    البته که خوب هم خوابیدم تا تلافی دیروز دربیاید. بعد هم رفتم سراغ نوشتن و شعرهایم را در میز شعر فرستادم تا بقیه نظر دهند. اما خب وقت نکردم به شعرهای حمیده نظر بدهم.
    برگه‌های امتحان نگارش هم صحیح کردم. اوضاع بد نبود. راحت‌تر از آنچه فکر می‌کردم هم تمام شد.
    کمی هم به حمام و خوشگلاسیون خودم رسیدم و رفتیم خانه‌ی مادرشوهرم‌این‌ها.
    شام آنجا بودیم و حرف می‌زدیم. اکثر اوقات هم درباره مسائل مالی زیاد حرف می‌زنیم. با کول باری خوردنی هم برگشتیم خانه.
    امروز هم تمام شد. به همین سادگی. خوشحالم که خانه تمیز است چون بار کثیفی‌اش را روزهای زیادی به دوش کشیدم.

    پاسخ

43. گزارش نیک ۱۶۴ فرح
    جمعه تعطیل است.
    دیشب واکسن آنفولانزا سینوفارم چینی زدم. امروز کمی بی‌حال بودم.
    جمعه تعطیل است.
    بعد از صبحانه به جمعه بازار پروانه تقاطع خیابان کریم‌خان و حافظ با دخترم رفتیم.
    از بس شلوغ بود سریع به خونه آمدیم.
    جمعه تعطیله .‌
    پمپ بنزینی‌ها شلوغ بود و بدون پر کردن باک ماشین به خونه آمدیم.
    جمعه تعطیله.
    بعد از ناهار بعلت کسالت و بی حالی خوابیدم.
    جمعه تعطیله
    عصر وبینار نویسنده ساز را شرکت کردم.
    جمعه تعطیل است.
    مادرم سرما خورده و دورهمی خونه مامان‌جون کنسل شد.
    جمعه تعطیله.
    بجایش هماهنگ کردیم و خونه عمه بچه‌ها بعد از شام رفتیم.
    🐌 مشغله‌های فکری حلزون زیاده. جوری که در خواب هم بصورت رویا درگیر فکرهای جورواجور است.
    ✍️
    شعرهایی که می‌نویسم
سنگ‌های تیز کوچکی هستند
که به درد ساختن خانه‌ها
به درد ساختن سفینه‌ها نمی‌خورند
با آن‌ها تنها می‌توان
پنجره‌ی خانه‌ی آدم‌های ساکت را شکست.»
(آرگیریس خیونیس، ترجمه‌ی مودت میرعلایی)
    ✍️
    شبا
    باد محبوس در ایوان اتاقم
    اسم تو را زمزمه میکند

    پاسخ

    1. سلام
       خانم فرح صداقت عزیز امیدوارم هر کجا که هستید خوب باشید و سلامت،
       از خواندن گزارش نیک شما بسیار لذت بردم. «جمعه تعطیله» تکرار زیبایی بود. تکرار هایی که درمیان نوشتن گزارش نیک گاهی به سراغ من هم میاد.
       در هر صورت موفق و مؤید باشید.

       پاسخ

    2. 🌿🌿

       پاسخ

44. ویل‌ویلی

    ۱. خاندن گروه و جواب دادن به پیام‌ها.
    ۲. انجام دوباره تمرینی از شعرماهی که اشتباه انجام دادم.
    ۳. کادو کردن هدیه‌هایی که خریدم.
    ۴‌. رفتن به رشت برای خرید.
    ۵. شروع دوباره خاندن کانال دوستان.
    ۶. آماده کردن خدودی مطالب تدریس.
    ۷. اتو کردن لباس‌ها.
    ۸. سر و سامان دادن به شعرک‌های چالشعر و فرستادنشان در گروه‌
    ۹. انجام چالشعر روزانه.
    ۱۰. ضبط روزگفتار.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

45. https://t.me/sarazolfaghary
    حافظ سر روی گردن

    گزارش نیک را باید بیفزایم به فهرست رنج‌هایم. عذاب است مرور و دیدن، و سوراخ‌سنبه را پاییدن که چه کردی؟ نیک بود؟
    دوست دارم بگویم زندگی، مثل وقتی در هم‌نشینی با کسانی‌ام که سوالات‌شان نمایانگر فرمالیته بودن گردنشان است. سرشان در جای دیگری سیر می‌کند. از بد ماجرا به خودم نمی‌توانم بیلاخ بدهم محترمانه. اتفاقن می‌نویسم که سرم بماند روی گردنم. دیروز که صبح تا ظهر کوزت خانه بودم و ظهر تا شب هم درگیر هفت شوهر خاله. شب تا شب هم بازگشت همه به سوی اوست. کوزت. و اینگونه گزارش نشد دیروز.
    جمعه را با حال کثیفی آغازیدم ولی پایان نه. توان هیچم بود فقط. بیدار بودم و زنده نه. از این اتاق به آن یکی. از هال به آشپزخانه در گردش. مابینش باز هم کوزت. با بچه‌ها انیمشینی دیدم. اسمش؟ خدا بیامرزد حافظه را. پیری و هزار دردسر. فردا می‌ستانمش از برادر. باید کلش را ببینم ارزش دیدن دارد.
    ساعتی در جوار خانواده بودن. تجویز قطع ارتباط با فلانی و فلانی و فلانی. نسخه‌ای که هیچ‌وقت پذیرش نمی‌شود.
    و آمدن سر درس و مشق. درس خواندم اما مشق ننوشتم. زمان کم فضا نمی‌داد به مکالمه‌ام. جلسه‌ی امشب و تمرین‌ها به یادمانی شد. کنار می‌زند لایه‌ها را با رنج‌ها مکالمه کردن و ریشه را می‌بینی. نظم رنج‌ها از رنج زیستن می‌کاهد.
    به جواب رسیدم در نویسنده‌ساز. سلیقه با چه معیاری؟ تا زمانی ترجیحاتت را نشناسی نمی‌توانی به سلیقه‌ی معیارین برسی. پایه را باید شناخت. شکل‌گیری و زرد بودنش را. سبز و صورتی هم. آن‌گاه می‌سنجی و دست به انتخاب می‌زنی.
    روز چهارم جمله‌ورزی را هفتک زدم و برای دقایقی در شب هول غرق شدم، پایان خوش.

    سارا ذوالفقاری
    #از_زندگی

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

46. آقای صادق هدایت عزیز
    نمی‌دانم شما هنوز هم اینگونه‌اید یا نه. گاهی به نقطه‌ای خیره می‌مانم و آن‌قدر نگاهم را از آن برنمی‌دارم که نقطه، در خودش فرو می‌رود. دیوار، از جایی به بعد، دیگر دیوار نیست و چیزی از پشت آن به من نگاه می‌کند. چیزی که نمی‌دانم چیست، اما از همان لحظه‌ی اول، حس می‌کنم سال‌هاست می‌شناسمش.
    شاید شما این را بهتر از من بدانید. شما که در «بوف کور»، سایه را از صاحبش جدا کردید و بعد، انگار دیگر هیچ‌کدام نتوانستند بی‌آن دیگری زندگی کنند. شما که چشم‌های آن زن را گذاشتید در جایی میان واقعیت و وهم، میان چیزی که اتفاق افتاده بود و چیزی که راوی اصرار داشت اتفاق افتاده باشد. نمی‌دانم، آقای هدایت، آیا آن چشم‌ها را دیده بودید یا آن‌قدر به ندیدن خیره شده بودید که ناگهان دو چشم، از تاریکی بیرون آمدند؟
    گاهی فکر می‌کنم خیال، برخلاف آنچه می‌گویند، جای فرار نیست. خیال، راهی‌ست که آدم را به همان‌جایی برمی‌گرداند که از آن گریخته. در هزارتویش قدم می‌زنی، از دری بیرون می‌روی و از دری دیگر به همان اتاق می‌رسی. پنجره را باز می‌کنی و بیرون، اتاق دیگری‌ست. با همان دیوارها، همان لکه‌ی روی دیوار که هر بار شکل تازه‌ای به خودش می‌گیرد. شاید تمام تفاوت آدم‌ها در این باشد که بعضی، وقتی به این اتاق می‌رسند، در را می‌بندند و بعضی شروع می‌کنند به نوشتن.
    شما نوشتید.
    و حالا من، سال‌ها بعد، نشسته‌ام و نمی‌دانم دارم به شما نامه می‌نویسم یا به مردی که در بوف کور، پشت پنجره‌ای نشسته بود و سایه‌اش را روی دیوار تماشا می‌کرد. گاهی این دو از هم جدا نمی‌شوند. شما را از میان کلمه‌هایتان بیرون می‌کشم و ناگهان می‌بینم که آن مرد هم از همان‌جا بیرون آمده، روی صندلی روبه‌روی من نشسته. چیزی نمی‌گوید. شاید اگر دهان باز کند، صدای خودم را بشنوم.
    آقای هدایت عزیز، روزهایی هست که هیچ‌چیز به واژه درنمی‌آید. نه اندوه، نه شادی، نه حتی آن ملال کش‌دار. کتاب‌ها را ورق می‌زنم. فیلم‌ها از برابر چشمم می‌گذرند. موسیقی در اتاق می‌پیچد. جهانِ دیگران را می‌بینم. جهان‌هایی که ساخته‌اند، رنگ زده‌اند، کلمه‌کلمه از خودشان بیرون آورده‌اند. اما درونِ من، چیزی تکان نمی‌خورد. یا شاید تکان می‌خورد و من صدایش را نمی‌شنوم.
    در چنین روزهایی، عمیق می‌شوم در دنیا. امروز به «بوف کور» فکر کردم. به آن نقاشیِ روی قلمدان، به زن اثیری، به پیرمرد خنزرپنزری، به آن تکرار هولناکِ چهره‌ها و موقعیت‌ها. به این احتمال که آدم، تمام عمرش را میان صورت‌های گوناگون یک کابوس زندگی کند. هر بار خیال می‌کند چیزی را برای نخستین بار دیده، اما بعد، در گوشه‌ای از تصویر، نشانی پیدا می‌شود که می‌گوید: «اینجا قبلن بوده‌ای. این راه را رفته‌ای. این چشم‌ها را دیده‌ای. حتی اگر یادت نیاید، چیزی در تو به یاد می‌آورد.»
    شاید برای همین است که گاهی می‌نشینم و می‌گذارم خیالم از من جدا شود و واژه‌های پراکنده‌ی ذهنم روی صفحه جمع شوند. نمی‌دانم چه کسی آن‌ها را کنار هم می‌گذارد. من؟ یا آن دیگری که گاهی در سکوتِ ذهنم، از پشت شانه‌ام به صفحه نگاه می‌کند؟ جمله‌ای می‌نویسم و بعد جمله‌ای دیگر.
    نوشتم و بعد رفتم در جهانِ نقاشی. از میانِ رنگ‌ها دخترکانی بیرون آمدند. یکی‌شان نشسته بود و به من نگاه می‌کرد. برای لحظه‌ای فکر کردم همان زن اثیری‌ست. نه خودِ او، بلکه چیزی از او، چیزی که از قلمدانِ شما گریخته و پس از این همه سال، راهش را به صفحه‌ی من پیدا کرده بود. با طنابی رویان دور تنش.
    روی صفحه‌ای از کتاب بوف کور، لکه‌ای از رنگ تیره نقش بسته بود. مدتی نگاهش کردم. دست نزدم. کتاب را بستم و فیلم دیدم. موسیقیِ بی‌کلام شنیدم. در جهان ساخته‌ی دیگران گشتم.
    آقای هدایت عزیز، وقتی صفحه را بستم، به سایه‌ام روی دیوار نگاه کردم. سایه تکان نخورد. من دستم را بالا بردم، او هم بالا برد. همه‌چیز طبیعی بود. بااین‌حال، پیش از آنکه چراغ را خاموش کنم، لحظه‌ای احساس کردم سایه زودتر از من دستش را پایین آورده. شاید خسته بود. شاید هم دیگر دلش نمی‌خاست مرا تقلید کند.
    نمی‌دانم، آقای هدایت. فقط می‌دانم گاهی آنچه درون ماست، راهی به بیرون پیدا می‌کند. شده با کلمه، با رنگ یا شکل‌های دیگر. گاهی هم چیزی از بیرون وارد می‌شود و چنان در ما جا می‌گیرد که سال‌ها بعد، وقتی می‌خاهیم از آن بنویسیم، خیال می‌کنیم از خودمان بوده است، غافل از اینکه عاریه گرفته‌ایم. هنوز بوف کور کنار دستم باز مانده. کلمه‌هایش کمی جابه‌جا می‌شوند. یا شاید چشم‌های من دیگر همان چشم‌های صبح نیستند.
    می‌خاستم این نامه را تمام کنم، اما حالا نمی‌دانم خطابش به شماست یا به آن مردی که در اتاقش نشسته و به سایه‌ی روی دیوار نگاه می‌کند. اگر روزی این نامه به دستتان رسید، لطفن به لکه‌ی رنگ روی میز دست نزنید. ممکن است از نقاشیِ من آمده باشد. شاید هم از قلمدانِ شما.
    و من هنوز نمی‌دانم کدام احتمال، ترسناک‌تر است.
    دوستدارِ همیشگی شما🌱

    پاسخ

    1. 🌿🌿قشنگ بود سمیراجانم

       پاسخ

47. سال‌واژه: شوق زندگی

    تلویزیون یا روی شبکه‌ی خبر است یا کارتون. چند دقیقه‌ای پای فیلم‌های مورد علاقه‌شان می‌نشینند ولی بعد از آن شروع می‌کنند به جفتک‌اندازی. این‌جا هم که هیچ فامیلی نیست که بگویم رفت و آمدی هست و حال‌و‌هوایشان عوض می‌شود. حالا چه می‌ماند؟ همین پارک و بستنی قیفی و نان‌های خوشمزه‌اش. تازه خودمم حال و هوایم عوض می‌شود و عادت کردم بعدازظهرها بروم ولگردی. البته خاهرم اسمش را کس‌چرخ گذاشته. این اسم هم قشنگ است. توی هر دوتا یک فراغ بال است که دوست دارم و سال‌ها نداشتم.
    ظهر شده و دودلم که بچه‌ها را ببرم پارک یا استراحت کنم. جمله‌های بالا را به خودم می‌گویم و خبر می‌دهم لباس بپوشند. عین خر ذوق می‌کنند. رفتیم پارک و در راسته‌ی عشق‌آباد قدم زدیم. هیچ عجله‌ای برای برگشتن نداشتم و به بچه‌ها حسابی فرصت بازی دادم. از همه مهم‌تر خیلی کم گوشی را چک کردم. بچه‌ها سرسره‌بازی می‌کردند و آن‌ها را تماشا می‌کردم. آفتاب را می‌دیدم که پشت ابر می‌رفت و چطور فضای پارک سرد و کم‌نور می‌شد. دوباره دست‌های هرزه‌ام خاست برود سمت گوشی. نگذاشتم. به آسمان نگاه کردم. بادی وزید و کلی برگ زرد روی زمین ریخت و چند‌تایی روی کالسکه افتاد. به آدم‌هایی که روی نیمکت‌ها بودند نگاه کردم. یکی با نوزاد آمده بود. پیرمردی نوه‌اش را آورده بود و مردی با بچه‌اش پشت درخت، قایم‌موشک بازی می‌کرد. هر جا قایم می‌شد لباس قرمز و شکم گنده‌اش او را لو می‌داد.
    به خانه برگشتم. هنوز حواسم به رفتارها و افکارم بود. خیلی کم. ولی بود. این برایم پیشرفت است. چند باری تا همین الان که می‌نویسم، افکاری به سرم زد که مرا اذیت کرد. حتا خیلی‌هاشان به آدم تجاوز می‌کنند. ناخاسته می‌آیند و توجه و وقتت را می‌گیرند. و من کمی توانستم جلوی این متجاوزین بی‌ناموس را بگیرم.
    هنوز نشانه‌ای ندیدم. فقط می‌دانم که بهترین تصمیم‌هایم وقتی بوده که در آرام‌ترین لحظات زندگی‌ام بودم. سالاد درست می‌کردم. حلوا با شیره‌ی انگور می‌پختم یا مدیتیشن می‌کردم.

