داستان کوتاه «نقص عضو» از غزاله فائق

این یکی را نمی توانست خُرد کند.
واقعا هیچ ایرادی نداشت.
البته تمام آن سی و دو تای قبلی هم ایرادی نداشتند.
اما امروز تولدش بود.
باید می رفت.
سنت خانوادگی شان بود.
هر اتفاقی هم که می افتاد، روز تولد هر کدام از اعضای خانواده، کسی نباید با کسی قهر می ماند.
اما…

از جایش بلند شد. سیگاری روشن کرد و رفت کنار پنجره ایستاد.
به نیم تنه ی گِلی نگاه کرد.
موهای بلندش با شیبی ملایم از یک سمت تا روی شانه اش آمده بودند.
سمت دیگر شانه اش لُخت بود و تنها بند باریکِ پیراهنش از وسط آن گذشته بود.
لبخندی ملایم و زیبا داشت.
بینیِ خوش فرمِ زیبایش هم دقیقا مثل خودش شده بود.
چشمانش اما…
چشمانش چرا خوب از آب در نمی آمدند؟
مشکلش با همه ی آن سی و دو تای دیگر هم همین چشمانشان بود.
چشم های مجسمه ها شبیه چشم های او نمی شدند.
نگاه او همیشه گرم و مهربان بود. نگاه اینها اما سرد و بی رمق.
کِرمِ تویِ مغزش می گفت این هم به درد نمی خورد. نابودش کن.
اما نمی شد. امروز تولدش بود.
هشت ماه بود که به دیدنش نرفته بود.
این تولد و این هدیه بهانه ی خوبی بود برای آشتی کردن.

ده سالی بود که در مجسمه سازی استاد شده بود.
اما چه حکمتی بود که نمی توانست چشم های او را دقیقا عین خودش در بیاورد.

دلَش هوس چای کرد.
معمولا بعد از ظهر ها زمانی که در کارگاهش مشغول ساخت مجسمه ای بود، برایش چای می ریخت و می آمد می نشست، دستش را زیر چانه اش می گذاشت و مشتاقانه به صحبت های او راجع به تناسب اعضای چهره، انواع بافت ها و تکنیک های اجرا گوش می داد.
استاد مجسمه‌سازی که به کم حرفی معروف بود، به او که می رسید مثل بلبل به حرف زدن می افتاد.
راز او در چشم هایش بود.
آنقدر مهربان و عاشقانه نگاهت می کرد که دلت می خواست صحبتت با او به درازا بکشد.
همیشه عاشقانه نگاهش می کرد.
حتی وقتی عاشق آن مردک هم شد، جنس نگاهش به او تغییری نکرد.
از همه بهتر او را می شناخت.
مثلا فقط او بود که می دانست وقتی وارد جمع تازه ای می شود، راحت نیست خودش را معرفی کند و سر صحبت را با دیگران باز کند. پس همیشه پیش دستی می کرد و زحمت را از دوشش بر می داشت.
یا اینکه فقط او بود که خوب می دانست وقتی به کسی زنگ می زند و جواب نمی دهد دلشوره به جانش می افتد. پس به بوق دوم نرسیده جواب تلفنش را می داد.
خلاصه، فقط خواهرش نبود. بهترین رفیقش بود.
رفیق…
رفیقِ بی معرفت…

زنگ در به صدا درآمد.
قیافه اش را در هم کشید. منتظر کسی نبود.
با خودش فکر کرد اگر جواب ندهد، هرکس باشد از راه آمده بر می گردد.
دوباره زنگ در به صدا در آمد.
دوباره و دوباره و دوباره. ول کن نبود.
هر صدای زنگ مثل منقار دارکوب بود در سرش.
با کلافگی رفت سمت در و در حالی که تقریبا فریاد می کشید که «مگه سر می بری؟ اومدم.» بدون آنکه بپرسد کیست، در را باز کرد.
جا خورد.
فرانک بود. دوست دوران کودکی شان. خانه شان دیوار به دیوار خانه آنها بود.
همانطور میخ ایستاده بود. یک دستش به در و دست دیگرش به چهار چوب بود.
فرانک با لحنی که ته رنگی از دلخوری داشت گفت: «چه عجب. نمی خوای راهم بدی توو؟»
منتظر جوابش نماند. دستش را هُل داد و آمد داخل.
در را بست و پشت سر دخترک راه افتاد.
فرانک وسط اتاق ایستاد. با چند قدم فاصله از مجسمه.
او هم، توی چهارچوب در ایستاده بود و به نیم‌رخ دو دوست قدیمی نگاه می کرد.
قاب زیبایی بود. هر دو روبروی هم ایستاده بودند.
خیلی به هم شباهت داشتند. همیشه همه فکر می کردند که خواهر هستند.
قدیم تر ها، یعنی تا قبل از ازدواج فرانک تقریبا همه روزه با هم بودند.
یا او خانه آنها بود یا خواهرش پیش او.
از برکت همجواری همیشگیشان هم از حیث ظاهر هم اخلاق با هم مو نمی زدند.
همان حکایت دو قاطر را که یکجا ببندی … بود .
فرانک چیزی نمی گفت. ساکت بود و به مجسمه خیره شده بود.
حوصله اش سر رفت. این سکوت آزارش می داد.
رفت سمتش.
پرسید: «چای می خوری؟»
انگار که سوالش را نشنیده باشد، پرسید: «این کتیِ؟ خیلی قشنگ شده. دقیقا مثل خودش شده. مخصوصا چشم هاش.»
دروغ می گفت. اتفاقا نا شبیه ترین قسمتش همین چشم هایش بود.
چیزی نگفت. فرانک برگشت سمت او. چند ثانیه در سکوت تماشایش کرد.
معذب شده بود.
پرسید: «برای کتی درستش کردی؟ بالاخره تونستی ببخشیش؟»
پووف. چقدر حرف می زد این دختر. اصلا به تو چه؟ از بچگی اش فضول بود. همیشه خودش را وسط هر ماجرایی می انداخت. دوستش داشت، اما حوصله فضولی کردن هایش را نداشت.
دلش میخواست یک جوری دَکَش کند.
باز هوس سیگار کرد.
اما فرانک آلرژی داشت. اگر کسی در نزدیکی اش سیگار می کشید به سرفه می افتاد. آنقدر سرفه می کرد که بنفش می شد و اگر اسپری اش را همراه نداشت خفه می شد.
برگشت سمت پنجره. احساس کرد به هوای تازه احتیاج دارد.
باز پرسید: «بخشیدیش؟ تورو خدا بگو بخشیدیش. اون وقتی تو باهاش قهر باشی آروم و قرار نداره.»
احساس میکرد فضای اطرافش منقبض شده. انگار هوای اطرافش داشت لِهَش می کرد.
گوش هایش از توی سرش رفتند درون قفسه سینه اش، گوشهایشان را گذاشتند روی دیواره قلبش. می تپید؟
اگر می تپید پس چرا تپیدنش را حس نمی کرد؟
دستش را گذاشت روی قفسه سینه اش. ریه هایش پر و خالی می شدند اما حس می کرد دارد خفه می شود.
وحشت کرد. چه اتفاقی داشت برایش می افتاد؟
دست فرانک را روی شانه اش حس کرد.
«خوبی؟»
نمی توانست جوابش را بدهد. حس می کرد بدنش دارد سِر می شود. نوک انگشتانش گِز‌گِز می کردند.
دوباره پرسید: «با توام. خوبی؟ چرا رنگت پریده؟»
سعی کرد به او بگوید که دارد می میرد. اما با خودش فکر کرد خب بگذار بمیرم. مگر مرگ بد است؟ مگر بارها و بارها آرزویش را نکرده بودم؟
اما کسی در وجودش وحشت کرده بود. کمک می خواست. می خواست فریاد بزند کمکم کنید دارم می‌میرم.
مثل وقتی که در خواب روی آدم بختک می‌افتد، فلج شده بود. لال شده بود.
فرانک دستش را کشید و نشاندش روی صندلی.
«صدامو می شنوی؟ نترس چیزی نیست. حمله عصبیه. نفس بکش. نفس بکش.»
نفس بکشد؟! مگر الان نفس نمی کشید؟
دخترک بلند شد لیوان آبی برایش آورد. کمی آب به صورتش زد. تماس قطرات آب به صورتش مثل برق گرفتگی بود.
ناگهان نفس محکمی که در سینه اش گیر کرده بود آزاد شد.
کم کم ضربان قلبش را حس کرد. داشت سبک می شد. فرانک جلویش زانو زد، دستانش را در دست گرفت و آرام نوازششان کرد.
چند دقیقه به همان شکل نشستند.
کم کم به فضا مسلط شد. باقیمانده آب درون لیوان را نوشید.
با صدایی آرام به فرانک گفت: «خوبم. ممنون. میشه ازت یه خواهشی کنم؟»
سرش را به نشانه تایید پایین آورد.
گفت: «من خوبم. نگران نباش. اما الان نیاز به تنهایی دارم. اگر ناراحت نمی شی میشه لطفا بری؟»
دخترک کمی مکث کرد. بعد با لبخندی که رنگ و بوی ترحم داشت گفت: «آره عزیزم. حتما. چرا ناراحت بشم. فقط قول بده اگر حالت بد شد بهم زنگ بزنی. هر ساعتی بود مهم نیست. خودمو بهت می رسونم.»
سعی کرد لبخندی بزند و بعد گفت قول می دهد اگر کمک لازم داشت با او تماس بگیرد. در حالی که می دانست هرگز چنین کاری نمی کند.
فرانک بلند شد. دستی به سرش کشید. برگشت چند ثانیه ای مجسمه را نگاه کرد. انگار که به او بسپاردش و بعد برعکس ورود پرشتابش به آرامی رفت.

