تعریف ساده و سرراست تولید محتوا:
هر نوشته، عکس، صوت و فیلمی که در اینترنت (سایت، اپلیکیشن، و شبکههای اجتماعی) منتشر میشود نوعی از محتوای دیجیتال است.
تعریف کوتاه استراتژی محتوا:
برنامهریزی برای هر چه اثربخشتر شدن فرآیند تولید، انتشار و بهرهبرداری از محتوا.
بازاریابی محتوا هم تقریباً یعنی:
بهرهگیری اشخاص یا سازمانها از محتوا برای ایجاد ارتباط، اعتماد و اعتبار از طریق ارائۀ محتوای مفید به جامعۀ هدف.
یعنی با تولید نشر و محتوای خوب و تخصصی، ابتدا مخاطب جذب میشود و سپس مخاطب به مشتری تبدیل میشود.
نعریف ست گادین از بازاریابی محتوا، این موضوع را روشنتر میکند:
بازاریابی تبدیل غریبه به دوست و دوست به مشتری است.
خب، تعاریف بالا نهچندان دقیق، ولی ساده و کاربردی است.
خب، آیا تولید محتوا راحت است؟
آیا با صرف زمانی اندک و یادگیری برخی فرمولها و ترفندها میتوانیم محتوای مؤثری تولید کنیم؟
آیا میتوانیم بهعنوان تولیدکنندۀ محتوا با جاهای دیگر همکاری کنیم؟
آیا میتوانیم برای رونق کسبوکارمان محتوا تولید کنیم؟
آیا میتوانیم محتوای خودمان را بفروشیم و کسبوکاری محتوامحور داشته باشیم؟
اگر به دو سؤال اول جواب بدهیم، جواب مابقی سؤالات هم روشن میشود:
خیر، تولید محتوا نهتنها راحت نیست، بله بسیار سختتر و زمانبرتر و حتی عذابآورتر از چیزی است که تصور میشود.
اصلن اگر راحت بود که دیگران اینقدر دنبال پیدا کردن تولیدکننده محتوا نمیگشتند؛ که سر آخر هم ناامید شوند.
بگذارید اعتراف کنم. من حالا پشیمانم از اینکه به خیلیها کار تولید محتوا را پیشنهاد دادهام. چون آنها:
مدام کتاب نمیخوانند، با مطالعۀ دقیق و تمرین دامنۀ کلماتشان را افزایش نمیدهند، برای خواندن و تحلیل محتوای دیگران وقت نمیگذارند، برای برند شخصی خودشان محتوا تولید نمیکنند، هرروز چیزی را منتشر نمیکنند(+)، حداقل سه سال از وقت و انرژیشان را به این کار اختصاص نمیدهند و…
اما میدانند که تولید محتوا مهم است و حتی به خاطر این آشنایی چشمی هم به مواهب محتوایی دارند.
البته اصلاً تعجب نکنید از دیدن کسی سایت خودش را دو سال بهروز نمیکند و دورۀ آموزش تولید محتوا برگزار میکند.
یا اینکه چطور میشود سایت سفارش تولید محتوا راهاندازی کنیم و حتی برای چنین سایتی که بناست کارخانۀ محتوا باشد محتوا تولید نکنیم؟
نمونههای محتواسازان بیمحتوا فراوان است.
چند تا مدرس و سخنران میشناسید که رسانۀ شخصیشان هر روز با محتوای اختصاصی تازه شود؟
بله، عمۀ من، و حتی به قول بهمن فرسی، عمۀ عمۀ من هم لایو کردن توی اینستاگرام و صدا گذاشتن توی تلگرام را بلد است، فوروارد کردن ترهات دیگر کانالها هم از هر کسی بر میآید؛ اما کدامیک از ما مثل متمم و روزنوشتهها، برای نشر مکتوب زحمت میکشیم؟
ویدیو و پادکستی هم اگر هست اول باید در متن مکتوب نطفه ببندد. نباید از سر ناتوانی در فرهنگ مکتوب، همهچیز را شفاهی برگزار کنیم.
