گزارش میگ میگ
امروز تمامش به یک کلمه گذشت.
«وبینار»
نوشتن و نوشتن و نوشتن.
که مرا چه شده است؟ که او را چه شده است؟
که ما را چه شده است؟
قرار است وبینار بگذاریم. یا وبینار ما را بگذارد.
نمیدانم.
سوالم شده است شبیه مرغ اول بود یا تخممرغ.
وبینار الهه نصیری را بودم و لذت بردم.
صبح با ندا و فرشته و الهه در مورد وبینار حرف زدیم. شب با ندا و فرشته. الهه در مورد وبینار حرف زدیم.
و من با خانواده در مورد وبینار حرف زدم.
میدانم مسیر سخت و دشواریست.
اما میدانم پر بار است. تمام امیدم همین پرباریست.
📝گزارش_نیک ۱۷۱:
«تنبلی به وجودم رخنه کرده یا روزهایم تنوعی برای نوشتن ندارد… هر چه هست باعث شده از وبینار های روزانه فعلاً دور شوم و حتی گزارش نیک هایم یکی در میان شوند؛ هانا(دختر عمو) دیشب به سختی در آغوشم لا گریه خوابش برد صبح که بیدار شدم هر دو روی فرش خشک و سفتی بودیم صبحانه کنجد و پنیر و چای خوردیم و عمه لیلا و دخترش تیام آمدند هانا هم خوشحال شد بخاطر همبازی جدید، لازم به ذکره که خانه ما نیامدند خانه مادربزرگم آمدند و خانه مادربزرگ دقیقاً دیوار به دیوار ما چسبیده است و حتی راه رفت و آمد هر دو حیاط به هم باز است. برای ناهار قیمه صرف شد و کمی با هانا به قایم موشک و فیلم دیدن و… گذشت عصر هم ماشین را روشن کردم و همراه مادر هانا را رساندیم خانه خودشان در طی مسیر یک سر لوازم تحریر هم رفتیم و با کارت عمو چیزهایی خرید من هم در افق کوروش که همراه مادر بودم اتفاقی سارا همکلاسی سابق دانشگاه رشته ی آموزش ابتدایی ام را دیدم و سلام و علیکی نسبتاً صمیمانه کردیم این روزها سریال زیبای چینی مرثیه ی پاییزی با بازیگری چنگ لی و روهان را می بینم؛ امشب هر دم حس تنهایی میکنم یکم پیش دعوای کوتاهی با خانواده داشتم و جملات پدر قلبم را مثل سوهانی فرو خورد کاش عمر آدم ها دست خودشان بود کاش…🩹»
@Maryamwriter_2 چنل تلگرام
امروز شد روز کوهنوردی ما با جمعی از دوستان،
زدیم به دل زاگرس زیبا و با شکوه و دورانها از سر گذرانده و روزگاران و مردمانی که در طول تاریخ در دل خود جای داده، و به پیشنهاد یکی از دوستان همگی بلند شدیم و جداگانه در دل صخرهها و درختان سدر به دنبال عسل کوهی گشتیم،
و طبق معمول بیبهره نماندیم،
بیبهره که چه عرض کنم، دوکیلو عسل پیدا کردیم البته با کمی سختی برای جمع کردنش و بعد میوهی ریز وخوشمزهی کلخونگ( با بنه فرق دارد) چیدیم,
سپس فضایی آرام برای مطالعه و کتابخوانی پیدا کردم و از شاهرخ مسکوب وصادق هدایت و صادق چوبک خواندم و چندبرگی از شاهنامه و غذای محلی بوزقورما در دل طبیعت و سهتار و آوازهای قشقایی در این فضا جور دیگری به دل مینشیند و به تن خسته، جان میدهد.
بیداری ۴:۳۰
امروز کارم را با خواندن کتاب شروع میکنم.
صبح در قسفه کتاب، دنبال قصههای دکتر سیوس میگشتم که چشمم به مقاله انگلیسی از دوره ارشد افتاد. مقاله این طور شروع میشود:
«وقتی از جورج مالوری، کوهنورد مشهور جهان، میپرسند، چرا به قله اورست صعود کرده است، میگوید: «چون آنجاست». بسیاری از محققان کارآفرینی نیز استعاره مشابهی را به کار میبرند. از آنجایی که فرصتها وجود دارند و برخی از افراد در تشخیص و بهرهبرداری از فرصتها نسبت به دیگران از بصیرت یا هوشمندی بیشتری برخوردارند، بهرهبرداری از این فرصتها میتواند منبع سودهای اقتصادی و در برخی موارد، شهرت و ثروت باشد. »
ساعت ۱۴ ،قسمتی از شعر بلند صدایِ پایِ سهراب سپهری استوری می شود.
ساعت ۱۶ دورهی خودواژه با استاد شاهین کلانتری دارم. در جلسه بازخورد به تمرینها، پی به ضعف کارهایم میبرم. از خودم راضی نیستم
ابن روزها بسیار خستهام. رییس ضعیف شده است. باید غذایش را به دهانش بگذارم. جابجایی هم که سختی مخصوص خود را دارد
از طراحی امروز هم اصلا راضی نیستم.
🪷 ارتکابهای تکراری(با عاریهی واژهی ارتکاب از استاد) – نوشتن واژگان، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتاب، یادگیری زبان فرانسه، خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان، طراحی و اسکیس زدن.
– جهان مرا با تمام ترسهای بزرگم یکجا مواجه کرد؛ در مدت چند روز مرا چشم در چشم بزرگترین ترسهایم قرار داد و این رویارویی را از برخی جنبهها تا مدتهای طولانی حفظ کرد. من هنوز از آن ترسها عبور نکردهام، آنها هنوز هم برای من همانقدر ترسناکند که قبلن بودند. تلاش جهان بیفایده بود. من بزرگتر از اینی که هستم نمیتوانم بشوم، کاش دست از تلاش بردارد.
– گل آفتابگردان برایش بردم.
– وقتی همه رفتند من ماندم.
– دلم نمیخواست گزارش بنویسم.
– پاییز پادشاه دیکتاتور فصلهاست.
– سیب هم نیست، سکوت هم نیست حتی.
– پروردگارا، تمام آنچه رخ میدهد از دل نگرشها و احساسات و رفتارهای ما بیرون میآید. شما چیزی را به ما تحمیل نکردهای و نمیکنی؛ حتی ایمان داشتن به خودت را. اما در تمام آنچه رخ میدهد سایه به سایه همراهمان هستی و هر کجا که درخواستِ یاری کنیم یاریدهنده را میفرستی. شما منطقیترین و در عین حال مهربانترینی و همین است که سبب شده قابلاعتمادترین باشی.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی در هوای سرد و بارانی که تجربهی خوبی برام بود.
3.کشیدن نقاشی همراه با آهنگ گوش کردن.
4. چک کردن کانال برخی از بچهها که برام لذتبخش بود.
5. آبیاری فلفلهای باغچه که نمیدونم چرا پر محصولتر از تابستان شدهاند انگار هوای خنک بهشون میچربه.
☆تسلیم تمارین «خودواژه». آدم خودش را در تمرین بهتر کشف میکند تا بنشیند و بگوید من در فلان عرصه بهترم. امروز، بعد از ارسال تمارین خودواژه و فکر کردن به چند تمرین اخیرم، فهمیدم که در طنز استعداد بیشتری نسبت به شعر دارم. حالا استعداد یک چیز است، ممارست یک چیز دیگر. و خوب میدانم ممارست از استعداد بالاتر است. شعر را بسیار دوست دارم، ولی تا الان خیلی جدی آستین بالا نزدهام و در آن دریا آبتنی کنم، شنا که بماند.
☆گذری به انقلاب، پیادهروی و پیدا کردن کتاب «بیست کهنالگوی پیرنگ». برای خاندنش بسیار ذوقی هستم.
☆شرکت در کارگاه «خودواژه». تمرینهای این کارگاه تازگی و خاصیت خودشان را دارند. از هرچه انجام داده بودم سوا هستند.
☆ خدمت «شازده احتجاب» هستم. رگههایی از «بوف کور» در آن موج میزند. آن تکرار اتفاقات، آن ناسرراستی روایت، و آن هان هان گفتن شخصیت که در «بوف کور» بود، در اثر گلشیری موج میزند. داشتم فکر میکردم که نوشتن همچین داستانی برای نویسنده باید چقدر سخت باشد. مدام راوی عوض میشود و شخصیتها جابجا نام برده میشوند. یا معلوم نیست الان کدام تکه از داستان در حال روایت است. بیخود نیست که گلشیری را استاد مینامند. رگههایی از «رود راوی» را هم اینجا پیدا میکنم. آنجا که شازده با زنی همبستر میشود و زن با او بازی میکند. این صحنه مرا یاد شلاق خوردن قهرمان در «رود راوی» میاندازد. با این همه فکر نمیکردم که این داستان تا این حد سختخان باشد. خیلی ازم انرژی میگیرد تا بفهممش. حتمن نیاز به تکرارآموزی دارد.
☆ سپاسگزار بودنم.
چه مسخرهبازیای است؟ این قدر زور میزنم هفته را تمام میکنم و زرتی باز شنبه میآید.
فیلم این یارو را دیدم. نویسندهمویسنده داشت یارو فیفتیشیدز آو گری و ممهاناری. دیشب خاستم ببینم بعد حس کردم دارد ترسناک میشود درش را گذاشتم. این استاد رو مود ترسناکمرسناک بود مدتی و نزدیک فیلمهایی که معرفی میکرد نمیشدم. کم بدبختی دارم، فیلم ترسناک هم ببینم.
اما نبود. صبح دیدم و پرهایم ریخت ولی من همانجا گفتم ایسته کنید بابا این یارو نویسنده است و بعد خود فیلم دوباره به من گفت که بابا یارو نویسنده است. به نظرم فیلم شاهکاری بود برخلاف نظر استاد که میگفت خوب است اما شاهکار نیست و اینها، چون ممهاناری توش ایفای نقش میکرد. لایق اسکار است.
ولی میدانی چی شد؟ موضوع جالبش کاری بود که با حقیقت میکرد و این دقیقن همان کرمی است که توی داستان دوست دارم بریزم. اینکه خاننده علاوه بر اینکه موقع خاندن فکر کند حقیقت دارد، اتفاقن لحظهای هم بگوید این نویسنده است؟ بعد بگوید نه نیست. بعد بگوید هست. خلاصه دوست دارم روانی تحویل جامعه بدهم.
بعد هم با بچهها نوشتن و گپ زدن و بعد درست کردن ناهار. کباب را درست کردم و گوش کن، مهم اطراف کباب است که کمی گردو، کمی زیتون، کمی ترشی، کمی ماست، کمی پیاز، سس انار هم تنگش و اوف؟ اووووف. با تهماندهی لیموناد دیروز که گازش هم البته رفته بود.
کارگاه خودواژه بود و کلمه میساختیم. بعد از کلاس رازندگی آمد توی ذهنم که ترکیب راز و زندگی بود و میتوانستم با شیرم تو رازندگی کاملش کنم. خوب بید؟
از صبح درگیر این داستان کوتاه بودم. شاید روش برخی، و روشی که منطقیتر به نظر میآید این است که داستان را که نوشتی بگذاری خیس بخورد و بعد بروی سراغش، اما برای الان من روشی که قبلن داشتم و کاری که توی کارگاههای داستان کوتاه انجام میدادیم بیشتر جواب میداد. اگر بنویسم و بگذارم کنار میدانم که کمتر سراغ موضوع جدید میروم و میگویم حالا بیا آن را بازنویسی کن. من میخاهم از دست داستانها رها شوم.
نویسندهساز بود. نوشتیم و استاد فیلم تازهای معرفی کرد و نرسیدم ببینمش. آنهایی که شخصیت نویسنده دارند برایم جذاباند و حقیقتن از فرشتهی ۱۶ساله بپرسی عمرن میرفت سمت این فیلمها. برایم دیدن این مسیر خیلی جالب است، اینکه چگونه علاقههایم تغییر کرد.
وبینار نگار افروشه آغازید و موضوع؟ یادگیری. دوست دارم چه چیزهایی را یاد بگیرم؟ سوال خوب. در یادگیری چه چیزهایی گیر کردهام؟ باید بگویم خیلی چیزها و این حس سرخوردگی هم به من میدهد.
با الهه نصیری بودیم و وبینار «از معماری». فهرستی نوشتیم از چیزهایی که در اطرافمان میبینیم و الهه توجه ما را به دیدن جلب کرد.
جلسه با کیمیا و بچز آغازید و دربارهی تحرک گفتیم و مرزگذاری در سلامتی. این کلمه را خیلی دوست دارم و دلم میخاهد بیشتر و بیشتر دربارهاش بیاموزم. «مرزگذاری».
حلژون پاچید.
قصهای دیگر خواندم از کتاب «هیچکاک و آغاباجی»
و فردا آخرین قصهش.
میندیشم چقدر خوشاقبالم که با مدرسه نویسندگی آشنا شدم که علاوه بر نوشتن توی وبینار بقیهی همسفران هم شرکت کنم میتوانم و بیاموزم از یادگیری و معماری و سلامت و… و… و…
امروز وبینار نگار افروشه بود و یادگیری و وبینار الههنصیری و معماری کنار نویسندهساز.
خودواژه هم کیف داد باز.
به کودکنو اندیشیدم.
مهم نیست امروز چه گذشت. این که چقدر کنار خانواده خوش گذشت هم مهم نیست. اینکه چقدر قلبم شاد است از داشتنشان را بیخیال.
