من همچنان ادامه میدهم
شاهین عزیز
دیروز برایت ننوشتم. افسوس! ساعت دهونیم شب بیرون زدیم. فرصت از کف رفت. حالیا وفای به عهد. از جنبههای صدق رفتاری است. این گزارش نیک.به فرصت یادآوری بسیاری چیز میانحامد. از جمله همین استمرار. شاید مستمربودن پایهی ازچیزهاست. چه در زیسته شخصی. چه در زیسته اجتماعی. (میدانم میتوانستنم نحوه فصیحتری بهکارگیریم.) کلام آخر. اصرار بر استمرار. اصرار بر دگرگونی است. دگرگونی به چالش میانجامد. چه باک. حاصلش فضیلتیست گران مایه است. از زبان زمین فاخر جدا شویم. بپردازیم.
……………….
از شنبهی روز
آموزش فتوشاپ راتا نیمهدیدن
دفترچه خاطرات و فراموشی
نویسندهساز
بازنشر وبینار دوستان (مربوط به جمعه ۸ آبان)
رودراوی ( مربوط به جمعه ۸ آبان)
امروز فیلم therapy done right را دیدم. به نظرم فیلم جالبی بود. غافلگیریهایش را دوست داشتم.
موضوع امروز وبینار برایم واقعن جالب بود. خودم دفتری را قبلن برای طرح پرسش آماده کرده بودم و هر از گاهی برای گفتگوهایم از این سوالات استفاده میکنم. امروز هم چند سوال جدید به دفترم اضافه کردم و چندتایش را هم از دوستانم پرسیدم و خودم هم جواب دادم. به نظرم برای وقت هایی که گفتگوها مسیر کسلکنندهای را طی میکنند استفاده از این سوالها کمککننده است.
امروز کنار شام پروتئینی ام سالاد کاهو و ذرت هم درست کردم و از رنگ و طعم بشقابم واقعن لذت بردم.
سلام وونهو
امروز نه آبان بود. بله همان نه آبانی که هر سال یادش میفتم. به رسم نه آبانها گفتم برایت بنویسم. امروز هم نه آبان بود. اما یاد امروز نبودم. یا همان نه آبان. میدانی از وقتی آبان شروع شده یاد نه آبانم اما امروز نشد که به آن فکر کنم. یادم میآمد ها اما خیلی هم نه یعنی میگفتم امروز نه آبان است. اما تصویری دیگر نداشتم. هفت سال گذشته. یادم است اما نمیخاهم یادم باشد.
امروز نه آبان بود وونهو. امروز میخاستم وبینار بگذارم. از چند روز است که دارم فکر میکنم که نه آبان به نه آبان وصل شده. وبینارم روز اولش افتاده نه آبان. قسمت بود آیا؟ نمیدانم. اما امسال دیگر یاد نه آبان هفت سال پیش نبودم. درگیر بودم با فکر وبینار.
خیلی اتفاقی شد ها. خیلی اتفاقی شد نه آبان. همان نه آبان که تو رفتی. همان نه آبانی که از همهی گروههایم دل کندم و بریدم چون تو رفته بودی. تو رفته بودی و تمام کردم همهی گروهها را. چون آنقدر زیاد دوستت داشتم که نمیخاستم دیگر کسی را دوست داشته باشم که رفتنش ناراحتم کند.
امروز نه آبان بود. همان روزی که رفتی. همان روزی که دیگر مولتی کیپاپر نبودنم.
نه آبان بود وبینار داشتم. وبینار «خطخطی». کلی استرس داشتم. اما خوش گذشت. از نقاشی گفتیم. بچهها تعریف خودشان را از نقاشی گفتند. نقاشی کشیدیم. نقاشیهای بچهها را دیدیم. کلی قشنگ بودند. یوتاب هم برای نقاشیها هشتگ مستکشی را انتخاب کرد. باحال است نه. مستکشی.
نه آبان بود امروز اما مثل نه آبان نبود. دیگر نه یادش افتادم و نه بغضم گرفت. فکر که میکنم کمی فقط کمی ناراحتم میکند. شاید هم نه نمیدانم. زمان زخمها را درمان میکند نه؟ رفتن تو هم زخم بود. ردی ازش باقی هست اما خوب شده. زمان خوبش کرد. هفت سال. بعد از هفت سال باید خوب بشود نه؟
امروز نه آبان بود و خانهی سید بودیم. عروسمان. زودتر رفتیم. من و محبوب و سیدی کمکش. ماژیکهایم را هم برده بودم. پوستر «خطخطی» را کشیدم. نه آبان بود و کلی خوش گذراندیم.
امروز نه آبان بود. همان نه آبانی که هفت سال پیش آمد و یادش تا همهی سالها هست. امروز نه آبان بود اما مثل نه آبان نبود.
