گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟

68 پاسخ

1. از صبح خارشی خفه‌کننده‌ در گلویم می‌پیچد. انگار دوباره ویروس گرفته‌ام. اصلن تنها دلیل انزجارم ازاین فصل، همین ویروس‌های رنگارنگی‌ست که به محض پخش شدن، اول به من می‌رسند. همین‌اندازه سخی.
   به عقیده‌ی دوستم: بعد از واکسن‌های کرونا دیگر آدم سابق نشدیم. بیدی شده‌ایم که با هر گوزی می‌لرزیم.
   خلاصه امروز به بی‌حالی گذشت. حتا کارهای پیش‌پا افتاده را هم انجام ندادم.

   دو نوبت آزادنویسی کردم.‌ یک بار هم در نویسنده‌ساز نوشتیم. با هدف اینکه برخی از جمله‌ها تحت عنوان خودگویی، مشوقی باشند برای حال بهترمان و البته عملکرد بهتر. این‌روزها که دغدغه‌ام سلامتی‌ شده، غالب جمله‌هایم در این مایه‌اند.

   پاسخ

2. امروز دسته‌ی تی نقش میله‌ی دیسکو را برای من بازی می‌کرد. نمی‌دانم قبلن درخواست یاری کردم یا نه، اگر نکردم باید در «یاری جستن» بنویسم که به یک شریک برای راه‌اندازی کلوپ رقص نیازمندم، البته به این شرط که من فقط مسئولیت گرم‌کردن مجلس را داشته باشم و باقی کارها را او به عهده بگیرد.

   فکر می‌کردم هرگز به این نقطه نرسم که بنشینم روی تخت و با یک چشم بسته این چند خط را بنویسم از بس که کار بود برای انجام دادن. قبلن برای تمیزکردن همیشه کمک می‌گرفتم، حتی آنقدر تنبل بودم که خودم هم در خانه نمی‌ماندم که مبادا مجبور شوم کاری انجام دهم. اما چند سال است که خودم تمیزکاری‌ها را انجام می‌دهم، اول به دلیل احساس آزادی، دوم به این دلیل که تمیزکردن را شکلی از قدرشناسی برای نعمتِ خانه یا هر چیز دیگری می‌دانم و سوم اینکه وقتی خودت جایی را تمیز می‌کنی متوجه‌ی جریان تازه‌ای از انرژی می‌شوی.

   پروردگارا، هزاران هزار وسیله در اختیار ما قرار داده‌ای تا زندگی را برای ما سهل‌تر نمایی. این اندک تلاش ما برای قدردانی را از ما بپذیر که هرگز تلاش ما با رحمت شما برابری نخواهد کرد.

   الهی شکرت…

   پاسخ

3. سال‌واژه‌ام: ارتباط
   دیشب پیش از خاب، یادداشتی خام نوشتم به‌قصد انتشار اما دندان گذاشتم رویش و شعری منتشر کردم. کار داشت آخر. امروز صبح پس از دقایقی آزادنویسی رویش کار کردم که به عنوان لقمه‌ی امشب، بچپانمش تو دهان افسانه‌زار.
   زبان خاندم.
   در نویسنده‌ساز، فکری شدم که اجازه‌ی دسترسی بگیرم و سوالم را این‌گونه بپرسم اما نشد که بشود.
   تمرین کردم.
   بخشی از «افسانه‌ اسطوره» را خاندم. موضوع، سه نوع تعریف از اسطوره بود: تمثیلی، تاریخی، واقعی
   تو وبینار این هفته از آن حرف خاهم زد.
   نکته‌نویسی‌های اسطوره در جهان امروز تمام شد. می‌توانم ادعا کنم که خورده‌ام این کتاب را‌.
   سفارش مشتری را به سرانجام رساندم.
   به ساخت نوع خاصی از جعبه‌ فکر کردم.

   پاسخ

4. گزارش نیک | هجدهم آبان‌ماه ۱۴۰۵
   سال‌واژه‌ام: جسارت
   امروز در جلسه‌ی نویسنده‌ساز، در بخش آزادنویسی، جمله‌های تأکیدی درباره‌ی خودمان نوشتیم. چقدر به نوشتن این جمله‌ها نیاز داشتم. گاهی با خودم فکر می‌کنم نکند شاهین کلانتری علم غیب دارد؟ چون بارها پیش آمده که بین افکار و دغدغه‌های این روزهای من و راهکارهایی که او در جلساتش مطرح می‌کند، هم‌زمانی عجیبی وجود دارد.
   انگار درست در همان زمانی که ذهنم درگیر پرسشی است، در جلسه به موضوعی می‌رسیم که می‌تواند راهی تازه پیش پایم بگذارد.
   https://t.me/MashgheBodan

   پاسخ

5. در کمد را از جا کندیم

   ۱. درس خواندم. روز و شب امتحان بود و هست. تا فردا صبح. بعدش زامبی خواهم شد.
   ۲. وبینار نویسنده‌ساز را بودم. آزادنویسی کردیم درباره‌ی خودگویی. از جمله‌هایی که دوست داشتم‌‌: تو نوشتن را داری. و اگر تو مسیر بمانی خوشحال‌تری و می‌رسی.
   ۳. یک قسمت از انیمه‌ی سایبرپانک دیدم. مین و دوریو مردند. اسپویل نکردم. چطور مردند را نگفتم که.
   ۴. تمرین خرده‌خاطره را فرستادم. که بعدش گازیده شدم. کلا جلسه‌ی پرگازی بود. و عالی. سه بار این جمله را فرستادم: در کمد را از جا کندیم.
   چون ترسیدم عوضش کنم. و چون مربوط به خاطره‌ی خودم بود.
   ۵. در طول روز هم آزادنویسی کردم برای آرامش روان و توسعه‌ی فردی.
   ۶. گزارش‌نیک نوشتم.

   پاسخ

6. صبح که بیدار شدم اولین کاری که کردم رفتم سراغ دفترم. نوشتم و کلی تجدید خاطره کردم و خاطره های بامزه را هم نوشتم و خندیدم. دفتری که تازه خریده‌بودم هم دارد تمام می‌شود و من خوشحالم از اینکه اخیرن بیشتر نوشته‌ام.
   سنگ صبور هم خواندم و با بعضی جملاتش حقیتن بغض کردم و لذت بردم. دلم میخواهد دوباره و چندباره بخوانمش.
   در وبینار هم شرکت کردم و کلی جمله‌ی تاکیدی نوشتم.
   هوا خیلی سرد شده با این حال من باز به پیاده‌روی رفتم. نمی‌شود از این حال و هوا استفاده نکرد. کلی انرژی گرفتم.
   امروز آشپزی هم کردم و از خوردن ته‌چین مرغ و بادمجان لذت بردم.
   امروزم امتیاز متوسطی می‌گیرد و باید تلاشم را برای مدیریت زمانم افزایش دهم.

   پاسخ

7. #گزارش_نیک۱۸۱

   سال واژه: خودیابی 🌷

   — روز ته‌کشیدن
   امروز را نمی‌دانم چه بنامم. شاید روز ته‌کشیدن. آری، نامش را همین می‌گذارم زیرا بدنم میل به زیستن داشت و ذهنم آن را پس می‌زد.
   دیشب از ترس موش روی مبل خوابیدم و نمی‌توانستم به راحتی تکان بخورم. یک موجود کوچک مرا به چه دلهره‌ای انداخته است. اصلاً نمی‌دانم دلهره برای این حس مناسب است یا نه.
   گفتم حس، تمرین کلاس خودواژه درباره‌ی حس است. آن را هم نمی‌دانم چطور باید بنویسم. هیچ‌کس تا به امروز تمرین را انجام نداده تا چراغ راهی برایم باشد.
   شاید امروز روز نمی‌دانم‌ها بود.

   قبل از نُه بیدار شدم. باد شدیدی می‌وزید به حیاط رفتم تا آسمان را ببینم. شیر را گرم کردم و نوشیدم تا بدنم گرم شود. بعد ورزش را شروع کردم و روزم اینطور آغاز شد.
   گزارش دوستانم را در سیاه‌چاله خواندم و برایشان پیام صوتی گذاشتم. حتی عکسی از آسمان امروز گرفتم و در گروه گذاشتم. راستش دلم برای گفتگوهای گذشته‌مان تنگ شده. سیاه‌چاله دیگر آن جنب‌وجوش و پویایی سابق را ندارد. این موضوع مرا وسوسه می‌کند برای پاکیدن.
   گفتم پاکیدن، فکر کنم دلیل خراب بودن احوالم را فهمیدم. دو هفته پیش در دوره‌ای شرکت کردم که شرط کرده بودند اگر کسی از آن خارج شود، دیگر اجازه‌ی ورود مجدد ندارد. نمی‌دانم این قانون را از کجایشان درآورده‌اند. 
   متوجه شدم هیچ مطلب جدیدی از دوره‌ی ثبت‌نامی دریافت نمی‌کنم. هرچه در آرشیو تلگرام گشتم، کانال را پیدا نکردم. نمی‌دانم چه زمانی پاک شده بود.
   آیا من پاک کردم یا آن‌ها مرا؟
   خلاصه، به ادمین پیام دادم، اما چندان امیدی ندارم که اجازه‌ی ورود مجدد بدهند. حالم گرفته است که حتی آموزش‌ها را نگاه هم نکرده بودم.

   خانه را جاروبرقی زدم. 
   موش ما را به بازی گرفته است. دور تله گشت‌و‌گذارش را کرده، اما داخل آن نرفته است. این چه داستانی‌ست که ما هم نقش اصلی آنیم.
   با بی‌حوصلگی یک پومودورو زبان خواندم و بعد مشغول پختن غذا شدم که هیچ میلی به پختنش نداشتم. باز هم هویج پلو. دلم می‌خواست لپه پلو را امتحان کنم که مینا در گزارشش از آن نوشته بود، ولی همسرم لپه را خیلی دوست ندارد. شاید بعداً قنبر پلو را امتحان کردم.
   امروز به معنای واقعی کلمه حالم و حوصله‌ام زیر خط فقر بود. دلم می‌خواست زبان را ادامه بدهم، ولی بعد از خوردن ناهار، حوصله‌ام به خواندن تمایلی نشان نداد.
   در یوتیوب چندین ویدئوی آموزشی درباره‌ی پیلاتس دیدم. درباره‌ی حرکاتی که افراد با زانو درد باید به شکل دیگری انجام بدهند، ابزارهای پیلاتس و حرکات اصلی آن.

   خواستم کمی بخوابم که زنگ هشدار گوشی اعلام کرد نویسنده‌ساز شروع شده است. آن را هم نرفتم و موبایل را در حالت پرواز گذاشتم. خوابم به چُرت‌های تکه‌پاره تبدیل شد.بالاخره بعد از یک ساعت و نیم دست‌وپا زدن برای به خواب رفتن و تلاش بی‌حاصل، بیدار شدم.
   دوست آملی‌مان تماس گرفت تا بگوید اگر هوا سرد است و در خانه ماندن برایمان اذیت‌کننده است، به خانه‌ی آن‌ها برویم. وقتی می‌شنوم او تماس گرفته، قلبم فشرده می‌شود و استرس می‌گیرم. انگار منتظر ملامت شدنم. مرا یاد یکی از دوستانم می‌اندازد.
   اب برای چای گذاشتم و همسرم چای را دم کرد. تا اماده شدنش به درآوردن لباس‌های گرم از چمدان مشغول شدم و به جایشان لباسهای نازک تابستانی را گذاشتم.
   متوجه شدم بوت چرمی و کیفم در کمد دیواری کپک زده‌اند. تمیزشان کردم. بارانی و کاپشنم را در کمد آویزان کردم.چمدان‌ها را بستم و وقتی کارم تمام شد، با همسرم چای نوشیدیم.

   راستش دیشب فیلم سینمایی ادیسه را هم دیدیم. سه ساعت وقت گرانبها برای اثری که هنرمندانش خوب بودند اما اثر چیز تعریفی از آب درنیامده بود. پُر از پَرش‌های بی‌خود و اعصاب خرد‌کن. به کسی دیدنش را توصیه نمی‌کنم. این را نوشتم تا بگویم برای من خوشایند و خیره کننده نبود.
   ۱۴۰۵/۰۸/۱۸

   پاسخ

8. ۱۸ آبان

   ساعت ۷ صبح. صبحانه. پوشیدن لباس‌های نو. مدرسه. احساس ناامنی. دلتنگی برای کنجی دنج. درس دادن تقریب‌. تمرین جمع فرایندی. روخوانی درس جدید. ببین و بگو. اداره. بازدید. بیش‌فعالان و دیرآموزان کلاس. ناکارآمدی جوان از نظر راهبران. نیروی زبده‌ی سن بالا. جوانِ کم‌تجربه‌ی هیچی نفهم. در کل کشور. کینه‌ی من از حرفش. اعتقادم به توانمندی جوان امروز.
   شب یک شب دو. مادران و دختران. آزادنویسی. خانه‌ی عمه. پست کانال. گریه. حرف زدن با مامان. ناهار درست کردن. شامِ الکی. خوشحالی برای فاطمه. خستگی. خوابِ بعدازظهر زیاد.

   پاسخ

9. گزارش نیک و گزارش افکار غیر نیک

   الان باید ترم سه‌ی دانشگاه باشم به گمانم. ترسم این است که من را به عنوان آثار تاریخی ببرند موزه. نام اثر: داوطلبی که هنوز دارد برای کنکور می‌خواند.

   بگذارید بگویم دقیقا چه شد که کارم به اینجا کشید. سال دوازدهم را توی خانه درس خواندم که مثلا برای کنکور وقت بیشتری داشته باشم اما درس‌های مدرسه را هم نخواندم و گذاشتم برای شب امتحان. گفتم می‌روم دانشگاه آزاد. اما بعدش خوشم نیامد و فهمیدم برای پیشرفت در دوبله باید خودم را آویزان تهران کنم. گفتم می‌نشینم درس می‌خوانم. مشاور و کلاس کنکور؟ نه بابا این قرتی‌بازی‌ها کیلویی چند؟ پول هم که نداریم. چرا خانواده‌ام را بدبخت‌تر از الان کنم؟

   اما بعد چه شد؟ باز نخواندم. یعنی خواندم‌ها؛ منظورم سه هفته‌ی آخر کنکور است. در کمال تعجب رتبه‌ام بدک نبود. اما می‌دانید چه شد؟ سازمان کثافت سنجش به تمام داوطلبان، تاریخ آزمون عملی را اعلام کرد جز من. استعلام گرفتم و آنها هم با کمال پررویی گفتند: «بله ما برای شما پیام نفرستادیم. اما به هر جهت مقصر شمایید و مسئولیتش با شماست.»

   با مشاوری صحبت کردم و او گفت حیف است. تو اگر بمانی پشت کنکور و بخوانی، رتبه‌ات زیر صد می‌شود. و این‌بار بنده هم مشاور گرفتم و هم کلاس. احساس بازنده‌ها را دارم. آن بی‌عرضه‌های آخر صف. امشب اولین جلسه‌ی مشاوره‌ی آنلاین بود و تمام این مدت داشتم فکر می‌کردم که من به خودم اطمینان ندارم. اگر این‌بار هم نشود چی؟ این‌بار پول خانواده را هم ریخته‌ام توی چاه فاضلاب.

   حداقل، صبح تا عصر امروز، خوب بود.

   صبحش کمی آزاد‌نویسی کردم و ایده‌پردازی و از روی کتاب بهمن فرسی رونویسی‌. بعدش خواندن نمایشنامه‌ی تلاش بیهوده‌ی عشق.

   و گُل امروز؟ ساعت دو ظهر، تمرین‌جای استادشاهین بود. خودم را آماده کرده بودم که از گازخورد بترسم و ناراحت شوم.

   دفتریادداشت آماده کرده بودم برای نکته‌های استاد تا برای بازیسی تمرینم به کار ببرم.
   اما استاد تمرینم را دوست داشت. از ایده‌ی نوی آن و نحو جمله‌ها تعریف کرد. از شدت ذوق‌زدگی توی خانه دویدم. استاد خیلی بامزه تمرینم را خواند. یک دور برایش بازیگری کرد. کاش کتاب ویدئویی ازش می‌ساختم. چون صوتی هم حق مطلب را به جا نمی‌آورد.

   بعد از آن کمی ولگردی کردم و چای خوردم تا ساعت پنج شد. وبنیار نویسنده‌ساز.

   حالا که فکرش را می‌کنم به جز جلسه‌ی مشاوره باقی روز هم خوش گذشت.

   وبینار خط‌خطی ندا را شرکت کردم. وای که چقدر این دختر ناز است. مست‌کشی کردیم و به اشتراک گذاشتیم.

   و حالا؟ باز دارم به کنکور فکر می‌کنم. به اینکه چرا همیشه مثل دختران لوس خاندان اشرافی خانواده‌ام را اذیت کرده‌ام.
   تا کلاس هشتم راهنمایی مشکلی پیش نیامد، به جز مشکل دوست‌یابی. شاگرد اول مدرسه بودم و دردانه‌ی معلم‌ها. و البته نامحبوب بین بچه‌ها. سال نهم شروع مصرف قرص‌های ضدافسردگی بود. تصمیم گرفتم توی خانه درس بخوانم چون مشکل خواب پیدا کرده بودم. قرص‌ها ناغافل به خوابم می‌بردند. اما نمراتم تغییری نکرد. هنوز شاگرد اول حساب می‌شدم.

   خواستم بروم هنرستان. خانواده مخالفت کردند و من مقاومت. آزمون ورودی هنرستان را قبول شدم. اما بابا آمد و دوباره با مهربانی با من صحبت کرد. لبخندش خیلی مهربان بود و من نمی‌خواستم اذیتش کنم. پذیرفتم. رفت از هنرستان انصراف داد و دبیرستان ثبت‌نامم کرد. و آن وقت بود که سیلی واقعیت خورد توی صورتم. شبانه‌روز گریه کردم تا اینکه مامان هنرستان دیگری پیدا کرد که رشته‌ی انیمیشن داشت. اما خب هنرستان آنچنان خوبی نبود. به هر حال ثبت‌نام کردم. آن سال نمراتم افت کرد اما به طرز عجیبی با همه دوست بودم، تا اینکه دراماهای دوستی شروع شد. من بی‌تجربه و زودرنج بودم. نتیجه‌اش؟ من احمقانه‌ترین تصمیم دنیا را گرفتم. دهم که تمام شد از هنرستان زدم بیرون. هنرستان دیگری رفتم؟ نه. رفتم دبیرستان رشته‌ی انسانی. خدا می‌داند چرا. و چون بالاترین نمراتی را کسب کردم که یک داوطلب تغییررشته می‌توانست کسب کند، شوربختانه به راحتی ثبت‌نام شدم.

   اما این‌بار هم نمراتم افت کرد و هم روابط اجتماعیم. و افسردگیم شدت گرفت. آن سال من تمام شدم و دیگر آن من هیچوقت زنده نشد.

   چرا توی گزارش نیک این‌ها را گفتم؟ چه ربطی داشت؟ نمی‌دانم. گزارش افکار غیر نیک روز بود شاید.

   پاسخ

10. امروز صبح با سلام و صلوات، ساعت شش و نیم بیدار شدم. دیروز قول داده بودم امروز زودتر بیدار شوم. هر روز، شبیه اکبر عبدی، صدایی هر گوشم زنگ می‌زند که باز هم دیر شد. امروز صبح اما نه. زودتر کارهایم را انجام دادم. ساعت پنج یکهو بیدار شده بودم. دقیقه‌ای تا شش و نیم خوابیده بودم. صبح عجله نداشتم در طول راه. سر هفت و نیم رسیدم کلاس.
    استاد ده دقیقه بعد آمد، دقیقا موقعی که داشتیم بلند می‌شدیم برویم. استاد امتحان‌هامان را داد. همان کوییزی که بعد از سالها، نیمچه تقلبی کرده بودم. نمره‌ام شده بود ۱.۴۴ از دو. سخت بود و چقدر سختگیرانه‌تر تصحیح کرده بود. صدم به صدم. آخرش بهمان گفت خیلی کلاس خوبی هستید. هر چقدر بمانیم سر کلاس، نمی‌گویید خسته نباشید. من خندیم و گفتم از دفعه بعد می‌گوییم. استاد گفتند که بخاطر خوب بودنمان، نفری یک نمره بهمان می‌دهد آخر ترم. وسط کلاس، وقتی بچه‌ها داشتند می‌خواندند و معنی می‌کردند، حالت تهوع‌ام چنان شدید شد که تصمیم گرفتم بروم پیش آقای ریگی و چایی بگیرم که بلکه آتش این تهوع از من، بگذرد. پایین بودند. بهشان گفتم. رفتم بالا و چایی برداشتم. چایی آویشن بود اگر اشتباه نکنم. بدون قند، توی راهرو، روی صندلی‌های کنار پله‌ها نشستم و چایی خوردم. حالت تهوع‌ام در اوج بود. جرعه جرعه چایی نوشیدم و برگشتم سر کلاس.
    کلاس تمام شد. رفتیم توی سالن، روبه‌روی اتاق آقای طاهری. می‌خواستیم کلاس استاد رضایی را بپرسیم. گفته بودند بلافاصله بعد از کلاس استاد فغانی برویم سر کلاس. آقای طاهری بالا بود. روبه‌روی اتاق، وسط دانشکده، کنار تندیس شهریار ایستاده بودیم و پیشرفته را برای یکی از بچه‌ها توضیح می‌دادم. بقیه بچه‌ها رفته بودند بیرون. آقای طاهری که آمد گفتم کلاسمان کجاست، اگر ۹۱۵ است لطفاً یک کلاس دیگر بهمان بدهید. این کلاس هم کوچک است، هم پرده ندارد. گفتند برویم ۹۱۶. دقیقه‌ای بعد استاد آمد. ما زودتر از استاد وارد کلاس شدیم. وسایلم را گذاشتم و برگشتم بیرون که استاد را ببینم. سلام و علیک کردم و یادآوری کردم که قرار بود با کسی صحبت کنند تا من بروم کارآموزی، کار پاره‌وقت. گفتند یادشان رفته. باید یادآوری کنم مجددا. تشکر کردم و وارد کلاس شدیم. اکثر بچه‌ها بیرون بودند. از کلاس زدم بیرون و بچه‌ها را صدا زدم. دخترها را. پسرها را نه. البته یکی بچه‌ها بلند یکی از دخترها را صدا زد و گفت استاد آمده. رفتیم سر کلاس و آنها هم با چند دقیقه تاخیر آمدند. ما ردیف دوم نشسته بودیم. پشت سرمان نشستند. استاد یکی‌شان را بخاطر تأخیرشان صدا زد که تخته را پاک کند. بعد گفت یکی بیاید پای تخته. گفت خودش می‌گوید جواب را. ما باز نگاه کردیم و هیچ کس لب از لب برنداشت. من سر این کلاس چنان بی‌ابا و ذره‌ای دلهره حاضر می‌شوم که واقعا لذت‌بخش است. مثلا همین موقع‌ها، اکثرا چشم می‌دزدند که استاد صدایشان نزند، من اما سر بالا می‌گیرم، راست می‌نشینم و زل می‌زنم توی چشم‌های استاد. استاد سمت ما را نگاه کرد و یکی از پسرها را با این جمله که «تو که داری چشم می‌دزدی، خودت بیا پای تخته. بله خود شما» صدا زد که بیاید. قبلش داشت صدایش می‌آمد که بغل دستی‌اش را متقاعد می‌کرد که برود پای تخته. حل کردیم. من کمی گیج می‌زدم. این قسمت را نخوانده بودم و وقفه‌ی یک هفته‌ای، مواردی را از خاطرم برده بود. استاد کاملا برمی‌گردد سمت ما و توضیح می‌دهد. خوشم می‌آید. کل طول کلاس مخاطب کلامش ماییم. اکثر اوقات دارد توی چشم‌هایم نگاه می‌کند و چیزی را توضیح می‌دهد. احتمالا به دلیل تعدد در سوالاتی است که می‌پرسد. من هم سر تکان می‌دهم و جملاتی را که منتظر است ما کامل کنیم را، بلند می‌گویم. سوال تمام شد. استاد او را مرخص کرد که بنشیند. دوباره خواست کسی برود پای تخته. گفت کسی بیاید که قدش بلند باشد و خوش خط بنویسد. من داشتم به میترا می‌گفتم که می‌خواهم بروم اما فکر می‌کنم به خاطر دست خط ریزم، روی تخته ریز بنویسم و بچه‌ها اذیت شوند. همین بین استاد داشت با خنده نگاهمان می‌کرد و از آقای زیرک پرسید که اگر جای من بودی چکار می‌کردی؟ او هم پاسخ داد که یکی را انتخاب می‌کردم. استاد گفت او انتخاب کند. من خندیدم و گفتم حالا کسی رو انتخاب کن که باهاش مشکل داری. گفت :«خانم حاتمی، فکر می‌کنم قدشون بلند باشد». حاتمی پشت سرش نشسته بود و از او اصرار که من نه. رفت پای تخته. بگردمش. قدش یک سر و گردن از من کوتاه‌تر بود. بعدش صدای آقای زیرک آمد که مرا می‌گفته و اشتباهی فکر می‌کرده حاتمی‌ام. استاد چپ چپ نگاهش می‌کرد و ما به خنده افتاده بودیم که حاتمی دستش نمی‌رسد بالای تخته را پاک کند. حاتمی جان انتظامی را اشتباه نوشت و استاد مسخره‌مان کرد. گفت ازتان املا می‌گیرم، هر یکی هم که بالای ده نشود، امتحان پایان ترم را نمی‌تواند بدهد. گفت بنویسید “به دلیل ضیق وقت در قسطنطنیه…”. ما خندیدیم و افتادیم به التماس که استاد تو را به ول کنید. بگذارید برای بعدا. گفت هفته بعد که میانترم می‌گیرم، باشد برای هفته بعدش. در طول این کلاس، لبانم از دو طرف کشیده‌اند و دارم به چیزی لبخند می‌زنم.
    #بخش یک
    الباقی‌اش را فردا می‌گویم. حالا به دلیل ضیق وقت، باید بخوابم که شش صبح موعد بی‌خوابمان است.

    پاسخ

11. دوشنبه ۱۸ آبان
    گزارش‌نیک ۱۸۱
    سال‌واژه‌ام تغییر

    الوعده وفا، قرارمان این بود که او پشت کوه بماند تا من بیدار شوم بعد او بیاید و کم کم خودی نشان دهد تا طلوع گیرایش را مشاهده‌کنم و هیچ کدام نامردی نکردیم.
    خورشید که کم‌کمک سر راست نگه می‌داشت سماور را روشن کردم شیر را جوشاندم و شعله را کوچک کردم. آمدم گشتی در تلگرام بزنم در همین حال و احوال اینترنت جان‌به‌جان‌آفرین تسلیم کرد. تا کی زنده‌شود خدا می‌داند. انگشتم را به سوی اعداد و حروف روانه کردم رمز را نوشتم و بلوبانک را گشودم با مبلغی ناچیز شارژِ اینترنتی گرفتم.
    فایده‌ای نداشت نه داده و نه غیرداده همه مرده بودند، خدا از سرِ تقصیراتشان بگذرد!

    تکه هایی از مرغ دیروز که برای زرشک پلو پخته بودم زیاد آمده بود. گوشت ها را از استخوان جدا کردم استخوان‌ها را نزد گربه‌ای بردم که نامش مخمل است و مورد علاقه‌ی همسر، پسر و دختر ارشدم( من علاقه‌ای به حیوانات ندارم تنها از بعضی پرندگان خوشم می‌آید چون در خانه‌ی پدرم هیچ کس به حیوانات دلبسته و وابسته نبود.)خلاصه گوشت‌های ریش ریش شده با قارچ، سوسیس، کمی پنیر‌پیتزا و ادویه با هم مخلوط شدند و رفتند میان دو صفحه‌ی نان ساندویچ به همراه خیارشور، گوجه و خلال‌های بسیار باریکِ پیاز و با سس خوردیم، کاهو در اندرونی نبود جایتان خالی بود.

    و اما ادامه‌ی خاطره‌ی انارچینی را بخوانید:

    پدر جعبه‌ها را از انارهای سالم پر می‌کرد و برادرم با فرغون آنها را به آن سرِ باغ به انبار می‌برد. انبار یکی از اتاق‌ها بود.
    صبح قبل از اینکه دست به کار انارچینی شویم پدر سطلی از ریگ های نرم را کف اتاق پهن می‌کرد و بعد هموارشان می‌نمود، این بستری مناسب برای انارها بود  چند ماهی در انبار بیاسایند تا هنگامِ فروش به بازار برسد. درآمد کشاورزان تفت بیشتر از فروشِ انار، رب انار، اناردان و سرکه‌ی انار بود و پدر علاوه بر حقوق معلمی از این راه نیز درآمدی به دست می آورد.
    برادرم جعبه‌ها را کنارِ دست مادربزرگ قرار می‌داد، سپس دو جعبه‌ای را که بارِ قبل خالی شده‌بود داخل فرغون می‌گذاشت و راه آمده را این بار سریع می پیمود.
    مادربزرگ دانه‌به‌دانه‌ی انارها را با وسواس چون مفتّشی زیرنظر می گرفت. اگر لکی داشت یا ذره ای پوسیدگی مشاهده می کرد یا اینکه پی می‌برد یکی از ما وروجک‌ها اناری را به زمین‌و‌زار زده‌ایم آنها را روی انبار نمی‌چید. اگر می‌چید همه ی زحمت‌ها هدر می رفت و بقیه‌ی انارها هم پوسیده و خراب می شدند.

    سری‌های بعد هنگام بازگشت، برادرم من و خواهرانم را به نوبت سوار می‌کرد و با خوش‌رکابش ویراژهایی می داد که لذت ما در روزهای انارچینی را مضاعف می‌نمود.

    خورشید می‌رفت و سیاهی شب می‌آمد و بر سر شهر سایه می‌افکند.
    شبهای خاموشی بود. تفت هنوز نعمت برق را درک نکرده بود. مادر چراغِ لَمپا را که گوشه‌ی طاقچه ایستاده‌بود روشن می‌کرد، چایش همیشه آماده و به راه بود. گویی او هرگز نباید خسته شود. پخته بود و ساخته بود، همراه مادربزرگ انار واچیده بود و باز می باید پذیرایی کند. چراغ روشن کند، چای بریزد، سفره‌ی شام را بگستراند و ناله‌ای نکند.
    مادر تا پاسی از شب بیدار بود و مقدمات انارچینی فردا را آماده می کرد. فردا میزبان بودیم، عمه و خانواده‌اش برای کمک در چیدنِ انارها به ما می‌پیوستند.

    یک صفحه روزانه‌ام را نوشتم.
    پیاده‌روی کردم.

    در وبینار حضور داشتم.
    کارگاه خرده‌خاطره را بودم.
    پلک‌هایم نایِ ایستادن ندارند، می نشینند و مرا خواب درمی‌گیرد.
    نمره‌ام ۶

    پاسخ

12. سال واژه: شوق زندگی

    صبح بیدار شدم و بدون معطلی مدیتیشن کردم. باید بدون معطلی خیلی کارها را انجام دهم وگرنه قیدش را می‌زنم. قید باشگاه را می‌زنم اگر شب قبل نرفته باشم حمام. قید مدیتیشن و هرزه‌نویسی را می‌زنم اگر اول صبح انجامشان نداده باشم. قید آدم‌ها را می‌زنم اگر ببینم فقط خودشان را آدم حساب می‌کنند و بقیه را خر و گاو. قید گفتن بس است. خدا را شکر چون شب قبل رفته بودم حمام، توانستم بروم باشگاه. برای اولین بار تمرینات فانکشال را انجام دادم. متفاوت و باحال بود. چند دقیقه‌ای رفتم دیدن دوستم. مشتری داشت. تولدش بود. نشد خیلی گپ بزنیم. رفتم خانه. ناهار شله‌ماش درست کردم. یادم آمد که چندین سال قبل در مینودشت این غذا کلی طرفدار داشت. پختم. با دستور چت‌جی‌پی‌تی. مالی نشد. باید از اهالی مینودشت بپرسم. و چه قابلمه‌ی بزرگی شد. نصفش را گذاشتم توی فریزر. شب هم هوس کاچی کردم و سریع دست به کار شدم. خوب شد. پریودم و مدام دلم می‌خاهد بخورم. مخصوصن چیزهای شیرین.
    می‌نویسم که نوشته باشم. این یادداشت‌ها از سربازکنی است انگار.

    پاسخ

13. نرخ شکستت چند؟

    آب قاطی زمانم است. به فاصله‌ی اخم و لبخندی می‌رسم به نقطه‌ی پایان. کرده‌هایم کم و نکرده‌هایم زیاد. کرده‌ها از توانمندی می‌گویند و نکرده امید و ناامیدی را با هم. امید بودن و شوق بیداری. ناامید از اگرها و باز هم نشدها.
    امروز ساعت نداشت اتاقم. هربار سر بر می‌آوردم من بودم و تکه‌ای که نبود. گم می‌شدم در خودم. روال نبودم. از بی‌ساعتی خواب ماندم. جا ماندم. ساعت آنقدر مهم است که من مهمش کردم؟ عادت؟ برنامه‌ها را مثل هر روز پیش بردم پس ساعت چه می‌گوید؟ می‌ماند به دوست ساعت. همین که می‌دانی الان بیست و دو و پنجاه و نه دقیقه است آرام می‌گیری. می‌دانی کجایی. آغاز و پایانت می‌دهد. راهبری می‌کند تو را. «با من نیایی از دست می‌دهی.» دوست داشتنی‌ است این دوست، حتی شب‌هایی که با حلزون رقابت می‌کند در حرکت.
    بیدار شدم. خدا را بسیار شکر بیدار شدم. شکر بیدار می‌شوم. شکر فرصت زیستنم می‌دهد. شکر که قابلم می‌دارد برای بودن. شکر که هستم. و شکر یادم می‌دهد چطور بهره‌مند شوم از دارایی‌ش.
    باز کردم دفتر جدید را. نوشتم که آماده باشد. دل به دلم بدهد.
    به تحملش بیفزاید. بار سنگینی روی دوشش می‌نهم هر روز. نامه نگاریدم برای نجمه. اولین نامه‌ای بود کاغذی‌ام. من ننوشتم نجمه و نامه نوشتند. دوست دارم نامه را. دوست دارم برای همه‌ی آن‌هایی که بدهی گفتاری دارم بهشان بنویسم. تنها غمم این است به دست‌شان نمی‌رسد. هشتگ نامه را نباید برهانم. نامه منم ولی اوست که می‌نویسد. عجیب است. غریب هم است. تحربه می‌خواهد درک جمله‌های خیابانی‌طور. راستی بد نیست هشتگی هم داشته باشم به اسم خیابانی‌طور. بل‌اخره زحمت کشیده با جملاتش برند کرده خودش را، نباید استفاده شود؟
    چرخی در اینستا و پختن ناهار که مهمانی ناخوانده آمد. خدایش بیامرزد پنج ساعت به کوب حرف زد. یاد دیروز افتادم و ضعف گفتاری. خدایش وکیل است که در سطح خودش کاملن مسلط و بدون تپق حرف می‌زد. داستان‌وار هم حرف می‌زد. به این فکر می‌کردم اگر در جای دیگر بود و جور دیگری می‌شد می‌توانست نویسنده‌ای جهان‌شمول شود. ماشاالله آنقدر بلند و تند‌تند قصه‌ها ردیف می‌کرد گوش بی‌نوایم فقط در پی فیلتر کردن صدایش بود و اینگونه که تنها یک جمله از رقیه خانم برایم ماند. هنگام ناهار طی داستان‌هایش گفت نماز خوانده‌ام و ادامه‌ی ماجرا، در جواب قبول باشد پدر و مادرم گفت خدا حرمتت را بگیرد و چقدر به من چسبید این جمله. موضوعی که درگیرش هستم. تفاوت و تمایز. من بودم بیشتر از ممنون یا قبول حق نمی‌گفتم و خیلی‌ها هم. حالا چیزی قشنگ‌تر و دلنشین‌تر می‌توانم بگویم. خدا حرمتت را بگیرد برایم به هدایت می‌ماند. هدایت که شوی یعنی حرمتت را گرفته. رقیه جان نوش جانت پنج ساعت متکلم وحده بودن.
    مهمان رفت و مامان و بابا هم رفتند پیش دکتر حسینی. تنهایی را با کتاب راز گفتگو و اصول مکالمه بدون تظاهر به حیاط بردم و گز کردم طول و عرضش را. جالب آمد عصری بود در دوره‌ی کانت به اسم عصر گفتگو. قانون‌مند. مخصوص قشر خاص جامعه‌ی اروپایی. و قانون‌ها دگرگون شد وقتی که قشرهای دیگر آمریکایی‌ها و راحتی‌ آن‌ها را دیدند در گفتگو.
    کتاب مرا برد به چند ماه پیش و گفته‌ی استاد. قبل از گفتگو بنشین و بنویس چه می‌خواهی. در این دیدار دوست داری درباره‌ی چه صحبت کنی. امیدوارم گفتگویی روی دهد امتحانش کنم.
    در نویسنده‌ساز جمله تاکیدی پررنگ بود. استاد از جمله‌هایی که بسیار کمکم کرده برای پذیرش خویشتن خویش این بوده «خداوند خالق زیبایی‌هاست و من مخلوق خداوندم.» استاد من با این جمله و البته دیدن خود درون آینه توانستم تا حدودی زیبایی‌م را ببینم و باور نکنم بی‌مهری‌ها را دیگر.
    با خداحافظی از نویسنده‌ساز به شی‌رود سلام کردم. یوتابی دیدم بدون کیخا. احساسم می‌گوید کیخا بوده. مگر چند یوتاب دارد این جهان؟ یوتاب که مریم و فاطمه و زهرا نیست. یک‌ساعت‌ونیم نفس کشیدیم با شی‌رود و تازه شدیم. به‌قول خودش عشق و برکت.
    بعد از شام و کمی جیغ‌جیغ و اعتراض پدر که بگذارید شام بخوریم رجوع کردم به اسماعیلی. اسماعیلی و ننه هاجر. آذر که بود؟ تا امشب فکر می‌کردم آذر زنش است و امشب دیدم ده سال رکب خوردم. ایران مادر شهین و شهلا است. شهلا بود دیگر؟ شاید.
    و نقطه‌ی پایان. در آخرین تکه‌ی آزادنویسی از سقوط نوشتم. سقوطی که لازمه‌ی صعود است مثل سقوط آب و ریختنش در رودخانه تا دریا شدن. یاد مژگان نیکوفال افتادم و شبکه. جمله‌ای از او با من است. می‌گفت: «نرخ شکست‌هایتان را بالا ببرید.» می‌گفت: «نرسیدن با هشت و نه کجا و یک و دو کجا.» هشت و نه تمرین است و یک و دو تکلیف. بنویس و بنداز دور. سیاه‌مشق کن.

    سارا ذوالفقاری
    #از_زندگی
    https://t.me/sarazolfaghary

    پاسخ

14. آرزو جان نیک نویسم سلام

    امروز روز نسبتاً شلوغ و پر از اتفاقات قابل پیش‌بینی نشده بود.

    صبح را با معده درد و البته شکرگزاری و روزنویسی و آزادنویسی و تمرین نویسندگی شروع کردم. بعد از آن کتاب آداب دنیا را خواندم.

    به کارهای خانه رسیدم. معده درد؟ کمی عقب نشست و هر ازگاهی ضد حمله می‌زد.
    دقایقی را از طریق ویس با زری‌جان حرف زدیم در مورد نوشتن و خواندن و وبینارها.

    ساعتی را با محدثه تصویری گپ و گفت کردیم و مثل همیشه کیف کردم. گفتیم، شنیدیم، خندیدیم و فکر کردیم و خوشحالم از قدم‌هایی که دارد برمی‌دارد و مسیر هموارتر می‌شود هیجان‌مان بالاست و می‌دانم که استرس و هیجان خودش چندین و چند برابر همهٔ ماست. همیشه صحبت با او و دیدنش انرژی‌ام را افزون می‌کند.

    بعد از آن به کارهای زیتون رسیدم. موسیقی گوش کردم. چند ساعتی سر و صدا در خانه بالا بود به دلیل یک سری اصلاحات و تعمیرات.

    خود را به وبینار رساندم با موسیقی آزادنویسی کردیم و تک جمله نوشتیم. تک جمله‌های تاکیدی. من تعدادی جمله خطاب به خودم نوشتم و تعدادی جمله در مورد نفسِ نوشتن.

    بعد از وبینار کمی با خودت حرف زدیم و خندیدیم شوخی‌هایمان را دوست دارم. بعدش متنم را نوشتم و آماده انتشارش کردم.

    به ادامه کارهای خانه رسیدم، موسیقی گوش کردم، و مراقب بودم زیتون آسیب نبیند از شیشه‌هایی که بیرون گذاشته شده و باید دور ریخته شود.

    کنار هم سریال دیدیم، شام خوردیم و گپ زدیم مخصوصا مورد فوتبال. چند روزی نه رئال مادرید بازی دارد و نه استقلال چرا که تعطیلات فیفادی است.( تعطیلات رسمی برای انجام بازی‌های ملی)

    امشب و این گزارش را با چند بیت از حافظ بدرقه کنیم:

    «طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
    گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

    چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غش
    کنون بجز دل خوش هیچ در نمی‌باید

    جمیله‌ایست عروس جهان ولی هش دار
    که این مخدره در عقد کس نمی‌آید»

    https://t.me/zakiyehsepehrnia

    پاسخ

15. گزارش‌نیک”1405/8/18″ آبان. روز دوشنبه.

    دعا خاندم. سپاسگزاری بعد از غذا را انجام دادم.

    کتاب‌”یک لیوان شطح‌ داغ” از احمد عزیزی‌ را خاندم.
    کلمه‌برداری‌ هم از همین کتاب انجام دادم.

    کتاب‌”بلوارهای‌ دل‌های‌ شکسته‌” از پرویز دوائی‌ را خاندم و تمام شد.

    کتاب”نوشی‌ و جوجه‌هایش‌” از فرنوش مهرفروزانی را خاندم.

    زمانی موسیقی گوش کردم.

    نویسنده‌ساز شرکت کردم.

    کارگاه‌ خرده‌‌خاطره‌ را شرکت کردم. البته یادم رفت ساعت گوشی را کوک کنم، دیر وارد کلاس شدم.

    اینم‌ از نیک‌نیک‌ امروز.

    https://t.me/speechoff

    پاسخ

16. می‌نویسیم تا همواره به خود یادآوری کنیم که تا چه اندازه نادانیم و محتاج دانایی. این جمله را دیروز در گزارش نیک استاد کلانتری خاندم و امروز در کارگاه خرده‌خاطره آن را زیستم.
    صبح به جای آزادنویسی خرده‌خاطره نوشتم. ناراحتم که چرا در طول هفته به آن نپرداختم و به دقیقه نود رسید. پیاده تا محل کار رفتم و بخش هایی از وبینار و کارگاه را همانجا شنیدم. برای ماندن در مسیر نوشتن کارگاه شعر 15 را ثبت نام کردم.
    شبتان نیک

    پاسخ

17. گزارش هفتاد و چهار
    سال‌واژه: تبدیل
    امروز هم هفت و نیم صبح بیدار شد. کنار پنجره نشست و تماشای بیرون را با روزش آغاز کرد.
    گربه‌اش را دید که کلاغ‌وارانه روی درخت نشسته بود. پس اسمش را با الهام از خود گربه انتخاب کرد. رِیوِن. به عبارتی غراب.
    وبینار ۵۵۱ را پخش کرد. صدکلمه داستان را همراه استاد و همسفران نوشت. فکری نداشت که از چه بنویسد. چشمش به کتاب انگیزش و هیجان مارشال ریو کتابخانه‌اش افتاد. جلد کتاب تصویری محو بود تداعی کننده‌ی دوچرخه‌سواری. پس از یک دوچرخه‌سوار وسواسی نوشت. وسواس‌مندِ دوچرخه‌ها. قاتل بود و دوچرخه‌های قربانی‌هایش را می‌ربود. دو آدم شرور به شهر نوشتنش افزوده شده بودند.
    بعد هم بی‌مرگِ وقت رفت سراغ تمرین واژه‌سازی. چندتایی ساخت. بقیه را فردا صبح تکمیل می‌کند. باید زمان بیشتری برایش در نظر بگیرد.
    زمانی را برای مشاوره‌ی کاری‌اش گذاشت.
    چرت بعدازظهرانه‌ای زد.
    یل را دید.
    از تماشای فروریختن ابر‌ها در نارنجی ِغروب لذت برد.
    فیلم سامورایی و زندانی کوراساوا را شروع کرد. آکیرا نه. فیلم پایان‌ناپذیر به نظر می‌رسید. ناچارا رهایش کرد.
    ظهر هم فیلم 127 ساعت با نقش‌آفرینیِ جیمز فرانکو را می‌دید که چُرت دزدیدش.
    حس می‌کند کارها و فیلم‌ها و کتاب‌های جامانده بر سرش ریخته‌اند. چند نفس کافی به نظر می‌رسد؟
    حالا هم نگاهی به کوچه‌ی مه‌آلودشان انداخت. نوشتن فرا می‌خواندش. دارک‌نویسی، اما خواب دارد به رُبایشش ادامه‌ می‌دهد. آن‌قدر بی‌رحمانه این‌کار را می‌کند تا اثری از هشیاری‌ِ او در این زمان و مکان نماند.

    پاسخ

18. با نام خداوند صاحب اختیار…
    صبح که بیدار شدم قلبم درد می کرد سرکار نرفتم رفتم اورزانس و فشار خون گرفتم بالا نبود اما نفسم تنگی می کرد مرخصم کردن و بهم چند تا دارو دادن…داروها رو که خوردم یه کم بهتر شدم و رفتم توی یه کافه تا بنویسم.
    ۲ گربه ها رو دوست ندارم هیچ حیوونی دوست ندارم یه گریه بهم نزدیک شد یعنی توی دست و پام می لولید به پسره گارشون گفتم حال ندارم و این گربه نکبت رو از من دور کن.
    ۳ گفت کاری بهتن نداره و بار داره و حالش،خرابه و مدام بالا میاره!!
    ۴ بیخیالش شدم و به نوشتن و خواندن ادامه دادم…
    یکساعت بعد دوباره حالم بد شد و دستهام یخ کرد بی تامل راهی خونه شدم.
    ۵ دم در یه زن شصت ساله دیدم اّئودی اش را قفل کرد و خواست بیاد داخل و من موقع خروج و اون موقع ورود با هم برخورد کردیم به صورتم لبخند زد فهمیدم مادر مالک این کافه های زنجیره ای است…
    ۶ توی راه بهش فکر کردم به خودش و به پسران ثروتمندش…به جایی نرسبدم اون لحظه فقط ارزوی سلامتی از خدا داشتم.
    ۷ یادم رفته بود برای پسرم دارو بخرم رفتم اولین داروخونه ای که سر راه دیدم و دارو ها را خواستم خانم دکتره شربت رو روی پیشخوان گذاشت دست دراز کردم تا تاریخ انقصا شربت رو بخونم که دستم انگار که مال من نباشه انگار که از بدن من سوا باشه به طرزی،عجیب خورد به دارو و شیشه شربت افتاد و خزار تکه شد…لحظه ای سکوتی عجیب در داروخونه برقرارشد.
    ۸ عدرخواهی کردم و دلبل اوردم قلبم درد میکنه و متاسفانه دستم می لرزه و با لرزش دستم شبشه پرت شد…عذرم رو پذبرفت یعنی هرچی میگفتم می پذیرفت نمبخواست از من طلبکار باشه.ادم با شخصیتی بود.‌‌
    ۹ روز سختی بود الان بهترم و خداروشکر
    ۱۰ شب همگی بخیر

    پاسخ

19. روزی که نیکو نباشد، گزارش نیک ندارد.

