گزارش نیک
خیلی زود برای پیادهروی رفتم. حدود یکساعت آرام در محله قدم برداشتم. امروز با درختان محشور بودم و ازشون به یادگار این صبح دلانگیز عکس گرفتم.
بعضی مثل خانواده بودند تنههای سه یا چهارتایی در هم پیچیده، یا پشت به پشت هم یا شانه به شانه هم دلچسب بودند.
آمدم قدری با وی پی ان گرفتار بودم تا بالاخره توانستم به فایلها ی در مسیر نوشتن دسترسی یابم.
اول ویدئوی امیرحسن چهلتن و سپس سارا سالار را دیدم. سارا سالار پیشنهاد کرد برای فهمیدن پست مدرن از روی تجربه شخصی اش با خواندن سلاخ خانه شماره 5 اقدام کنیم.
و بعد در خصوص این رمان و دیدگاههای نویسنده گفت.
برای خرید مداد رنگی و دفتر به لوازم تحریری رفتم ذوق زده برای خودم مداد رنگی و چند دفتر رنگی خریدم.
ناهار را آماده کردم. و بعد مجددا به دیدن ویدئوهای کلاس مشغول شدم.
خواندم، بیست و چند صفحه از « خدیش » را. نثرش دلنشین آمد برایم . و بحثی که خانمها در باب حجاب میکردند. نکتههای شنیدنی داشت. با واژگان تازهای آشنا شدم:
شمارگذشتِ زندگی، پادبو، گمانه و پادگمانه مثل نظریه و ضد نظریه- از این رو _یاداشتهایم گمانه و پادگمانه همراه یکدیگر آمدهاند.
موومان یک سمفونی پنجم بتهوون را شنیدم . جنگ بود و گاهی آرامش میگرفت. نمی فهممش ولی دوستش دارم.
مجموعه شعر خواب لیلی بتول عزیزپور را مرور کردم_
و پنجره غمگین است
از کوچ هیاهو
من ایستاده ام
و به آن پرنده
که فکر سفر
در بالهای خستهاش
جان میگیرد
سلام میگویم
ادرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک ۱۶۲
صبیحه باوی. ۱۳۰۵/۷/۳۰ ظ ۱۳:۱۵
امروز صبح عمیق به معنای وجود انسان فکر کردم امروز سعی کردم مهربان فکر کنم. امروز طبق معمول صبحانه و قهوه نوش جان کردم
امروز به خواسته هام و آرزوها با امید بیشتری فکر کردم و با دخترم در مورد حضور در فضای مجازی صحبت کردم اینکه حضور بهتر است مفید باشد امروز یکی از کارهایی که چندین ماه موفق نمیشدم انجام دهم را انجام دادم و خدا رو شکر میکنم به بهترین شکل موفق شدم امروز ویژگی های مثبت خودم را نوشتم به خودم یادمیدهم خوبیها را ببینم امروز کارهای روز مزه مثل غذا و بقیه کارها انجام دادم با اینکه درد داشتم اما دلم راضی بود و این رضایت درد کمرم را گم میکرد در ناخوداگاهی که ترمیم شده زخمهای روح ما دردها را زیاد میکند اما ترمیم از درد ما میکاهد ترمیم روح در دستان ذهن خوشبین است نترسیم از خوب دیدن
سه شنبه درگیر کارآموزی بودم و درسنامه پوست و پسوریازیس را خواندم
و ادامه وان پیس دیدم ( ۸ قسمت ) و نوشتم و نوشتم و نوشتم درباره ی آنچه دیدم و تصور اینکه آیا در ادامه انیمه هم احساسات و انتخابات افراد چنین خواهد ماند .
کارهای زیادی انجام دادم. طبق برنامه پیش رفتم. ورزش و مرتب کردن اتاق و کمد و یادگیری مهارت جدید. صفحات صبحگاهی را هم نوشتم. وقت هم اضافه آوردم. پومودورها خیلی موثر بودند.
قرار بود با دوستی به منزل دوست دیگری برویم که نشد.
دوست داشتم امروز یک برنامه طبیعتگردی داشته باشم که نشد.
برای دیدن تاتر هم نتونستم هماهنگ کنم و آن هم نشد.
وبینار امروز هم برگزار نشد.
ولی کارهای عقبافتاده انجام شد.
اگر بخاهم به امروزم نمره بدهم، 9 از 10 میدهم.
با آزادنویسی مفصلی روز را آغازیدم.
امروز تمرکزم بیشتر روی خواندن بود تا نوشتن.
جستهوگریخته از «کامو» خواندم. کانال تلگرامم را با تکهای از کتاب «مرگ خوش» که خیلی دوست داشتم، بهروز کردم.
دو داستان کوتاه از «صادق هدایت» خواندم. کمکم میتوانم با قاطعیت بگویم نویسندهی فارسیزبان موردعلاقهام، اوست.
ورزش کردم.
گامیدم.
با «تاکسیدو» بازی کردم.
با تمرین «کارگاه شعر» درگیر شدم.
تمرین «کارگاه خودواژه» را ادامه دادم. تا پایان شب ویرایش و ثبتش میکنم.
ورزش کردم.
به سراغ «یوسا» رفتم.
بعد از ثبت گزارش نیک با «یوسا» ادامه میدهم.
شب هم سریال و کمی آزادنویسی و ثبت تمرین.
امروز بهتر از چند روز اخیر کارهایم را انجام دادم و خوشحالم.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸/۵ از ۱۰
چند روزی هست که گزارش نیک ننوشته ام، اینقدر که این هفته دعوا کردم، قبلا همیشه گذشت میکردم و سکوت اما الان دیگه نمیتونم دورویی و وقاحت آدمها را تحمل کنم شاید طرفیتم برای تحمل کم شده. همیشه هم نباید خوب بود، گاهی خوب بودن با احمق بودن برابری میکند این هم شرایط این روزها هاست که همه میخواهند بی هیچ ملاحظه ای از هم بالا بروند. کاش میتوانستم برای دلم کاری کنم، امشب بعد از حدود یکماه خطاطی و تمرین را شروع کردم اگر بتوانم هنر را به جایی برسانم شاید دیگر به رشته تخصصی خودم برای کسب درآمد ادامه ندهم، اینقدر که گذشتم شاید از رشته تحصیلی و تخصصم هم بگذرم.
روزهایی که نمینویسم بیقرار میشوم حتی اگر ورزش کنم یا پیاده روی روزانه داشته باشم، وقتی نمینویسم انگار حسهایم درونم گم میشوند. کاش میتوانستم در هفته خستگی کمتری تجربه کنم تا بتوانم وقت بیشتری برای هنر بگذارم. گاهی که بیرون میروم برای پیاده روی میبینم که چقدر از آدمها و زندگی فاصله دارم با اینکه در اجتماع کار میکنم و روزمره با آدمهای زیادی در ارتباطم اما باز هم این فاصله و دوری از زندگی و آدمها را تجربه میکنم شاید هم به خاطر این است که هیچ صمیمیت و ارتباط درستی را تجربه نمیکنم، با اینکه در روز تمام تلاشم را میکنم که کمک رسان باشم. نمیدانم چطور برای تغییر این حالت کاری بکنم.به هر حال هنر کمی حالم را بهتر میکند. امروزم را با ورزش شروع کردم، بعد پیاده روی. به خانه که آمدم پای دردلهای همیشگی مادرم نشستم. پاهایش خیلی درد دارد باید کاری برایش بکنم، این هفته احتمالا برنامه درمانی یا ورزشی برایش پیدا میکنم، بعد از ظهر باهم خرید رفتیم، کم طاقت شده است، زود خسته میشود. این روزها جو دیسپنزا گوش میدهم هنوز هم با فهم مطالبش مشکل دارم.شب ادامه رمان ساده دل فلوبر را میخوانم.
گزارش نیک .
سی ام /مهر /هزار چهارصدوپنج.
به میدان شهر نزدیک میشد از دور صدای بلند گو و هیاهو به گوش میرسید چند ماهی بود که بعد ازتاریک شدن هوا عده ای در خیابان و میدان ها جمع میشدند و تا دیر وقت مشغول پرچم گردانی وشعار دادن بودند دیگر برنامه تفریحی شده بود افر ادی اععم از زنان یائسه و غیر یائسه مردانی از نوجوانان تا پیر مردانی که برای اینکه در خانه حوصله شان سر نرود و احیانن کارشان به جر و بحث نکشد بعد از تاریکی هوا و صرف شام و برای تحلیل رفتن شام به میدان میایند و پرچمی میچرخانند و از صدای شعارها و موزیک انقلابی که از بلند گوها پخش میشد لذت وافر میبردن.
پرچم گردان ها باعث ترافیک سنگین شده بودند و سر و ته ترافیک مشخص نبود , مسعود غرق در افکار خود و بدون توجه هیاهو هابه طرف منزل در حرکت بود در فکر بود که چند وقتی است که این پرچم گردا نها هم باعث ترفیک میشدند و هم اینکه چون منزلش در نزدیک میدان بود و هر شب از سر و صدای آنان به نوعی باعث صلب اسایشش شده بودند با خود فکر میکرد که تا کی این کارناوال پا بر جاست و طبق قولی که دولت داده بود قرار بود یک ماه پیش این داستان ها جمع شود و اسایش به خانه ها برگردد .
از سمت بلوار خیابان به سمت دیگر حرکت کرد و از لابلای ماشین ها که متوقف بودند پیچ و تابی میخورد که یک ماشین شیک و لوکس که جلویش بود شیشه های دودی خود را پایین کشید و خانمی که داخل ماشین بود پرسید : آقا ببخشید میشه ازیکی از این خیابان ها راهی پیدا کرد که بشود مسیرمان را عوض کنیم و از ترافیک خلاص شویم .
شیشه ماشین که پایین رفت بوی ادوکلن دل انگیز آن خانم در هوا پیچید وشامه اش را نوازش داد دلا شد که شد جواب سئوال خانم را بدهد که چه دید دو خانم زیبا با موهای مش کرده و بلوند با لباس های زیبا , لحضه ای با خود اندیشید که چند صباعی است که چنین بوی عطری به شامه اش نخورده و چنین لباس های رنگی و زیبایی را در اطرافش ندیده هر چه دیده آدم هایی با لباس های تیره سر در گریبان غرق در افکارشان که غم نان دارند و آخرین باری که از ته دل خند یده اند را شاید به خاطر ندارند و شاید دیگر نه تنها به بوی عطر بلکه به نحوه لباس پوشیدن شان هم توجه ندارند غرق در افکار خود شد که آن خانم با صدای بلند تر پرسید آقا من چطور از این ترافیک فرار کنم .
به خود آمد و ادرسی به آن خانم زیبا و شیک پوش داد و سپس به طرف منزلش که همچنان صدای پرچم گردانها و بلند گوها تا خانه اش بگوش میرسید حرکت کرد .
هرمیوهای فصلی دارد و اول نوبر است آخر هم به کهنگی میرسد. امروز مقدار انگور خریدم میوهی مورد علاقهام و بسیار دوست داشتنی و محصولاتی که از آن بدست میآید گسترده است. سرکه، شیره، مویز، کشمش، سایهخشک، نوعی کشمش قلمی سبز است که در سایه خشک میشود تا رنگ سبزش حفظ شود و بعضی با موادی مثل تیزاب آن را خشک میکنند و سبزیاش هم میماند. اما خاصیتش کم است. و آن نوشابهی معروف منفور هم از انگور درست میشود که همانا شراب است. اما من به خوردن انگور و کشمش اکتفا میکنم. امروز نمرهام هشت است. داستان صوتی افسانه و افسون ازمحمد علی اسلامی ندوشن را به پایان رساندم. پیادهروی رفتم و حظ کردم. به کلاس داستان نویسی برای کودکان رفتم. وبینار تشکیل نشد و نیم ساعت نوشتم و یادداشت روزانه در کانالم گذاشتم. کتاب بیگانه ساتر را چند صفحهای خواندم. از خوردن همان انگوری که خریدم با خانواده لذت بردم. و بیاد گذشتگان و پدر و مادرم فاتحهای نثار کردم و یادی از شعر حافظ کردم
فاتحهای چو آمَدی بَر سَر خَستهای بخوان
لَب بُگُشا که میدَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان
آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و میرَوَد
گو نَفَسی که روح را میکُنَم از پِیَش رَوان
به دخترم زنگ زدم و با او که در قارهای دیگر است حرف زدم و بعد از تمام شدن حرفهایمان و خداحافظی بیقراری و دلتنگیام شروع شد. آدرس کانال تلگرامی مهرابی 👇
https://t.me/notetoday1
امروز از آن روزهاست که دوست دارم قاب کنم، بزنم دیوار. نه برای پربهرگی. فقط فانتزیِ دیگر روزهایم است.
دیشب هشت خابیدم. دو بیدار شدم. در سکوت نوشتم و خاندم. نشستم به سابیدن اتاق و پادکست گوشکنی. هیچکس نبود. تا سه ساعت. میخاستم طراحی کنم، حالش نیامد.
ساعت شش همه از خانه بیرون زده بودند. نشستم پشت چرخ خیاطی کردم. از قاجار پادکست گوشیدم. درباره شکلگیری باب و بهاییت.
رفتم کلاس. من بودم و استاد. عاشق کلاسش هستم اما جلسه آخر بود. خاطره خوشی از او در ذهنم مانده. ترکیبی از ادب، مهارت، جسارت و باملاحظهگری. بهم یاد داد آدم در حالی که جسور است و نمیگذارد حقش اجحاف شود، رعایتت را هم میکند.
آخرش داشتم بیهوش میشدم. اسنپ گرفتم برگشتم خانه و سک ساعتی خابیدم. باز بیدار و سردرد. بعضی روتینها در عین جذابیت به بدن نمیسازند. باز هم عاشقش هستم. صبح کارهای مهم و عصر کارهای لازم.
با سردرد رفتم پارچه فروشی و آستری خریدم برای ژوژمان. تازه هنوز پارچهی شلوار مانده است.
حالا هم میخاهم بخابم.
راستی نوکی به کتاب اتوپیا زدم. خیلی رسمی شروع شده. هنوز نمیدانم چگونه است.
https://t.me/ReyhaneRabani
به نام هو
صبح بچه هام رفتن خونه مادربزرگشون برای رفتنشون لحظه شماری میکردم.
۲ همجین که رفتن یه کم سریال دیدم و بعد هم بی وقت خوابیدم.
۳ بیدار که شدم از گرستگی دلم ضعف می رفت یه تخم مرغ نیمرو خوردم و نشستم پشت میز تا رمانم رو ادامه بدم
۴ باخودم قرارگذاشته بودم یه روز بچه هام نبودن برم بولینگ حوصله ام نذاشت.البته بی پولی هم موثر بود.
۵ رفتم یه کم خرت و پرت از سوپر خریدم برگشتم خونه و دوباره خوندم و نوشتم.
۶ الان شبه هنوز دارم می ندیسم و منی که تمام روز را کار میکنم دارم الان اینقدر واسم سخته که بوسیله فتو سنتز گرسنگی ام رو برطرف میکنم و حال رفتن به اشپزخانه رو ندارم.
۷ میخوام فیلم طوطی زمان شاه رو تمام کنم.
۸ به کم خبر از یوتیوب گوش میدم.
۹ وبینار نویسنده ساز نبود.خوشحال شدم چونکه فقط میخواستم بندیسم.
شب همگی خوش
سال واژه: پذیرش
روز استراحت بود، حسابی خوابیدم.
صبحانه را در وعده ی نهار خوردم. به گربه هایم رسیدگی کردم.
سوپ سبزیجات و مرغ آماده کردم.
بلخره خانه را حسابی تمیز کردم، با داشتن دو گربه پروژه ای است برای خود.
به وبینار پیوستم، وبینار تشکیل نشد.
در نهایت لباس ها را شستم.
حالا در یک خانه ی تمیز سوپ جا افتاده را در وعده ی شام به همراه لقمه ای نان و پنیر به علاوی سبزی تازه، خوردم.
اصلن سوپ بایستی همین قدر جا افتاده و لذیذ باشد. این را حمل بر خودستایی نگذارید. هر بار نیمی از قابلمه ی سوپ را به مهری جان( همسایه ی عزیز) تقدیم می کنم، ایشان هم با من هم عقیده است.
با وجود خستگی، غذای گربه های بیرون را پخش کردم، دیدن سیر شدن آنها خستگی را برطرف می کند.
کمی با تافی بازی کردم، اکنون کنار دست من خوابیده است.
قبل از چیره شدن اثر قرص، ردی از خود در گزارش نیک بر جای گذاشتم.
امروز در جواب کسی به شوخی نوشتم: «گر صبر کنی ز حلوا، غوره سازی».
پدر که ضربالمثل برعکسشده را دید طاقت نیاورد و نسخهی صحیحش را فرستاد.
اما من فقط میخواستم با یک بازی کوچک زبانی، تأکید جمله را بیشتر کنم.
به نظر جالب میآید هر از گاهی این حرکت را انجام دادن.
یک یادداشت در همین مورد نوشتم و توی کانال گذاشتم.
پیاده روی و کلمهی سال هم سر جای خودشان بودند امروز یعنی تا حدی جلو رفتیم با هم.
سر جمع و با کمی ارفاق ده را میگیرم تا این ساعت.
بدنم چند روز است مقاومت میکند تا ساعت ۹ و نیم و زودتر از آن هیچجوره بیدار نمیشود. شانس من کاش ۸ و نیم بود حداقل. حالا خودم هر چی تلاش میکنم برای ساعتهای دیگر عادت نمیشود ها. اما الان گیر داده به ۹ و نیم.
بلند شدم و دیگر بدوبدو کارهای صبح را کردم و ساعت ۱۱ نشستم پای درس.
نیم ساعتی خواندم که سایت خراب شد. گیر کرد. هر چیزی را میزدم هیچ اتفاقی نمیافتاد. با اینترنتهای مختلف و حسابهای مختلف و لپتاپهای مختلف و مرورگرهای مختلف هم هیچ جوره کار نکرد.
دیدم نزدیک یک ساعت است درگیرم. بیخیال شدم. رفتم سراغ کار دیگری و بعدش هم ناهار آماده کردیم و خوردیم و بعد دوباره نشستم پای کار.
حس کردم خیلی غذا خوردهام و دارم میترکم. حوصلهی درس نداشتم. ولی ادامه دادم. حالم که بهتر شد سکسکهام گرفت. حالا بیا این را درست کن. رفتم آب خوردم و خوب شد و خب بعد از این همه آب خوردن چه میشود؟ آفرین. مرحلهی بعدی دستشویی بود. یک ساعتی خواندم و خوابم گرفت. بابا من که تا ۹ و نیم خوابیدم، دیشب هم که زود خوابیدم. باز هم خواب؟
گفتم نه، عمراً بخوابم. ولی خب من چه کارهام؟ چند دقیقه بعد پریدم از خواب و دیدم هیچی از جملههایی که روبرویم در لپتاپ است نمیفهمم.
ساعت گذاشتم که ده دقیقه بخوابم. دو سه دقیقه بعدش داداش آمد. گفته بودم بیاید ببینم میتواند مشکل خرابی این سایت را درست کند. شاید کاری باید کرد که بلد نیستم. او هم دید و چیزی به ذهنش نرسید و گفتیم شاید این سایت را هم برای ما بستند.
بعد از آن نشستم پای یک کار دیگر تا شب. امشب هم زود میخوابم. بدن عزیزم، لطفاً بیخیال ۹ و نیم شو.
٣٠ مهر
امروز نویسنده ساز برگزار نشد و در این فکر بودم استاد حالش خوبه؟
امیدوارم خوب باشن.
اخیرا به این پی بردم چقدر حواس پرت هستم پس باید حواس جمع باشم.
فهمیدم از آدمایی که جا به جا دلسوزی میکنند چقدر بدم میاد.
نوش دارو چه فایده داره، جناب محترم؟
امروز دلتنگ نبودم. خداروشکر.
کمی بیشتر باید درس های دانشگاه را بخوانم. البته امروز روانشناسی تربیتی خواندم. توضیحات مفاهیم بود به جای مفیدات لذا توضیح نمی دهم.
اولین روز گفتارم را در کانال هوا کردم.
احساس میکنم شخصیت ام هنوز جنینی است که قلبش هم تشکیل نشده اما من دوست اش دارم هرچند که بعضی ها با تنفر به او نگاه کنند.
این روز ها رمان هایم روی دست مانده و رها شده اند. این انگور کردن شان ،روحم را متلاطم می کند.
شوق نویسندگی خلاق جدید را دارم. ایکاش شرایط اوکی باشه و این ماه از دستش ندم.
امروز توانستم خودم باشم و بعد از مدت ها، به شخصی بگویم چقدر از بعضی رفتار هایش ناراحتم.
گمان میکنم اولین ضربان های شخصیت ام را می شنوم. :’)
چرا حلزونه اکلیلی و رنگی رنگی نشده؟ حالش خوب نی؟ این روزا حال هیچکی خوب نیست.
زمان کشدار شده و نمیگذره. هوا خیلی سرده. برم شب نشینی، تا خوب شم. اونم نه هر جایی. پیش آدمهای حال خوب اطرافم که تعدادشون خیلی کمه.
آزادنویسی.
یه کوچولو خواندن شب هول.
کتاب با شما نبودم.
فقط خواندهام امروز. خواندن محتاجترم میکند. به واژهها میآویزم. خودم را واژه میبینم. گم میشوم. واژه میشوم. مینشینم میان سطرهای از من کلافه.
یکی از پاراگرافها از کتاب مرداب روح را هشتبار میخوانم. نافهم نیست. فلسفه هم ندارد. اما قلاب مغزم نمیشود. هیچکدام از روزنههای ادراکم در را بهرویش نمیگشاید. چشمهایم از بر میخواندشان و آنها کلافه، من را فریاد میزنند. نمیدانستم از تکرار خوانش، واژهها را گیج میکنم. شبیه گازدادن ماشینیست که تا خیز برمیدارد راه بیفتد، پدال ترمز را بفشاری.
کوتاه میآیم و اجازه میدهم پاراگرافِ کلافه کمی نفس بکشد. و من محتاجتر از قبل و بینفس.
خواندن با من چه میکند؟ نخوانم، کلافهام. بخوانم واژهها را کلافه میکنم.
خودم را میان کتابها و فرهنگنامهها پنهان میکنم. شاید رنگ و بویشان دریچههای مغزم را از خشکی درآورد. یا شاید دلشان به حالم بسوزد و نشد کنند در من. افاقه نمیکند. نه دلی میسوزد و نه ادراکی نشد میکند.
واقعیت من همینست. میخوانم و تشنهتر برمیگردم. تا برمیگردم وسواس برم میدارد که چه خواندی؟ بگو. تعریف کن. گفتنم نمیآید. مغزم راه نمیدهد تا تعریف کنم. امر به برگشت میکند. به کتاب برمیگردم. دوباره ورق میزنم. دوباره و دوباره. کار پیش نمیرود. کتاب از دستم نمیفتد. من اما میفتم از چشمهایش.
۴:۰۰ سلام صبح بخیر
۴:۴۵ آشنایی
۶:۰۲ گپ و گفت از صنعت و هوشواره و مملکت و… بابت باز شدن یخها
۶:۳۵ نصب هوشوارهی چینی Z AI به دلیل تحریمهای خصمانهی دول اجنبی
۷:۱۲ زمین دارد خوشگل میشود
۷:۱۶ مه دره و تپهها
۷:۲۰ موهای سبزآبی ایران را دوست دارم.
۷:۵۱ شروع درختها
۹:۱۶ کوهها ابربازی میکنند، یا ابرها کوهبازی؟
۱۰:۳۵ باز شدن یخهای جمعی
۱۱:۰۰ بوی اشپل ماهی، بوی سیر ترشی، بوی سبزی تازه ۱۲:۰۰ پیرمرد چشم سبز شعر خاند
۱۳:۳۲ از اشپل ماهی و دَلار سردیام شده بود. پول سه حبه خرما را هرچه التماس کردم نگرفت. روحم تازه شد.
۱۸:۴۰ بازی و خنده
۱۸:۵۸ از چی میترسی؟ شروعش کن.
۲۰:۰۰ خنده و موزیک زنده تا شام و…
سپاسگزار بودنم.
خیلی دلم نمیخاهد از پنجشنبههایم بنویسم. حس میکنم روزی است که زخمی باز شده و چرکش دارد خالی میشود و خب ظاهر خوبی ندارد. اما نوشتنی که به صداقت نزدیک میشود از چه میترسد؟
صبح انگاری که بیدلیل مضطرب بودم. میدانستم بیدلیل نیست اما چون حوصلهی مواجهه نداشتم میچسباندم به خودم که شخصیت مضطربی دارم و بدتر شد که. نشستم نوشتم. نشد. رقصیدم. نشد. افتادم به جان اتاق و جمع و جورش کردم. نشد.
بعد نشستم و دیگر گفتم نمیشود، باید ببینم از چه چیزی اضطراب دارم. لیست کردم و کردم. یکی از علتها همین پیام سادهی «در صورت قطعی نت و فلان» بود.
فکر میکنم جنگ بدن من را وارد وضعیت آمادهباش همیشگی کرده است. طوری که با این پیام خود را به از دست رفتن کنترل و ثبات چسکی این روزها نزدیک میدانم.
با تراپ حرف زدم. بله. گریه. روز گریه بود.
ناهار خوردم و گشتم و دوباره در آن حالت گیجی و منگی بودم. برای همین است که گفتن از پنجشنبهها را دوست ندارم، چون بیشترش به این حالت منگی میگذرد.
به دنبال چیزهای آشنا بودم. بعد از مدتها به کانال فهیم عطار سر زدم و یادداشتهای آخرش را خاندم. در آخری نوشته بود از عاشق شدنش در تونل کندوان. فکر کنم آنموقع هم، آره، شرایط جنگی بود. عاشق بودن در جنگ خیلی حال میدهد. آدم را آرام میکند و باعث میشود لذت ببرید از هم و اندکی میل به زندگی بیشتر میشود. که میارزد، ولی فقط همین نیست و کلی بگایی هم دارد. باید بپرسم رمانی هست که دربارهی عشق زمان جنگ باشد. از این کلاسیکها.
یکی از چیزهای آشنای من چه بود؟ نویسندهساز، که کنکل شد و در این شرایط سخت گذشت اما با بچز شروع کردیم به نوشتن و خواندن. فائزو و نصیرو. ندا رفته بود عروسی دوستش ک فقط با دست میتوانیم بین خودمان بفهمیم کدام دوستش.
چه بودن خوبی. نوشتم، خاندم، نقاشی کشیدم، حرف زدیم، از کتاب گفتیم. من که دارم هیچ بخشی از ما بد نیست را میخانم و فرض کن بقیه غرق نوشتن و خاندن، من به تمرینها میرسم چشمبندم را میزنم و پتو را میکشم و میروم توی تمرین. ایح ایح ایح.
از تجربهام برای فائزه میگفتم و تجربهی امروز خیلی وجدآور بود.
در پی وبینار شماره ۵۸۵ ام
ده کلمه من چندی دیر تر از زمان مشخص شده به دست شما میرسه.
موسیقی: در پس ذهنم موسیقی ملالآور از نت های همیشگی هست، به دنبال کشف نتهای خود هستم تا بنوازم موسیقی خودم را.
گفتگو: باید سعی کنم از گفتگو های سطحی کمی بیشتر از قبل کنار بکشم.
رویا: رویایی رفتن به آتن و دیدار با فیلسوف ها را در چند دقیقه که بین کلاس های مدرسه ام به عنوان زنگ تفریح، تعریف شده میبینم.
لبخند: خوب بنگر هر کس به شیوه خود لبخند می زند، همانند قدم های که بر میدارد.
خطخطی: باید خطخطی کنم تا یاد بگیرم پرواز کنم.
خلوت:در خلوت خود در اتاق کم نورم به یاد تکه از دست رفتهام هستم.
لمس:مدتیست که گربه ام را از دست دادم و تن نرمالویش را لمس نکردهام.
مزه: مزه شکلات دیگر حالم را به هم می زند.
شب :شب که با جغدها حرف می زنم پی میبرم چقدر مثل هم از روز بیزاریم
کل روز به نبودن فکر کردم. نه به اون معنای مرتبش که آدم بشینه کتاب باز کنه. به اون معنایی که فکرت میشه یه پوست تخمه ته گلوت، هر بار قورت میدی، خراش میندازه. صبح قهوهام رو خوردم، رفتم سر کارهای همیشگی. پوستش اما همونجا موند. اونقدر دردناک نه. فقط هست.
بچه بودم، تو خلوت خودم، با مردن بازی میکردم. به شکلهای مختلف. از سر بدبختی نبود، اصلن بدبختی رو نمیفهمیدم. از سرِ زندگی بود، که با همهی تلاشش عذاب بود. این بایدِ همیشگی. و جلوش، نیستی راحتتر بود. نه هیجانانگیز، نه ترسناک. فقط یه راه کوتاهتر که بلد بودم. به کسی نگفتم. همون موقع هم میدونستم آدمها از مرگ فرار میکنن.
بزرگ شدم، حالم عوض نشد. هر شب قبل خواب، چند دقیقه به مردن فکر میکردم. هر تلاشی که نشد، هر چیزی که از دستم رفت، هر کسی که ترکم کرد، اون چند دقیقه رو طولانیتر میکردم. مرگ شد همون دندون خراب. درستش نمیکنم. میذارم تیر بکشه. هر وقت دنیا رو سرم آوار میشه، زبونم میره سراغش و فشارش میدم. درد. تنها جایی که جواب میده.
زودتر از سر کار برگشتم که پیاده برم. آدمها میرفتن و میاومدن، خرید میکردن، میخندیدن، حتی با ناراحتی. دقت کردم: خالیان. منم بینشون راه رفتم. میوه و ترهبار خریدم. بعد بارون گرفت، رعد و برقش شدید بود. قطرهها درشت بودن. به صورتم میخوردن. درد داشت. همه رو فراری داد. انگار باد میبردشون، یا آب. من اما، خیس رسیدم خونه.
دو شعر نوشتم. یکی رو منتشر کردم، بعد حذفش کردم. فعلن گذاشتمشون کنار.
هر بار از فکرِ نبودن برمیگردم، اول بدنم برمیگرده. دنبال تعادل نمیگردم. مثل آونگ از یه طرف میرم طرف دیگه. آونگی که بایسته، دیگه آونگ نیست. اسمش رو هم نذار تعادل.
این خو کردن به درد، تو بدنم موند. توی شلوغی، خودم رو جمع میکردم، شونهام میرفت بالا، نفسم کوتاه میشد. همون کاری که تو بارون میکنیم. وقت ترس هم همینطور. سالها اسمش رو گذاشته بودم «خوب بودن». حالا میبینم همون بیدار شدن بود؛ همون رفتوآمدها، ده ساعت کار، خواب.
خیس و سنگین رسیدم خونه. لباسهام رو کندم و انداختم روی مبل. فردا صبح برای قهوه بیدار میشم.
گزارش میگ میگ
امروز بدنم خسته و گرفته بود.
صبح بیدار شدم و رانندگی کردم تا خانه. بعد رفتیم برای عاطفه عینکش را عوض کنیم. چشمهایش ضعیفتر شده بود.
بعد آمدم خانه خوابیدم. بیدار شدم و نویسندهساز کنسل شده بود. ناراحت بودم که فرشته گفت بنویسیم. گفتم بلهههه. الهه هم آمد. خواندیم و نوشتیم. یک صبحت پر بار هم داشتیم. در مورد احساسات و ابرازشان. صحبت از کتاب «هیچ بخشی از ما بد نیست» هم شد.
بعد باز هم نوشتم. روزنویس سایتم را هم منتشر کردم. پست کانالم هم شد یک نقاشی.
ساعت ۳۷: ۵ از خواب بیدار میشوم. به سمت اتاق مادرم میروم. در را که میخواهم باز کنم هزار بار با خودم و به خدا میگویم«خدایا به من رحم کن خدایا به من صبر بده.» با اوضاع به هم ریخته و درب و داغانی مواجه میشوم. نیم ساعتی به تمیز کردن اتاق و مرتب کردن مادر میگذرد و بعد میگذارم تا بخوابد(حدود ۸ سال است که مادر خانهنشین است و از بهمن سال گذشته حال او بدتر شده است.)
به اتاقم میروم و پشت میز مینشینم و شعری از سیمین بهبهانی میخوانم. لیست کارهای روزانهام را نگاه میکنم و بعد شروع میکنم به نوشتن واژگان روزانه. عادتی که از زمان شرکت در دوره های استاد شاهین کلانتری پیدا کردم.
سه صفحهای مینویسم و حالا باید بروم لباسهای مادر را توی لباسشویی بریزم، و البته با مقدمات خاص. برمیگردم به مادر سر میزنم سرش را برمیگرداند می گوید: «خوبی؟» میگویم «خوبم. شما خوبی؟ » و بعد دوباره میخوابد.
میز کوچک را توی هال میگذارم تخته شاسی و برگهای طراحی را هم میآورم تا یادم باشد که باید طراحی کنم حتی اگر شده در حد یک اسکیس. کتاب نبرد من نوشته هیتلر را روی میز میگذارم . این روزها غیر از ابن کتاب دو کتاب دیگر را هم در دستِ خواندن دارم سلوک و خسرو خوبان.
ساعت ۸ است و سری به شبکه های اجتماعی میزنم و پیگیر خبرها در کانال روزنامه دنیای اقتصاد و اصلاحات نیوز و همینطور سری میزنم به گروه هوش کاربردی، گروه دو نفرهیِ من و محبوبه دوستم که در مورد هوش مصنوعی است.
صبحانه میخوریم، و تا فاصله آماده کردن ناهار فصل چهارم نبرد من را میخوانم. بعد از ناهار هم چهرهی یکی از بچههایی که در پارک مدل زنده فیگور شدند را طراحی میکنم. امروز کسی به ما سر نزد پس با حوصله سلوک را هم تمام میکنم. پیاده روی میروم و بعد از شام خسرو خوبان را می خوانم و تا به زابل می رسم.
امروز درگیر کلاسهای دخترم بودم. پیادهروی طولانی کردم. با دخترم به خیابانی رفتم که چند کتابفروشی دارد؛ از دیشب قول گرفته بود که حتماً ببرمش. خودم هم دوست داشتم. دو تا کتاب گرفت، ولی به این نتیجه رسیدم که شبها شلوغ است، پس باید صبحها رفت. توی مترو خانمی با موبایل صحبت میکرد. گفت: «خودش باید شعورش بکشه.» برام جالب شد. شعور، رسیدنی است یا کشیدنی؟
📝 #گزارش _نیک ۱۶۳
بعد از آن همه تلاش برای نرفتن به چهلم،ظهر هنگام تسلیم شدم و با پوشیدن مانتوی کوتاه مشکی که قبلاً هستی بهم داده بود و شال توری با طرح های گل رز همراه خانواده راهی شدم🖤 پذیرایی پک ها، شربت و آب، شیرینی و… چند نفر از دانش اموزان مدرسه را هم اتفاقی در مراسم دیدم. بعد از غروب با ماشین پدر لاله این ها(نامزد پسر خاله ی کوچیکم) برگشتیم خونه مرحوم پدربزرگم و دقایقی کنار مش آفتاب و عمه های مادرم نشستم مش آفتاب هم سفره دلش را باز کرد و درد و دل از شوهر بی وفایش که دنبال همسر جدید میگرده گفت🤧 تا خواستم اظهار نظری کنم خاله بزرگ با عصبانیت جلوی جمع شون مرا کشاند گوشه دنجی و با تهدید و خشم نیشکون محکمی از بازوم گرفت با چشم های اشکی رفتم پیش هستی تا با پدر هستی برگردم خونمون😭 اما خاله بزرگ طی یک حرکت ناگهانی از ماشین مرا کشید پایین و فحش های آب داری هم نثارم کرد ، مجبور شدم بمانم…. شام هم خوردیم 🍗و به گربه های تو حیاط هم گوشت مرغ دادیم.😼 بعد شام با هستی و ملیکا(دخترِ دختر خالم) جرات و حقیقت بازی کردم 👀حوالی ده نیم شب هم برگشتم منزل و هستی این ها هم رفتند یاسوج، هوش مصنوعی را باز کردم و خواب ترسناک و خواب مثبت دیشبم را برایش تعریف کردم🗣 کتاب جای خالی سلوچ هم جلو بردم📗 و پایان روزی دیگر سر آمد .
@Maryamwriter_2 چنل تلگرام
گزارش نیک شصت و سوم را می نویسم.
فقط در حال لذت بردن از سفر و حال هوایش هستم.
دست و دلم به انجام هیچ کاری نمی رود.
گوشی ام را چک کردم اینجا اینترنتم ضعیف است.
اصلا به زور باید وصل شد و پیام ها را چک کرد.
اما هوا بینظیر است. هر چه از تمیزی هوا و صاف بودن و آبی بودن آسمان بگویم کم گفتم.
آن نسیم خنکی که وقتی به پوست می خورد هوش از سرت می پراند و اصلا کیف می کنی.
صبحانه که تخم مرغ و نان سنگک خوردم با چای شیرین.
نهار هم فسنجان داشتیم جای شما خالی.
بیشتر در حال گوش دادن هستم و همه چیز را می بینم.
خب سفر دوروزه ی خوبی بود.
هفت ماهی بود که از شمال و فامیل ها خبری نداشتیم.
دیشب هم که همه دور هم جمع شدیم و خنده و شوخی کردیم.
گفت و گو کردیم و از کنار هم بودن لذت بردیم.
قبل از شروع وبینار یک باران پاییزی قشنگی بارید که من را به خاطرات کودکی برد.
باران به حدی زیبا بود و صدایش گوشت را نوازش میداد که دلم می خواست ساعت ها روی ایوان بنشینم و به صدای دلنشین باران گوش دهم.
همین کار را هم کردم تا زمانی که باران می بارید روی ایوان نشستم و به صدای باران گوش کردم. طبیعت فوق العاده زیبا شده بود.
به آسمان خیره شدم. تازه فیلم هم گرفتم که بعدا صدای باران را گوش کنم.
امروز حواسم به ساعت بود می خواستم روی لینک کلیک کنم و وارد شوم اما با این پیام مواجه شدم که وبینار امروز برگزار نمی شود. امیدوارم خیر باشد.
چای با شکلات خوردیم و دور هم فیلم های خنده دار دیدیم.
گزارش پنجاه و شش
سال واژه: تبدیل
دیشب بخشی از شب هول را خواندم.
صبح هم به گزارشخوانی همسفران عزیز گذشت.
ظهر بلال کباب کردیم و گاز را به گند کشیدیم. اما به شیرینی و درشتی آن مرواریدهای زرد میارزید.
اگر از ترشی جدیدی که مادرم با خودش از شمال آورده نگویم ناحقی است. ترشی از کلم قرمز و بادمجان و… درست شده. دستور دقیقش را نمیدانم.
بعدازظهر چه کردم؟ ادامهی سریال مترسک را دیدم.
قبل از آن کمی از خوراک کارگاه خودواژه را نوش جان کردم. شعری از میرکرمانی خواندم و از آن یکی دوتایی کلمهبرداریدم. بعد هم داستان کوتاه.
قسمت اول سریال سرخ و سیاه را هم دیدم. هنوز نمیدانم اما یَل را بیشتر دوست داشتم.
بعد هم بیرون رفتیم و بستنی خوردیم و برای خانه اندکی خرید کردیم.
برگشتیم و ادامهی رزیدنت ایول را بازی کردم.
چیپس و ماست هم خوردم. بله چند روز قبل هم لازانیا خورده بودم. بله پیادهرویهایم نامنظم شده. بله مدتهاست وزن کم نکردهام و در نتیجه انگیزهی ادامهی رژیمم کمرنگ شده.
امروز چیزهایی خوردم که در رژیم نبود. آنها را خوردم و علاوه بر آسیبی که به جسمم وارد کردم، روحم را هم آزردم.
حالا نتیجهی این لجبازیهای من با خودم و تنم با من چه میشود نمیدانم.
پیادهروی برای ذهنم هم خوب بود کاش بتوانم شروع دوبارهای داشته باشم. مثل هر روز زندگی.
امروز متوجه چیزی شدم که قرار است فعلا صدایش را درنیاورم.
ماجرا از این قرار است که دیشب رفتم سری به سایت ثبت نام ارشد استعدادهای درخشان انداختم. بعد گفتم خب حالا که من فعلا قصدش را ندارم اما چک کنم که معدلم کافی است و خیالم راحت بشود.
و بله سایت جواب داد که شما واجد شرایط نمیباشید.
با معدل ۱۹.۰۱. با این عددی که کلی خودم را آزار دادم تا این ۱۹ در مدرکم ثبت شود. چه شب بیداریها، چه پشت سیستم نشستنها.
به دوست دانشگاهم پیام دادم. او هم چک کرد و گفت همین مشکل را دارد و بعد از خواندن دفترچه فهمیدیم مشکل از معدل نیست و از ورودی سالمان است. گویا یکهویی تصمیم گرفته شده که مهلت استعداد درخشان از سه سالی که برای ما یک سالی شده کاهش پیدا کند.
خب شاید بگویید تو که قصد ثبت نام برای امسال را نداشتی اما سال بعد چه؟ و سال بعدتر؟ فرصتی بود که میتوانستم داشته باشم. فرصتی که تلاش کرده بودم اگر خواستم از آن استفاده کنم. و حالا هیچ.
من واجد شرایط نمیباشم.
