امروز غذا با آبجی بزرگه بود. تا دمِ ظهر خوابیدم.
بعدِ ناهار، دمنوش رزماری و آب پیاز آماده کردیم. برای ماسک مو. دفعهی اول بود، پس تست لازم داشت. آبجی زد و رفت حمام. من هم زدم. سردرد بدی گرفتم. نمیدانم از بوی تند پیاز بود یا رزماری.
از حمام که برگشتم، سیبزمینی پاک کردم. سرم را خشک کردم.
شام زدیم و نشستم پای نوشتن. یادداشت کانال را هوا کردم.
کمی «تقاطع» خواندم.
گزارش کمنیکم را هم نوشتم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
گزارش نیک ۱۷۱فرح
باز جمعه است و تعطیل و هزار کار دارم.
رویا نگاری، چقدر دنیا خوابم زیبا بود. دوست دارم در رویاهای شیرین همیشه باشم، امان از کابوسها و خوابهای دلهرهدار.
جمعه تعطیله.
جمعه بازار واقع در سیمون بولوارد غرب تهران بود، با لیلا رفتیم حس خرید نداشتم. اما فقط پیاده روی کردم. هوا خوب بود.
جمعه تعطیله، پس آشپزی بی آشپزی.
ناهار لیلا ما ( منو پدرش) را به طباخی اشرفی بعد از جمعه بازار برد، چقدر شلوغ بود یعنی اینقدر کلهوپاچه مشتری داره. در بزرگراه اشرفی اصفهانی، کله پاچه خوشمزه و با زبان و مغز جانانهای نوشجان کردیم.الحمدالله
سالها بود که این غذا را نخورده بودم. کله پاچه یک پرس دونفره سهمیلیون و صد هزار تومان شد( دوتا پاچه ، دوتا زبان ، دوتا بناگوش و یک مغز) تازه چشم هم نداشت.
جدا جدا هر کدام قیمت خودشو داشت. و میتوانستیم هر چیزی را هم جداگانه سفارش بدهیم. مثلن فقط زبان بخوری یا مغز، یا هر چی دیگر. با چای یا نوشابه. خود طباخی پخت نان سنگک درون رستوران/ طباخی داشت. آنهم مینی سنگک یکنفره. این روش خوبیه برای اسراف نشدن نانها نیمخورده، و هم نان تازه در همان طباخی به دست مشتری بدون صف میرسه. کاسههای ابگوشت مسین با انبر دستی توسط کارسونها سرو میشد که دست کارسونها نسوزد.
جمعه تعطیل است. چرا جمعهها آنقدر کار دارم.
سر راه که اومدیم خونه، گلدون شیشه ای کار یزد را که از بازار روز/ جمعه بازار خریدیم به گلفروشی دم خونه دادیم تا به گلهای تازه مزین کند. گلدون ۹۹۰ هزار تومان شد و گلآرایی برای گلدون شد: یک میلیون ۲۵۰ هزار تومان از خود گلدون گرونتر شد. دو بسته گل رز مینیاتوری دستهای ۳۵۰ و مزد گلآرا هم ۳۵۰ هزار تومان
توی خونه چای خوردیم با کدوحلوایی پخته و سرخ شده با روغن کنجد و ارده و گردو و دارچین و هل. دسر خوبی بود بعد از کله پاچه.
و هر کدام گوشهای از خونه ولو شدیم. چیلر مرکزی را روشن کردن هوای خونه گرم شده وجون میده برای خواب بعدازظهر.
جمعه تعطیله باید استراحت کرد دیگه.
عصر بعد از دوهفته که مادرم سرما خورده بود و ما به دیدنش نرفتیم و همه مسئولیتش با خواهر بزرگم بود ، بلاخره خونه مادر رفتیم. همه آمدیم دوباره دورهمی برگزار شد. برای عصرونه ما حلیم مجید از اختیاریه خریدیم. خیلی خوشمزه بود.
البته سر راه هم نان دانمارکی داغ از شیرینی فروشی دانمارکی خیابان پاسداران خریدیم. امروز همش صرف خرید غذا و شکم شد.
تا ۷/۵ عصر خونه مادرم بودم. تمام وبینار را در صف حلیم و صف نان دانمارکی داغ گذشت.. حتی ۱۵ دقیقه نوشتن هم در ماشین بودم. و فکر میکردم چرا جمعه این همه کار دارم و داشتم.
جمعه تعطیله .
ساعت ۸ به خونه عموعلی رسیدیم، خوبه که گلدون گل را از صبح براشون تدارک دیدم. دیگه وقت خرید هدیه واقعن نداشتم.
شام عالی بود. تولد لیلا را هم خانواده عمویش پیشاپیش گرفته بودند. بعد از شام چند مدل غذا، کیک خیلی چسبید. امروز سعی کردم مراقب خودم باشم. با این همه غذا اگر میخوردم باید تاحالا ترکیده باشم. و به نوشتن گزارش نیک ۱۷۱ نمیرسیدم. به خاطر نخوردن نان گندم و هر چیزی که گلوتن داره هم چند کیلو لاغر شدم ، و هم مراقب خودم هستم که زیاد نخوردم تا معدهام در آرامش قرار بگیره.خدا را شکر.
جمعه تعطیله.
🐌حلزون از شدت هیجان قاطی کرده و چشماش نگرانه، در راه صعب العبوری پا گذاشته. باید بنظرم به راه خودش آهسته و پیوسته ادامه بدهد.
✍️ «روزی که برف سرخ ببارد از آسمان بخت سیاه اهل هنر سبز میشود» (صائب تبریزی)
✍️
بسیار دوست دارمت
آن چنانکه خودم در عجب فتادهام
زخود
در گودگاه چشمهای تو
شعر
لانه گزیده است
بی چشم های تو
هرگز
شعری سروده نگشته بود
( نزار _ قبانی)
پنجشنبه، هفتم آبان، بعد از بیش از یک ماه خانهگشتن، بالاخره اسبابکشی کردم.
از خانهای صدوبیستمتری با تمام امکانات، به خانهای هفتادوپنجمتری آمدم که حتی در سادهترین چیزها هم دستم را باز نمیگذارد. شیرهای آب خراباند. جای یخچال در آشپزخانه برای یخچال من کوچک است. تراسی نیست که بشود لباسها را آنجا پهن کرد. اتاقها هم آنطور که دلم میخواهد به من اجازه نمیدهند وسایل را بچینم. حتی نقشهی خانه با آن نظمی که در ذهنم برای چیدمان دارم، جور درنمیآید.
تنها امتیاز بزرگش موقعیت آن است. خانه در نقطهی خوبی از شهر قرار دارد.
هنوز درستوحسابی مستقر نشدهام، اما تفاوت دو خانه را با هر بار باز کردن یک کارتن، با هر وسیلهای که جایی برایش پیدا نمیکنم و با هر بار نگاه کردن به آشپزخانه، بیشتر میفهمم.
گاهی فکر میکنم چقدر عجیب است که آدم بعد از یک ماه دوندگی، به جایی برسد که باید از نو با کمبودها کنار بیاید. نه اینکه انتظار داشته باشم همهچیز مطابق میلم باشد، اما فاصلهی میان آنچه داشتم و آنچه حالا دارم، آنقدر زیاد است که نمیشود ندیدش.
بااینهمه، مدام به خودم میگویم: خدایا شکرت.
نه اینکه خرابی شیرها را ندیده بگیرم یا وانمود کنم جای خالی امکانات برایم مهم نیست. مهماند. ناراحتم میکنند. شاید مدتی طول بکشد تا به این خانه عادت کنم. اما نمیخواهم تمام معنای این جابهجایی را در مقایسهی دو خانه خلاصه کنم.
نمیدانم قرار است از این مرحله چه چیزی نصیبم شود. فقط دلم میخواهد این روزها، با تمام خستگی و نارضایتیشان، چیزی بیشتر از چند کارتن بازشده و وسایلی که بهزور در گوشهوکنار جا گرفتهاند، برایم داشته باشند.