    پاسخ

    1. 🌿🌿میناجانم.

       پاسخ

48. امروز حالم خیلی بهتر بود. انگار این چند روز استراحت واقعاً به بدنم ساخته بود. بعد از بیدار شدن، دیگر خبری از آن بی‌حالی سابق نبود.
    یک غسل تعمید هم گرفتم! تا بعد از هر بیماری سنگین، با شست‌وشوی آخرین ذره‌های بیماری از تنم، دوباره پاک و منزه شوم. (از این اصطلاح‌های من‌درآوردی خودم لذت می‌برم.)
    با سلیقه و همراه با ضرب پا و بشکن، لوبیاپلو پختم و با ماست و نعناع نوش جان کردم. پختن غذا با موسیقی می‌تواند بهترین سرگرمی دنیا باشد.
    بعد آماده شدم و کمی چهره‌ام را به سرخاب آراستم تا به صورتی که مدت‌ها زردنبو شده بود، روحی تازه و نشاطی دوباره ببخشم. («زردنبو» را از نوشته‌های احمد محمود یاد گرفته‌ام.)
    بعد راه افتادم به سمت کوچه‌ها و خیابان‌های تهران.
    آن‌قدر از دیدن دخترهای زیبا و پسرهای خوش‌پوش ایرانشهر به وجد آمده بودم که انگار روی ابرها قدم می‌زدم. برای خودم میان درختان و گربه‌های پارک هنرمندان چرخ خوردم و بعد، کنار بازارچه‌ای رنگارنگ، چای هل و دارچین و قطاب گردویی سفارش دادم.
    مزه‌اش بهشتی بود. چای آن‌قدر عطر و طعم داشت که می‌توانست مستت کند؛ از همان ابرسماورها برایت چای می‌ریختند که در عروسی‌های ترکمن‌ها برپا می‌کنند و بخارشان تا آسمان‌ها بالا می‌رود.
    در مسیر برگشت، زیر لب برای خودم آواز می‌خواندم. روحم انگار از قفس آزاد شده بود؛ شنگول و رها، بی‌خیال و سرخوش، برای خودش می‌چرخید.
    آن‌قدر انرژی داشتم که وقتی به خوابگاه برگشتم، دوباره بساط هایده را راه انداختم و با دیگ و عدس و پیاز راهی آشپزخانه شدم تا عدسی بار بگذارم.
    حالا هم کتاب تازه‌ای را که خریده‌ام ورق می‌زنم و هر از گاهی سرم را از پشت آن بیرون می‌آورم و با شور و ذوق برای بچه‌ها تعریف می‌کنم که چه خوانده‌ام.
    اصلاً هم امروز به روی خودم نیاوردم که دنیا در چه حالی است و خط‌ونشان‌ها چه قمر در عقربی به پا کرده‌اند.
    بهتر! گاهی وقت‌ها آدم باید خودش را به نفهمی بزند تا کمی زندگی کند؛ از همان زندگی‌هایی که بوی هل و دارچین می‌دهند و مزه‌ی گلپر دارند.

    ۱ آبان ۱۴۰۵/خوابگاه،تهران
    #گزارش_نیک

    پاسخ

49. _تمرین نوشتن از تنهایی، عاشقی، باهم بودن و جدایی.
    _نگاه هوس‌آلود به سنگی بر گوری که در اتاق انتظار نشسته.
    _برگشت افتخارآمیز دایی جان ناپلئون به جایگاهش. دلتنگی برای اتفاقات باغ، عشق‌وعاشقی راوی و توهم دایی.
    _خاندن نقدهایی از کتاب.
    تیکه‌ای از نقد هوش مصنوعی:
    دایی جان به جای درک واقعی مفاهیم سیاسی، آن‌ها را در قالب داستان‌های توطئه‌آمیز و کلیشه‌ای (انگلیسی‌ها در همه جا هستند!) می‌بیند. این نشان‌دهنده سطح آگاهی یا درک اشتباه توده‌ها از مسائل بزرگ جهانی است.
    _خاندن شعری از کیمیا سعیدی.
    _نکهت بودن کلمه‌ی روز.
    صبا تو نکهت آن زلف مشک‌بو داری
    به یادگار بمانی که بوی او داری
    _تلاش برای سه‌سطری گفتم و گفتی و چه‌ شد:
    گفتم چتر
    گفتی سطر
    دست ابر قلم شد

    https://t.me/NarjesAzimii

    پاسخ

50. ١ مهر

    امروز گفتم گزارش نیک ننویسم. یه روز که اشکال نداره.
    اما عذاب وجدانی مخوف احاطه ام کرد.
    اومدم بنویسم، مامان نشست کنارم و شروع کرد عکس پروفایل های آدم ها رو نشونم دادن. بعدش پرسید : « داری به کی پیام میدی؟ گفتم گزارش نیک ». گفت ها؟
    یا عالمه صحبت کرد که با لبخند و تکون دادن سر تأیید اش کردم. یهو گفت :« درمورد ماهان هم بنویس».
    ماهان نی نی پسرخاله بابامه. وای من بچه میبینم غش میکنم. حالا بچه ها خوش خنده ام باشن که دیگه هیچی. خیلی باهاش وقت گذروندم بوی نی نی می داد. واقعا دلم می خواست قورت اش بدم.
    امروز کار خاصی نکردم. حتی گزارش نیک رو هم خیلی ساده دارم می نویسم. بدون رعایت کردن دقیق نیم فاصله.
    نیم فاصله بزنه به کمرم؟
    خب
    یکمی درس خوندم برعکس دیروز. اما همچنان کتاب نخوندم.
    وبینار رو چند دقیقه ای دیر رسیدم. استاد دست نویسنده ساز رو برامون مرور کرد و بعدش الی اومد و برامون از پرسش‌گری و ادامه مبحث دفعه پیش صحبت کرد.
    بعدش. بعدش چی کار کردم؟
    آها خوابیدم و شام خوردم.
    مامان هنوز نشسته کنارم و اصرار داره که این عکسا با هوش مصنوعی درست نشده.
    یکم دیگه باید درس بخونم و بعدش هم احتمالا سیلو میبینم و بعدترشم احتمالا کتاب میخونم.
    امشب دلتنگم.

    همه چیز در آخرین آدمی خلاصه می‌شود که در تنگنای شب به یاد می‌آورید؛ قلب شما آنجاست.
    چارلز بوکوفسکی

    پاسخ

51. جمعه‌ای که ساعت شیش بیدار بشی شنبه‌ست.
    صبحانه با نون سنگک و املت پدرپز. بعد رفتیم خرید و خسته‌ شدیم و اینا. ناهار و بعدم یکی دو ساعت خیاری خوابیدیم.
    برای یه موسسه رزومه ارسال کردم و فردا زنگ می‌زنن احتمالاً. والا حقیقتا یکم مضطربم.
    عصر و شیرینیِ پر خامه و چای و فیلم… بنازم.
    الآن تاریخ رو دیدم و یاعلی. تقریبا هشت ماه از هیجده‌سالگی گذشته. و چقدر پوچ.
    فردا می‌خوام برم آرایشگاه موهامو صفا بدم.
    صآدقیِ بزرگ برای صآدقیِ چوچیخ نامه نوشت.
    نامه‌های هدایت به شهیدنورایی.
    یاهو.

    پاسخ

    1. سلام
       خانم ریحانه صادقی عزیز
       از خواندن گزاش نیک شما بسیار لذت بردم. از «خیاری خوابیدن» خیلی خوشم آمد. قشنگ بود. من می گویم صاف و طاقباز می خوابیم اما خیاری خوابیدن است که حق مطلب را ادا می کند. «هشت ماه از هیجده سالگیم هم گذشته» هم توجه ام را جلب کرد. خیلی وقت است که دیگر اینگونه عمرم را حساب نمیکنم. راستی یک زمان چقدر سر روزها و سالهایی که از سنم می گذشت حساس بودم.
       در هر امیدوارم هر کجا که هستید شاد و سلامت باشید.

       پاسخ

52. – جمعه‌ بود. از این جمعه‌هایی که دلت می‌گیرد. از خودت. از دلت.

    – دلت از دلت گزفتن عجیب است؟

    – عجیب چه؟ چرا عجیب باشد؟ راستش وقتی اینگونه می‌شوم منتظرم تا خودم را آدم کنم.

    – آدم؟ مگر نیستی؟

    – نه اینکه نباشم. درست و حسابی نیستم. نصفه‌ونیمه‌کاره. دلم شور می‌زند. دلواپسم. معلوم نیست چه می‌خواهم و چه می‌کنم. یعنی معلوم‌ست‌ها اما نه معلومم نیست.

    – شاید چون صبح جمعه‌ای تنها بودی؟

    -‌ نه. تنهایی که بد نیست. برای من که کلی نوشتن دارم و خواندن. هرچه تنهاتر بهتر. اما راستش این‌ست که دنیا شبیه اژده‌های آدم‌خوار شده است. ترسناک. غیرمنتظره. تاریک و ناملموس.

    – تا دنیا دنیا بوده است، این اژدها هم بوده است. تو تازه چشم وا کرده‌ای. خاصیت دنیا همین‌ست. اگر غیر این باشد باید تعجب کرد.

    – دنیا کار خودش را می‌کند و من هم.

    – چه کردی؟

    – نشستم به خواندن گزارش‌های نیک.
    به ساختن دوباره‌ی هزارمدل واژه‌ی مرکب. بی‌محابا و بی‌سانسور. قبل‌ترها خودم را از خودم هم سانسور می‌کردم. الان‌ها جرات‌مندترم. سه‌تا از واژه‌ها را انتخاب کردم برای خودواژه. کارگاه عجیب‌وغریبی‌ است. واژه‌ها اینجا دیوانه‌ترند. پرواز می‌کنند. گاهی میان من شناورند. گاهی می‌رقصند و محالم نمی‌کنند. گاهی جیغ می‌زنند و از سروکولم بالا می‌روند. بعضی‌هاشان روی زبانم می‌لولند و تا روی کاغذ تف‌شان نکنم دست برنمی‌دارند از وول‌خوردن‌شان. بعضی‌هاشان هیچ‌جوره با من نمی‌سازند. نمی‌نشینند و قاطی نمی‌شوند. گوشه‌گیرند و تنها. خلاصه واژه‌ها کم ندارند از دنیای آدم‌ها چیزی. هرچه بیشتر دم خورشان شوی بیشتر با تو می‌جوشند و کنارت می‌مانند.
    کتاب «شکارچی کرم ابریشم» هم جالب است. کارگاهی که هوس کرده است رمان بنویسد. اعتماد به‌نفسش قابل تحسین است. به گمانم ازش درس بگیرم.
    در وبینار دوباره استاد، کتاب «چرا ادبیات» را توصیه می‌کند. می‌گوید از آن کتاب‌هایی‌ست که نباید کنار گذاشته شود. هر از چند گاهی باید سراغش را گرفت و ضرورت ادبیات را متذکر شد.
    و بعد کارگاه «رنج من، گنج من».

    – چه بود؟
    همان رفاقت بود بین رنج‌ها. کشف گنج‌ها. دوست‌داشتن رنج‌ها اگر نبود، هم‌زبانی بود. هم‌‌دلی بود. دیدن بود. حتی من می‌گویم نوازش بود. رنجی که در خم کوچه‌ای دنج و بن‌بست مانده طفلک و پر نمی‌زد، قدم برنمی‌‌دارد و خستگی تمامش را تکیده، رها انداخته است، دیده می‌شود. در این کارگاه شاید بن‌بست‌ها را توان گشودن نبود اما پریدن‌ها و گامیدن‌ها را جاری زندگی می‌‌کرد و مثل نوشیدن آب می‌مانست که عطش را می‌گیرد و جانی دوباره می‌دهد.

    https://t.me/manesehchtgrh

    پاسخ

53. سلام به آرزوجان نیک‌نویس، خوشحالم که گزارش نیک بعدی را در قالب نامه برای تو می‌نویسم که نیک اندیشی.

    با محدثه رفیق عزیزم همزمان کار می‌کنیم او به کارهای خودش می‌رسد و من به کارهای خودم که شامل شکرگزاری، آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی می‌شود. قسمت اول صبح این چنین پیش می‌رود.

    صبحانه زیتون را می‌دهم و بعد از آن صبحانه‌ای به بدن می‌زنم، می‌نشینم به خواندن شکوفه‌های عناب کلمه‌هایش را یادداشت می‌کنم: عفن، ماکول، نکول، گارسه، مغاک.
    مطالعه ادامه دارد تا آن‌جا که تیک فصل بعد مادران و دختران می‌خورد.

    به بقیه کارهایم می‌رسم. نهج البلاغه می‌خوانم، نهج البلاغه هدیه است که خودم برای خود تهیه کردم پارسال وقتی که حالم اصلاً خوش نبود خریدمش و بعد از مدتی آهسته آهسته شروع به خواندنش کردم. هر روز قسمتی را می‌خوانم حالا نامه‌ها تمام شدند و مانده خطبه‌ها و حکمت‌ها که هر کدام را روزی یک تا چند فراز ادامه می‌دهم. دریایی است ژرف.

    وبینار را شرکت می‌کنم استاد در مورد کتاب چرا ادبیات؟ صحبت می‌کند و بعد از پیاده‌روی که نوعی آزادنویسی است اما با پاها و بعد از خود آزادنویسی و همینطور کلمه برداری و ضرورت نگاشتن گزارش نیک. نت باعث شد تصویر را با کیفیت نداشته باشم و از جایی به کل قطع شد و هر بار در قطع شدن نت وبینار به دیدن فوتبال می‌روم استقلال بازی دارد با چادر ملو اردکان. بازی یک‌یک مساوی می‌شود و همچنان تنها تیم بدون باخت لیگ استقلال است.

    متنم را می‌نویسم و ویرایش می‌کنم که برود و چراغ ساعت ۸ را در انتشار روشن کند.

    از غزل ۱۵۲ که امشب حضرت حافظ نصیبم کرد چند بیت برایت بگویم:

    در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
    عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

    عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد
    برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

    مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
    دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

    دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند
    دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

    می‌روم برای ادامه خلوت و ختم شب را با کمی خواندن و فکر کردن بر می‌چینم.

    باقی بقایت❤️

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

    پاسخ

54. دو روز از گزارش نیک دور بودم.
    این روزها حال و روز خوبی ندارم.قاب فکرم شکسته و هزار تکه شده.
    جملات کتاب را می‌خونم ما هیچی نمی‌فهمم.
    چرندیات ذهنم را می‌نویسم اما موقع نوشتن هم حواسم جمع نیست که چی می‌نویسم.
    کاش این روزای پراسترس سریع‌تر بگذره.
    امروز نسبت به روزهای قبل بهتر بودم.
    صبح با خانم و آقای مسنی آشنا شدم که قراره مستاجر ما بشن. به قدری خوش برخورد ساکت و متین بودند که یاد خاله‌م و شوهرخالم افتادم.
    اون‌ها هم همینطورند. مظلوم و مطیع و مهربان.
    با هر شرایطی خودشون رو وفق میدن.
    حال و هوای پردیس مثل همه پاییز‌های گذشته بود. سرد و بی‌روح. انگار شهر مرده‌هاست.
    جلسه‌ی دوم کارگاه خود واژه شور و شوق واژه‌بافی رو به جونم انداخت. نزدیک صد کلمه ساختم. اما هیچ کدومشون رو دوست نداشتم. گذاشتم یکم خیس بخورن. شاید از توش تمرین این هفته بیرون بیاد.
    بعد از وبینار نویسنده ساز رفتم پیاده‌روی.
    هوای خنک و دیدن دوستان قدیمی وسوسه‌م کرد
    از پیاده‌روی تنهایی منصرف بشم. اما یاد توصیه‌های استاد شاهین افتادم. عذرخواهی کردم و نیم ساعت بدون گوشی و هم‌پا و غرزدن راه رفتم.
    الان هم ‏پی‌دی‌اف کتاب دستور فارسی مرگ را دانلود کردم خدا کنه روی گوشی خوابم نبره.