مهم این است که کل روز درونم آشوب بود که وقت کم دارم برای تمرین وبینار.
منبعی جستم ولی آنقدر درونم آشفتهست که نمیفهمم چه میگوید. فقط تصمیم گرفتم از کوچه رندان را تهیه کنم.
موفق نشدم کار بچهها را ببینم. هنوز نمیدانم چه میخواهم بگویم.
استاد گفته بهتر است با سیستم وصل شویم. نمیدانم میشود یا نه.
فقط فردا را زمان دارم.
مضطربم.
مگر خود حافظ مدد کند.
همهی ما احساس بیقراری را میشناسیم. بیقراری نقطهی مقابل احساس آرامش و آسودگی با خود است. بیقراری نوعی هیجانزدگی ذهنی است. ما قرار نداریم و همهی کارها را با عجله انجام میدهیم، بهسرعت از این کار به سراغ کار بعد میرویم. هر جا هستیم فکر میکنیم باید جای دیگری باشیم. حتی در خواب هم بیقراریم و در هیچ حالتی احساس سکون و راحتی نمیکنیم. انگار به دنبال چیزی هستیم که نمیدانیم چیست. در یخچال را باز و بسته میکنیم. با تلفن همراهمان ور میرویم، روزنامه میخوانیم، به اخبار گوش میدهیم، هر کاری میکنیم که احساس تنهایی و رنج درونیمان را از خاطر ببریم.
کتاب «هنر زندگی کردن» اثر تیکناتهان. بیقراری را خوب میشناسم. بیشتر از هر چیزی. از وقتی یادم است همراهم بوده. اصلن الان جزئی از سلولهای من است. شاید هم خیلی بیشتر از جزء است و حالا من جزئی از بیقراری هستم. میبینی چطور به خودم پیله کردم. مچ خودم را گرفتم. این همه سال گذشت و ذهنم یک طعمه جلویم گرفته بود و میگفت: «بیا باز هم بیا. قرار است به زودی این طعمه را به تو بدهم تا حالت جا بیاید. خوشحال شوی و از زندگی لذت ببری.» مرا کشاند تا اینجا. خیلی گولش را خوردم. از حالا به بعد احساس حماقت میکنم اگر باز هم مثل قبل باشم. امروز بارها و بارها یادآوری کردم به خودم. اکنون. اینجا. داری ظرف میشوری. اسکاچ کفی را ببین. آبی که از ساق دستکش کوتاهت داخل میشود و پوستت را خنک میکند حس کن. به صدای بشقابهایی که کفی میکنی و روی هم میگذاری گوش بده. صدای بچهها توی هال. گاهی شبیه جنگ میشود. دوباره خودم را آرام میکنم و میگویم جنگی نیست و سبکی از زندگی است که دارم یاد میگیرم.
صبح مدیتیشن و هرزهنویسی را انجام دادم. این هفته با لپتاپ نوشتم و تعداد کلماتم کمتر شد. فدای سرم. تمیزکاری کردم و نوشتم. لم دادم و بیمشغلگی را تمرین کردم. برای اینکه کمی کنار خانواده باشم بامداد خمار را دیدم. خوشحالم از آن زمانها عبور کردیم و این عشقهای تخمی خیلی کمتر شده. اسمش عشق نبود. بیشتر از نبودن و ندیدن بود. در کف خیلی چیزها ماندن. اگر کمی با آن رحیم خر بیشتر معاشرت میکرد و کمی هم گناه، میفهمید که خبری نیست و این همه لهله او را نمیزد. یاد یکی از همخابگاهیهای خاهرم افتادم. تعریف میکرد که در شهرشان پدری دخترش را سر همین مسائل کشت و در باغچهی خانهاش خاک کرد. خدایا این فکر و اعتقادات نسنجیده و تخمی تا کجا با ما عجین شده؟
روزم خاکستریِ رو به سیاه بود. فقط گذراندمش.
هوس کردم غذای مورد علاقهی بچهابرها را بپزم. شیر را ریختم توی برنج. شیربرنج پختم. شیربرنج هم شبیه حلیم است. بعضیها با نمک میخورند بغضیها با شکر. من با نمک، بابا با شکر دوست دارد.
نمکیها نمیتوانند شکریها را متقاعد کنند و شکریها هم توانایی متقاعد کردن نمکیها را ندارند. اما شکر و نمک فرقی ندارد وقتی مهم کنار خوردن است.
امروز صبح حلقهی ازدواج مامان فرار کرد. چون مامان معتقد است خودش ناپدید شده و او دخالتی نداشته است. من و مامان و مهدی کل خانه را شرحهشرحه کردیم. پیدایش نشد. اگر پیدایش کنم مثل سگ میزنمش. میدانم یه گوشه مخفی شده و به ریشمان میخندد.
دیشب خواب دیدم. عجیب و غریب بود. اما عجیبتر از آن این بود که بعد از گذشت ۲۴ ساعت هنوز هم بسیار دقیق و روشن در خاطرم مانده بود. نوشتمش. اصرار داشت ثبت شود من هم به خواستهاش رساندمش.
سرشان را شکستم. بعد تکهتکه شان کردم. بعد هم با لذت مغزشان را جویدم. تخمهها را میگویم آخر فیلم دیدن بدون تخمه نمیچسبد.
امروز یکی از شخصیتهای منفور کودکیام در ذهنم جولان میداد. چرا یکهو یاد او افتادم؟ این را خدا میداند. همش مقابل چشمانم بود با آن لبخند کریهاش. تا میتوانستم با آزادنویسی در فحش و بدوبیراه غلطاندمش.
لباسش سبز، پوستش سفید، گوشتش زرد. پرتقال را میگویم همانی که با لذت خوردمش.
قندان امروز با چه پر شد؟
کارگاه خودواژه، شکلات بود. بعد از آنهم وبینار که نقلونبات بود.
نیم ساعتی پیادهروی داشتم بعد از آن هم دوش درمانی. فرفر موهایم آب را که دیدند با ذوق بیرون پریدند. روغن مالشان کردم. گذاشتم همانطور خوشحال بمانند.
سلام
امروز تا ساعت ۱۲ ظهر جمعه را خواب آلود وسینه خیز خودم را زنده نگه داشتم .دلم خوش بود که ناهار آماده است اما آشپز دوتا شد وغذا هم دومزه ،اما نکته مهم این است که به خودم اجازه داده ام اشتباه کنم اما حق سرزنش نداشته باشم .فیلم دیدم سه قسمت از سریال ما با همدیگریم .از کلمات جالب که شنیدم ،ناز بالش،گلبو،گل انداخته،
امروز روز عجیبی بود. در روزمرهوارترین حالت ممکن شروع شد.
حوصله سررفتنهای روز جمعه به سراغم آمده بود و حافظ خواندم و کمی سرحال شدم.
مقداری از« قماربازِ» داستایوفسکی را جلو بردم.