گزارش نیک
هرکی خربزه میخوره پا لرزشم باید وایسه. وایسادم. همان اول صبح که از رختخواب با دردکوفتگی و لرزش بدن ایستادم به شروع روز. شب پیش سهقاچ خربزه خوردم. عین یک توپ کوچک وسط جمع شبنشینی چشمک میزد. نمیدانستم فردا روز چه برسرم میاورد. صفحات صبحگاهی و صبحانه و وبینارکلونتری. مرغها را توی سینی فر چیدم. هوش مصنوعی به یارا گفتهبود به جبران کلهپاچهی دیروز غذای امروز را سبک و رژیمی میل کند. رشتههای پیاز با رشتهی افکارم گره میخورد. اما درد استخوانهایم هر رشتهای را از دستم میربود. فقط دوست داشتم به رختخواب برگردم و بخوابم. هویج نگینی قارچ فلفل دلمه سیبزمینی حلقهحلقه. در انتها به سلیقهی غذایی یارا چند برش گوجه هم اضافه کردم. همه را توی ظرف با عشق چیدم. خزیدم توی جا. خوابم نمیبرد. یکساعت ولگردی اینستاگرامی. صدای رعدوبرق میامد. از صبح نشستم توی بالکن در انتظار باران. با صدای غرش اسمان چای ریختم و کمی باقلوا رفتم تماشای باران. “سام” پسربچهی اپارتمان روبرو هم به استقبال باران امدهبودم. توی سرم میچرخید: این بچه این ساعت مگه نباید مدرسه باشه؟ لباسهای شسته یهلنگهپا روی جارختی اویزان بودند. تازدم و چیدم توی کمد.کمی رفتم وشستم. ساعت14:30 مرد خانه امد. ناهار خوردیم. میدانستم خیلی دوستش ندارد. مجبورم. برای سلامت او از نمک کم کنم و با خست تمام بهقدرضرورت به روغن لعنتی دستببرم. خوابیدیم. ساعت17 بیدارشدم و رفتم به خوانش کتاب مسکوب. متنی نوشته بود دربارهی انسان و اجتماع. چندباره خواندمش. بار اخر با صدای بلند خواندم و ستودمش. از روز قبل تکپیراهنی مانده بود برای اتو. صافش کردم. شام سوخاری رژیمی خوردیم.قارچ سیبزمینی سوسیس خانگی. درود بر مخترع سرخکن بدون روغن. لقمههای صبحانه یارا را چیدم. نانجو پنیرگردو و لقمهی دیگر کره مربای زنعموپز. سبد شبنشینیاش را چیدم و برایش انار دون کردم. دوستداشتن حوصله میخواهد به قدر دونکردن دانهای انار. نشستم به اموزش دیدن. بازار بورس. معنی این کلمه از مردی بهنام واندر بورس گرفتهشده. در زمان قدیم خانهی واندر بورس محل دادوستد و معامله بوده و از ان پس هر دکان معاملهی همگن بهنام بورس نام میگرفت. از سال 1341 وارد ایران شد. با یارا رفتیم شبنشینی. عموی یارا میگوید زبان عربی یک حروف کم دارد اما خیلی از واژهها معادل فارسی ندارد. من هم با او موافقم و میگویم. دوستی عربزبانی داشتم که میگفت ای کاش میتوانستم بعضی مداحیهای عربی را ترجمه کنم تا بدانی چه معنای عمیقی در ان نهفته است. چند واژه برای صدق مثال میاورد. هرچه میکنم یادم نمیاید. بهفارسی میشد جنگل خوفناک جنگل وحشتناک اما معادل عربی ان به خاطرم نمیاید. برمیگردیم خانه و یکراست این گزارش نیکو را با شعف تمام مینگارم.
بهقول کلونتری ما ایندگانیم.
فاطمه بهزادیمقدم
شنبه
9 ابان 05
نیک ترین هایم بیدارشدن در صبح زود، خواندن نماز و آیاتی از قرآن و دو سه جمله ای درد دل با خدایم و شکر نعمت هایش بود.
وبینار دیروز آن جا که آقای کلانتری در مورد زنان خانه دار گفتند و دل مشغولی های فراوانشان،مرا بی نهایت خوشحال کرد دریافتم هنوز انسان هایی هستند که پرنده ی مهربانی در قلبشان آشیان دارد و از اینکه از ما زنان خانه دار حمایت می کنند حس خوبی پیدا کردم.
یک آن به یاد آوردم روزهای سخت زندگی را بزرگ کردن بچه ها، پخت و پز، جارو، گردگیری ،شستن ظروف، شستن لباس، تاکردن و اتوکشی لباس ها،پاک کردن شیشه ها، رسیدگی به تکالیف مدرسه ی بچه ها،تدارک عروسی دخترها،تهیه ی سیسمونی، نگهداری از نوه ها،پرستاری از همسر و بچه ها به هنگام بیماری و بسیاری کارهای دیگر را ،چند سال پیش یک نفر با صدایی بلند فریاد زد که من می آیم و کاری می کنم که زنان خانه دار را بیمه کنند ولی همان وقت صدایش خاموش شد این هم از بخت ما زن های خانه دار
ادامه ی خاطره ی گزارش نیک صد و هفتادم
روز انار:
و خواهر کوچولویم می رود تا صعودش از درخت بعدی را انجام دهد و این بار عجب صعودی هنوز شاخه ی اول را درنوردیده لِنگ پا می شود یک لنگ در هوا و لنگ دیگرش آویزان میان زمین و هوا، طفلک ترسیده و میان زمین و آسمان تاب می خورد دستانش شاخه ای را به زور چسبیده،پدر انارهای دستش را ولو می کند روی زمین، می دود؟ نه، می پرد و دختر دردانه اش را از فضا می قاپد سپس در آغوش می گیردش و با بوسه هایی پیاپی انزجارش را از درخت، انار و شاخه ی انار به نمایش می گذارد و می گوید:《بابا صَب کن انارچینیم تموم بِشَه بَه خدا کلکِ این دِرَخ را مِکَنَم.》و من چشم در چشم پدر تنها در دلم می گویم آخه پدرِ من به درخت چه مربوط، دخترت را ادب کن این نازدردانه ات را ! دختر به این ریزی و خُردی درخت بالارفتنش چه گذاشته؟
خواهرم خدا را شکر آسیبب ندیده فقط کاسه ی زانوی شلوارش پاره شده این هم که مشکلی نیست به یزد که می رویم پدر خوشکلترش را برای عزیزکرده اش می خرد و ناگفته نماند که تا شب درخت اناری نمانده بود که این دردانه ی پدر بالایش نرفته و تبرّکش نکرده باشد.
عصر می شود خورشید هنوز می تابد حرارتش کم شده و رمقی هم برایش نمانده، او مسافر است باید برود، درنگ جایز نیست نیمه ی دیگر زمین خوابند و باید بیدارشان کند.
ولی خب هر چه او دیرتر بار و بندیلش را ببندد و برود روز ما درازتر و شب آنها هم، پس حساب صافِ صاف
پدر و برادرم تکانی به خود می دهند برگ ها و خاک و خاشاک را از خود می رانند و غیب می شوند.
لحظه ای کوتاه نگذشته که بر می گردند چند جعبه ی پلاستیکی داخل فرغون نشسته اند.
پدر کنار هر تَلِ اناری روی کرت چنباتمه می زند انارها را وارسی می کند.انار پوسیده ای ( پلاسیده)اگر هست جدا می کند.هر بار دو جعبه داخل فرغون جا می شوند، برادرم فرغون را کنار در انبار می گذارد.واچیدن انارها در انبار، دستان مادر و مادربزرگ را می بوسد.مادربزرگ خبره تر است و وسواسی، دانه به دانه انارها را نگاه می کند چون مفتّشی، سالم باشد روی انارها می چیند وگرنه روی ازش می گرداند و پرتش می کند توی جعبه ی پوسیده ها،اگر این انار قاطی انارهای انبار شود فاتحه ی انبار انار خوانده شده است.