    پاسخ

55. چند روز بود فکرم پیش یکی از دوستانم بود که کرمانشاه زندگی می‌کنند. دنبال فرصتی بودم که زنگی بزنم و حالی بپرسم که یک‌باره و پر قدرت، سرو کله‌ی این ویروس موذی که نمی‌دانم کروناست یا آنفولانزا، پیدا شد.روز اول، پسرم تب کرد و بعد به ترتیب من و برادرش مبتلا شدیم.و درگیر دارو و درمان و باقی قضایا شدم.
    هنوز در فکر دوست و همکلاسی قدیمم بودم و از ذهنم بیرون نمی‌رفت تا اینکه امروز انگار مویش رو آتش زده باشن خودش زنگ زد.تلفنش از آن تلفن‌هایی بود که نور امیدی را در دلم روشن نگه می‌دارد. امید به اینکه هنوز هم دل‌ها حرف هم‌دیگر را می‌فهمند.

    پاسخ

56. برای این روزها سعدی سرود
    «سخن عشق تو بی آنکه برآید به زبانم
    رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم»

    و گزارش نیک ۱۶۴ نیز اینجا ست.

    پاسخ

57. گزارش پنجاه و هفت
    سال واژه: تبدیل
    خب امروز، به نظرم در کل روز بدی نبود. انرژی‌ام در طول روز بسیار نوسان داشت.
    شب‌هول خواندم.
    رزیدنت ایول بازی کردم. بازی امروز به اوج هیجان خودش رسیده بود. من به عنوان گریس باید انتخاب می‌کردم الپیس را نابود کنم یا نه‌. استرسم به خاطر این بود که مشخصا این تصمیم روی زندگی لیون تاثیر بزرگی داشت. اسپویل نمی‌کنم که هر کس خودش تصمیم بگیرد.
    موهایم بعد از حمام فرفری شدند‌. کم پیش می‌آید که اینطوری فرهای مرتب داشته باشد. به هرحال موهایم زیست جداگانه‌ای از من دارد. هر وقت بخواهد صاف می‌شود‌. اگر هم سرحال باشد موج می‌اندازد.
    امروز هم رژیمم را درست رعایت نکردم.
    کاش می‌شد باز ادامه‌ دهم. باید صحبت و قول و قرارم را با خودم تازه کنم.
    کارگاه خودواژه‌ی امروز عالی بود. به واژه‌های دوست‌داشتنی‌مان جان دادیم و آن‌ها را به تماشا گذاشتیم. بعد از کلاس هم که انگیزه‌ام بالا گرفته بود شروع به کلمه‌برداری از خوراک جدیدمان کردم تا برای تمرین بعدی آماده شوم‌.
    خبر نیک اینکه امشب به پیاده‌روی رفتم. بیشتر از پیاده‌روی دلم گربه می‌خواست. فرض کن در چند‌صد‌متری ما گربه‌ها آن بیرون وول می‌خورند و تو بنشینی خانه در حسرت نوازش کردن آن‌ها خودت به میومیو کردن بیوفتی. خلاصه پنج گربه دیدم. اولی صورت چاق و صدای نازکی داشت و برای مدتی دنبالم راه افتاد. بعد اعضای یک خانواده را دیدم‌. سه قلو بودند. قل‌های همسان. از نظر طرح و رنگ کاملا شبیه هم بودند و در تاریکی برای هم کمین می‌کردند. یکی دیگر هم بود که به نظر عاقل می‌آمد‌. سیاه بود با سبیل‌های سفید و پشم‌های سفیدتر زیر سینه‌اش که نرم به نظر می‌رسیدند.
    تا الان که ساعت ۱۹ است همین بوده.
    در ادامه یا نویسنده‌ساز را ادامه می‌دهم یا ادامه‌ی سریالم را می‌بینم. شاید هم هر دو‌.
    چرا از رخدادک نوشتن فرار می‌کنم؟ چندروزیست که داخل برنامه‌ی روزانه‌ام به آن اشاره می‌کنم اما دریغ از عمل.
    می‌خواهم شکرگذاری کنم بابت تکه‌های امروز:
    خدایا شکرت که خانه گرم است.
    خدایا شکرت که می‌توانم به پیاده‌روی بروم.
    خدایا شکرت که امروز گربه‌هایی دیدم و لمس کردم‌.
    خدایا بابت روشنایی ماه، این گوی خاکیِ درخشان شکرت.
    بابت هوش، انگیزه و خانواده و خواب شکرت.
    آپدیت ۲۲
    رزیدنت ایول تمام شد. خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کردم. کاش طولانی‌تر بود. اما پایانش برای من دوست‌داشتنی بود. حس می‌کنم حداقل در بازی درست انتخاب کردم.

    پاسخ

58. سلام شهاب‌سنگ
    دیشب تا ساعت پنج بیدار بودم. داشتم با محبوب صحبت می‌کردم. عروسی سیدمان بود. زهرا. تعریفش را برایت کرده‌ام نه می‌دانی دیگر. سید وحشی خندانمان. کلی خوش گذشت عروسی. حمید را بعد از نزدیک به یکسال دیدم. بهش می‌گویم شوهر نکردی؟ راستی تو که خیلی وقت است شوهر کرده‌ای. دخترش کلی بزرگ شده بود. با حمید کلی حرف زدم. وقت برگشت هم با حمید برگشتیم با اسنپ. می‌گویم امروز درست دو سال می‌شود از آخرین روز طب ایران. می‌گوید چرا رفتی ندا؟ کی بهت گفت بری. یادته کل سالن ساکت بود ما می‌خندیدم؟

    یادم بود شهاب‌سنگ. یادم همیشه هست. مگر می‌شود یادم برود‌. دلتنگ می‌شوم. خیلی روزها دلم برای حمید و آن صحبت‌های تمام نشدنی‌مان تنگ می‌شود. برای داستان‌هایی که می‌ساختم برایش. برای هرباری که وارد می‌شدم و می‌گفت خاب جدید چی دیدی؟ باورم نمی‌شود که دو سال گذشته. چه زود و دیر گذشت. واقعن دو سال گذشت. حس می‌کنم انگار همین چند وقت پیش بود که با حمید رفته بودیم ته سالن دور از چشم محتشمی تا با هم حرف بزنیم و مزاحمی نباشد. ولی چقدر هم دور است انگاری سال‌های سال گذشته است. چرا اینطوری است شهاب‌سنگ؟ چرا زمان دور و دیر و زود می‌گذرد؟ دلم تنگ بود برای حمید. برای خاطرات و خنده‌های یواشکی‌مان که کل سالن را پر می‌کرد. می‌گوید برگرد ندا بگو هنوز یه تعدادی از داستان‌هایم مانده تا تعریف کنم.  حمید را که می‌بینم چقدر وراج می‌شوم و می‌گویم و می‌گویم. اما فرصت کم بود برای حرف زدن. خیلی کم. دلم حمید را می‌خاهد و صحبت با او را‌.

    سیدمان هم عروس شد. عروس قشنگ ما‌. وقتی که فیلمش را گذاشته بود داشتم به این فکر می‌کردم کی برسد روزی که بشینیم فیلم عروسی محبوب را ببینیم. بشینیم برای فرشته را ببینیم. وای ذوقیده شدم آن لحظه.

    تا صبح با محبوب صحبت کردیم. سردرد داشتیم و صحبت کردیم. چشم‌هایم را بسته بودم و صحبت کردم. محبوب خابش می‌برد باز هم صحبت می‌کردم و بیدارش می‌کردم. دوست‌هایم که پیش من باشند از دست من و حرف‌های من خاب نخاهند داشت.

    نزدیک ظهر بیدار شدیم. بعد صبحانه. محبوب برایم کتاب‌های شهریار مندنی‌پور را یافت. پی دی افش را.

    نویسنده‌‌ساز را بودم و استاد از بازخانی گفت و از چرا ادبیات. خاندمش. همانطور که استاد می‌گوید باید هی بخانی هی بخانی و هی بخانی. یه جمله هم گفت نمی‌دانم از کی که «خواندن یعنی بازخوانی». بعله درست است. باید بارها و بارها بخانی تا واقعن خانده باشی‌.

    با بچه‌ها نوشتیم. با برشته و الا. آزادنویسی کردیم.

    داستان «شامِ سرو و آتش» از شرق بنفشه را خاندم. شهریار مندنی پور. لذت داشت خاندنش. غرق کرده بود من را در آن دیوانگی شخصیت داستان. سرما را حس می‌کردم و سیخ شدن موهایم را با ترس و تصور این آدم توی واقعیت. و چقدر زیادند.

    امروز من اینطوری گذشت. تو هم برایم بگو امروزت چطور گذشت؟ این روزهایت چطور می‌گذرد؟

    https://t.me/yaddashtneda

    پاسخ

59. ساعت‌های یازده بود که با صدای هشدار گوشی من بیدار شدیم. یک ساعت بعدی را پتوپیچ در جایمان ماندیم.

    دور سفره‌ی صبحانه، در مورد عروسی دیشب حرف زدیم. حرف زدم، شب قبل چقدر حرف زده بودم. در تاریکی اتاق ندا، بالش را بغل کرده بودم و حرف می‌زدم. با ندا حرف می‌زدیم. در مورد خودمان و سه‌نقطه…

    بعد صبحانه، ندا کتاب «برادرم جادوگر است» را نشان داد و گفت یک‌ساعته خونده می‌شه. گرفتمش، پخشول کف اتاق ندا، شروع کردم به خواندن. یک ساعت، کمتر یا بیشتر، تمامش کردم.

    شله‌زردهای زینب را خوردیم و من به راحتی خانه‌ی ندا فکر کردم. استثنا ندارد، خانه‌ی ندا همه راحت‌اند. مثل در خانه‌ی ما که همیشه باز است. خواهرهای هنرمند، دوست‌داشتنی، گرم، دلسوز و پرمهر و پر انرژی.

    ساعت سه بود که از خانه‌ی ندا دل کندم و بیرون زدم. در طول مسیر به «تمایل شدیدم به خودافشایی در مورد سید، از کجا آمده است؟» فکر کردم.

    در خانه، بعد از تمیزکاری و نظافت، راه افتادم به سمت حرم. در صحن اصلی، روبه‌روی گنبد، در کنج یک دیوار، یک جای خالی بود؛ یک جای خالی به قدر من، انگار برای من نگه داشته بودند. یک گوشه‌ی دنج، سرم را تکیه دادم به دیوار و زل زدم به گنبد

    و مردمی که از روبه‌رویم رد می‌شدند، به اشک‌های دختر جوانی که زل زده بود به گنبد نگاه می‌کردند.
    کانال من https://t.me/meslenafas

    پاسخ

60. بابا، امیدوارم تا الان از خاندن روزگذشت‌های من خسته نشده‌ ‌باشی. اگر هم شدی، خسته‌نباشی. امروز خیلی جمعه بود.
    می‌دانی چرا؟ می‌گویمت، زیرا:
    صبح که تا ساعت ۱۱ خابیدم. من قبلن انقدر نمی‌خابیدم که، یادت هست؟
    امروز بخش عمده‌اش به دیدن فیلم گذشت. سریال «Zero Day» را پشت هم دیدم. الان فهمیدی چرا سعی می‌کنم سریال نبینم؟ چون می‌دانم کرمم که به قلابش گیر کند، تمام است.
    پدر چشمم را درآوردم. شانس آوردم مینی‌سریال بود. کلن شش قسمت بود. موضوعش خیلی تازه نبود، همان فعالیت‌ها و پروژه‌های مخفی دولت آمریکا و … اما هم «رابرت دنیرو» در نقش رئیس‌جمهور پیشین ایالت‌متحده خوب بازی کرده بود و هم پیرنگ داستان جالب بود، شخصیت‌ها یکی‌یکی وارد داستان می‌شدند و کم‌کم چیزی شبیه به یک زنجیره را شکل می‌دادند. دو چیزش برایم جالب‌تر بود؛ یا بهتر است بگویم سه چیز:
    یکی اینکه ماجرا روی حل یک معما می‌گذشت و من از ماجراهای معمایی و آنهایی که باید مشکلی را حل‌کنند یا رازی را کشف، خوشم می‌آید. یعنی از همان «Problem Solving» در داستان یک فیلم خوشم می‌آید و وقتی بیشتر لذت می‌برم که منِ بیننده را هم درگیر این حل معما کند. البته در این فیلم بیننده خیلی درگیر نمی‌شد و درواقع شبیه کسی بود که پشت شیشه‌ی اتاق بازجویی، بازجویی و صحبت‌های مضنونین احتمالی را می‌دید. اما خب این از هیجانش چیز زیادی کم نمی‌کرد.
    مورد دوم، دفترچه‌های روزنویسی. و نشان‌دادن اهمیت یادداشت‌برداری مسائل ساده‌ی روزمره بود. در جایی، با استفاده از مرور یک خاطره، کاراکتر توانست کارش را جلو بی‌اندازد و آن را حل کند.
    و هم در مورد دفترچه‌ای که در طول فیلم همراه کاراکتر بود و جز افکار پریشان و ابهامش اطلاعات دقیقی نمی‌داد. کاراکتر در آن ابهام گیر کرده‌ بود و نوشته‌ی تازه‌ای به صفحات آن اضافه نمی‌کرد. اما بارها و بارها به آن برمی‌گشت.
    و مورد سوم، پایان فیلم. درست عین پایان خودِ داستان فیلم، حقیقت را نشان داد. اینکه حقیقت شاید دوست‌داشتنی نباشد و نتواند همه را راضی کند. اما حقیقت تا وقتی حقیقت است که واقعی باشد.
    ساختن داستان و تحریف واقعیت، دیگر حقیقت نیست. ایستادن پای انتخابی که فکر می‌کنیم درست است ممکن است هزینه‌های گزاف و گرانی هم داشته باشد. اما باید دید انتخاب ما چیست؛ و هر انتخابی، داستان زندگی ما و جهان اطرافمان را دستخوش تغییر تازه‌ای می‌کند.
    پووف بابا حوصله‌ات که سر نرفت؟ شبیه فراستی که نشدم یک‌وقت خدایی نکرده.
    غیر از فیلم‌ دیدن، جلسه‌ی دوم کلاس «خودواژه» و بعدش نویسنده‌ساز را هم شرکت نومودم.
    امروز خیلی جمعه بود.
    بابا سنگینم خیلی. چه‌کنم؟

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/ghazalehfaegh
    کانال گزارش نیک‌هایم:
    https://t.me/rooodnameh

    پاسخ

61. پیاده‌روی. آزاد‌نویسی. مهمانی

    پاسخ

62. بله، امروز هم ۹ و نیم بیدار شدم. یعنی بدون این که بخواهم بدنم گیر کرده روی این ساعت.
    فردا واقعاً باید زود بروم دانشگاه ها. ۹ و نیم واقعاً دیر است.

    ولی خیلی بهتر از دیروز کار کردم. سریع نشستم پای کار و یک سره خواندم از صبح تا شب.

    جلسه‌ی آخر کارگاهی که دانشگاه می‌‌روم را دوره کردم. قشنگ با صبر و حوصله همه‌اش را خواندم و وسطش هر چه نمی‌دانستم گشتم و یاد گرفتم. می‌خواهم جلسه به جلسه جلو بروم با کارگاه و عقب نمانم. چون مهارتی است که خیلی در کارم نیازش دارم و خیلی هم جذاب است.

    تازه وقتی چند ساعت روی یک چیز کار می‌کنی می‌شوی و بیشتر کیف می‌دهد.

