مرگ من

گاه می‌خیالم* بهترین وقت مردنم همین حالاست؛ حالا که هنوز عزیزترین‌هایم سالمند و جوان. تنها به یک دلیل: من طاقت دیدن زوال و بیماری و مرگ آن‌‌ها را ندارم. 

اما دردم این است که مردنم عزیزترین‌هایم را غصه‌دار می‌کند. خوش ندارم ذره‌یی غمگین شوند.  

درد زیستن همین است. نه تاب زود مردن داری نه تاب دیر مردن.

 

مرگ نیست که به نوشتن وامی‌داردمان؟

  

*زنده باد مصدر جعلی. اول بار «خیالیدن» را در شعری از محمد علی بهمنی دیدم.

به همسفران مدرسه نویسندگی بپیوندید:

پیشنهاد مطالعه:

5 فروردین 1404

5 فروردین 1404

26 خرداد 1402

26 خرداد 1402

9 آبان 1403

9 آبان 1403

یک پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *