1. سالواژهام: استمرار
2. کمک کردن در کارهای خانه
3.پیاده روی و دویدن به مدت 15 دقیقه
4. آبیاری فلفلهای باغچه و نگریستن به پر کبوترهایی که گربههایم پر پرشان کردند.
امروز از آن روزها بود که دلم میخواست با اخم زل بزنم به آسمان و چون میدانستم زبان ندارد بگویم مگه با تو نیستم؟
و چون میدانستم گوش ندارد فریاد بزنم مگه کری و از آنجایی که میدانستم دستم چقدر کوتاه است. شروع میکردم به کتک زدنش.
امروز از آن روزهایی بود که دلم میخواست هرچی که میخورم کالریاش صفر باشد.
امروز از آن روزهایی بود که نوشتن شفایم داد. وقتی سرگردان بودم و حرفهای نگفته در دلم باد کرده بود آزادنویسی دستم را گرفت. به حرفهایم گوش کرد. وقتی که غصه میخواست چنگال کند توی چشمم واژهها آمدند و فراریشان دادند.
امروز از آن روزهایی بود هیچ معلوم نشد چی خواندم و چطور خواندم. از بام این کتاب به بام آن کتاب پریدم و هیچ کدام خانهام نبود.
امروز از آن روزهایی بود که چشمهایم ذوقزده شدند و از من تشکر کردند. به تماشای مستندی نشستم که دربارهی قارچها بود. انواع اشکال، رنگها، بافتها، اندازهها و کارکردها. بعضیها موقع رشد میچرخند. بعضیها انگار برایمان دست تکان میدهند. بعضیها قدرت زنده شدن دوباره دارند. بعضیهای دیگر مثل آدمها رشد میکنند، مثل بچهای که تبدیل به یک بزرگسال میشود. بعضی از قارچها تغییر شکل میدهند و بعضیها هم مثل قارچهای شبح شبها میدرخشند.
این موجودات شگفتانگیز، قارچهای کوچکی که سرنوشت جنگل به آنها بستگی دارد و درختها بدون آنها نمیتوانند زندگی کنند. در میان جانوران و گیاهان، قارچها، هستند که همه را به هم متصل میکنند و حیات تمامی جانداران به آنها بستگی دارد.
امروز از آن روزها بود که دلم خواست در گزارش نیکم شعر بیاوردم.
بودحی
آنی بود، درها وا شده بود.
برگی نه، شاخی نه، باغ فنا پیدا شده بود.
مرغان مکان خاموش، این خاموش، آن خاموش. خاموشی گویا شده بود.
آن پهنه چه بود: با میشی گرگی همپا شده بود.
نقش صدا کمرنگ، نقش ندا کمرنگ. پرده مگر تا شده بود؟
من رفته، او رفته، ما بیما شده بود. زیبایی تنها شده بود.
هر رودی، دریا،
هر بودی، بودا شده بود.
یک سریال کرهای شروع کردم. حجم بسیار زیادی از سریالهای کرهای، مغازهی رویافروشیاند. و من به رویا محتاج بودم. اسم سریال، صدای جادوست. دیدم و رفتم سراغ اسپرسو و صدای سخن عشق. و بعد… نه؛ هنوز هم سنگین است جسم و روحم. وُرد کارساز شاید شد. لبتاب را روشن کردم. میخواستم شعر بگویم، یک داستان جادویی. نیامد. عصبیتر شدم. عصبی نوشتم. کیبورد، تحت شکنجهی من شد. جوری رویش کوبیدم که انگار تمام بدبختیهایم تقصیر اوست. جلوتر رفتم، عصبی تر شدم. نوشتم، دیدید استاد شاهین؟ نوشتن آرام نمیکند. باز نوشتم و گریه کردم. رسید به هزار و نود کلمه، متوقف شدم. چند دقیقه طول کشید و بعد، من آرام بودم.
آمدم تالار هنر؛ برای همان بردن و آوردن نور. خانم معقولی، خیلی خوشگل شده بود. لاک قرمز و کیف و کفش ست قرمزرنگ پاییزه داشت. بهش گفتم. خندید. تشکر کرد. خندیدم، خوشحال شدم. گفت، راستی زنگ بزنم مامانت؟ شماره را گرفتم و دادم دستش. به مامانم گفت که فردا تا ساعت دوازده شب میخواهند بروند باغ؛ میگذارند من هم باهاشان بروم یا نه. و جواب مامانم یک نه قطعی بود و صمیمانه. خانم معقولی و پریا از خاطرات خودشان گفتند؛ از اینکه تا چه سنی هرجا میرفتند مامانشان دنبالشان بود. خیلی خوشحال شدم. از این حقیقت که دارند اینها را میگویند تا من را تسکین دهند. بعدش، سجاد آمد، آقای ضیغمی. فاطمه گفته بود بهش سلام کنم تا حس معذب بودن برود. سلام کردم. جواب سرسری داد. خب، ناراحت شدم اما نه آنقدر. از اورثینکهایم بهتر که بود.
و الان کجایم؟ اتاق فرمان. سجاد و نازنین دارند گرم میکنند با همان آهنگ همیشگی که اسمش را نمیدانم.
چند ساعتی است از اجرا میگذارد. هفت تمام شد و از الان یازده و سی و شش دقیقه است.
تا یک ساعت پیش، دوبله میکردم؛ بد نشد اما کمی سینکش میلنگد هنوز. خانم گربههه در گربهی چکمهپوش را دوبله کردم.
چند تا شعر هم از اسماعیل خویی خواندم امروز.
بیست دقیقهی دیگر، این تاریخ میرود و تکرار نمیشود.
سلام.
من به امروز خودم نمره ۷ میدهم، چون کارهایی که برنامه داشتم را تقریباً انجام دادم. از ساعت ۵ عصر به بعد مثل تراکتور کار کردم تا الان که ساعت ۱۱ شب است. پیادهروی انجام ندادم، ولی اگر تعداد قدمهایم را شمرده بودم، رکوردی بود برای خودش. وبینار «نویسندهساز» را هم دستوپاشکسته شرکت کردم.
سرکار رفتن در هوای خنک و آسمان نیمهابری.
نصفی از کلاسها اردو بودند. سکوت از در و دیوار مدرسه میبارید.
دربارهی طبیعت پاک حرف زدیم. گفتیم علاوهبر طبیعت، مدرسه هم خانهی دوم ماست. چهار ساعت از روزمان را در آن میگذرانیم. مسئولیم پاکیزه نگهش داریم.
زمان در خانه چشم برهمزدنی گذشت. ورود به شبکههای اجتماعی دست توست و خروجش با خدا. بدم آمد از این زمان تلفشده.
دیدن خاله رفتم. با دخترخاله گپ زدیم. طراحی لباسش را دیدم. چه رنگهایی کنار هم نشسته بودند. چه دقت و حوصلهای به خرج داده بود. کیف کردم.
پیادهروی کردیم تا خانه.
میدانم کمکم خواب، پشت پلکهایم میرسد.
امروز به اندازهی استفراغ شاگردم وسط امتحان نگارش، کمی بعد از ساعت هشت و نیم صبح، نفرتانگیز بود.