مادر هم انار وامی چیند ولی دل به کار نمی دهد چرا دل به کار نمی دهد مادر؟
مادر هزار و یک کار روی سرش آوار شده به کدامشان برسد؟ معلوم است به تمامش،به صبحانه، به ناهار، به شام،به واچیدن انار،به رخت و لباس بچه ها، به پذیرایی از شاگردان بومی و مهمان های فردا و شاید پس فردا،به جاروی اتاق ها، به شستن ظرف ها،به…یک مادر است و هزار و یک کار
ما بچه ها چه بی خیالیم در باغ خوش می گذرانیم، تفریحی انار می چینیم، تفریحی انار می خوریم آن هم هر اناری که به قول یزدی ها جونتَر است.کنار بند کرت ها حتی زیر گِل ها را تفحص می کنیم برای یافتن بادام هایی که تابستان کلاغ ها زیر خاک پنهان کرده اند.هر کس شانسش بیشتر بادامش بیشتر،جمع کردن بادام از زیر خاک یک نوع سرگرمی ست شاید هم وقت کشی زیرا در اتاق بالاخانه چند گونی بزرگ پر از بادام تنگاتنگ هم ایستاده اند از تابستان تاکنون،
و اما وقتی مادر زیر این همه کار کمرش خم می شود این وقت کشی چه معنایی دارد؟ آن سال ها و این سال ها چقدر از مادر غافل بوده ایم ؟و آیا هنوز هم غافلیم؟
ادامه دارد…
۸۸
فکر کنم ۸۸ درصد از کتاب بوفکور را تازه فهمیدم تا بخوام دربارهش اقدام به نوشتن درست کنم
ولی فعلا کتابهای نقد که بتونم بفهمم رو پیدا نکردم که دانلود کنم و نقد ته کتاب بوفکور که اصلا نفهمیدم.
ببخشید سر کتاب بوفکور اینهمه میپرسم چون این کتاب برام بعد از معرفی سر اون وبینارتان جذاب شده دوبارهخوانیش.
امروز ساعت ده ازخواب بیدار شدم ولی دلم میخاست بازهم بخابم.
صبحانه ام را خوردم وناهار درست کردم.
ساعت یازده ونیم راهی محل کارم شدم.
امروز زود رفتم که به کارهایم رسیدگی کنم ولی فرصت نشد. چون بچه ها زودتر از زمان تعیین شده به موسسه آمدند.
شنبه ها بازی هدفمند داریم.بچه ها موقه بازی افسار گسیخته میشوند.
ازخوشحالی سر ازپا نمی شناسند.به هرطرف میدوند.ازسر وکله همدیگر بالا میروند.هیچ صدایی به جز سر وصدای خودشان را نمی شنوند.
هرچه صدایشان میکردم که آرام کنار دیوار بنشینند،گوش نمیکردند.
در نهایت به آنها گفتم که اگر به حرفم گوش ندهند ،برچسب های تشویقی شان را کم میکنم.
با هر ترفندی که بود آنها را به دو گروه تقسیم کردم. وبازی تشخیص رنگها را انجام دادم.
بعد از بازی به کلاس برگشتیم.
وبرچسب دو تا ازبچه ها که همدیگر را کتک زدند ،خط زدم.آنها هم با من قهر کردند وگفتند دیگر به کلاس نمیآیند.
این حرف همیشگی بچه های پیش دبستانی است.
هر وقت که برچسب می گیرند ،کلاس ومربی را دوست دارند.
هر وقت که برچسب نمیگیرند،با من وکلاس قهر میکنند.
عصر به خانه برگشتم وکمی استراحت کردم.
بعد ازآن شام درست کردم.
بعد ازشام ،همسایه بالایی وبچه هایش به خانه ما آمدند.
فرصت زیادی برای تمرین نداشتم وفقط یک صفحه آزاد نویسی انجام دادم.
موضوع زیر را برای تمرین امشب انتخاب کردم وچند سطر نوشتم:👇👇
اعتماد…
اعتماد روزی بهترین دوستم بود ولی حالا دیگر نیست.
قبلن عینکی بود برچشمم، که با آن به همه چیز وهمه کس خوش بین بودم.وهمه را زیبا میدیدم علی رغم زشتیها.
ولی الان دیگر نه آن عینک وجود دارد ونه آن نگاه مثبت.
به خیلی از افراد وخیلی از عنوان ها بدبین شده ام. که همه اش زیر سر اعتماد است .خودش میداند که با من چه کرده است.
دیگر هیچ رفاقتی با او ندارم.او لیاقت دوستی با من را نداشت…
امروز آنقدر حرف در دلم جمع شده که نمیدانم از کدامشان شروع کنم. انگار هر کدام گوشهای از ذهنم نشستهاند و منتظرند نوبتشان برسد. اما من فقط نگاهشان میکنم و چیزی نمیگویم. نه از سر بیحوصلگی، نه از اینکه حرفی برای گفتن ندارم. درست برعکس، آنقدر حرف دارم که میترسم اگر یکیشان را به زبان بیاورم، بقیه هم راه بیفتند و دیگر نتوانم جمعشان کنم.
امروز دلم سکوت میخواهد. از آن سکوتهایی که آدم را از دنیا جدا نمیکند، فقط کمی فرصت میدهد تا صدای درونش را بشنود.
یادم افتاد به آن جملهی دکتر شریعتی که میگوید: «سکوت سرشار از ناگفتههاست.»
فکر میکنم بعضی روزها، سکوت آدم از هزار جمله شلوغتر است. حرفهایی که هنوز شکل نگرفتهاند، دلخوریهایی که نمیشود به زبان آورد، فکرهایی که خود آدم هم هنوز از تهوتویشان سر درنیاورده و حسهایی که فقط میشود با خودت حملشان کنی.
امروز از همان روزهاست. روزی که دلم میخواهد بهجای حرف زدن، کمی ساکت بمانم و بگذارم این همه ناگفته، بیعجله، درونم تهنشین شوند. شاید فردا بعضیهایشان کلمه شوند، شاید هم نه. فعلاً همین سکوت، نزدیکترین چیزی است که میتوانم به حال امروزم بدهم.
گزارش شصت و پنج
سالواژه: تبدیل
صبح میخواستم بروم حمام. قبلش خودم را در آیینه نگاه کردم و گفتم چرا من گریم هالووینی نداشته باشم.
درست است که جَوزدهی اینستاگرام شده بودم اما هالووین را از بچگی دوست داشتم. نمیشود تیم برتون را دوست داشته باشی و هالووین را نه. به نظرم در سرِ تیم برتون همیشه هالووین است.
_خلاصه اسکلتی روی صورتم نقاشی کردم. چندتا عکس که قرار نیست به اشتراک بگذارم گرفتم و تمام.
_برای پیج کاریام کمی تولیدمحتوا کردم.
ظهر بحثی پیش کشیده شد در مورد ارشد خواندن من. پدر این موضوع را به خودم سپرده اما مادر اصرار دارد به خواندن من. کاش خودش ادامه تحصیل بدهد و دست از درس من بکشد. نه که دوست نداشته باشم اما حالا نمیدانم. تصمیمی ندارم و از تراپیست که استاد عزیزم بودند هم کمک گرفتم اما در نهایت ما میمانیم و قوهی تصمیمگیری خودمان. تازه مادر هنوز نمیداند که چگونه ما را از استعدادهای درخشان جا انداختند.
بگذریم. کلافه از این حسها بودم. اگر کاری نمیکردم کل روز را میچپیدم در تخت و غصه میخوردم و کاسهی چه کنمچه کنم را در سرم خُرد میکردم.
_پس گفتم میخواهم کمی رانندگی کنم. تنهایی.
مدتها بود فرصتش پیش نیامده بود. نمیدانستم مقصدم کجاست فقط راه افتادم.
_در آخر هم نزدیک خانه پارک کردم و پیادهروی کوتاهی کردم و برگشتم.
با خودم فکر میکنم اگر بخواهم رفتارم را تحلیل کنم چه میشود؟ مثلا چرا ناگهانی به فکر رانندگی افتادم؟
شاید میخواستم بگویم مادر ببین من یک آدم بزرگم که خودم تصمیم میگیرم و کارهای بزرگانه میکنم.
_کلاس ضبط شدهی خودواژه را گوش دادم. شیرین بود و آموختنی. بعد از آن هم کمی تمرین بعدی را آزماییدم.
_به پیشنهاد پدر پیادهروی دوبارهای رفتیم. این بار طولانیتر و پربارتر و سردتر. در راه به یک مغازهی لوازم تحریری سر زدم. یکی از سرگرمیهای همیشگیام.
_شام هم عدسی گذاشتم. عدسیهایم کمنمک میشوند. ترس از نمک ریختن دارم. فکر کنم باید واژهای برایش برگزینم.
_و بالاخره پس از مدتها پادکست ۵۴۸ را تمامیدم.
بیست و پنج دقیقه نوشتم. از یک پریدریایی که تاجش را گم کرده بود. خودم هم نمیدانستم چطور پیدایش میکند. انگار که من کارگردان فیلمی باشم که تا به حال فیلمنامهاش را نخواندهام.
_شب هم قسمت چهارم کری را دیدم.
تکههای امروز:
خداوندا از اینکه به قدر کافی، به قدر لایق بودنت نتوانستهام شکرگزاری کنم، شرمندهام. اینجا این صفحه و کلمات برای من هستند و میخواهم به لطف تو با زبانِ انگشتهایم از تو تشکر کنم.
ظهر دخترعمهام که انتظارش را نداشتم تماس گرفت و گفت خوابم را دیده. خیر است. انشاالله.
اگر گزارشم را کمی زودتر مینوشتم، امروز پرنیکتر هم میشد.
بهترین قسمت روز، گفتوگو با بهترین دوستم بود. گاهی وقتها باید آن ترازوی کوفتی را بیخیال شد و حرف زد. حتا همین مشکل بزرگ هم از خلا دیالوگ ایجاد شده است. گفتوگو و گفتوگو. گفتوگوی بیشتری باید کرد.
خورشیدکم سلام
حالت چطور است؟ صبحت را چگونه آغازیدی؟ من با نمونهی آزمایش. ترافیک است. بهموقع میرسم. پنج دقیقه به هشت. مدیر نیامده. حوصله ندارم. حوصلهی حرفهای بینتیجه. تمام میشود. بر میگردم خانه.
میروم آرایشگاه. داستانهای غریبی میشنوم. شاید فردا بنویسمشان. نام جدید صاحب آرایشگاه پریناز است. زرییی که پریناز شد. مگر زری چه کم داشت از پریناز. اولش یادم نیامد. بعد یاد پریناز ایزدیار افتادم. کدی بود جهت یادآوری. گفت دیشب در یک مهمانی ۸ ساعت رقصیده. گفت اهل مشروب نیست. حسودیم شد به زری پرینازشدهای که هشت ساعت رقصیده و زری زریمانده که رقصش میلنگد. به خانه برمیگردم.
وسط وبینار استاد میرسم. بعدش وبینار شکیبا جان. شکیبا از شوق و ملال و عشق میگوید. قصه میگوید. دوستداشتنی است. به وبینار خانم سعادت میرسم. موضوعش تابآوری. کلید زندهمانی این روزها. وچه خوب و دلنشین است فهیمه جان.
نوبت دولینگو است. سرگرمی حال خوبکن. روز ششم. گفتگویی دربارهی غذا. کارشناس به سوالاتی در خصوص آشپزی پاسخ میدهد. یک نفر تماس میگیرد و از طعم پیتزایی که آناناس به آن اضافه شده میپرسد. کارشناس میگوید: «غذا ماجراجویی است. امتحانش کن اگر دوست نداشتی ترکیبش را تغییر بده.» پیتزای آناناسی. نمیکشد که.
حالا نوبت سحر است. صحبت از سیندرلا است. از خوشآمدها و نیامدها. علتش. حال یا کودکی. کودکنویی که عمیقن میکاود کودکی و حال را و سحری که مسحورش میشوی.
و زنگ آخر با ندا خطخطی میکنیم. ندا احمدی. چه خوش میگذرد. خطخطی میشود مستکشی. حروف را زندانی میکنم و شعر مینویسم.
ندا میپرسد: «نقاشی چیست؟» مینویسم: «چیزی که نه میشود گفت و نه میشود نوشت.» نقاشی قصهگو است. قصهگوی ناگفتهها، نانوشتهها و ناشنیدهها. قصهگوی نقشها.
امروز کلاس اول رو نرفتم. ارائه داشتم ساعت بعد. استرس نگرفتم. دوباره رفتیم کلاس بعدیو ساعت یک ربع به پنج رفتیم خرید. یک عالمه راه رفتیم و خسته شدیم. خداتومن شد خریدهامون. یک سوال حل کردم.و زود خوابیدم شب.
جواب عجیبی داد اما عجیبتر شاید همان سوالی بود که پرسیدم. کاملن ساده گفت:« شالگردن.» تمام بعدازظهر سعی کردم درک کنم چرا کسی مرا شالگردن نامیده؟ یعنی بود و نبود من به اندازهی بود و نبود شالگردن فرقی نمیکرد؟
هربار که یادم میآمد چقدر با بیخیالی پاسخ داد، دنیا بر سرم آوار میشد.
امروز او منی را که هربار آنجا بودم تا دستهای لرزانش را بگیرم، شالگردن نامید؟
تکه لباسی که حتی اگر فراموش کنی با خودت ببری برای برداشتنش باز نمیگردی؟
من اما با تمامِ به قول او، شالگردن بودنم با هر لباسش رنگ عوض کردم و کنارش ماندم.
روزی گفت:« تو معنای امنیتی.» و امروز من شالگردنی هستم در کشویی از کمدِ لباسهای بیشمارش.
صبر کن. نه. من شالگردنم؟ من؟ شالگردن؟
آره شاید راست گفت و من واقعن شالگردنم. من همانم که نبودش زندگی را متوقف نمیکند، اما این چیزی از گرمایی که میبخشد کم نخاهد کرد. من همانم که در روزهای سرد لرزیدم و پیچوتاب خوردم اما باز دورش پیچیدم تا گرم بماند.
من شاید قطعهی مهمی در کمد لباسهایش نباشم اما مطمئنم نبودم احساس میشود. درسته. من شالگردنم. من همان قطعهی رنگارنگ در زمستان بیرنگ او هستم. شاید خودش نفهمد اما من میدانم.
لیست کارهای شنبه:
آزاد نویسی، پیادهروی، کلمه برداری، مطالعه، ورزش، شرکت در وبینار نویسنده ساز، مطالعه یک بخش از کتاب شخصیت پردازی در ادبیات داستانی، طرح ۵۰ پرسش و نوشتن متن با جوابی که از یک پرسش شنیدم.
سالواژه: پیوستگی 🐜
نهم ابان ۱۴۰۵
در سکوت صبح
دیشب بنا به تعهدی که روز قبل به آقا شاهین و بانو جولیا داده بودم، دفتر صفحات صبحگاهیام را بالای سرم، روی کتابها گذاشتم تا صبح فراموش نکنم.
صبح، بعد از عبادت و هوشیار کامل، نشستم و سه صفحه در دفترم نوشتم. چقدر تجربهٔ متفاوتی بود. تکیه داده به بستر، در سکوت صبح وقتی هنوز هیچکس بیدار نشده است. کیفور شدم.
روزهای قبل، بعد از صبحانه مینوشتم؛ زمانی که بکارت ذهن با مشغلههای روزمره از دست رفته و افکار به پریشانیهای زندگی آغشته شده بود. اما امروز، با گشودن چشمهایم، تکیه دادم و نوشتم. افکارم به پرواز درآمدند و روی صفحهٔ دفتر نشستند. انگار پیش از آنکه هیاهوی روز آغاز شود، ذهنم فرصت پیدا کرده بود آزادانه حرف بزند.
چشمتان روز بد نبیند همین که پا به آشپزخانه گذاشتم، با تپهای از گلکلم، هویج، کرفس، سیر و سبزیجات روبهرو شدم که کف آشپزخانه ریخته بودند و به من لبخند میزدند!
یادم آمد دیروز، موقع ناهار و وقتی میز را نگاه میکردم، به خانواده گفته بودم: ترشی و شوریمان تمام شده و باید فرصتی پیدا کنم تا موادش را بخریم و درست کنم. همسرم هم نان را تا تنور داغ بود، چسبانده بود که مبادا خاطرم مکدر شود
بله، زبان سرخ سر سبز میدهد بر باد.
در فرصتی که منتظر خشک شدن آب سبزیجات بودم و خودم را برای ترشی انداختن آماده میکردم. سراغ دفترم رفتم و خوابنگاری امروزم را روی کاغذ آوردم.
دوستی صمیمی بعد از چندین سال از ارومیه به مشهد آمده بود و قرار شام داشتیم تا یکدیگر را ببینیم. دو سه ساعتی کنار هم نشستیم و خاطرات سالهایی را که با هم بودیم و بچهها هنوز کوچک بودند، کاویدیم و زیر و رو کردیم. دیداری شیرین و پر از یادآوری روزهای دور.
امشب گزارش نیکم را مینویسم و تا خواب به سراغم نیامده، بروم سراغ مطالعهٔ آخر شب؛ کتاب «خواب و رؤیا».
شاید خواندنش کمکی کند تا امشب رؤیاهای زیباتری به سراغم بیایند و بر بالینم بنشینند.
#گزارش_نیک
✍️ زری قوام
سالواژه: ثمربخشی
امروز آنقدر به گوشی نگاه کردمکه چشمهایم گزگز میکند فردا میخاهم مطالعه بدن گوشی را امتحان کنم گوشی در خانه و من در کتابخانه.
یک نشانه روز خوب این است که یک زمانی از روز به یک شکلی یک شعر خوب سر راهت سبز میشود.
پرسش.نامه شخصی خودم را نوشتم و در کانال تلگرامم همرسان کردم. اولین بار است از واژه همرسان استفاده میکنم خوشمان آمد.
چخوف روی میزم با من حرف میزند سهیلا بیا سمت من نزدیکتر شو من از گوشی خیلی بهترم و تصمیم میگیرم آخر شب را با چخوف و داستان کوتاهش بگذرانم.
میدانم که یکی از ضعفهای اساسیم موقع نوشتن قطعات بیشتر این است که انتزاعی میشوند و حتی تشبیهات و استعارههای پشت هم را زیاد بکار میبرم البته گاهی خیلی دوست دارم اینگونه تشبیهات ولی بعد از یک مدت که بسراغشون میرم، میبینم چنگی بدل نمیزنن و دور ریختنی هستن و زحمات چندوقتم دائما به هدر میره
اینکه بتونم گام بزرگی بردارم برای تعادل برقرار کردن عینی و ذهنی در قطعات فکر کنم نقطه اوج جهشم بشه توی این کارم.😊
وقت نمیدونم چقدر زمان میبره و چطور میتونم یه برنامه مدون بریزم که هم به واژهشناسی و واژهیابی درست برسم و هم کتابهای شعر مناسب با سلیقه شعریم بخونم و به سبکهای دیگه نگارشی برسم فعلا که بعد این دوماهه هنوز گام سازندهای برنداشتم😔
نامهات را با علاقه خاندم. خوشحالم که از سالهای نوجوانی به جهان من راه یافتهای و بخشی از آن سالهای دور را در میان صفحات «در جستوجوی زمان ازدسترفته» گذراندهای. چه دلپذیر است تصور آن.
نمیدانم در آن سفر به جهان کتابم، چند بار با طعم مادلن به رویا رفتی یا چند بار میان صفحات کتاب، خاطرهای از زندگی خودت را پیدا کردی. اما گمان میکنم خاندن این کتاب، بیش از آنکه سفری در زندگی من باشد، سفری در زندگی خودت بوده است. مخصوصن که گفتی بعدها نیز در بزرگسالی کتاب را خاندی و نگاهی کاملن متفاوت به آن داشتی.
از دلتنگیات برای روزهای ازدسترفته نوشته بودی. مرا به فکر برد. سمیرا، آیا گذشته واقعن از میان میرود؟
من همیشه اندیشیدهام که «زمان»، بهترین دوست ماست و آنچه را زندگی کردهایم نابود نمیکند و حسابی از آن محافظت میکند. خاطراتِ زندگی را در ژرفای وجودمان پنهان میسازد تا روزی، با یک عطر، یک مزه یا صدایی خاص، تمام آن جهان دوباره در برابرمان جان بگیرد. درست مانند کومبره. جایی که گمان میکردیم پشت سر گذاشتهایم، اما هنوز در گوشهای از وجودمان زندگی میکند. هم در وجود من، هم تو. تو هم کومبرهی خودت را با ویژگیهای خاص خودت داری، مگر نه؟
از پرسشنامهای که در پیوست نامه به آن اشاره کرده بودی نیز خوشحالم. انتخاب پرسشِ درست خیلی مهم است. برایت چند پرسش میفرستم. شاید دوست داشته باشی روزی در خلوتِ خود به آنها پاسخ دهی:
•بزرگترین آرزوی تو چیست؟
•از چه چیزی بیش از همه میترسی؟
•دوست داری چگونه انسانی باشی؟
پاسخهایت را نگه دار، شاید سالها بعد، وقتی دوباره به آنها بازگردی، با انسانی روبهرو شوی که زمانی خودت بودهای. کسی که دیگر نمیتوانی به او بازگردی، اما هنوز میتوانی از خلال کلمات پیدایش کنی. آخر چه کسی میداند؟ شاید تمام معنای جستوجوی زمان همین بود: بازگشتن به خیش، از راه چیزهایی که تصور میکردیم برای همیشه از دست دادهایم.
با عشق، به طرفدار باوفایم سمیرا
«پروستَت»
📎پیوست: راستی سمیرا، سوالهایی که در پرسشنامهی پیوست نامهات پرسیده بودی را پاسخ دادم.
۱. خودت را با چه حسی توصیف میکنی؟ با حسرتِ چیزی که تمام عمر در جستوجویش بودهام.
۲. دوست داری چه چیزی در تو هرگز تغییر نکند؟ توانایی شگفتزدهشدنم در برابر چیزهای کوچک.
۳. تنهایی تو را به خودت نزدیکتر میکند یا دورتر؟ نزدیکتر.
۴. دوست داری کدام خاطره را دوباره زندگی کنی؟ بعدازظهرهای کودکیام در کومبره. روزهایی که هنوز نمیدانستم روزی تمام زندگیام را صرف بازگشتن به آنها خاهم کرد.
۵. دوست داری کدام صدا همیشه در خاطرت بماند؟ صدای مادرم هنگام شب، پیش از آنکه مرا ببوسد و از اتاق بیرون برود.
۶. دوست داشتی در کدام زمان و مکان زندگی کنی؟ در کومبره، در کودکیام. نه برای آنکه چیزی را تغییر دهم، بلکه برای آنکه این بار بدانم چه گنجینهای در اختیار دارم.
۷. چه چیزی در تو هنوز زنده است؟
کودکی که هنوز در انتظار بازگشت مادرش است. کودکی که با گذشت سالها، هرگز بهتمامی بزرگ نشد.
۸. چه چیزی به تو امید میدهد؟ اینکه هیچ تجربهای کاملن از میان نمیرود. شاید در حافظهی آگاه ما نباشد، اما جایی در ژرفای وجودمان به زندگی ادامه میدهد.
۹. دوست داری چه چیزی از تو به یادگار بماند؟ «یک باور». اینکه، زمانِ ازدسترفته را میتوان با نوشتن و هنر و با کمک حافظه دوباره کشف کرد.
احساس عقب افتادن میکنم. از نوشتن. انگار که در جلسه امتحانی هستم که همه دارند تندتند برگههایشان را پر میکنند اما من جواب سوالها را فراموش کردهام. نویسندهساز را دو روز است که نیستم و احساس عقب افتادن میکنم. مشقهای نوشتنم مانده و احساس عقب افتادن میکنم. کارهایم تلنبار شده، علایقم خاک میخورند و احساس عقب افتادن میکنم. نه اینکه بیکار و بیعمل باشم، اما انگار هرچه میدوم، نمیرسم. به چی نمیرسم؟ به احساس رضایت از خودم. من میدوم و احساس رضایت میدود. کارها را تحویل میدهم به بهترین شکل ممکن. بر سر قولهایم با دیگران میمانم. به بهترین شکل ممکن وظیفهام را انجام میدهم اما ته دلم نیست آن احساسی که باید باشد. نوشتن از من دور شده و گزارش نیک تنها نقطه اتصالم است. همهی این اتفاقات در دو روز افتاده اما حس میکنم ماهها عقب افتادهام. به خودم یادآوری میکنم که از همانجایی که رها کردی، ادامه بده. مثل نوشتن گزارش نیک که اگر شب قبل از خواب ننویسم، فردا تبدیل میشود به یک کولهپشتی پر از سنگ روی شانههایم، عقب انداختن کارها هم دارد از پا میاندازدم. اگر کاری را در لحظه و زمان خودش انجام ندهی، برای انجامش در زمان دیگری باید هزینههای بیشتری بدهی. این یکی از قوانین زندگی و خودپندهایم است. با اینحال مجرم قانونشکن کتاب قانون خودم هستم. مرور کنم کارهایی که امروز کردم شاید نوشتنشان باعث شود فاصله من با احساس رضایت اندکی کمتر شود.
صبح زودتر از همیشه بیدار شدم، دو تا از کارهایی که باید انجام میدادم و بخاطر سرماخوردگی عقب افتاده بودند را طراحی و ارسال کردم. پیام استاد راهنمایم را میبینم و بله، اصلاحیه مقالهام آمده و باید انرژی زیادی برای اصلاح بذارم. از اصلاح کردن یک کار متنفرم. تمام ذوق آدم را میبلعد. پاسخ میدهم که چشم با دقت میبینم و اصلاح میکنم.
بعد صبحانه خوردم. لباسهای ورزشیام را پوشیدم و مت را پهن کردم و آماده ورزش شدم. از بکلانژ متنفرم و هیچوقت در هیچ شرایطی نمیتوانم دوستش بدارم. هیپتراست را با کش سنگینترین میزنم و بعد از سه ست بیستایی، جان به جانآفرین تسلیم میکنم. تمام عضلات گلوت و چهارسر ران به رعشه افتاد. خداروشکر بقیه حرکات بالاتنه بود. با موفقیت این جلسه را تمام کردم و مستقیم رفتم برای یک چرت. فایل صوتی وبینار مبینا ملائی را پخش کردم و مبینا لالایی میگفت و من میرفتم به خواب عمیقی که مدتها ازش بیبهره بودم. اگر مجبور نبودم غذا برای شوعر درست کنم، یک راند دیگه هم جایزه میدادم به خودم. سریال drops of God را این روزها میبینیم. دوستش دارم. بهم یادآوری میکند که آگاهانهتر، بو کنم و بچشم. ادامه طراحی کتاب ن را انجام میدهم و از اینکه دارد تمام میشود خوشحالم. با سینشین سر پروژه مشترکمان کار میکنیم و هیجانزدهایم و کمی فقط کمی کمالگرا. من ترمز او را میکشم، او ترمز مرا. دوستیِ تراز.
دو وبینار هم شرکت کردم. وبینار شوق ملالانگیز با شکبیا اسکاف و وبینار خطخطی ندا احمدی. هر دو عالی بودند. این روزها بجای پادکست، صدای همسفرهایم را میشنوم. چه سعادتی. قبل خواب هم چند ورق از کتاب «چرا تا بحال کسی اینها را به من نگفته بود» را خواندم.
سالواژهام: بهخانی.
امروز مسیر بهخانی من، از نوک زدن به کتابها گذشت. وفاداری به کتابی که در دست خاندن داریم، همیشه روا نیست.
آنچه امروز خاندم: بخشی از کتاب «نویسندهی پنج دقیقهای»:
«حقیقت این است که با تمرکز روی هرچیزی، میتوانید درموردش دستبهقلم شوید و چیزی بنویسید. مدعی آن نیستم که این نوشته فوقالعاده خواهد شد، اما همچنان میتواند چیزی را خلق کند که قبلاً وجود نداشته است.»
آنچه امروز نوشتم:
یک نوبت آزادنویسی. در وبینار نویسندهساز کوشیدیم با نوشتن فهرستی از سوال، به پرسشنامهای شخصی برسیم.
نمونهای از پرسشهای من:
اگر برای ساعتی کودک شوی، دوس داری کدام اسباببازیات را با خودت بیاوری؟
وقتی هیجانزده میشوی، واکنشت چه شکلیست؟
اهل فهرستنویسی روزانه هستی؟
دوس داری در کدام فروشگاه ساعتها پرسه بزنی؟
از خوراک خیابانی خوشت میآید؟
لبلسهای گلگلی و شلوغ را میپسندی یا ساده؟
برای خابیدن از چند بالش استفاده میکنی؟
با وجود دردهای جسمانی که امروز مرا سوزاندند تلاش کردم بنویسم بخوانم و همراه باشم با دلی که این چنین تلاش میکند و رها نمیکند تپیدن را.
شاید اگر روزگار دیگری بود، تلاش نمیکردم. همت نمیگماشتم که رها نشود این سلسلهمراتب و پیوستگیها. بالاخره هزار و یک طریق برای انحراف هست و یک راه برای ماندن، که همان نیز بازگردانِ میزان علاقه و تعهد توست.
امروز با اینکه بهنام شنبه بود. اما دلگیری جمعه را بههمراه داشت. دردهای جسمانی فرسایشی شدند و تابِ بیداری را از من گرفتند. تا نیمههای ظهر بیمار و بیجان توانِ ایستادن نیز نداشتم. بعد از آن کمی غذا و مسکن و باز استراحت تا وبینار. البته وبیکار الهه جان.
بهجای گردش در فضای مجازی، رفتم در وبیکار الهه. همیشه این زمان مشغول کار دیگری هستم و زمان اجازه نمیدهد. اما امروز لذت بردم از بودن در وبیکار از مطرح شدن مسئله مهمی بهنام « ارتباط.» و اینکه ما بسیاری از مواقع عاجزیم از اتصال برخی چیزها و هیچ ارتباطی میانشان پیدا نمیکنیم. الهه میگفت داستان یعنی ارتباط تصاویر. تصاویری که ایده هستند. در جلسه بعدی بیشتر با مفهوم ارتباط آشنا میشویم و این علل بر ما آشکار میشود.
بعد هم وبینار استاد را میروم. انرژی استاد، انرژی تحلیل رفتهام را جبران میکند. از محمود کیانوش شعر میخواند. هنوز آثار این نویسنده را نخواندهام. بزودی به سراغشان میروم. آزادنویسی کردیم با خیزش انبوهی از سوالات که قرار است ارسال شود اما نیازمند مختصر پاسخیست نه تفکر و پاسخ طولانی.
متنی در کانالم از فیلم رستگاری در شاوشنگ میگذارم. معمولا بعد از تماشا، از فیلم نمینویسم. یک هفته ده روز بعد مینویسم که ببینم چه به یادم مانده از فیلمها و داستانشان.
رمان« مادران دختران» امیر شاهی را طبق برنامهٔ دوستان در چالش کتابخوانی پیش میبریم و در فصلهای پایانی جلد اول مشرف میشویم به عروسی دو جوان محسن خان؛ عباس خان و شمس السطلنه. بهترین کار این ماه شرکت در همین چالش دسته جمعی خواندن این رمان بود. هدفم خواندش در زمستان بود. اما حالا در این جمع و با صوت خانم امیرشاهی بیشتر خوش میگذرد.
چند یادداشت از « من با شما نبودم» فرسی میخوانم و دیگر میخوابم که فردا باید صبح برخیزم.
گزارش نیک ۸
۹ آبان ۱۴۵
مهدیه جان سلام
خوابهایم سرشار از وان پیس و فارماکولوژی است و بیداری ام غوطه ور آزمایش.
بافت غذا همیشه مسئله من بود ، چون بهینه سازی دستگاه ها و فرایند ها به نتایج خوبی میرسد .
روزی که گذشت عرصه آزمایش همآهنگی اندازه مواد در سالاد ماکارونی کردم.
گروه های مختلفی تهیه شد .در سه اندازه متفاوت مواد نسبت به مدل و پخت پاستا یکسان . اندازه برخی مواد نیز در هر سه آزمایش یکسان و متغیر ثابت بود که شامل اندازه نخود فرنگی و ذرت می باشد .
نتایج و تفسیر
بخشی که انتخاب روش بررسی و آزمون دردسر آن است . خب آنچه من می پسندم سایز خیلی ریز بود ولی باید دانست که تنها چیز ریزی که مجوز مادر را برای ارائه سرسفره مهمان دارد سالاد شیرازی به دقت ریز نگینی شده است .
کارهای نیکم در شنبه
۱. مرور فارماکوژی بنزودیازپین ها
۲. تکمیل نیمی از پروپوزال کمیته
۳. سالم غذا خوردن ( صبحانه ، پروتئین)
۴. دارودرمانی پسوریازیس
۵. سه تا هفت دقیقه نوشتن
من مینویسم پس هستم
اذان صبح در حال نواختنه که معناش اینه آخرین فرصت برای نگهداشتن و مراقبت از دیروز داره از دست میره و اگه حالا با کلمات به بند نکشمش مثل پریروز برای همیشه از دست میره.
با توسل به دست نویسندهساز، فهرستی مینویسم از کارهایی که کردم در روز شنبه:
+روزنویسی سرکلاس به جای زلزدن تو صورت استاد( درس رو حالیم نمیشد)
+پیاده آمدن مسیر بازگشت دانشگاه به خانه(حدود چهل دقیقه؟)
+تماشای اپیسودی از فریندز
+تلاش برای حرف زدن بداهه انگلیسی حین راه رفتن
باقی بقایت
نهمین روز از آبان ۱۴۰۵
شنبه روزی که گذشت
/بازگشت/
_______________
بلاخره بعد از چند روز در پادگان ماندن بازهم بازگشتم به گروه دوست داشتنی نویسندهساز. دیروز هم (شنبه) خورتین های مختلفی انجام دادم (طبق قراردادم در یکی از گزارش های نیک خورتین همان ترحمالی های روتین است) و با جنگ و دعوایی که همیشه با همخدمتیم انجام میدهم روز را به پایان رساندم. آمدم خانه و خسته بودم، کمی روزهایم را نوشتم. در پادگان کتاب رابرت گرین در مورد طبیعت انسان را پیش بردم و نکات آن را در فایل نکاتم ذخیره کردم، در لابهلای کتاب خواندن هایم، لغات تازه را دوباره در دفترچه کوچک فيزيکي ام هم وارد کردم هنوز فایلی دیجیتال برایش آماده ندارم. آماده وبینار شدم و تمرین جالب پروستی خود را نوشتم و چه سوالهای جذابی که از سیل عظیم خلاقانه دوستان را یادداشت برداری نکردم! سوالهایی که شاید واقعا اگر ده بار دیگر لیستم را در تنهایی مینوشتم نمیتوانستم نظیرش را ایحاد کنم.
چند سوالی را دوست داشتم:
۱. بهترین کادویی که دادی چه بوده؟
جوابی جز چند تولد قدیمی نداشتم و تصمیم بر این شد اقدام تازهای انجام بدم.
۲. چه ویژگی در خودت را دوست نداری؟
واضح بود و نوشتم.
۳. چرا میدانی باید کاری را صورت دهی ولی اقدامی نمیکنی در قبالش؟
باز منو گیر انداختن این سوال های کوچکریزخفتکننده!
______________________
بعد به تماشای سریال میراث نشستم و بعدش برایم سوال بود واقعا که این فیلمی که دیروز شاهین خان معرفی کرد چه بود و رفتم فایل صوتی جلسه پنجشنبه و جمعه را باهم گوش دادم و بله.
به یاد کلاس زبان و آت تلفظ نوک زبانی (ث،س،ص،ث) افتادم و کمی هم دعا به جان خندانندهاش کردم.
بعد از آن هنوز هم اهمال کاری میکنم پروژه پوستر کوفتی را. نمیدانم چرا همیشه اینطوری میشود. دوست دارم لپ تاپم را خورد و خاکشیر کنم وقتی به این نقطه میرسم.
دیگه رسما خودم و کارفرما رو گیر آوردم!
امیدوارم در گزارش نیک فردا این کار را به سرانجامی رسانده باشم.
جمله قصار امروز:
به راستی خانه کجاست؟ آیا خاک همان خانه توست؟ آیا صداهای در کودکی تمثیل آن است یا واقعا خود آن است؟ نمیدانم و شاید تمام اینها باشند.
-ناشناس
سختکاری
چه روز پر تنشی بود.
ریشهی دندانی که سالها در سکوت بود و امروز
قرارم را گرفت.
خانهای که ۱۰ سال مأمن و پناه دلخستیگیم بود، امروز خالی شد تا به دیگری واگذار شود.
همین دو مورد تمام روزم را از دستم قاپید و با درد به پاهایم برگرداند. حالا همین چند خط نه برای توجیه کمکاریِ، که برای گزارشی از یک روز طولانی و پراسترس است.
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on مقام شامخ نیمفاصله
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on نحوهی نحوآموزی
From زری عارضی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on نویسندهی هزاردل
From پرستو یاوری on از دل کندن
From پرستو یاوری on در واژه میفرساییم
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حلما واعظی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on کلید رؤیا را در قفل آرزو بگردان
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سرو (مهدیه )شیوایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم گل مکانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