    امشب دوباره زود بخوابم ببینم بدنم اجازه می‌دهد صبح زود بیدار شوم؟

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

63. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    خوابم و صفحات صبحگاهی را نوشتم.
    قرار بود برویم بیرون و زود برگردیم. رفتیم، ولی ظهر برگشتیم. سریع ناهار درست کردم.
    ظرف‌ها را شستم.
    خانه را مرتب کردم.
    داستانکی در کانالم گذاشتم.
    در کارگاه «خود‌واژه» شرکت کردم.
    در وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم.
    در درس‌ها به دخترم کمک کردم.
    کمی زبان اسپانیایی خواندم.
    نشانی کانال من:
    https://t.me/bargmoments

    پاسخ

64. امروز کمی دیرتر بیدار شدم. البته فکر کنم از نظرِ دستور زبان، “دیرتر” اشتباه است. دیرتر از چه چیز؟ چون جایگزینی ندارم همین را به کار می‌برم. کمی توی لبتاپ نوشتم و دخترم آمد و من را فرستاد  پیِ کارم. بقیه‌ی صفحات صبحگاهی را توی دفترم نوشتم، یعنی ترکیبی شروع کردم. بنا داشتم فیلم “پترسون” را ببینم اما فرصت نشد. کمی از کتاب تاملات فیلسوف از شوپنهاور را خواندم. که همان چند صفحه روشنای خوبی به ذهنم داد. در بخش مطالعه می‌گوید کسی که بیش از حد مطالعه می‌کند در واقع دارد مغزش را از خط‌های بیشمار انباشته می‌کند یعنی اطلاعات بدون پردازش روی هم تلنبار می‌شوند بدون اینکه چیزی به او بیفزایند. مطالعه‌ی موثر زمانی اتفاق می‌افتد که خواننده پس از یک مطالعه‌ی کوتاه‌، خود به اندیشه‌ورزی بپردازد و مطلب را کالبدشکافی کند و با فکر خود تطبیق دهد. از نظر او این مدل مطالعه موثر خواهد بود.
    تا بعد

    پاسخ

65. 1. بعد مدت‌ها سوار مترو شدم.
    2. دخترخاله را بردم کتابفروشی‌های شهر.
    3. من میان کتاب‌های قیمت‌ قدیم و دست دوم چرخیدم و او میان دفترهای طراحی.
    4. حسابی از خجالت جیب‌مان درآمدیم.
    5. کافه‌ای نزدیک یافتیم که تم هری‌پاتر داشت.
    6. فرد ویزلی، دامبلدور و دراکو مالفوی سفارش دادیم. اسم بستنی و سیب‌زمینی سرخ‌کرده در منو بودند. هنوز هم خنده‌ام می‌گیرد بهش فکر می‌کنم.
    7. تخته‌نرد بازی کردیم و عکس گرفتیم با شنل مخصوص. دوباره نوجوان شده بودم انگار.
    8. باز هم کتابفروشی. شب یک شب دو را یافتم. خوشحال از موفقیت امروزم برگشتم.
    9. از پیاده‌روی زیاد احساس می‌کردم پاهایم تاول زده.
    10. یکی دو قسمت سریال دیدم و بعد برنامه‌ی کلاس فردا را نوشتم.
    11. در انتها نوشتم از امروزم و از دل آن، گزارش نیک را.

    پاسخ

66. #گزارش_نیک۱۶۴

    سال واژه: خودیابی 🌷

    — بی جنب‌و‌جوش
    امروز روز پر جنب و جوشی نبود.
    به اندازه‌ی کافی خوابیدم.
    صبح خیلی زود رخدادک نوشتم چون جملات رهایم نمی‌کردند و دوباره خوابیدم و ساعت نُه بیدار شدم.
    سبزی‌هایی که دیشب روی نمگیر پهنشان کرده بودم را جمع کردم و در دستگاه ریختم تا خُردشان کند. بعد بسته‌بندی کردم و داخل فریزر نشاندمشان.
    حمام رفتم و شامپو بدن جدیدی را که خریده بودیم امتحان کردم، خوشبو بود.
    خواستم به شامپوی سر هم ناخنکی بزنم اما پلمپ بود و برای باز شدن چاقو لازم داشت که کلا بیخیالش شدم. دستی به سر و روی خانه نکشیدم. چه کاری‌ست مدام نوازشگری خانه؟
    با دوستم لیلی حرف زدم.
    خواستم فیلم ببینم ولی به خاطر اذیت و آزار سیاه پوستان در فیلم، دلم نکشید، پس ادامه ندادم.

    یک اپیزود از خسرو و شیرین گوش دادم. آن دو کم بودند حالا باربد و‌نکیسا هم اضافه شدند و با دستگاه‌های موسیقی جای شیرین و خسرو اِشوه می‌ریزند و دلبری می‌کنند.
    امروز نهار و شام با همسر جان بود. نهار تخم‌مرغ ربی با غوره خوردیم که برای من به اندازه‌ی کباب دلنشین است.
    شام هم مرغ سوخاری. راستش اولین بارم بود که مزه‌اش را می‌چشیدم چون خیلی آدم فست فود‌خوری نیستم و علاقه‌ای هم به تجربه کردن دوباره‌اش ندارم.

    مادر همسرم بعد‌ ‌از ظهر آمد و قرار است چند روزی مهمان ما باشد چون عمل آب مروارید دارد.
    پس برای سرگرمی دو قسمت از سریال کَنکل را در فیلیمو دیدیم. چون مهمان داریم، نمی‌توانیم فیلم خارجی ببینیم و استرس صحنه‌های خاک بر سری را هم داشته باشیم.
    سریال را دوست نداشتم پر از مکالمات آب دوغ خیاری است با آرایش ‌های اغراق آمیز زنان که برای من چیز جالبی ندارد.
    مادرم تماس گرفت و روی پیست خالی مغزم کمی ویراژ داد و دور دور کرد. من هم فقط به بازی نا‌آگاهانه‌اش با مغزم نگاه می‌کردم و می‌گفتم چشم. دلم برایش تنگ است. او رو به پیر شدن می‌رود و از من دور است و تنها.

    ظرفها را شستم. حتی حالِ نوشتن گزارش را هم نداشتم. اما به زور خودم را به کلمات رساندم.
    کمی بلغور گندم و نخود خیس دادم تا فردا برای مادر همسرم آش ماسووا درست کنم، امیدوارم خوب شود. حتی عالی.
    حالا هم خواستم کمی در خدمت شما باشم.

    ۱۴۰۵/۰۸/۰۱

    پاسخ

67. هیچ‌کس این‌جا نیست. تا چند روز، تنها ساکنین خانه، من و مادربزرگم هستیم. این اولین اتفاق صبح بود. مسئولیت خانه با من بود، پس صبحانه‌ی مادربزرگ را دادم و طبق معمول، درس خواندم تا ظهر. غذا داشتیم از دیشب. کمی آزاد نوشتم و رفتم سراغ ناهار. وسطش یادم آمد باز یادم رفته تمرین‌جا بروم، بعد یادترَم آمد که جمعه‌ها تمرین‌جا ندارد. پس دوباره درس خواندم تا عصر. عصر را کتاب خواندم و بشور و بساب و فلان. دوباره درس تا شب. برای اولین‌بار آب گازدار خوردم و چنان خوشم آمد که احتمالاً گندش را دربیاورم در روزهای آتی. گشتی به موسیقی کلاسیک زدم، چند پاره موسیقی درست و حسابی برداشتم. گزارش‌های اخیر استاد را هم خواندم. داشتم فکر می‌کردم که چقدر خوب است آدم توی سفر هم به چارچوبی که در روزمره‌اش دارد وفادار بماند. اصلا استاد واقعاً استاد است. معلم باید طوری باشد که وقتی نگاهی به سرتاپای زندگی‌اش می‌کنی، چهار قلم چیز خوب از او بیاموزی. واگرنه که معلم‌ها چه فرقی با سخنران‌های انگیزشی و آموزش موفقیت در ۲۴ ساعت و فلان دارند؟ یا حتی نامزدهای انتخاباتی. تماماً شعار. آدم وقتی استاد می‌شود، باید این قضیه در درونش ساخته و پرداخته شده باشد. مثلا شما اگر سری به گزارش‌های استاد بزنید، از کثرت‌ کارهایی که در همان ۲۴ ساعتِ مفنگی ما می‌کند لیزر نالازم می‌شوی. خب پذیرایی مغز من از کسی که این‌ مدل روزگاری دارد به مراتب بیشتر از آدمی‌ست که سرش با ته‌ش پنالتی می‌زند اما برای من و امثال من می‌رود روی منبر. همه را گفتم که بگویم هروقت می‌خواهم بزنم به در بطلان، سری به جهان شاهین کلانتری می‌زنم و احیا می‌شوم، مثل همین چند دقیقه‌ی پیش از گزارش نوشتن. حالا هم نشسته‌ام روی کاناپه و دارم در آب گازدار چقدر و بد بدن جدید را باز می‌کنم -درش را گل گرفته بودند راحت‌تر باز می‌شد- و همزمان حرف‌های مادربزرگم را می‌شنوم که به کسی پشت خط می‌گوید، درد شانه‌اش – به تاندونش فشار آمده- می‌زند به گلویش و همین‌ روزهاست که -دور از جان- خفه شود. انگار دارد به علم ارتوپدی و حتی کل پزشکی، می‌گوید زکی. آب گازدارم که باز شود، شعرک امروزم را می‌نویسم و می‌خوابم. راستی، آبان شد و آمدنش مبارکم باشد.

    ۱ آبان| شماره‌ی بیست و هشتم

    پاسخ

68. – با خاله که حرف می‌زدم خاطره‌ای برایم تداعی شد که هر بار به ذهنم می‌آید مرا به خنده می‌اندازد؛ مامان که به خانه برنگشت خاله گفت: «نمی‌دونم چرا دعاهام مستجاب نشد، برای فلانی که دعا کردم مرخص شد از بیمارستان.» و پس از چند ثانیه مکثْ خیلی خونسرد ادامه داد: «البته چند ساله که روی تخته، با سرم بهش غذا می‌دن، نه حرف می‌زنه نه حرف‌ها رو می‌فهمه.»
    خاله جان مطمئنی که او را نفرین نکردی به جای دعا؟ جالب اینجاست که خودش هیچ ایرادی در این موضوع نمی‌دید، دعایش در حدی که قرار بوده کار کند کار کرده بود. به نظرش همین که مرخص شده کفایت می‌کرده. آنها هم اگر سلامتی مدنظرشان بوده باید می‌گفتند، به هر حال هر دعایی کارکردی دارد. خدا را شکر که خاله جان آنقدرها هم مستجاب‌الدعوه نیست وگرنه با این دعاهای نصفه و نیمه معلوم نیست چه بلایی سر باقی خانواده می‌آمد.

    – نه به چند سال استخر نرفتن و نه به هر هفته رفتن، کاش یک نفر مرا خاموش کند. توی استخر بنرهای بزرگی برای تبلیغات نصب است که اغلب با هوش‌مصنوعی ساخته شده‌اند. یکی‌شان که تبلیغ ماساژ بود نوشته بود: «تو بدنت رو رها کن… مابقیه‌اش با ما!» چشم، ما شل می‌کنیم تا تو با همین ادبیات ما را باردار کنی، ببینیم خیالت راحت می‌شود.

    – هشت ساعت بی‌وقفه سرپا بودم و کار می‌کردم. هر چه زده بودم پرید، استخر از هفت چاکرایم بیرون زد. الان راضی به همان ماساژ «مابقیه» هم هستم.

    – ساعاتی که هنوز می‌توانی قهوه پشت قهوه بنوشی بهترین ساعات روزند.

    – صبح هم که رفتیم پیش عزیز قلبم.

    – جایزه‌ی تمشک طلایی هم که همیشه به خاله جان تعلق می‌گیرد برای پافشاری بر بدترین عقاید و اصرار به بدترین اقدامات. اغلب بعد از صحبت با او نیاز به مدیتیشن دارم.

    – دخترِ آن یکی خاله هم زنگ زد و طولانی صحبت کرد که محور صحبت‌‌هایش اغلب این یکی خاله است.

    – وقتی رفت همه فهمیدند که تمام دغدغه‌های خانواده و فامیل را او داشته مدیریت می‌کرده و حالا همه چیز بدجوری در هم تنیده شده است.

    – شارژر لپ‌تاپ را زدم به گوشی و یک ربع بعد فهمیدم. الحمدلله که اوضاع از هر نظر خوب پیش می‌رود.

    – پروردگارا، شگفت آنکه این همه شگفتی شما را یادمان نمی‌آورند. ما را ببخش اگر در میان شتابزدگی‌ها از شگفتی‌ها غافل می‌شویم و حتی به قدر یک لبخند‌زدن به آنها نظر نمی‌اندازیم که اگر می‌انداختیم حتمن حضور و اثر شما را در جهان درک می‌کردیم.

    – الهی شکرت…

    پاسخ

69. 1. سال‌واژه: استمرار
    2. سرزدن به کانال بچه‌ها. واقعن متن‌هاشون پر بار بود. دم همشون گرم.
    3. شرکت در وبینار نویسنده‌ساز که در مورد پنج انگشت نویسنده‌ساز بود. در آخر هم الهه‌علیزاده عزیز اومد مطلب جالبی در مورد سوالات بی‌نظام و بدنمند کردند.
    4. پیاده‌روی و دویدن به مدت بیست دقیقه به دور باغچه.

    پاسخ

    1. 🌿🌿

       پاسخ

70. – دو تا از تمرین‌های سمپوزیوم را انجام دادم اما ویراستاری‌شان هنوز مانده. البته دو‌ تمرین انجام‌نشدهٔ دیگر هم دارم.
    – از فرصت استفاده کردم و تمرین‌های سمپوزیوم را گنجاندم در آزادنویسی و بالاخره شد ۱۰۰۰ کلمه.
    – «به زبان مادری گریه می‌کنیم» این سوال را برایم پیش آورد: آیا واقعا فرو بلعیدن فریاد مرا به نویسندگی کشاند؟
    – آن‌قدر سرگرمی‌ام کم شده که چسبیده‌ام به تماشای رئالیتی شو.

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

71. گزارش میگ میگ
    واقعن آبان شد. آبان شد.
    امروز روز جمعه بود. از صبح تا عصر درگیر خواندن منابع کارگاه رنج من گنج من الهه علیزاده بودم و انجام تمریناتش.
    یک و نیم ساعت افسانه را دیدم. دیدنش همیشه خوب است. خوب خوبم می‌کند. با اینکه این دفعه خودش مریض احوال بود.
    از ساعت هفت تا نه و نیم هم بازخورد کارگاه الهه علیزاده بودم.
    بعدش هم روزنویسی سایت و یادداشت کانال را نوشتم.

    پاسخ

72. گزارش نیک
    به تاریخ اول آبان ماه 1405
    // لابراتوار

    طویله را باز کردم. بوی بد پهن گاو به مشامم نرسید. گاوها غذایشان را نخورده، رها کرده بودند. با وجود بوی بد اما طویله آنقدر هاهم بهم ریخته نبود. عجیب هم نیست به‌هرحال، اتاقم آنقدرها هم کثیف نیست! صرفا بمبی ترکیده وسایل ها را پخش و پلا کرده است.
    گوشیم را برداشتم و غرق آن شدم. برای صبح جمعه برنامه کسل کننده‌ای است درست است؟ سعی کردم خودم را مجاب کنم به موثر واقع شدن ولی هیچ میلی به چیزی نداشتم پس زمان را کشتم. اتاقم همانند طویلهِ ذهنم مشوش است امروز. نیاز دارد تمیز شود ولی کی حالش را دارد؟ جالب است اگر داخل پادگان بودم قطعا اتاقم را (محیط کاری را) تمیز میکردم و این خودآزاری و آسیب‌ززندگی به خود برایم عجیب است. بنظرم اعتیاد های متنوع بخاطر این است که زمان را میخواهی هدر بدهی و زودتر خودت را به لبه پرتگاه برسانی تا خودت را با مخ به سطح زمین بکوبانی.

    بعد از آن کمی فایل های دیجیتالی لپ‌تاپم را مرور و مرتب کردم ولی اتاقم را؟ خیر.
    مادر امروز خانه نبود و همین باعث شد که زیاد حتی بیرون از اتاقم هم نروم. روز سردیست هرچند هوا خوب است و الان که در حال نگارش هستم و تقریبا ساعت 8 است، صرفا کمی باران زده و این صدای باران را دوست دارم.