فعلاً همینقدر میدانم که زندگی همیشه آنطور که میخواهیم جایش را برایمان باز نمیکند. گاهی باید در فضایی کوچکتر، با امکاناتی کمتر و نقشهای که دوستش نداریم، راه خودمان را پیدا کنیم.
و من هنوز به این فکر میکنم که شاید قرار است در همین تنگنای ناآشنا، چیزی را در خودم پیدا کنم که در خانهی قبلی، با همهی راحتیاش، نیازی به پیداکردنش نداشتم.
نمیدانم چیست.
فعلاً فقط دارم زندگی میکنم و منتظرم بفهمم.
https://t.me/MashgheBodan
سالواژه: ارتباط
تلخ گذشت امروز. بهسیاق هشتم آبان سال گذشته. این تصادفها جالب و داستانآورند. اما تلخ گذشت. شیرینیاش شرکت در وبینارهای دوستان و اسطورهکاویهایم بود.
«عدل» چوبک را خاندم. زبان خاندم و باقیاش هم به سالن انتظار و فروپاشی روانی گذشت.
گیجومنگ تا ظهر چون روی دراگم؛ قرص سرماخوردگی بزرگسالان. آره.
کار نیک امروز چیز زیادی در پرونده ندارم. فقط شرکت در سه تا وبینار از وبینارهای نویسندهسخنران. وبینار نگار افروشه درباره یادگیری، الهه نصیری از معماری و فاطمه یاوری وصل به اصل.
وبینار نگار جان را آخرهاش رسیدم و متوجه شدم که دارد درباره عوامل موثر در یادگیری میگوید. چیزهای جالبی یاد گرفتم که برای وبینارهای بعدی مشتاقترم کرد.
وبینار بعدی که شرکت کردم، وبینار الهه نصیری هست که درباره معماری میگوید. درباره دیدن حرف زدیم. در همین راستا، فهرستی از چیزهایی که دور و برمان میبینیم را نوشتیم. تمرینی بود که باعث شد حس کنم در لحظهام. و حتا پیدا کردن واژه برای برخی چیزها چالشبرانگیز هم بود. تجربه جالبی بود و قرار هست که این تمرین را تکرار کنیم. تمرین دیدن. سالها میشود که چشمهای من به این تمرین آشناست. به واسطه سالها عکاسی، دیدن را بلدم. اما پیوندش با نوشتن؟ جهانی نو. از اینکه الهه جان آنقدر تخصصی درباره معماری میخواند و مینویسد، بسیار الهام میگیرم. من هم دوست دارم درباره هنر، عکاسی و گرافیک بنویسم، بیشتر عکاسی. عکاسی خوراک نوشتن بهم میدهد.
در وبینار وصل به اصل – که عاشق اسمش هم هستم – درباره خواب حرف زدیم و پروتکلهای شخصی خودمان برای خواب بهتر را نوشتیم. نوشتن و مکتوب کردن تجربیات خود تجربه فوقالعادهای است. چون تا زمانی که نوشته نشوند، افکاری حیران در ذهناند. اما در روی کاغذ، محکوم به ماندگاری و انضباط میشوند. حالا هربار با دیدن فهرستم، میتوانم برای یک خواب خوب، برنامهریزی کنم. از وقتی متوجه شدم که فاطمه جان یاوری صبحها ساعت ۵ دوربینش را روشن میکند و صفحات صبحگاهیاش را مینویسد، دوست دارم دوباره صبح زود بیدار شوم و تنهایی و سکوت و انرژی آن ساعتهای ابتدایی روز را بچشم. چه کنم که بخاطر سرماخوردگی، خوابم حسابی بهم ریخته.
ساعت یک نیمهشب است و هردو گرسنه شدهایم. بابایی خوابیده. ظرف آجیل را که در اتاقخواب نگه داشتهام، بهآرامی باز میکنم و سعی میکنم با کمترین سر و صدا چیزی بخورم.
خوشبختانه بابا بیدار نمیشود.
دخترک عزیز من،
امروز هم گذشت و تو نیامدی. عیبی ندارد. من به شش روز آینده هم امیدوارم. بالاخره زمان زیادی تا ملاقاتمان باقی نمانده است.
هنوز گاهی باورم نمیشود که قرار است مادرت باشم. اینکه قرار است از شکم من بیرون بیایی.
انگار رؤیایی میبینم که نُه ماه طول کشیده است.
واقعاً زندگی بعد از تو چگونه خواهد بود؟
با اینکه از دیشب تا صبح چندین بار باعث شدی مامان به دستشویی برود، از دستت شاکی نیستم. تقصیر خودت نیست، عزیزکم. هرچقدر رشد میکنی و بزرگتر میشوی، بیشتر احساس میکنم دستشویی دارم؛ درحالیکه واقعاً نیازی نیست. این هم از عوارض ماههای آخر بارداری است.
جوجهی من،
امروز مامان تا ساعت ۱۱:۳۰ خوابید. مامانجون بیچاره مجبور شده بود تنهایی صبحانه بخورد، اما برای من هم صبحانه آماده کرده بود.
در فرصتی که داشتم، رنگ لاک ناخنهایم را عوض کردم. انتخابم کالباسی تیره بود؛ یکی از رنگهای موردعلاقهام.
بابایی دیرتر از بقیه بیدار شد. دورهم ناهار خوردیم. غذای اضافهی دیروز و پریروز بود. سر سفره بحث کوچکی داشتیم. بابا و عزیزجون قصد دارند به مناسبت به دنیا آمدنت، گوسفندی قربانی کنند و گوشتش را بهعنوان صدقه بین مردم پخش کنند.
راستش مامانی مخالف است. دلم نمیخواهد همزمان با تولد تو، خون حیوان بیگناهی ریخته شود. مخالفتم را اعلام کردم و ناراحت شدم. گفتم میشود به شکل دیگری هم صدقه داد، اما عزیزجون اصرار داشت که بقیهی فرزندانش هم همین کار را کردهاند.
بههرحال حرمت بزرگتر را نگه داشتم و اجازه ندادم بحث ادامه پیدا کند.
بعد از ناهار آماده شدم تا با بابایی، مامانجون و عزیزجون به پارک ملل برویم. از امروز تصمیم گرفتهام حداقل روزی یک ساعت پیادهروی کنم. هوا آنقدر خنک شده بود که هودی زرشکیام را پوشیدم.
فقط یک هدبند سفید گذاشته بودم که مامانجون پرسید: «شال نمیذاری؟»
گفتم: «نه.»
مدتهاست تلاش میکنم آنطور که دوست دارم و میپسندم لباس بپوشم. اوایل، نظرات مخالف خانواده برایم اهمیت داشت و ناراحتم میکرد، اما حالا آنقدر پخته شدهام که انتظار دارم همانطور که من به اعتقادات دیگران کاری ندارم، دیگران هم به انتخابهای من احترام بگذارند.
دخترکم،
حالا که مادر شدهام، سختگیریهای مامانجون را بهتر درک میکنم. میدانم که یک مادر به هر شکلی دوست دارد از فرزندش مراقبت کند؛ هرچقدر هم که بزرگ شده باشد، بچه همیشه بچه است.
بااینوجود، تمام تلاشم را خواهم کرد که هیچوقت اعتقاداتم را به تو تحمیل نکنم. امیدوارم طوری زندگی کنی که دوست داری و خوشحالت میکند.
البته اگر روزی ببینم انتخابت ممکن است به تو آسیبی بزند، قطعاً راهنماییات خواهم کرد تا بتوانی بهترین تصمیم را بگیری.
در پارک، ابتدا با بابایی نزدیک به نیم ساعت پیادهروی کردیم. بعد با مامانجون ادامه دادیم و دوباره مسیر دیگری را با بابا طی کردیم. درمجموع یک ساعت و ده دقیقه پیادهروی کردم. کمر و لگنم حسابی درد گرفته بود.
وقتی با مامانجون قدم میزدیم، کالسکهای دیدیم که داخلش یک سگ نشسته بود.
مامانجون گفت: «استغفرلله، آخرالزمان شده!»
کمی جلوتر پسری را دیدیم که ظاهرش شبیه دخترها بود و به نظر میرسید ترنس باشد. این صحنه هم مامانجون را حیرتزده کرد.
درنهایت هم زنی را دیدیم که روی نیمکت دراز کشیده بود و پاهایش را بالا برده و دوچرخه میزد. این یکی دیگر مامانجون را حسابی خجالتزده کرد! میگفت توی این دورهوزمانه دیگر هیچچیز از هیچکس بعید نیست.
برای من همهی این صحنهها طبیعی بودند، اما نسلهای مختلف با هم تفاوت دارند.
شاید روزی من و تو هم در پارکی قدم بزنیم و من از تغییرات فرهنگی پیرامونم تعجب کنم؛ درحالیکه برای تو همهچیز عادی باشد.
خوشگل من،
امروز هر بچهی کوچولویی را که میدیدیم، با بابا به یاد تو میافتادیم و لبخند میزدیم.
به بابایی گفتم: «یک روز چشم روی هم میگذاریم و میبینیم لیلیا دارد تندتند همین مسیر را طی میکند و باید دنبالش بدویم.»
مامانجون گفت: «چشم روی هم بگذاری، خواستگار برایش آمده! ظرف عمر همینقدر زود پر میشود.»
بعد از پیادهروی به خانه برگشتیم. دورهم ادامهی سریال شهرزاد را تماشا کردیم. احتمالاً قبل از به دنیا آمدنت تمام میشود و بعد از آن دیگر سرگرم بازی کردن با تو خواهیم شد.
آخر شب برای همه آیسپک درست کردم. مامانجون کمرم را با روغن ماساژ داد و بعد هم با توپ، ورزشهای لگنی را انجام دادم.
صبا، دوست مامانی، هم تلفن کرد. جویای حالت شد و کمی از کلاس نقاشی برایم گفت.
او خیلی مهربان است و واقعاً دوستش دارم.
گفت در کلاس نقاشی همه اسمم را میبرند و از وقتی نیستم، کلاس سوتوکور شده است. حتی آقای صحافی بارها سراغم را گرفته. استاد هم گفته بود که نباید اینقدر زود کلاس را ترک میکردم و هنوز تا زایمان فرصت داشتم.
البته صبا ادامه داد که شاگرد جدیدی به کلاس اضافه شده و حسابی خوشصحبت است؛ انگار نه انگار که تازهوارد است. با همه گرم گرفته و خیلی زود عضوی از جمع شده است.
خوشحال شدم که شخص دیگری حداقل جای خالیام را پر کرده و کلاس همچنان مثل گذشته پرشور و شوق است.
امروز مامانی چند استوری هم از پیادهروی گذاشت. باز عدهای پیام دادند که شکمت کو؟
آنها نمیدانند که دخترکوچولوی من حسابی خودش را قایم میکند و باعث میشود مامانی حتی در روزهای آخر بارداری هم شبیه حاملهها نباشد.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز دوباره به روتین پیادهروی و مراقبتهای پیش از زایمانت برگشتی. البته امیدوارم از فردا ورزشهای خانگی را هم شروع کنی تا برای پنجشنبه آینده بدنت حسابی آماده باشد.
حالا که روزبهروز به تولد دخترت نزدیکتر میشوی، احساس میکنی بهزودی دلت برای بارداریات تنگ خواهد شد.
فصلی جدید در زندگی انتظارت را میکشد.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۱۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۸۶ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
دلم پَر میزند برای فارغ شدن از مسئولیت، برای یکجا نشستن و مشغول هیچ فکر و عملی نبودن. میسر نمیشود. وصالی هم اگر بخواهد اتفاق بیفتد یکطرفهست و بیفایده. فرصتی نیست. دائما در تکاپو و تقلا و تلاش و زحمتی برای فهمیدن، شناختن، نهراسیدن و جنگیدن. نمیدانم این دوره چنین است یا تمام دورهها بهجای فرج، فلجکننده بوده. شاید نیاویختن تقصیرات گردن روزگار و افزودن تلاش راهچاره باشد. آن هم به دور از تصور است. همهچیز چون کلافی در هم پیچیده روزها در شب، شبها در روز. نمیتوانی تفکیک کنی اختیار کجای جغرافیای جبر است.
علاج چیست؟ رهایی یا چنگال را سفت نگه داشتن روی حالْ. سردرگمی هم بخشیست لاینفک. بارها فسفر میسوزانی و عاقبت هیچ چیز دستگیر تو نیست.
امروز جمعه بود و جمعهها خیلی جمعهاند انگار. غمی عجیب و گسترده فرا میگیردت. فرصت تکان نمیدهد. غمی که زمینگیرت میکند. با این حال امروز پیادهروی داشتم. با هر گام فکری از خاطرات گذشته و آرزوهای آینده را به جایگاهِ دفاع میرساند چه دارند؟ چه میخواهند.
بازارگردی هم جفتِ پیادهروی به گشتی کوتاه و بیخرید به سرانجام رسید.
بیخواب ظهر، با چشمانی تازه گرم شده و رگهایی تازه سرد شده به استقبال وبینار رفتم.
حالم خوش شد. آزادنویسی کردم. دلیل یافتم. شکافتم مسائلی را.
رمان ناتنی مهدی خلجی چند صفحه نخست را بازخوانی کردم. حین بازخوانی فهمیدم هیچ داستانی از ذهنم محو نمیشود من با قصهها زندگی میکنم و آنها در جایی امن خانهای بنا میکنند.
سی صفحه دیگر از رمان «مادران دختران» امیرشاهی را میخوانم و تصمیم میگیرم بخوابم.
امروز آموخته هایی داشتم و در واقع تکرار آموزی شد برای من.
دوباره یاد گرفتم که دوست داشتن خودم و احترام گذاشتن به خودم به معنای اینکه تمام وقتم رو صرف کارهای خودم کنم نیست، بلکه به معنای عشق و اهمیت دادن به دیگران و کمک به اونا هم هست.
مدتی بود آنقدر غرق شده بودم در دنیایِ درونم که البته نیازِ روحم بود، اما از خودم پرسیدم من چقدر برای اطرافیانم وقت میذارم؟
واقعا بهشون عشق میدم؟ نشون میدم که واسم مهمن و ازشون قدردانی میکنم؟
سعی میکنم هر روز کیفیت ارتباطمو با کسایی که واسم مهمن بیشتر کنم؟
یه قانونی هست که چند وقت پیش در موردش یادگرفتم و دقیقا همین رو میگه؛قانون افزایش و استغنا یعنی؛ اگه میخوای هرچیزی تو زندگیت بیشتر بشه باید ببینی با چه زبانی با «جهان،خدا یا انرژی» هر چیزی که بهش اعتقاد داری، صحبت میکنی و ببینی اون زبان هم اینو تایید میکنه؟ «زبانِ ارتباط ما با جهان ارتعاشاتِ ناشی از رفتارهامون در بلندمدت هستش.»
شاید تو خودآگاه میگی من دنبال افزایشم یا اهداف و خواسته هایی داری، ولی ناخودآگاه انرژی تو در تضاد با خواسته ای هست که داری.
مثلاً من همیشه دلم میخواست روابطم با کیفیت و صمیمانه باشن؛ یعنی با خانوادم،دو ستان نزدیکم یا پارتنرم. ولی من چقدر تلاش کردم برای این کیفیت؟
زمانیکه شروع کردم به زمان گذاشتن برای خودم و نیازهای خودم و عشق بی قید و شرط نسبت به خودم داشتم،متوجه شدم حقیقتا اطرافیانم چه نیازهایی دارن و بیشتر میتونم درکشون کنم یا بهشون عشق بدم.
امروزم تلاش کردم کاری رو انجام بدم برای خوشحالی یکی از اعضای خانوادم و اون کاری که قبلاً سخت بود برام با عشق انجام دادم و حس خوبی دارم.
اگه بخوام یه اعترافی کنم اینه که رفته بودم توی حس قربانی بودن و بعد انتظار داشتن و اون خشم نمیذاشت محبت و عشقمو خالصانه ابراز کنم.
الان حسِ قربانی بودن ندارم و سعی میکنم خشمم رو ببینم و روش کار کنم، خشمی که حاصل از تروما های گذشته و کودکی خودمه.
و درس دوم این بود که توی موقعیت هایی ناخواسته درگیر قضاوت شدم، وقتی دقیقن تو همون موقعیت قرار گرفتم متوجه شدم تا وقتی در تجربه یه چیزی نباشی نمیتونی از بیرون فقط ببینی و نظر بدی.
و نتیجه تکرارآموزی بعدیم این بود که باید روی حس لیاقت و مرزهای روانیم کار کنم.
آدم های خیلی موفق یه ویژگی مشترک دارن اونم حس لیاقت درونی و عزت نفسشونه.
امروز بدون وقت گذروندن با گوشی، موقع قدم زدن زیرِ بارون، توی حیاط و نوشیدن قهوه و حتی موقع تمیز کردن گاز به همه اینا فکر کردم.
البته موقع تمیز کردن گاز یه تایمی همین «درسواره مربوط به حس ارزشمندی و احترام به خود» رو گوش کردم.
امروز که توی وبینار نویسنده ساز از تمایل به مفید بودن اشاره شد، متوجه شدم من واقعا این مسئله رو دارم و هیچ موقع حتی زمانیکه واقعا میخوام استراحت کنم حس خوبی ندارم یا وقتی یکم بیکارم حس بدی پیدا میکنم و میگم بذار یه پادکستی بذارم حداقل.
و سالها هم تو تله یادگیری افتاده بودم.
انگار ترس خودم و عذاب وجدانی که داشتم از شروع نکردن و این حس بد رو میخواستم مخفی کنم.
یه سرپوش بذارم روی مسائلی که دارم و خودمو با یادگیری مشغول کنم تا یه وقت با اون زخم ها و مسائل درونیِ دردناکم مواجه نشم.
کارساز هم بود، سالها طول کشید اما تاوانی سنگین هم داشت.
دو تا ایده هم تو همین بیکاری به ذهنم رسید برای تمرین داستان نویسی و کارم.
امروز بیشتر کارهای خونه رو انجام دادم، توی وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و نوشتم، مثل همیشه عالی بود.
موقع آزاد نویسیِ امروز یه چیزی هم متوجه شدم یه الگو تکراری رو شناختم و میخوام روش کارکنم، در واقع متوجه واکنش بدنم موقع انجام یه کار خاص شدم.
روز جالبی بود انگار همه چیز با نوشتن داره برام رمزگشایی میشه.
چطور تا الان ژورنال نویسی انجام نمیدادم؟🤔
گزارش نیک | کار، کار، کار، پس کی به آخرتمان برسیم؟
امروز از آن روزهایی بوده که آدم هم زندگی کرده، هم زندگی را اداره کرده، هم برای زندگی برنامه ریخته و هم از حجم برنامههای زندگی به زندگی اعتراض کرده!
دیشب در کل نخوابیدم. یعنی تا صبح با خواب کلنجار رفتم، خواب هم به ظاهرا از من قویتر بود و زیر بار سازش نرفت. ساعت هشت صبح، وقتی دیدم این کشتیِ خواب به ساحل نمیرسد، تسلیم شدم و از تخت بیرون آمدم. آدم گاهی باید شکست را بپذیرد، حتی اگر شکستش یک تشک دونفره باشد.
صفحات صبحگاهی را با یک سؤال شروع کردم:
«چطور مقالاتی را که در مجلات خارجی میخوانم، به نثر خودم ترجمه، بازنویسی و بازنشر کنم؟»
سؤال خوبی بود. از آن سؤالهایی که آدم را از تخت به میز میکشاند و از مترجم به نویسنده ارتقا میدهد. البته فعلاً در مرحله ارتقای عنوان هستم، حقوق و مزایا همان قبلی است.
بعد به بهانه هالووین، یک سلسله استوری در اینستاگرام گذاشتم با این موضوع که چرا ترس برای بدن مفید است؟ استقبال خوبی شد. در مقاله، ترسهای امن را پیشنهاد کرده بود، یعنی آدم خودش را در معرض ترس بگذارد، بیآنکه فیالواقع بلایی سرش بیاید.
برای مثال ترن هوایی، خانه وحشت و از همه راحتتر، فیلم ترسناک. البته نه از این فیلمهای خونوخونریزی و مغزپاشی، فقط ترسناک.
یادم افتاد قشنگترین فیلم ترسناکی که دیدهام The Others بود، با بازی بانو نیکول کیدمن. فیلمی که ثابت میکند برای ترساندن آدمیزاد، همیشه لازم نیست خون از دیوار بپاشد، گاهی یک سکوت درستوحسابی کار خودش را میکند.
برای شروع نظم زندگی هم رفتم سراغ آرشیو سمپوزیوم نظم شخصی استاد کلانتری، مربوط به فروردین ۱۴۰۱. دوباره نشستم پای فایلهای صوتی و یادداشتبرداری. استاد آن روزها به من میگفتند «خانم فاطمی». نمیدانم چرا خندهام گرفت. انگار از آن زمان تا حالا هم خودم عوض شدهام، هم خانم فاطمی بودنم.
کمی هم فیلم دیدم که اصلاً به دلم ننشست. حوالی دوازده، وسط خواندن دونکیشوت خوابم برد.
راستش دونکیشوت کمی خستهام کرده. دلم میخواهد زودتر تمامش کنم. فصلهای آخر دیگر دارد تکراری میشود، دو احمق در موقعیتهای مختلف، احمقبازیهای مشابه. انگار نویسنده هم به این نتیجه رسیده که وقتی حماقت جواب میدهد، چرا ترکیب برنده را عوض کنیم؟
ساعت چهار بیدار شدم و رفتم سراغ ناهار مامان: خورشت کرفس با گوجهسبز. چنان خوردم که تا چند دقیقه به توبه و ترک دنیا فکر میکردم. البته نه از سر زهد، از سر سنگینی معده.
تا شروع وبینار نویسندهساز، ظرفها را شستم. حتی آینه سرویس بهداشتی را هم تمیز کردم. خلاصه که از فرصت استفاده کردم و یک خانهتکانی کوچک راه انداختم. عصر جمعه دلگیر هم مهمان داشتیم تا خانه از حالت عزاداری هفتگی خارج شود.
وبینار نویسندهساز هم مثل همیشه با واژه و آزادنویسی گذشت. در کل گروهی است که من شبانهروز را به عشقش میگذرانم. هم یاد میگیریم، هم مینویسیم، هم میخندیم. خلاصه نویسندهسازی با چاشنی خوشگذرانی.
تازه امروز فهمیدم برای اعضای نویسندگی خلاق، هر روز ساعت ۱۴ یک برنامهی «وبینار تمرینجا» برگزار میشود. از این کشف چنان ذوق کردم که بزرگ روی تختهسیاه نوشتم: «فردا ساعت ۱۴».
بعد هم عصبانی شدم. چون گروه را میوت کرده بودم و از کلی اتفاق، از جمله رخدادکنویسی، عقب مانده بودم. آدم گاهی برای حفظ آرامش روان، خودش را از جریان اطلاعات محروم میکند و بعد میفهمد آرامشش به قیمت بیخبری از یک عالمه اتفاق جالب تمام شده.
رخدادکی را هم که شب قبل نوشته بودم، در گروه منتشر کردند. ذوق کردم. واقعاً ذوق کردم.
فکرش را بکنید؛ من از انتشار یک یادداشت چندجملهای در کانال تلگرام اینهمه خوشحال میشوم. وای به روزی که کتابم چاپ شود! اصلاً چه حالی میشوم؟ احتمال زیاد باید برای کنترل ذوق، یک نفر را مأمور مراقبت از من کنند.
فقط یک مشکل کوچک دارم: انگار شانس من گیر دو سختگیر افتاده، انتشارات «مون» و سروناز علمبیگی، مدیر هنری کتابم. دو نفر که ظاهراً تصمیم گرفتهاند از این کتاب، کتاب دربیاورند، نه اینکه به صرف چند صفحه کاغذ را به هم بدوزند.
و منِ مظلوم، در میانه این سختگیریهای نشر و هنر، فقط ماندهام که بگویم: چشم! هرچه شما بفرمایید.
خلاصه در تکاپو هستیم.
برای چالش داستانک هم تا اینجا نزدیک شش داستان نوشتهام. هنوز برای ارسالشان مرددم. فعلاً گذاشتهام خیس بخورند. داستان هم مثل ترشی است، بعضی وقتها اگر زود درش را باز کنی، هنوز جا نیفتاده.
مدام به خودم میگویم:
«عجله نکن عسل. بذار خیس بخوره.»
راستی کتاب تازهای هم گشودهام. فعلاً در حد ورقزدن و کوتاهخوانی است، ولی خواندنش را جدی توصیه میکنم.
کتاب را پارسال در دفتر استاد از فیروز گرفتم: «در خانه اگر کس است»، اعلامیه جهانی حقوق بشر با تصویرسازی اردشیر رستمی.
عسل، بخون. باسواد میشی!
کتاب لازمی است. مخصوصاً برای منی که خودم را مبارز سیاسی میدانم. البته بیشتر در حد ژست و ادا؛ ولی خب، بیسابقه هم نیستم. افتخار اوین رفتن که نصیبم شده. بنابراین اگر کسی پرسید سابقه مبارزاتیات چیست، دستکم یک خاطره برای تعریف کردن دارم!
آخر شب هم یک مجله هنری خفن آمریکایی دانلود کردم و برای مریم جوینده فرستادم تا دعا به جونم کند. این هم از خدمات فرهنگی و عامالمنفعه ما. یکی نان میدهد، یکی آب، ما هم مجله میدهیم. هرکس به قدر بضاعتش خیر میرساند.
خلاصه با سه ساعت خواب، روز پُرکاری را از سر گذراندم. خواب نداشتم، ولی کار داشتم. انگار در این مملکت خواب هم سهمیهبندی شده و سهمیه من را به بخش تولید و خدمات اختصاص دادهاند.
الان هم دارم فیلم آرژانتینیای را که استاد معرفی کرده دانلود میکنم. امیدوارم قبل از اینکه جان از بدنم خارج شود، دانلودش تمام شود و بتوانم تماشایش کنم. البته بعید میدانم فیلم را تا انتها ببینم. به حتم من و فیلم، هر دو در میانه راه به خواب میرویم.
اما یک خبر خوب: نظم شخصی دارد جواب میدهد. دو روز است تختم را مرتب میکنم و از محیط تخت به محیط میز نقل مکان کردهام. این جابهجایی به ظاهر کوچک، برای من یک مهاجرت تاریخی است. از جمهوری مستقل بالشها به سرزمین میز و صندلی!
فقط یک سؤال باقی میماند:
این همه کار، این همه ایده، این همه کتاب و مقاله و فیلم و داستانک را کجای این بیستوچهار ساعت جا بدهم؟
اصلاً ما کی قرار است به آخرتمان برسیم؟!
.
.
راستی دوستان، هرکس مجله هنری یا نیویورکر خواست، بگوید تا برایش بفرستم. تعارف یخدور!
.
.
ما اینجا هم اهل دانش و دانایی هستیم، هم اهل مجلهفرستی و خیرخواهی. فقط امیدوارم کسی پیدا نشود کل آرشیو را یکجا بخواهد، من هنوز خودم فرصت نکردهام همهشان را بخوانم!
اگر خواستید هم که لطفاً به آی دی کانالم یک دایرکت یا کامنت زیر پست آخر بگذارید:
👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
https://t.me/asa_fatemi
آینه امروز در آغوشم گرفت. زیر گوشم آهنگ «دوستت دارم» را خواند. موهایم را شانه کرد. صورتم را بوسید. و به چشمهایم گفت که زیبایند.
امروز فهمیدم آینهها چه مهربانند.
و
جمعهای که مهمان داشتم. و من باز بودم و آینه بود و من بودم.
خوب میخام یک بازی انجام دهم هم گذارشنیک تکمیل شه هم چیزهاایکه یاد گرفتههم، هم مرور کنم
بیآغازِم :
اول شعرِ سهخطی بود، بعد پروداکس بعد ترانه، باز دو بیت یاکه دو مثغال از شعرِ همخون و هم وزن، وزن در آوردن، دیالوگ نویسداری، داستان کوتاه در عبارت، از زاویه ناانسان نگاهکردن که خرابکاری کردم. گفتم، گفتی و نتیجه که یاد نگرفتم هنوز به دروغ آفرینی گرفتم لیاقت نداشتم هنوز یاد نگیرفتم. درست نمره نمیدم یعنی در رفتم فقط!
تنها راهای ارائه سهشنبه یک راه است از تمامِ چیزهاایکه یاد گرفتم بهمآویز کنم یک لغمه شه و در برم مثلن : نکته بگم یکم سخته نمیشه مگه میشه چنینکاری اما دلم میخاد چنین کاری کنم و خاد شد ندانم شکست بهتره از انجام ندادن پس میآغازم به ای تمرین :
رفتم یک چندتا از خود راضی شاعرها پیدا کردم
مثلن:
حافظ – از شعرهای خود به توصیف خود میپردازد:
بیکسی مگر کمانِ نالهوار من،
که گرهها شکستهام در دلها نهادهام.
من گرهدارِ بیکسیام، بیکسیام،
که نهادهام در گرههای تنهایی نهادهام
فروغفرخزاد:
من چه میدانم از تو، ای تو را
که در تو گنجینههای ناشناختهام
از تو چه میدانم که در تو ایمان نمیرود،
که در تو گنجینههای نابردنیام است.
خوب تمرین امتحانی:
گمونم در سایهای دور از دور خود ام پیراهنم پیچاندهم
به نخی تار زلفِ که سایه رو ای دیوار است
به گمانم او ره از ترسِ خود ام ترسانده ام
مه ره چی به مهرِ دیگران
که در زیری غیمِ شان باشم
لحظهلحظه به گریزِ خود ام آمیخته ام
ایهم از تقلیدِ ما هم وزنه فهمیدم هم قافیه مرسی حافظ جون و هم مرسی از فاروق جون
خوب تمرینِ بعدی ای هسته که ایهاره به سبکِ خود ام در بیآرم ببینم چه میشه انشاالله!
رفتم نقصهای اولیه مسابقه داستانکه درست کردم باید دیگه ام کار کنم اظافه و کم کنم ببینم چه میشه
استاد میشه ایره به عنوان تمرین سهشنبه قبول کرد؟
دیروز خواب دیدم برا همه بستنی گرفتهام. همهی بچهها البته. فروشنده هم شبیه موراکامی بود. من نگاهی به بستنیها کردم و تصادفی یک بستنی با طعم هندوانه بیرون کشیدم. خوشحال شدم. بعد نمیدانم چطور تعدادشان بیشتر شد و برا همه از همان برداشتم. صبح را کمی درس خواندم. بعدش تمرینهای کارگاه خودواژه را فرستادم. برای کلمهی ماهتراش داستانک هم نوشتم. داستانک نوشتن را دوست دارم. تو زمان کم چیزی مینویسی که شبیه چیزی است. اینبار دو کلمه را بههم چسباندیم. مثلا ابر+راسو=ابراسو. کلمهی نهایی بد نیست. بهلحاظ تلفظ حداقل.
بعد وبینار نویسندهساز را بودم. تو راه بهسوی خوابگاه. بهتر است صدایش را دوباره بشنوم. اما ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردیم و خوشحالم که نوشتم.
بعدش خواهر و دخترخالهم را به خوابگاهم آوردم و همهجا را نشانشان دادم. آنها هم دیدند و برگشتند. من ماندم تنها باز. دلم میخواست با آنها برمیگشتم. خصوصا که فقط برای یک کلاس دو شب را اینجا هستم.
بعدش دوباره درس خواندم. و کنسرتی برگزاریدم هم. بعدش هم خواب بود و کار خاصی نکردم. شارژرم کار نمیکرد و بعد کلی تلاش موقعیت مناسب را یافتم و تا صبح صبر کردم که گزارشنیک را بنویسم. همین فعلا.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۰۸
دیشب به قدری خسته بودم که نتوانستم گزارش نیک بنویسم. دیروز تنها جا به جایی که داشتم از روی تختم بلند شدم و نشستم پشت میز مطالعه و بعد برگشتم همین. بدن درد و گلو درد امانم نمیدادند بهم. سعی کردم ادامه متنم را هم بنویسم، اما به دلم نشست، باید دوباره بازنویسی کنم. امروز حالم بهتر هست احتمالا این کار را انجام دهم.
در پایان روز باید بگم روز جذابی نبود. بیشتر حوصله سر بر بود اما خبر خوب این هست که امروز کمی بهترم.
پنجمین گزارش نیک من
آدینهی ۸ آبان بیدار شدم. بعد از خوردن صبحانه رفتیم دفتر تا جزوههامو پرینت بگیرم و بعدتر در کوچه پس کوچههای یوسف آباد گشتیم.
آش پختم، در خودم مچاله شدم و فکر کردم، وبینار نویسندهساز بودم، فیلم Therapy Done Right را به پیشنهاد شاهین کلانتری دیدم و بعد هم یک سریال. فیلم Therapy را زیاد دوست نداشتم اما بین خودم و دکتر خیلی شباهت میدیدم. همین که خودم دست به کار میشوم آدمها را نجات دهم!
شب با کتاب صوتی چراغ ها را من خاموش می کنم از زویا پیرزاد به استقبال خواب رفتم.
صبح با کرختی از خواب بیدار شدم. خواب جمعه اما همیشه میچسبد. همانقدر که غروب غمانگیز جمعه روز را به کام آدم زهرمار میکند.
صبحانهی دلبری خوردم. ناپرهیزی خوبی برای عادت صبحانه نخوردن بود. برای صرف و نحو چند تا از ضمایر فاعلی و مفعولی را حفظیدم. نمیدانم چرا دیگر تعطیلات مثل دوران مدرسه پربرکت نیستند. قبلن در دو روز آخر هفته هر کاری میکردم و تازه وقت هم اضافه میآوردم. الان به زور میتوانم فقط یک درس را مرور کنم.
ناهار را مختصر خوردم. چند صفحه از شرقشناسی ادوارد سعید را خواندم. کلافهکننده بود، مثل همیشه. ولی میخواهم بخوانم و باید خوانده شود. پنج نمایشنامهی اسکار وایلد را گرفتهام تا بخوانم. اهمیت زن بودنش را شروع کردم. نثر هوشمندانهای دارد. شوخیها و کنایهها را چنان ریز و ظریف در بطن دیالوگها میچپاند که آدم حظ میکند. فکر کنم روزگار خوشی با نمایشنامههای او طی کنم. شاید هم تبدیل شود به یک خوشی کوچک که کارهای دیگرم را به سریعتر انجام شدن وادار کند تا زود برسم به خواندنش.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و آزادنویسی کردم. برای مادربزرگم نامه نوشتم. برای اویی که چند سال است نیست و هنوز غمش در سینهام جایش را حفظ کرده. حس خوبی داشت. دلتنگیام را سبک کرد.
مامان کتلت سیبزمینی پخت و داداش و خانواده را دعوت کرد. امیرعلی لج میکند و به بهانهی سرماخوردگی کمغذا شده. انگار برای شکم بقیه غذا میخورد. به هر حال شیطنتهای او حتا اگر جان را به لب برساند بوی زندگی میدهد.
صبيحه باوي. ١٤٠٥/٨/٩. ص س ١١
امروز انچه مطالعه كردم در مورد احساس گناه بود انچه انسان را از حركت باز ميدارد ومثل وزنه هاي سنگين بر دوش انسان انرژي را ميسوزانداحساس گناه ميل به تكرار اشتباه را زياد ميكند ظرف عزت نفس را سوراخ ميكند وآرام ارام انسان ضعيف ميشود بزرگترين دشمن انسان اين است كه با تير احساس گناه ظرف عزت نفس انسان را سوراخ كني ايا از خودت سوال كردي كجا ظرف خودت را خراب كردي يا چه كسي ظرف تو را راحت سوراخ ميكند چه بايد هايي در ذهنت تورا اسبر كرده ؟اگر تيرهايي كه عزت نفست را را شناسايي نكني مثل سيبل در اثر اصابت تبرها صفحه زشت و تو خالي از خودت عرضه ميكني به جهان
سکوت نیک
صبح را با نوشیدن یک لیوان آب گرم و لیمو شروع کردم. مقدمات کارهای امروز را چیدم، کیک را در فر گذاشتم و در فاصلهی پخت آن برای پیادهروی راه افتادم. در مسیر به صدای مصطفی مستور گوش میدادم. وقتی برگشتم، مشغول تدارکات مهمانی شدم. همزمان، ابتدا وبینار «وصل به اصل» فاطمهجان را شنیدم و مزمزه کردم و بعد وبینار نوتنیِ گلیجان را. هرکدام از منظری تازه به جهان گذرنده و بار ِواژهها پرداختند.
مامان امروز کسالت عمومی داشت. تنگی کانال نخاعی امانش را بریده بود. مظلومانه گفت: «میخوابم.» کنارش نشستم، قرصهای صبحش را همراه سلکسیب برایش آوردم و بعد خوابید.
به سکوت احتیاج داشتم. همهچیز را خاموش کردم. صدای وبینارها و کلاسهای آنلاین همهمهای در سرم به پا کرده بودند. حتی باران عشق و کلایدرمن هم چارهی کار نبودند. فقط سکوت میخواستم.
امروز پنج ساعت آرام و بیوقفه به کارهایم رسیدم. میز را چیدم، همهجا را آراستم .غذاها را پختم. چقدر این آشپزخانهی ساکت و آرام برایم دلچسب است! کار کردن در آن به نوعی مراقبه میماند. وقتی مشغولم، میتوانم ضربان قلبم را با نبض سرانگشتانم هماهنگ کنم و مجال ظهور را از افکار مزاحم بگیرم.
چیدن سبزیها در ظرف، گل کردن تربچهها و پیازچهها و نشاندنشان روی نعنا و ریحان که باغی شد برای خودش، روحم را نواخت. نوبت سالاد بود. کلمها را خرد کردم- بنفش و سفید و سبزپرهای کاهو جلوهای دیگر به این فستیوال رنگ دادند. فلفل دلمهای قرمز و گوجه هم از راه رسیدند. کمی انگور قاچ کردم تا مزهها را متعادل کند و مغز تخمهی کدو هم به جمعشان پیوست. سس سالاد را آماده کردم.
شکلات را روی کیک کشیدم و با خردههای کیک رویش را آراستم. بعد روانهی یخچالش شد.
ترمه را از توی کشو بیرون آوردم روی میز نشاندم . روکش کوسنها را با آنهایی که از کاروانسرای سعدالسلطنهی قزوین به یادگار خریده بودم، عوض کردم. امروز خانهی نقلی من از در و دیوارش بوی ایران میآید- کوسنهایی از قزوین، ترمهای از یزد، ظرف شیرینی از زنجان، استکانهایی از اصفهان و گلیمی از همدان. قالیجهای از نایین هرکدام یادگار سفریاند به آن بهشت عینی.
از ساعت شش، مهمانها یکییکی آمدند. نشستیم، گپ زدیم و چای نوشیدیم. وقتی همه جمع شدند، شام را آوردیم و بعد از آن کیکی را که به مناسبت سالگرد عروسی برادرم درست کرده بودم، آوردم غافلگیریشان نشاط آورشد.
مامان هم استراحت خوبی کرده بود. با لبخند شیرینش آرام نشسته بود. خدا برایمان حفظش کند.
سهم کانال بخشی از فیلم کمالالملک با وصفی از سحرِ انگشتان جناب نقاش باشی.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 171
۸ آبان صفرپنج
گزارش نیک ۱۷۱
سالواژهام: فاصله
صبحنویسی نوشته شد. در همان دفتر صفحات صبحگاهی. البته دمدمههای ظهر.