قبول؛ نوشتن و منتشر کردن، در خیلی از مواقع نفرتانگیز به نظر میرسد. چون دقت و تمرکز میخواهد. اما باید دانست که بدون سوخت مکتوب، موتور محتوا روشن نمیشود و از صوت و ویدیوی ما هم چیزی جز خرخر و ناله به گوش نخواهد رسید.
دو دقیقه صحبت کافی است تا فقر واژگانی هر کسی روشن شود.
امام محمد غزالی میگوید:
برای رسیدن به چیزی که عاشقانه دوستش داری باید ابتدا در تحمل چیزهایی که از آنها نفرت داری صبور باشی.
کارهایی که دیگران از آن طفره میروند، دقیقاً همان کارهایی هستند که میتوانند ما را متمایز و موفق کنند.
تولید محتوا دشوار است و مطالعۀ تکنیکها و ترفندها و یکی دو سال کار کردن، جز دستگرمی و خاکبازی نیست. (+)
من گمان میکنم تولیدکنندۀ محتوا، به سبب گرۀ کلفت این کار با فرهنگ، باید روشنفکر باشد؛ و رسیدن به فکر روشن، کار زیاد میطلبد.
در پست بعدیِ دستۀ تولید محتوا، از کار روشنفکر و تعریف آن خواهم نوشت.
اگر دوست دارید نمونههای مختلفی از تولید محتوا را ببیند روی لینک زیر کلیک کنید:
28 پاسخ
درود بی کران به شما دوست گرانقدر باید اعتراف کنم که هم مطالب و هم بیانتان آنقدر دوسداشتنیست که هر کس مشتاقانه دوست دارد تا ساعتها در حضورتان بنشیند و از نزدیک حرفهایتان را گوش کند بنده به عنوان شخصی که تمایل بسیار زیادی برای دیدن اوج خود دارم یکی از آن افراد مشتاق هستم
سلام آقای اکرامی نازنین
از مهر و توجه شما بینهایت سپاسگزارم.
خوشحال میشم باز هم برای من بنویسید.
شاد و برقرار باشید.
چقدر این نوشته به دردم خورد. ممنونم ازتون. این روزها که مهم ترین الویت زندگیم انتشار روزانه در سایتم هست، کاملا متوجه شدم که این فرایند در عین این که ضعف هام رو دونه به دونه میذاره جلوی چشمم، چقدر لذتبخشه و تماشای عضلات نوشتنم که روز به روز دارن با نوشتن تقویت میشن بی نهایت این مسیر رو جذاب کرده. من با هدف نوشتن یه کتاب و معروف شدنم اومدم توی سایت و الان متوجه شدم که بعد از یک سال و چند ماه، چقدر دور شدم از اون ذهنیتم و چقدر دارم با نوشتن و درست خوندن شخصیتم رو از اون همه ابتذال و وارونگی که در قالب ارزش ها، داشتن مغزم رو میجویدن، می کشم بیرون. ممنون از شما که این مدرسه رو تاسیس کردین.
البته که یک ایراد بزرگم هنوز درست نشده و اون هم اینه که بدون باز خونی هر چی مینوسم رو منتشر میکنم. مثلا الان که دارم متن بالا رو میخونم نحوه چینش کلمات و نون و پنیر و چقدری که اون بالا خوردم داره دیوونم میکنه.
سلامت باشی صبا جان
تو عالی هستی.
من نگاه خلاقانۀ تو رو تحسین میکنم.
درود بر شما استاد بزرگوار
با خواندن یادداشت شما متوجه شدم و برام عیانتر شد که در هر حوزهای هرچقدر هم که بدونم، بازم میتونم حسِ تازگی را با خوندن یک مطلب دیگه در همون حوزه تجربه کنم. الان اون حسِ تازگی بهم دست داد.
بسیار عالی بود.
سلام به فائزه نازنین و پرتلاش
مرسی که همیشه با کامنتهای محبتآمیزت باعث خوشحالی و دلگرمی هستی.