    کتاب رابرت گرین را ادامه دادم. درمورد اهمیت گروه حرف میزند و اینکه همانقدر که گروه میتواند به تو کمک کند برای پیشرفت همانقدر هم میتواند / تو را پایین بکشاند / و داستان مدرسه یژن را تعریف میکند که چطور دو دوست شیفته ادبیات به دلایل سیاسی و سرکار آمدن حزب کمونیست چین در آن زمان، رفته رفته دوستی‌شان از بین رفت و رنگ و بوی خیانت سیاسی به آن گرفت. این بخش درصدد اینه که بگه گروه همونقدر تاثیر منفی هم میتونه روی ما داشته باشه. پس با دقت گروهت رو انتخاب کن.

    وقتی حرف از گروه میشود، پاشنه آشیلم از استخوان رابط بین پا و ساق پایم میزند بیرون! همیشه ابراز کردن خود برایم سخت بوده و مهر و موم شدن توسط سانسور را در حضورم مشاهده میکردم و در تلاشم کمترش کنم. برای همین پیدا کردن گروهی عزیز (مانند تو که در حال خوانش متن هستی) بسیار برایم کمک کنندست. میدانم که حضور مجازی به مانند حضور حضوری! مثمر ثمر نیست ولی این آش به‌از کله‌پاچه چشم و کله‌گوسفند با جاش.

    بعد از آن تمرین تنفسی خود را انجام دادم. به تازگی کتابی درمورد جی‌گونگ دارم میخوانم که در روزهای آتی قطعا بیشتر فاز کونگ‌فو و یوگی مرا خواهی دید چون معتقدم نصف حقیقت دنیا در شرق و چین و ژاپن نهفته است و باید به آن سر دنیا روزی سفر کنم. هرچه زودتر بهتر تا دلار بیشتر از این زیاد نشده است! در چی‌کونگ ایده بر این است که همه‌چیز بر پایه انرژی شکل میگیرد. حتی در متون چینی آمده است که انسان با هوا و غذا (برنج ذکر شده در متون باستانی) انرژِ خود را افزون میکند.

    امروز ایده‌ای که در طول هفته به سرم زده بود را میخواهم اجرا کنم و آن این است که در طول هفته مثل دوران مدرسه برای خودم ایام هفته را به چندبخش تقسیم کنم و به جای اینکه در طی روزها فقط یک کتاب را بخوانم، دو الی سه کتاب با موضوعات متنوع را در برنامه هفته‌ام بگنجانم. فعلا لیست فعلی این هفته من از این قرار است:
    – قوانین طبیعت انسانها / رابرت گرین/
    – هزارپیشه / چارلز بوکوفسکی/
    – اسمش رو هنر نزار! / آستین کلیان/
    میخوام ببینم که این تست و آزمایش روی من چه جوابی میده و هفته آینده همین موقع نتیجه رو با تو هم درمیون میذارم.

    الان هم میخواهم یک قسمت از سریال میراث (انگلیسی بنویسم کاملا بهم میریزه این لاکردار!) را ببینم تا بلاخره این جنگ پدر پسری و خانوادگی خانواده روی ببینم به کجا میرسد. میراث از اول سریالی بود کند ولی پایان فصل اول ورق را مثل‌چی برگرداند و الان فصل سوم را دارم تماشا میکنم.

    بعد از آن میخواهم کمی بوکوفسکی بخوانم (هزارپیشه) و ادبیات فحش‌کشانش را که خیلی متاسفانه داستان‌محور نیست را ادامه دهم و بعد بخوابم. (شاید بوکوفسکی خواندن راه خوبی برای اتمام روز نیست درست است؟) و صبح بلند شم و به روتین ورزشی/ غذایی/ پادگانی! خودم برسم.

    جمله قصار امروز از این قرار است:
    چگونه است که به کسانی که دوستشان داریم آسیب می‌زنیم، با اینکه می‌دانیم پشیمانی به دنبال خواهد داشت؟ تمام وجود ما چیزی جز نبردی علیه نیروهای تاریک درون خودمان نیست. زندگی کردن یعنی جنگیدن با قلب و روح. نوشتن یعنی خود را در جایگاه قاضی نشاندن.
    —هنریک ایبسن

    پاسخ

73. امروز صبح در حالی‌ از خواب بیدار شدم که دیشب تا دیروقت مادام بوواری خواندم و تمام شد. صد صفحه آخر را دیروز خواندم. سرنوشت دختر مادام از همه رقت‌انگیزتر بود. بعد از تلخی‌ها و جذابیت‌های رمان مادام بوواری، دوباره به سمت دن کیشوت می‌روم که باز چند فصل آن را بخوانم و شاد شوم.

    امروز آزادنویسی کردم.

    از حافظ خواندم:
    ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم

    خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

    تا درختِ دوستی بَر کِی دهد

    حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

    گفت‌و‌گو آیینِ درویشی نبود

    ور نه با تو ماجراها داشتیم

    شیوه‌ی چَشمت، فریبِ جنگ داشت

    ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

    یک فصل دن‌کیشوت خواندم

    پاسخ

74. نمی‌دانم چرا روز تعطیل هم زودتر از زنگ ساعتم بیدار می‌شوم. امروز جمعه است. ساعت را برای هفت و بیست دقیقه تنظیم کرده‌ام ولی یک ساعت زودتر بیدار می‌شوم. یادم می‌آید شب قبل گزارشم را ثبت نکرده‌ام. به گربه‌ام غذا می‌دهم و می‌روم روی کاناپه می‌نشینم و شروع می‌کنم به نوشتن. زمان از دستم سُر می‌خورد و صدای زنگ ساعت را می‌شنوم. قرار است برویم خارجِ تهران هوایی تازه کنیم. همسرم را بیدار می‌کنم و می‌گویم؛ من میرم بنزین بزنم تا تو از جات بلند شی. پمپ بنزین شلوغ است. دیشب هم شلوغ بود. برمی‌گردم خانه و می‌گویم؛ با اسنپ بریم. اسنپ می‌گیریم و می‌رویم خانه برادر همسرم و با او و همسرش می‌رویم فشم. قرار بود برای صبحانه بریم لواسان ولی منوی رستوران‌ها را که می‌بینیم دود از سرمان بلند می‌شود. تصمیم می‌گیریم برویم پیک‌نیک. سر از فشم در‌می‌آوریم. کنار رودخانه صبحانه می‌خوریم و دو سه ساعتی استراحت می‌کنیم و به صدای دلنواز رودخانه گوش می‌دهیم. هوا خنک است. این‌جا با همین فاصله کم از تهران پاییز بیشتر خودش را نشان می‌دهد. ظهر برمی‌گردیم و در ترافیک لعنتی اتوبان صدر گیر می‌کنیم. یک ساعتی طول می‌کشد تا به خانه برسیم. ساعت چهار عصر کارگاه واژه برگزار می‌شود بعد از آن هم وبینار نویسنده‌ساز. بعد از این‌ها می‌نشینیم و قسمت سوم سریال جدیدمان را میبنیم. وسط سریال آشپزی می‌کنم تا فردا ناهار داشته باشیم. ساعت می‌دود و نمی‌فهمم چطور روز تمام می‌شود. فقط می‌دانم فردا را دوست ندارم. شنبه‌ها روز خوبی نیستند.

    پاسخ

75. انگاری فرشته‌ی مرگ افتاده است پی حلزون و حلزون اما دم نمی‌دهد به تله.
    نکند آخرهای گزارش نیک است؟
    نه. شورش می‌کنیم.
    دل پیش آنایم است. روزهای سختی را می‌گذراند و من شرم دارم که کنارش نیستم.
    ۱۰۰۰ کلمه تایپ کردم.
    تمرین واژه‌سازی کردم و چنگی نزد به دل.
    کارگاه خودواژه خوش می‌گذرد هر بار.
    طرحکی زدم در حد نوپا بودن خودم. نودست بهتر نیست؟
    پارک رفتم سنگ صبور به بغل. فقط ۳ خط خواندم و دیگر نتوانستم. صداها بسیار بود و من هم که حساس به صدا.
    خانه که آمدم سنگ صبور این ماهم را خواندم. هر ماه شوکه‌ام می‌کند و هر بار هیجان‌زده‌تر می‌شوم.
    بولدوزر خانه‌ی روبه‌رویی را گودبرداری می‌کند.
    صبح که بیدار شدم فهمیدم اویی را که زخم کاری‌ام زده بخشیده‌ام. نه. کارش را هیچگاه یادم نمی‌رود تا حواسم باشد که دیگر هیچگاه به او اعتماد نکنم.
    معنی بخشیدن پس چیست؟
    قلبم سبک شده است و دیگر حرص نمی‌خورم، نمی‌گریَم و مدام چرا چرا نمی‌کنم اما به چه کار او می‌آید بخشیدن من؟ وقتی قرار نیست مثل قبل باشم؟ بخشیدن‌ است اسمش؟
    شاید اگر نمی‌بخشیدم حتی مراودات عادی هم حذف می‌شد. شاید. نمی‌دانم.
    سخت است.
    پیچیده است.
    خیلی چیزها هستند که پیچیده‌اند.
    اما بخشیدنم اگر اسمش بخشیدن باشد فرایندی کوتاه نبود. حسابی نوشتم و گریستم و فحش دادم توی نوشتن و گریستم و سوال کردم و گریستم و حرف زدم و گریستم و نشستم گوشه‌ای و فکر و فکر و فکر و گریستم،
    تا امروز…
    اگر واقعا بخشیده باشم اگر.

    پاسخ

    1. 🌿🌿عزیزدلم.

       پاسخ

76. 🍀جمعه ۱۴۰۵/۸/۱
    سَر صبحی دلم از جای دیگری پُر بود، سر صفحه‌ی سفید کاغذ خالی‌اش کردم. کاغذ هم بی‌هیچ اعتراضی پذیرای دل پُردردم شد و همه‌ی دل‌نگرانی‌ها و روان‌پریشی‌هایم را به جان خرید. دل سبک شد و حالم بهتر. این لطف کاغذ را هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم.
    هفته‌ای که گذشت هفته‌ای کتاب‌محور بود. کتاب‌‌ها خریدم. کتاب‌ها خواندم. با کتاب‌های درخشانی آشنا شدم. پرسه‌ها زدم در کتاب‌فروشی. ساعت‌ها در کتابخانه بودم. بسی لولیدم لای قفسه‌های کتاب. سبد مطالعه‌ام را گسترانیدم.
    بعد از صبحانه به خواندن مشغول شدم:
    ✨از کتاب تا می‌توانی بنویس آموختم:
    ✍️تمرینِ نوشتن، تمرینِ نوشتن، تمرینِ نوشتن
    «نوشتن مانند دویدن است. هرچه بیشتر بدوید، بهتر می‌دوید.»
    از موضوعاتی که ناگاه به ذهنم می‌آید فهرستی تهیه کنم. این فهرست می‌تواند جمله‌ای باشد که شنیده‌ام یا لحظه‌ای از خاطره‌ای و…
    ویرایشگر یا سانسورکننده‌ی درون را نادیده بگیرم.
    ✨از کتاب هنر دقیق‌خواندن آموختم:
    به‌گاهِ خواندن، نباید ذهنیتی برداشت‌گرایانه داشته‌ باشم. باید با ذهن اندیشمند، بخوانم.
    ذهن برداشت‌گرا تابع تداعی‌هاست. تفکرش انسجام و نظم ندارد. نقادانه نمی‌خواند. در نتیجه از آنچه می‌خواند چیزی نمی‌آموزد.
    اما ذهن اندیشمند درپی معناست. هدفمند و منسجم است. نقادانه می‌اندیشد. پذیرای نگرش‌های تازه است. در نتیجه از آنچه می‌خواند چیزها می‌آموزد.
    ✨کتاب نویسنده‌ساز را نظرانداز خواندم:
    با نویسندگانی که باید نثرشان را شناخت و مترجمانی که باید ترجمه‌هایشان را جدی گرفت آشنا شدم.
    ✨در گنجور چرخیدم و از دیوان کلیم کاشانی خواندم. و رباعیاتی هم از خیام.
    بعدازظهر یکی‌دوساعتی در پارک پیاده‌روی کردم.
    استاد در وبینار نویسنده‌ساز تعبیر جذابی به‌کار برد: پیاده‌روی‌ یعنی آزادنویسی با پاها.
    اغلب به هنگام پیاده‌روی‌ گفت‌وگویی درونم شکل می‌گیرد. به واکاوی خود می‌پردازم. ایده‌هایی به ذهنم خطور می‌کند و همان لحظه پروبالشان می‌دهم.
    بعد از پیاده‌روی خمیر آماده‌ی بیسکویت را که دیروز در یخچال گذاشته بودم قالب زدم و به فِر از قبل داغ‌شده سپردم. نیم‌ساعت بعد یک سینی بیسکویت خوشمزه‌ی نارگیلی تحویل گرفتم😊
    در وبینار ، استاد دست نویسنده‌ساز را نشانمان داد و تأکید کرد بر تکرارآموزی با سخن از جستار چرا ادبیات.
    خانم الهه علیزاده‌ی خوش‌بیان از پرسشگری گفت و طرح پرسش‌های ساده از خودمان با پاسخ‌های روشن.
    رنگ مورد علاقه‌ی من چیست؟
    من رنگ صورتی را دوست دارم🩷

    پاسخ

    1. 🌿🌿صورتی‌دوست.

       پاسخ

77. یکم آبان‌ماه 1405

    خوابت که سبک شده باشد و تکه تکه، رؤیا هم می‌بینی، همین شد خواب دیدم برای کار پایان‌نامه‌ام رفتم بیمارستان روانپزشکی و می‌خواهم مصاحبه کنم ولی یک دفعه شد دستشویی و WC. صبحم فکر کردم جامعه‌ی پایان‌نامه‌ام که ربطی به بیمارستان روانپزشکی ندارد. بیمارستان روانپزشکی به کارم مربوط است و به عنوان مربی به آنجا خواهم رفت. این یکی از خواب‌هایم بود. خواب و رؤیا کم نبود، نشان سبک‌تر شدن خوابم و به یاد ماندن رؤیاها.
    کم خوابی شب را جبران کردم و دیر از خواب پا شدم. موهایم هفت رنگ شده بود مامان جان یک‌رنگشان کرد. کمی درس خواندم. برای روزگفتار، رفتم سراغ کتاب «خوب گوش نمی‌دهی؟» تصمیم دارم در روزگفتارها این کتاب را مرور کنم. ناسلامتی یا سلامتی سال‌واژه‌ام شده گوش دادن. عصر دوباره خواب و از دست دادن جلسه دوم کارگاه خودواژه و وبینار نویسنده‌ساز.
    جلسه بازخورد کارگاه «رنج من، گنج من». الهه چقدر وسیع می‌بیند مسائل را. در این کارگاه کلی الگو برای گفت‌وگو با خودم یافتم. دیگر نباید توی پرسش از خودم کم بیاورم. برای اینکه درمانگر درست و حسابی بشوم حتی وقت گل نی،باز لازم دارم خوب بپرسم.
    داستان «چکمه‌ها» را از چخوف خواندم.
    حالا دارم پادکست وبینار نویسنده‌ساز را گوش می‌دهم. کتاب «لذت خواندن در عصر حواس‌پرتی» را دانلود کردم. الهه علیزاده می‌گوید: «اگر احساس رنج دارید و فکر می‌کنید رنج‌ها دارند ما را می‌خورند از بدنمان سؤال کنیم.» در جواب رفت سراغ کتاب «هنرِ پرسشگری» و انواع پرسش‌ بر اساس پاسخ.
    از امروز قصد دارم وبلاگم را هم با همین گزارش نیک‌ها به روز کنم و آن را از خاک خوردن نجات دهم.
    فردا باید پی‌گیر زمان دفاع پروپزالم باشم دعایم کنید.

    قهرمانی
    #گزارش_نیک

    پاسخ

78. خودم میان جمع مهمانی و دلم جای دیگر« نوشتن گزارش نیک» است.
    امروز بعد از یک ربع نوشتن به محض بیداری با دوستم در مورد سریالی که دیده بودیم صحبت کردیم. و من معتقد بودم نویسنده یکی از سکانس‌ها را از روی بی‌حوصلگی و بی فکری اینطور نوشته بود وگرنه هزار جور راه دیگر و نوشتن خلاقانه برای سکانس بود.
    و دوستم هم با اینکه چیزی از نوشتن نمی‌داند تأیید کرد.
    حالا به ارزش بارها بازنویسی و فکر کردن از زاویه‌های مختلف پی میبرم واقعا.
    یک یادداشت در تلگرام هوا کردم و برای آمدن به خانه‌ی دخترعمه‌ام پیشنهاد دادم پیاده بیاییم و از هوای خنک پاییزی به وقت شام لذت ببریم.
    به امروز می‌توانم از ده نمره یازده هم بدهم.