بیچاره جمعه. بینواست و زبانش بسته. حالش را، ما میگیریم نه او. اگر بر و باغ و مهمانی و دورِهمی و عقد و عروسی و تولد دعوت باشیم که بهترین روز است. اما وای به وقتی که همین روز را در خانه بگذرانیم. کوفتترین و گهترین میشود. مثل آدمهایی که … ادامه ندهم بهتر است.
روز شستو شوی لباسها بود. روز گیاهانم. پاکیزه میشوند و آبیاری.
ناهار چلو و جوجه بود. جوجهای پختم با دستوری تازه. خوب شد. خواستید طرز تهیهاش را خدمتتان میگویم.
وقت شوفاژ نیست. بخاری فسقلی گوشهی اتاق خواب، فعلن کارم را راه میاندازد.
وبینار نویسنده ساز را بودم. شاهین کلانتری فیلمی معرفی کرد: Therapy done right. در بارهی رابطهی عجیب روانکاوی خسته و نویسندهای خستهتر. مشتاقم ببینمش.
با نگار افروشه در وبینارش همراه بودم. «یادگیریِ یادگیری» را. خوشحالم که چیزی از او یاد گرفتم. بعد با الهه نصیری. «ازمعماری» گفت و چه ساده و جذاب مثال زد.
بیست دقیقهای در تراس راه رفتم. بدون وقفه. کیف داد. امروز فعالیت فیزیکیام زیاد بود اما ورزش نبود. جسمم خسته شده. پیادهروی سرحالم میکند.
برای شنبهگو باید چیزی بنویسم. مینویسم و مینویسم.
چند روزی است از مسعود سعد میخوانم. «گزیدهی اشعارش» را:
«تا کی دل خسته درگمان بندم
جرمی که کنم بر این و آن بندم
بدها که ز من همی رسد بر من
بر گردش چرخ و بر زمان بندم
ممکن نشود که بوستان گردد
گر آب در اصل خاکدان بندم
افتاده خسوم چرا هوس چندین
بر قامت سر و بوستان بندم»
تقریبن هزار سال پیش سروده شده. زیبا نیست؟نباید مفتخر باشیم به او؟
ما امیدوارانیم.
بابا همیشه میگفت “شعر، لطیفترین بخش شعور آدمیست.” و بعد مرا مینشاند کنارش و با صدایی که لبریز از عشق بود برایم شعر میخواند. از حافظ و سعدی گرفته تا شهریار و یوشیج. او که همیشه انرژی بیپایانی در حرف زدن داشت، برایم هر شعر را کالبدشکافی میکرد و بعد از من میخواست هرآنچه که فهمیدهام را برایش بگویم. در هر جمعی که مینشستیم، شمع اصحاب بود و مجلس را گرم میکرد. با شعرهایی که میخواند همه را به وجد میآورد. آنقد برایم از شعر و شاعری و نوشتن دَم زد، که ناگهان به خودم آمدم و دیدم شدهام مثل بابا. عاشقِ نوشتن و دیوانهی شعر. تنها پناهم در هجوم یکنواختی و درماندگیِ این زندگی، همان شعرهایی بود که بابا مدام در کودکی برایم نجوا میکرد. انگار علاقهی من به نوشتن مثل بند ناف با من به دنیا آمد، اما مثل بند ناف بریده نشد. مثلِ یک سلولِ سرطانی در من ریشه دواند، و تمام بند بند وجودم را درگیر خودش کرد.
اما حالا که تنها و مغموم در چنبرهی درد گرفتار شدهام، باید بابا بیاید. بیاید و برایم چند بیتی حافظ بخواند. بخواند تا از یاد ببرم که این زندگی با من، سر ناسازگاری دارد.
گاهی دلم برای خودم تنگ میشود.
برای آدمی که چند سال پیش بودم. برای روزهایی که هنوز نمیدانستم قرار است روزی دلتنگشان شوم. به عکسهای قدیمی نگاه میکنم و میان چهرهها دنبال کسی میگردم که زمانی خودم بودهام. نمیدانم کجا جا مانده، فقط میدانم دیگر شبیه او نیستم.
شاید شما بهتر از هر کسی میدانستید که گذشته چطور در گوشهای از وجودمان پنهان میشود و با یک بو، یک مزه یا صدایی دور، دوباره جان میگیرد. شما که با تکهای مادلن و فنجانی چای، تمام کومبره را از زیر خاکستر سالها بیرون کشیدید. انگار زمان هیچچیز را با خود نمیبرد. فقط شکلِ حضورش را عوض میکند.
آقای پروست عزیز، گاهی فکر میکنم ما دلتنگ آدمها نیستیم، دلتنگ خودمان در روزگاری هستیم که آن آدمها هنوز کنارمان بودند. دلتنگ خانههایی که دیگر خانهی ما نیستند، خیابانهایی که بیتفاوت از آنها گذشتهایم و لحظههایی که آنقدر معمولی بودند که نفهمیدیم روزی تمام آرزوی ما برای بازگشت خاهند شد.
عجیب است نه؟ آدم در لحظهای زندگی میکند، بیآنکه بداند دارد آن را برای همیشه از دست میدهد. بعد، سالها میگذرد و یک عطر، یک آهنگ یا حتی مزهی سادهای، ناگهان دری را باز میکند که خیال میکردیم برای همیشه بسته شده.
امشب فنجان چای به دست، از پنجره به بیرون خیره بودم. برای لحظهای دلم خاست به یکی از همان روزهای معمولی برگردم. نه برای تغییر چیزی، فقط برای اینکه این بار بدانم چقدر عزیزند.
آقای پروست مهربان، با زمانهایی که در آنها زندگی کردهایم اما قدرشان را ندانستهایم چه کنیم؟ با نسخههای قدیمی خودمان که دیگر راهی برای دیدارشان نداریم، چطور کنار بیاییم؟
شاید تمام عمر در جستوجوی چیزی میگردیم که وقتی داشتیمش، نمیدانستیم نامش زندگیست.
سلام داداش
خیلی دلم برایت تنگ شده . دیروز یکی برام تعریف کرد، مرد جوانی به دنبال حقیقت میگشت. مثل تو. به او آدرس حکیمی دادند. شهرهای زیادی را میپیماید تا حکیم را پیدا میکند. جکیم او را میبرد کنار یک چشمه. میگوید که توی چشمه نگاه کند و وقتی مرد جوان سعی داشته در چشمه چیزی بیاید سرش را میکند زیر آب. و نگه میدارد. مرد جوان سعی میکند خودش را رها کند اما نمی تواند. تا جایی که دیگر احساس میکند عمرش تمام شده. و با یک حرکت تند خودش را از زیر دست حکیم رها میکند. مرد جوان از حکیم علت اینکار را میپرسد. حکیم میگوید وقتی زیر آب بودی به چه چیزی فکر میکردی. مرد جوان پاسخ میدهد فقط به اینکه بتوانم نفس بکشم. حکیم میگوید هر موقع برای یافتن حقیقت به این اضطرار رسیدی حقیقت را خواهی یافت.
تو فکر میکنی چقدر به این اضطرار رسسیدهایم؟ خودم که مطمئنم به اضطرار نرسیدهام. ولی گاهی به حقیقت فکر میکنم. اینکه چیست و چه فرقی با واقعیت دارد؟ آیا اصلا فرقی دارند؟ استادم شاهین کلانتری میگفت. با سوالهای ذهنتان زندگی کنید. حتی اگر جوابشان را ندانید. سوال به زندگی آدم معنا میدهد. با گذشت زمان توی جانتان مینشیند. یک روزی به جوابتان خواهید رسید. گاهی اوقات برای تمرین نوشتن من این کار را میکنم فقط سوال مینویسم.