سلام و وقت بخیر
بنده تازه با سایت شما آشنا شدم و چندتا از پستهاتون رو خوندم ، اول خیلی خوب شروع میشه و ادامه شون هم خوبی اما انتظار داری ادامه داشته باشه نوشته اما یکدفعه تمام میشه یعنی اون جملات پایانی انگار نویسنده از اینکه تلاش کرده برای جملات ابتدایی و میانی حالا خسته شده و دیگه حال نداره و فقط میخواد تمامش کنه
به نظرم بهتره در ارتباط با قسمتهای پایانی متن وقت بیشتری بذارید تا خواننده بایه حس بد نوسته رو تمام نکنه هر چند که تیتر براش جالبه ، شروع خوبه ادامه اش خوبه اما آخرش که میرسه میخوره تو ذوقش ،حداقل این حسیه که من دارم
نمونه پست که یادم بود و همچین حسی داد یکی همین پست
و یکی هم این پست ، انتظاری که من داشتم این بود که یکسری آمار و ارقام ارائه بشه ولی خبری نبود
https://shahinkalantari.com/%D9%82%DB%8C%D9%85%D8%AA-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A8/
درود پوریا جان
ممنونم از بازخوردت.
به حرفت فکر کردم و خواهم کرد.
اما به یک نکته باید توجه داشت که مطالب این وبلاگ «یادداشت» هستن، نه «مقاله» با «جستار».
توی یادداشت تا جای ممکن باید از درازگویی پرهیز کرد.
من حتی حس میکنی گاهی اوقات توی پایانبندی مطالب زیادهروی هم میکنم و بیشتر از حد لازم میگم.
یک نکته بسیار بسیار مهم دیگه رو هم باید در نظر داشت:
من وقتی توی این وبلاگ یه میذارم. این مطلب رو در پیوند با سایر مطالب میبینم. یعنی گاهی اوقات ده تا مطلب مینویسیم تا اینها در کنار هم بتونن بهخوبی یک مفهوم رو منتقل کنن. به همین خاطر زبان این وبلاگ رو کسی که تعداد بیشتری از نوشتهها رو خونده باشه بهتر میفهمه.
سلام جمله ای که از امام محمد غزالی گفتین منو یاد این بیت زیبا انداخت
در ره منزل لیلی که خطرهاست درآن
شرط اول قدم آنست که مجنون باشی.
من احساس میکنم وقتی ما واقعا چیزی رو دوست داریم و عمیقا بهش عشق میورزیم و می خواهیم بهش دست پیدا کنیم تلاش کردن تو اون راه هم چیز نفرت انگیزی نداره فقط سختی داره ک عشق وجودی اون سختی رو شکست میده.توی این مسیرها فقط باید به اینده و روزهای خوب در اوج ک در اون کار موفق شدیم فکر کنیم چون باعث انگیزه میشه
نمیدونم چقدر درست فکر میکنم .
ممنون از نوشته های خوبتون شاهین عزیز
الهام عزیز
عالی نوشتی.
و من باهات کاملاً هم نظرم.
کیف کردم با بیتی که نقل کردی.
آرام نگاهم کرد و گفت : ” قدر ندانسته ها و نداشته هایت را بدان ” گفتم نداشته هایم . گفت : ” آری نداشته ها در تو انگیزه ایجاد می کنند نه داشته هایت . “
سلام و خدا قوت
آقای کلانتری ممنون بخاطر وقت و انرژی که برای تولید این محتوا صرف کردید.
امیدوارم این تشکر بنده حقیر انرژی مضاعفی باشد برای ادامه راه.
موفق و پایدار باشید
سلام شاهین عزیز
ممنون از این سایت پر محتوا و تجربیاتی که بی دریغ در اختیار ما می گذارید بسیار از شما آموختم استاد. ممنون که هستی
طلا جان
محبت داری.
خوشحالم که اینجایی.
شاد باشی و درخشان.
این پست عالی بود آقای کلانتری.
مثل یه استاد باتجربه و دلسوز مخاطبهاتون رو راهنمایی میکنید.
سلام امیر عزیزم
خوشحالم که برات مفید باشه.
امیدوارم که روز به روز بیشتر بدرخشی و به اهدافت نزدیک بشی.