    آدرس کانالم در تلگرام
    https://t.me/tarqim1

    پاسخ

79. سال واژه: پذیرش
    از کار و غذارسانی گربه ها بگذریم و برسیم به وبینار نویسنده ساز. دقایق اول نبودم اما تا انتهای وبینار حضور داشتم. یک روز نباشد، دلتنگ می شوم. حضور خودخواسته مگر اینقدر دلچسب می شود؟ لذت بردم هر چند کوتاه.
    خرید مایحتاج خانه را سرچ کردم، سه مرتبه پیک اسنپ با وسیله هایی متفاوت آمد و کار من را راحت کرد‌.
    برای فردا به اجبار تن به آشپزی دادم. آشپزی هم گریز از مشغله های روز است هم بسیار وقت گیر. برای دو وعده ی محل کار، دست به دامان کدو سبز و سبزیجات شدم.
    نتیجه ی کار مطلوب شد، دو برش کوکوی کدو به همراه قارچ تفت داده شده برای فردا. پس فردا نیز تکرار فردا است.
    فصلی جدید از اثر انتظار را خواندم. به راحتی خوانده نمی شود، لااقل برای من نیاز به تأمل دارد.
    در شب های آتی، مطالب مهم کتاب را اینجا به اشتراک خواهم گذاشت.
    تا گزارش نیکی دیگر، روزگارتان نیک‌.

    پاسخ

80. آنقدر خسته‌ام که توان نوشتن ندارم. زندگی آنقدر تکراری شده که نمی‌دانم به نیکی گذشت یا بیهودگی. امیدوارم به فردا. به روزهای خوب

    پاسخ

81. چقد حلزون امشب فرق کرده
    کلی ارتقاء داره نسبت به قبل
    چقد همه چی عالیه براش انگار
    برعکس اینروزام
    چرا من یه جوری کد نویسی شدم‌که هر وقت چیزی حالم رو بد‌می‌کنه‌از ترسی موهوم رنج می‌برم ترسی که نمیذاره حال بدم رو بازگو کنم؟
    امروز هیچ کار فرهنگی ادبی نویسنده‌گی نکردم
    هیچی نخوندم
    امروز یه روز سگی و فشله
    ده بار استرسم به اوج رسید گویی همون لحظه قلبم بایسته
    می‌ترسم
    از بیماری
    از تنهایی
    از بی‌پولی
    آهان
    کم‌کم داره درست میشه
    ناله‌دان من بالاخره باز شد
    دارم فکر می‌کنم
    دارم شکایت می‌کنم
    بابا من امروز اونقد بدحالم
    که نتونستم برم‌ پیاده‌روی
    نتونستم بنویسم
    ببین اصلن هیچ‌کاری نکردم
    برای کانال هیچ فکری نکردم
    با دوستام هیچ بحثی راجع به نشریه‌ی آذرماه زیبا
    آخرین ماه پاییز نداشتم
    حتا نویسنده‌ساز نبودم و گوش نکردم
    من امروز داغون بودم
    خیلی وقتا اینطوری بودم اما
    می‌ترسیدم اعتراف کنم
    بعد یهو جن‌خونمون بفهمه که‌چه اوضاع خرابیه
    بیاد زمام امور رو از دستم بگیره من اصلن همیشه ترسیدم از چیزایی که حقم‌نبوده براش بترسم
    بازم نوشته‌مو که می‌خونم
    واژه‌های یه بی‌در د رو می‌بینم
    از برکت سانسور
    جمعه‌ی من گذشت.
    خدافظ
    در ضمن خودتونو‌حنامالی نکنین
    دیوونه میشین.

    پاسخ

82. بیدار شدم و نوشتم، روزگفتار گفتاریدم، رفتم با آری و الی صبحانه، بگو چی دیدم؟ خانواده‌‌ای مشتی، با نوه و ننه و دده، که البته برای آن‌ها مامی و ددی بود آمده بودند صبحانه. گفتم به آری که نمی‌شود ما هم آملت‌ساسجمان را (املت سوسیس نه) را ببریم با آن‌ها بخوریم؟ خیلی فضای خوبی بود. البته به خاطرشان جایمان را عوض کردند و میزمان را کوچک، اما چون عذرخاهی کردند لقمه را گرفتم و گذاشتم توی دهنم و گفتم به هِل، به کرک‌های نازک تنم که زیر نور مهتاب می‌درخشیدند (پشم نه).
    گفتند چه خبر؟
    نقاشی‌هایم را نشان دادم و گفتم می‌نویسم و می‌خانم و کار و این‌ها. الی که ارشد بیوفیزیک تهران قبول شده است و آری هم توی رشت ترم آخر رادیولوژی را می‌گذراند.

    بعد هم رفتیم پارک فادر (پدر نه) که کنار مادِر بود. گفتم خیلی دلم می‌خاهد کار هنجارشکنانه انجام بدهم. بچه‌ها سکوت کردند. ماندند چه بگویند. ادامه دادم، پیس نیقیشی می‌کیشیم، می‌نیویسیم، کیتیب می‌خینیم. الهه گفت نکشیمون هنجارشکن، به جامعه‌‌ی بشری رحم کن. هیچی دیگر، خودم می‌گویم، خودم زیر سوال می‌برم، خودم هار هار می‌خندم.

    ولی صبحانه‌‌ی خوبی بود.

    توی بازار هم دو تا لباس خریدم که قیمتشان کمی خوب بود. یکی‌شان پرو نداشت و تنگ بود، ولی ندا و الهه (این یکی نصیرو است) شاهدند که تنگ خوبی بود.

    بعد هم خودواژه. واژه شبیه واژن نیست؟ واژ دارند. از نظر لغوی طول می‌کنم.
    بعد هم نویسنده‌ساز. پیاده‌روی و سایر مخلفات.

    بعد هم با بچز نوشتیم و نقاشی.

    با کیمیا و می‌میا، حرف زدیم از تحرک و ورزش. اینکه جلسه‌ی امروز با نویسنده‌ساز هماهنگی داشت جالب بود.

    بعد هم لباس‌هایم‌ را پوشیدم و آهنگ و ذوق و رقص. لباس‌هایم بیشتر این شکلی مستهلک می‌شوند.

    الان هم نمی‌خاهم بخابم که فردا نشود. زیبا نیست؟
    «پخش آهنگ غم دنیا رو بیخیال، غصه‌ی فردا رو بیخیال»

    پاسخ

83. امروز عجیب بود. خیلی عجب. پر از تجربه بود. فهرست کارهای امروز را نوشته‌ام تا بعدن مفصل تفسیرشان کنم. سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

84. بعد از وبینار نویسنده ساز تصمیم گرفتم برم پیاده روی. برنامه هر روزم نبوده حتی قبلا که ورزش میکردم توی خونه، پیاده روی هم دوست داشتم امتحان کنم و بیارمش توی روتینم ولی بارها ر‌هاش کردم.
    بافت زرشکی و شلوارمشکیمو پوشیدم بدون برداشتن چیزای اضافه حتی گوشی موبایلم زدم بیرون،البته تنها نبودم وزهِ بازیگوشم بنی، طبیعتا همراهم بود؛ یعنی ادا واطوارش دیدنیه پسرخوب،مرد حسابی،آتیش پاره؛ آروم بگیر، بزارقلاده تو ببندم اینقدر وول نخور. به هرحال رفتیم بیرون و تصمیم گرفتم از یه مسیرمتفاوت برم وخب به هرحال مسیرهای متفاوت همیشه بی خطر نیستن؛چشمتون روزِ بد نبینه چند قدمی که توی مسیر جدید پا گذاشتم صدای پارس چند تا سگ که خیلی هم خوف برانگیز بود باعث شد خَرترس بشم؛ صدا بیشترمیشد انگار که چندتایی بودن و بوی این وزهِ کوچولو منو شنیده بودن . فقط صورت یکیشونو دیدم با اینکه اغلب اوقات از دیدن سگ های بزرگ نمیترسم اینبارخودمو برای اینکه با 6 تا پا فرار کنم آماده کرده بودم. خداروشکر به خیرگذشتبرگشتم و پیش خودم فکر کردم صحنه جالبی که میتونم با همین گزارش نیکم رو شروع کنم.
    تصمیم دارم گزارش نیک رو همون عصرها بعد پیاده روی بنویسم وزودترهم شروع کنم؛تا خستگی مانع استمرارم نشه.
    امروزآزادنویسی رو با سوال پرسیدن شروع کردم یعنی یه جمله مینوشتم وخودم جواب میدادم وباعث میشد بیشترفکرکنم وسوال بعدی هم از دلِ سوال قبلی شکل می‌گرفت ودر نهایت من یه موضوعی که چندماهه دارم روش کار میکنمو بهترمتوجه شدم.

    پاسخ

85. امروز ۴ قسمت سریالThis is us را دیدم
    خواستم ولی نشد بنویسم.
    به قول بازیگر دایی جان ناپلیون دروغ چرا،چندتا کلاس رفتم ،بد جور خورد توپرم ،از شبکه عصبی مغز دستور آمد این کار مال تونیست ،وسواسم عودکرد.هرخط مرا دیوانه میکند .به قول مادرم میگوید درددلم را ببرم توچاه بکنم .من چاه پیدا نکردم

    پاسخ

86. دومین گزارش نیک من
    تاریخ اول آبان‌ماه ۱۴۰۵
    بیداری ۲۰: ۵
    بخش زیادی از روز من در ارتباط با رییس است(من مادرم را بیشتر با این عنوان صدا می‌کنم) که از صبح باید به همه‌ی امور وی رسیدگی کنم.
    عموما لیست کارهای روزانه‌ام را از شب قبل آماده می‌کنم و روز بعد هر کاری را که انجام می‌دهم تیک می زنم حتی بیداریم را.
    ۳ صفحه واژه هر روزه را می‌نویسم
    ناهار را آماده می‌کنم
    ان(n) روز است که اتاق ها را جارو نکرده‌ام ولی چندان حوصله‌ای هم با توجه به حجم کارهای روز جمعه ندارم و آن را به روز دیگری حواله می‌کنم.
    ده دقیقه‌ای، اسکیسی از چهره‌ای انجام می‌دهم که در آینده‌ی نه چندان دور قرار است در تابلوی رنگِ روغن استفاده شود.
    سری هم به کانالهای خبری می‌زنم و خبرها را دنبال می‌کنم.
    گروه یادگیری زبان فرانسه( l’ essor ) که با دوستم انسیه دارم را باز می‌کنم من که هیج،ایشان هم کاری نگذاشته‌اند شاید تا آخر شب گزارشی بفرستند.
    ساعت ۱۴ از بریده‌ی کتابهایی که خوانده‌ام و اشعار شاعران در اپلیکیشن بله استوری می‌گذارم امروز جمعه است و نوبت شعر و شعر امروز از قیصر امین‌پور است.
    فصل پنج نبرد من نوشته‌ی هیتلر را می‌خوانم. سلوک هم که دیروز به پایان رسید و خسرو خوبان رضا دانشور را ساعت ۹ شب می خوانم و تا راوی این حکایت پیش می‌برم.
    ساعت ۱۶ دوره خود‌واژه با استاد شاهین کلانتری دارم. لذتِ بینهایتی از حضور در دوره‌های ایشان و نوآوری‌هایی که استاد در هر جلسه دارند می‌برم.

    پاسخ

87. 📝 #گزارش_نیک ۱۶۴
    باید همه تلاشم رو بکنم تا جای خالی سلوچ رو امشب به اتمام برسونم داداشم امروز دو ساعت کلاس جبرانی آنلاین کانون زبان داشت. هانا امروز تومد خونمون ملیکا و مادرش هم دقایقی بودند. با هانا بازی تامی تامی اسکلت، چام چام، قایم موشک و… کردم و عسر بعد ناهار که ماکارانی بود با ماشین رفتیم همراه داداشم و مامانم و هانا صحرا و کاپی رو خم لمس کردیم شنیدم لاسی هم( سگ) بارداره بعد صحرا با هانا مغازه خوراکی فروشی رفتیم هانا تا بعد شام هم موند و بعدش رفت با پدرش کباب خوردیم البته از قضا زنبور عسلی نیشش زد. مریم باقری
    @Maryamwriter_2

    پاسخ

88. عمه‌جان سلام
    شادمانم که پس از دوسال، دوباره میزبان شما هستم.
    از ساعت ۱:۳۰ بامداد که به همراه دختر و داماد و نوه‌‌ها تشریف آوردید، گل از گل پدرم شکفته.
    حدود ساعت ۸ بیدار شدم و صفحه‌ی صبحگاهی را نوشتم، به دلیلِ بی‌جایی، امکان تمرینِ یوگا را نداشتم. فراهم‌کردن شرایط اسکانِ پنج مهمان در یک خانه‌ی ۸۰ متری کمی پیچیده بود، اما خوب شما هم‌دمِ امام‌رضا هستید و نفس‌تان، بویِ آقا را دارد.
    کمی هملت خاندم ولی باید بساط صبحانه را می‌چیدم. بابا صبحِ زود خامه و نان‌بربری خرید تا به همراه مربایِ به، نوش‌جان کنید.
    در عرضِ پنج دقیقه از روی این شعر حافظ رونویسی کردم،
    واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند.
    چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند.
    ولی باید به کمک مادر می‌رفتم تا ناهار را آماده کنیم.
    بعدازظهر با مطالعه‌ی هملت و مرغابیِ وحشی پیش رفت. سر و صدایِ خانه، اجازه‌ی مطالعه‌ی شب‌هول و خسروخوبان را نداد، خطِ سیرِ داستان را از دستم در می‌رفت و راوی را گم می‌کردم اما در نمایشنامه واضح بود که گوینده کيست‌.
    عصر که برای دید و بازدید تشریف بردید، به تمیزکاری پرداختم و به یاریِ مادر شتافتم تا کتلتها را سرخ کند. بیفزایم که در کارگاه خودواژه شرکت کردم و پشت‌بندش نویسنده‌ساز.
    سپس دوش گرفتم و بیست و پنج دقیقه آزادنویسی کردم. متنی برای کانالم، سطرآورد، شکل گرفت با نام سطرهای صدادار، اما مجال تمام‌کردنش را نیافتم وقتی تشریف آوردید.
    پس از شام و جمع و جور کردنِ ریخت و پاش‌هایش، در دورهمیِ شبانه، رخدادک و گزارش نیک را نوشتم.
    در پایان، خداراشکر که آمدید عمه‌جان، چون مطمئن شدم که نوشتن، از من انسانی بهتر ساخته‌. اگر سالِ گذشته در همین روز بود، بابایِ بیچاره‌ام باید چشم‌غره‌هایم را تحمل می‌کرد و بارِ اخم و تخم‌هایم را به دوش می‌کشید. دریافتم که ادراکِ موسیقی تنها به دست‌گرفتنِ ساز نیست و یوگا فقط به رویِ مت‌رفتن نیست.
    خوش تشریف آوردید عمه‌جان.