رمان مادام بوواری را هنوز تمام نکردهام. ولی تا اینجا که حدود 150 صفحه خواندهام. طبق معمول با شخصیتهای داستان همذات پنداری میکنم. ولی اگر جای اِما بودم هیچ وقت کاری که او کرد را نمیکردم. هیچ وقت. داستان درباره یک زن قرن هیجدمی است که ملال زندگیش را گرفته. ملالی از جنس تهی بودن. ملالی که خودش را به شکل حوصله سر رفتن نشان میدهد. هستی بیمعنایی که درش غوطه میخورد. نمیداند چه کند. از شوهرش و اینکه او عاشق روزمرگی است متنفر است. حالش از کارهای رزمره به هم میخورد. دنبال یک معنا و هیجانی است که در هیچ شیئی و هیچ آدمی در آن روستای کوچک شمال فرانسه پیدا نمیکند. بیشتر مواقع به خیالاتش پناه میبرد و در آن ثروتمند و عاشق زندگی میکند. یک روز چشم باز میکند میبیند عاشق یک جوان که در همسایگی شان است شده است. ایمان دارد این پسر همان معنایی است که دنبالش بوده. نمیدانم سرنوشت مادام بوواری چه میشود. ولی مطمئنم من اگر بودم هیچ وقت گول این عشق که مطمئنم نافرجام است و خودش را جای معنای زندگی جلوی چشم اِما میدرخشاند نمیخوردم. ولی این سوال همیشه همراهم هست که برای از بین بردن ملال واقعا چه باید کرد؛ که به حقیقت نزدیک باشد؟ در حالیکه هنوز نمیدانم حقیقت چیست.
طبق روال فرهنگ ما شرقیها که تعارف اصل ماجراست مینویسم که دیگر مزاحمت نمیشوم. ببخشید سرت را درد آوردم. امیدوارم خستهات نکرده باشم. دوست دارم زودتر ببینمت. به خدا میسپارمت. خداحافظ خداحافظ.
https://t.me/haniasefi
افشین عزیز
از برگهای برایت میگویم که همواره بهم آرامش و اطمینان میدهد:
در آغاز هر روز یک ورق کاغذ آچهارِ کاهی برمیدارم و از وسط تا میکنم. این برگه انگار میشود جلدِ روز من. یک ورش فهرستی مینویسم از کارهای روزانهام که معمولن ۱۰ مورد است که بیش از نیمیش هر روز تکرار میشود. آن سوی صفحه در ۲ ستون، ۴ الی ۶ تا مربع میکشم و توی هر کدام مینویسم «۱۵». این ۲ ستون برای آن است که در طول چند نوبتِ ۱۵ دقیقهای بدزدم واسه نوشتونویس و مطالعه. توی این خانهها را با ماژیک نارنجی پُر میکنم -تجربهی رنگآمیزی به عنوان پاداش انجام کار. وسط صفحه را گذاشتهام برای نوشتن اسامی بچههایی که تمرینشان را توی جلسه ی «تمرینجا» میخانم. تصویر این گوشه را ضمیمهی فایل صوتی جلسه میکنم تا مطلع شوند کدام تمرینها بررسی شده است. پشت صفحه برای ایدههای وبینار «نویسندهساز» است. پایین صفحه یک دست میکشم و بالای هر انگشت عناوین «دستِ نویسندهساز» را میافزایم: آزادنویسی و پیادهروی و کلمهبرداری و تکرارآموزی و گزارش نیک. در طول روز ایدههایم برای هر یک از موضوعات را تیتروار گوشهوکنار هر انگشت مینویسم تا در وبینار ارائه کنم. و اما آن سوی برگه، یعنی شکم آن را گذاشتهام برای نقشهی ذهنیِ ایدهی روز. من یک «مربع ایدهگیر» دارم. یعنی چهار عرصهی زندگیام که ایده میطلبد: دوره و داستان و قطعه و پیشرفت. میکوشم تجربیات هر روز را در قالب ایدهای برای هر یک از این چهار عرصه عصارهگیری کنم. نهایت اینکه مجموعهی این برگهها را مانند کتابی گرد هم میآورم و هرازگاهی مرور میکنم و کیف.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات جمعه را:
از صبح تا عصر، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. وبینار «نویسندهساز» و پرداختن به فیلم خوبِ «Therapy Done Right». برنامهریزی هفتگی. پرسه در ارگ کریمخان و کتابفروشی «شیرازه» و دیدار اتفاقی با دوستی نازنین. مطالعهی شبانگاهی و تماشای فیلم «The Weight» فیلمی برای بازیابیِ سرسختی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی جدید نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از این دوشنبه کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیک 171
سال واژه تغییر
امروز بیست صفحه از کتاب روزها در راه را خواندم
بر بچه ها ناهار درست کردم به دیدن برادر بیمارم رفتم اما او نبود با اون وضعش رفته بود سر کار.
تو وبینار نویسنده گی شرکت کردم.
امروز چه روز زیبایی بود اول صبح بعد از انجام فریضه نماز و نوشتن و پیادهروی خودم را برای کلاس وصل به اصل خانم یاوری آماده کردم. واقعا انرژی میگیرم. چه خانمهای با صفایی میآیند و حرف میزنند و بهرهمند میشوم خانم یاوری هم از کیفیت خواب که جلسه قبل هم توضیح دادند صحبت کردند و یک لیست از برنامههایی که باید در روز انجام دهیم برایمان فرستادند. حانم گلی موعودی هم در تایید حرفهای خانم یاوری صحبت کردند یک وبینار کوتاه اما مفید بود. امروز باز هم حرف جنگ همه جا پخش بود و چه روزگاری از گرانی و بی نظمی در قیمتها برای مردم درست شده است. همیشه در زمانی که بحث جنگ داغ میشود بیاد آن دوران تلخ وخاطرههای هولناک بمباران شهرها توسط هواپیماهای عراق که ساخت روسیه بود میافتم. با خواهرم در بارهی دانشگاهش حرف زدم و کتاب گلستان سعدی را ورق زدم و خواندم. در وبینار شرکت کردم ابتدا کلمه برداری بود و کلمات خوبی مثل رخوتناک هالهوار ریغو مهپیکر آشوبناک جهانرها ناکسشیرخواه عطشزده و غیره نوشته شد و بعد یک ربع آزاد نویسی بود. و طرح سوال از خودمان بود. کتابش هم معرفی شد. بیشتر میتوانم به جزئیات بپردازم مثل شام چی خوردم و با کی حرف زدم و چی ناراحتم میکند و دیگر اتفاقات اما بسنده میکنم امروز شنبهای بود که کتاب هفته را گشود و یک روز خوب اما پر مشغله بود برای مردم روزگار. به امروزم نمرهی هشت میدهم روز خوبی بود به کانال تلگرام مهرابی سری بزنید ممنون به این آدرس 💚👇💦
https://t.me/notetoday1
از خاب که بیدار شدم، اولین کار، سراغ مراقبهی بادیاسکن رفتم. ولی چنان ذهنم آشفته بود که مراقبهی نشد. صبحانه درست کردم. و مهمتر از همه بیست و پنج دقیقه نوشتم.
در کار امروز مأموریتی هم رفتم. راننده موقع بازگشت، کارمندی که از ادارهی دیگری آمده بود، گفت که آقایی را به نام خوشآموز میشناسد، که تدریس میکرده است. و بعد فهمیدم که همکار پدرم ، در بخش اداری بوده است. به پدرم که گفتم شناختش. چه عجیب آدمها همدیگر را دوباره پیدا میکنند.
متمرکز شدم بر یادگیری مهارت هنریم.
وبینار را شرکت کردم. شعر شنیدم وکلمهبرداریهای دوستان را. بعد هم نوشتیم. موضوع آزادنویسی طرح سئوال بود. سئوال کم آوردم. و دیگه به سئوالهای عجیب و غریب زیر هم رسیدم:
1- دوست داری چه جوری خودکشی کنی؟
2- دوست داری به چی اعتیاد پیدا کنی؟
3- دوست داری چطوری سوپرایز شوی؟
4- کدام قانون را زیر پا گذاشتی؟
5- چه نوع دیوانگی را دوست داری؟
6- چه صفت بدی داری؟
7- از چه اتفاق بدی خوشحال میشوی؟
8- دوست داری چه قانونی تصویب شود؟
9- دوست داری چه چیزی را خراب کنی؟
10- کدام حشره را دوست داری؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آناهیتا آهنگری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صبيحه باوي on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده on تمرین افزایش دایره لغات-3
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Zahra Mirzaii on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