روزی که گند است از صبحِ استفراغیاش پیداست.
دلم میخواست فرار کنم از کلاس. بچهها پیف پیفکنان. بچهی بیمار گریهکنان دوان دوان تا پایین. من با دست کثیف شده دادزنان برای برگرداندن کلاس به وضعیت امتحان.
مستخدم مدرسه آمد که مثلا جمع کند اوضاع را. نگویم بهتر است. به جای تمیز کردن ماستمالی کرد و رفت. بیچاره بچههای ته کلاس. از بو خفه شدند تمام امتحان.
زنگ خورد و بچهها رفتند و من ماندم و چند شاگرد کند که مانده بود هنوز امتحانشان. دق دادند و نوشتند و رفتند.
کارد میزدی خونم در نمیآمد. مادری که بچهی بیمارش را فرستاده مدرسه، مستخدم ماستمال و شاگردان کند. ترکیبی که دلم میخواست در چرخ گوشت حلشان کنم آن لحظه.
غرغر کنان رفتم پایین و مدیر را دیدم و اوضاع را گفتم که کلاس هنوز کثیف است و بوی افتضاحی میدهد. او هم رفت سراغ خانم مستخدم و خوشبختانه زنگ بعد کلاس تمیز بود.
چنان ترشرو بودم امروز که اکثر اوقات بچهها جیکشان در نمیآمد. خوبشان شد ولی. گاهی لازم است نشانشان دهم که میتوانم چقدر بداخلاق باشم. بهشان هم گفتم.
شورای معلمان داشتیم. الهه میگفت از بچگی تا الان شورای معلمان خوشحالم میکرد. راست میگفت. بچه بودیم زود تعطیل میشدیم و حالا هم بچهها زود میرفتند و نفس راحت میکشیدیم.
وقتی آمدم خانه همچنان سگی در درونم میزیست. کمی کارهای مدرسه را انجام دادم. ناهار نخورده خوابیدم. بیدار شدم و غر زدم و چیزی خوردم. رفتم بیرون مدارک را برای فردا پرینت گرفتم. بانک مسخره. کی حوصله دارد فردا کلهی صبح برود بانک؟
آشپزی هم به زور.
حتی همین حالا که دارم مینویسم به زورم. میخواهم بخوابم تا این روز استفراغی تمام شود.
مسواک که هیچ، حتا داروهایم را نخوردم. از کارگاه شعر یکراست رفتم توی تخت اما خواب نیامد. یعنی دیرتر از آن آمد که باید. بعد از دو ساعت و اندی نشستن سر کلاس شاهینخان تا صبح در رویاهایم هم صدایش را شنیدم. راویِ خوابم بود. البته دیر نپایید چرا که چهار صبح بیدارباش مغزم نواخته شد. موضوع خوابم تکراریست: برای رفتن به یک مهمانی دنبال لباسی میگردم. تمام کمد را زیرورو میکنم. لباسی که دنبالشم نیست که نیست. در عوض لباسهایی پیدا میکنم که روحم هم ازشان خبر ندارد. دیر شده، همه آماده شدهاند، و من همچنان به دنبال لباس میگردم.
در دانشکده نت هنوز قطع است و ظاهرن سرِ وصل شدن هم ندارد. فهرست کارهایم محدود میشود به چند تماس و آماده کردن سوالات امتحان. اما بدم هم نمیآید انگار. از فرصت استفاده میکنم و مینویسم. آزادنویسی و نوشتن فهرست آرزوها. آرزوهای این ماهم همگی به کارم ختم میشوند. بگذار آبان، ماه تغییر باشد. تحولی اساسی. بیا خوشبینانه بنشینیم به انتظار اتفاقات آبان.
همکاری آمد به دیدنم و خوشحالم کرد. حالش خوب بود. هم او که دو هفته پیش جراحی داشت و برایش دعا کرده بودم.
ایدهی پروژهی مریم را با گوشی موبایل تکمیل میکنیم.
ناهار آبگوشت میگذارم که زیاد پای اجاق نمانم. سعی میکنم بیشتر استراحت کنم. سراغ لپتاپ هم نمیروم. عوضش با دفترم خلوت میکنم و مینویسم. ورزش اصلاحی زانو انجام میدهم. مراقبه میکنم. اما تمام مدت ذهنم درگیر کارهای نکرده است و لپتاپم.
«تقویم بیهدفی» را شروع میکنم ولی حالم را بدتر میکند چون نه به اختیار خود که به جبر حرفه دورم از فراغت. بسیار دور. و حالیا راهیم نیست برای جستنش.
«نمیخاهم پرمشغله باشم. پرمشغله بودن هدر دادن زندگیست.»
– برف در تابستان، سایاداو جوتیکا
– امروز فکر میکردم که باید در دل اضطرابها و غمها به خودمان اجازهی شاد بودن بدهیم. در این لحظه میتوانیم شاد باشیم حتی اگر در پسزمینهی زندگیمان نگرانی یا غمی بزرگ در جریان است. ما اغلب خودمان را مجاز به شادبودن نمیدانیم وقتی که زندگیمان زیر سایهی غم و نگرانی قرار دارد، با اینکه میتوانیم زمان مشخصی را به آن احساسات اختصاص دهیم و از سایر حسها و لحظات هم غافل نشویم. ما که تمام روز به تماشای یک فیلم ثابت نمینشینیم، پس چرا تمامِ روز را صرف یک حس مشخص میکنیم و اجازه نمیدهیم حسهای دیگر هم در جریان باشند؟
– میشود فقط یک قهوه مهمانت کنم؟ صبح بیایی، به قدر نوشیدن یک قهوه همنشینی کنیم و بعد بروی. اگر قبول کنی من میتوانم هر روز مهمان بپذیرم، وگرنه لطفن دیر به دیر بیا.
– ورم چشمم کمتر شده اما هنوز میخارد.
– پروردگارا، دست ما از همه چیز کوتاه است به جز دست بلند شما و همین برایمان کافیست.
امروز صبح خوابآلود بودم و بلاخره شروع کردم.
کارهای مختلفی مدنظر داشتم اما انگار امروز فقط روی مبل ولو بودم. مادام بوواری را در گوشی روزی سی چهل صفحه که میخوانم، سردرد میشوم. میخواهم ببینم آخر کار این زن چه میشود.
امروز صبح استارتِ داستان انتزاعیم را زدم. بد نشد. البته شاید دچار گازخورد هم شود.
نگاهی به فایل« لحظهی زوال» هم کردم.
بیحال و کسل بودم که این غزل کمی حالم را بهترکرد:
تاب بنفشه میدهد، طُرهی مشکسای تو
پردهی غنچه میدرد، خندهای دلگشای تو
کمی آزادنویسی کردم.
با محدثه برنامه صبح را پی میگیریم.
شکرگزاری و روزنویسی، آزاد نویسی و تمرین نویسندگی را انجام میدهم بعد از برنامه با محدثه گپ میزنیم در مورد کارهایی که باید بکنم برایش حرف میزنم و مثل همیشه حمایت میکند و تشویق.
چند ساعتی به کارهای اداری و بانکی میگذرد بعد از انجام کارها میرویم سیاسرد منطقه تفریحی مورد علاقهمان. قدم میزنیم خلوت است مینشینیم و نسیم سحر همایون شجریان را گوش میدهیم. سروکله چند بچه گربه بامزه پیدا میشود ازشان عکس میگیرم و عکسها میرود در پوشهی گالری مخصوص پیشیها، پیشیهای خودمان چندین پوشه و پیشههای کوچه و خیابان هم پوشههایی در گالری ام دارند.
نزدیک یک ساعت وقت میگذاریم برای خرید کردن و بعد به خانه برمیگردیم.
برنامه معنویام را پی میگیرم قرآن و نهج البلاغه میخوانم و این حکمت جرس کاروان است برایم:
«انسان با نفسی که میکشد قدمی به سوی مرگ میرود.»
وبینار را شرکت میکنم، از ابتدا تا انتها هستم. ۲۵ دقیقه آزادنویسی جمعی میکنیم و چند صفحه مینویسم به آرامش میرسم و ابدا متوجه گذر زمان نمیشوم .
بعد به ادامه کارها میرسم متن امشب کانال سیاه مشق را آماده میکنم ویرایشش میکنم و چراغ انتشار راس ساعت ۸ روشن میماند.
با زیتون وقت میگذرانم چند دقیقهای به چشمانش خیره میشوم و حظ میبرم از این خلقت زیبا و مثل همیشه برای طبیعت و مخصوصاً برای وجود گربهها خالق بینظیر را شکرگزارم.
از ابوالقاسم لاهوتی بیتی میخوانم و مشعوف میشوم:
نشد یک لحظه از یادت جدا دل
زهی دل، آفرین دل، مرحبا دل
برای عرض ادب ارادت خدمت حضرت حافظ میرسم و بعد از خواندن فاتحه دیوان را میگشایم، چه غزلی را عنایت میکند:
«دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد
صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند»
گپ میزنیم بعد از شام سریال میبینیم
بازی رئال مادرید رو میبینم امشب در چمپیونزلیگ بازی داریم.
نامه ای به ملا
ملا رباب عزیزم سلام
خودت می دانی که از راهی خیلی دور این نامه را برایت می نویسم، چهره ی نورانی و زیبایت از یادم رفته است فقط چشمانت که به رنگ عسل بود در خاطرم مانده است.ملا رباب عزیزم مرا ببخش من در حق تو بد کردم، نه که فکر کنی مقصر بودم نه،بچه بودم و نمی فهمیدم.
خانه مان رو به روی هم سر یک کوچه بود.مدارس تعطیل شده بود و بچه های دبستانی که از درس فارغ شده بودند و کوچکترها مثل من برای یادگیری قرآن به خانه ات می آمدند به ما می گفتند شاگرد ملایی
خانه ات کوچک و نقلی بود ولی صفای خاصی داشت.حوض کوچکی وسط حیاط نشسته بود حوضی به رنگ آبی با فواره ای میانش
در دو ردیف بچه ها را نشانده بودی یک ردیف پسرها و ردیف مقابل دخترها، روز اول مرا کنار دختری نشاندی که هم قد و قواره ام بود.جلو هر کدام از بچه ها چه پسر و چه دختر عمّ جزء قرار داشت که جزء سی ام قرآن در آن جزوه نوشته شده بود.بچه ها مرتب به جلو و عقب متمایل می شدند و کلمات را هجّی می کردند: الف و لام سَر اَل، لام و میم سَر لَم اَلَم،ح و ط بَر حُط ط و ی زیر طی حُطّی و…و صدا در صدا می پیچید.
من آن روز با کمک تو اولین صفحه را هجی و روخوانی کردم و یادم می آید که خیلی سخت بود و کلمات را به راحتی نمی توانستم هجّی کنم.
فردای آن روز چند نفر از بچه ها را که زودتر از من برای آموزش قرآن آمده بودند نقلشان کردی( نقل کردن یعنی این که بچه ای که توانسته بود پیشرفت کند و به سوره حمد برسد را روی سجاده می نشاندند چادر سفید روی سرش می انداختند همانند یک عروس، سپس روی سرش نقل می ریختند و صلوات می فرستادند، خانواده ی بچه هم حضور داشتند و نقل و نخودچی کشمش تعارف می کردند.
به عنوان دست گرمی و پیشکشی کله قند، نبات یا پارچه ای به ملا هدیه می دادند از دادن پول به عنوان دستمزد خبری نبود.)
چند روز گذشت و تا سوره ی حمد را کامل فرا بگیرم زمان زیادی می برد.از همان بچگی عجول بودم از چادر سفید، از نقل ریزان روی سر و فرستادن صلوات خوشم می آمد و دلم می خواست هر چه زودتر این مراسم را برای من هم انجام دهی
زن خوبی بودی ملا ولی در ذهن کوچک من ترسناک به نظر می رسیدی به خصوص هنگامی که سرمشق می دادی و ما دیر متوجه می شدیم فوری با ترکه ی اناری که همیشه کنار دستت بود ما را تهدید می کردی
زیرزمین خانه ات هم که دیوارهایش کاهگلی بود همه وقتی تاریک بود ظلمات، خطایی که از ما سر می زد تهدیدمان می کردی که وای به حالتان اگر نافرمانی کنید خوراک مار و موش هایم خواهید شد و ما باور کرده بودیم و مگر در سیاهی قیر مانند زیرزمین جز تاریکی چیز دیگری دیده می شد نه، نمی شد اما ما بچه بودیم و زود باور، قیافه وحشتناک مار و موش هایت را هر روز و شب مقابل خود می دیدیم و از ترس تنبیه شدن و خورده شدن توسط مارهایت جیکمان در نمی آمد.
ملا رباب عزیزم روزی از روزها بچه ها را به حال خود واگذاشته بودی تا سوره های کوچک قرآن را روخوانی کنند روی سکوی حوض خانه ات نشسته بودی و لباس هایت را آب می کشیدی در این میان یک آن شیطان رجیم زیر پوستم را قلقلک داد و مرا بر آن داشت که تو را هل بدهم که در حوض بیفتی و خفه شوی از بس هوس نقل کردن کرده بودم و تو زنی دل سنگین بودی و صبر ایوب داشتی و وعده ی سر خرمن می دادی
ولی به خیر گذشت و تو از نیت شیطانی من جان سالم به در بردی
آن روز که به خانه رفتم از تو پیش پدر و مادرم شکایت کردم و به آنها گفتم که قصد شومی در سرم می پروراندم.به محض گفتن حرف هایم آنها خندیدند،خندیدند و باز هم خندیدند و من هاج و واج مانده بودم مگر حرف خنده داری زده بودم من، از قتل حرف زده بودم و مگر خندیدن داشت اینکه کودک پنج ساله ی قاتل ملایش باشد.
فردا و فرداها هم سوره ی حمد را حفظ نکردم اما دو روز بعد مراسم نقل ریزان من انجام شد.
مرا وسط اتاق نشاندی، چادر سفیدی با گل های ریز صورتی روی سرم انداختی و مشت مشت نقل بیدمشک روی سرم ریختی و با گرداندن ظرف پایه داری پر از نخودچی و کشمش بچه ها را به خوردن تنقلات دعوت کردی.
بعد از نقل ریزان جلو آمدی روبه رویم نشستی و بوسه ای از گونه ام ربودی و درگوشی به من گفتی اگر خفه ام کرده بودی چه کسی تو را نقل می کرد هان و آهسته خندیدی و رفتی تا کنار مادرم بنشینی و من صورتم مثل هلو سرخ شده بود از خجالت
مادرم بقچه ی ترمه ی خوش نقش و نگاری را که یک قواره پارچه چادرنمازی و یک کله قند زرورق پیچیده شده به رنگ های زرد طلایی و سبز داخلش بود به تو پیشکش کرد،دستمزدت بود.
بعدها که بزرگتر شدم و ذهن گنجشک وارم به اندازه ی کبوتری شد دریافتم که چقدر کودک احمقی بودم فکر می کردم تو در حوض کوچک خانه ات خفه خواهی شد و شرمندگی من به خاطر همین است ملا رباب عزیزم مرا ببخش، اگر تو مرا ببخشی خدا هم خواهد بخشید مبادا دیدارمان که به قیامت می افتد آن دنیا جبران کنی و مرا در حوضی، استخری یا دریایی خفه کنی! ملا رباب باز هم شرمنده
راستی ملا یادت می آید من در خانه ی تو سوره های کوچک را حفظ نکردم که هیچ،سوره ی حمد را هم حفظ نشدم و قرآن را بعدها در مدرسه فراگرفتم ولی همین هجی کردن ها در یادگیری ام موثر بود ولی مفت و مجانی دو بار دیگر هم نقل بارانم کردی.
این خاطره واقعی ست و نویسنده از نوشتنش شرمنده است ولی خیلی دلش می خواست با دیگران به اشتراک بگذارد و گذاشت.
سالواژهام: ریلگذاری
با صدای زنگ موبایلم بیدار میشوم. باز یک صبح دیگر آغاز شده است. اول از همه کتری را روی گاز میکذارم.
هنوز چند خطی بیشتر ننوشتهام که دفتر را کنار میگذارم تا برای دخترم ناهار آماده کنم. امروز فوق برنامه دارد و ناهار به مدرسه میبرد. صفحات صبحگاهی دود میشود و به هوا میرود. اسنکها را توی دستگاه میگذارم. دستگاه بازی درمیآورد و اسنکها به سینی میچسبند. با زحمت زیاد آنها را جدا میکنم، ولی از ریخت افتادهاند.
دخترم که میرود، همسرم هنوز خواب است. من هم میخوابم. احساس میکنم کمبود خواب دارم.
بیدار که میشوم سریال «صد» را میبینم و دو صفحه از «ملکوت» را میخوانم.
برای همسرم صبحانه آماده میکنم. میخورد و میرود. شعر «در آبهای سبز تابستان» فروغ را زیر لب زمزمه میکنم.
خانه که خالی میشود، شروع به جمعوجورکردن میکنم. آهنگ «شب» از آرمان گرشاسبی در سرم تکرار میشود، پس آهنگ را میگذارم و دوبار گوش میدهم و خانه را هم مرتب میکنم.
با جاری جان تماس تلفنی میگیرم و احوالش را میپرسم. مدتی است درگیر نوعی از بیماری است که دکترها هم نمیدانند کرونا، آنفولانزا و یا یک ویروس جدید است.
در قفس عروس هلندیها را باز میکنم تا بتوانند هر جا میخواهند بروند.
دخترم که از مدرسه برمیگردد، برایش سیبزمینی سرخکرده و پنیر درست میکنم.
در کارگاه خودواژه ثبتنام میکنم.
مراقبه میکنم.
از خانه بیرون میروم و پیادهروی میکنم. از صبح احساس غریبی دارم. در پیادهروی آن حس غریب بیشتر خودش را نشان میدهد. با دقت به آدمها، خیابانها و مغازهها نگاه میکنم و حس میکنم در این دنیا جایی ندارم. انگار موجودی نامرئیام که از ناکجاآباد به اینجا تبعید شدهام و در دلم میدانم که کسی حرفم را نمیفهمد.
غروب با همسر و دخترم بیرون میرویم تا برای خانه خرید کنیم. پیش از این وقتی خرید میرفتیم خوشحال میشدم، اما حالا دلشوره میگیرم.
به محض رسیدن به خانه، به آشپزخانه میروم و سریع ماکارونی درست میکنم.
شعری مینویسم و در کانالم میگذارم. شعر را دوباره میخوانم و از واژهٔ جدیدی که در سطر اول استفاده کردهام، خوشم میآید.
کمی زبان اسپانیایی میخوانم.
شعر «ققنوس» نیما را میخوانم.
به سایت https://shahinkalantari.com/ سر میزنم.
فیلم tenet را میبینم.
https://t.me/bargmoments
بیدارمیشوم ساعت شش و نیم است.
دست دراز میکنم و کتابی شعر را برمیگزینم. دوست دارم روزم را با شعر شروع کنم. لطافت و زیبایی واژهها روز را زیباتر میکند.
امروز قیصر امینپور منتخب صبحگاهیام بود.
سفر ایستگاه
قطار میرود
تو میروی
تمامِ ایستگاه میرود
و من چقدر سادهام
که سالهای سال
در انتظارِ تو
کنارِ این قطارِ رفته ایستادهام
و همچنان
به نردههای ایستگاهِ رفته
تکیه دادهام
روزانهنویسیام را هر روز ثبت میکنم تا به شلوغی کارهایم نظم بیشتری بدهم.
رونویسی میکنم تا پیشرفت خودم را با روزهای قبل مقایسه کنم و آنچه بر من گذشته ثبت شود. برای روزهایی که دوست دارم گذشتهام را مرور کنم اما حافظهام یاریام نمیدهد.
کتاب بیبال پریدن از قیصر امینپور را خواندم. مجموعهای شامل یازده قطعه نثر ادبی که با بهرهگیری از طنز و نگاهی شاعرانه به مسائل اجتماعی میپردازد و اثری متفاوت حاصل پیوند نثر و شعر پدید آورده است.
بعضی از کتابها را میخوانیم که بخوابیم بعضی کتابها ما را بیدار میکنند.
بعضی از کتابها فقیرند و گدایی میکنند.
بعضی از کتابها تقلب میکنند بعضی از کتابها دزدی میکنند.
بعضی از کتابها ساده لباس میپوشند و بعضی رنگارنگ و عجیبوغریب.
در ویبیکار سرزبان دربارهٔ پرسشهای تثبیتشده یا تک صحبت شد؛ پرسشهایی مانند نقطهٔ جوش سرب یا ابعاد این اتاق چقدر است. در مقابل، پرسشهای بینظام و ترجیحی قرار دارند؛ مثل اینکه سفر به دریا را دوست دارید یا کوهستان؟ یا کدام مدل مو را میپسندید؟
وبینار ۵۷۵ نویسندهساز را نتوانستم بهصورت زنده شرکت کنم، اما بعداً گوش دادم. در پنج دقیقه فهرستی از کلمات نوشتم. از میان سی کلمه، ده کلمه را انتخاب کردم و برای سه کلمهٔ «باران»، «تنهایی» و «نوشتن» جملههایی نوشتم.
و اینک گزارش نیک؛ آخرین خطی که امشب بر کاغذ مینشیند. در ادامه میروم سراغ رؤیاهای شرقی، غربی خسرو ناقد.
چهارشنبه ۲۹ مهر
امروز داستانی که خاندم، «داستان میز میز است» بود. قشنگ بود. اهمیتی از متفاوت دیدن و عمل کردن را میرساند.
کارم طبق معمول زیاد و مشاورههای تلفنی پشت سر هم اما همین وسطمسطا کلی آزادنویسی کردم. حس و حالم به تنهایی نزدیک بود. نمیدانم تنهاییام حس تنهابودن است یا بیکسی بودن.
از حافظ نوشیدم. با تمرین دوره شعر ور رفتم و مشق کردم.
حافظ:
ز رقیبِ دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مَگَر آن شهابِ ثاقِب مددی دهد، خدا را!
همهشب در این اُمیدم که نسیمِ صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را
صبح نشستم به نوشتن لیست کارهای ضروری امروز. و خدا را شکر الان که پایان روز است، بیشتر کارها را انجام دادم.
عصر نشد وبینار نویسندهساز را ببینم.
کمی از کتاب تسلیبخشهای فلسفه را خواندم از آلن دوباتن.
حسابی خستهام. از همان شش صبح بیدارم. الان فقط دلم یک خواب راحت میخواهد. ولی باز توی خبرها دیدم که نوشته بود:«شنیده شدن صدای چند انفجار در کرپان سیریک».
بعد از عبادت صبحگاهی آزادنویسی کردم برای انجام تمرین دورهی رنج من گنج من. کمی از کتاب هنر پرسشگری خواندم.
در دانشکده مشغول داوری بودم. داوری پروپزالی که هفتهی پیش رسیده بود را انجام دادم. داوری مقالهی رسیده را شروع کردم. اگر توی مود خوبی باشم، از داوری خوشم میآید، خودم هم یاد میگیرم.
داورهای پروپزالم مشخص شد. توانستم با دو نفر از اساتید داور برای ارسال پروپزالم هماهنگ بشوم. دو نفر جواب ندادند شنبه مجدد تلاش خواهم کرد.
عصر خوابیدم و وبیکار معماری تفکر و وبینار نویسندهساز را از دست دادم. الان دارم به پادکست وبیکار معماری تفکر گوش میدهم. تمرینش را دوست دارم یک پرسش ترجیحی بپرسیم و پاسخ بدنمند بدهیم. فردا هم وبینار نویسندهساز را گوش خواهم داد.
جلسه درمان داشتم. هم درمان است و هم یادگیری. همین حس خوبم را دوبرابر میکند.
برای آقا محمدحسن از داستان «موهایم را شانه نمیکنم» خواندم. این جا را داشتم میخواندم «آنها سعی میکنند شانه را از لابهلای موهایش رد کنند تا از شر کمی از گرهها خلاص شوند. اما کم شدن چند تا گره، دردی را دوا نمیکند. موهای تانیا خیلی ژولیده است.»، که محمدحسن پرسید: «میترسیددردش بگیره؟» به خاطر پرسش قشنگش تشویق کردم. ذهنم درگیر کلمهی ژولیده در داستان بود. کوثربانو سر رسید و محمدحسن ترجیح داد ادامهی داستان را از کوثر بشنود.
فیلم «درخشش ابدی یک ذهن پاک» را دیدم. نام فیلم از شعر «الویسا به آبلارد» از الکساندر پوپ گرفته شده است : «چه سرنوشت خوشی دارند راهبههای پاکدامن/ دنیا را فراموش کرده و توسط دنیا به فراموشی سپرده شده/ درخشش ابدی ذهن فراموش شده، دعاها پذیرفته شده و آرزوها رها کرده.» یک جمله هم در فیلم از نیچه گفته شد: «خوشا به حال فراموشکاران، زیرا آنان از پسِ حماقتهای خویش نیز برمیآیند؟» موضوع فیلم رابطه و فراموشی بود. من فکر کردم اگر برخی خاطراتمان و برخی رابطههامان را فراموش نمیکردیم چه بلایی سرمان میآمد؟
کمی آزادنویسی میکنم بعد برم لالا
دقایق پایانی ۲۹ مهر شروع میکنم به نوشتن این گزارش. امروز من چگونه بود؟ امروز قدری سخت شروع شد. با کاهلی من همراه شد و البته چندی موارد دردسر ساز دیگر. این شد که صبح در دلم رخت میشستند و فکر میکردم آخرین بار است و خواهم مرد. دیگر از این وضع رها نخواهم شد… ۵۰ دقیقه ای طول کشید ولی بالاخره کمی بهتر شد و آرام گرفتم. توانستم نفسی تازه کنم و روز را بیاغازم. امروز نتوانستم حرکات صبحگاهی و مدیتیشن و صفحات صبحگاهی را داشته باشم. اما یم مطلب مفید را دوباره مرور کردم. امروز پیاده روی هم نرفتم. حالم خوش نبود. به خودم مرخصی دادم. فردا شاید بتوانم جبرانش کنم. شاید هم نه!
در وبینار شرکت کردم. با عسل آشنا شدیم.
چند صفحه آزادانه نوشتم، و بعدش ویدئو گرفتم برای استوری.
پست گذاشتم و کتاب «چگونه با نوشتن بهبود یابیم» را معرفی کردم.
تمرین خودواژه را ثبت کردم.
رفتم پینگپونگ، سایه وسط بازی ادامه نداد. اخم و بغض داشت، وقتی میرفت گفت: «از ابوطالبی ناراحتم»، نفهمیدم چرا.
رفتم باشگاه عصری، خیلی سنگینتر از هفتهی پیش کار کردم.
ساعت نه شب رسیدم خانهی مامان. نازنین روی مبل لم داده بود. عموی بیعرضهم نمیدانم وقتی قدرت این را ندارد که از او در خانهش مراقبت کند، چرا از کرج آورده نازنین را همدان.
برگشتیم خانه، کیانا فردا صبح زود پینگپونگ دارد و از خانهی مامان اسنپ به سختی میافتد.
کتاب «ایران و نهاییش» برنامه بعد از گزارش نیک است.
شاهین عزیز. گفتم برایت نامه بنویسم. شاید کرختی نوشتن را بگیرد. نوشتن. گزارش نیک. کپک میزنم. در یک فرم نوشتنی گیرمیافتم. کرخت میشوم. نوشتن از دهن میافتد انگار. اما باید کاری برای دایرهواژهگانم کنم. حس میکنم فکرهایم، تداعیهایم بوی کهنگی میدهد. و نیاز به کلمه دارمو برای بیان متفاوت… امروز در سرزبان بحث پرسشهای سلیقهای بود. مثلن سلیقه در پوشش، سلیقه در غذا و… من فهمیدم زیاد به سلیقهها یا به عبارت دیگرش میشود. به سیلقهام در زمینههای مختلف کمدقتم. شاید سلیقهام مایهی آبروریزی است و تهوعآور. از خودم توقع بیشاز اینها را دارم. البته شاید این دیدگاه عجولانه و ناشیانه باشد چرا که من سنم کم است و این انتظار غیرواقعی روند که شود. جان کلام این است که بخشی از خودم را سانسور میکنم تا از سرزنش درامان مانم. بخش «دارَک» ماجرا کجاست میدانی کجاست؟اگر سلقیههایمان از همه پنهان کنیم. حتا از خودمان. فرصت بهبود هم از دست دادیم.
از کارهای امروز مطالعه «رودراوی» که علاوهبر زبان درخشانش مسئلهی تن و بیماری پیشمیکشد. اینکه بیماریها وتن چه رابطهیی دارد؟
در ادامه بوطیقا را خواندم و دیشب دلت نخواهد. پدر خوانده برای نخستبار. که توانستم گرهافکنی و گرهگشایی را واقعا فهمیدم. خلاصه افتادم به جون سینمای جدی.
راستی گرافیک دوباره پیاش را گرفتم.امروز اولین جلسه یادگیری فتوشاپ هم دیدم. که به قول خودت امیدوارم با گرافیک و نرمافزار فتوشاپ درگیر شوم البته خرابکاری کنم. خرابکاری هم شجاعت میخاهد. میخواهم کتاب دربارهی هنرمند جنجالی هم بخرم. دوباره برایت مینویسم.
در ساعت صفر بیدار بودم و برنامه روزم را مینوشتم. روز بدی هم نشد، نه در برنامه و در عمل. نوشتم. خاندم. استراحت کردم. به امور روزمره خانه و بیرون از خانه رسیدم. اما باز هم حس میکنم مغبونم و چه عذابی سنگینتر از راضی نبودن از خود؟ کاش میدانستم از خودم چه میخواهم.
امروز شیفت صبح رفتم سر کار تا بتوانم بعد از ظهر پیش روانپزشکم بروم. بعد از دوماه امروز نوبت مراجعهام بود. از حالم پرسید و گفتم در دو ماه اخیر با وجود سختیها و مشکلاتی که داشتم بر خودم مسلط بودم و احساس بدی نداشتم. دکتر هم گفت داروی آریپیپرازول را نصف مقدار قبلی مصرف کنم. چند ماهی است که دوز داروهایم کم میشوند که نشانه بهبودی است.
از مطب بیرون آمدم و به وبینار پیوستم. دخل اسنپ و توی داروخانه وبینار را گوش دادم.سر راهم 3 تا خودکار آبی و سبز خریدم. ساعت 7 به خانه رسیدم، کمی استراحت کردم و ساعت 9و نیم تا 11 شب سر کار حاضر شدم. به خانه برگشتم و موزیک گوش دادم و این هم از نوشتن گزارش نیک. خسته و خوابآلود ولی خوشحال از نتیجه روانپزشکی امروز.
روز باطلی داشتم. و البته پُر از درد. با اینحال آزاد نوشتم. چند کتاب به دوستم معرفی کردم. نوک ناخن درس خواندم. یادداشتی از فهیم عطار خواندم و کیفور شدم. کاش بتوانم در رخدادکنویسی آنقدر ماهر باشم. چای دم کردم و با مامان نوشیدیم. معاشرت با او نابترین لحظههای زندگیام را رقم میزند. خدا سایهاش را بر سرم هزارساله کند. مقالهای در مورد ویتامین سی و مربوطاتش خواندم و دیگر هیچ. میشد بهتر گذراندش حتی با وجود درد. اما به قول محمود دولتآبادی:
«راهِ آمده را باز نتوان گشت.
راهی اگر هست در پیش است.
دیروز برگذشت. اکنون، فردا را سینه سپر کن.»
راستی، روزی کلیدر را کامل خواهم خواند. مثلاً شاید از تابستان سال بعد. اما خوانندهی عزیز، اگر با خود میگویی چه دیوانهایست که در این جغرافیا و احتمال آنیِ شروع جنگ و هزار بلا و مصیبت، برای هشت ماه آیندهاش برنامه میریزد، بدان که دیوانه نیستم، امیدوارم، امیدوار.
گزارش نیک امروز
امروز صبح بعد نوشتن شکرگزاری مشغول کار شدم. غذا درست کردم و بعد موقع ناهار قسمت ۶ east of eden رو دیدم. بعد ناهار کار بود. امروز بعد ۵ روز رفتم از خونه بیرون اونم تازه خرید داشتم وگرنه نمیرفتم. بیرون مثل فیلما جلوی مغازهای که کار داشتم جای پارک گیرم اومد. عجله داشتم و همهجا معطل شدم. مخصوصا صف نونوایی. بعد اومدم خونه و در حالیکه تو وبینلر بودم، غذا درست کردم و ظرف شستم. و بعدش دوباره مشغول کار شدم و هنوزم تموم نشده.
خاب دیدم که با آقایی ناشناس میخاهیم نفربری سبز را از طبقهی دوم یک ساختمان به زمین بیاوریم. در اتاقی بود و یک نگهبان داشت. به دنبال کلید میگشتیم.
پس از خابنگاری، صفحهی صبحگاهی را نوشتم و یوگا کار کردم.
تار نواختم.
روزواژهام گُلشِکَر بود، از این شعر حافظ که منبعِ رونویسی هم بود، برداشتم.
بدان هر دو لبِ چون شکر و گل
تو را گر گلشکر گفتیم، گفتیم
با فونت مثنوی آزادنویسی کردم. با پسامد تغییر مواجه شدهبودم ولی فکر نمیکردم تغییر روزانهی فونت این همه سطح نوشتن را بالا بِبَرد. فقط از خودم نوشتم و پندنامهای سودنی از آب درآمد:
-امروز در بیست و پنجدقیقههایت غرقهگی را بیازمای.
-تا میتوانی خودت و آدمها را ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش، ببخش.
– ببین که با نوشتن و نواختن و یوگا، چه خیری به ديگران میرسانی؟
– در لغتنامهها پرسه بزن.
-شعر را به رسمیت بشمار.
– تا جایی که میتوانی سخنگفتن در مورد دیگران را به تاخیر بینداز.
در تمرینجای امروز، به اهمیت دیگرنویسی پی بردم. از تکرارِ فعل جلوگیری میکند. نسبت به زمانِ فعل هم حساستر شدم.
بعد از ظهر به پیادهروی رفتم. هیچکس در خیابان نبود. افتادنِ گروهی از برگها در یک زمان، توجهم را جلب کرد.
آتش خوششگون، حلقهی هر دم افرون شوندهی تماشاگران
و بیآبان را بهگاهِ مطالعهیِ خسروخوبان و شبهول، برگزیدم.
در نویسندهساز آزادنویسی کردیم. تازه آموختهام از خودم بنویسم. از معجزه نوشتم. بانو فاطمی از مجلهها گفت.
هملت و تسلیبخشیهای فلسفی را پیش بردم.
برای کتاب الگوی ساخت واژه در زبان فارسی، وقت گذاشتم.
یوگا تمرین کردم.
با خاهرزادههایم همنوازی کردیم. صدایِ تار بر سهتار و کمانچه غلبه میکند. امیدوارم که همتمرینی برای نوشتن بیابم.
کانالِ بانو زهرا بلامپور را را دیدم. نوشتههایش قوامیافتهاند. زهراجان کلمات را رام میکند و به خدمتِ معنا درمیآورد.
معرفی فیلم و سریال هم دارد.
قصد دارم هر روز به کانالِ یکی از همسفرانم سری بزنم. راهحلی بود که در روزنویسی به ذهنم رسید.
برای رونقِ کانالم، ضرورت دارد.
در سایت مدرسه پرسه زدم. کارگاه کلمات، از تانی تا تشتت را خاندم.
میگوید رفتیم خانهای برای تحویل کفشهای کتانی. میگوید گفتم نمیخاهم بیایم همراهتان اما خاستند که باشم. بچهی یکی از خانوادهها رفته بود توی اتاق. پدرش گفت خجالت میکشد. میگوید اعصابم خرد شد.
میگوید دفعهی اولی بود که رفتم و خیلی به شرایط آگاه نیستم. اینکه این خیّر خودجوش به دیگران کمک میکند یا با خیریهای همکاری دارد. جوانی سی، سیوخردهاس ساله و در حال شیمیدرمانی. باز هم میگوید اعصابم خرد شد.
میگوید کسی که دردمندتر است بیشتر سعی میکند از رنج دیگران بکاهد. قلب من هم میشکند از شنیدنش.
با درد باید چه کرد؟
چقدر بریزیم توی شعر؟ شعر دوا نمیکند که. اصلن خودش نفسش بند نمیآید؟ شاید هم دوا بکند. چه بدانم؟
امروز شنیدم و شنیدم. از دردها شنیدم. صبح هم گفتم. با دوستم حرف میزدم و غر. گفت زمانی اوضاع برایش سخت شده بود و خیلی ناراحت بود. اما بعد مشکل جدیدی پیش آمد که باعث شد قبلی سایز کم کند. امروز در مقایسه رنجهایم لاغر شدند.
میگویند انکارِ رنج دیگری جنایت است. کوچک شمردنش چه؟ بافت. این بافت لعنتی را چقدر باید سنجید؟ که دید سایز رنج نسبت به بافت چطور. رنج آن بچهای که خجالت میکشد از دریافت صدقه. قلبم. قلبم. حالم بد است.
متین چپانی در وبینارش میگفت بهتر است به جای اینکه به یک نفر اجازه دهیم چند بار حریممان را زیر پا بگذارد تا که دفعهی سوم چهارم با طاقت طاقشده منفجر شویم، همان ابتدا برایش مرز مشخص کنیم و تا آن حد جلو نرویم.
سوال.
مرزِ درد با چه زبانی مشخص میشود؟ چطور؟
روز شستن لباسها هم بود. دو دفعه حلق ماشین را پر و خالی کردم. یاد شعر ملیکا میافتم:
«ترسیده بودند رنگها
وایتکس در گلویش بود
لباسشویی»
امروز دلم خاست پس از مدتها یک پارچه برش بزنم. رفتم سراغ الگوهایی که از قبل کشیده بودم. گذاشتم روی پارچه و برش زدم. هنوز خطاهایی دارم. با تکرار و تکرارست که درست میشوم. آن هم شاید یک روزی. فعلن که به خاطر شرایط کار کلاس خیاطیام مالیده به کاکتوس. چه کار کنم؟ به درک.
وبینار مدار را هم شرکت کردم. با دوست صمیمیام صحبت کردم و هفتهای که گذشت را بههم گزارش دادیم. گفتم اگر جمعه نروم رشت میروم خانهاش. خیلی وقت است نرفتهام خانهشان.
در راستای کلمههایی که برای روزاندیشی انتخاب کردیم، احساس میکنم که امروز توی پیگیری کمی بهتر بودم. برای بهبود روابط هم تا حدی تلاش کردم.
فردا شب خانهام. دنیا دنیا خوشحالم. امروز صبح از خواب بیدار شدم و یادم آمد گزارش دیشبم نصفه مانده. رفتم کلاس و استراحت بین کلاسهام را با گزارشم نیک کردم. کلاسهام همینجوری ادامه داشتند تا ۹شب. آخرین کلاسم را هم مجازی رد کردم و شام پختم و خودم را انداختم توی حمام و بعد تا همین الان وسیله جمع میکردم. تصمیم دارم این سه روز پیش رو را با خودم مهربانتر باشم. مثلا اجازه دارم کمتر درس بخوانم و بیشتر هیچکاری نکنم. همیشه که حرکت نباید در جهت کاری کردن باشد، اینبار میخواهم به سمت هیچکار نکردن حرکت کنم.
امروز روز عجیبی بود. هر چه بلا بود بر سرمان ریخت. تشخیص دادیم که بچههای ترم پنج تغذیه چشممان زدند. دقیقا با همان نگاه خیرهی صبحشان روی پلههای دانشکده. از بلاها بگویم. اولین کلاسمان بارداری بود و مبحث مولها. روی صندلی از کنار دوستانم جابهجا شدم و یک ردیف جلوتر نشستم تا استاد را از پشت ستون کلاس بهتر ببینم. غرق توضیحات استاد بودم که ناگهان مریم از کنارم رد شد و توی گوشم پچ زد: «طهورا گفت حالش بده میبریمش فشارشو بگیریم »
بعد سهتایی از کلاس بیرون زدند. دیگر نفهمیدم کلاس چگونه گذشت. تا وقتی بچهها برگردند مدام سناریوهای مختلف را توی ذهنم بالا و پایین میکردم.
وقتی برگشتند طبق معمول فشارش بالا بود. چرا باید یک دختر ۲۰ ساله دوبار در یک هفته فشارش برود روی ۱۴؟
بعدِ کلاس دست طهورا را گرفتیم و بردیم پیش استاد. با یک شرححال حرفهای فهمیدیم احتمالا علت، قرصهای هورمونیست که جدیدا شروع کرده به خوردن. قرار شد مصرف را قطع کند تا باز ببینیم چه میشود.
کلاس دوم بهداشت داشتیم. سر کلاس چُرت میزدم و مطالب تکراری استاد را کم و بیش گوش میدادم که مریم بلند شد و برای سرویس از کلاس رفت بیرون. بعد حدود یک ربع سراسیمه داخل شد و روی صندلی نشست. پاهاش را تکان میداد و مدام روی صندلی جابهجا میشد. برگشتم سمتش و چشمم را کج و راستی کردم یعنی که چه شده؟
با کف دست به پیشانیش کوبید و لب زد: «ایرپادم افتاد تو چاه دسشویی»
همزمان با طهورا و الهه هینی کشیدیم و استاد را اخمو کردیم. ایرپادش را یکسال هم نمیشد خریده بود. ایرپاد توی دسشویی آخه؟ خندهام گرفته بود. طهورا و مریم بعد پچپچ کوتاهی توی گوش هم برخاستند تا از کلاس خارج شوند که استاد بالاخره خروشید: « کجا خانوما؟»
«استاد ایرپادم افتاد تو چاه دسشویی »
لبهای استاد تندی جمع شد تا نخندد. صدای پاق خنده از بیرون میآمد. من هم در تلاش بودم خندم را جمع کنم تا مبادا مریم جرَم دهد. خود مریم بدتر بود. لبهاش میخندید ولی چشمش پر بود از غر و حرص و چیز توی این زندگی.
استاد برگشت سر درس و مریم و طهورا هم بعدِ بررسی چندبارهیِ چاه برگشتند به کلاس و دومین کلاسمان هم اینجوری سر شد. بعدها مریم گفت صدای خندههایی که از بیرون میآمد بچههای ترم پنج تغذیه بودند. ظاهرا توضیح مریم به استاد را از دَم کلاسشان شنیدهاند.
از نظر من که چشمِ خودشان بود.
ادامهی روز چند باری دست و پا سرمان به در و دیوار خورد تا اینکه طهورا با اسپند چشم تغذیهای ها را کور کرد و من با زمزمهی وان یکادها پشت هم. ولی انگاری اثر نداشت چون همین الان یک گوش هندزفریم از کار افتاد. همین را کم داشتم. از ذهنم گذشت به مریم پیشنهاد دهم با هم ایرپاد بخریم. حالا با کدام پول خدا داند.
https://t.me/ravaanehh
خسته شوم، تیتر میشوی؟
زود بیدار بودن و بیمارستان رفتن و استاد نبودن و توی حیاط نشستن و تمام کردن کتاب “زندگی خصوصی درختان” و دو پومودورو درس خواندن و خوابگاه برگشتن.
اینستا گشتن و لباس شستن و وبینار بودن و آزادنوشتن و گره باز کردن و ارتباط کاویدن و رابطه نگاشتن.
کلنجار رفتن با “حرف و سکوت” محمود کیانوش و مقداری نفهمیدن. کیک خرمالو پختن و شکم باد کردن و باز درس خواندن و هماتاقی نوازیدن و حالا، خوابیدن.
امروز هم کار نیکم تکراری بود. بالاخره بعد از یک ماه گشتن، قرارداد خانه را بستیم. یک ماه است که هر بار میخواهم از این ماجرا بنویسم، کلمهها را پس میزنم. خجالت میکشم بگویم پیدا کردن یک خانه اینقدر طول کشیده، انگار باید بابتش عذرخواهی کنم.
ما از یک خانهی صدوسیمتری، سهخوابه و فولامکانات، میرویم به خانهای هفتادوپنجمتری و معمولی. آن هم با مبلغی دو یا سه برابر پارسال.
گاهی فکر میکنم اسبابکشی فقط جابهجایی مبلها و کارتنها نیست. باید برای خیلی چیزها دوباره جا باز کنی. برای میز کوچکی که دیگر گوشهی اتاق جا نمیشود، برای وسایلی که باید از خودت بپرسی واقعاً به همهشان احتیاج داری یا نه، و برای دلخوشیهایی که تا دیروز بدیهی به نظر میرسیدند.
نمیدانم چند نفر از اطرافیانمان واقعاً میفهمند یک ماه دنبال خانه گشتن، با این قیمتها و این حسابوکتابها، یعنی چه. شاید هم بفهمند و من بیدلیل از گفتنش خجالت میکشم.
ناشکر نیستم. همین که بالاخره خانهای پیدا کردیم و قرار است از این بلاتکلیفی بیرون بیاییم، جای شکر دارد. فقط دلم میخواست برای رسیدن به همین نقطه، اینهمه چیز را با هم سبکوسنگین نمیکردم.
حالا باید یاد بگیریم در هفتادوپنج متر، زندگی صدوسیمتریمان را از نو بچینیم. شاید بعضی چیزها در کارتن بمانند، شاید بعضی عادتها جا نشوند. اما فعلاً همینقدر میدانم که بعد از یک ماه باز کردن درِ خانههای غریبه، بالاخره دری هست که قرار است کلیدش در جیب من باشد.
امشب همین برایم کافی است.
https://t.me/MashgheBodan
سلام ساعت تولد قبلیام. امروز به تو نامه مینویسم چون جزو اشیای مورد علاقهم هستی. تو میبینی که دارم نگاهت میکنم. اما هیچوقت نمیپرسی چرا. برای همین موردعلاقهای.
صبح فصل دوازده برتری خفیف را تمام کردم. نکتهی جالبش: بیشتر مواقع ما بهدنبال اصلاح مسیر هستیم تااینکه تو مسیر درست باشیم. همین برتری خفیف است. فقط گاهی تو مسیر درست بودن و اصلاح مداوم.
درس هم خواندم. مباحث هورمونهای تیروئیدی را دارم مرور میکنم.
سعی کردم ملودی را حفظش کنم. خواهرم و بابام و مامانم همه خواندند. جز کسی که باید. یعنی خودم. من فقط گفتم می می می می می ر دو… حتی آهنگ را حفظ نیستم.
راستی میدانی چند روز است سه تا چیزی که برایشان ممنونم را مینویسم؟ و این باعث شده عادت کنم که نیمهی پر لیوان را ببینم. حداقل بهتر شدم.
یک قسمت هم از The Owl House دیدم. شخصیت لوز را دوست دارم و تضادش با شخصیت ادا را.
بعدش باز هم درس خواندم و خلاصه نوشتم و نقشهی ذهنی کشیدم. چون رنگها را دوست دارم. دو جلسهای عقبم از برنامه.
وبینار نویسندهساز را بودم. آزادنویسی کردیم و برای من بخشیاش گذشت به واژهسازی. دارم فکر میکنم اگر بخواهی جهان فانتزی خودت را بسازی هم اینکار اهمیت دارد. مثلا ماگل تو هریپاتر.
فکر کنم عادت کردم قشنگیت رو نادیده بگیرم. ابزار شدی برام.
بعدش آهنگهای جالبی گوش دادم. آره جزو آنهایی هستم که تو ذهنشان خود را جای خواننده میگذارند. میدانم که آدمهای دیگری هم جز من هستند. تازه اینکار با معنی آهنگ Fake It همخوانی داشت.
رفتم دانشگاه. درس فارماکولوژی داشتیم. سخت بود.
امتحانهایمان دارد نزدیک میشود. کمی برایان مضطربم. باید بیشتر درس بخانم.
توی راه به دانشگاه زبان خاندم و کمی از مقالهی رقص را.
ناهار خورشت آلواسفناج خوردم. غذای موردعلاقهی استاد کلانتری. جایشان خالی خیلی خوشمزه بود.
کمی میان درس خاندنهایم رقصیدم.
شب با خاهرم در خانه تنها بودیم. پس شام نودل خوردیم و انیمشن مربی اژدها را دیدیم.
دوستش داشتم.
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهاره سعیدی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۵۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مه خورشیدکلاه on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From اکرم سلطانی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عث آراسته on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