من. من و دوستم. باقی صحبتهایمان این شد که چرا درها به روی ما بسته شدند؟ از این چسنالهها بیزارم اما حالا، حالا دل و دماغ امید دادن ندارم.
بدتر از همه میدانید چیست؟ آنقدر خودمان گیج شدهایم که نمیتوانیم تصمیم درست بگیریم. از آینده میترسیم و فقط ایستادهایم.
حتی دیگر نمیدانیم به چی باید علاقه داشته باشیم؟ آیا آن مسیر آیندهای هم برایمان دارد؟
کار مستقلانهمان چه میشود؟
روزهای زندگیمان میگذرند و آدم حس میکند فرصتها هم کمتر میشوند.
به دوستم نگفتم اما من هنوز نوشتن را دارم. خدا را شاکرم. نورش را حس میکنم و جذب میکنم تا خود را به اندوه نبازم.
گزارش نیک امروز
نفهمیدم کی پنجشنبه شد!!!!
باز من باور کردم که امروز پنجشنبه هست؛ وقتی موقع ناهار با همسرم صحبت میکردم گفت:«امروز سهشنبس؟!» من نگاهی بهش انداختم و گفتم:«پنجشنبس» باورش نمیشد و حرف منو قبول نداشت تا اینکه تقویم رو بهش نشون دادم و اون قبول کرد.
صبح چکار کردم؟! صبح ساعت 6 از خواب بیدار شدم. دیشب بخاطر اینکه کارای عقبافتاده زیادی داشتم تا 1 بیدار بودم. به همین دلیل نمیخواستم از جام بلند شم. ولی دیگه خوابم نمیبرد. نمیدونم چه مرضی هست من دارم؟! از بچگی تا حالا هر ساعتی که شب بخوابم حتی 3 نصف شب، دوباره 6 و 7 بیدارم. امروز خیلی کسل بودم و نه نرمش کردم و نه لیست شکرگزاری نوشتم. از همون صبح بدون وقفه کار کردم. ساعت 10 شد و من برای پرینت بیرون رفتم و برگشتم. ساعت 11 ناهار گذاشتم. حدود ساعت 12 بود که رفتم برای خودم چایی هزارم رو بریزم، متوجه شدم بوی سوختگی از زودپز میآد. غذا سوخته بود و من برای بار دوم غذا رو سوزونده بودم. دیشب هم همینطور شده بود. نمیدونم چم شده؟! از خستگیه یا بیحوصلگی. اونقدرم بد نشده بود. یهطوری سرو ته قضیه رو جمع کردم. بعد ناهار دیدم که فعلا کاری نیست، شروع کردم سایت خودم رو طراحی کردن. سایت نمونهکارهای طراحی سایتم. صفحه اول رو که کامل کردم و بینش جواب هزار نفر رو دادم، گفتم برم بخوابم. ساعت 5 اینا بود از خواب بیدار شدم، دوباره کار کردم تا 8 و نمیدونم چه کرمی منو گرفت تصمیم گرفتم حیاط رو آب و جارو کنم. 45 دقیقه طول کشید. کمرم بهشدت درد گرفت. اما نتیجه خیلی خوب بود. دوباره مشغول کار شدم و مثل بچهها هی در رو باز میکردم تا حیاط رو ببینم. تا 9 و نیم شب کار کردم. بعد از اتاق اومدم بیرون و متوجه ظرفهای نشسته شدم. خواستم بشورم ولی گفتم ولش کن فردا جمعس فردا میشورم. شام گذاشتم و لباسها رو شستم و یکمی آهنگ گوش کردم. الان هم میخوام با صادق (همسرم) بریم دور دور.
زهرا موحدی
@ zahramovahedi91
با اینکه دیشب زود خوابیدم، صبح دوست داشتم بیشتر بخوابم. مامانم میگفت: «خواب، خواب میاره.»
بالاخره پاشدم و با قهوهای به استقبال روز رفتم. کتابها و دفترهایی را که روی میزم بودند مرتب کردم. در ادامه، آزادنویسیام را با این پرسش از خودم شروع کردم: «چه خبری میتواند خوشحالم کند؟» مدتی است خواستههای شخصی خوشحالم نمیکنند. به این فکر میکنم که آنها را با خوشحال کردن چند نفر دیگر جایگزین کنم. شاید هم نوعی دیوانگی را تجربه میکنم! آزادنویسیام به پاسخ مفصلی برای سؤالهایم تبدیل شد.
به قصد پیادهروی از خانه بیرون زدم، ولی باز سر از گلفروشی درآوردم و نیمساعتی غرق تماشا شدم. همین باعث شد از سرعت پیادهرویم کاسته شود.
وقتی به خانه رسیدم، خوراک مرغم جا افتاده بود. آن را با سالاد و سهم نانم که در برنامهٔ رژیم غذاییام بود، خوردم.
از امروز کتاب تحلیل کاربردی خواب و رؤیا از رابرت الکس جانسون را شروع کردم. کتابی مبتنی بر نظریهٔ روانکاوی کارل گوستاو یونگ تا جدیتر در مسیر خوابنگاریهایم قدم بردارم.
جانسون در مقدمهٔ کتاب از چهار مرحلهٔ استفاده از خواب و رؤیا برای سفر تحول درونی میگوید: روشی مبتنی بر نظریهٔ روانکاوی کارل گوستاو یونگ. به نوشتهٔ او خواب تغییرناپذیر است اما میتوانیم با تحلیل کاربردی آن نمادها و تصاویر خوابهایمان را به زندگی روزمره پیوند بزنیم و از ناخودآگاه خود آگاهتر شویم. این کار به ما کمک میکند ظرفیتها و گنجینههایی را که در وجودمان پنهان ماندهاند کشف کنیم و بهتر از مفاهیم نهفته در خوابهایمان بهره بگیریم.
و اینک گزارش نیک را سرهم میکنم تا برای انتشار برود. در ادامه، سری به دیوان شعر حسین منزوی میزنم.
From Mitra Rastgaran on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صبیحه باوی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سرو ( مهدیه)شیوایی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From طاهره قاسمی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه مددکار on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی علیپور on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه واعظی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۵۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