شنبه از پی جمعه بیدار شد .خوابم آشفته شد .کار خونه را به سامان رساندم .کلاس ورزش با وجود رفت وآمدبا اسنپ ،تعویض لباس ،پهن وجمع کردن مت ،حس خوبی برام داشت.وخبر خوبم گویا یک لپ تاپ دست سوم نصیب من شد .وبینار رو شنودم .قرار شد چند نمونه از پرسش ها در تمرین ازاد نویسی به اشتراک بگذاریم .پرسش های من.
۱- دوست داری با کدام نویسنده از نزدیک دیدار کنی؟
۲- طلوع آفتاب رو دوست داری یا غروب آفتاب؟
۳-اگر خواستی به کسی هدیه کتاب بدهی ،چه کتابی رو انتخاب میکنی؟
۴-به نظرت شجاعت تو زندگی در یک کلمه چیست؟
شاید دل حلزون زخمستانه
شاید باید غمخوارِ مرواریدسازی پیدا کنه و دوباره خوشگل بشه از محو و ماتی در بیاد.
شاهین کلانتری جان، ای بگم خدا چه کارت کنه.
اشکای قلمبهم هنوز رو گونهمه.
با این انتخاب شعرت.
سه بار باهاش گریستم.
دوبار وقتی خودت خوندی و شنیدم تو نویسندهساز،
یه بارم الان که خودم خوندم.
البته که خودت میدونی پسر جان،
خیلی به گردنم حق داری.
شکوهِ ۹۸ کجا و شکوه ۴۰۵ کجا.
کاری کردی کارستون،
یه تنه، روانشناسم بودی، استاد نویسندگیم بودی، شعر و محتوا و کپیرایتینگ یادم دادی، تمام سعیت رو در داستانآموزی هم البته کردی.
دمت گرم عزیزم. خدا تو رو صدوبیست سال به مادرِ غلامببخشه.
امیدوارم چشم ایشون(مادرغلامو میگم) هر روز به موفقیتی بیش از پیش در زندگیت، روشن بشه.
اول هفتهم شلوغ و پلوغ گذشت.
پیلاتس، استحمام، آشپزی، تازه رفتم دم مرکز فیزیوتراپی مامانمو برداشتم بردمش خونهش.
طفلکی پیر شده ، خداروشکر که پیر شده. روزیِ همه مامانا، همه جوونا باشه پیری. روزیِ همه.
تو راه برگشتنی رفتم خرید.
رسیدم خونه شام رو علم کردم و پریدم تو اتاق آماده شدم واسه گوگل میت.
داره ماهنامهمون به یه جایی میرسه شکر خدا.
من خوشحالم.
پیادهروی اینتروال نه، اما پیادهرفتم تا دلت بخواد.
میدونی شاهین، خوندن نوشتن شده جزء لاینفک روزگارم.
امروز کتاب قلب ضعیف رو خوندم.
کلی نوشتم.
سی تا سوال واسه پرسشنامهخودم طراحی کردم.
دوست دارم به این سوالش جواب بدی👇🏻
🔴اگه یه جادوگر با خال روی بینی و لباس و کلاهِ سیاه سوار جارو، بیاد دنبالت، سوار حاروش میشی بری بگردی؟
🤭🤭
میبینی، محمود کیانوش با شعرش اشکمو در آورد و من بعد از ریختن مرواریدهای چشمام، دوباره سرخوش شدم.
همون دوباره، دنبالِ جادو جمبل و کلاهم، دنبال چوبِ جادو و جارو برای پرواز.
دیگه برم.
یه عالمه کار دارم. خدافظ.
داشتم پیامهای گروه مادران باردار را چک میکردم که فهمیدم مامای همراهم به شاهرود رفته است. نوشته بود که این هفته در هیچکدام از کلاسهایش حضور ندارد.
آن هم در هفتهای که من قرار است زایمان کنم. آن هم وقتی قول داده بود روز زایمان کنارم باشد.
احساس میکنم تمام برنامهریزیهایم به هم ریخته است. چندین بار گفته بودم که از نظر روحی و جسمی به حضورش نیاز دارم. اما حالا انگار چارهای نیست. باید تنهایی از پسش بربیایم.
ساعت ۸ صبح از خواب بیدار شدم و دیگر نتوانستم بخوابم. یک ساعت بعد، مامان هم بیدار شد. با هم صبحانه خوردیم و من برای کمی استراحت به اتاقم رفتم. فهرستی از کارهایی که قصد داشتم امروز انجام بدهم نوشتم. حتی نگاه کردن به فهرست هم خستهام کرد.
احساس کردم دلم میخواهد فقط بخوابم. گوشیام را کنار گذاشتم و خوابیدم. خوابی کوتاه و عمیق.
وقتی بیدار شدم، وقت ناهار بود. هیچکس صدایم نزده بود. سه تماس از دسترفته از سعید داشتم. تماس گرفتم و گفت بار برایش رسیده و ما بدون او ناهار بخوریم. هیچکدام گرسنه نبودیم. صبر کردیم تا سعید بیاید. مامان برنج و شامی درست کرده بود. میل چندانی به غذا نداشتم، اما چند لقمهای خوردم.
بعد از ناهار دراز کشیدم و با دوستانی که در اینستاگرام دارم، درباره بارداری صحبت کردیم. چیزی نگذشت که سعید به مغازه رفت و من و مامان هم برای پیادهروی آماده شدیم.
مامان که قبلاً خیلی زود از راه رفتن خسته میشد، کمرش درد میگرفت و مجبور بود جایی بنشیند، حالا حسابی به پیادهرویهای طولانی عادت کرده است. حتی وقتی من پیشنهاد میدهم کمی بنشینیم، میگوید فایدهای ندارد و بهتر است ادامه بدهیم.
امیدوارم وقتی به گراش برگشت هم به پیادهرویهایش ادامه بدهد و روزبهروز بدنش توانمندتر شود.
بعد از ۴۵ دقیقه پیادهروی، کمر و لگنم حسابی درد گرفت. تصمیم گرفتیم به خانه برگردیم. در راه برای مامان کرم آبرسان خریدیم. خوشحال شدم که بالاخره بعد از مدتها برای خودش چیزی میخرد. او آنقدر همیشه به فرزندانش اهمیت میدهد که گاهی خودش را فراموش میکند.
ساعت ۲:۳۴ نیمهشب است و همچنان مشغول نوشتن گزارش نیکم هستم. شکم و کمرم بدجور درد میکند. لیلیا مدام خودش را تکان میدهد و انگار کمکم قصد دارد از رحم مامانی دل بکند.
سر شب هم همین احساس را داشتم، اما دردهایم چندان طول نکشیدند. هر بار فکر میکنم این دفعه دیگر وقتش رسیده، ولی بعد از مدتی حالم بهتر میشود.
بعد از پیادهروی کمی استراحت کردم و سپس سراغ ورزشهای خانگی رفتم که ماما برایم نوشته بود؛ حرکت اسکات، لانژ، حالت سجده، چرخش لگن و…
امروز هم مثل همیشه شربت زعفران و عسلم را خوردم. خرما را هم در برنامه غذاییام جا دادم و برای شام آبدوغخیار درست کردم. این روزها باید غذاهای سبکتری بخورم تا اذیت نشوم.
بعد از شام سریال شهرزاد را تماشا کردیم. فصلهای دوم و سوم آنطور که باید جذاب نبودند. انگار سریالهای ایرانی معمولاً در ساخت فصل اول موفقتر عمل میکنند.
امشب، وقتی سریال را تماشا میکردیم، دیدیم شهرزاد برای دومین بار باردار شد و زایمان کرد و من همچنان باردارم. همگی خندیدیم. کاش بارداری واقعی من هم مثل فیلمها اینقدر کوتاه و آسان بود.
لیلیا تا میتواند به شکمم فشار میآورد و کمردردم همچنان ادامه دارد. نکند جدیجدی امشب وقتش باشد؟ زیر شکمم گرفته و درد میکند. کمرم هم همزمان درد میکند. با خودم فکر میکنم مامان را بیدار کنم یا نه. همچنان نفس عمیق میکشم و صبوری میکنم.
آخر شب، بابایی مثل همیشه لیلیا را نوازش میکرد. گفتم: «صبر کن به دنیا بیاید؛ یک دختر شیطون میشود که بیا و ببین.»
امروز حسابی تکان خورده و به پهلوهایم فشار آورده بود.
بابا گفت: «فکر نمیکنم! اگر بچه شیطون و بازیگوشی بود، تا حالا به دنیا آمده بود. او حتی آنقدر آرام و خسته است که ترجیح میدهد در شکم مامانش بماند.»
هر دو خندیدیم و لیلیا تکان خورد.
گفتم: «هرچقدر هم تنبلی کند، بالاخره این هفته به زور آمپول فشار هم که شده، بیرونش میآورند!»
دوباره کمردرد دارم. باید نوشتن را رها کنم. هی کمرم میگیرد و ول میکند. این بار میروم تا مامان را بیدار کنم.
همستر زیادهگو میگوید:
دیشب نوشتن را نیمهکاره رها کردی. کمی کنار مامان خوابیدی و دردهایت ادامه داشتند. اما بالاخره نزدیک صبح آرام شدی و توانستی به اتاقت برگردی.
این بار هم دردها به زایمان منتهی نشدند و لیلیا هنوز میلی به بیرون آمدن از شکم مامانش نداشت.
این روزهای آخر ممکن است بارها امیدوار و ناامید شوی، اما بهترین کار این است که همهچیز را به خدا بسپاری. قطعاً بهترین زایمان را برایت رقم خواهد زد.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۴
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۶
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۳
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
محمود کیانوش در کتاب دوستی گفته است:
🍼
«غمِ خود را اگر در دل نگه داری
از این پنهانِ زهرآلود
به هر یک لحظه صدها خار خواهد رُست؛
دلت را با غمِ پنهان
مکن،
ای دوست،
زخمستان.
بیا،
من دل نه،
دریایی صدف دارم؛
به من ده هر غمی داری
و در دیدارِ دیگر
از منِ غمخوار
برای زینتِ شادیت
مرواریدها بستان!»
چقدر قشنگ میگوید. غم را نباید نگه داشت. دل جای قرار غم نیست. مرکب غم نیست. پس چگونه این انبوه غم را در دلهامان جا دادهایم؟
به هوای شنبهها. شنبه برای من دوستداشتنیست. نه اینکه انتظار آمدنش را بکشم. نه، اما وقتی میآید دیگر دوستش دارم. صبحهای شنبه سحرخیزترم. دلشورهای شیرین من را میگیرد و رها نمیکند. انگار هفتهای دیگر عمری دیگرست. رویایی دیگر. حرفی دیگر. سرنوشت نانوشتهی دیگر. انگار وسواس میگیرم که از دست ندهمش. لحظههایش را بیشتر بپایم. بیشتر تاب بیاورم. بیشتر برای خودم خط و نشان بکشم. بخشندهتر بیاغازم. شنبهها برایم اینگونه است.
شروعش را از ۵ صبح آغازیدم. مناجات با من بود. دوست دارم زیاد دست به دامن خدا باشم. اما دست نمیدهد. از خدا خواستم بیشتر از پیش بر من بتابد. شاید روشنتر شوم از دیروزها و دیروزترها.اندیشیدم کاش تاریکیهایم را در تشتی بخوابانم و بسابمشان. و دوباره اندیشیدم به دلمهبستن این تاریکیها. اندیشیدم گوشهی دلم تقه خورده است و شکسته است؟ شاید سوراخی در کنج دلم نشسته است که خیال پُرشدن هم ندارد. بعد مهربانیهایم کمکم از آن درز نامرئی تَم میرود. نکند تمام شود مهربانیهایم؟ تهی نشود دلم از عشق؟ و لابد از همانجا نمنم تاریکی ور دلم خزیده است، آمده و بر دلم چمپره زده. آخر من تاریک نبودم. تاریکی نداشتم. گاهی تاریکیها در دلم پای میکوبند و ولوله میکنند. سرسام میگیرم. خیالم را کش میدهند و قوسی ناجور میدهند خط افکارم را. بخاطر همین از خدا خواستم بیشتر بر من بتابد تا با گرمیاش گوشههای ترکبرداشتهام بدوزم تا دوباره همان ثمانهای بشوم که بودم.
ساعت ۹ یک کلاس حضوری دارم. بعد از کلاس دلم برای مامان پر میکشد. زنگ میزنم و کلی عشق میگیرم و کلی برایش دعا میکنم. خدا کند مادرم بماند زیاد. اما غمهایش نه. اینهمه غم از کجا آمد و خودش را در او جا کرد؟
دخترک مریض است. سرفه میکند. درس دارد. مسابقهی کشتیها را دنبال میکنیم. دخترک میگوید: «خوشبحال اینا. کاش یه روز منم برسم به مسابقات. میرسم؟»
میگویم: «چرا نمیرسی؟ میرسی قربونت برم.» و بعد میاندیشم کاش برسد. آرزو به دل ماندن کاهیدن دلست. نرسیدن، خزیدن حسرتست که عمر را میمکد. عیش زندگی را میگیرد.
به تمرینجا که میرسم، بوی شیراز و هوسش در من دوباره جان میگیرد. شیراز را دوست دارم. استاد همچنان شیرازست.
به کتاب «هنر پرسشگری» سر میزنم. باید آنقدر بخوانمش تا خرفهم شود برایم. و کتاب «با سوالها زندگی کن». عجب کتابی است. دست آدم را میگیرد و در قعر حوادث پرتاب میکند. سوال میکند و سوال را از درونت بیرون میکشد.
به وبیکار الهه میرسم. در ادامهی مبحث معماری تفکر، سعی میکنیم به درک درستی از ذات ارتباط برسیم. سنگین است. اما میارزد غوطهورشدن در تلاطم همین سنگینیها. شاید مهارتی دست بدهد در این دنیای تنهایی برای خودمان مرحمی بسازیم. سدی که خراب نشویم با هر باد و طوفانی. شاید همین تنهاییها روزی پلی شود برای رفوکردن دلهای شکسته.
در وبینار نویسندهساز صحبت از مارسل پروست به میان میآید و پرسشنامهی پر و پیمانش. ۱۵دقیقه آزادنویسی بیوقفه و پرسشهایی به سبک پروست. این پرسشهای بیجواب هم گاهی تراپی میکندمان. گاهی راهی نشان میدهد. پرسیدن گاهی درمانگرست.
نمونهای از پروست من:
۱. به آدمها فکر میکنی؟
۲. وقتی به آدمها فکر میکنی حالت خوب میشود یا غصهدار میشوی؟
۳. اگر غصهات بگیرد با غصهات چه میکنی؟
۴. خندههای کودکیت را کجا گم کردهای؟
۵. آیا کسی خندههایت را دزدیده است؟
۶. آیا خودت با خندههایت قهر کردهای؟
بیوقفه پرسشها را نوشتیم تا تعداد سوالاتمان از سی فراتر رفت.
بعد از آن به وقت نقاشی و خطخطی در کنار ندا خوش میگذرد. یادم میآید چقدر قبلترها را میکشیدم. الان نمیدانم قلمموهایم کجاست.
و ساعتی هم کودک میشویم و با کارتون سیندرلا قدم زدیم. کنار سحر. میپرسد که دوستش داریم یا نه. میگردیم دنبال علت عشق و نفرتمان از سیندرلا. لایههای درونی روانمان. تاثیراتی که در کودکی از کارتونها گرفتهایم.
نقره خانم
بهش گفتم: «چکار به فاصلهها داری؟ فاصله را که با عکسها کم میکنیم، دلتنگیها را نیز. با ویدئو کال هم که انگار در آغوش هم هستیم. هزاران کیلومتر فاصله با کمک تکنولوژی، کمتر از بیست سانت شده.»
عکس فرستاد. گفتم: « خودت که زیبای منی. پشت سرت هم چقدر درختان خوشرنگ و رویاییاند.»
تا این را شنید بیشتر عکس داد. از درختان و برگهای روی زمین. قربانش رفتم و صدقهاش.
روی یکی از عکسها زوم کردم و بعد از بارها ویرایش «شنبهگویم» جور شد:
«اگر درخت یائسه
نباشد
و آفتاب اجاقش کور
آسمان عریان
باشد
و ابر باردار
برگها
سبزِ سبزند
تا همین بهار
منتظر بمان»
نمیتوانم بگویم روزم مثل هر روز بود. هر روز روزی است برای خودش. متوجه نیستیم. روزها انتظار ما را نمیکشند. ما منتظریم تمامشان کنیم. عجله داریم. انگار کسی پشتسرمان گذاشته تا تمامش کنیم. بیشتر لحظهها را لذت نمیبریم.
با الهه علیزاده «سرزبان» بودم.
وبینار نویسندهساز بودم. شاهین کلانتری صفحههایی از «کتاب دوستی» محمود کیانوش را خواند.
پیادهروی غروبانه رفتم. باد و طوفان گرفت برای لحظههایی. نباید که همیشه هوا آرام باشد. همان بادها، حالم را خوب کرد.
ساعت ده «خط خطی» را بودم. با ندا احمدی.
با عذاب وجدان، آخر شبم را گذراندم؛ خوردن دو سه تا شیرینی سببش بود. اَح. اَح. همتم کم شده. جلوی دلغشه را نتوانستم بگیرم.
از شیخ اشراق خواندم با دقت و تمرکز. باید بخوانیدش درست که بفهمید چه نوشته:
«چون مدتی بر این آمد قدری چشم من باز گشودند، بدان قدر چشم مینگریستم، چیزهایی میدیدم که دیگر ندیده بودم و آن عجب میداشتم تا هر روز بتدریج قدری چشم من زیادت باز میکردند و من چیزها میدیدم که در آن شگفت میماندم. عاقبت تمام چشم من باز کردند و جهانرا بدین صفت که هست بمن نمودند. من در بند مینگریستم که بر من نهاده بودند و در موکلان، با خود میگفتم که گویی هرگز بود که این چهار بند مختلف از من بردارند و این موکلانرا از من فروگردانند و بال من گشوده شود، چنانکه لحظهٔ در هوا طیران کنم و از قید فارغ شوم.»
-شیخ شهابالدین سهروردی، عقل سرخ
ساعت ۱۰ بیدار شدم. رکورد ساعت بیداری نه، اما رکورد ساعت بیدار شدن چرا! سومین روز متوالی بود که تختم رو مرتب میکردم و براش شاخوشونه میکشیدم که: «ببین عزیزم، رابطهمون از امروز تعریف تازهای داره. قرار نیست بهجز خواب، کار دیگهای باهات داشته باشم. دلت رو هم خوش نکن. این خونه، خونهی سابق نیست.»
.
بعد از صرف نان و پنیر و انگور، قصهی سرد اندوه (داریوش دچار فلج مغزی)، صفحات صبحگاهی رو با یک سؤال شروع کردم:
«دو چالش بزرگ من در حال حاضر چیه؟»
.
ماشین و کتاب.
.
دو موجود محترم که هر کدوم بهتنهایی ظرفیت تشکیل یک وزارتخانه رو دارن. نشستم و هر کدوم رو به مراحل مختلفی که تا امروز طی شده و کارهایی که هنوز باید انجام بشه تقسیم کردم. خواستم بارِ شمردن و شماتت این دو پروژه رو از روی مغزم بردارم. مغز هم بالاخره یک کارمند قراردادیه؛ نباید همهی واحدهای سازمانی رو یکجا بهش سپرد.
.
ساعت یک قرار کاری داشتم. از اون قرارهایی که احتمالاً حتی یک پیتزا هم از توش درنمیاد. محل قرار، بخش اداری حیات سبز در نیاوران بود. نشستیم و برنامهی کاری سفر شیراز رو برای هفتهی آخر آبان بستیم. فعلاً شیراز در تقویم من جا خوش کرده؛ امیدوارم من هم در تقویم شیراز جا خوش کنم.
.
هوا امروز پاییزی بود. نه گرم، نه سرد؛ لطیف، درست مثل انگشت نوزاد. آسمون هم تا دلت بخواد آبی. از اون آبیهایی که آدم دلش میخواد دست ببره توش و چند مشت آسمون برداره.
.
بعد از جلسه فرصت رو غنیمت شمردم و رفتم توی کوچهپسکوچههای نیاوران قدم بزنم. تصمیم داشتم عکس نگیرم. اما تصمیم و تصمیمگیرنده در من دو شخصیت کاملاً مستقلاند. ابرهای قلمبهقلمبه کنار هم ایستاده بودن و چشمک میزدن. من هم تاب مقاومت نیاوردم و تقتق چندتایی عکس گرفتم. خلاصه که عکاسی با ارادهی قبلی ممنوع بود، با اغوای ابرها آزاد!
.
گوشی یادآوری وبینار تمرینجا رو فرستاد برای مغزم. رفتم تا به جمع دوستان در وبینار نویسندگی دیگری ملحق بشم. ساعت پنج هم طبق روال همیشگی، وبینار نویسندگی.
.
از کتاب «کویر» دکتر شریعتی، واژگانی رو که قبلاً بیرون کشیده بودم، انداختم وسط واژهبازی:
موکشا، بیرزد، پرعجایب، کلیله و دمنهدانها، خاتمیت.
.
واژهها هم برای خودشون عالمی دارن. بعضیهاشون رو باید از توی کتاب بیرون کشید، خاکگیری کرد و گذاشت وسط مجلس تا ببینی چه کسی با چه کسی سر صحبت رو باز میکنه.
.
تمرین تازه هم رسید: سؤالهای پروستی و فهرست بیانتهای پرسشهایی که قرار بود آدم رو به خودش نزدیکتر کنن.
.
چهار سؤالی که به ذهن من رسید:
۱. دوست داشتی جای کدوم نویسنده باشی؟
۲. سه نفر الگوی تو کیا هستن؟
۳. اگه قرار بود چیزی رو از گذشته تغییر بدی، چی بود؟
۴. اگه اجازه داشتی فقط یک نفر رو برای یک ساعت ببینی و باهاش گپ بزنی، اون کی بود؟
.
چقدر سؤال چیز زیباییه! فکر رو باز میکنه. مثل سودوکو؛ با این تفاوت که در سودوکو باید عددها رو سر جای خودشون بذاری، اما در سؤالهای خوب، گاهی خودت رو از جای قبلیت تکون میدی.
.
بعد از وبینار، روتین تمیزی و درخشش پوست و اتاق رو اجرا کردم. این دو تا چه ربطی به هم دارن؟ ظاهراً هیچ. اما در نظام مدیریتی من، پوست و اتاق هر دو زیرمجموعهی واحد پاکیزگی و درخشش هستن.
.
یک ساعت آزادنویسی کردم.
در اینستاگرام پست گذاشتم.
برای سحر فرهادی مجله فرستادم.
برای وبینار خاطرهنویسی ثبتنام کردم.
.
خلاصه که روز از نظر کار و بار، بارور بود و از نظر بیکاری، بیکار!
.
اما آخر شب، یک سؤال از طرف یکی از مخاطبها، کل دستگاه گوارش روحیام رو بههم ریخت.
.
پرسیده بود: «چرا مثل قبل سفر نمیکنی؟ چرا هتلهای خوب رو در جاهای مختلف ایران معرفی نمیکنی؟»
.
خب، احمق جان! قبلاً سه تا مرد سینهچاک داشتم که هوام رو داشتن، رانندهام بودن و سفر و کارم رو راه میانداختن. الان من موندم و مامانی که نمیشه تنهاش گذاشت.
.
زندگی هم که ماشین لباسشویی نیست؛ دکمهی برنامهی قبلی رو بزنی و دوباره همون دور و همون چرخش رو تحویلت بده.
.
آدمها تغییر میکنن، شرایط تغییر میکنه، آدمهای زندگی کم و زیاد میشن، مسئولیتها جابهجا میشن، بعضیها میرن و بعضیها میمونن؛ گاهی هم آدم میمونه و یک عالمه کاری که باید از نو یاد بگیره تنهایی انجام بده.
.
دوست دارم بدونم زندگی همهی آدمها همیشه روی یک خط ثابت حرکت میکنه که انقدر راحت با چراهاشون قضاوت میکنن؟
.
چرا سفر نمیری؟
چرا نمینویسی؟
چرا مثل قبل نیستی؟
چرا کمکاری؟
چرا عوض شدی؟
.
شاید چون زندگی، برخلاف اینستاگرام، امکان بازگشت به نسخهی قبلی رو نداره. شاید هم بعضی روزها آدم فقط داره تلاش میکنه از پس همین نسخهی فعلی بربیاد.
.
خلاصه، امروز با تمام نان و پنیر و انگور، ابر و عکس، واژه و نویسندگی، به یک سؤال رسیدم:
.
کاش قبل از پرسیدن «چرا مثل قبل نیستی؟» کمی هم میپرسیدیم «این روزها چه به سرت اومده؟»
.
بدفاز شدم.
اه!
دوست دارم از دوستانم بپرسم
افشین عزیز
با همسفران «نویسندهساز» تصمیم گرفتیم هر کداممان
«پرسشنامهی پروست» خودمان را بسازیم؛ یعنی مجموعهای از پرسشهایی که خوش داریم از دوستان نزدیک خود بپرسیم. این هم پرسشنامهی پروست من، خرسندم میکنی با پاسخهایت:
1. کوهستان یا دریا؟
2. به عشق باور داری؟
3. بین انسان و حیوان چه تفاوت بارزی میبینی؟
4. دلت برای چه کسی بیش از همه تنگ میشود؟
5. اگر قرار بود به یکی از اشیای زندگی روزمره تبدیل شوی انتخابت کدام بود؟
6. آیا رؤیا دیدن شگفتزدهات میکند؟
7. بین گذشته و حال و آینده کدامیک در کانون ذهن تو قرار دارد؟
8. از هدیه دادن چه چیزی بیشتر لذت میبری؟
9. دوست داری چه چیزی هدیه بگیری؟
10. کدام عضو صورت آدمها را بیشتر نگاه میکنی یا میپسندی؟
11. آیا تابلویی هست که همیشه از خیره شدن به آن لذت ببری؟
12. کدام فیلمهای سینمایی ارزش دوباره دیدن دارند؟
13. گیلاس یا شلیل؟
14. جوجه یا کوبیده؟
15. اسپرسو یا آمریکانو؟
16. احمقانهترین ضربالمثل زبان فارسی؟
17. مرگ را نزدیک میبینی یا دور؟
18. پیشرفت علم و تحققِ عمر جادوانه برای همگان را محال میدانی یا واقعیتی دسترسپذیر؟
19. از گفتن بیشتر لذت میبری یا از شنیدن؟
20. شوخطبعی را فضیلتی مهم میدانی یا نه؟
21. دست یا پا؟
22. حواس پنجگانه به ترتیب اهمیت از نظر تو؟
23. کدام کتاب را دوست داشتی اما بعدها از چشمت افتاد؟
24. کجای دنیا تو را دچار حیرت از هستی میکند؟
25. شبها را بیشتر دوست داری یا روزها را؟
26. شبها عاشقتری یا روزها؟
27. روزها غمگینتری یا شبها؟
28. شبها مضطربتری یا روزها؟
29. بین زن و مرد تفاوت عمدهای میبینی؟
30. آیا تفاهم بین زن و مرد را ممکن میدانی؟
31. شنیدن واژهی «ازدواج» غالبن چه احساساتی را در تو برمیانگیزد؟
32. آیا زندگیات را آنقدر مهم یا ارزشمند میدانی که زندگینامهات را بنویسی و منتشر کنی؟
33. بخشی از دنیا هست که تو دیده باشی یا لمس کرده باشی ولی بسیارانی نه؟
34. اگر ماشین زمان داشتی به کدام دورهی تاریخ سفر میکردی؟
35. پرسیدن چه سؤالی از تو همیشه به وجدت میآورد؟
36. سیاست مهمتر است یا اقتصاد؟
37. آزادی یا عدالت؟
38. آدمی اسیر جبر است یا صاحب اختیار؟
39. هوش مصنوعی نگرانت میکند یا امیدوار؟
40. چه حسی به بوسه داری؟ آن را طبیعی و ضروری میدانی یا ادایی و الکی؟
41. وقتی به هدف یا آرزویی میرسی، هنوز همانقدر برایت جذاب است؟
42. چقدر به سنات فکر میکنی؟
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات شنبه را:
صبح، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و بررسی ۴ نوشته. کلاس خصوصی و ارزیابی سطربهسطر متن، وبینار «نویسندهساز» و اشاره به شعری از محمود کیانوش در «کتاب دوستی»+تمرین نوشتن پرسشنامهی شخصی. پرسهی شبانه در قصرالدشت و عفیآباد. مطالعهی شبانگاهی و…
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از این دوشنبه کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
🌿🌿🌿هر روز از عمرم که با مدرسهی نویسندگی میگذرد، وابسته میشوم به تمامش. تشنه میشوم به زلالی رودش که بیتلاطم جاریست. و امیدوار میشوم به خودم که روزی شبیه شاهینمان میشوم؛ سرسخت، پرخوان و پرنویس. شاید روزی برسد که استاد از ته دلش بگوید که رسیدهام. شاید آنروز باور کنم حرفش را. شاید باور کنم خودم را.
دیشب مهمان داشتم و نتوانستم گزارش نیک را ارسال کنم. اکنون ارسال کردم تا پیوستگی ادامه داشته باشد.
صبح شنبه و نداشتن نان؛ پس کلهسحر به نانوایی رفتم و برای لقمه دخترانم نان تازه گرفتم. صاحب نانوایی بعد از چند سال فهمید همشهری هستیم. مرد قابل احترامی است.
صفحات صبحگاهی نوشتم. مادرم به خانهام آمد، کلی بوسش کردم و بدجنسبازی هم درآوردم. عصر دخترم را به کلاس بردم و نتوانستم در وبینار نویسندهساز شرکت کنم؛ پس فایل صوتیش را گوش دادم. این وسطها بوستان سعدی هم خواندم.