    پاسخ

89. یکِ هشتِ سالِ پنج

    امروز با خون بیدار شدم. روی ملافه، یک لکه. بدنم در خاب نوشته بود. دستم را رویش گذاشتم. خشک بود. پریود که می‌رسد، اول خون است بعد درد، یا شاید همزمان. دیشب باید می‌دانستم. قبل از پریود همیشه عطش. همیشه خشکیِ دهان. نفخ، شکم مثل زنی پا به ماه. سنگین.
    سه تا قهوه. اولی داغ، خوردم. دومی سرد شد، ولی خوردم. سومی را ساعت دوازده گذاشتم. می‌دانم برایم خوب نیست، پس سریع خوردم که پشیمان نشوم. قرص هم خوردم. اثر نکرد. نکند من آن‌قدر قرص خورده‌ام که دیگر اثر ندارد.
    سه ظرف غذا برای طول هفته. شستنِ ملافه. لکه رفت. بوی مایع لباسشویی توی خانه پیچید. پنجره را باز کردم، سرد شد. سینوزیت. بستم. بو ماند. سردرد ماند. پشت چشمم، انگشتی که از داخل به کاسه‌ی چشم فشار می‌آورد.
    نوشتم. از سردرد نوشتم. از پریود. از خودِ نوشتن. از کلید. تایپ کردم. نوشتم و پاک کردم و دوباره نوشتم. کلمه‌ای که سرِ جایش نباشد، مثل ریگِ کفِ کفش پا را می‌زند. باید بتکانمش.
    کارگاه واژه‌ورزی بود، با استاد کلانتری. به وزن واژه‌ها فکر کردم. به اینکه چه چیزی واژه را فاخر می‌کند. واژه همان است. گاهی می‌تراشد، گاهی دست می‌کشد روی سر. فرقش فقط در جای ایستادن است. به سردوزامی‌ها فکر کردم، که واژه را بی‌پرده می‌خاهند. می‌گویند «کون» همان‌قدر حق دارد که «چشم». و فکر کردم خون روی ملافه می‌نویسد، بی‌نام. اسم نویسنده را نمی‌بریم. و من امروز با آب و پودر اثرش را هم پاک کردم. ملافه ماند، لکه نه.
    رونویسی کردم از کانال تردیدار. از حال‌وهوای جوانی. واژه برداشتم. واژه‌بازی کردم و واژه قاپیدم. جیب‌هایم واژه‌خیزند. تنها چیزی که امروز از بدنم نشت نکرد، همین‌هاست. واژه را قُر زدم.
    آشوری می‌گفت واژه ابزار رهایی است. امروز هیچ واژه‌ای مرا آزاد نکرد. بدنم با خودش حرف زد، گفتمان نکرد. و تنها کلمه‌اش خون بود، ناغافل.
    می‌خاهم خاطرات فلان‌السلطنه را بخانم. نمی‌دانم چرا. شاید چون نیاز دارم کسی از زمانی دیگر حرف بزند، از دردهایی بگوید که از زمانه‌ی من نیستند. یا شاید فقط قصد دارم بخانم و نفهمم و بعد بخابم. برگه‌های پرینت شده را باز می‌کنم.

    پی‌نوشت: زمان زیادی برای تمرین ندارم. معمولاً در همین «گزارش نیک» یا هر متنی که منتشر می‌کنم، شخصیت‌پردازی می‌کنم. لزوماً همه‌ی متن از شخصیت واقعی من نمی‌آید. گاهی همان شخصیت خیالی است که کارهایم را انجام می‌دهد.

    پاسخ

90. خاطرات سفری در دهه‌ی هفتاد به یادم آمد که در یادداشت روزانه نوشتم آن زمان می‌دانستم آدمها از نظر روحی و شخصیتی با هم فرق دارند اما نمی‌دانستم شعور هم درجه دارد و فکر می‌کردم همه از شعور برخودارند و این وجه تمایز انسان و حیوان است اما مگر می‌شود آدم شعورش کم باشد یا نداشته باشد که در آن سالهای جوانی فهمیدم. و از آن تاریخ به بعد شعور سنجم بکار افتاد و تا آدم بیشعوری می‌دیدم به او سلام می‌کردم و از دستش خلاص می شدم و به فرموده‌ی کتاب‌الله قالو سلاما که اشاره به آدمی‌ست که نفهم است. نمره‌ی امروز را نه می‌دهم و مهمانهایم همین الان رفتند و من با فراق می‌نویسم. اما خسته‌ام تا خواستم وبینار را گوش کنم در نیم ساعت اول سر رسیدند و مجبور به ترک وبینار شدم امیدوارم صوتش را در کانال استاد بگذارند. یادداشتی از سفر نامه در کانال تلگرام فردا منتشر می‌کنم. 👇
    https://t.me/notetoday1

    پاسخ

91. گزارش نیک .
    جمعه /اول مهر / چهارصدوپنج.
    امشب گزارش نیک را بعد از وبینار اغازیدم به پیشنهاد استاد کلانتری برای اینکه هم هوایی عوض کرده باشم و هم فکری نوع درونم غلیان کند برای پیاده روی به سمت پارک نزدیک منزل رفتم .
    بعد از مقداری پیاده روی فکری به سرم زد که چگونه و چرا نشود که با پاهایم به روی سنگ فرش پیاده رو بنویسم و گویی کفش هاو پاهایم قلمی نباشد که به روی سنگ فرش که ان هم کاغذی بی خط باشد بنویسم و انچه در ذهن دارم را بر کاغذ بی خط سنگ فرشی بنویسم سوژه ام هم مردمانی باشند که کنارم میگذرند و با هر پیچ و خم پارک ادمی جدیدی ببینم با سرگذشتی تازه که از کنارم میگذرد , مگر زندگی همینگونه نیست که هر کسی زندگی دارد و هر زندگی سرگذشتی است که سرش گذشته .
    مثل سفر کردن که هر پیچ که پشت سر میگذاری مرگ لحضه ها ست و پیچ بعدی سرگذشتی تازه که قرار است به آن برسی یا آرزو داری برسی مگر نه اینکه هر روز که بر میخیزیم به امید تازه هاست آدم ها های تازه سرگذشت تازه و روزی تازه و روز قبل برایمان مرده و گذشته خواه چه تلخ و خواه شیرین .
    هنگام پیاده روی با خودم فکر کردم چطور میشود آدمی نو تازه ای شد , نو شدن یعنی فکر تازه , آدم های تازه , کاری تازه و یا چه چیزی در زندگی میشود که نو شود من که دنبال تازه همه شاید دنبال تازه شدن هستند . الان من هر روز با وبینار با آدم های تازه و افکاری نو آشنا میشوم از همه قشر و همه سنی که سعی دارم از آنها چیزی بیاموزم که باعث شود درونم را تعقیر دهد , واقعا این جمله هر روز در ذهنم میگذرد که همنشین تو از تو باید به بود تا تو را پندی و نصیحتی و علمی آموزد و کجا از این جمع بهتر که همگی در پی بهتر اندشیدن و نیک گفتن همه سعی دارند از هم بیاموزند که چطور میشود انسان بهتری بود و شد .

    پاسخ

92. سلام.

    صبح صفحات صبحگاهی نوشتم و بوستان سعدی خواندم.

    شنیدم که یک‌بار در حله‌ای
    سخن گفت عابدی با کله‌ای
    که من فرّ فرماندهی داشتم
    بسر بر کلاه مهی داشتم
    سپهرم مدد کرد و نصرت وفاق
    گرفتم ببازوی دولت عراق
    طمع کرده بودم که کرمان خورم
    که ناگه بخوردند کرمان سرم
    بکن پنبه غفلت از گوش هوش
    که از مردگان پندت آید بگوش

    بعد از ناهار، من و دخترم اتم و مولکول و عنصر و ترکیب شدیم. فردا امتحان علوم دارد. مفهومی یاد نگرفته بود؛ معلم فقط روخوانی کرده بود و نکته‌های مهم را گفته بود. عصر آسمان ابری شد. وبینار نویسنده‌ساز شرکت کردم. شبی خواستم به حساب کسی پول واریز کنم؛ شماره حساب را جدا نفرستاده بود، با اسم فامیل فرستاده بود. خیلی آتشی‌مزاج می‌شوم توی این موقعیت.

    پاسخ

93. امروز من گل را دعوا کرد. بی‌‌اجازه چرا زرد کرد برگ؟
    امروز کُتِ بابا تنم زار کرد. من خوش کودکی کرد.
    امروز من دعا‌ کرد مگس کرونا کرد. تا خفه مردن شود من خنده کرد.
    امروز صورت من جوش شد. من جوش‌آلو بود.
    امروز باران بود.
    من قورباغه‌ات را قورت خواندن. کتاب خوب بودن. من امروز تنبل شد قورباغه‌ام را نخوردن. اما فردا قورباغه‌ی گنده‌ حتما خوردن.
    دیروز ببعی تولد شد. اما مریض بودن شد. اسمش قوی کرد تا مردن نکردن. اما قوی نشد. امروز مردن کرد. من گریه نکرد اما قوی گناه کرد.
    امروز پیاده‌روی بودن. زانوی راست فریاد کردن. بی‌ادب، دهن را بستن. اعتراض نشو. پیاده‌روی رسم بزرگان شدن.
    امروز کاغذ سیاه کرد. من کرد. نوشتن کرد.
    امروز من سه لیوان چای خورد. من خون پوست و گوشت و چای شد.
    من انار خورد. گلپر داشت. من شمردن نکرد اما زیاد دانه بود، سرخ و شیرین داشت.
    امروز من خودواژه بودن شد. وبینار خنده کرد.
    امروز فیلم شد. دختر روز عروسیِ پسر شد‌. من نفهمید دختر عروسی خراب کرد یا پسر پشیمان شد. من زمانی این نوشت که فیلم تمام نشد. بعدا گفت بلا سرشان چه شد.
    گزارش‌نیکم همین شد. شلخت‌پلخت، نمک‌ شد.

    ۱۴۰۵/۸/۱

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

    پاسخ

94. من زیاد می‌نویسم
    من زیاد می‌نویسم. مادرم می‌گوید: فقط کافی است یک موضوع بیفتد دستِ آرام. می‌گوید: «آخ‌جون فکرکردن. حالا مگر ولش می‌کند؟» خب داشتم می‌گفتم: من زیاد می‌نویسم. به همان دلیلی که مادرم فرمودند: «آخ‌جون فکرکردن.» برخی از یادداشت‌هایم که تا به امروز به سیزده‌هزار کلمه رسیده است را منتشر نمی‌کنم. آن یادداشت‌ها را به عنوانِ استراتژیست می‌نویسم. از جنگ و سیاهچاله‌ها و تحلیل و در کنارش هم حتا داستانک‌هایی می‌نویسم که در آن‌ها به زبانی تلخ، حرف می‌زنم. پنج بخش است این یادداشت‌ها. فرم خیلی عجیبی دارد. همین فرم را عاشقم. فایل دیگری هم دارم که به عنوان همان دختری می‌نویسم که دوستم می‌گفت: «تو با تحلیل‌گر شدنت به صنعتِ مُدلینگ خیانت کردی.» اما، این دختر فقط زیبا نیست، فقط هم تحلیل‌گر نیست، آرامْ کارهای هُنری زیادی را دوست دارد. در فایل‌هایی که هزاران اسم دارند به عنوان دختری می‌نویسم که می‌رقصد و کیکِ بادام درختی می‌پَزد و نقاشی سبک جدید را از فردا شروع می‌کند و با موسیقی زندگی می‌کند. فایل روزنویسی‌هایم تا به حال صدها اسم داشتند. اسم فایل‌ روزنویسی‌هایم دو ماه پیش «روسری دانتل» بود. تا چند هفته‌ی پیش اسمش را گذاشته بودم: «کلاهِ هنری آرام» حالا هم اسمش را گذاشتم: خُرده‌حرف‌های 365 روز.

    گزارش نیک که می‌نویسم، باران می‌گیرد
    امروز باز تصمیم گرفتم گزارش نیک منتشر کنم و باران گرفت. خدایا من آدم بی‌جنبه‌ای هستم، نه؟ خیلی می‌دانم و نمی‌خواهم بگویم. شاید هم اینْ «نمی‌خواهم» هزاران دلیل دارد و دیگران نمی‌دانند. اما امروز دلم خواست یک گروه بسازم، تا دیگران کنارم بخوانند و بنویسند. وبینارِ آنلاین. از سخنرانی خیلی خوشم نمی‌آید، اما خواندن و نوشتنِ گروهی و گفت‌وگو که خیلی انرژی نمی‌خواهد. فضای دوستانه را بیشتر می‌پسندم. می‌دانم، به قدری تأثیرگذارم که تا به حال چند مشاور و روانشناس بهم گفتند: «اتلافِ انرژی می‌کنی، تو باید رهبرِ فکری باشی. تو آن‌قدر تأثیرگذاری که حتا اتاق مشاوره را هم تغییر می‌دهی.» به زودی با دوستم، «شیما» قرار است گروهِ حضوریِ ‌«کتاب» بسازیم. اما گروه آنلاین دوستانه هم جالب می‌شود. برای ورودیِ خواندن و نوشتن به سبکِ آرام، اشتراک ماهانه می‌گیرم. کنار من خواندن و نوشتن، هزینه دارد. من هم مسئولیتم بیشتر می‌شود و باید پاسخگوی دوستانم باشم.

    من در روزنویسی‌هایم چندین بخش دارم:

    از شخصیتم:
    امروز آن‌قدر خندیدم که دل‌درد گرفتم. به جمله‌های «خودواژه‌»ی خودم خندیدم. من شاید با یک تیترِ شاعرانه‌ای که نوشتم، چند بار گریه کنم. گاهی هم با نوشته‌ی امروزم چند بار بخندم. می‌دانم، لایه‌های شخصیتی زیادی که دارم، باعثِ سوءتفاهم می‌شود. اما در گفت‌وگوی دوستانه سعی می‌کنم لایه‌های شخصیتی را توضیح دهم. گاهی در یک نوشته‌ی کوتاه، شخصیت می‌سازم. گاهی شخصیت را با ویژگی ظاهری خودم ترکیب می‌کنم. اما در گفت‌وگوهای دوستانه، سعی می‌کنم با یک بعد از شخصیتم دوستی برقرار کنم. خیلی سخت است، اما همیشه تلاشم را می‌کنم.

    جمله‌ی ناب امروز:
    از کتاب داستایفسکی در ده راویت از رنه ولک: اما در عمل دغدغۀ همیشگی‌اش عشق و ازدواج بود و اینکه مؤلفۀ جسمانی در عشق را با دلسوزی غیرطبیعی و تحریف‌شده جایگزین کند. با این نگاه، دیگر عجیب نیست که داستایفسکی در شیاطین می‌نویسد: «در هر صدقه‌ای چیزی تباه‌کننده هست.» از نگاه مسیحی کاتولیک، چنین صدقه‌ای دروغین است و در نوعی انحراف انسانی و معنوی ریشه دارد، تا جایی که فضیلت طبیعی در آن به رذیلتی ماورایی تبدیل می‌شود. در مقابل میشکین، راگوژین قرار دارد که صادقانه می‌گوید که تمام کارها و اعمالش دلیل جسمانی دارند: «من هیچ حس ترحمی نسبت به او ندارم.»

    از شعر:
    امروز هم قرار نبود نوشته‌هایم را منتشر کنم، اما «شعری که پنجره‌ی خانه‌ی آدم‌های ساکت را می‌شکند» زیادی لطیف و شاعرانه است. گاهی دوست ندارم احساساتم را منتشر کنم، چون آن تجربه‌ها را دردآور زیستم. مانند این تیتری که نوشتم: «بی‌تو کنار رودخانه‌ی زرجوب، گریستن» این فقط یک تیتر نیست، داستانی حداقل ده‌هزار کلمه‌ای است. یک شخصیت هم دارد به نامِ عمو تاکسی. این رودخانه و این احساس، کنار یک کافه‌ی سبزرنگ است. شاید از این کافه عکس بگیرم، بزودی. این داستان را چندبار نوشتم ولی آن‌قدر بارِ احساسی دارد که هربار ناقص می‌ماند، اما از چند روز پیش، با این تیتر، چندبار گریه کردم و بعد داستان را برای چندمین بار نوشتم. فقط یک تیتر شاعرانه باعث شد تا داستانی که در ذهنم دارم را بنویسم. معجزه‌ی شعر همین است. این «تو» در این داستان هیچ شخص خاصی نیست، اما همیشه تویی وجود دارد، بدون آن‌که خاص باشد. این توی خاصی که وجود ندارد خودش چندین داستان است.

    ایده‌ی داستانی امروز:
    فکر کن نویسنده‌ای روی همه‌ی شخصیت‌های دختری که می‌شناسد اسم مردانه بگذارد. بعد فکر کند هر کدام از این‌ها اگر مرد بودند چه اتفاقی می‌افتاد و چه‌طور زندگی می‌کردند. شوهر خوبی می‌شدند یا زندگی روی هوا بود؟

    خلافِ سنگین امروزم:
    سه حبه قند خوردم.
    چه کنم که قند کوچولوی سفید با چایِ زعفرانی می‌چسبد.