بعد رفتن فرانک چند دقیقه ای همانجا نشست. به چیزی که پشت سر گذاشته بود فکر کرد. تجربه ی غریبی بود.
هوس سیگار کرد.
از جایش بلند شد و به سمت پنجره رفت.
سیگاری روشن کرد و پک عمیق و طولانی به آن زد.
مثل عاشقی که بعد دلتنگی معشوق، وقتی به او می رسد بوسه ای طولانی ومحکم از او می گیرد.
بیرون را نگاه کرد.
همیشه روز تولدش هوا ابری می شد.
نفس عمیقی کشید. بوی دریا مشامش را پر کرد.
به ساعتش نگاهی انداخت.
باید می رفت. داشت دیرش می شد.
سیگارش را خاموش کرد. کتش را پوشید. مجسمه را بغل کرد و بیرون زد.

از کارگاه تا دریا راهی نبود.
پیاده به راه افتاد.
مجسمه هنوز کامل خشک نشده بود.
سرش را که نزدیک صورتش بود بوسید. عطر موهایش دیوانه اش کرد.
عاشق بوی موهایش بود. همیشه وقتی از حمام می آمد خودش را لوس میکرد و می گفت: «موهامو بو کن ببین چه بووویی میده.»
و او هر بار بویِ مویَش را نفس می کشید و سرش را می بوسید و می گفت:
«اَه اَه بوی دختر تُرشیده میده.» و هر دو هِرهِر به این حرف بی مزه اش می خندیدند.
کاش تُرشیده میشد.
کاش همه ی خواهرها بتُرشند.

به ساحل که رسید آقا رضی با قایقش منتظرش بود.
او را که دید برایش دست تکان داد و به سمتش دوید.
– سلام آقا جان. خوبین؟ بدین من بیارمش “.
– سلام.نه ممنون خودم میارم.
آقا رضی سری تکان داد و برگشت سمت قایق و آن را به آب انداخت.
با احتیاط سوار شد. می ترسید پایش بلغزد و برای مجسمه اش اتفاقی بی‌افتد.
وقتی نشست نفس راحتی کشید و مجسمه را روی زانوهایش گذاشت.
– آقا راه بیوفتیم؟
– بریم.
راه افتادند.
دریا آرام بود. ابرها هنوز میلِ به باریدن نداشتند.
انگار می دانستند که او هدیه ای با ارزش را حمل می کند و فعلا نباید ببارند.
– آقا تا کجا بریم؟
برگشت به ساحل نگاه کرد.
– یکم دیگه برو.
– چشم آقا. شما دستور بده قربانت برم.

آقا رضی را از وقتی یادش می آمد می شناخت. خیلی کوچک بودند که برای کاربه خانه شان آمد و دیگر نرفت.
مرد مهربان و صادقی بود.
از آن مردها که نه تنها مالت را، که ناموست را هم می توانستی با خیال راحت به او بسپاری.
خیلی دوستش داشتند.
پارسال که افتاد و پایش شکست چقدر همه نگران و ناراحتش شدند.
خدارا شکر الان سالم و سلامت است.
آدم شناس خوبی هم هست.
با یک برخورد و چند کلمه گفت و گو می فهمد طرفش چکاره است.
از روز اول از آن مرتیکه خوشش نیامد.

-همینجا خوبه عمو. وایسا.

خودش را سمت راست قایق کشاند.
مجسمه را جلوی صورتش گرفت. دوباره نگاهی به او انداخت.
حس کرد چشمانش زنده تر شده اند.
فرانک راست می گفت. خیلی شبیهش شده بود.
لبخندی از سر رضایت زد.
پیشانی اش را بوسید.
آرام و با احتیاط مجسمه را روی آب گذاشت.
نفس عمیقی کشید و دستانش را از او جدا کرد.
مجسمه شروع به پایین رفتن کرد.
سینه اش
شانه هایش
چانه اش
لب هایش
بینی اش
و چشم هایش…
زیر لب گفت: «آنقدر زیبا بودی که حتی دریا هم تورا پس نفرستاد.»

با صدای آقا رضی به خودش آمد.

– ولی آقا، کتایون خانم خیلی حیف بود. خیلی قشنگ بود. چیه این عشق آخه؟ چیکار میکنه با آدم.
اون مرتیکه دیگه چی می خواست از یه زن که کتایون خانم نداشت؟
هععی. حیف آقا حیف. ای کاش کتایون خانم …

– راه بیوفت عمو.