منه بر جهان دل که بیگانهایست/ چو مطرب که هر روز در خانهایست
پس از چند بار حضور در کلاس تدریس، امروز وقتی از کلاس بیرون آمدم، احساس بهتری داشتم. از خودم میپرسم چرا حس امروزم بهتر بود؟ کلاس امروز چه تفاوتی با کلاسهای گذشته داشت؟
امروز برخلاف روزهای گذشته، بچهها کار عملی بیشتری انجام دادند. پشت لپتاپ نشستند، یاد گرفتند چطور برای یک سیستم هوشمصنوعیِ فرضی چند سری داده بسازند و مدلِ داده را بشناسند.
با اینکه در طول مدتی که بچهها داده میساختند، مجبور بودم میز به میز، لپتاپها را چک کنم، ایرادهایشان را گوشزد کنم و دانهدانه موارد درست و غلطشان را توضیح دهم، اما درنهایت باتمام خستگی، حس کردم نسبت به روزهای گذشته کلاس پویاتری داشتم.
چیزی که این مدت دستگیرم شده این است که بچههای هنرستان برخلاف دبیرستانیها، علاقهی بیشتری به کار عملی دارند. مباحث تئوری حوصلهشان را سر میبرد و باعث میشود مدام گله و شکایت کنند. اما وقتی کلاس به کار عملی میرسد، شوق و اشتیاقشان بیشتر میشود و در نهایت، همان احساس خوبشان، ناخودآگاه به معلم هم منتقل میشود.
حالا که در حال برگشت به خانهام و خیابان شلوغ و پر از دانشآموزانِ کوچک و بزرگیست که به خانه بازمیگردند، با خود فکر میکنم که چگونه جلسهی بعدم از امروز هم پویاتر و سازندهتر شود.
7 از خواب بیدار شدم. 10:۱۵ کلاسم شروع میشد. تا لباس اتو کنم و چیتانپیتان بکنم ساعت شد ۹:۳۰. خداروشکر اهل صبحانه نیستم. وگرنه هیچوقت اول صبحها بهموقع نمیرسم. حوصله نداشتم. هیچوقت اول صبحی حوصله ندارم.
کلاس اول، ادبیات تطبیقی بود. خستهکننده و گاهی چالش برانگیز است. بعدش رفتیم سلف. شانس آوردم صف طولانی نبود. کلاس بعدی ترجمه متون جغرافیایی بود.چقدر چالشبرانگیز و رویمخ شده است درس.
برگشتم خانه. چرتی زدم. ظرفها را شستم. بلند شدم و نشستم به نوشتن نکاتی برای ارائه فردا. ترجمهای از شعر بشار بن برد که شاعر عصر عباسی است خواندم. چه ترجمهی عجقوجقی کرده استاد.
تا ۱۰ شب درگیر بودم. به هر حال درس را به شوق خواندن «زن بیاهمیت» تمام کردم.
پنجمین گزارش نیک من
نمیدانم چرا گزارشهایم را میشمارم! شاید دارم یک گوشه از این دنیا برای خودم تمرین استمرار میکنم تا چیزی به من ثابت شود، دربارهی خودم!
صبح زود بیدار شدم، صبحانهی مفصلی خوردم شاید بعد از چندسال! معمولا از وعدهی صبحانه خوشم نمیآید مگر اینکه گرم باشد و مزهی غذا بدهد.
حدود ۳ ساعت به مشاورهی کسبوکار گذشت، ۲ ساعت به کوچینگ پذیرش و تعهدی که در حال یادگیریاش هستم و ۳ ساعت هم به جلسات منتورینگ زنده.
این بین ساعت ۱۷ به وبینار نویسندهساز پیوستم و کمی رقیق شدم. ساعت ۱۷ برای من شبیه ایستگاهی شده که در آن میایستم، تجدیدقوا میکنم، میخندم و باکم را برای ادامهی روز از سوخت آن پر میکنم.
درود به شاهین کلانتری
امروز خواب موندم و هیچکدوم از آیین های صبحگاهی رو انجام ندادم. وقتی چشمام رو باز کردم ساعت 9:20 بود! بازار رو چک کردم و در همون حال کمی ادامه دادم تا ساعت 10 شد و پا شدم و از تخت بیرون اومدم و روز رو آغازیدم.کمی کارهام رو کردم تا ظهر شد.
یه ساعت و نیم هم در توییتر وقت سوزوندم! تا ساعت 2 شد و گرسنه ام شد و رفتم برای ناهار. سه مدل نون گرم کردم چون کوفته داشتم برای ناهار و نون پروتئینی نداشتم به یاد قدیم نون باگت سفید برداشتم البته نه زیاد. فقط یک سوم. قدیم ها نون باگت زیاد میخوردم. باگت سفید گویا خیلی نضر بوده. بعد از آشنایی با نون پروتئینی دیگه ترکش کردم. سنگک هم برداشتم و چون خیلی خوب نبود و ساده هم نبود (آخه من کنجدی دوست ندارم) کمی هم نون تافتون سفید برداشتم. میخواستم کشوی فریزر را ببندم که نون باگت عزیزم از دستم افتاد و البته خیلی سریع برداشتم و گرمش کردم. اگه قدیما بود نمیخوردمش ولی حالا به قانون 3 ثانیه اقتدا کردم و به امواج مایکروویو اعتماد. البته آشپزخونه هم تمیز بود و خیلی کارم رو سخت نکرد ولی در ذهنم اومد که ببین چقدر عوض شدی که حالا این کار را هم کردی.
در وبینار شرکت کردم و پرسش نامه پروست نوشتیم. چند تا از سوال هایی که نوشتم:
– اگه میتونستی هر هنری که میخوای یاد بگیری اون چی بود
– دوست داشتی چه کتاب هایی رو مینوشتی؟
– کدوم کتاب ها رو دوست داشتی میخوندی که هنوز نخوندی؟
– کدوم کتاب ها رو دوست داشتی چند بار بخونی؟
– یک ویژگی که میتونستی همین الان در خودت یا اطرافیانت تغییر بدی چی بود؟
– حیوان های مورد علاقه ات کدوم هان؟
– اگه قرار بود بقیه عمرت به جای یه حیوون زندگی کنی چی رو انتخاب میکردی؟
داشتم به وبینار روزانه شاهین کلانتری گوش میدادم و چقدر این حرفهای امروزش وصف حالم بود انگار که دقیقا خطاب به من بگوید. صبح به راهنما گفتم با خودم چه کنم؟ با افسارگسیختگیام چه کنم؟ چطور بفهمم چه فعل و انفعالی در مغزم رخ میدهد که باعث میشود کارهایی را که دوست دارم و خوب است و به آنها نیاز دارم را کنار بگذارم و بروم سمت گوشی و ساعتها وقتم را در آن به باد بدهم؟ بدون دستاورد و بدون لذت. راهنما گفت نمیشود مکانیسمش را شناخت. شاید لازم است بفهمی که از پس این مشکل برنمیآیی و باید آن را بسپاری به نیروی برتر. جوابش قانعم نکرد. این زندگی من است. من به سرنوشت خودم علاقمندم میخواهم سرنوشت خودم را رقم بزنم. با تنی که یاری نمیکند دقیقا چه کنم؟ اما شاهین امروز یک حرفی زد که شاید برای خودش و شنوندگان دائمیاش خیلی جدید نبود برای من هم حتی نبود اما امروز به حال دلم خیلی میآمد و حس کردم چقدر به هدف زده. شاید این هم جواب نیروی برتر بود از کجا معلوم. شاهین گفت گزارش نیک یکجور مهندسی خویشتن است مطمئنم این را نگفت اما این جور یادم مانده. یکجور پروژه که در آن هدفت بررسی مکانیسم خودت است. البته با منطق مهندسی احتمالا باید گزارش نیک و بد نوشت اما احتمالا در مورد سیستم آدمیزادی با روان پیچیده و ناخودآگاه پدسگش کمی بازیگری هم لازم است و باید نگاه مهندسی انسانیتر باشد. به هرحال که خوشم آمد. شاید از فردا بروم و به گزارش نیکنویسندگان بپیوندم.
دیروز هم اگر چه خیلی توی گوشی بودم اما با نرمافزاری که تا حالا با آن کار نکرده بودم یک کلیپ ساختم از اپیزود صفر پادکست مادرم زمین. برای خودم غذایی عجیب و مندرآوردی درست کردم و به یک فایل صوتی خوب و موثر هم گوش دادم که حس کردم دوست دارد کمکم کند. قشنگ معلوم بود دوست دارد.
امروز مقدار زیادی پیادهروی کردم و بعد رفتم باشگاه و کلاس قدم. چیزهای خوبی گفتم و شنفتم. با ظرف خالی و با دل بیپناه رفتهبودم. ظهر برای خودم غذای خوب پختم در تنهایی خوردم و ساعت واقعا کمتری توی گوشی بودم. به کارهای خانه رسیدم. نوشتم و تصمیم گرفتم نیاز به بازخورد در مورد پادکست و هر چیز دیگر را عمیق و بی داوری مشاهده کنم و بگذارمش زیر آفتاب آبان یزد. بگذارمش و هر روز نگاهش کنم تا بالاخره بفهمم با آن چه میشود کرد. تصمیم گرفتم به شکل مشخصی تصمیم گرفتم سر دو هفته و بدون هیچ اما و اگری پادکستم را منتشر کنم و هیچ انتظار دیگری نداشته باشم. همین که زندگی به من فرصت و امکانات ساختن این کار را داده و میدهد از سرم هم زیاد است. چرا؟ چون دقیقا این کاری است که دوست داشتم در جهان باشد و حالا زندگی به من فرصت داده که ایجادش کنم برای خودم و بقیه. حساب همینجا در همین نقطه تسویه میشود و روز از نو روزی از نو. آیا هر روز گزارش نیک خواهم نوشت و به تماشای خودم خواهم نشست؟
ترسویی دیگر چیست؟
گاهی یادم میرود،باخود میگویم نباید احساس ترس داشته باشم،نباید بترسم ،باید جرئت داشته باشم، اما کمی که فکر میکنم میبینم نمیشود ترس را که احساس طبیعی آدمی ست از بین برد، میترسم اما جرئت داشتن که نترسیدن نیست، بلکه اقدام است، اقدام کردن ،انجام دادن، عمل کردن ،سازش خَرکی نکردن، جرئت از نظر من یعنی کاری را کردن حتی اگر میترسیم.
و من به ظاهر افراد نگاه میکنم و خود را مقایسه میکنم که آنها نمیترسند،اما کسی چه میداند؟
صبح آدینهی هشتم آبانماه در خانهی بومگردی عمورضا به صبح کویر کردآباد طبس، چشمک میزنیم. شب قبل شش نفرمان عین گلابی کنار هم چپیدهایم در اتاقی شش متری، خوابی خوش رفتهایم و خستگی از تنمان درآمده.
میز صبحانه را در حیاط چیدهاند. امروز املت است در جوار سایر مخلفات دیروز.
علی کافی، تورلیدرمان سفارش کرده ساعت هشت صبح توی اتوبوس نشسته باشیم. حدود ساعت نه صبح راهی چشمهی مرتضیعلی میشویم.
رژین و مژان دختران دهههشتادی صندلیهای جلویی من و ماهه نشستهاند. وقتی میفهمند ما همکلاسیهای دبیرستانیم، غبطه میخورند که چرا چند تا همکلاسی صمیمی برایشان نمانده که با هم دوردور بروند و سالهای تنهاییشان را رنگیرنگی کنند. میگویند در کلاس زبان با هم آشنا شدهاند. شاید بشود جمع دونفریشان را حفظ کنند برای سالهای آتی.
مسیری پلکانی را پایین میرویم تا به بستر رودی در مسیر تنگه برسیم.
چشمه مرتضیعلی از چندین چشمه تشکیل شده که مجموعهی آنها در شرق شهرستان طبس و در دامنههای جنوبی کوه کشسیاه قرار دارند. این مجموعه سه چشمهی اصلی و چند چشمهی فرعی دارد که نکتهی عجیب در مورد آنها اختلاف دمای آنها است.
اولین چشمه، چشمه قنبر است که آب آن سرد و مسیر آن شرقی- غربی ست. چشمهی دوم، چشمه مرتضی علی ست که آبی گرم دارد و گرمای آن نتیجهی شکستگی و فشار گسلی است. آخرین چشمه، چشمه جعفری است که محل پیوستن دو چشمهی قبلی نیز هست. در نهایت آب این سه چشمه به سد خاکی نهرین میرسند که برای تأمین آب باغات و زمینهای کشاورزی طبس مورد استفاده قرار میگیرد. به دلیل اختلاف چگالی آب چشمهها، این آبها با یکدیگر مخلوط نمیشوند و مسیر پیادهروی در آب، دماهای مختلفی دارد. در بخشهایی از رودخانه گویی یک پایمان در آب گرم و پای دیگرمان در آب سرد راه میرود.
سد خاکی میراث عهد شاهعباس صفوی است. در باریکترین قسمت معبر رود بنا شده تا جلوی سیل را بگیرد و شدت ورود آب را کنترل کند.
از دهانههای غارمانند دیوارهی تنگه آبی ولرم بیرون میریزد و برخی زیر آن مینشینند تا از خواص درمانی آب چشمه بهرهمند شوند. خانمی مقابل دهانهی یکی از این حفرهها ایستاده و مانع ورود همسفرانمان میشود. میگوید شوهرش در آن حمام طبیعت لُخت نشسته. لجمان میگیرد. یک نفر همه را علاف کرده. بچهها محل نمیگذارند و میروند داخل حفره. ماهه هم میرود و از آن داخل فیلم میگیرد. مردک بیخیال نشسته زیر آب گرم چشمه و ورود بقیه را به شخم گرفته.
خانمی تپل روی سنگی بر بستر رود سُر میخورد و با باسن خیس آب و به سختی برمیخیزد. خودش از خنده ریسه رفته و ما نگران دنبالچه و ماتحت مبارکش هستیم ولی گویی مشکلی پیش نیامده.
ماهیهای کوچولو در این آب گرم و مطبوع دور پایمان جمع میشوند و توک میزنند. این همان فیشدرمانی است که توی تایلند و چین کُلی باید برایش هزینه کنیم و توی آب چشمه مرتضیعلی میتوانید رایگان فیشتراپی کنید.
گروهی دیگر با سیستم صوتی آمدهاند.آقا رسول زنگنه نگهشان میدارد در جمعمان. ترانهی ننهی معین را پلی میکنند و پسران گروه ما بر بستر چشمه پایکوبی میکنند.
برمیگردیم. دیگر نزدیک ظهر است. چند ساعت پیادهروی در آب حالمان را جا آورده و آشیل پایمان کش آمده. در مسیر برگشت جاماندگان تور بجنورد را که روز قبل به گاه بازگشت از کالجنی سوار اتوبوسمان شدند را میبینیم. تورلیدرشان عاقلهمردی کُرد است. روز گذشته اتوبوسشان نقص فنی پیدا کرده و همسفرانش را ورودی کالجنی در تاریکی شب رها کرده بود. بعد هم که اتوبوس را رفع نقص کرده و آمده دنبالشان، با کامیونی تصادف کرده و کلی خسارت به اتوبوسش وارد آمده بود.
به اقامتگاه میرسیم. ناهار، چلوگوشت شتر است که من میگویم شترپلو. دوستش نداریم ولی من از بس گرسنهام به ضرب سس رُبی سرآشپز میخورم. همسرجان که به غایت بدغذاست و ایرادگیر، لب نمیزند. با چای و شیرینیهای زبان که از قنادی بوعلی اصفهان آوردهایم، تهبندی میکند. ساعت از سه بعدازظهر گذشته که سوار اتوبوس میشویم و به سمت اصفهان برمیگردیم. توی مسیر علی کافی برایمان بستنی کیم میهن میخرد. آخرین پایکوبیهای اتوبوسی را به تماشا مینشینیم. ساعت از یازده شب گذشته که میرسیم روبهروی ترمینال صفه.
نیکروز چشمه مرتضیعلی در جوار دوستان همکلاسی دبیرستان و همسران در صفحهی خاطرات ماندگارمان نقش لبخند میزند.
یکشنبه، ساعت ۱۸ و ۲۹ دقیقه است. فیوز برق پریده و خانه در تاریکی مطلق فرو رفته است. من در همین تاریکی، غرق در دنیای پادکستی هستم که به آن گوش میدهم.
همسرم تماس گرفت. وقتی فهمید برق خانه قطع شده، بهسرعت خودش را رساند. در تاریکی، کورمالکورمال بهسوی در رفتم و در را به رویش گشودم. نور گوشی تلفنش مسیر را برایم روشن کرد.
گفت: «برق را قطع کردهاند.»
پرسیدم: «از کجا میدانی؟»
گفت: «همسایهها همه برق دارند.»
اما من حدس دیگری داشتم. گفتم شاید بهخاطر خرابی پکیج، برق خانه قطع شده است؛ چون پیش از آن صدای بوق پکیج را شنیده بودم و بلافاصله پس از آن، برق پریده بود.
همسرم کلید اصلی برق را فشار داد و ناگهان خانه روشن شد. پس نشانههایی که من دریافت کرده بودم، درستتر به نظر میرسیدند.
همسرم رفت و من دوباره به دنیای خودم برگشتم؛ دنیای تنهایی، سکوت و نوشتن.
امروز دهم آبانماه است؛ روز نویسنده، روز قلم. روز کسانی که با واژههایشان جهان تازهای میآفرینند؛ جهان قصهها، رمانها، خیال و اندیشه. نویسنده با نگاه متفاوت خود به پدیدههای پیرامون، با شیوه خاص مواجههاش با چالشهای زندگی و با نگاهی تازه به اتفاقات روزمره، از دل واقعیتهای معمولی، جهانی دیگر میسازد.
نویسنده کسی است که به واژهها دل میسپارد. در دنیای آنها غرق میشود، واژهها را در ذهنش میپروراند و یکییکی بر صفحه مینشاند. از پیوند همین واژههاست که قصهها جان میگیرند، رمانها رنگ و روح پیدا میکنند و داستانها شکل میگیرند. آنگاه خوانندگان تشنه کتاب، در جهان آفریدهشده به دست نویسنده، به گشتوگذار میپردازند و در لابهلای سطرها، چیزی از خود و جهان پیرامونشان مییابند.
با اینکه این روزها جهان درگیر جنگ، ویرانی و گرانی است و زندگی زیر سایه بحرانها و دشواریها جریان دارد، جویندگان کتاب و دوستداران نوشتن همچنان در تکاپویند. آنها میکوشند از دل همین روزهای سخت، چیزی برای خواندن و نوشتن بیابند. البته نویسنده هیچگاه برای نوشتن با کمبود ایده روبهرو نمیشود؛ زیرا زندگی، با تمام فراز و نشیبها و تناقضهایش، همواره موضوعی تازه برای اندیشیدن و نوشتن در اختیار او میگذارد.
نویسنده از دل هیچ، دنیایی تازه میسازد؛ گاهی برای سرگرمی، گاهی برای طرح یک ایده، گاهی برای برانگیختن اندیشه و گاهی فقط برای ثبت لحظهای از زندگی.
او از دل روزمرگیها، گرانیها، سایه جنگهای بیپایان میان کشورها، رنجهای انسانی و دشواریهای زندگی، ایدهای خام بیرون میکشد و آن را با خیال و اندیشه ورز میدهد تا سرانجام به اثری ماندگار تبدیل شود.
نویسندگی فقط کنار هم چیدن واژهها نیست. کار دشوار اندیشیدن است؛ راهی طولانی و گاه فرساینده که باید آن را با صبر و تابآوری پیمود. نویسنده سالها مینویسد، میخواند، میاندیشد، تجربه میکند، میآموزد و بارها نوشتههایش را از نو میسازد تا شاید روزی از دل آنچه نوشته، سخنی سر برآورد که برای جویندگان اندیشه و معنا ارزشمند باشد.
سالها باید با واژهها زندگی کند تا بتواند از دل آنها داستانی ببافد؛ یا از میان ابرهای خیال، قصهای بیرون بکشد و به آن جان ببخشد. سالها باید بنویسد تا بتواند معنایی زیبا، عمیق و پربار خلق کند.
آری، امروز روز نویسنده است.
اما نویسنده کیست؟
نویسنده کسی است که عاشقانه دل به دنیای واژهها، قلم، کتاب و نوشتن میسپارد؛ کسی که حتی در تاریکی، وقتی چراغهای خانه خاموش میشوند، چراغی در ذهنش روشن میماند.
او از دل سکوت، صدا میآفریند؛ از دل تنهایی، جهانی پر از شخصیت و ماجرا میسازد و از دل سادهترین اتفاقات زندگی، بهانهای برای اندیشیدن و نوشتن پیدا میکند.
شاید نویسنده همین باشد؛ کسی که جهان را فقط آنگونه که هست نمیبیند، بلکه پیوسته در جستوجوی جهانی است که میتواند با واژههایش خلق کند.
گزارش نیک ۱۷۳
https://t.me/ehteram_karami
یکشنبه دهمین روز از آبانماه. روزی خوب از دیگر روزهای خوب زندگی.
امروز در آغازِ روز تمرکزم را گذاشتم بر خواندن گزارش نیک دوستان. مثل دیدن فیلم میماند. فیلمی از تکههایی از زندگی آدمهای دیگر. خودت را در آنها میبینی. میفهمی چهقدر شبیهی به دیگران و در عین حال چهقدر متفاوت. میفهمی در بعضی جاها کمتر به خودت سخت بگیری و در بعضی جاها برعکس، یادآوری کنی که حواست جمع باشد و به خودت سخت بگیری.
شروع بحث امروز نویسندهساز با معرفی کتاب آموزش کاریکاتور بود. نکات خوبی داشت. در عین حال خیلی برایم خاطرهانگیز بود. روزهای زیادی را یادم آورد که لبریز بودهام از شوق یادگرفتن و یاددادن. نقاشی درهای زیادی را به روی من گشود. و با تدریس نقاشی توانستم بر زندگی خیلیها اثرگذار باشم. نوشتن نیز درِ دیگری بود بر باغ پر درخت.
زندگی ما سرشار است از دادنها و گرفتنها. تکتک لحظههای زندگیام پر است از تجربههای رنگارنگ یاد دادن و یاد گرفتن که منجر شده به خلاقیت در کار و هنر و زندگی.
در همهی این پایین و بالاهای زندگیام اگر این اشتیاق به یادگرفتن و این خلاقیت نبود نمی توانستم از عهدهی حل مشکلاتم برآیم. خلاقیت حتی در گفتگوهای روزمره و در روابط اجتماعی.
شاید بخشی از خلاقیت در روابط را مدیون زبان باشیم. شاید نه، قطعن. اگر در جایی زندگی میکردم که زبانشان را نمیفهمیدم شاید نمیتوانستم به این نتایج برسم.
به نظرم خلق علائم و نشانهها در زبان یکی از بزرگترین دستآوردهای بشر است.
خلاقیت در هر کار به یادگیری زبان و علائم آن مقوله نیاز دارد. و این یادگیری آسان نیست. با پرکاری و برنامهریزی و تمرین زیاد و پشتکار حاصل میشود.
امروز کتاب «چنین گفت زرتشت» نیچه با ترجمهی داریوش آشوری را ورق میزدم. و به چه کلمات نابی برخوردم. چندتا از این کلمهها را اینجا مینویسم.
ناسِتُردنی، گرهگاهیست، فراپُشت، دریوزه، خلوتگُزینان، طنینی سخت، میآموزانم، کرموار، شَبَح، دوپارگی، آمیزه، زهرپالایند، زوال، خوارشمارندگان، بِهِل، اندرونه.
اول صبح با مراقبه شروع کردم. صبحانه درست کردم. و صفحات صبحگاهی را نوشتم. و آماده شدم برای رفتن به اداره.
موقع برگشتن از اداره در کنار پارک پیادهروی کردم. امروز گلفروش کنار پیادهرو نبود. از آن روزی که مأموران شهرداری را دیدم، دیگه اون گلفروش بختبرگشته را ندیدم. تازه، قصد کرده بوده بودم ازش گل بخرم. کنار پارک را غرفهبندی کردهاند، برای فروشندگان مواد غذایی و هنری. در بهداشتی بودن این مواد غذایی جای شک است. شبها، دود و دمی راه میافتد، که کاملن هوا را غیرقابل تنفس میکند.
هوا کاملن ملس است، اصلن شکلی از پاییز ندارد. فقط برگها به نظر کمتر سبز به نظر میآیند. من هنوز با همون لباسهای تابستانی بیرون میروم.
وبینار را شرکت کردم. در این وبینارها، آقای کلانتری، علاوه بر نوشتن بر توسعهی فردی هم تأکید دارند. هر روز حداقل یک نکتهی مفید یادآوری میشود. و انرژی جمع، به ماندن در مسیر درست تداوم میبخشد. حضور در کنار این جمع و استاد عزیز برای من افتخار بزرگی است. امیدوارم همیشه شاد و سلامت باشند.
از کاریکاتور گفتند و کتابی که یادآور خاطرات نوجوانیشان بود. از کلمهبرداری دوستان شنیدم. و با جمع نوشتم. چند دقیقهای ورزشهای کششی انجام دادم. و بعد از شام، دوباره متمرکز شدم، به یادگیری هنر.
یک جفت جوراب سفید لبهتوردار
امروز در گالری به دنبال عکسهایی میگشتم که از انار گرفتهام. ندا آمد که «یافت مینشود جستهایم ما». مجبور شدم ادب را قورت بدهم و بگویم «آنکه یافت مینشود آنم آرزوست» اما به قول اینجاییها : «ناون آو یور بیزینس*» و به قول اونجاییها « تو را سنهنه»
هرچه از انار خبری نبود ، اما در عوض چیزهایی پیدا کردم که مرا در زمان سرگردان کرد؛ حیران و البته خندان.
یکی از آنها نامهای بود که در کلاس دوم دبستان برای بابا نوشته بودم. آن موقع برای مأموریت به جزیره خارگ رفته بود. در این نامه از دلتنگی، حسودی و خودنمایی توأمان میترکیدم؛ درست مثل همان اناری که دنبالش میگشتم.
برای پنهان کردن این بلایای خانمانسوز، اول باید مقدمهای میچیدم و نشان میدادم چه دختر خوبی هستم و چقدر به سفارشهای بابا درباره درس و مشقم توجه دارم-مثلاً اینکه کلمات را جدا از هم و خوانا بنویسم. به کلمه «کاملن» که رسیدم، با خودم گفتم لابد در یک دنیای موازی، روح استاد جوانم در من حلول کرده : «حالا تنوین نباشه، چطور میشه؟ فارسی رو چه خوبه همونطور که میخونیم بنویسیم.»
با خودم گفتم دل پریشونم تو از روز ازل داشتی در مدرسه نویسندگی آموزش میدیدی. کاش بالاخره پیش از اینکه بانگ برآید روزی برود میخ آهنین در سنگ.
بعد از اینکه از سخاوتمندی خودم گفتم و گزارشی از اهالی خانه دادم، خیلی نرم و ملایم رسیدم به آنچه روی دلم سنگینی میکرد:
«خود من هم فقط یک جفت جوراب سفید که برای عید برای مهستی-خواهر شیرخوارهام- خریدید و بالایش تور داشت برایم بخرید کوتاه هم باشد. یک جفت هم آبی پررنگ، تقریباً سورمهای.»
لابد در ضمیر ناخودآگاه آن روزهایم میخواستم یک جفت جوراب بیشتر از آبجی کوچیکه داشته باشم.
اما خبر خوب اینکه این گشت و گذار در گالری بالاخره یک عکس انار نصیبم کرد نه اونی که اناراش ترک خورده بود ولی گشتیم و بود.
در وبینار امروز بنا شد پرسشنامهی پروست خودمان را بسازیم خرسند میشوم اگر پاسخهاتان را برایم بنویسید:
آیا آدم حسودی هستید؟
چه بویی شما را به یاد کودکیتان میاندازد؟ اولین خاطرهای که از کودکی به یاد دارید چیست؟
دوست دارید چه چیزی هدیه بدهید؟ دوست دارید چه چیزی هدیه بگیرید؟
طلوع یا غروب؟ روز یا شب؟
آیا به سفر رفتن علاقه دارید ؟
کویر یا جنگل ؟
کوه یا دریا؟
کدام شهر را دوست داری یا رویای دیدنش را داری؟
کدام خیابان شهرت را خیلی دوست داری؟
اهل رفاقت هستی؟
اگر قرار باشد فقط به ترانههای یک خواننده گوش بدهی او چه کسی است؟
اگر قرار باشد فقط از یک نویسنده بخوانید، انتخابتان کیست؟
کتاب بالینیتان چیست؟
آیا رویا میبینی؟
آیا خواب تکرار شوندهای داری؟
و این یکی را هم از قول مهران مدیری میپرسم: تا حالا عاشق شدهاید؟
از دفتر خواندههایم
امروز بخشهای مربوط به سوریه و لبنان را از کتاب «مارک و پلو»ی منصور ضابطیان خواندم.
ضابطیان از سوریهای مینویسد که در سفر او کشوری فقیر و بحرانزده با خیابانهای کثیف، هتلهای فلکزده و پلیس مرزی رشوهبگیر بوده است. اما آن سوی مرز، در لبنان، با دنیای دیگری روبهرو میشود. روی تابلویی بزرگ نوشتهاند: «رشوهگیری برابر است با زندان.»
وقتی در مرز لبنان میگوید روزنامهنگار است، برخورد پلیس با او کاملاً تغییر میکند. آنقدر با احترام و مهربانی با او رفتار میکنند که نگران میشود نکند بلایی سرش بیاورند! اما از او پذیرایی میکنند و تشکر میکنند که لبنان را برای سفر انتخاب کرده و امیدوارند آنقدر به او خوش بگذرد که از لبنان خوب بنویسد.
از غذاهای خوشمزه میگوید، امنیت، حضور و نفوذ اصحاب هنر و همزیستی مسلمانان و مسیحیان. روایتی از کشوری که در نگاه او، در آن سوی مرز، نظم و مناسبات دیگری دارد.
خواندن این بخشها، بهویژه وقتی پای مقایسه رفتار آدمها با مسافران در کشورهای دیگر و کشور خودمان به میان میآید، آدم را به فکر فرو میبرد.
مروری هم داشتم بر همین مسیر در کتاب «سفر بر گذشتنی» به قلم محمدرضا توکلی صابری. نویسنده به جستجوی بافت قدیمی شهرها میرود و با نگاهی علمی باستانشناسی توصیفات ناصر خسرو را در آثار به جا مانده از دوران رومیان در شهرهای به جا مانده و خاصه در مرکز بیروت کنونی تطبیق میدهد.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
*None of your business
میترا رستگاران
گزارش نیک 172
امروز بیداریم با تمام شدن یک کابوس شبانه بود و خدا را شکر کردم که در خواب این اتفاقات ممکن شده بود و در بیداری سالم بودم امروز به آب سلام کردم و شکر کردم و نماز خواندم و دعا کردم و نوشتم و به پیادهروی رفتم با همسرم در آن صبح زیبا در طول مسیر گفتگو میکنیم و من تمام ناملایمات دورنیم را بیرون میریزم و او میگوید ما هیچکارهایم نگران نباش و زندگی کن و من آرام میشوم و با نشاط به خانه برمیگردم دوباره می نویسم و بعد در کانالم یک روز تلاش برای دستیابی به سوژه را منتشر میکنم و ناهار درست میکنم. کتاب نونوالقلم جلال را میخوانم چند صفحهای بیشتر وقت نمیشود بخوانم. تا دیر نشده بسوی بانک روانه شدم و نوبت گرفتم کار بانکی تا ظهر طول کشید چون نوبت من به خانمی که پشت باجه بود افتاد و مریض احوال بود کارش را درست انجام میداد اما خیلی کند و من را عصبی کرده بود و ناراحت شدم که او مریض بوده چرا سر کار آمده است. با خواهرم حرف زدم در حال خریدن گردو بود. وبینار را شرکت کردم شامل کلمه برداری و نوشتن و صحبتهای استاد از کاریکاتور بود و پشتکار و تمرین و ممارست بود استاد به پیادهروی رفت و من هم با خانواده شام خوردیم زود بود اما رسم ما این است زود شام میخوریم و تقریبا زود هم میخوابیم. ساعت هفت وبینار خانم یاوری است به وبینار میروم خانم یاوری حس خوبی منتقل میکند توصیه میکنم حتما در وبینارش شرکت کنید و امتحان کنید امروز در مورد سوال چرا چیزهایی را که لازم نداریم میخریم بحث مفیدی کردند و ادامه دارد و به امروز نمرهی هشت می دهم امروز سوژهام رویا نگاریست که فردا در کانال تلگرام منتشر میکنم. آدرس کانال تلگرام مهرابی 👇💦💫
https://t.me/notetoday1
میخاستم این متن، جملات آغازین گزارش نیکم باشند. ولی قلم اینگونه تصمیم گرفت:
☆☆☆
«عنکبوتانه قلم را میتنم»
این روزها لابلای عقربههای ساعت، چندتایی کتاب و نوشته میخانم و از همت نویسندهها حظ میکنم. به سهم خود مینویسم. میدانم که اگر شمار مشقهایم از حد بگذرد، قلم و دفترم به نفسنفس میافتند و جا میمانم. اگر تمرینها را هم برسانم، از یک جای دیگر جا میمانم. مرا آن شاگردی بدانید که به زور خودش را به کلاس رساند ولی مشقها را توی راه مدرسه عشق کرد. بند باریکی با نوشتن و ادبیات دارم که مثل تار عنکبوت، سست و محکم است. پاره کردنش کاری ندارد، ولی مراقبم که بماند؛ و عنکبوتانه آن را میتنم تا از استواریاش کجرقصی کرکسها وابایستد. من همان عنکبوت عاصی هستم که از اتاقش خسته شده، ولی باید سایهی نحس کرکسها را در لانهاش _در خانهاش_ تار و مار کند. مرا عنکبوت داستان بخانید.
☆☆☆
سپاسگزار بودنم.
ساعت ۲۱:۲۵
شارژ گوشی ۲۵ درصد
بعد از مدتها برگشتم اینجا
آخرین بار یادمه شروع کرده بودم به خوندن گزارشهای نیک
با خودم گفتم اگه اینها گزارش نیکه مال من چیه؟
و همین کمالگرایی باعث شد فاصله بگیرم از نوشتن
هم اینجا و هم روزانه نویسی خودم
نمیدونم چقدر زمان گذشته اما فکر میکنم حول و حوش یه ماه شده باشه
دارم زور میزنم برگردم.
نوشتن حالم رو خوب میکرد اما از یه جا به بعد فقط خودسرزنشی نصیبم شد.
باید دوباره کشفش کنم.
مهرداد عزیز سلام
خیلی وقت است ندیدمت. کاش برنامهای بچینیم و بازهم کمی خوش بگذرانیم. حالت چطور است؟ من این روزها خیلی درگیریِ ذهنی دارم. از یک طرف درآمدم برای یک زندگی نصفه ونیمه کافی نیست و از طرفی هم کارهایی که بهم پیشنهاد میشود، انگیزهی لازم در من بوجود نمیآورد. این یک موهبت است که انسان کارش را با عشق انجام بدهد. فکر میکنم علت این همه اهمالکاری توی مملکت ما همین باشد. یکی از سعادتهای، آدمیزاد این است که بین کار و تفریحش فرقی نباشد. یعنی هر کاری که دوست دارد را انجام بدهد و چیزی که به آن عشق میورزد، کارش باشد. میخواهم کمی هم دربارهی نوشتن و مطالعه حرف بزنم. امروز نیم ساعت اولِ صبح، نوشتم. در پایانِ نیم ساعت، دربارهی فکری که این روزها مشغولم کرده یک سوال از خودم پرسیدم. و به سوالم جواب دادم. این هم یک مدل از نوشتن است. زمانی که هیچ ایدهای برای ادامهی نوشتن ندارم، یک سوال از خودم میپرسم و بعد به سوالم جواب میدهم. از طرفی هم، کمکم میکند تا چالشهای زندگیم را بهتر حل و فصل کنم.
برای پیادهروی رفتم و به مادرم سر زدم. در برگشت رفتم میوه فروشی. بهِ اصفهان، اما کارتهایم پول نداشت. میوه را برگرداندم. پول ریختم به کارتم. حالا نمیدانستم دوباره برگردم یانه؟ با یک “ولش کن” خودم را راحت کردم. میخواستم گلدان بخرم برای حسنِ یوسف، باز هم با یک ولش کنِ دیگر رفتم به سمت خانه. کمی گشت زدم تو کتابِ ترکیب در شعر فارسی و یک ترکیب دلچسبِ رخِ خورشید را صید کردم:” اگر سایه کند گردن درازی/ رخ خورشید آن دم در نقاب است” همچنین نگاهی به کتابِ گزینگویه انداختم و چند جمله سرحالم آورد. یک جمله از آنتونی کویین را اینجا به تو میگویم: ” استعداد مثل چشمانِ رنگی بازیگر است. همه از چشمان آبی خوششان میآید، ولی هیچکس به چشمان آبی احترام نمیگذارد. تنها فاکتوری که میماند کار است. کار وکار و بازهم کار.” پس مهرداد عزیز پیش به سوی کار، تمرین و ممارست.
تا بعد
این روزها امیدوارترینم
مهم نیست که فردا چه اتفاقی بیفتد، چون انسان در توهمی از دانستنْ زندگی میکند، انسان هرگز نمیخواهد این واقعیتِ تلخ را قبول کند که تا یک دقیقهی دیگر هیچْ از آینده نمیداند. حتا نه همین یک دقیقه، حتا به دقیقه هم نمیرسد. اولین کتابی که نوشتم اسمش “HOPE”بود. منتشرش نکردم. بعدها از امیدواری رسیدم به اینکه ناامیدی بهتر از امید است و نوشتمش. در نهایت رسیدم به این سطح از آگاهی که امید و ناامیدی، ساختهی ذهن انسان است. نه امیدی وجود دارد و نه ناامیدی.
من فرش نداشتم. تلویزیون نداشتم. تلویزیون همچنان ندارم و نمیخواهم داشته باشم، من تلویزیون ندارم ولی سیستم پخشِ موسیقی دارم. من تلویزیون نداشتم و ندارم، در عوض پنج میزِ کاری داشتم. دو تا لپتاپ و یک سیستم با مانیتوری که باعث میشود با این حجم از کار، باز عینک نپوشم. باز فعلِ پوشیدن، عینکپوشیدن. اما امروز میزهایم را تعدیل کردم. تبدیل شد به یک میز آنلاین و یک میز آفلاین. همین. همین کافیست. یک میز آنلاین در اتاق کارم با دو لپتاپ و یک مانیتور. یک میز آفلاین در اتاق هُنر. این اتاقِ هُنر اسمهای زیادی دارد. اولش اتاقِ نقاشی بود. بعد شد اتاقِ پیونی. بعد شد اتاق خواندن و نوشتن و حالا اتاقِ هُنر. در اتاقِ هُنر یک کمد دارم پُر از رنگ و قلمو و دو جعبه مدادرنگ و ذغالِ فشرده و پودرهای ذغال و ذغالهای طیفِ خاکستری و انواع مدادهای کُنته و مدادهای گرافیک و رنگهای اکرلیک و کیفِ رنگروغن و جعبهی گچپاستل و استندِ مداد. یادم میآید که مدادرنگیهایم را کِش بسته بودم و کلاسِ نقاشی به مدادرنگیهایم خندیدند. استادم دید. یکی از بهترین استادهای زندگیم. آقای راسخ. نگاهِ تلخی زد و ناراحت شد و سرش را پایین انداخت. یک هفتهی بعد با حقوقم مدادرنگیِ شصت رنگ خریدم. استاد دید و خوشحال شد. حالا من مدادرنگیای داشتم که آنها نداشتند. به استاد میگفتند: به آرام تکنیکی یاد میدهی که به ما یاد نمیدهی. استاد هم گفت: فشار دستِ آرام فرق میکند. مداد را نرم و لطیف دستش میگیرد. از طرفی آرام خیلی باحوصله کار میکند. ساعتها برای طرح وقت میگذارد. بعدها آمدند و از خودم پرسیدند که فوتِ کوزهگریِ نقاشیهایم چیست؟ گفتم: دقیق نمیدانم فقط میدانم که من مدادرنگیهایم را خیلی میتراشم. وقتی نوکِ جدیدی میآید، رنگهایم بهتر ترکیب میشوند و طرحها مخملی و سهبُعدی میشوند. پرسشنامه، نه هنوز کامل نشده است. کمی بیشتر وقت میخواهم.
میز شیشهای را حذف کردم. خداحافظ، میز قشنگم. چهقدر با تو زبان انگلیسی خواندم. با تو “Top Student” شدم. بهترین دانشجوی مؤسسهی سفیر. معلمها از دست خطم و رایتینگهایم برای همدیگر میگفتند. با تو آنقدر خوب زبان حرف میزدم که وقتی وارد مؤسسه میشدم مدیر از اتاقش میآمد بیرون و با من دست میداد. با تو چنان شخصیتی ساختم که گروه پانزده نفری را رهبری کردم و درخواستِ معلمِ جدید دادیم. معلم، همکلاسیهایم را تحقیر میکرد. من که “apple of eye” معلمها بودم، حتا همین معلم. ولی معلمْ اشتباه و تپقِ همکلاسیهایم را به مسخره میگرفت. معلمهای ترمِ تازه، هنوز کلاس را شروع نکرده، من را میشناختند. میگفتند: «پس آرام، تویی.» معلمها دربارهی دانشجوها با یکدیگر گفتوگو داشتند، قانون سفیر بود. ما عاشق این بودیم که به آن اتاقِ معلمها برویم اما هرگز نمیشد. اجازه نداشتیم. با این میز قشنگم، مدرسِ زبان انگلیسی شدم. باز همسایه پیانو مینوازد. امروز یک شعر انگلیسی نوشتم. صفحهکلید را عوض کردم. این صفحهکلید، فارسی است. صفحه کلید را که عوض کردم، شعر را نوشتم. موسیقی هم از سیستم صوتی پخش میشد. خیلی وقت بود منتظر این لحظه بودم که به انگلیسی شعر بنویسم. وقتی ادبیاتِ انگلیسی و آن شعرها را که میخواندم، وقتی داستانهایی به زبانِ انگلیسی مینوشتم، دوست داشتم شاعرِ انگلیسیزبان باشم. شعر را که نوشتم طرح و دکوراسیونِ اتاقِ کارم در ذهنم بسته شد. اتاقِ کارم خیلی جذاب شد. میترسیدم طوری طراحیش کنم که تمایلم به اتاقهای دیگر بیشتر باشد، اما اینطور نشد. هنوزم این اتاق را بیشتر از همهی اتاقهای خانه دوست دارم.
با قرصهای مسکن که دیشب خوردم صبح با حال بهتری از خواب بیدار شدم. صفحات صبحگاهی را نوشتم.
پیادهروی پاییزی با نمنم باران لذتبخشتر از هر چیزی است.
بالاخره «مدیر مدرسه» جلال آل احمد را تمام کردم. فردا میخواهم غربزدگی را شروع کنم.
از سکوی سرخ بیش از هر کتابی مرا مجذوب کرده، رویایی به تجربهی مستقیم برای نوشتن شعر اعتقادی ندارد: «اینکه میگویند شاعر باید نمایندهی محیط خودش باشد و از زندگی خاص خودش حرف بزند آیهی منزله که نیست. ممکن است یک شاعر نمایندهی محیط خودش باشد برای اینکه نمیتواند به قلمروهای دیگر دست دراز کند و ناچار از همان تجربیات محدود خودش استفاده کند و یا ممکن است آنچه در محیط آدم هست اصلاً محرک نباشد و آنچه در محیط نیست در آدم عقده و حسرت ایجاد کند.»
رویایی به تجربههای ذهنی اعتقاد دارد که ممکن است در دنیای واقعی اتفاق نیفتاده باشد.
مصالح شاعر را سه چیز میداند:
۱- کلمه
۲- سیستم کلمهسازی که سبک و زبان نام دارد
۳- تصویر سازی
در جای دیگری از این کتاب خواندم رویایی قبل از نوشتن شعرهای «دریایی» کتابهای مختلف علمی و زیستشناسی در مورد دریا خوانده است.
جلسهی تمرینجا شرکت میکنم. چقدر این جلسات سودمند است و تمام نکات ریزی که استاد گوشزد میکند برایم کاربردی است.
پس از خواب نیمروزی وبینار نویسندهساز استاد از کاریکاتور سخن میگوید و کتابی که سالها پیش خوانده. سپس با هم پونزده دقیقه مینویسیم. بعد از نوشتن، هر بار حس جدید و متفاوتی را تجربه میکنم.
برنامه روزانهی فردا را مینویسم.
اشعاری از پروین اعتصامی میخوانم:
دودِ آه است بنایی که تو میسازی
چاره راه است کتابی که تو میخوانی
دیده بگشای، نه این است جهان بینی
کفر بس کن، نه چنین است مسلمانی»
به بخشی از تمرینجا رسیدم، اما وبینار از دستم رفت. امروز تا شش سر کار بودم. آسمان تاریک شد و من هنوز پشت میز بودم.
پا گذاشتم روی یکی از ترسهام. سه ساعت جلسه برای کاری نو، از دل همان ترس درآمد. به خودم آمدم، دیدم جلسهی پنجم دوره هم رفت. یک ترس را جا گذاشتم، کاری تازه شروع کردم، اما یک جلسه را باختم. سود یا زیانش را نمیدانم.
نیم ساعت پیادهروی در تاریکی. لیلی زیر باران.
باید بیشتر بنویسم. باید بیشتر کار کنم. چطور، نمیدانم. این را مینویسم تا یادم بماند که در کار غرق نشوم.
تمرین دوره را چند روزی است نوشتهام. فقط آخرین بررسی مانده. نفرستادم. نوشتنِ نفرستاده، فایدهای دارد؟
چند صفحه از «خشم و هیاهو» خواندم. سخت است. کتاب چهار بار تعریف میشود، چهار نفر، و هیچکدام کامل نمیدانند. بنجی را قرار نیست بفهمم؛ فقط باید بو و صدا را نگه دارم. بوی درخت. بوی باران. صدای کدی. جایی خواندم که فاکنر اسم کتابش را از مکبث برداشت، زندگی داستانی است پر از خشم و هیاهو، که هیچ معنایی ندارد. با او موافقم.
فردا باید بیشتر بنویسم. فردا باید بیشتر کار کنم. کاش فردا همین را نگویم.
سفرنامهی مشهد هم به پایان رسید. حالا در راه تبریزم. بیمارم. نمیدانم چه شده. نمیدانم چهطور باید این ۲۱ ساعت را سرکنم. بوی غذا و عطر و ادکلن اذیتم میکند. صدای مسافران و بحث و جدلها آزردهخاطرم میکند. حواسم باید به شارژ موبایل هم باشد. امیدوارم بتوانم تا مقصد دوام بیاورم. یادداشت امشب را نوشتم. نویسندگی خلاق را هم بودم. سعی کردم خوب گوش کنم و بیاموزم. الان هم دارم تحمل میکنم. سخت است. اما میشود انشاءالله.
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
گزارش نیک ۱۷۳
یکشنبه ۱۰ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت
دلخوشیهای کوچک
بیداری ۵:۲۰
خانه در آرامش است و همین ابتدای صبح، دوست دارم قبل از هر کار دیگری، کتاب بخوانم، البته نه این کتاب های هرروزه، دلم باز از آثار دولتآبادی میخواهد. دو هفتهای میشود که دیدار بلوچ را از کتابخانه امانت گرفتهام. کتاب را برمیدارم. جلدش را نگاه میکنم و شناسنامه کتاب را میخوانم. شروع میکنم به خواندن تا پایان آن. (۷۰ صفحه) میخواهم واژه روزانه را بنویسم که چشمم بر مجموعه اشعار سیمین میافتد. ۳ شعر میخوانم. بلند می خوانم. کلا این روزها ۳ هم مقدس شدهاست. ۳ جمله، ۳ واژه، ۳صفحه و حالا هم ۳ شعر. جالب اینکه ۳ صفحهی واژگان روزانه را نیز در۳ وعده مینویسم. چون هر لحظه کاری پیش میآید و فرصت نوشتن از دست میرود. باز هم برای من خیلی خوب است. از خانه و کارهای خانه که مثل ابوالهول همیشه هستند فاکتور میگیرم.
یادم هست قبل از شروع دورهی نویسندگی خلاق تکتک جملههای کتاب نویسندهساز را در دفتری نوشتم و هر روز تا قبل از دوره یک با چند جمله را میخواندم امروز اولین جمله را دوباره می خوانم.« از نوشتن دلخوشی بساز نه دلمشغولی.»
جمله قشنگی است. لذت می برم. آن را بلند میخوانم. پس من چرا تا این حد برای خودم دلمشغولی ساختهام.
ساعت ۱۴ در جلسه تمرینجا شرکت میکنم.
امروز استوری روز چهلم، دختر کشیش اثر جورج اورول است. «وقتی در این جهان هدفی داشته باشی و جهت رسیدن به آن هدف کوشش نمایی و آن را درک کنی، دیگر چه چیزی میتواند موجب نگرانی تو بشود؟ » امروز فرصت شد، چند گزارش نیک هم از دوستان دیگر بخوانم.
دوست دارم چیزی بنویسم که مفید باشد و اندیشهای در متن خود که به مخاطب منتقل کند. صرف نوشتن نباشد.
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نجمه عزیزی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا جعفری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مه خورشید کلاه on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نجمه عزیزی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From najme azizi on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بدری صفایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرداد on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