    از نقاشی:
    قلموهای رنگ‌روغن را شُستم. با نفت شُستم. اما به خودم یادآوری کردم که حتمن دستکش یک‌بار مصرف بپوش، حتا تماس کوچک و کوتاه هم پوست دستت را آسیب می‌زند.

    جمله‌ی معنادار زندگیِ من:
    امروز، فقط همین امروز.

    پاسخ

95. امروز در آزاد نویسیِ هزار کلمه به خودم فکر کردم از خصوصیات از کمبودها از نقطه قوت‌ها و ضعف‌هایم نوشتم. نتیجه؟ آدمی هستم که زود قانع و دیر دلسرد می‌شود. کم حرف می‌زند. زیاد گوش می‌دهد. زود رنج نیست. زود می‌بخشد و فراموش می‌کند. و اینکه این‌ها خوبند یا بد؟
    داستان «غروب مسی» از رضا جولایی را خواندم. داستانی که فرامنطقی و خیالی است اما می‌تواند منطقی و واقعی هم باشد. داستان چرخه‌ی گرگهای آدم‌نما. آنها به آدم‌ها حمله و شکارشان می‌کنند. در صورت نفله شدن، شکارچیان خود را به گرگی مثل خود گرسنه و وحشی تبدیل می‌کنند.
    داستان «روشنای یلداشبان» از کیهان خانجانی را هم برای چندمین بار خواندم هر بار که می‌خوانم دوباره مثل اولین بار و شاید بیشتر لذت می‌برم و یاد می‌گیرم.

    پاسخ

96. گزارش نیک
    بعد از سه ماه که از این فضا دور بودم ، از اول مهر با نویسنده‌ساز دارم سعی می‌کنم دوباره به این جمع برگردم. روزایی رو گذروندم که نگاه کردن بهشون قلبم رو به درد میاره. در دوره‌هایی از زندگیم افسردگی رو تجربه کرده بودم اما این یکی خیلی فرق داشت. به معنای واقعی از زندگی ساقط شدم، جوری که تقریبن تمام روز و شبام رو تو رختخواب بودم، نمی‌تونستم پاشم، توان زندگی کردن رو نداشتم. حتا نمی‌تونستم غذا بخورم، انگار توانایی جویدن و بلعیدن رو هم از دست داده بودم. تنها چیزهایی که برای بقا می‌خوردم آب بود و چای و گاهی سوپ بسیار رقیق که می‌شد راحت قورت داد. می‌خواستم با قرص‌های ویتامین کمبود غذا رو جبران کنم اما حتا نمی‌تونستم قرص‌ها رو قورت بدم، می‌ذاشتم تو دهنم، آب می‌خوردم روش ولی نمی‌تونستم قورت بدم، مجبور می‌شدم از دهنم در بیارم و بندازم دور.
    دلم می‌خواست به زندگی برگردم، دوست داشتم قدمی بردارم، اما نمی‌تونستم. تواناییش در وجودم نبود.
    تلاش می‌کردم بنویسم، فکر می‌کردم نوشتنه خیلی کمکم می‌کنه، اولش قلم و کاغذ رو برمی‌داشتم و خط خطی می‌کردم با خشم و انزجار فراوون، انقدر خط می‌کشیدم تا کاغذ پاره می‌شد، بعد کم‌کم شروع می‌کردم به آزادنویسی تا کمی افکارم روی کاغذ بیاد و ذهن شلوغم آروم بشه.
    می‌نوشتم و گریه می‌کردم. می‌خوابیدم و گریه می‌کردم، از خواب بیدار می‌شدم و گریه می‌کردم.
    وقتی از خواب بیدار می‌شدم، می‌گفتم: وای خدایا چرا؟ چرا بیدار شدم؟ حالا باید چی کار کنم؟ از زندگی می‌ترسیدم. وقتی صبح می‌شد وحشت زده بودم و تپش قلب شدید می‌گرفتم، انگار بدنم منقبض می‌شد، نمی‌دونستم حالا باید چی کار کنم.
    منی که روزی صفحه‌ای تو اینستا داشتم و هر روز صبح به زندگی سلام می‌دادم، مخصوصن شنبه‌ها رو با جمله‌ی «هپی شنبه‌ی دل‌انگیزم» شروع می‌کردم.
    تا جایی که تعدادی از همراهانم برای این پیام صبحم تگم می‌کردن و می‌نوشتن به قول بهار: هپی شنبه، یا سلام زندگی.
    اما حالا از زندگی گریزون بودم.
    خانواده و دوستام میومدن و می‌رفتن و هر کی به نوبه‌ی خودش تلاش می‌کرد کمکم کنه، اما نمی‌شد که نمی‌شد.
    تا یه روز یکی از دوستام یه فیلمی رو نشونم داد که یکهو پرت شدم یه جای آشنا.
    ۱۹ دی بعد از کشته شدن سورنامون، همه‌مون درهم شکسته بودیم. وقتی بعد از مراسم برگشتم تهران، دوستام می‌خواستن تنها نباشم، نذاشتن خونه بمونم. یک هفته‌ای رو همه با هم خونه‌ی یکی از دوستام موندیم که کنار هم باشیم. صبح اول بهمن بود و روز تولدم، بچه‌ها برام کیک گرفته بودن و اومده بودن بالا سرم و شروع کردن به خوندن شعر تولد، وقتی چشم باز کردم، با اون صورت بی‌حال و لبای بی‌رنگ و موهای ژولیده، می‌گفتم: عه! امروز تولدمه! آخی! مرسی بچه‌ها. تولدم مبارک و می‌خندیدم.
    همینجور داشتم به این فیلم نگاه می‌کردم و می‌گفتم: این منم واقعن! من اینجوری می‌خندیدم! صدای خنده‌های من اینجوری بود!
    یعنی ممکنه من دوباره بتونم بخندم؟منی که الان حتا نای حرف زدن ندارم.
    با مشاور وقت گرفتم اما هرچی تلاش کردم نتونستم باهاش حرف بزنم، یه جمله‌ای رو شروع می‌کردم بگم ولی نمی‌تونستم تمومش کنم. مشاورم خیلی تلاش می‌کرد ازم حرف بکشه اما نمی‌شد. من نمی‌تونستم حرف بزنم. ناتوان بودم از گفتن یک جمله‌ی کامل. می‌خواستم که به خودم کمک کنم، می‌دیدم که اطرافیانم چه رنجی می‌کشن ولی در توانم نبود کاری کنم.
    شروع کردم به برداشتن قدم‌های کوچیک، پیاده‌روی از دم در خونه تا سر کوچه، بیشتر نمی‌تونستم. هر چند روز چند قدم بیشترش می‌کردم. یه روز تا مغازه‌ی اونور خیابون رفتم و خرید کردم.
    مدام نوشتم؛ حتا اگه روزایی فقط خط خطی کردن و پاره کردن کاغذ بود ولی کاغذ و خودکار رو دستم می‌گرفتم.
    یه روز از پنجره صدای یه پرنده رو شنیدم، یه صدای قشنگ و دوست داشتنی، اشکام سرازیر شد، از اینکه این صدا رو شنیدم؛ با خودم گفتم تو این سه ماه پرنده‌ها کجا بودن؟ چرا صداشونو نمی‌شنیدم؟ چه صدای قشنگی داشت. همینجور هر روز یه چیز کوچیک پیدا کردم که قشنگیای دنیا رو ببینم.
    یه روزی تو صفحه‌ی اینستاگرامم، چالش صد روز خوشحالی گذاشته بودم، که هر روز یه چیز خیلی کوچیک که باعث حال خوب‌مون میشه رو بنویسیم. دوباره برای خودم شروعش کردم، این‌بار تنها انجامش دادم و برای خودم تو دفترم نوشتم.

    این روزا به لطف نوشتن خیلی بهترم. نوشتن به زندگی وصلم کرد. وبینارهای نویسنده‌ساز جایزه‌ای بود که به خودم دادم. قرار گرفتن تو این جمع ارزشمندی که حتمن آقای کلانتری با زحمت فراوان طی این سال‌ها ساخته، برای من مثل چراغ راه بود. دوباره به جریان زندگی وصلم کرد. منی که اصلن نمی‌دونستم بهاری که قبلن بودم چه جوری زندگی می‌کرده، راه اتصال به زندگی رو پیدا کردم.
    تو یکی از آزادنویسی‌های چند روز پیش وبینار، رفتم جایی در میانه‌ی کودکی‌هام. کنار پدر و مادر و برادرهام. اون موقع هنوز یک خانواده بودیم، هنوزم هستیم اما دیگه هر کدوم‌مون جدا جدا زندگی می‌کنیم و مامان و بابا هم تنهان. مادرجونم اون موقع پیش ما بود، هنوز دنیا رو ترک نکرده بود و مهرش تو خونه‌مون جاری بود.
    یاد روزایی افتادم که از مدرسه میومدیم و مشقامونو تند تند می‌نوشتیم تا بعدازظهر با دخترعمو و پسرعموم بازی کنیم.
    برای دومین بار تو کل زندگیم دلم برای کودکیم تنگ شد. هیچ‌وقت انقدر بهش عمیق نمی‌شدم که احساس دلتنگی کنم.
    ممنونم استاد، به لطف آزادنویسی‌های وبینار این حس قشنگ رو تجربه کردم.
    حالا هم بعد از چهار ماه دارم تو صفحه‌ی گزارش نیک می‌نویسم و این اومدن و اینجا نوشتن یکی دیگه از کارهای نیکیه که دارم برای خودم می‌کنم؛ اونم به لطف بستریه که آقای کلانتری فراهم کردن.

    پاسخ

97. خودْپندک

    ــ نوشتن را جدی بگیر تا نوشتن تو را جدی بگیرد(خار آزادنویسی را بگا).

    ــ تنهایی مثل آب است، در تعامل با انسان‌ها شکل عوض می‌کند فقط.

    ــ تحت هیچ شرایطی از آدمها فرشته نساز آدم‌ها آدم‌اند.

    https://t.me/Mohammadfaty2

    پاسخ

98. گزارش نیک ۶۰

    دو ماه «گزارش نیک». شیرین است. خوش‌حالم برایش. ممنون از «استاد کلانتری» عزیز.
    امروز اما خیلی نیک نبود. بد هم نبود. بی‌تفاوت بود. انگار من و جمعه، کاری با هم نداشتیم. او راه خودش را رفت، منم راه خودم را.
    آزادنویسی کردم.
    «جنگ آخرالزمان» خواندم و برخلاف تصورم، اتفاقاتی افتاد و شخصیتی که فکرش را نمی‌کردم، در جنگ کشته شد.
    دوباره آزادنویسی کردم.
    به «خودواژه» نرسیدم ولی فایلش را گوش کردم.
    ورزش نکردم.
    نگامیدم.
    با دوستانم وقت نکشتم.
    نمی‌دانم چه کردم که هیچ نکردم. عجیب است.
    باری، روز منفعلی بود.
    البته پس از ثبت «گزارش نیک»، می‌نویسم.
    شب کانال را به‌شب می‌کنم.
    فردا باید بهتر باشم.
    چیزی که برایم جالب است:
    نوشتن ربطی به وضعیتم ندارد. در بدترین و بهترین حال، نوشتن را ادامه می‌دهم. نیازی‌ست که بخواهم نیز، نمی‌توانم کنارش بگذارم.

    کانال تلگرامم:
    https://t.me/saaye_zaad
    نمره‌ی امروز: ۶ از ۱۰

    پاسخ

    1. شب کانال را به‌شب کردن، واژه‌ای است که از تو به دوش میکشم پیام خان.

       پاسخ

       1. باعث افتخاره علی عزیز.

          پاسخ

99. سلام زکیه جان

    قبل از هر چیز بگذار بگویم نامه‌ات به دستم رسید. ممنونم که جواب نامه‌ام را دادی. امروز جایت خالی حسابی ورزش کردم؛ هم تن‌ورزی و هم پیاده‌روی. با خودم می‌گفتم چون دیشب تا دیروقت بیدار بودم و با هم حرف می‌زدیم، شاید صبح خواب بمانم؛ اما نه‌تنها خواب نماندم، بلکه ساعت شش صبح، سرحال و قبراق از خواب بیدار شدم. راست می‌گویند که خواب، خواب می‌آورد اما ظاهرن گاهی بیداری هم بیداری می‌آورد! خلاصه که صبحم را پرانرژی شروع کردم.

    برای خودم صبحانه آماده کردم، قهوه‌ای زدم به بدن و بعد نشستم پای آزادنویسی. نمی‌دانی نوشتن بلافاصله بعد از بیدار شدن چه کیفی دارد! انگار هنوز سروکله‌ی فکرهای مزاحم پیدا نشده و ذهن، بی‌دغدغه و بی‌دعوت، درهایش را به روی کلمات باز می‌کند. دلت می‌خواهد ساعت‌ها بنویسی و بنویسی و ببینی این کلمات از کجا سر درمی‌آورند و تو را به کجا می‌برند.

    من هم نوشتم و نوشتم تا بالاخره دل از کاغذ کندم و نشستم به خواندن فصل هفتم «مادران و دختران». گفتم این یکی را هم بخوانم و تیکش را در مغزم بزنم تا با خیال راحت بروم سراغ ورزش.

    خلاصه که دومین تیک از تیک‌های نویسنده‌سازم را هم زدم: پیاده‌روی و آزادنویسی.

    از پارک که برگشتم، شروع کردم به خواندن دوباره‌ی «جریده فریده». مدتی بود دلم می‌خواست سراغش بروم و دوباره بخوانمش. این هم فرصتی شد برای زدن تیک انگشت تکرارآموزی! البته چند کلمه‌ای را هم از دل کتاب بیرون کشیدم و در فایل کلمات قاجاری ثبت کردم شبیه کفویت، وداد، دارالامانی. پس تیک کلمه‌برداری هم با موفقیت زده شد.

    حالا فقط آخرین انگشت نویسنده‌سازم مانده: نوشتن گزارش نیک.

    چه خوب است آدم برای کارهایش نشانه‌ای بگذارد؛ تیکی بزند، خطی بکشد یا حتا در دلش بگوید: «آفرین! این یکی هم انجام شد.» انگار با هر تیک کوچک، قدمی به آن آدمی که دوست داریم باشیم نزدیک‌تر می‌شویم.

    حالا هم که دارم گزارشم را خطاب به تو می‌نویسم، حس‌وحال خوبی دارم. خیلی خوب است آدم کسی را داشته باشد که گزارش کارهای نیک و نانیکش را برایش بنویسد؛ کسی که بداند قرار نیست همیشه از موفقیت‌های بزرگ و اتفاق‌های عجیب‌وغریب بگوید، بلکه گاهی همین کارهای کوچک روزمره هم ارزش نوشتن دارند. کسی که بدانی نوشته‌هایت را با جان‌ودل می‌خواند و لازم نیست برایش از خودت آدم دیگری بسازی.

    حالا باید گزارش را در سایت بگذارم و بروم آراویرا کنم برای مهمانی امشب که در منزل مادرشوهرجان دعوت هستیم. بعضی مهمانی‌ها را هم آدم مجبور است برود، می‌دانی که!

    فعلن بروم که به باقی کارهایم برسم. باقی ماجراها بماند برای نامه‌ی بعدی.

    قربانت آرزو

    پاسخ

100. بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، نشستم به یادگیری یک مهارت و شغل جدید. امیدوارم بتوانم شغل دومم را بسازم. برای خودم گسترش کارم و راه‌اندازی سایتم را خیال کردم. آقای کلانتری، برای من بسیار انگیزه‌‌بخش هستند.
     به تمرین خودواژه فکر کردم. و تمرینم را فرستادم.
     قبل کلاس یک کمی ورزش کردم. غذای مادربزرگم را دادم. وارد کلاس و وبینار شدم. استاد از دست نویسنده گفتند و تکرارآموزی. الهه جان هم از انواع پرسش گفتند.
     خوشحال می‌شم، به کانالم سر بزنید.
     https://t.me/armaghannevesht

     پاسخ