ماکارونی پختم.
مادربزرگ دلمه پخته بود و ساعت دوازده زنگ زد و خواست پیشش برویم. اما نشد که بشود.
عصر چون پای آرش در باشگاه شکسته بود، مجبور شدم به عیادتش بروم. عمه و زنعمو را هم برداشتم و راهی شدیم. دوسه ساعت نشستیم و صحبت حولِ محورِ پای آرش فقط به ده دقیقهی اول محدود بود. باقی کش و قوسهای کلامی.
غروب کمی استراحت کردم.
کمی آزادنویسی کردم.
موزیک گذاشتم و طرح اولیهی یک درختی در ماه را کشیدم و پروراندمش.
گزارش نیک دیروزم را پراکنده در آزادنویسیهایم نوشتم اما شب وقتی داشت خوابم میبرد یادم افتاد که نفرستادمش. ولی تا الان هم فرستادنش را پشت گوش انداختم.
دیروز پنجشنبهی بابرکتی بود. صبح رفتیم بانک و مدارک را دادیم و اوکی بود. وقتی برگشتم خانه سر راه نان خریدم و سبزیکوکو. صبحانه خوردم. مفصل.
یک ساعتی نوشتم پشت سر هم. بوف کور خواندم. چرتکی زدم که مامان زنگ زد. رفتم خانهشان. مرجان هم بود. چند ساعتی آنجا بودم و برگشتم خانه. خیالم راحت بود که آشپزی تعطیل است. دوباره نوشتم و کتاب خواندم و چند کار خردهریز.
سهیل آمد و شام خوردیم و کمی فیلم. البته دعوای چرتی هم کردیم و تمام.
گزارشی که در آزادنویسیهایم نوشته بودم را نفرستادم. چون باید بین بقیه نوشتههایم را میگشتم. ترجیه دادم از اول و خلاصه بنویسم.
شب هم آهنگی
لب ها می لرزند.شب می تپد.جنگل نفس می کشد.
پروای چه داری،مرا در شب بازوانت سفر ده.انگشتان شبانه ات را می فشارم و باد شقایق دوردست را پرپر می کند.
به سقف جنگل می نگری ستارگان در خیسی چشمانت می دوند.
بی اشک،چشمان تو ناتمام است و نمناکی جنگل نارساست.
هشت کتاب،*سهراب سپهری*
کلمه برداری
سه واژه از فرهنگواره ی فارسی خلاق
*ژولیده مو:
گرچه *ژولیده مو گدایانیم
شهپرِ جبرئیل شانه ی ماست
علینقی کمره ای، مجموعه ی خیال،ص۱۹۴
*گورآسا:
من نشسته ام کنار پنجره ی خانه ی تنهایی، رو به حیاطی افتاده در کمند سکوت *گورآسای صد و هشت پنجره ی خاموش روشن
بهرام مرادی، مردی آن ور خیابان زیر درخت،ص۹
*دوری گزین:
اما فریدون عرضه ی کارش دنباله پیدا نکرد شاید برای آن که بسیار *دوری گزین و فروتن است.
بهمن فرسی،جناب فریدون ص۸
دیباچه ی *گلستان*
ادامه ی سبب تالیف گلستان:
دیگر عروس فکر من از بی جمالی سر برنیارد و دیده ی یأس از پشت پای خجالت برندارد و در زمره ی صاحب دلان متجلّی نشود مگر آنگه که متحلّی گردد به زیور قبول امیر کبیر عالم عادل،مویدِ مظفرِ منصور،ظهیرِ سریرِ سلطنت و مشیرِ تدبیرِ مملکت، کهفِ الفقرا،ملاذالغربا،مربی الفضلا،محبُ الاتقیاء، افتخار آل فارس،یمین الملک ملک الخواص،باربک فخرالدوله والدین و غیاث الاسلام والمسلمین و عمدة الملوک والسلاطین: ابوبکر بن ابی نصر اطال الله عمره و اجل قدره و شرح صدره و ضاعف اجره که ممدوح اکابر آفاق است و مجموع مکارم اخلاق
هر که در سایه ی عنایت اوست
گنهش طاعت است و دشمن، دوست
پشت پای خجالت=عبارتی ست دارای استعاره، حاکی از آنکه خجالت گویی تشخص یافته و در پیش روی عروس فکر در حرکت است و عروس، چشم نومیدی به پشت پای آن دوخته تا وقتی که زیور قبول اتابک حاصل آید.
*متجلّی=زدوده و دارای جلا و روشنی
*متحلّی=آراسته
*ظهیر سریر سلطنت= پشتیبان تخت پادشاهی
*ملاذ الغربا= پناهگاه غریبان
*مربی الفضلا= پرورنده ی فاضلان
*محب الاتقیاء= دوست دارنده ی پرهیزگاران
*باربک= بزرگ دربار، وزیر دربار
*غیاث الاسلام والمسلمین= فریادرس اسلام و مسلمانان
*ابوبکر بن ابی نصر:
ملقب به فخرالدوله در اول کار متصدی آشپزخانه بوده و به همین سبب حوائجی شهرت داشته،پس از مدتی منظور نظر اتابک واقع شده و به امارت و وزارت رسیده، مردی اهل فضل و فضیلت دوست بوده است و در فاصله ی میان ۵۵۸ تا ۵۶۱ به امر ترکان خاتون خواهر علا الدوله اتابک یزد مقتول شده
*اطال الله عمره=خدا عمر او را دراز گرداناد.
*اجل قدره=قدر او را بزرگ کناد.
*شرح صدره=سینه ی او را گشاده داراد.
کلمه ها و جمله هایی از کتاب *مادران و دختران* اثر خانم *مهشید امیرشاهی*
کتاب اول، عروسی عباس خان:
پرگداز
بارفتنا=بلور نیمه شفاف
کیابیا
نوباوگی
هره و کره= خنده ی شدید و خارج از اندازه
ارنعوت= بدقواره، بدترکیب
خدم و حشم
قماش
بغ و تغ
لودگی =شوخی و مسخرگی
آدم آهَه و دم ناگهان بانگی برآید.
قزل قورت
غیله= چیزخور
غیهب شب= سختی تاریکی شب
انار قوقوسی= تکه ای از انار پوست کنده
معطوف
وراجی =پرحرفی، روده درازی
شلاب =شُل آب، آب گل آلود
سیاق
لغز =یاوه گویی، لیچارگویی
حيات واژه: دورهمي، ريرا، چایی
حدود ساعت ۱۱ ظهر ناهارم آماده شد. خانه را هم از دیشب مرتب کردم . چای را دم گذاشتم. عود را روشن کردم و در خانه چرخاندمش. خودم که عاشق بویش هستم.
تازه هر عود دیگری داشتم حتما بهتر از بوی خانهای است که در آن بوی چند جور غذا میپیچد. این که دیگر بوی چوب و ماسالا ست.