تقدیم به دختر کوچولویی که سر مزار خواهرش داد می زد «دنیا» فقط یه لحظه پاشو. باهات حرف دارم.

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

21 اردیبهشت 1397

21 اردیبهشت 1397

18 مرداد 1404

18 مرداد 1404

8 مهر 1399

8 مهر 1399

27 مرداد 1403

27 مرداد 1403

17 پاسخ

  1. غزاله جان چه داستان خوب و تأثیرگذاری بود. همه‌چیز به‌اندازه. احسنت. چقدر لذت بردم. داستانت کاملاً همراهم کرد.
    «آنقدر زیبا بودی که حتی دریا هم تو را پس نفرستاد.» چه زیبا بود این جمله. هم پیام را بیان می‌کرد و هم زیبا بود.
    فارسی خیلی تمیزی نوشتی. بسیار روان. خدا قوت. منتظر داستان‌های دیگرت هستم.

  2. داستانت اشکمونو دراورد به قرآن. پایانش غافلگیر کننده بود. موفق باشی عزیزم.

  3. سلام غزاله جان،

    خسته نباشی عزیز دلم. چند نکته رو قبل از شروع نقدم از داستانت می‌خوام بدونی:
    1- تو برای من خیلی عزیزی 2- امیدوارم در مسیر نویسندگیت شاهد موفقیت‌های روز‌افزونت باشم 3- من تجربه‌ای در نقد داستان کوتاه ندارم، اما مایلم نظراتم رو به عنوان یک دوست برات بگم تا بدونی با دقت کامل متن‌ات رو از اول تا آخرش خوندم.

    نقاط قوت: (10 بالاترین امتیاز)
    عنوان داستان:7/ رسایی و درستی بیان:8/ به‌ جا نشستن کلمات و تعبیرات:7/ اصول فصاحت و بلاغت:8/ استواری و استحکام معانی:7
    1- از سنت دیرینه‌ی زیبایی یاد کردید: روز تولد، اعضاء خانواده با هم‌دیگر آشتی هستند 2-« کرمِ تویِ مغزش»: حس خیلی خوبی از این عبارت گرفتم 3- روایت تصویری «حمله‌یِ عصبی» با دقت و نگاهی ریزبینانه ساخته و پرداخته شده بود 4- جمله‌ی لطیفی بود:« آدم‌شناس خوبی هم هست.»

    مواردی که متاسفانه موفق به برقراری ارتباط نشدم:
    1- منقار دارکوب 2- پرشتابش.

    با آرزوی بهترین‌ها،
    دوستدارت،
    لاله فاضلی.

    1. ممنون لاله‌ی عزیز و دوست داشتنی بابت وقتی که گذاشتید.
      خواندن نظراتتون برام باعث دلگرمیه و ممنون از نگاه نکته بینتون.
      کسی که این چنین با دقت داستانی رو مطالعه می‌کنه قطعا نویسنده‌ی قابلی هم هست.
      شاد و موفق باشید عزیزم.

  4. داستان زیبایی بود، گرچه اشکم را درآورد. از بعضی جمله‌ها مثل: ” احساس می‌کرد فضای اطرافش منقبض شده” خیلی خوشم اومد.
    فقط اینکه نیم‌فاصله‌ها را رعایت کنید. قلمتون مانا

    1. ممنون عزیزم از وقتی که گذاشتید و خوشحالم که خوشتون اومد.
      تو این داستان نیم فاصله رو بلد نبودم متاسفانه. تو داستان‌ها و نوشته‌های بعدی رعایت می‌کنم حتما.
      سپاس

  5. خانوم فائق داستانتون پر از احساس بود، انگار می‌شد حسش کرد 🙂 ✨

    1. ممنون عزیزم که وقت گذاشتی و داستانم رو خوندی.
      من رو همون غزاله هم خطاب کنید دوست دارم.
      و این رو در شما دوست دارم که بدون اینکه دیده باشمت، به من حس دختری سر‌زنده و جسور رو می‌دین.
      با آرزوی بهترین ها برایت عزیزم.

    1. ممنون عزیزم از وقتی که گذاشتید و همینطور ممنون از کامنت پر مهرتان.
      شاد و سرزنده باشید

  6. سپاس از شما استاد اول بابت وقت و انرژی خالصانه تان و دوم بابت انتشار داستانم.
    🙏🏻🌱

    1. داستان قشنگی بود و پایان غافلگیرکننده‌ای داشت. قلمتون سبز🌱🌸

      1. ممنون عزیزم از وقتی که گذاشتید و داستانم رو خوندید.
        از اینکه خوشتان آمد خوشحالم.
        پایدار باشید گلم

    2. ممنون عزیزم از اینکه وقت گذاشتی و داستانم رو خوندی.
      نظر مثبتت باعث دلگرمیه برام.
      🙂

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *