امروز صبح دیرتر از خواب بیدار شدم. صفحات صبحگاهی را نوشتم. دیشب مهمان ناخوانده داشتیم و تا ظهر مشغول تمیزکاری و مرتبکردن بودم.
بوستان سعدی را خواندم:
بر مرد هشیار دنیا خسست / که هر مدتی جای دیگر کسست
چنین گفت شوریدهای در عجم / بکسری که ای وارث ملک جم
اگر ملک بر جم بماندی و بخت / ترا کی میسر شدی تاج و تخت
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و دلگیری عصر جمعه را تا حدودی شست. در وبینار خانم افروشه شرکت کردم؛ موضوع وبینار «یادگیریِ یادگیری» بود.
از ویژگیهای کلیدی یادگیری این است که تغییری نسبتاً پایدار است، حاصل تجربه و تمرین است، فرایندی مداوم است و متفاوت از آموزش است.
چه دانشآموزان خوشبختی دارد خانم افروشه!
حلزونِ بهتزده به اطراف نگران،
و منِ بهتزده به شعر صائب نگران،
مهران جانم هم عاشق شعر و شاعری و سرایش است،
و عاشق شاعران نو و کهنه،
کهنگی چه وجهه میدهد به شعر یه شعور،
هر چه شعورمان کهنهتر جذابتر، دلخواهتر،
جمعه روزم خوش شروع شد و ادامه یافت و به حالا رسید.
نویسندهساز امروز را آفلاین شنیدم و میروم به دانلود و دیدن فیلمِ درماندرست البته فردا.
پیادهروی رفتم و چه عالی بود.
آزادنویسی با پا در سطح شهر.
کلی از نوشتههایم در ۴۰۱ را خواندم، از یکیشان نوشتهی امشب کانال بیرون طراوید.
شیدا ماهنامهی چهارگوشه را خواند و یکی از موضوعات ادامهنویسی را نوشت و برایم فرستاد.
خواهرکم چه خوب مینویسد.
آنور دنیا،
میان غوغای کارهای هرروزه، تنها.
برایش لینکِ کتاب نویسندهساز استاد را فرستادم.
و آدرس کانال تلگرام مدرسهنویسندکی را.❤️
از پخت و ساخت ناهار و شام و بشور بمال آشپزخانه و باقی جاها و پذیرایی مهمانها نمینویسم.
پنجشنبه و جمعهها، بسیار پر کارم.
کمی بوبوک و کمی سرخ و سیاه خواندم.
خوش به حال من یا خوش به حال استاندال و داستایوفسکی؟؟
اصلن خوش به حال همه.😍😍
خدافظ.
امروز جمعه ۸ آبان بود و این گزارش ۷ ناپیوسته من است به خودم به سرو
وقتی دیدم کلاسی که با زحمت زیاد برای همدانشگاهیانم تدارک دیدم آن هم در مورد موضوع مهم برند سازی شخصی در لینکدین مهجور مانده و تنها ۷ نفر شرکت کننده داشت حس عجیبی داشتم ؛ بیشتر این حس به خاطر این بود که اساتید حس خوبی نداشتند و انتظار شرکت کنندگان بیشتری داشتن . راستش خودم نیز گمان میکردم حداقل ۲۰ نفری بیایند .
ولی من لذت بردم از کلاس .
متاسفانه مجبور شدم برای کلاس به خونه خانم حسینی برم زیرا اینترنت آنجا سرعت بیشتر دارد.
بعد هم بدو بدو رفتم خانه و تر و تمیز کردم تا بابا و دوستش بیایند و این آقا بسیار آدم ساکت و عجیبی بود .
عصر داشتم بین واژه هایی که میساختم گشت میزدم تا یکی را برای داستانک انتخاب کنم که ساعت زنگ خورد وقت کلاس خودواژه بود ولی هر چه تلاش کردم اینترنتم یاری نکرد.
یک کلام اعصابم خط خطی بود بابت اینترنت و خراب شدن ماشین و مهمان ناخوانده و هیچی درس نخواندن .
ولی
.
.
. مدل ناخن انتخاب کردم و برای هفته آینده وقت گرفتم . احتمالا به ناخنکار بگویم دوست دارم طرح یکی از ناخن هایم را خودم اجرا کنم بدون اینکه هزینه کم شود ،امیدوارم موافقت کند .
هفته گذاری من ( سرو چمان و خرامان ) برای هفته آینده در سه چیز است
۱. فارماکولوژی دستگاه عصبی مطالعه و مرور و تست
۲. دارو درمان نورولوژی (ایمیل و عرصه )
۳. خواندن کتاب روزی ۵ صفحه
۴. روزی ۱۵ دقیقه واژه سازی و نوشتن
۱۴۰۵/۰۸/۰۸
گزارش نیک:۱۷۱🐌❤️
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
تطهیر در جمعه
جمعه برای من یعنی پاکسازی. پاکسازی بعد از یک هفته درگیری با چالش های رنگارنگ. هرچند کوفتگی و فکرهای سرگردان کم چسبنده نبودند. اما دو تمرین صبحگاهی خود هیپنوتیزم برون ریزی خاطرات تلخ گذشته و شکرگزاری از اعضای بدن حسابی رقیقشان کرد و دوش ظهرگاهی و شستشوی بدن با آب و نمک دریا باقی سیاهی ها را شست و برد. تن آسایی در اتاق خواب آلود گرم شده با هیتر جدید هم عیش و نوش عصر را به حد اعلی رساند و از سنگینی رسیدگی به قرتی سازی های شنبه کم کرد. نارنگی،سیب و یک کاسه انار شیراز شبم را زرد و نارنجی و خونی کرد. بوی نم و صدای برخورد قطره های باران با برگ درخت ار ار کنار پنجره ی اتاقم به درد دل های خواهری تلفنی رنگ سبز پاشید و من را به هیجان آورد که آخر شب مدیتیشن سپاسگزاری از گلو و غده ی تیروئید را هم به روزم سنجاق کنم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای ماکارونی رشته ای مامان پز و ترشی فلفل که در کنار مادرم برای ناهار نوش جان کردیم.
سپاسگزارم برای یک روز عادی آرام در کنار خانواده.
سپاسگزارم برای از سرگرفتن نوشتن گزارش نیک.
سپاسگزارم برای استاد شاهین و دوست های اهل ادبیات و نوشتن.
سالواژه: ثمربخشی
امروز چند کار عقبافتاده را انجام دادم میخاستم باری از روی دوش آیندهی نیامده بردارم.
چهارچوب کلی یک برنامه مطالعاتی برای ارشد را نوشتم.
دوباره گریزی به دفتر شعر بهار را باور کن فریدون مشیری زدم.
امروز فهمیدم رسیدگی به گلها نوعی تراپی است.
تو میتونی بهم کمک کنی؟
دال عزیزم
امروز را کامل خانه بودم. کارهایم پیش رفت بهنسبت اما برای کارهای بیشتری برنامه داشتم و نشد. اما خب بدم پیش نرفتهام. صفحههای صبحگاهی را نوشتم و از خابهایم گفتم. از اینکه دقیقن همان بخشها که دلم میخاست جزئیاتش را یادم بماند، نمانده. بعد صبحانهی مختصری خوردم و البته که وقت ناهار بود. بعد نشستم به انجام تمرینهای کارگاه «خودواژه». یادم رفته بود که باید داستانکهم بنویسیم. اول واژههایی را که برای هر حوزه باید مینوشتیم، آماده کردم و بعد رفتم سراغ نوشتن داستانک. زیاد موفق نبودم، اما بدهم نشد. میشود روی آن کار کرد و زبان بهتری درست کرد برایش. بعد کمی علافی این میان و شروع کارگاه. امروز با یک پیج واژهباز آشنا شدیم و ذوق دارم بتابم در آن. بعدهم شعری شنیدیم از کتاب «مادرد» از علی عبدالرضایی. آنقدر محو آن شدم که گفتم کاش کارگاه همینجا تمام شود و فکر کنم به شعر فقط. اما ادامه دادیم و باهم تمرین کردیم. باز واژه ساختیم. تمرینهای واژهسازی جمعهام را میسازند. دوستشان دارم.
ساعت پنج رفتیم وبینار. استاد فیلم دیگری معرفی کرد که دلم خاست ببینم همین امشب. اما فکر نمیکنم وقتش بشود. اما بههرحال در صف اولینها است. بعدهم از دست نویسندهساز حرف زدیم. از پازادنویسی گفتیم. همان پیادهروی یا آزادنویسی با پا. سحر گفت یکی از بچهها این واژه را ساخته و خوشم آمد از آن. بعد تکرارآموزی را گفتیم که خب من کاری برایش نکرده بودم مثل بیشتر روزها. شرمگین نگاه کردم فقط. بعد رسیدیم به کلمهبرداری و داشتم یکی دوتا مورد، برای جمعآوری کمی آبرو. در کتاب «1984» نوشته بود: «مانند پیشمزهی مرگ بود.» بعد آزادنویسی کردیم و بعدهم مرور گزارش نیک.
بعد از وبینار کمی چیزمیز خوردم و نشستم پای وبینار الهه. اول فهمیدیم چرا و از چهزمان الهه علاقهمند شد به معماری و بعد از مسیر گفت و بعدتر باهم پنج دقیقه نوشتیم از آنچه میبینیم. آنچیزهایی که اطرافمان است. بعد که تمرین تمام شد، فهمیدم من چه کمدقتم. خیلی ساده نام هرچه دیده بودم را نوشته بودم، اما مثلن مبینا، نوشته بود رنگ وسیله را، شکلش را و درکل طول داده بود جمله را و دقیق دیده بود. یاد گرفتم از هردو. دوباره میخاهم این تمرین را انجام بدهم.
جزوههای هنرهای معاصر را فرستادم برای یکی دوتا همدانشگاهی. این هفته امتحان است و منهم تازه فهمیدهام. یعنی فردا فرصت میکنم بخانم؟ بعد روزگفتار ضبط کردم و دربارهی حقخاهی گفتم و اینکه مظلومنمایی برای طلب حق را نمیفهمم و نمیپسندم. کمیهم روی پوستر وبینار «گفتوساز» کار کردم. به یک نتیجههاییهم رسیدم.
چه باید میکردم و نکردم؟ زبان خاندن و انجام کارهای تصویرسازی و جمع کردن سفرهی پوستر و راهاندازی کانال وبینار. تازه هنوز برنامهی هفتهی پیشِ رو را هم ننوشتهام. هووووووف. نمیدانم بعضی دوستهام روزهایشان چند ساعت است که کارهایشان همه پیش میرود و هیچچیز عقب نمیماند و از دستشان در نمیرود. تو میدانی؟
راستی دیشب پیش از خاب، دیدم فیلم* معرفی شده در وبینار را. جالب بود برایم. آن ارتباطها و حقایقی که لحظهبهلحظه بیان میشد و تغییر میکرد. حتا آن اتفاق نهایی و اینکه نفهمیدم درنهایت آدم بد دقیقن کدام یکی بود؟ اما تصمیم گرفتم نامهی انتهایی فیلم را نادیده بگیرم و هرچه قبل از آن بوده را واقعیت بپندارم.
*verity 2026
امروز رو گشتم تو مشهد. با خانواده. خوش گذشت. خیلی خستهام. خیلی.
گاهی وقتا نمیخوام زندگی کنم چون نمیتونم تحمل کنم. تحمل دیدن تهیدستا رو ندارم. تحمل دیدن بچههای کار، پناهندهها، سالمندان محتاج، دستفروشهای کنار خیابون، کارگران، مردان ترازو به دست تو پیادهروها، بلوچهای دستفروش، چهرهی غمزده و خستهی سرپرستهای خانوار.
غصهی تموم عالم و آدم میریزه به دلم. هموطنهای بیگناهمون، بچههای فلسطین، گرسنههای آفریقا و یمن، جنگزدهها و…
شرم میکنم از زندهبودنم. زندگی و دنیا برام وحشتناکتر میشه. سختتر میشه. اما چاره چیه. میون این همه رنج و فلاکت و بلا و ظلم هم باید زندگی کرد. باید. شاید محض خاطر همون نورها بین تاریکیها.
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
جمعهها که بساط کباب به راه است، صبحانه را سبکتر میخوریم. تمام لذتش هم در همان آماده کردن است.
از صبح باران ریزی شروع شده، به قول گیلانیها خاکهباران میبارد. برنامهی خاصی نداریم جز دور دور کردن بیهدف، که تفریح مورد علاقهی من نیست.
کمی آزادنویسی میکنم و چند صفحهای میخانم از کتاب آناتومی داستان:
«در داستانگویی خوب مخاطب میتواند دوباره وقایع را در زمان حال تجربه کند. به طوری که قادر است نیروها، انتخابها و عواطفی را درک کند که شخصیت را به انجام اعمالی خاص هدایت کرده است
سالواژه: ساده
خاب که نه. نمیدانم خاهرم چیکار کرد، اما اینقدر سروصدا کرد که نگذاشت بخابم. وقتی هم بیدار شدم، قرار شد برویم پیش خانواده مادری که رفته بودند یکی از روستاهای نزدیک شهر. سرگرم جمع کردن بند و بساطمان شدیم. مادرم هم برای ناهار کشک بادمجان درست کرد. آنها زیر درختی نشسته بودند، ما هم کنارشان بار و بندلیلمان را پهن کردیم.
سرگرم حرف زدن با هم شدیم. این وسط هم خودم را بینصیب از خوراکی و تنقلات نمیگذاشتم. نزدیک جایی که نشسته بودیم دیوار مرگ گذاشته بودند. مردم برای تماشا میرفتند. داییم هم به ما گفت برویم. انگار صاحب دیوار رفیقش بود که خیلی صمیمی با هم خوشوبش میکردند.
دفعه اول تا رفتم بالا، ترسیدم و زود پریدم پایین. دفعه دوم اما خاله و خواهرم هم آمدند. موقع دیدن چرخیدن موتور روی دیوار، حواسم را جمع کردم. به این فکر کردم که این بماند، اما چه فرصتها و تجربههایی برای ترسیدن از دستمان لیز میخورد.
بعد هم کارگاه خودواژه بود. نمیدانم این بیدقتی کی دست از سرم برمیدارد که یادم رفته بود توی کلمهسازی به جای فاصلهی کامل از نیمفاصله استفاده کنم. اما خب، خوراک خوبی برای این هفته جور شد. میشود با بخش دیگری از دنیای واژهها آشنا شد.
عصر هم دیگر وقت رفتن رسیده بود. توی جاده به نویسندهساز هم رفتم. استاد فیلمی معرفی کرد که دوست دارم به سراغش بروم. بعد هم دستِ نویسندهساز، امروز قشنگ پاهایم را آزادنویسی کرد. آزادنویسی را هم با هم انجام دادیم. سر راه هم به فروشگاه رفتیم و کمی خرید کردیم و به خانه برگشتیم. تا لباسهایم را درآوردم، توی اینستاگرام چرخیدم، چشمهایم بسته شد و به خاب رفتم. البته فکر میکردم زیاد خابیدم، اما نه، همچین زیاد هم نبود. بلند شدم، به کارهایم رسیدم. دوباره به سراغ خسرو خوبان رفتم و چند ورقکی از آن خاندم. جمعه خودش که کثافت است، فردایش از آن کثافتتر است.
سلام زهرا جان.
نوشته تون رو خواندم.قشنگ و بی تکلف و طبیعی نوشته اید.همذات پنداری کردم.منم سر پسرم شکم ام کوچیک بود.تجربه سزارین ام رو به یاد آوردم.خیلی از عمل می ترسیدم.اما خدا رو شکر آسون پیش رفت.ولی روزهای بعد زایمان و تا ۶ ماهگی پسرم،برایم سخت بود و تا ۱ سال هم افسردگی بعد زایمان و اضطراب داشتم.
الان محمد علی جان نزدیک ۳ سالشه.ولی سن سختی هست.سن لجبازیه.منم قبل حاملگی ام لاغر بودم.الان ۹ کیلو اضافه وزن دارم.هم به بچه دوم فکر می کنم و هم ترس از چاق شدن دوباره و مسئولیت های جدید دارم.
دوست دارم زیادتر بنویسم.قبل بچه،خیلی بیشتر می نوشتم.
غزالهی عزیزم سلام.
امروز این نامه را برای تو نوشتم.
نه فقط برای تو وقتی هشت سالت بود، یا وقتی شانزدهساله بودی، یا حتی وقتی هجده یا نوزدهساله شدی و … .
مخاطب این نامهام، تو در همهی آن لحظههاییست که نتوانستی. نشد. نذاشتند.
امروز که هشتمین روز از هشتمین ماهِ سال ۱۴۰۵ است، کاری کردم که شاید در آینده نقطهی شروعی باشد برای همهی شما که تنها بودید. من امروز دارم برای همهمان تلاش میکنم و راستش را بخاهید، نتیجه اگرچه برایم مهم است، اما تصمیم گرفتهام از خودِ این مسیر و سفر هم لذت ببرم.
آموختنِ لذتبردن از لحظههایم را دارم تمرین میکنم.
مثل همین استکانِ چای که در کنارم است و دارم مینویسم و پنجره باز است و بیرون باران میبارد و بوی باران میرود درونِ ریههایم و میچسبد به سلول هایم شاید.
امروز کتاب هم خاندم کمی.
راستش فکر کنم چشمانم ضعیف شدهاند؛ سردرد میگیرم کمی که میخانم. یا شاید سردرد دارم و آن میزند به چشمهایم. نمیدانم. میروم دکتر روزی.
همین زود خستهشدن و چشمدرد و سردرد، باعث شده نتوانم طولانی بخانم.
دوستانم وبینارهای عالی برگزار میکنند اما همین چشمدرد و سردرد توانِ شرکت درشان را بهم نمیدهد. حتی محتوای کانالهایشان را هم نمیتوانم مرتب بخانم.
از درد و گله بگذار بگذرم.
آرامشِ عجیبی درونِ قلبم است. هیچوقت اینقدر در وجودم عمیقن احساس آرامش نمیکردم.
شاید رویَش یک خروار غم و ترس و خشم و اضطراب باشد، اما زیرش آرامش است.
شدهام شبیه دریا. سطحم شاید گاهی پُرموج باشد و طوفانی، اما اعماقم تاریک و آرام است.
دقت کن، تاریک و آرام. دیگر دارم میپذیرم که درد و تاریکی جزئی جدایی ناپذیر از منند.
که شاید رسالتم گذشتن از همین تاریکی و تبدیلش به نور است.
راستی حواسم هست که یک غواصی به شما بدهکارم. میبرمتان یک روزی. روزی که هنوز جوان باشم.
دیگر همین عزیزِ مهربانم.
دوستتدارم و بدان که به تو افتخار میکنم.
به تو که همیشه مهربانی و ارزش را انتخاب کردی.
دوستدارت
غزالهی امروز.
ثمانه جانِ عزیزم
قدردانِ وجودِ پر مهرت هستم.
برای شما که همیشه برای ما ارزش قائلین و وقت میذارین و نوشتههامون رو میخونین.
دلت همیشه خوش و لبت خندون بانو.🫂❤️
روزهایم بایگانی اشتباهات دیروزهایم شده. احساس میکنم حبسم. در قفسم. در جوب غرق شدم و خفه شدم. از طبقه اول افتادم و مردم. پنجره را که باز کردم لولای صدا نداده، روی سرم خراب شدهاست. خودکاریام که از جیب آن مدیر بانک لعنتی افتاده است. ابر بی بارانیام وقتی همه بارانشان میگیرد.
شلنگِ افتادهام، کف دستشوییام. پوستِ پستهام که کودکی اصرار دارد با من کاردستی بسازد و هرچه چسب میزند، به هیچ چیز نمیچسبم که نمیچسبم.
آخر دلستر های فلزی، منم؛ همانی که میریزندش توی سینک و رویش آب میگیرند. آن سفرهی یکبار مصرفی خانه مادربزرگ که پهن بودو زوالش در رفته بود اما جان پذیرایی داشت هم منم.
من سفره ام. ماهی نه. دریا ام، آبی نه. درختم، سفت نیستم. انسانم، احساس ندارم. آهنگم، آهی در بساط ندارم. پازلم، تکهای ندارم. گلم، برگی ندارم.
من این روز ها عدم وجودم. من این روز ها آن تصمیم سختم که نمیگیریش. من این روز ها آن گریهی تلخم که ایکاش از گونههایت مرا پاک کنی.
من باید از اینجا بروم جایی که حس کنم، وجود دارم.
لطفا بیا من نباشیم.
صبح که بیدار شدم داشتم به خوابم فکر میکردم.
توی خواب بابا من را به مدرسه رساند و من سر کلاس با دوستانم صحبت میکردم در حالی که خواهرم خواب دانشگاه و خوابگاه دیده بود. مامان گفت: احتمالن خوابهایتان جابهجا شده.
من هم به همین فکر میکردم.
امروز نوشتن داستانی را شروع کردم که ایدهاش از چند روز پیش توی ذهنم افتاده بود. با اینکه قشنگ از آب در نیامد ولی نوشتنش تجربهی جالبی بود.
توی آزادنویسی رویاهای خواهرم دوباره پیدا شدند و فضای خوابم دوباره شکل گرفت.
امروز خانوادگی آشپزی کردیم. از خوردن کیکی که دستپخت خانه بود کلی لذت بردم.
امروز غذا با آبجی بزرگه بود. تا دمِ ظهر خوابیدم.
بعدِ ناهار، دمنوش رزماری و آب پیاز آماده کردیم. برای ماسک مو. دفعهی اول بود، پس تست لازم داشت. آبجی زد و رفت حمام. من هم زدم. سردرد بدی گرفتم. نمیدانم از بوی تند پیاز بود یا رزماری.
از حمام که برگشتم، سیبزمینی پاک کردم. سرم را خشک کردم.
شام زدیم و نشستم پای نوشتن. یادداشت کانال را هوا کردم.
کمی «تقاطع» خواندم.
گزارش کمنیکم را هم نوشتم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
گزارش نیک ۱۷۱فرح
باز جمعه است و تعطیل و هزار کار دارم.
رویا نگاری، چقدر دنیا خوابم زیبا بود. دوست دارم در رویاهای شیرین همیشه باشم، امان از کابوسها و خوابهای دلهرهدار.
جمعه تعطیله.
جمعه بازار واقع در سیمون بولوارد غرب تهران بود، با لیلا رفتیم حس خرید نداشتم. اما فقط پیاده روی کردم. هوا خوب بود.
جمعه تعطیله، پس آشپزی بی آشپزی.
ناهار لیلا ما ( منو پدرش) را به طباخی اشرفی بعد از جمعه بازار برد، چقدر شلوغ بود یعنی اینقدر کلهوپاچه مشتری داره. در بزرگراه اشرفی اصفهانی، کله پاچه خوشمزه و با زبان و مغز جانانهای نوشجان کردیم.الحمدالله
سالها بود که این غذا را نخورده بودم. کله پاچه یک پرس دونفره سهمیلیون و صد هزار تومان شد( دوتا پاچه ، دوتا زبان ، دوتا بناگوش و یک مغز) تازه چشم هم نداشت.
جدا جدا هر کدام قیمت خودشو داشت. و میتوانستیم هر چیزی را هم جداگانه سفارش بدهیم. مثلن فقط زبان بخوری یا مغز، یا هر چی دیگر. با چای یا نوشابه. خود طباخی پخت نان سنگک درون رستوران/ طباخی داشت. آنهم مینی سنگک یکنفره. این روش خوبیه برای اسراف نشدن نانها نیمخورده، و هم نان تازه در همان طباخی به دست مشتری بدون صف میرسه. کاسههای ابگوشت مسین با انبر دستی توسط کارسونها سرو میشد که دست کارسونها نسوزد.
جمعه تعطیل است. چرا جمعهها آنقدر کار دارم.
سر راه که اومدیم خونه، گلدون شیشه ای کار یزد را که از بازار روز/ جمعه بازار خریدیم به گلفروشی دم خونه دادیم تا به گلهای تازه مزین کند. گلدون ۹۹۰ هزار تومان شد و گلآرایی برای گلدون شد: یک میلیون ۲۵۰ هزار تومان از خود گلدون گرونتر شد. دو بسته گل رز مینیاتوری دستهای ۳۵۰ و مزد گلآرا هم ۳۵۰ هزار تومان
توی خونه چای خوردیم با کدوحلوایی پخته و سرخ شده با روغن کنجد و ارده و گردو و دارچین و هل. دسر خوبی بود بعد از کله پاچه.
و هر کدام گوشهای از خونه ولو شدیم. چیلر مرکزی را روشن کردن هوای خونه گرم شده وجون میده برای خواب بعدازظهر.
جمعه تعطیله باید استراحت کرد دیگه.
عصر بعد از دوهفته که مادرم سرما خورده بود و ما به دیدنش نرفتیم و همه مسئولیتش با خواهر بزرگم بود ، بلاخره خونه مادر رفتیم. همه آمدیم دوباره دورهمی برگزار شد. برای عصرونه ما حلیم مجید از اختیاریه خریدیم. خیلی خوشمزه بود.
البته سر راه هم نان دانمارکی داغ از شیرینی فروشی دانمارکی خیابان پاسداران خریدیم. امروز همش صرف خرید غذا و شکم شد.
تا ۷/۵ عصر خونه مادرم بودم. تمام وبینار را در صف حلیم و صف نان دانمارکی داغ گذشت.. حتی ۱۵ دقیقه نوشتن هم در ماشین بودم. و فکر میکردم چرا جمعه این همه کار دارم و داشتم.
جمعه تعطیله .
ساعت ۸ به خونه عموعلی رسیدیم، خوبه که گلدون گل را از صبح براشون تدارک دیدم. دیگه وقت خرید هدیه واقعن نداشتم.
شام عالی بود. تولد لیلا را هم خانواده عمویش پیشاپیش گرفته بودند. بعد از شام چند مدل غذا، کیک خیلی چسبید. امروز سعی کردم مراقب خودم باشم. با این همه غذا اگر میخوردم باید تاحالا ترکیده باشم. و به نوشتن گزارش نیک ۱۷۱ نمیرسیدم. به خاطر نخوردن نان گندم و هر چیزی که گلوتن داره هم چند کیلو لاغر شدم ، و هم مراقب خودم هستم که زیاد نخوردم تا معدهام در آرامش قرار بگیره.خدا را شکر.
جمعه تعطیله.
🐌حلزون از شدت هیجان قاطی کرده و چشماش نگرانه، در راه صعب العبوری پا گذاشته. باید بنظرم به راه خودش آهسته و پیوسته ادامه بدهد.
✍️ «روزی که برف سرخ ببارد از آسمان بخت سیاه اهل هنر سبز میشود» (صائب تبریزی)
✍️
بسیار دوست دارمت
آن چنانکه خودم در عجب فتادهام
زخود
در گودگاه چشمهای تو
شعر
لانه گزیده است
بی چشم های تو
هرگز
شعری سروده نگشته بود
( نزار _ قبانی)
پنجشنبه، هفتم آبان، بعد از بیش از یک ماه خانهگشتن، بالاخره اسبابکشی کردم.
از خانهای صدوبیستمتری با تمام امکانات، به خانهای هفتادوپنجمتری آمدم که حتی در سادهترین چیزها هم دستم را باز نمیگذارد. شیرهای آب خراباند. جای یخچال در آشپزخانه برای یخچال من کوچک است. تراسی نیست که بشود لباسها را آنجا پهن کرد. اتاقها هم آنطور که دلم میخواهد به من اجازه نمیدهند وسایل را بچینم. حتی نقشهی خانه با آن نظمی که در ذهنم برای چیدمان دارم، جور درنمیآید.
تنها امتیاز بزرگش موقعیت آن است. خانه در نقطهی خوبی از شهر قرار دارد.
هنوز درستوحسابی مستقر نشدهام، اما تفاوت دو خانه را با هر بار باز کردن یک کارتن، با هر وسیلهای که جایی برایش پیدا نمیکنم و با هر بار نگاه کردن به آشپزخانه، بیشتر میفهمم.
گاهی فکر میکنم چقدر عجیب است که آدم بعد از یک ماه دوندگی، به جایی برسد که باید از نو با کمبودها کنار بیاید. نه اینکه انتظار داشته باشم همهچیز مطابق میلم باشد، اما فاصلهی میان آنچه داشتم و آنچه حالا دارم، آنقدر زیاد است که نمیشود ندیدش.
بااینهمه، مدام به خودم میگویم: خدایا شکرت.
نه اینکه خرابی شیرها را ندیده بگیرم یا وانمود کنم جای خالی امکانات برایم مهم نیست. مهماند. ناراحتم میکنند. شاید مدتی طول بکشد تا به این خانه عادت کنم. اما نمیخواهم تمام معنای این جابهجایی را در مقایسهی دو خانه خلاصه کنم.
نمیدانم قرار است از این مرحله چه چیزی نصیبم شود. فقط دلم میخواهد این روزها، با تمام خستگی و نارضایتیشان، چیزی بیشتر از چند کارتن بازشده و وسایلی که بهزور در گوشهوکنار جا گرفتهاند، برایم داشته باشند.
فعلاً همینقدر میدانم که زندگی همیشه آنطور که میخواهیم جایش را برایمان باز نمیکند. گاهی باید در فضایی کوچکتر، با امکاناتی کمتر و نقشهای که دوستش نداریم، راه خودمان را پیدا کنیم.
و من هنوز به این فکر میکنم که شاید قرار است در همین تنگنای ناآشنا، چیزی را در خودم پیدا کنم که در خانهی قبلی، با همهی راحتیاش، نیازی به پیداکردنش نداشتم.
نمیدانم چیست.
فعلاً فقط دارم زندگی میکنم و منتظرم بفهمم.
https://t.me/MashgheBodan
سالواژه: ارتباط
تلخ گذشت امروز. بهسیاق هشتم آبان سال گذشته. این تصادفها جالب و داستانآورند. اما تلخ گذشت. شیرینیاش شرکت در وبینارهای دوستان و اسطورهکاویهایم بود.
«عدل» چوبک را خاندم. زبان خاندم و باقیاش هم به سالن انتظار و فروپاشی روانی گذشت.
گیجومنگ تا ظهر چون روی دراگم؛ قرص سرماخوردگی بزرگسالان. آره.
کار نیک امروز چیز زیادی در پرونده ندارم. فقط شرکت در سه تا وبینار از وبینارهای نویسندهسخنران. وبینار نگار افروشه درباره یادگیری، الهه نصیری از معماری و فاطمه یاوری وصل به اصل.
وبینار نگار جان را آخرهاش رسیدم و متوجه شدم که دارد درباره عوامل موثر در یادگیری میگوید. چیزهای جالبی یاد گرفتم که برای وبینارهای بعدی مشتاقترم کرد.
وبینار بعدی که شرکت کردم، وبینار الهه نصیری هست که درباره معماری میگوید. درباره دیدن حرف زدیم. در همین راستا، فهرستی از چیزهایی که دور و برمان میبینیم را نوشتیم. تمرینی بود که باعث شد حس کنم در لحظهام. و حتا پیدا کردن واژه برای برخی چیزها چالشبرانگیز هم بود. تجربه جالبی بود و قرار هست که این تمرین را تکرار کنیم. تمرین دیدن. سالها میشود که چشمهای من به این تمرین آشناست. به واسطه سالها عکاسی، دیدن را بلدم. اما پیوندش با نوشتن؟ جهانی نو. از اینکه الهه جان آنقدر تخصصی درباره معماری میخواند و مینویسد، بسیار الهام میگیرم. من هم دوست دارم درباره هنر، عکاسی و گرافیک بنویسم، بیشتر عکاسی. عکاسی خوراک نوشتن بهم میدهد.
در وبینار وصل به اصل – که عاشق اسمش هم هستم – درباره خواب حرف زدیم و پروتکلهای شخصی خودمان برای خواب بهتر را نوشتیم. نوشتن و مکتوب کردن تجربیات خود تجربه فوقالعادهای است. چون تا زمانی که نوشته نشوند، افکاری حیران در ذهناند. اما در روی کاغذ، محکوم به ماندگاری و انضباط میشوند. حالا هربار با دیدن فهرستم، میتوانم برای یک خواب خوب، برنامهریزی کنم. از وقتی متوجه شدم که فاطمه جان یاوری صبحها ساعت ۵ دوربینش را روشن میکند و صفحات صبحگاهیاش را مینویسد، دوست دارم دوباره صبح زود بیدار شوم و تنهایی و سکوت و انرژی آن ساعتهای ابتدایی روز را بچشم. چه کنم که بخاطر سرماخوردگی، خوابم حسابی بهم ریخته.
ساعت یک نیمهشب است و هردو گرسنه شدهایم. بابایی خوابیده. ظرف آجیل را که در اتاقخواب نگه داشتهام، بهآرامی باز میکنم و سعی میکنم با کمترین سر و صدا چیزی بخورم.
خوشبختانه بابا بیدار نمیشود.
دخترک عزیز من،
امروز هم گذشت و تو نیامدی. عیبی ندارد. من به شش روز آینده هم امیدوارم. بالاخره زمان زیادی تا ملاقاتمان باقی نمانده است.
هنوز گاهی باورم نمیشود که قرار است مادرت باشم. اینکه قرار است از شکم من بیرون بیایی.
انگار رؤیایی میبینم که نُه ماه طول کشیده است.
واقعاً زندگی بعد از تو چگونه خواهد بود؟
با اینکه از دیشب تا صبح چندین بار باعث شدی مامان به دستشویی برود، از دستت شاکی نیستم. تقصیر خودت نیست، عزیزکم. هرچقدر رشد میکنی و بزرگتر میشوی، بیشتر احساس میکنم دستشویی دارم؛ درحالیکه واقعاً نیازی نیست. این هم از عوارض ماههای آخر بارداری است.
جوجهی من،
امروز مامان تا ساعت ۱۱:۳۰ خوابید. مامانجون بیچاره مجبور شده بود تنهایی صبحانه بخورد، اما برای من هم صبحانه آماده کرده بود.
در فرصتی که داشتم، رنگ لاک ناخنهایم را عوض کردم. انتخابم کالباسی تیره بود؛ یکی از رنگهای موردعلاقهام.
بابایی دیرتر از بقیه بیدار شد. دورهم ناهار خوردیم. غذای اضافهی دیروز و پریروز بود. سر سفره بحث کوچکی داشتیم. بابا و عزیزجون قصد دارند به مناسبت به دنیا آمدنت، گوسفندی قربانی کنند و گوشتش را بهعنوان صدقه بین مردم پخش کنند.
راستش مامانی مخالف است. دلم نمیخواهد همزمان با تولد تو، خون حیوان بیگناهی ریخته شود. مخالفتم را اعلام کردم و ناراحت شدم. گفتم میشود به شکل دیگری هم صدقه داد، اما عزیزجون اصرار داشت که بقیهی فرزندانش هم همین کار را کردهاند.
بههرحال حرمت بزرگتر را نگه داشتم و اجازه ندادم بحث ادامه پیدا کند.
بعد از ناهار آماده شدم تا با بابایی، مامانجون و عزیزجون به پارک ملل برویم. از امروز تصمیم گرفتهام حداقل روزی یک ساعت پیادهروی کنم. هوا آنقدر خنک شده بود که هودی زرشکیام را پوشیدم.
فقط یک هدبند سفید گذاشته بودم که مامانجون پرسید: «شال نمیذاری؟»
گفتم: «نه.»
مدتهاست تلاش میکنم آنطور که دوست دارم و میپسندم لباس بپوشم. اوایل، نظرات مخالف خانواده برایم اهمیت داشت و ناراحتم میکرد، اما حالا آنقدر پخته شدهام که انتظار دارم همانطور که من به اعتقادات دیگران کاری ندارم، دیگران هم به انتخابهای من احترام بگذارند.
دخترکم،
حالا که مادر شدهام، سختگیریهای مامانجون را بهتر درک میکنم. میدانم که یک مادر به هر شکلی دوست دارد از فرزندش مراقبت کند؛ هرچقدر هم که بزرگ شده باشد، بچه همیشه بچه است.
بااینوجود، تمام تلاشم را خواهم کرد که هیچوقت اعتقاداتم را به تو تحمیل نکنم. امیدوارم طوری زندگی کنی که دوست داری و خوشحالت میکند.
البته اگر روزی ببینم انتخابت ممکن است به تو آسیبی بزند، قطعاً راهنماییات خواهم کرد تا بتوانی بهترین تصمیم را بگیری.
در پارک، ابتدا با بابایی نزدیک به نیم ساعت پیادهروی کردیم. بعد با مامانجون ادامه دادیم و دوباره مسیر دیگری را با بابا طی کردیم. درمجموع یک ساعت و ده دقیقه پیادهروی کردم. کمر و لگنم حسابی درد گرفته بود.
وقتی با مامانجون قدم میزدیم، کالسکهای دیدیم که داخلش یک سگ نشسته بود.
مامانجون گفت: «استغفرلله، آخرالزمان شده!»
کمی جلوتر پسری را دیدیم که ظاهرش شبیه دخترها بود و به نظر میرسید ترنس باشد. این صحنه هم مامانجون را حیرتزده کرد.
درنهایت هم زنی را دیدیم که روی نیمکت دراز کشیده بود و پاهایش را بالا برده و دوچرخه میزد. این یکی دیگر مامانجون را حسابی خجالتزده کرد! میگفت توی این دورهوزمانه دیگر هیچچیز از هیچکس بعید نیست.
برای من همهی این صحنهها طبیعی بودند، اما نسلهای مختلف با هم تفاوت دارند.
شاید روزی من و تو هم در پارکی قدم بزنیم و من از تغییرات فرهنگی پیرامونم تعجب کنم؛ درحالیکه برای تو همهچیز عادی باشد.
خوشگل من،
امروز هر بچهی کوچولویی را که میدیدیم، با بابا به یاد تو میافتادیم و لبخند میزدیم.
به بابایی گفتم: «یک روز چشم روی هم میگذاریم و میبینیم لیلیا دارد تندتند همین مسیر را طی میکند و باید دنبالش بدویم.»
مامانجون گفت: «چشم روی هم بگذاری، خواستگار برایش آمده! ظرف عمر همینقدر زود پر میشود.»
بعد از پیادهروی به خانه برگشتیم. دورهم ادامهی سریال شهرزاد را تماشا کردیم. احتمالاً قبل از به دنیا آمدنت تمام میشود و بعد از آن دیگر سرگرم بازی کردن با تو خواهیم شد.
آخر شب برای همه آیسپک درست کردم. مامانجون کمرم را با روغن ماساژ داد و بعد هم با توپ، ورزشهای لگنی را انجام دادم.
صبا، دوست مامانی، هم تلفن کرد. جویای حالت شد و کمی از کلاس نقاشی برایم گفت.
او خیلی مهربان است و واقعاً دوستش دارم.
گفت در کلاس نقاشی همه اسمم را میبرند و از وقتی نیستم، کلاس سوتوکور شده است. حتی آقای صحافی بارها سراغم را گرفته. استاد هم گفته بود که نباید اینقدر زود کلاس را ترک میکردم و هنوز تا زایمان فرصت داشتم.
البته صبا ادامه داد که شاگرد جدیدی به کلاس اضافه شده و حسابی خوشصحبت است؛ انگار نه انگار که تازهوارد است. با همه گرم گرفته و خیلی زود عضوی از جمع شده است.
خوشحال شدم که شخص دیگری حداقل جای خالیام را پر کرده و کلاس همچنان مثل گذشته پرشور و شوق است.
امروز مامانی چند استوری هم از پیادهروی گذاشت. باز عدهای پیام دادند که شکمت کو؟
آنها نمیدانند که دخترکوچولوی من حسابی خودش را قایم میکند و باعث میشود مامانی حتی در روزهای آخر بارداری هم شبیه حاملهها نباشد.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز دوباره به روتین پیادهروی و مراقبتهای پیش از زایمانت برگشتی. البته امیدوارم از فردا ورزشهای خانگی را هم شروع کنی تا برای پنجشنبه آینده بدنت حسابی آماده باشد.
حالا که روزبهروز به تولد دخترت نزدیکتر میشوی، احساس میکنی بهزودی دلت برای بارداریات تنگ خواهد شد.
فصلی جدید در زندگی انتظارت را میکشد.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۱۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۸۶ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
دلم پَر میزند برای فارغ شدن از مسئولیت، برای یکجا نشستن و مشغول هیچ فکر و عملی نبودن. میسر نمیشود. وصالی هم اگر بخواهد اتفاق بیفتد یکطرفهست و بیفایده. فرصتی نیست. دائما در تکاپو و تقلا و تلاش و زحمتی برای فهمیدن، شناختن، نهراسیدن و جنگیدن. نمیدانم این دوره چنین است یا تمام دورهها بهجای فرج، فلجکننده بوده. شاید نیاویختن تقصیرات گردن روزگار و افزودن تلاش راهچاره باشد. آن هم به دور از تصور است. همهچیز چون کلافی در هم پیچیده روزها در شب، شبها در روز. نمیتوانی تفکیک کنی اختیار کجای جغرافیای جبر است.
علاج چیست؟ رهایی یا چنگال را سفت نگه داشتن روی حالْ. سردرگمی هم بخشیست لاینفک. بارها فسفر میسوزانی و عاقبت هیچ چیز دستگیر تو نیست.
امروز جمعه بود و جمعهها خیلی جمعهاند انگار. غمی عجیب و گسترده فرا میگیردت. فرصت تکان نمیدهد. غمی که زمینگیرت میکند. با این حال امروز پیادهروی داشتم. با هر گام فکری از خاطرات گذشته و آرزوهای آینده را به جایگاهِ دفاع میرساند چه دارند؟ چه میخواهند.
بازارگردی هم جفتِ پیادهروی به گشتی کوتاه و بیخرید به سرانجام رسید.
بیخواب ظهر، با چشمانی تازه گرم شده و رگهایی تازه سرد شده به استقبال وبینار رفتم.
حالم خوش شد. آزادنویسی کردم. دلیل یافتم. شکافتم مسائلی را.
رمان ناتنی مهدی خلجی چند صفحه نخست را بازخوانی کردم. حین بازخوانی فهمیدم هیچ داستانی از ذهنم محو نمیشود من با قصهها زندگی میکنم و آنها در جایی امن خانهای بنا میکنند.
سی صفحه دیگر از رمان «مادران دختران» امیرشاهی را میخوانم و تصمیم میگیرم بخوابم.
امروز آموخته هایی داشتم و در واقع تکرار آموزی شد برای من.
دوباره یاد گرفتم که دوست داشتن خودم و احترام گذاشتن به خودم به معنای اینکه تمام وقتم رو صرف کارهای خودم کنم نیست، بلکه به معنای عشق و اهمیت دادن به دیگران و کمک به اونا هم هست.
مدتی بود آنقدر غرق شده بودم در دنیایِ درونم که البته نیازِ روحم بود، اما از خودم پرسیدم من چقدر برای اطرافیانم وقت میذارم؟
واقعا بهشون عشق میدم؟ نشون میدم که واسم مهمن و ازشون قدردانی میکنم؟
سعی میکنم هر روز کیفیت ارتباطمو با کسایی که واسم مهمن بیشتر کنم؟
یه قانونی هست که چند وقت پیش در موردش یادگرفتم و دقیقا همین رو میگه؛قانون افزایش و استغنا یعنی؛ اگه میخوای هرچیزی تو زندگیت بیشتر بشه باید ببینی با چه زبانی با «جهان،خدا یا انرژی» هر چیزی که بهش اعتقاد داری، صحبت میکنی و ببینی اون زبان هم اینو تایید میکنه؟ «زبانِ ارتباط ما با جهان ارتعاشاتِ ناشی از رفتارهامون در بلندمدت هستش.»
شاید تو خودآگاه میگی من دنبال افزایشم یا اهداف و خواسته هایی داری، ولی ناخودآگاه انرژی تو در تضاد با خواسته ای هست که داری.
مثلاً من همیشه دلم میخواست روابطم با کیفیت و صمیمانه باشن؛ یعنی با خانوادم،دو ستان نزدیکم یا پارتنرم. ولی من چقدر تلاش کردم برای این کیفیت؟
زمانیکه شروع کردم به زمان گذاشتن برای خودم و نیازهای خودم و عشق بی قید و شرط نسبت به خودم داشتم،متوجه شدم حقیقتا اطرافیانم چه نیازهایی دارن و بیشتر میتونم درکشون کنم یا بهشون عشق بدم.
امروزم تلاش کردم کاری رو انجام بدم برای خوشحالی یکی از اعضای خانوادم و اون کاری که قبلاً سخت بود برام با عشق انجام دادم و حس خوبی دارم.
اگه بخوام یه اعترافی کنم اینه که رفته بودم توی حس قربانی بودن و بعد انتظار داشتن و اون خشم نمیذاشت محبت و عشقمو خالصانه ابراز کنم.
الان حسِ قربانی بودن ندارم و سعی میکنم خشمم رو ببینم و روش کار کنم، خشمی که حاصل از تروما های گذشته و کودکی خودمه.
و درس دوم این بود که توی موقعیت هایی ناخواسته درگیر قضاوت شدم، وقتی دقیقن تو همون موقعیت قرار گرفتم متوجه شدم تا وقتی در تجربه یه چیزی نباشی نمیتونی از بیرون فقط ببینی و نظر بدی.
و نتیجه تکرارآموزی بعدیم این بود که باید روی حس لیاقت و مرزهای روانیم کار کنم.
آدم های خیلی موفق یه ویژگی مشترک دارن اونم حس لیاقت درونی و عزت نفسشونه.
امروز بدون وقت گذروندن با گوشی، موقع قدم زدن زیرِ بارون، توی حیاط و نوشیدن قهوه و حتی موقع تمیز کردن گاز به همه اینا فکر کردم.
البته موقع تمیز کردن گاز یه تایمی همین «درسواره مربوط به حس ارزشمندی و احترام به خود» رو گوش کردم.
امروز که توی وبینار نویسنده ساز از تمایل به مفید بودن اشاره شد، متوجه شدم من واقعا این مسئله رو دارم و هیچ موقع حتی زمانیکه واقعا میخوام استراحت کنم حس خوبی ندارم یا وقتی یکم بیکارم حس بدی پیدا میکنم و میگم بذار یه پادکستی بذارم حداقل.
و سالها هم تو تله یادگیری افتاده بودم.
انگار ترس خودم و عذاب وجدانی که داشتم از شروع نکردن و این حس بد رو میخواستم مخفی کنم.
یه سرپوش بذارم روی مسائلی که دارم و خودمو با یادگیری مشغول کنم تا یه وقت با اون زخم ها و مسائل درونیِ دردناکم مواجه نشم.
کارساز هم بود، سالها طول کشید اما تاوانی سنگین هم داشت.
دو تا ایده هم تو همین بیکاری به ذهنم رسید برای تمرین داستان نویسی و کارم.
امروز بیشتر کارهای خونه رو انجام دادم، توی وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و نوشتم، مثل همیشه عالی بود.
موقع آزاد نویسیِ امروز یه چیزی هم متوجه شدم یه الگو تکراری رو شناختم و میخوام روش کارکنم، در واقع متوجه واکنش بدنم موقع انجام یه کار خاص شدم.
روز جالبی بود انگار همه چیز با نوشتن داره برام رمزگشایی میشه.
چطور تا الان ژورنال نویسی انجام نمیدادم؟🤔
گزارش نیک | کار، کار، کار، پس کی به آخرتمان برسیم؟
امروز از آن روزهایی بوده که آدم هم زندگی کرده، هم زندگی را اداره کرده، هم برای زندگی برنامه ریخته و هم از حجم برنامههای زندگی به زندگی اعتراض کرده!
دیشب در کل نخوابیدم. یعنی تا صبح با خواب کلنجار رفتم، خواب هم به ظاهرا از من قویتر بود و زیر بار سازش نرفت. ساعت هشت صبح، وقتی دیدم این کشتیِ خواب به ساحل نمیرسد، تسلیم شدم و از تخت بیرون آمدم. آدم گاهی باید شکست را بپذیرد، حتی اگر شکستش یک تشک دونفره باشد.
صفحات صبحگاهی را با یک سؤال شروع کردم:
«چطور مقالاتی را که در مجلات خارجی میخوانم، به نثر خودم ترجمه، بازنویسی و بازنشر کنم؟»
سؤال خوبی بود. از آن سؤالهایی که آدم را از تخت به میز میکشاند و از مترجم به نویسنده ارتقا میدهد. البته فعلاً در مرحله ارتقای عنوان هستم، حقوق و مزایا همان قبلی است.
بعد به بهانه هالووین، یک سلسله استوری در اینستاگرام گذاشتم با این موضوع که چرا ترس برای بدن مفید است؟ استقبال خوبی شد. در مقاله، ترسهای امن را پیشنهاد کرده بود، یعنی آدم خودش را در معرض ترس بگذارد، بیآنکه فیالواقع بلایی سرش بیاید.
برای مثال ترن هوایی، خانه وحشت و از همه راحتتر، فیلم ترسناک. البته نه از این فیلمهای خونوخونریزی و مغزپاشی، فقط ترسناک.
یادم افتاد قشنگترین فیلم ترسناکی که دیدهام The Others بود، با بازی بانو نیکول کیدمن. فیلمی که ثابت میکند برای ترساندن آدمیزاد، همیشه لازم نیست خون از دیوار بپاشد، گاهی یک سکوت درستوحسابی کار خودش را میکند.
برای شروع نظم زندگی هم رفتم سراغ آرشیو سمپوزیوم نظم شخصی استاد کلانتری، مربوط به فروردین ۱۴۰۱. دوباره نشستم پای فایلهای صوتی و یادداشتبرداری. استاد آن روزها به من میگفتند «خانم فاطمی». نمیدانم چرا خندهام گرفت. انگار از آن زمان تا حالا هم خودم عوض شدهام، هم خانم فاطمی بودنم.
کمی هم فیلم دیدم که اصلاً به دلم ننشست. حوالی دوازده، وسط خواندن دونکیشوت خوابم برد.
راستش دونکیشوت کمی خستهام کرده. دلم میخواهد زودتر تمامش کنم. فصلهای آخر دیگر دارد تکراری میشود، دو احمق در موقعیتهای مختلف، احمقبازیهای مشابه. انگار نویسنده هم به این نتیجه رسیده که وقتی حماقت جواب میدهد، چرا ترکیب برنده را عوض کنیم؟
ساعت چهار بیدار شدم و رفتم سراغ ناهار مامان: خورشت کرفس با گوجهسبز. چنان خوردم که تا چند دقیقه به توبه و ترک دنیا فکر میکردم. البته نه از سر زهد، از سر سنگینی معده.
تا شروع وبینار نویسندهساز، ظرفها را شستم. حتی آینه سرویس بهداشتی را هم تمیز کردم. خلاصه که از فرصت استفاده کردم و یک خانهتکانی کوچک راه انداختم. عصر جمعه دلگیر هم مهمان داشتیم تا خانه از حالت عزاداری هفتگی خارج شود.
وبینار نویسندهساز هم مثل همیشه با واژه و آزادنویسی گذشت. در کل گروهی است که من شبانهروز را به عشقش میگذرانم. هم یاد میگیریم، هم مینویسیم، هم میخندیم. خلاصه نویسندهسازی با چاشنی خوشگذرانی.
تازه امروز فهمیدم برای اعضای نویسندگی خلاق، هر روز ساعت ۱۴ یک برنامهی «وبینار تمرینجا» برگزار میشود. از این کشف چنان ذوق کردم که بزرگ روی تختهسیاه نوشتم: «فردا ساعت ۱۴».
بعد هم عصبانی شدم. چون گروه را میوت کرده بودم و از کلی اتفاق، از جمله رخدادکنویسی، عقب مانده بودم. آدم گاهی برای حفظ آرامش روان، خودش را از جریان اطلاعات محروم میکند و بعد میفهمد آرامشش به قیمت بیخبری از یک عالمه اتفاق جالب تمام شده.
رخدادکی را هم که شب قبل نوشته بودم، در گروه منتشر کردند. ذوق کردم. واقعاً ذوق کردم.
فکرش را بکنید؛ من از انتشار یک یادداشت چندجملهای در کانال تلگرام اینهمه خوشحال میشوم. وای به روزی که کتابم چاپ شود! اصلاً چه حالی میشوم؟ احتمال زیاد باید برای کنترل ذوق، یک نفر را مأمور مراقبت از من کنند.
فقط یک مشکل کوچک دارم: انگار شانس من گیر دو سختگیر افتاده، انتشارات «مون» و سروناز علمبیگی، مدیر هنری کتابم. دو نفر که ظاهراً تصمیم گرفتهاند از این کتاب، کتاب دربیاورند، نه اینکه به صرف چند صفحه کاغذ را به هم بدوزند.
و منِ مظلوم، در میانه این سختگیریهای نشر و هنر، فقط ماندهام که بگویم: چشم! هرچه شما بفرمایید.
خلاصه در تکاپو هستیم.
برای چالش داستانک هم تا اینجا نزدیک شش داستان نوشتهام. هنوز برای ارسالشان مرددم. فعلاً گذاشتهام خیس بخورند. داستان هم مثل ترشی است، بعضی وقتها اگر زود درش را باز کنی، هنوز جا نیفتاده.
مدام به خودم میگویم:
«عجله نکن عسل. بذار خیس بخوره.»
راستی کتاب تازهای هم گشودهام. فعلاً در حد ورقزدن و کوتاهخوانی است، ولی خواندنش را جدی توصیه میکنم.
کتاب را پارسال در دفتر استاد از فیروز گرفتم: «در خانه اگر کس است»، اعلامیه جهانی حقوق بشر با تصویرسازی اردشیر رستمی.
عسل، بخون. باسواد میشی!
کتاب لازمی است. مخصوصاً برای منی که خودم را مبارز سیاسی میدانم. البته بیشتر در حد ژست و ادا؛ ولی خب، بیسابقه هم نیستم. افتخار اوین رفتن که نصیبم شده. بنابراین اگر کسی پرسید سابقه مبارزاتیات چیست، دستکم یک خاطره برای تعریف کردن دارم!
آخر شب هم یک مجله هنری خفن آمریکایی دانلود کردم و برای مریم جوینده فرستادم تا دعا به جونم کند. این هم از خدمات فرهنگی و عامالمنفعه ما. یکی نان میدهد، یکی آب، ما هم مجله میدهیم. هرکس به قدر بضاعتش خیر میرساند.
خلاصه با سه ساعت خواب، روز پُرکاری را از سر گذراندم. خواب نداشتم، ولی کار داشتم. انگار در این مملکت خواب هم سهمیهبندی شده و سهمیه من را به بخش تولید و خدمات اختصاص دادهاند.
الان هم دارم فیلم آرژانتینیای را که استاد معرفی کرده دانلود میکنم. امیدوارم قبل از اینکه جان از بدنم خارج شود، دانلودش تمام شود و بتوانم تماشایش کنم. البته بعید میدانم فیلم را تا انتها ببینم. به حتم من و فیلم، هر دو در میانه راه به خواب میرویم.
اما یک خبر خوب: نظم شخصی دارد جواب میدهد. دو روز است تختم را مرتب میکنم و از محیط تخت به محیط میز نقل مکان کردهام. این جابهجایی به ظاهر کوچک، برای من یک مهاجرت تاریخی است. از جمهوری مستقل بالشها به سرزمین میز و صندلی!
فقط یک سؤال باقی میماند:
این همه کار، این همه ایده، این همه کتاب و مقاله و فیلم و داستانک را کجای این بیستوچهار ساعت جا بدهم؟
اصلاً ما کی قرار است به آخرتمان برسیم؟!
.
.
راستی دوستان، هرکس مجله هنری یا نیویورکر خواست، بگوید تا برایش بفرستم. تعارف یخدور!
.
.
ما اینجا هم اهل دانش و دانایی هستیم، هم اهل مجلهفرستی و خیرخواهی. فقط امیدوارم کسی پیدا نشود کل آرشیو را یکجا بخواهد، من هنوز خودم فرصت نکردهام همهشان را بخوانم!
اگر خواستید هم که لطفاً به آی دی کانالم یک دایرکت یا کامنت زیر پست آخر بگذارید:
👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
https://t.me/asa_fatemi
آینه امروز در آغوشم گرفت. زیر گوشم آهنگ «دوستت دارم» را خواند. موهایم را شانه کرد. صورتم را بوسید. و به چشمهایم گفت که زیبایند.
امروز فهمیدم آینهها چه مهربانند.
و
جمعهای که مهمان داشتم. و من باز بودم و آینه بود و من بودم.
خوب میخام یک بازی انجام دهم هم گذارشنیک تکمیل شه هم چیزهاایکه یاد گرفتههم، هم مرور کنم
بیآغازِم :
اول شعرِ سهخطی بود، بعد پروداکس بعد ترانه، باز دو بیت یاکه دو مثغال از شعرِ همخون و هم وزن، وزن در آوردن، دیالوگ نویسداری، داستان کوتاه در عبارت، از زاویه ناانسان نگاهکردن که خرابکاری کردم. گفتم، گفتی و نتیجه که یاد نگرفتم هنوز به دروغ آفرینی گرفتم لیاقت نداشتم هنوز یاد نگیرفتم. درست نمره نمیدم یعنی در رفتم فقط!
تنها راهای ارائه سهشنبه یک راه است از تمامِ چیزهاایکه یاد گرفتم بهمآویز کنم یک لغمه شه و در برم مثلن : نکته بگم یکم سخته نمیشه مگه میشه چنینکاری اما دلم میخاد چنین کاری کنم و خاد شد ندانم شکست بهتره از انجام ندادن پس میآغازم به ای تمرین :
رفتم یک چندتا از خود راضی شاعرها پیدا کردم
مثلن:
حافظ – از شعرهای خود به توصیف خود میپردازد:
بیکسی مگر کمانِ نالهوار من،
که گرهها شکستهام در دلها نهادهام.
من گرهدارِ بیکسیام، بیکسیام،
که نهادهام در گرههای تنهایی نهادهام
فروغفرخزاد:
من چه میدانم از تو، ای تو را
که در تو گنجینههای ناشناختهام
از تو چه میدانم که در تو ایمان نمیرود،
که در تو گنجینههای نابردنیام است.
خوب تمرین امتحانی:
گمونم در سایهای دور از دور خود ام پیراهنم پیچاندهم
به نخی تار زلفِ که سایه رو ای دیوار است
به گمانم او ره از ترسِ خود ام ترسانده ام
مه ره چی به مهرِ دیگران
که در زیری غیمِ شان باشم
لحظهلحظه به گریزِ خود ام آمیخته ام
ایهم از تقلیدِ ما هم وزنه فهمیدم هم قافیه مرسی حافظ جون و هم مرسی از فاروق جون
خوب تمرینِ بعدی ای هسته که ایهاره به سبکِ خود ام در بیآرم ببینم چه میشه انشاالله!
رفتم نقصهای اولیه مسابقه داستانکه درست کردم باید دیگه ام کار کنم اظافه و کم کنم ببینم چه میشه
استاد میشه ایره به عنوان تمرین سهشنبه قبول کرد؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سرو شیوایی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نازنین اسماعیلی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آناهیتا آهنگری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