دوستانم که رسیدند چای و کیک، با خوشمزه بازیهای کودک مهمان به اسم ریرا، صرف شد.
ناهار را دورهم خوردیم و بعدش دخترانه در گوشه ای به مسائل مهم دنیایمان پرداختیم. چس نالهی نخریدنهایمان، صحبت از دوستان مشترک و غیرمشترک و رفع ابهامات، وضع اقتصادی جیبهایمان، برنامه ریزی سفر و از این دست.
خلاصه که آخر هفته ای شد نیک در کنار سی سی ها
آخر شب هم محض خالی نبودن عریضهی نوشتن، چند صفحه ای از کتاب «پیرمرد و دریا»ی ارنست همینگوی را خوانم .
نوشتنجان میدانی امروز میخواهم برای تو بنویسم. ساعت ده شب سراغت آمدم. جمعهی شلوغی بود. پر از تاید و وایتکس و شرشر آب.
دو جمعه است که با سهیل مشغول تمیز کردن خانهایم. گرچه بعضی کارها تکرار میشود مثل جاروبرقی.
نوشتنجان اما به هر حال کار همیشه زیاد است. با اینکه من آدم وسواسیای نیستم و مثل خانمهای قدیمی مدام دستمال به دست. امروز هم دیر از خواب بیدار شدیم و از وقتی پاشدیم کارها شروع شد.
دیروز لیست بلندبالایی نوشته بودم. این را اول بگویم که سهیل نامردی کرد و در آخر کارهایی که من انجام داده بودم هم خودش خط زد و حرصم را درآورد و دلخنکی خط زدنشان روی دلم ماند.
نوشتنجان اینها بماند به کنار. بگذار لیست وسایلی که تاید بهشان زدم را بهت بگویم. سطل آشغال. لباسها به اضافه شالم که در دست شستم. کتانیهای سفیدم که فاطمه بهم داده که زهرا بهش داده بود و به پایش تنگ است. زیرلیوانی و جاسوئیچی بافتنیام که مامان برایم بافته. سطل برنج و دیگر یادم نیست. سهیل هم در تایدمالی و شست و شو کمک میکرد. خب جاروبرقی هم کشید و من هم گردگیری کردم. حسابی حمالی کردیم دیگر. نگویم.
نوشتنجان، کتابخانه را فراموش کردم. خاکی ماند. دیگر بیخیالش شدم. چون میخواستم ابروهایم را بردارم و به پوستم هم برسم و آشپزی. لوبیاپلو درست کردم. جایت خالی چه تهدیگی درآوردم. با ترشی کلمبنفش مادرشوهرم زدیم بر بدن. ساعت نه و ربع بود به گمانم که دیگر با خیال آسوده نشسته بودم روی مبل. شام هم خورده بودیم. البته ظرفهای کثیفش توی سینک بود ولی من دیگر کاری نداشتم. ظرفها دست سهیل را میبوسیدند.
نوشتنجان قبل از شام و آخرهای آشپزی بود که انیمه قلعه متحرک هاول را شروع کردیم به دیدن. من بار سوم و سهیل بار اول. با آهنگش در عروسیمان رقصیده بودیم و میخواستم یک بار باهمدیگر تماشایش کنیم. دیدن سه بارهاش کنار سهیل با تجربهی رقص با موسیقیاش رمانتیک بود. متنی هم دربارهاش نوشتم که میخواهم در کانالم منتشر کنم اما به دلم ننشسته زیاد. کمی رویش کار میکنم.
نوشتنجان میخواهم امشب زود بخوابم که فردا دوباره شنبه است و باید بروم مدرسه. چه زود آخر هفته تمام میشود کاش یک روز دیگر هم تعطیل بودم.
راستی یادم رفت بگویم بوف کور هم خواندم. وسطهایش هستم. عجیب است و دوستداشتنی.
– تولد دوستم که حالا دیگر تهران زندگی میکند را تبریک گفتم. دیشب نامهای به همین جهت برایش فرستاده بودم. خوشحالم که برایش نوشتم. گفت آنقدر دیروز مشغول تولد بوده که امروز شبیه روز بعد از تولدش است. گفت با همسرش در وبینارهایم شرکت خاهد کرد. قرار گذاشتیم از این به بعد برای هم نامه بنویسیم. حداقل ماهی یک بار. شکل جذابی از رابطه همین نامهنگاریست.
– برگههای بچهها را صحیح کردم و نمرهها را وارد کردم. فکر کنم یک ساعتونیم، دو ساعتی طول کشید. همه را مرتب کردم و رفتم خانهی دوستم.
– یک عالمه چیزهای خوشمزه برایم پخته بود. کدو و کیک پزیده بود، انار دان کرده بود، شکلاتهای خوشمزه آورده بود و پاستیل هم درست کرده بود. با این همه منچمان نصفه ماند و نشد که خیلی بمانم چون عروسی دعوت بودیم.
– رفتم خانه و کمکم آماده شدیم. با رانندهها هم همین وسطها هماهنگ شدیم که فردا من و همکارم را ببرند یا نه. بعد هم راه افتادیم و آمدیم عروسی.
– نشد وبینار «از معماری» الههی قشنگم را شرکت کنم. توی شلوغیام. آمدیم عروسی. امروز حتا وقت نوشتن هم نشد. همینجا توی تالار که همه مشغول رقصیدناند مینویسم. به نظرم خاننده بردن برای عروسی بهتر از دیجی داشتن است. این عروسی پذیرایی و غذایش باکیفیت است و خانندهاش هم خیلی خوب است. تازه سرویس بهداشتیاش هم رتبهی بالایی از من میگیرد.
– یادداشت کانالم را میگذارم و جواب پیامهایم را میدهم. همینجا توی تالار به مطالب تدریس فردا نگاه میکنم. امروز پیامهای خوبی دریافت کردم. نمیدانم تا هفتهی آینده اوضاع چطور میشود. باید صبح زود بیدار شوم و هنوز لباسهایم اتو هم ندارد.
فروغ عزیزم
اگر نمیگویم خانم فرخزاد و یا به جای تو نمیگویم شما، به این خاطر است که میخواهم حس کنم بین ما دوستی و مودتی برقرار است. دلم میخواهد تصور کنم که آرزویم محقق شده است و من به زمان تو آمدهام، حتی در زمانی به کوتاهی خواندن این نامه.
از کجا برایت بگویم. اگر در زمانهٔ ما بودی حتماً تو را به جرم افساد فی الارض، اعدام میکردند و آن وقت من هم جنازهای میشدم که پشت تابوتت، زار میزدم.
از کارهای امروزم اگر بخواهی بدانی، میتوانم بگویم که روزم را با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع کردم. آدم صفحات صبحگاهی که مینویسد، یادش به خیلی چیزها میافتد. باعث میشود کارهایت را بنویسی. حتی بعضی وقتها امیدوار هم میشوی و شکرگزاری میکنی.
