خسته نیستم. قدر دیشب. قدر امروز خستم. روز خوبی بود. نسبتا. فکرام خوب نیست! هیچوقت نبوده. زیر بار این افکار دارم له میشم که تو یه غریبهای و من به تازگی یاد گرفتم غریبهپرست نباشم و قریبهپرست هم نباشم.
نیاز دارم خودپرست باشم. ولی دنیا جنگله. بین کلی افتابپرست رنگ عوض میکنم. رنگ پرای کلاغ شدم. سیاه. مثل گذشتت. مثل خودم وقتی یاد کارات میوفتم.رو سیاهم، سیاهِ سیاه.
پرده را کنار میزنم. به گورستان روبهرو چشم میدوزم. قلبم آکنده میشود از اندوه. هنوز بعضیهاشان جان دارند و نفسهای آخر را میکشند. باران دیشب هم در آن حدی نبود که نجاتشان بدهد. جان کندنشان را طولانیتر میکند. پرده را میاندازم.
قبلن پرده را که کنار میزدم، سبزی و طراوتشان جانم را تازه میکرد. اما حالا اصلن دوست ندارم از پنجره بیرون را نگاه کنم. این کاجستان روح خانهام بود. بیروحش کردند.
حالا این تکه خاک زخمی که مرگ عزیزانش را ذرهذره به چشم دیده چه سرنوشتی در انتظارش هست نمیدانم. حتمن چندی بعد با لودر به جانش خواهند افتاد و بر گُردهاش بار بُرجی را خواهند گذاشت. برجهایی که آسمان را هم از من خواهند گرفت. و باز این خاک تسخیر شده ظلم را تحمل خواهد کرد. و باز تا مدتها من و این تکه خاک باید صدای گوشخراش لودر و اره و فرز را تحمل کنیم.
به کابوس میماند. چه صبور است این خاک عزیز.
حالا او هم مثل من دلش تنگ میشود برای شنیدن آواز پرندهها هر صبح. که از یک سال قبل به اینطرف، که شهرداری دیگر درختها را آب نداد، هر روز صدایشان کمرنگتر شده. چه غوغایی بود از صدای گنجشکها اینجا. به نوبت یکی بعد از دیگری بیدار میشدند. کلاغ و بلبل و گنجشک و بعد کبوتر.
صبحانهام را میبرم روی بالکن تا اندوهم را قسمت کنم باسبزی گلدانهایم. میآیم تا سبز ماندن را یادآوریشان کنم.
چطور میشود بی سبزیِ گیاهان تاب آورد. بی صدای پرنده چهقدر زندگی خالیست.
امروز مثل خیلی از روزهای اخیر، پرنده شدم. نه از آن پرندههای خوشخوان. ذهنم پرنده شده. بیقرارِ بیقرارم. در هیچکار نمیتوانم متمرکز باشم.
از کتابی به کتاب دیگر میپرم. معنی جملات را نمیفهمم. اصلن توی کتاب نیستم.
به اداره برق زنگ میزنم. نه یکبار، شاید صدبار. نه یک شماره، شاید به ده شماره. پاسخم را رباط میدهد. تلفن گویا و شمارهها و مواردی که ربطی به پرسش من ندارد. صدای آدم نمیشنوم. نمیدانم در این موارد مردم مشکلشان را چهطور و کجا حل میکنند.
وقتی یکماه قبض برق بی هیچ دلیل و هیچ مصرف اضافی چند برابرماههای دیگر میشود، مبلغ قبض را پرداخت میکنی، خودت را قانع کردهای که چون همهچیز لحظهای گران میشود، حتمن برق هم تابع این قاعده است. و ماه بعد میبینی مبلغ قبض مثل ماههای گذشته و طبق روال قبل آمده است. یعنی ماه قبل بهطور غیر معمول پنج برابر بوده، و تو علتش را نمیدانی و میخواهی بدانی. اما هیچکس جوابت را نمیدهد. و این یکی از هزار پرسش بیجواب است که از صبح که بیدار میشوی با آن درگیری. خب مغزت پرنده میشود و بیقرار میشوی و سردرد میگیری.
منتظر بستهای از دیجیکالا هستم. یک کتابیار. یعنی کتابنگهدار. و این انتظار بلاتکلیفم میکند. دوست داشتم بروم پیاده روی یا بخوابم.
کتابی دستم میگیرم. دو سه سطر می خوانم. هیچ نمیفهمم.
دوباره به اداره ی برق زنگ میزنم. کسی جواب نمیدهد. چندبار است شماره داخلی ۱۶۵ را گرفتهام. جواب نمیدهد. خانمی در دبیرخانه، که این شماره را به من داد گفت:« اگر پشت میزش باشد جواب میدهد». پشت میزش نیست. یعنی از صبح تا حالا پشت میزش نیست؟ کارمند اداره برق پشت میزش نیست. کی پشت میزش است؟ آنقدر زنگ میزنم که بیاید پشت میزش. امروز، فردا، پسفردا…… بالاخره که یک روز میآید. باید بیاید. همان روز مچش را میگیرم.
چند سطر مینویسم.
گزارش نیک دوسهتا از بچهها را میخوانم.
به دخترم زنگ میزنم. خواهرم زنگ میزند.
سرم درد میکند. چند دقیقه دراز میکشم. خوابم نمیبرد. چند نفس عمیق میکشم. کمی آرام میگیرم. گرسنهام. غذا میخورم. دوباره شماری ادارهی برق را میگیرم. ساعت یکوربع بعد از ظهر است. هنوز پشت میزش برنگشته.
تلویزیون را روشن میکنم و گشتی توی کانالها میدهم ببینم کار جنگ و انتخابات آمریکا و اسراییل به کجا کشیده. خبرها و تفسیرها و حرفهای تکراری و صدای ارهوار و جاروبرقیگونهشان خارج از تحملم است. خاموش میکنم و آرام مینشینم و فکر می کنم. فکر میکنم که چه باید کرد.
فهرست مینویسم. فهرست کارهای امروزم. بقیه روزم.
کتاب خانم دَلُوِی از ویریجینیا وولف را دست میگیرم. هنوز خط داستان دستم نیامده. چند صفحه بیشتر از این کتاب را نخواندهام.
من که خواندن آنهمه کتابهای سختخوان برایم آسان و لذتبخش بود، امروز معنی کلمات را نمیفهمم.
بستهام میرسد. کتابیار ارسالی از دیجیکالا. چهقدر سخت باز شد. ده لایه سلفون دورش پیچیده بود. و بالاخره کتابیار گرانقیمت خودش را آفتابی میکند. خیلی پیزوری است. اما اگر زود نشکند و خراب نشود کاربردش خوب است. کارم را آسانتر میکند.
چندی پیش برای آیپدم کیبورد گرفتم که راحتتر و سریعتر نوشتههایم را تایپ کنم. وچهقدر ذوق کردم. بماند که یاد گرفتن دکمههایش روز اول اعصاب خرد کن بود و داستان مفصلی دارد. اما حالا تایپ کردن برایم راحتتر شده.. هنوز سرعتم کم است. بهتر میشود. همین موضوع نیازم را به کتابیار باعث شد. حالا عیشم کوک کوک است.
در وبینار نویسندهساز کتاب دوستی از محمود کیانوش معرفی شد. کتاب فلسفه پیاده روی نشر ماهی و کتاب کار روشنفکری بابک احمدی هم معرفی شد. و از چند کتاب مهم دیگر نیز نام برده شد.
راجع به پرسشنامهی پروست صحبت شد و لزوم داشتن پرسشنامهی روزنگاری که با توجه به دغدغهها و علائق خودمان طرح کنیم.
در وقت آزادنویسی پرسشهای زیادی طرح کردیم که قرار بود در گزارش نیک امشب منتشر کنیم. ولی چون نوشتهام خیلی طولانی شده از آن صرفنظر میکنم.
پنجشنبه ۷ آبان
در آسمان تور سفید بزرگی پهن کردهاند که نور صید کنند. خورشید در تور افتاده و دستوپا میزند. میرویم سر لوکیشن فیلمبرداری میکرودراما.
جمعه ۸ آبان
دیروز دیگر مجالی برای نوشتنم نماند. گوشی را بوسیدم و گذاشتم کنار. تا شب درگیر ضبط بودیم. امروز اما من در تمام سکانسها حضور ندارم و شاید بتوانم کمی بنویسم. خارج از شهریم. دیشب تا زمانی که خابیدیم صدای سگ میآمد و امروز صدای الاغ. البته که نمیتوان اسمش را خاب گذاشت. از سرما تمام شب تکتک اعضای بدنم را حس میکردم. یک موش کوچک هم در ساختمان باغ هست. مینشیند جلوی من و خردههای نان را از زمین جمع میکند. دلم نمیخاهد گیر بیفتد. باغ پر است از درختهای بِه پربار و دو انار که بدجور دلبری میکنند. زیر سایهی یکی از درختها نشستهام و به سکوت بین کلمات «ضبطه، حرکت، کات» گوش میدهم. شعرکی هم مینویسم.
هر روز که در تنهایی مینوشتم چندان متوجه این نبودم که «نوشتن ذهن را به درون میچرخاند… به تخیل و در کل زندگی درونی پروبال میبخشد؛ و با این کار منشأ شکلگیری خود در معنای مدرن آن میشود.» اینجا در میان این جمع شلوغ و این بلبشو، یک دنیای درونی میسازم و به آن میپناهم. میان این دو دنیا در رفتوآمدم. تیم برای گرفتن سکانسی در بیابان از باغ دور میشود. بقیه تلویزیون روشن میکنند. زیر گوش من. دلم میخواهد بروم همان زیر درختان به اما اینجا پایم را روی کاناپه دراز کردهام و راحتترم.
نمیدانم به چه فکر میکنم. چیزی بدجور ذهنم را مشغول کرده است. به بازی کردن؟ به در نقش فرو رفتن؟ من ترسیدهام. بچههایم کجایند؟ دلم درد میکند. داروها هم چندان موثر نبودهاند.
همه برای کشتن موش بیچاره بسیج شدهاند. از من هم میخاهند که چون نمیترسم کمک کنم. اما من میگویم که فقط برای بیرون کردنش همکاری میکنم. در را باز میگذاریم و زیر در اتاقها و زیر مبلها را پتوپیچ میکنیم تا تنها راه دررواش رو به باغ باشد. شروع میکنند به برداشتن میز و صندلیها و وسایل گوشهی اتاق. موش بیچاره اشتباه میکند و صاف میرود سمت شکارچی. او هم نامردی نمیکند و یک ضربهی پشهکش مثل پتک بر سرش میکوبد. طفلک گیج شده. نگاهم را برمیگیرم و میگویم: «نزنش گناه داره.» صدای چند ضربهی متوالی دیگر انگار برسر من فرود آمده باشد. نگاه میکنم، سرش را بین یکی از پتوها فروبرده و بقیهی هیکلش بیرون است. از دم میگیرند و پرتابش میکنند به خارج از باغ. آفتاب را جهتیابی میکنم. حتمن در سایه است. اینجوری لااقل شاید کمی بعد از گیجی درآید و راهش را بکشد و برود. در آفتاب باشد زجرکش میشود.
تازه میفهمم چرا بازیگری دومین شغل سخت دنیاست. آفتابسوخته شدهام و تمام عضلاتم تیر میکشد.
شنبه ۹ آبان
تا ۳ صبح مشغول بودیم، حدود ۴۵ ساعت. به خانه که رسیدم بدون دوش گرفتن صاف رفتم توی تخت. برای اولین بار تا ظهر خابیدم. امروز صبح را مرخصی میگیرم. عصر اما شیفت هستم.
دوباره برمیگردم به روال عادی زندگی که چندان بد نیست. البته به جز مقالهنویسی. به دیروز فکر میکنم. به تست صدایی که استاد آواز گرفت و من را تشویق کرد به پیگیری استعدادم. به اینکه در یک سال گذشته درهای جدیدی به دنیای هنر گشودهام. به اینکه چقدر جسارت تغییر دارم؟
– از صبح خاله جان را بردم بیرون تا برایش گوشی جدیدی بگیریم. گوشی خیلی خوبی دارد که نمیتواند با آن کار کند. حتی نمیتواند به تلفن پاسخ دهد چه رسد به اینکه خودش به کسی زنگ بزند یا از باقی امکاناتش استفاده کند. گوشیاش به درد نوجوانی پیگیر و شرور میخورد که دست زنی سالخورده و خمیده افتاده است. مثل یک ازدواج بهشدت ناموفق که هم گوشی ناراحت است و هم صاحب گوشی. خلاصه که رفتیم بیرون و یک گوشی تاشوی مدل قدیمی برای خاله گرفتیم به این امید که دستکم بتواند به ما زنگ بزند یا تلفن را پاسخ بدهد.
– شما هم دوستی دارید که وقتی با هم بیرون میروید ساعتی یک بار دلش بخواهد چیزی بخورد یا هوس چیزی برای خوردن کند؟ خواستم بگویم اگر دارید و دلتان خواست او را بکشید (که البته کاملن هم حق دارید) من جای خوبی برای خلاص شدن از شر جسد سیریناپذیرش سراغ دارم.
– پیادهروی جانانهای کردم و حالا دیگر رمق رفتن از این اتاق به آن اتاق را هم ندارم.
– در این وقت عزیز واقعن دلم قهوه میخواهد.
– سیب هست و زندگی لبخند میزند.
– پروردگارا، در میان راههای بیشماری که انسان میتواند خودش را به فلاکت بیندازد سریعترین راه رهاکردن دست شماست.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه
3. مهمانداری کردن که کار سختی بود.
4. خرید یک لامپ خورشیدی و حذف لامپ مهتابی برای افزایش کیفیت خاب.
همهاش به خودم میگویم بنویس گزارش نیک تو،
از صبح بنویس،از صبح تا شب در چند نوبت بنویس، هرکاری که کردی بعدش بیا بنویس، و نگذار برای آخرشب که به چنین سرنوشتی دچار شوی.
مهمانی آخرشب دریک جای دنج اما بی آنتن، فقط چند دقیقه وقت خواستم که حداقل سهمی در گزارش نیک امشب داشته باشم.
جای همهی دوستان نیک من خالی.
پیادهروی
نویسندهساز
امروز زبان داشتم. صدای جیغ و دعوای سامی و آراد چنان زیاد بود که چیزی از کلاس کوفتی نفهمیدم. از اول تا آخر کلاس صدام بسته بود. دقیقن وقتایی که باید تمرکز داشته باشم، این دو تا از همه روزهای دیگر البته زبان نافهمتر میشوند.
فیلم بامبولک رو برای ششصدمین بار با سامی دیدم. یه فیلم موزیکال کودکانه که بیشترین هدفش ترغیب مامان و باباها به فرزنداوریه.
کتاب با شما نبودم.
آزادنویسی.
اول هفته صفحات صبحگاهی به آزادنویسی گره زدم. همچنین موفق به آزادنویسی پایی که پیادهروی باشد، شدم. باوری از ما میگوید شنبه بازگشت دارد. یعنی هر کاری شنبه کردی، باز تکرار میکنی. به همین خاطر بعضی کارها روز شنبه انجام نمیشود. مثلا مراسم ختم. البته عروسی هم نمیگیرند، خدایی نکرده منجر به تجربه ناموفقی میشود که مجدد تکرار میشود. خودم شماره دکتر اضطراری نباشد، روز شنبه نمیگیرم.
حالا امیدوارم شنبهی نوشتنی دست و پاییام تکرار شود.
این روزها مشغول خواندن «مادران و دختران» هستم. همراه با چالشیان همخوان. امروز هم چند صفحه خواندم. چندبار قصد خواندنش کرده بودم ولی همان دو سه صفحه اول از دستانداز اسامی الدوله و سلطنه رد نمیشدم. تو ذوقم میزد و پا پس میکشیدم، ولی حالا به مدد با همخوانی از گروه جلو افتادم. البته باز هم وقتی خواستم بخوانم با مانع قبلی مواجه شدم ولی فایل صوتی کتاب با صدای خود نویسنده راه را برایم باز کرد. یک قسمت که گوش کردم مشتاق شدم خودم بخوانم.
بعد از ظهرم خرج یخزدایی از یخچال پر برفک پارس کردم. بیست وپنج سال از عمرش میگذرد. هربار قصد عوض کردنش کردم چالهای خودنمایی کرد با اولویت پر کردن بیشتر. تا رسید به پرواز تورم فعلی.
سر شب بخشی از دفتر شعر «کلید آذرخش» نوری علا خواندم و کلمه و عبارتهایی از آن برداشتم. آخر وقت هم پای نوشتن همین گزارش نیک نشستم. البته آخر وقت خودم که ده و نیم است.
نمیدونم از امروز چی باید بنویسم.
خیلی اونجور که باب دلم باشه نگذشت. اتفاقهای خوبی افتادن، نه اینکه معنایی نداشته باشن که بخوام بهشون بپردازم؛ نه. حوصلهش رو ندارم. همین.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل. (چه طولانی شد.)
نمره روز: ۷.۵
۱. بخشی از کتاب مائدههای زمینی و مائدههای تازه رو خوندم.
۳. جدیدا موهام رو شبیه جودی میبافم.
۴. یکم مکالمه انگلیسی کار کردم.
۵. به بطالت گذروندم.
۶. وبینار شرکت کردم و بچهها سوالای جالبی طرح کردن منم یکی از سوالام این بود:
تا حالا شده به این فکر کنین که:
واو من چه حرفای قشنگی میزنم! نکنه شبیهشون نباشم؟
البته این سوال رو قبلا توی کانالم مطرح کرده بودم.
۷. به یک شعر زیبا به زبان اردو برخوردم:
پتا پتا بوٹا بوٹا حال ہمارا جانے ہے
جانے نہ جانے گل ہی نہ جانے باغ تو سارا جانے ہے
از میر تقی میر هستش
و معنیش میشه:
برگبرگ و شاخهشاخه، همه از حال من باخبرند؛
همه میدانند چه بر من میگذرد، جز آن گل که باید بداند و نمیداند؛ درحالیکه تمام باغ از حال من آگاه است.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
سلام حلزون. چرا اونجور شدی؟
☆ مشق دوم «خودواژه» رو اوکی کردم.
☆چندتا شعر به تمرینام اضافه کردم، ولی هنوز چنگی به دل نمیزنند؛ البته به جز یکیش. باید روی بقیهشون همچنان کار کنم.
☆ «شازده احتجاب» رو تموم کردم. رگههایی از «دخمهای برای سمور آبی»، «بوف کور» و «عکسی برای قاب عکس خالی من» توی این کار هست. این داستان خیلی چندلایه و تو در تو بود و خوندنش اصلن سرراست نیست. حتا شکل داستان خیلی غریب و نو هست. اتفاقات، زمان و راوی مدام عوض میشن، جوری که باید شیش دنگ حواست به متن باشه تا سر در بیاری. من که کامل قصه را نگرفتم. باید بعد از یه فاصله دوباره کتاب رو مرور کنم.
☆ این چند روزه خیلی درگیری دارم. دیروقت خونه میرسم. خدا رو شکر که کتاب و قلمدفتر هست. نوشتن و خوندن تنها راه رستگاری برای این روزاست انگار. سپاسگزار بودنم.
مدرسه پر از صدا بود. پر از کار. پر از برگه. پوشه. بچه. صدا صدا صدا.
رفتیم اداره. بعد از مدرسه. سوال پرسیدم و کارم انجام شد.
آمدم خانه. سیبزمینی، پیاز و پرتقال به دست.
ناهار خوردم. کمی ظرف و جابهجایی وسیلهها.
هزار و سیصد کلمه نوشتم تقریبا. از همهچیز. در و دیوار.
بوف کور خواندم. خیلی کم. حوصلهی کتاب نداشتم.
دراز کشیدم روی مبل. بالش زیر سر. پتو روی تن. وریتی را دیدم. شاهین کلانتری معرفی کرده بود. محض سرگرمی. خوشم آمد. قشنگ بود. با دو بازیگر زن مورد علاقهام. اسمشان را نمیدانم. به چهره میشناسم. وریتی که تمام شد آشپزی شروع شد.
کتلت پختم. چقدر طول کشید. دستم زرد شد. سیبزمینیاش زیاد. خوشمزه شد ولی.
شام خوردیم و یک قسمت مظنون. ظرف شستم. اینستا بودم با سهیل و خندیدیم.
چه زود تمام شد امروز. فیلم میخواهم. باز هم. زیادِ زیادِ زیاد.
✓🟥بایگانی رویاها |
گزارش نیک | امتحان در سرزمین زیردریاییها
خوابم در جهانی فانتزی و خیالانگیز جریان داشت. دنیایی با حالوهوای کارتونها، انگار همهچیز از جنس رنگ و حرکت و تخیل ساخته شده بود. فضا حالتی غیرواقعی داشت، مثل وقتی که در کودکی به تماشای یک انیمیشن طولانی مینشستیم و برای مدتی فراموش میکردیم بیرون از قاب تلویزیون چه خبر است.
گویی در محیطی شبیه مدرسه حضور داشتیم. درس میخواندیم و خودمان را برای امتحانهایی آماده میکردیم. نوعی جنبوجوش در فضای خواب جریان داشت. انگار زمان امتحان نزدیک بود و ذهن همه درگیر آمادگی برای آن بود. با این حال، خاطره روشنی از درسها، کتابها یا پرسشهای امتحانی در ذهنم باقی نمانده است. فقط حس حضور در آن فضای آموزشی و همراهی با دیگران را به یاد دارم.
در پایان خواب، تصویر متفاوتی جای همه آن صحنهها را گرفت. چند نفر از دوستانم به سمت یک زیردریایی رفتند و وارد آن شدند. تصویر زیردریایی در میان آن فضای کارتونی، حالتی شگفتانگیز داشت. انگار قرار بود دوستانم از سطح آشنای جهان فاصله بگیرند و به قلمرویی پنهان و ناشناخته سفر کنند.
خواب با همین تصویر به پایان رسید: دوستانی که درون زیردریایی ناپدید میشوند و جهانی خیالی که هنوز هزاران گوشه کشفنشده در خود دارد.
از این رؤیا، داستانی کامل به یادم نمانده است. تنها چند قاب رنگی از آن باقی ماندهاند، مثل تکههایی از یک انیمیشن که پس از خاموش شدن صفحه، هنوز در گوشه ذهن روشن ماندهاند.
تلاش برای برقراری ارتباط
وقتی دوستانم وارد زیردریایی شدند، من بیرون ماندم. با این حال، دلم میخواست با یکی از آنها تماس بگیرم و از وضعیتشان باخبر شوم. به فکر افتادم تلفنم را بردارم و به او زنگ بزنم، اما ناگهان به یاد آوردم که زیردریایی در اعماق آب قرار میگیرد و آنجا آنتن تلفن همراه وجود ندارد. همین فکر باعث شد متوجه شوم که حتی اگر بخواهم با آنها ارتباط برقرار کنم، فاصله و محیط زیر آب اجازه چنین ارتباطی را نمیدهد.
✓ 🟥گزارش نیک | بعدازظهری در جستوجوی دانایی
امروز بعدازظهر، در ساعتی که روز آرامآرام از تبوتاب ظهر فاصله میگرفت، راهی شرکت داروپخش شدم. قرار بود با آقای عبدالهی دیدار کنم و در خلال یک جلسه آموزشی، شیوه کار با سامانه تیکو را بیاموزم.
ورود به فضای شرکت، برایم حالوهوای خاصی داشت. محیطی که در آن هر حرکت، هر پرونده و هر ثبت اطلاعاتی بخشی از نظمی بزرگتر بود. آقای عبدالهی مرا با سازوکار سامانه آشنا کرد و در امتداد توضیحاتش، پنجرهها و بخشهای مختلف تیکو یکی پس از دیگری پیش چشمم گشوده شدند. من نیز با کنجکاوی، مراحل را دنبال میکردم و میکوشیدم آنچه را میبینم به دانشی ماندگار در ذهنم تبدیل کنم.
در آن لحظه به این فکر میکردم که گاهی ورود به یک حرفه، بسیار دیرتر از آغاز به کار کردن در آن اتفاق میافتد. شاید آدم پیش از آنکه ابزارهای کارش را بشناسد، صرفاً در مجاورت یک حرفه قرار داشته باشد. اما درست از لحظهای که منطق پنهان ابزارها را درمییابد، احساس تعلق عمیقتری به جهان کاری خود پیدا میکند.
امروز سامانه تیکو را آموختم و از این بابت احساس رضایت داشتم. با این حال، آنچه برایم ارزشمندتر بود، تجربه حضور در کنار همکاری بود که دانستههایش را با من تقسیم کرد.
در راه بازگشت، به مسیر پیش رو فکر میکردم. به مهارتهایی که هنوز باید بیاموزم، به تجربههایی که در انتظارم هستند و به تصویری از خودم که دوست دارم در آینده ببینم.
شاید حرفهای شدن، چیزی جز جمع شدن همین لحظههای کوچک نباشد. لحظههایی که در ابتدا معمولی به نظر میرسند، اما بعدها وقتی به یادشان میآوریم، درمییابیم که بخشی از سرگذشت ما را ساختهاند.
امروز یکی از همان لحظهها بود.
✓🟥گزارش نیک | مناعت طبع
امشب، در میان گفتوگویی، جایی شنیدم که برای توصیف من از واژهای استفاده شد که آهنگ غریبی در گوشم داشت: «مناعت طبع». واژهای که گویی پیش از آنکه معنایش را بدانم، چیزی از جنس خودم را در آن احساس کرده بودم.
کنجکاوی مرا به سوی لغتنامه کشاند. معنای کلمه را جستوجو کردم و با مفاهیمی چون عزت نفس، بلندهمتی، بزرگواری و حفظ کرامت انسانی روبهرو شدم. اما آنچه بیش از همه در ذهنم نشست، این بود که مناعت طبع شاید هنر دشوار حفظ خویشتن باشد. اینکه انسان در گذر از نیازها و محرومیتها، چنان مراقب شأن درونی خود بماند که برای به دست آوردن چیزی، ناگزیر از کوچک کردن خویش نشود.
با خودم فکر کردم چه فاصله ظریفی میان غرور و مناعت طبع وجود دارد. غرور گاهی آدمی را بر فراز دیگران مینشاند، اما مناعت طبع او را در کنار دیگران، استوار و بینیاز از اثبات برتریاش نگه میدارد.
شاید مناعت طبع به معنای نخواستن نباشد، به معنای نپذیرفتن محبت هم نباشد. شاید فقط نوعی آگاهی آرام از ارزش خویشتن باشد، آگاهیای که اجازه نمیدهد انسان در ازدحام خواستههایش، خودش را از یاد ببرد.
امشب این واژه را به دفتر ذهنم سپردم. گاهی یک کلمه، همچون بوی آشنایی که از پنجرهای دوردست به اتاق کودکی بازمیگردد، ناگهان دریچهای به سوی شناخت خویشتن میگشاید.
و من با خود اندیشیدم که شاید یکی از دشوارترین هنرهای زندگی، همین باشد: دوست داشتن دیگران، نیاز داشتن به آنان و در عین حال، پاس داشتن حرمت خویش.
شنیدهای میگویند آدمیزاد موجود عجیبی است. برای فردایش برنامه میچیند، غافل از اینکه فردا ممکن است برنامههای دیگری برای او داشته باشد؟ گاهی زندگی درست همانجایی که خیال میکنی همهچیز تحت کنترل توست، یک اتفاق کوچک از جیبش درمیآورد و تمام نقشههایت را به هم میریزد. انگار برنامهریزی میکنیم که زندگی فرصت کافی برای غافلگیر کردنمان داشته باشد.
امروز من هم با برنامهریزی شروع کردم اما قطع شدن برق در مطب باعث شد بیشتر از ساعت معمول آنجا بمانم. خلاصه اینکه برنامههای روزانهام با یک خاموشی ناگهانی، وارد مرحلهی بازنگری شدند. وقتی به خانه برگشتم، سراغ مادران و دختران رفتم و فصل ۱۵ را با شخصیتهایش گذراندم. بعد هم منتظر ماندم تا وبینار شروع شود.
استاد در ابتدای جلسه دربارهی کتاب «دوستی» اثر محمود کیانوش صحبت کرد و شعر «خار و مروارید» او را برایمان خواند. از قلم خوب و پرمایهی این نویسنده گفت و من همانجا افسوس خوردم که چرا تا امروز هیچکدام از آثارش را نخواندهام. گاهی در همین کلاسها با نامهایی روبهرو میشویم که انگار باید زودتر از اینها به کتابخانهمان راه پیدا میکردند. تصمیم گرفتم بیشتر با محمود کیانوش و جهانبینیاش آشنا شوم. حالا یک نویسندهی تازه هم به فهرستِ خواندنیهایم اضافه شده است.
بعد از صحبتهای استاد، نوبت به آزادنویسی رسید؛ البته این بار با یک تفاوت جالب. قرار بود پرسشنامهی پروست خودمان را طراحی کنیم. من هم دست به کار شدم و حدود پنجاه سؤال نوشتم. بعضی سؤالها را از خودم پرسیدم، بعضی را از آدمهای خیالی و بعضی را هم انگار از کسی که هنوز فرصت نکردهام درست بشناسم؛ یعنی دقیقن خودم.
از میان آن پنجاه سؤال، این چندتایشان را بیشتر دوست داشتم:
۱. دنیا برای تو چه رنگی دارد؟
۲. اگر قرار بود جنسیتت را انتخاب کنی، دلت میخواست مرد بودی یا زن؟
۳. اگر قرار باشد یک چیز را برای ابد با خودت نگهداری، آن چیست؟
۴. خواب چه چیزهایی را بیشتر میبینی؟
۵. اگر قرار بود آدمیزاد نباشی، دوست داشتی چه چیزی باشی؟
۶. به نظرت یک مرد جنتلمن چه ویژگیهایی دارد؟
۷. دوست داری در پیری چطور زندگی کنی؟
۸. ازدحام در تو چه حسی ایجاد میکند؟
۹. دوست داشتی پدر و مادرت چه اخلاقی داشته باشند؟
۱۰. دوست داری زیبا باشی یا خوششانس؟
۱۱. ازدواج و زندگی مشترک را چگونه میبینی؟
۱۲. دوست داری فرزندت شبیه خودت باشد؟
۱۳. آیا برای خودت زندگی کردهای یا برای دیگران؟
۱۴. در نگاه دیگران چه شکلی هستی؟
۱۵. بزرگترین حسرتت در زندگی چه بوده است؟
۱۶. اگر قرار باشد یک چیز را در زندگیات تغییر بدهی، آن چیز چیست؟
۱۷.زندگی چه چیزهایی را به تو تحمیل کرده است؟
راستش را بخواهی، فکر میکنم بعضی سؤالها بیشتر از آنکه برای گرفتن جواب باشند، برای باز کردن دریچهای به گوشههای پنهان ذهن آدم طراحی شدهاند. گاهی آدم تا وقتی از خودش چیزی نپرسیده، نمیداند چه جوابهای عجیبی درونش انبار کرده است.
اگر دوست داشتی، تو هم به این سؤالها فکر کن و جوابهایت را جایی برای خودت بنویس. لازم نیست برای من بفرستی. همین که چند دقیقهای با خودت خلوت کنی و به آنها جواب بدهی، کافی است. شاید در میان جوابهایت به چیزهایی برسی که تا امروز حتا از وجودشان خبر نداشتی.
و اما برنامهی بعدی امشبم تماشای فیلم «درمان درستدرمان» است. امیدوارم فیلم خوبی از آب دربیاید. حتمن در نامهی بعدی برایت از فیلم و برداشتهایم خواهم گفت.
گزارش نیک امروز
امروز صبح تا ناهار برنامهریزی میکردم که تا ماه آینده برای کارم چکار کنم. وبینارم رو بالاخره تو ای سمینار ثبت کردم. درباره فریلنسری هست. بعد از ناهار کار کردم و استراحت. ساعت ۵ وبینار نویسندهساز بودم. وبینار نویسندهساز فقط درباره نوشتن نیست و حتی میتونی درسی برای زندگی یاد بگیری و این خیلی خوبه. بعد از وبینار کار بود تا ۸ و نیم شب. و الانم میخوام برم سریال dark matter رو ببینم. اگر به دنیای موازی و این مدل داستانها علاقه دارید، پیشنهاد میکنم ببینید.
من با تو قهرم.
تو را میگویم گزارش نیک، هیچ حرفی با تو ندارم. فقط آمدهام بگویم که از امروزم چیزی به تو نمیگویم.
از آنچه در مسیر کلاس دیدم نمیگویم.
نمیگویم که حصارهای قدیمی، لمیده در دست پیچکها را دیدم.
نمیگویم دروازهی آبی پوشیده از گلهای کاغذی سرخابی رنگ را دیدم.
نمیگویم درخت نارنجی خاک آلود با نارنجهای مرض گرفته را دیدم.
نمیگویم تیر برقها دستهاشان را به هم چسبانده بودند تا کبوترها بنشینند.
نمیگویم یک تاکسی زرد زهوار در رفته را دیدم که میان خیابان غرولند میکرد و سرفههای دودیاش را در هوا پخش میکرد.
نمیگویم امروز خوابآلود بودم.
نمیگویم امروز از دیدن یاسی خوشحال شدم.
نمیگویم امروز داستانک نوشتم. آن هم سه تا. که یکیشان را از همه بیشتر دوست دارم.
نمیگویم امروز ۳۰ دقیقه در تاکسی منتظر بودم تا مسافر بیاید.
نمیگویم امروز شروع کردم به خواندن سنگ صبور چوبک.
هان دیدی، هیچ کدام را به تو نگفتم. دیدی راستراستکی با تو قهر کردهام.
صبح درس خواندم. از برتری خفیف هم خواندم. عادتهای خوب را چطور بسازیم؟ حضور داشته باش. هرروز حضور داشته باش. مثبتاندیش باش. که یعنی حتی تو افسردگی فکر کن اگر این نبود هیچوقت معنی شادی را نمیفهمیدی.
بعدش باز درس بود و بعد کلاس. تو کلاس هرکاری کردم جز شنیدن. آزادنویسی کردم ۱۵ دقیقه. خوابیدم هم. بعدش پیادهروی بود و وبینار نویسندهساز. قرار شد پرسشنامهای آماده کنیم. برخی از سوالاتم:
۱. دوست داشتی گربهی خونگی باشی یا خیابونی؟
۲. کدوم گروه هریپاتر رو انتخاب میکردی؟
۳. وسیلهی نقلیهی موردعلاقهت چیه؟
۴. خواب زیر پتو تو هوای سرد یا جلو کولر تو هوای گرم؟
بعد… آها شرححال نوشتن را موکول بکنم به فردا شاید. خسته میباشم. دربارهی مریض PTE بود.
راستی امروز هالووین بود. که چه فاز بگیرم نه تو تقویم ما نیست. چرا همهی جشنهای دنیا که دوست دارم را جشن نگیرم؟ البته کاری برایش نکردم.
فقط یک فیلم دیدم که باید ترسناک میبود. فیلم The Others. جالب بود. شخصیتهای اصلی روح بودند و نمیدانستند که روح بودند. و از انسانها میترسیدند. چون فکر میکردند روح بودند. چنین کتابی خوانده بودم تو بچگی. فکر کنم از آر.ال.استاین بود.
این مدت، نه دلم، و نه دستم به نوشتن میآمد، تا که یاد تو در خاطرم زنده شد. با تو، برای تو، همه چیز مهیاست فروغ جان؛ چون تنها پل ارتباطی من و تو، نوشتن است. با نوشتن، تو را لمس میکنم، میبویم، میشنوم، و زندگی میکنم. میخواهم از روزم برایت بگویم. راستش با بد حالی شروع شد. شیفت سنگین پریشب، شیره جانم را کشیده بود. نفهمیدم کی خوابم برد، کی صبح شد، کی به شب رسیدم. فقط زمانی حس کردم زندهام، که به اتاق تراپی رفتم. بعد از دو هفته، دیدن تراپیستم، سبزم کرد. آنجا گریستم، خندیدم، متعجب شدم، و فهمیدم. وقتی از اتاق بیرون آمدم، ذهنم نفس میکشید. برای اینکه روحمم نفسی تازه کند، یارم دو ترکیب همیشگیام را برایم گرفت. فنجانی قهوه، تیرامیسو. آن لحظه شده بودم یک دختر بچه دو ساله، که تازه چشم باز کرده و اطرافش را دیده. اکلیل میبارید از همه جا. مرا صدای موزیک، رقص، خنده، و حرفهای شیرین احاطه کرد بود. و در آخر فروغ عزیزم، خواندن شعر تو و گفتن از روزم برای تو، مسبب لبخند رضایتم از امروز شد.
– همیشه دلتنگ تو، دریا.
روزم با تماس و صدای رضا میآغازد. مدتیست دوست دارم بیشتر در رختخاب بمانم. انگار در خاب کوه میکنم، تنم یا روانم، اصلن هر دو خستهاند.
ساعت ده میروم پیادهروی. میرسم پارک به معصومه زنگ میزنم تولدش را تبریک میگویم. خوشحال میشود.
روایت جاناتان گاتشال در «حیوان قصهگو» جذبم میکند. واقعن حیرتانگیز است، داستانها روی ذهن و احساسات ما اثر مستقیم میگذارند. گاه احساسی را جایگزین حسی دیگر میکنند. در زمانی که داستان را میخانیم خشم ما به دلسوزی و گاه غم ما به شادی تبدیل میشود.
«سازندهی داستان وارد کلهی ما میشود و مهار مغزمان را به دست میگیرد.»
در کتاب اشاره به پیترپِن و ماندن او در سرزمین خیالی دارد. (چند روز پیش هر دو انیمیشن پیترپن را دیدم.)
بزرگ شدن درد بزرگی است اما اگر کامل با دنیای کودکانه خداحافظی نکنیم چطور؟ همچنان رویاپرداز بمانیم و قصهها را باور کنیم.
من گاهی برای ادامهی زندگی پیترپن میشوم. محرومیت از دوران کودکی درد بزرگیست.
نقاشی «سقوط ایکاروس» و «منظره با سقوط ایکاروس» را به توصیه الههجان تماشا میکنم. قرار بود به جزئیات توجه کنیم.
پیتر بروگل در منظره سقوط، نشان میدهد زندگی عادی ادامه دارد حتا واقعهی به ظاهر بزرگی مثل سقوط ایکاروس، زندگی را از جریان نمیاندازد.
پس شاید در واقع همین کارهای به ظاهر ساده، اهمیت بیشتری دارند.
امروز در «سرزبان» الههجان خلاصهای از پروژه امسال «معماری دستگاه فکری» که همان یادگیری زبان فکر است، میگوید.
چهارمین معیار جهانشمول فکری «ارتباط» را با این پرسش که:
«چیزهایی در زندگی دارید که ربطشان را پیدا نمیکنید؟»
مطرح میکند.
در آزادنویسی پرسشهایی به سیاق پرسشنامهی پروست مینویسیم.
در حال حاضر چه چیزی خوشحالت میکند؟
چه عملی حسوحالت را تغییر میدهد؟
اگر می توانستی در زمان سفر کنی به کدام دوره میرفتی؟
هنگام بحث اولین جملهای که میگویی چیست؟
دوست داری در تولدت چه هدیهای از عشقت بگیری؟
برای مهمانهای عزیز چه غذایی میپزی؟
اگر بتوانی همین الان سفر کنی به کدام شهر میروی؟
با کدام نویسنده دوست داری همسفر شوی؟
خودم بهمن فرسی را انتخاب میکنم. زبان و طنزش را دوست دارم. فکر میکنم در سفر مرا میخنداند و بسیار از او میآموزم.
امروز ” لبخند بیحوصله” بودم.
دیروز ” گیلاس کرمخورده”
پریروز ” یاس چشم انتظار رهگذر”
پسپریرور ” آسمان خیالاتی”
روزهای قبلترش یادم نیست و روزهای بعدترش یادم نرسیده.
راستی عصری ” طلا” بودم و در خیالم با ” مسی” ازدواج کردم و اجازه ندادم ضربم بزنند به آزادی یا بشوم نوسانگیر جان آدمها.
ظهری اما قورباغه بودم نه از آنها که چند متر زبان دراز میکنند فقط برای خوردن پشهای بدبو و بوگندو
یک قورباغه دستکم سه کیلویی که در گیلان زیسته؛ در زمینی سرسبز با وسعت چند هکتار.
از دوروبرهایش کسی تخم نمیکند چپ نگاهش کند یا لنگه دمپایی و لگد مهمانش کند.چون ” صادراتی” و پولساز و آبرو بیار است.
قبل ظهر هم “هلوی لهیده بودم با تنی لهولورده اما لپهای گلانداخته.
صبحی اما ارکیده گلندار بودم که امیدوارانه با قدری آب برگهایش را سبز نگه داشته تا باز گل دهد، ناز کند و پشت چشم نازک، برای کاکتوس روی میز.
آن زمانها که آدم دیده شدم، چگونه نیکویی، زیبایی و دانایی مشق کردم؟
مراقبه، شکرگزاری، صبحانه سلامت، پیادهپیمایی تا ۷ هزار گام برای یادمان هفت هزار سالگان.
کار روی صفحه محصول سایت و بهبودش، حضور متنی و تصویری در لینکدین و تلگرام.
شنیدن نویسندهساز، شعری از قیصر امینپور .
آ”های مردم خبردار” :
«که ملائکه حاملِ عرش، چهار فرشتهاند: یکی به صورتِ آدمی، و دوم به صورتِ گاو، و سوم به صورتِ عقاب، و چهارم به صورتِ اسد.»
عجایبالمخلوقات
زکریا بنمحمد قزوینی
راستی آهای مردم کوچه بازار
حراج نیست قلب شیدا.
مبادله اما هست با تبسمی راستکی نه بیحوصله یا بامنت
تا ساعت 8 بشود از کتاب «اصلگرایی؛ اصل را بچسبید و فرع را رها کنید» خواندم. همان اولش با خواندن این جمله: «خرد زندگی زدودن همۀ چیزهای غیر ضروری است.» از خودم پرسیدم: «غیر ضروری یعنی چی؟ وضوح نداره. آیا اصلگرایی همون مینیمالیسم هستش؟» چشم نخورم به مدد وبیکارهای تفکر و پرسشگری الهه علیزاده چقدر پیشرفت کردم. نکتهی مهم این بخش: «فقط صرف دعوت شدن به یک جلسه دلیل خوبی برای حضور در آن نیست.» این کتاب معرفیشده برای باشگاه کتابخوانی پنجصبحیهای سیده زهرا محمدی است. قرار است هم این کتاب را بخوانیم هم عادتسازی کنیم. هر جا پرسش میبینم هایلایت میکنم تا سروقت بهش نگاه کنم و یادداشت کنم.
بعد از چند کار اداری رفتم کلاس مداخلات روانپرستاری خانواده با دانشجویان ارشدم. گفتوگویمان حول و حوش حمایت هیجانی خانواده بود که یاد انیمهی «همسایهی من توتورو» افتادم که دیشب دیدم. وقتی دخترک داشت از توتورو میگفت، پدر تکذیب یا تایید نکرد فقط گفت برخی وقتها دیده میشوند و برخیها میبینند. حرف به واژهسازی هم کشید و کارگاه «خودواژه». یک بازی یادم دادند که مثلاً چطور میشود پرده میشود خالیشهر؟
در خانه نماز و ناهار و کمی استراحت و سپس وبیکار الهه جان و وبینار نویسنده ساز. در وبیکار سرزبان صحبت از ویژگی ارتباط فکر بود. در همین وبیکار شیما صادقی از چرخهی زندگی و تمرینی برای بهبود یک حیطه گفت. در وبینار نویسندهساز آزادنویسی کردیم و پرسشهای پروستی خودمان را نوشتیم. اگر دوست داشتید به این پرسشها جواب دهید:
«هیجانی که این روزها بیشتر تجربه میکنید چیست؟
این هیجانات را کجای بدنتان تجربه میکنید؟
چقدر برای واکاوی هیجاناتتان وقت میگذارید؟
کدام هیجانتان را بیشتر میشناسید؟
چه عاملی در آشنایی شما با این هیجان تاثیر داشته؟
کدام هیجانتان را نمیشناسید؟
چه عاملی سبب شده این هیجانتان را نشناسید؟
چه میشود اگر از هیجانات خود و تاثیرشان بر بدن خود بیشتر بدانید؟»
روزگفتارم را ضبط کردم. از کتابهای «طرحواره درمانی برای طرحوارهدرمانگران»، «راهنمای کمبریج برای طرحوارهدرمانی» و «نقشههایی از تمرین روایتی» خواندم. جملهای از کتاب «طرحواره درمانی برای طرحوارهدرمانگران»: «درک این موضوع که از طریق این تمرینات میتوانید به درمانگری مؤثر و دلسوز بدل شوید، از اهمیت بسزایی برخوردار است. اگر درمانگران را معیار سلامت روان بدانیم، در آن صورت افراد اندکی در آن جای میگیرند.»
وقت خواب نزدیک است و برای فایل ارائهی پروپزالم کاری نکردم. البته قبل از خواب حتی در حد یک اسلاید کار خواهم کرد. شبتان خوش
چیشد که تصمیم گرفتید برید بیرون؟
با آبجی بزرگه مثل انسان راه افتادیم سمت دکتر. مطبش جابهجا شده بود. چهل دقیقه پُرسانپرسان گشتیم و نیافتیمش. تا اینجا خستهکننده ولی طبیعی بود.
ماجرا از جایی خراب شد که باد شدت گرفت.
رفتیم کفشفروشی. آبجی بزرگه چند تا کفش پا زد. یکی را پسندید. قرار شد تا ته خیابان را دنبال مطب بگردیم، اگر نبود برگردیم برای خریدنش. ولی برق رفت. باران شروع شد. گردوخاک بلند شد. من و آبجی بزرگه هم دربهدر دنبال تاکسی بودیم. پیدا نشد که نشد.
چراغقوهی گوشی را روشن کردیم و راه افتادیم. مواد لازانیا را خریدیم و رفتیم سمت پارکینگ اتوبوسها.
تو خط واحد نشستیم به انتظار. از پنجره زل زدم به جدولهایی که خیس خورده. پردهی پنجره گره خورده بود و مدام میخورد تو پیشانیام. بعدِ این همه ماجرا احتمالن باید عصبی میشدم، ولی خندهم گرفت. مدام به آبجی میگفتم: «مارکوپولو تو سفراش اینقدر ماجرا نداش که من و تو داشتیم.»
تو کوچه بودیم که آبجی ناغافل زنگ زد به دوستش و گفت: «درو بزن.»
رفتیم خانهی همساده. بوی سوپش کل خانه را برداشته بود. میوه زدیم و با یک کاسه سوپ برگشتیم خانه. انصافن عجب سوپی بود.
بعدِ سوپ، مواد لازانیا را آماده کردیم. البته من خستگی در کردم و بیشتر زحمتش افتاد گردن آبجی.
لازانیا را گذاشتیم سر گاز و نشستم پای نوشتن. باید ثبت میکردم امروز را.
تا الان که یادداشت را میگذارم، هنوز لازانیا آماده نشده.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
با زهرا توی گوگلمیت کتاب خوندیم دربارهی بازاریابی، و بعدش موضوعی داشتیم داغ، و نیمساعتی تلفنی هم حرف زدیم.
رفتم پینگپونگ بعدظهر و کیانا هم آمد تا اسنپ بگیرم برای رفتنش به یوگا.
🍀شنبه ۱۴۰۵/۸/۹
صبح بهمحض بیداری رفتم سمت گوشی. البته میدانم کار نیکی نیست ها، ولی باید مرسولهی پستیام را رهگیری میکردم. طفلکی مرسوله سه روز است که در نقطهی تبادل میان تهران و کرج معلق است و ایضن در پنجشنبهی گذشته گیر افتاده، دستوپا میزند برای خلاصی!
چرخی زدم توی صفحهی گزارش نیک و تعدادی از نوشتههای همسفران را خواندم. سپس آلارم گوشی را تنظیم کردم برای سهتا از وبینارهای همسفران. البته همینجا اشاره کنم که خبری از برگزارکنندگان نبود🤔 آمدیم. نبودید. رفتیم.
در زندگی از دریچهی حواس پنجگانه رسیدم به حس چشیدن. مطالب جذابی آموختم. مثلن اینکه حس بویایی با حس چشایی ارتباط تنگاتنگی با همدیگر دارند. اگر با افزایش سن بخشی از حس چشایی از دست برود، اغلب به این دلیل است که حس بویایی دیگر به قدرت سابق نیست. یا اینکه ما گمان میکنیم طعم غذا را از طریق دهان حس میکنیم، حال آنکه بینی از طریق استنشاق بوی غذا بیشترین اثر را در طعم غذا دارد.
بعد از مطالعه شالوکلاه کردم رفتم پیادهروی. البته تنها و بدون گوشی. هوا سوز داشت سر صبحی. بهگمانم باران دیشب دلیلش بود. حین پیادهروی در سکوت و تنهایی به مغز فرصت دادم ایده بپردازد برای بهبود کیفیتِ زیستن.
وقتی برگشتم دوباره رفتم توی سامانه. چی شد پس؟ هنوز که توی پنجشنبه گیر کردی که! خدا لعنتت کنه ادارهی پست! تا من باشم دیگه سایتی کتاب نخرم. گور بابای تخفیف!
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خواندم. کلمهها و جملههایی را یادداشت کردم. بعد از ناهار رفتم خشکبار ارگانیک و کمی بادام سنگی و گردو خریدم با مقداری سنجدِ درشتِ امساله.
ساعت ۱۷ به وقت وبینار نویسندهساز. در بخش تکرارآموزی استاد از کتاب دوستیِ زندهیاد محمود کیانوش، شعر خار و مروارید را برایمان خواند، شعری که تقدیمش کرده به دوستش بهمن فرسی، نویسندهی محبوب استاد شاهین کلانتری.
غمِ خود را اگر در دل نگه داری
از این پنهانِ زهرآلود
به هر یک لحظه صدها خار خواهد رُست؛
دلت را با غمِ پنهان
مکن،
ای دوست،
زخمستان.
بیا،
من دل نه،
دریایی صدف دارم؛
به من ده هر غمی داری
و در دیدارِ دیگر
از منِ غمخوار
برای زینتِ شادیت
مرواریدها بستان!»
در بخش آزادنویسی استاد چندین سؤال از کتاب ۳۰۰۰ سؤال از خودِ خودم خواند. و بنا شد ۱۵ دقیقه سؤال بنویسیم.
بخشی از پرسشنامهی من:
۱. وقتی از زمینوزمان کلافه میشوی به چه چیزی میپناهی؟
۲. در زندگی بیشترین ضربه را از چه کسی خوردی؟
۳. درجمعبودن را بیشتر میپسندی یا خلوتکردن؟
۴. روزهایی که زیاد حالوحوصله نداری چقدر به برنامهی روزانهات پایبندی؟
۵. فکر میکنی آدم قویای هستی؟
۶. برای رسیدن به خواستههات چقدر اهل تلاشکردن هستی؟
۷. برای ترک عادتهای بدت چیکار میکنی؟
۸. انجام چه کاری بهت حس آرامش و رهایی میده؟
۹. در برابر آدمهای زیادهخواه و بیمنطق چه واکنشی نشان میدهی؟ مقابله یا دورشدن؟
۱۰. برای اینکه شبها بهتر بخوابی چه تدابیری میاندیشی؟
۱۱. چقدر به سلامتیت اهمیت میدهی؟
۱۲. چقدر به قولوقرارت پایبندی؟
۱۳. اهل پیادهروی هستی؟
۱۴. وقتی خیلی عصبانی هستی چیکار میکنی تا آروم بشی؟
۱۵. وقتت رو بیشتر با چی میگذرونی؟
۱۶. چطور با غمهایت کنار میآیی؟
۱۷. وقتی هر دری میزنی به خواستهات نمیرسی چه میکنی؟
۱۸. هدیه دوست داری چی بگیری؟
۱۹. اهل فیلمدیدن هستی؟
۲۰. برای رفتن به سفر اولین مقصدت کجاست؟
برگیبرگی عزیزم!
نشد در وبینار الهه باشم. صوتش بود. شنیدم. مسئلهی مشترکش با تو: تخصص. دغدغهی همیشهام. میزنم بیرون. میگامم. کوچه به کوچه. واژههایی در ذهنم در رفتوآمد. گذران از روی تصاویرِ جلوی چشمهام. پروازِ نگاه از لابلای شاخهها. از این شاخه به آن شاخه پریدن. فرود آمدن. قدمزنان به سمت پلههای ساختمانِ نیمهکاره. پروژههای نیمهکاره. زنِ زبالهگردِ محل. همیشه لولیده در آشغالها. مستمر. استمرارِ دورهای. نااستمرار. پراکندگی. ضدِ ماندن. ضدِ عمق. پارک. گروهِ دخترانِ مقنعهبهسر، مقنعه دورِ گردن. صعود از دیوار توریِ کنار سرسره. دیوار ِ پُربچه. دیوار توهم. توهمِ دانستن. بچههای آویزان. آویزان از باورها. سنگ روی سنگ میچینند. دور از مادرها. ارزش روی ارزش میچینم. دور از سایهها. توپ انداختهام در زمین تخصص. پرتاب کردهام. هدف اما هنوز دور. یکی دو سنگی افتادهاند. آرمانم اما هفتسنگ. بریدهدرختی کهنه، در دل پلههای سنگی. دل کارخرابی میکند همیشه. قانع نیست به یک مقصد. مقصد؟ پیادهروی و مقصد؟ تخصص و مقصد؟ نداریم. نشد است. فقط رفتن است و رفتن. قشنگیش همین است. بچرخی و بچشی. فلسفهاش همین است. «فلسفهی پیادهروی». کتابی کنار فنجان چای. قلمی در دست. عینکِ قابمستطیلیِ جدید بر چشم. حاشیهنویسی میکنم. متن را. «توهم سرعت یعنی باور به اینکه سرعت در زمان صرفهجویی میکند. در نگاه اول ساده به نظر میرسد: کسی که کاری را به جای سه ساعت دوساعته تمام کند، یک ساعت وقت اضافه میآورد. اما این محاسبهای انتزاعی است، چنانکه گویی هر ساعت از روز درست مانند یک دور چرخش عقربهی کوچک ساعتدیواری است و عیناً برابر با آن.» وسوسهی علامتتعجبگذاری بهجای نویسنده! مکث و تأمل. لذت. یک قولوپ چای داغِ نباتی. هورت. «اما عجله و سرعت به زمان شتاب میدهند، زمان زودتر میگذرد، و دو ساعت عجله روز را کوتاهتر میکند. دقایق تکهتکه میشوند و از هم میگسلند، آنقدر اشباع میشوند تا منفجر شوند.» منفجر میشوم. در آهستگی اما، زمان کش میآید. یا خودش را میزید. همانکه هست. بدونِ اینکه له کنیمش زیرِ قدمهای عجولمان. هورتِ متفکرانه. هورتِ عمیق. قورت. نگاه به افق. تا امروز چند ساعت از عمرم را چپاندهام در دقیقهای؟ قورت. «آهستگی یعنی محکم چسبیدن به زمان، چنان بیفاصله با آن که ثانیهها یکیک فروبیفتند، قطرهقطره مانند چکهی مدام شیر آب بر یک سنگ. اینگونه کش آمدنِ زمان به مکان هم عمق میدهد. و این یکی از اسرار پیادهروی است: آهسته نزدیکشدن به مناظر که بهتدریج آنها را در نظر ما آشنا میکند. درست همانطور که ملاقاتهای مرتب و بقاعده دوستیها را عمیق میکند.» نامهنگاریهای مرتب و بقاعده. استمرار. عمیق شدن. آخرین هورت. لیوان خالیِ چای. جای خالی. تخصص و آهستگی. تاب آوردن ملال. تاب آوردن سکون. و تلاش برای بیرون آمدن. بیرون: فاصلهی دو درون. از درونی به درونی دیگر. از خانه به فروشگاه. از روانشناسی به ادبیات. و بستنِ در پشت سر. یا نه. بیرون این است: بیرون. خودِ بیرون. بیرونِ اصیل. احساسِ دقیقِ آنجا زیستن. «اکنون دیگر به راه افتادهاید. اما تنها محض خاطر اینکه راه بروید. بیرون باشید. همین، همهاش همین است. و حالا بیروناید. بیرون رکن وجود ماست: احساس دقیقِ آنجا زیستن.» بیرون. بیرون ماندن. بیرون شدن. تأمل کردن و تجربه کردنِ بیرون. بیرونی که نه فقط راهی بینِ دو درون. که بیرون است. مستقل. متأثر از مبدأ و مقصد. ولی رها. آزاد و پرورنده. خالقِ لحظههای جدید. مفاهیم نو. پیوندهای تازه. تخصص. بینشپروری. چرخش نگاه. کارگرهای جلوی کافه. نردبانی چوبی در دست. یکی جلو. یکی عقب. رونده. پیادهرونده. با نردبانی در آغوش. تخصص را آغوشیدن. بیش از پیش. و به پیش راندن. بیرون رفتن. بیرونِ اصیل. نه به هدفِ پیوند زدن. که پیوندی اگر خواست میپیوندد. فقط رونده بودن. میروم. میپیمایم. میگامم. بیرون را. بیرون میمانم. بیرون اصل است. رکن وجودمان. رکن تخصصمان. فرشته! قبول داری گام گذاشتن در مسیر تخصص، پیادهرویست، نه دوی سرعت؟
کار تخصصی پیادهرویست. اما بیشتر در مسیرهای تکراری. عبورهای مکرر. بار اول، منظره. بار دوم، جزئیات. بار دهم، تغییرات. و بار صدم، خیره شدن به چیزی که همیشه همانجا بوده. زیرِ چشمم. پیشِ چشمم. اما ندیدهامش. پیادهروی همین است دیگر. گذرِ دوباره از مسیرهای آشنا. هر بار دیدنی تازه. هر بار کشفی نو. آشناییِ بیشتر. عمقِ بیشتر. ماندن. ماندن و باز هم گام برداشتن.
بیدار شدم و کار بود و حال نبود و شنبه بود و شَنبه؟ بدو، یکشَنبه؟ بدو، دوشَنبه؟ بدو، سهشَنبه؟ بدو، چهارشَنبه؟ بدو، پنجشَنبه بودو؟ بو که سودو. جمعه هم که سیچایچینه.
به مهدیه میگفتم حس چهارشنبه را دارم. گفت حرف نزن بابا شنبه است هنوز. خیلی دارند بیرحمانه واقعیت را به رویم میآورند.
اصلن گزارش نیک خودم است میخاهم غر بزنم.
خانه.
تمرینجا. اذیت کردن و کرم ریختن بعد از زدن دکمهی ضبط بیشتر حال میدهد. چون استاد چیزی نمیگوید و تو بعد از نوشتن هر جمله نیمنگاهی میکنی و بعد میبینی چیزی نمیگوید ادامه میدهی و سعی میکنی ضربهی محکمتری بزنی. اما خیلی جان ندارند ضربههایم. مهدیه مددکار درونم خابیده است.
بعد با نصیرو یک ساعت را جوری نوشتیم که پدر مادر را ننوشت. آخرها هم ندا آمد پوسترش را نشان داد.
نوکی زدم به «فلسفهی پیادهروی». میتواند کتاب بعدیام باشد. زیاد هم نیست.
نویسندهساز را بودم. نوشتیم و پرسشنامهی پروست خود را نوشتیم.
برخی از سوالهایی که نوشتم:
اگر میتوانستی فقط یکی را انتخاب کنی، بازیگر میشدی یا کارگردان؟
بیشتر دوست داری دوستت بدارند یا کسی را دوست داشته باشی؟
قبل از مرگ آخرین تصویری که میخاهی ببینی چیست و دوست داری کجا بمیری؟
وبینار شکیبا اسکاف را بودیم که از شوق گفت و از عشق گفت. چه قدر دوست دارم بیشتر دربارهی اسطورهها و افسانهها بشنوم.
با فائزو داشتیم تمرین وبینار میکردیم و داشت با ابزارهای اسکایروم ور میرفت. من همزمان کوکیها را توی سینی میگذاشتمتا بروند توی فر.
وبینار سحر را بودیم. از سیندرلا گفتیم و آناهیتا هم وصل شد و نکتهای دربارهی آن گفت.
وبینار ندا را بودیم و نقاشی کشیدیم و خیلی خوش گذشت. این با هم بودن و کاری کردن را خیلیخیلی دوست دارم.
نامهی ناعمه را خاندم و اکلیلی شدم. دوست دارم هی بخانمش.
زودبیداری و کار و کلاس و رسیدگی و عقبماندگی و چرا نمیرسم پس؟
– صبح را دوباره زود بیدار شدن و صفحههای صبحگاهی و مرور برنامهی روز.
– تمرین زبان و خوشحال از اینکه بهتر شدهام در جملهسازی.
– چرت صبحگاهی.
– چای. چای. چای زیاد.
– کلاس و رضایت از خود در کلاس و رضایت استاد از کلاس.
– فروغ خاندم امروز زیاد. قرار بود دیروز بخانم برای تکرارآموزی. فراموش کردم اما. امروز جبران کردم و هی فروغ خاندم که بگوید:
«من از کجا میآیم
که اینچنین به بوی شب آغشتهام؟»
– کارِ دوباره روی تمرینِ صحنهنویسی.
– از تمرینجای امروز میترسم بگویم و فردا گازخوردی بگیرم که مهراب به فریادم بیاید.
– سعدی خاندم که بخانم برایت:
«به ناز خفته چه داند که دردمند فراق
به شب چه میگذارند، علیالخصوص غریب
به قهر میروم و نیست آن مجال که باز
به شهر دوست قدم درنهم ز دست رقیب»
– مرور درسبرگ نویسندگی خلاق و فهم اینکه باز چقدر عقبم و چقدر نخانده دارم و گفتن بجنب بجنب بجنب به خود.
– تمرینِ دیدن و نوشتن هرآنچه میبینم با جزئیات و فرستادن در تمرینگاه الهه نصیرو.
– وبیکار را ببودم و باز محبت آنیکی الهه و خجل شدنم.
– چند ساعتی را رسیدگی به خود.
– وبینار احمدو را ببودم و نقاشی کشیدیم و یک فرش رنگیرنگی درآوردم از مستکشیهام.
– به پیشواز خاب زودتر از شبهای دیگر رفتن و امید به نیمهشب بیدار شدن و انجام کارهای دانشگاه و بعد شروع روز.
– کاش استاد در وبینار فردا، آهنگ «شب سپید» از گوگوش را پخش کند.
«اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستارهٔ من باید دور، تاریک و بیمعنی باشد-شاید من اصلاً ستاره نداشتهام!»
هدایت عزیز.
امروز دومین جلسه از کلاسهای مشاورهام برگزار شد. لذتبخشاند. جزوههای ناز نازی نوشتم. :))
نوشتم. کلی صفحه سیاه کردم. از صائب خواندم.
همچنانم در اکسل میگذرانم.
یکم صفحات وصال در وادی هفتم را ورق زدم چند صفحهای هم خواندم.
به ده گلدانِ دور و بر میز و کتابخانه آب دادم. خودم هم سبز شدم.
و در آخر به استوریها و هالووینپارتیهای مردم نگاه کردم. چرا که کاری جز نگاه از ما بر نمیآید. همین.
قربانت، شبت نیک.
From نازنین اسماعیلی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بدرالملوک صفایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From اکرم سلطانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناعمه سجادی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