تا اهالی خانه خواب بودند، کارهایم را کردم. آنها که بیدار شدند و صبحانه خوردند، به باغ رفتیم. مهمونی دورهای فامیلی داشتیم.
با جاری جان تماس گرفتم و احوالش را پرسیدم. بعد هم به دختر خالهام زنگ زدم. مدتها بود از او بیخبر بودم.
بعدازظهر یک گوشه توی باغ پیدا کردم و در کارگاه خودواژه شرکت کردم. چه لذتی از این کارگاه بردم. صدای خندهٔ فامیل را میشنیدم، اما من در کارگاه خوشحالتر بودم. بعد هم که کارگاه تمام شد، احساس سرزندگی کردم. چند روز بود که از نظر روحی حال خوبی نداشتم. تو چه زمانی احساس سرزندگی میکردی، فروغ عزیزم؟
بعد از کارگاه به جمع فامیل پیوستم. پانتومیم بازی کردیم. بعد هم آواز خواندیم و رقصیدیم.
فروغ عزیزم همه به من میگویند چرا فلان کار و بهمان کار را نمیکنی. من غیر عادیام یا …؟ بگذریم. هرگز ندیدمت، ولی دلم برای دیدنت پر میکشد. الفتی که با تو دارم گویی از زندگیهای بیشمار روی هم تلنبار شده است.
۱۶ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم. گذشته از اینکه توصیه استاد است، بازخوانی چنین کتابی قند مکرر است. این بار انگار تازه میفهمم، شاید بار اول خوانده بودم که فقط خوانده باشم. یادم نمیآید.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
تا چشم باز میکنم سه صفحه مینویسم.
بعد مراقبه میکنم. ذهنم را آماده میکنم برای روز جدید.
دوش میگیرم.
از سکوی سرخ میخوانم.
چند بیت از اشعار پروین اعتصامی میخوانم:
«صفنی جوی که گویند نکوکاری
سخنی گوی که گویند سخندانی
بگذر از بحر و ز فرعون هوامندیش
دهر دریا و تو چون موسی عمرانی»
چند خطی مینویسم.
امشب مهمانم خانهی برادرم. برادرزاده عزیزم کتاب قصه «دایناسورها» هدیه میبرم. کتاب را میخوانم و او ذوق میکند.
برنامه روزانه فردا را مینویسم.
ساعت ۸ صبح شاگردِ یوگا بودم ولی پیش از کلاس، دو صفحهی صبحگاهی نوشتم. فهرستنویسی معجزه است، سرم بِرود، فهرستنویسیام نمیرود.
امروز حافظ اینگونه گفت و نوشتم:
نصیبِ من چو خرابات کرده اِله
در این میانه- بگو، زاهدا- مرا چه گناه؟
از وقتیکه قطعهبندی و تحلیلِ قطعه را آغازیدهام، دیگر با تار کُشتی نمیگیرم تا قطعه در بیاید.
سه پومودورو تار نواختم.
بخشی از فیلمِ «همه میدانند» از اصغر فرهادی را دیدم. بازیِ ژاویر باردِم بینظیر بود. بازیاش در «جایی برای پیرمردها نیست» هم ستودنیست.
ریکاردو دارین، بازیگرِ مورد علاقهی استاد کلانتری هم بازی میکند.
کارگاه خودواژه برگزار شد. آتشاد، دستیر، اناروز و جوانیش، در طول کارگاه متولد شدند.
نویسندهساز با معرفیِ فیلم «Therapy right done» و بازی ریکاردو دارین، آغاز شد.
در آزادنویسی رخدادک نوشتم. پرشهای ذهنیام کاهش یافته.
تار نواختم.
خسروخوبان، هملت، شبِ هول و تسلیبخشیهای فلسفی را خاندم. چهحیف که تاکنون از هملت محروم بودم.
روحنورد، فرسودگیِ عاطفی، انباشتِ تنش، زمانپو، تیزویر به معنای هوشمند را به فهرست کلمهبرداری افزودم.
در پیادهروی، به تمرین آهستگی پرداختم.
نگاهی به فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی انداختم.
کورنمک =حقنشناس، گراناندام=فربه. گرگآشنایی=آشنایی به دروغ و فریب، هم به فهرست کلمهبرداری رفتند.
خنجر نور در دل ظلمت از داود رمزی را خاندم.
مادری کردهبود برای واژهی مادر.
با خوشههای خشم، تکرارآموزی را تجربه کردم.
روز را با تار و شنیدن فایلهای تئوری موسیقی به پایان خاهمبرد.
رخدادک:
ماهِ گذشته، بدونِ اطلاعِ قبلی و در واپسین جلسه از ترم، تصمیمی را که چند ماه در کاسهی سرم میچرخید، علنی کردم و یکی از کلاسهایم را به پایان بردم. بچههای کلاس به دنبالِ «منپروری و جسمسازی» بودند نه یوگا. با ذهنی شتابناک، در کلاسِ عصر که انباشتگیِ تنش در بدن موج میزند، فقط به دنبال حرکات آکروباتیک و نمایشی بودند.
رهنمودهایم، آب در هاون کوبیدن بود. برای اینکه آسیبزایی را به حداقل برسانم و از سویی اختیارِ کلاسم را به دستشان ندهم، باید طراحیِ تمرینِ ویژهای را تدارک میدیدم، حتا خاصتر از یک کلاسِ خصوصی. کمکم انرژیخار شد برایم. باوجود دلخوریها و پیگیریهایشان، پاسفت کردم بر تصمیم. نمیفهميدند و نمیدانستند با چه شیبی به قهقرا میروند، اما من میدیدم که هرجلسه، بلاسنج سرختر میشود.
باری، نمیدانم خشنود شدم یا آشفته، وقتی ساعت ۱۱ صبح، پیامِ تبریکِ بچههای آن کلاس را به مناسبتِ روز مربی دیدم.
اگر من به جایِ آنها بودم، در صورت چشمدرچشم شدن هم، آشناییمان را انکار میکردم، چه برسد به اینکه پیامِ تبریک بدهم.
امروز از آنها بخشش را آموختم. بررگتر از آن بودند که به بهانههایِ کوچک، مهربانی را زیرِ پا بگذارند.
گزارش شصت و چهار
سالواژه: تبدیل
امروز. امروز کارهای نیکم کم نبودند. صبح خودم را بیداراندم تا پنج کلمهی برگزیدهی کارگاه را انتخاب کنم. از انتخابهایم راضی شدم و بعد با دستهبندی شغل داستانکی نوشتم. داستانک بیمخور.
بعد از نهار، هوای پاییزی ما را به گردشگری در طبیعت فراخواند. به کارگاه خودواژه وارد شدم و بعد آنتن و اینترنتم خداحافظی کردند و من هم ناچارا از کلاس.
فردا باید کلاس ضبط شده را گوش دهم.
آبهویج بستنیام را در هوای نیمپاییزی نوشیدم. به ابرها خیره شدم. به کوهها و به هیجان موتورسواران حرفهای در پیست مخصوص.
بعد هم خانه. شام. کمی پیش هم داستانکی نوشتم. برای داستانک آبان ماه. اولین بار است که میخواهم شرکت کنم.
ها یل و سرخ و سیاه هم دیدم. هر دو حرصساز بودند.
حالا هم میخواهم کومان ببینم.
فردا روز نیکتریست.
متن کانال را کوبیدم و از اول نوشتم. فردا انتشارش میدهم. باورم نمیشود که دو هفته زمان برد تا بالاخره چیزی برای کانال بنویسم. البته چند متن نوشته بودم اما برای انتشار مناسب ندیدمشان. از خودم راضیام که پیچوخمهای نوشتن را با وجود ناامیدی پشت سر گذاشتم. چند بار خواستم که را کنار بگذارم اما ترسیدم بعدش از خودم متنفر شوم. آن قدر نوشتم و بازنویسی کردم که جانم بالا آمد.
«به زبان مادری گریه میکنیم» تمام شد. چیزی که در کتاب توجهم را جلب کرد، عنوانهای هر جستار بود. عنوانها ساده و دمدستی بودند. به نظرم نویسنده برای انتخاب عنوان زمان زیادی نگذاشته بود. همین کارش، عنوانها را خاص کرده و سختی انتخاب عنوان را برای نویسندهها میکاهد.
نگار جان افروشه در وبینارش از یادگیری گفت. بعد از سالها پای صحبت یک معلم نشستم. چقدر قشنگ توضیح میداد. خاطرات بدم با معلمها را شست و برد. به نوعی برایم معلمتراپی بود!
عجیب است که از تمامشدن کتاب حس بدی نگرفتم. یعنی منتظر بودم تمام شود؟
فکرش را میکردی که روزی نه تو حالم را بپرسی و نه من چیزی بگویم؟ به همین راحتی آدمها همدیگر را فراموش میکنند؟
حس میکنم حالم از رئالیتیشو به هم میخورد و اصلا هم رئال نیست.
آزادنویسی بود یا نوشتار درمانی؟ شاید در حال گذر از چرخهٔ ناامیدیام و دارم به زندگی عادی برمیگردم.
قبل از اینکه اینترنت دوباره قطع شود، خوب است که سری به سیوهای اینستاگرام بزنم.
صبح پیادهروی در هوای خنک سر کیفم میآورد. کوچهها خلوت است. در زمین چمن عدهای پسر نوجوان با جیغ و فریاد فوتبال بازی میکنند.
چرا اکثرن جمعه را دوست ندارند؟ استاد هم از جمعه بدش میآید. من عجیبم که روزها برایم فرقی ندارند؟
جمعه و شنبه برای آدمی که همیشه خانه است چه توفیری دارد؟
به دیوان حافظ سر میزنم. از غزل
«شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان
که بمژگان شکند قلب همه صف شکنان
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان»
رونویسی میکنم.
در آزادنویسی موضوع محوری «جمعه» است. اگر سرکار میرفتم من هم تف میانداختم به عصر جمعه. البته برای کسی که معمولن دلش گرفته، عصر جمعه با صبح دوشنبه تفاوت چندانی ندارد.
امشب میآیم سراغ بازخانی «رها و ناهشیارمینویسم». هر بار که نسبت به نوشتن کمی سست میشوم، سراغ جستارهای ادر لارا میآیم. او میگوید جستارنویسهای موفق از لحظه تولد جستارنویس نیستند. همه میتوانند فرآیند فکر خود را در روایتی شخصی بنویسند. خوب و بد اهمیت ندارد، نوشتن، فرآیندی تفکرساز است.
سندرز که خود جستارنویس است میگوید:
«نوشتن جستار شبیه این است که راهت را در جنگل پیدا کنی، بیآنکه بدانی در تعقیب چه شکاری هستی و دنبال چه نشانهای میگردی.»
در ادامهی تبریکات تولد، مهرافزای امروزم، تماس رویا و پیام استاد عزیز است.
سمیه هنوز خانه نیافته. به چند فایل سر زده. مستاجرها میگویند صاحبخانهها یکباره پانصد میلیون گذاشتن روی پول پیش. واقعن در این شرایط چه کسی میتواند یک ساله پانصد میلیون پسانداز کند؟
صاحبخانه میگوید به او مربوط نیست. دولت هم وام میدهد به مستاجرها و دو برابر پس میگیرد. این میان مستاجران چه کنند؟
به سمیه میگویم اگر همهی مستاجران دستبهیکی کنند و جابهجا نشوند، آنوقت صاحبخانهها پول ندارند بدهند مستاجر قبلی بلند شود.
امشب هم باران و رعدوبرق سبب مسرت میشود. سنجاب درونم میآید بیرون و صدتایی گردو میشکنم.
فیلم فانتزی «در جنگل» را میبینم. ترکیب موزیکال از سیندرلا، راپونزل، جک و لوبیای سحرآمیز و شنلقرمزی. در انتها میرسند به آنجا که آرزوها بدون تاوان بدست نمیآیند.
امروز از عملکردم راضیم. طبق چکلیست روزانه، نمرهی نه میگیرم.
وقتی دو روز را از کف داده باشی، پی گرفتن دنبالهی همان روند اسفبار قبلی در روز سوم اصلاً کار سختی نیست.
بعد تمرین کششی صبح، افتادم به جان کارهای عقب افتاده. میکوشیدم نشانههایی از تسلط به اوضاع را به زندگیام برگردانم. رسیده بودم به نقطهای که باز شدن قفل مرحلهی بعدی، تنها با بستن پروندههای مفتوح مراحل قبلی ممکن بود.
در ادامه، تا قبل از شروع تمرین گروه، مهمترین اقدامم کلنجار رفتن با دوربین بود. دست آخر، بعد از برداشت صد و چهل و چندم از تک جملهای که قرار بود در ریلز اشتراکی گروه رقصمان بگویم، کوتاه آمدم. نه از سر رضایت. بلکه چون از شارژ گوشی چیز زیادی نمانده بود و با آن وضعیت، چشمانداز استقبال عمومی از این اثر چه بسا در برداشت صد و شصت یا هفتادم هم نبود. موقع تمرین فهمیدم عارضه مختص به من نبوده. خیالم از بابت ویو نگرفتن ریلز به کل راحت شد.
بعد تمرین، چند جا سر زدم تا در پیگرفتن سنت دو روز گذشته سنگ تمام گذاشته باشم. اعادهی نظم به زندگی هم احاله شد به شنبه.
گزارش نیک هفتاد و یکم.
گزارش نیک هفتادم را ننوشتم و از دستم در رفت یعنی یادم رفت که بنویسم.
نمیدانم چرا اینطور شدم آن یک باری که از نوشتن در رفتم همان باعث شد که این عادت در من شکل بگیرد.
عادت های بد چه زود در آدم شکل می گیرند.
نه اینکه از قصد نخواهم بنویسم. نه واقعا اینطور نبود بلکه شدت خستگی اجازه نداد تا بنویسم.
بعضی اوقات آنقدر خسته ای که جز خوابیدن و استراحت کردن دلت نمی خواهد کار دیگری انجام دهی.
امروز مهمان داشتیم عمه و شوهر عمه آمده بودند پیشمان.
خیلی خوش گذشت. در کنار هم بودن لذت به خصوصی دارد.
نهار را خوردیم و کلی خنده و شوخی کردیم.
اصلا صله رحم وقتی باشد انرژی در کل وجود جوشش می کند و تو شاد و جوان می شوی.
در کنار هم بودن و خندیدن زندگی را زیباتر می کند.
خواب بعدظهر چه قدر چسبید.
طوری خوابیدم که انگار سال ها بود خسته ام و بدنم از درد کوفته شده بود.
وقتی بیدار شدم دیدم ساعت نزدیک ۱۷ و شروع وبینار هست.
شوهر عمه بعد از نهار رفته بود، اما عمه پیشمان ماند و با مادربزرگم صحبت می کرد.
با وجود مهمان نتوانستم از نویسنده ساز بگذرم.
وارد وبینار شدم و استاد کلانتری در حال صحبت کردن بود.
فکر کنم استاد هنوز شیراز هستند.
شیراز استاد ما را گرفته و دلش نمی خواهد تحویل دهد.
شیراز عزیز خوب استاد ما را مال خودت کردیا.
چه چیزی استاد را آنقدر به شیراز وابسته کرده؟
نمی دانم ولی هر چه هست به نظر خوب می آید.
کلمه های خود را به اشتراک گذاشتیم. آزادنویسی کردیم. از تکرارپذیری سخن گفتیم.
شاهین کلانتری پرسید چه کتابی را دوست دارید بازخوانی کنید؟
من بوف کور را انتخاب کردم.
نمی دانم حس خوبی به این کتاب دارم و ناگهان آن کتاب به یادم آمد.
عشقی که در آن کتاب موج می زد را دوست داشتم.
بعد از وبینار هم دوباره به جمع پیوستم و تخمه خوردیم.
دوباره صحبت کردیم.
عمه می خواست با پدرم به خانه برود او را بدرقه کردیم و من خانه را جارو برقی کشیدم.
حس غریبی داشتم امروز.
غروب غم انگیز جمعه نفسِ دلم را گرفت.
احساسات تودرتو و نوسانی می آمدند و می رفتند.
تو وبینار حضور داشتم، ولی غم عجیبی را هم تجربه می کردم.
این احساسات واقعا عجیب و غریب هستند.
در آزاد نویسی که از آن صحبت کردم کمی آرام تر شدم. وقتی آن ها را از نزدیک دیدم و به آن ها گوش سپردم کمی کمرنگ تر شدند.
بعد هم به اتاق رفتم و مطالب کاری ام را مطالعه کردم.
ساعت بیداری 8:30. یکربع توی جایم تنم را کشیدم و 8:45 از رختخواب کندم.امدم توی بالکن صبحانه زدم و صفحاتصبحگاهی نگاشتم. وبینار نویسنده ساز گوشیدم. کلونتری گفت یادداشتهای روزانهی شاهرخ مسکوب از ان دسته کتابهاییست که باید همیشه
دمدستمان باشد.( هماینک کتاب وی کنار دستم نشسته) از او بیاموزیم که چگونه میتوان یادداشت روزانه را در سطح اثرادبی ارتقا داد. نکتهای که دربارهی مسکوب هست ایناست که وقتی ادیبی پژوهشگری چون مسکوب یادداشت روزانه منتشر میکند جنبه ادبی اهمیت پیدا میکند. بهترین الگوی گزارش نیک. و درادامه گفت که داشتن رسانه شخصی به ذهن دوم میماند دیگران میتوانند از ان الگو بگیرند.
جمعه
8 ابان 05
از سهشنبه پریدم به جمعه. دوروز ننوشتن شیرازهی گزارش نیک از دستم دررفته.نشستهام زیراسمان شب پساز یک ازادنویسی عاشقانه میاندیشم چگونه گزارش نیک بنویسم. صبح ساعت 9/5 زودتر از یارا بیدارشدم. شبپیش خانهمان روضه بود. وجودم هنوز سرشار است. چقدر نوکری برای این خانواده را دوستدارم. دیروز هیچ ننوشتم. از صبح تا شب دویدم. سوالی توی سرم میچرخد. روزایی که وقت ضیغه و کارها خروارخروار روی سرت ریختهاند نوشتن صفحاتصبحگاهی چه دردی را درمان میکند؟ برگردیم به صبح امروز. ظرفها را توی دستگاه چیدم. سینیها را شستم. لباسها را انداختم لباسشویی. چای و کیک زدیم با عطر وجود یارا. چای هم با او میچسبد. رفتیم خانهی پدر. کلهپاچه زدیم. گفتیم وخندیدیم. مادرم را سیر مینگرم. نکند دیربشود.چه ترسی مبهمی همراه من است. ساعت 16 برگشتیم خانه. سعی میکنم از نوشتنِ لیستوار این گزارش نیکو فرار کنم و جریان نوشتار را به راه دیگری سوق دهم اما ذهنم کار نمیکند.( از مضرات حتی یکروز جاماندن از گزارشنیک است). نشستیم تماشای فیلم. سریالی از نمایشخانگی. از همانها که دخترپسری توی کافه رویاروی هم نشستهاند و رویا میبافند. دختر دهسال بزرگتر از پسر. پدرش مولتیمیلیارد است. احساس میکنم دارم سکتهای مینویسم. (خواننده بداند خودم نیز تا مرز سکته رفتم تا بتوانم منظورم را برسانم) خلاصه که هردو قول دادند از روزهای باهمبودنشان کیف لازم را ببرند. رفتند کتابفروشی و دربارهی کتابها حرف زدند. افسوس که هیچکدامشان را نخوانده بودند. پسرک عاشقپیشه برای معشوقش از روی همان کتابهای نخوانده شعر میخواند. همانجا از یارا خواستم فیلم را نگهدارد یا حتی صدایش را خفه کند تا بتوانم بخوابم. حیف گوش و چشم و ورودیهای ذهن ما که همچین خوراکی بخورانیم. دوش گرفتم و اتوکشیدم. با “ف” گپزنانه زدیم. حین تماس، یارا با یکلیوان چای زعفران امد. حالم را جا اورد. گاهی گرمی محبت توی همان لیوان چای جمع میشود. حالیا نشستهام رویاروی سفیدی صفحه و اندیشناکم که این دوروز ننوشتن چه برسرم اورده که سکتهایطور مینویسم.
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