    فاطمه بهزادی‌مقدم
    ۱۸ ابان ۰۵
    یک‌شنبه

    پاسخ

20. نیکو گزارش

    صفحات صبحگاهی را نوشتم. باز مثل هر روز دستم می‌خاست برود سمت گوشی که یکی زدم در دهانش و صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. خاب می‌دیدم. چرا همش خاب طب ایران را می‌بینم؟ طب ایرانی که طب ایران نیست. توی خاب برگشته‌ام طب ایران. چرا هر بار توی خاب می‌بینم برگشتم طب ایران؟ هووف.

    تمرینجا بود و چه خوب است که تمرینجا هست.

    نقاشی کشیدم. تقریبن تمام شد. یک دورگیری مانده. دوستش دارم.

    با نصیرو نوشتیم.

    نویسنده‌ساز بود و آزادنویسی و جملات تاکیدی و چه خوب بود این نوشتن. بعد هم سایت خودگویه. همین چندوقت پیش بود که آن سایت را دیدم. خودش را دیدم یا اسمش را ؟

    با بچز صحبت کردیم و من زودتر خداحافظی کردم.

    توی نقاشی‌ها گشتم تا یک نقاشی خوب پیدا کنم تا با بچه‌ها توی خط‌خطی ببینیم و تحلیل کنیم. مثل وبینارهای معماری تفکر الهه علیزو که زمانی نقاشی می‌دیدیم با هم و چه خوش می‌گذشت. امشب هم کلی خوش گذشت. با هم نقاشی دیدن خیلی حال می‌دهد. بعد هم که با هم نقاشی کشیدیم. اول خط‌خطی هم که آهنگ کره‌ای می‌گذارم برای بچه‌ها. آهنگ‌های پسرهای خودم را. خودم که کلی ذوق می‌کنم با آهنگ‌ها. ایشالا بچه‌ها هم خوششون بیاید. نیاید هم باید گوش کنند. بله ایح ایح ایح.

    پاسخ

21. سال واژه: پذیرش
    بعد از چهار روز، به محل کار برگشتم. یک دل سیر بیژن را نوازش کرده و مرغ تازه پخت برای او تدارک دیده بودم. قرص های مالت را نوش جان کرد، دست آخر روی پتوی خود کنار پنجره به خوابی شیرین فرو رفت ومن هر لحظه قربان صدقه اش می رفتم.🐱
    در ترافیک مسیر خانه به وبینار پیوستم، موضوع امروز دغدغه ی مهمی بود. مجدد پادکست را فردا گوش داده تا نکات مهم را بهتر متوجه شوم.
    چورتی کوتاه اما عمیق زدم.
    به گربه هایم رسیدگی کرده، برای رفتن به منزل دوستم آماده شدم. پس از چند ماه، قرار شام با مریم و فیروزه داشتم. خیلی خوش گذشت؛ اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد.
    ظرف ها را شستم، تافی را حسابی ناز و نوازش کردم.😺
    قبل از بیهوش شدن، خود را به چند خطی نیک نویسی رساندم.
    امروز بعد از چند روز کسالت، تا توانستم گربه های شهر را غذا دادم.😺🐱

    پاسخ

22. کوله‌ی خیال

    عشق: شاید مترادف آغوش است. مترادف یک کوچه‌، پشت به چراغ زرد.

    تحرک: پیاده‌روی بود. از دانشگاه به خانه. از خانه به دانشگاه.

    گفت‌وگو: خیال‌پردازی سفر بود. برنامه‌ و اهداف برای سال جدید. کمی هم راجب اسباب‌بازی‌های پنج گفتم. زیاد خوشم نیامد. چهارش بهتر بود. احساس می‌کردم اتفاق‌هایی به زور چپانده شده بود. مصنوعی جلوه می‌کرد.

    پیگیری: صبح کمی آزادنویسی داشتم. نرقصیدم اما کلی ویدئوی رقص تماشا کردم.
    درس خاندم.

    خاطره: وقتی در مغازه‌ی اسباب‌بازی فروشی بودیم و عروسک پو را بغل کرده بودم یاد ساحل چندسال پیش افتادم. هنوز همان عادت همیشگی، بغل کردن پو به محض ورود. اما خیلی عوض شده بودم.

    خلوت: شب بود بعد از شام. به اینستاگرام‌گردی تلف شد.

    شعر: نخاندم. اما هوس خاندن دارم.

    نوشتن: صبح و کمی در طول روز.

    تغییر: دیگر وسواس‌گونه درس نمی‌خانم. آب زیاد می‌خورم. سلامتی‌‌ام را اولیت قرار داده‌ام.

    طبیعت: دلم آبشار و کوه خاست. امروز تصورش می‌کردم.

    ✍ساحل خسروی
    🌼@sahelshkh
    #گزارش_نیک

    پاسخ

23. یک روز معمولی با خواب اضافه. یا شاید سریال اضافه.
    مدرسه بودم. مثل همیشه پرصدا. صدا. دوشنبه که می‌شود دیگر سه‌شنبه را نمی‌توانم و چهارشنبه؟ تمام زورم را می‌زنم برای بودن.
    کلاس خصوصی رفتم و چشمم به ساعت خشک شد. خانه که رسیدم. ناهار را خوردم و نوشتم. موقع نوشتن چرتم برد. واقعا وقتی داشتم تایپ می‌کردم خوابم برد نشسته روی مبل.
    لپ‌تاپ را رها کرده خوابیدم. چه خوابی. می‌خواستم تا بی‌نهایت ادامه داشته باشد. بیدار که شدم این دنده و آن دنده و آشپزی سر راهم بود. به زور غذا درست کردم و شعرم هم توی سرم پختم. موسیقی‌هایی که ناعمه و ساجده برستاده بودند گوش دادم.
    غذدا که تمام شد. ظرف‌هایش را که می‌شستم سهیل آمد. شام خوردیم و سریال کری را دیدم. نزدیک سه قسمت‌. جذاب بود. و حالا دوباره می‌خواهم بخوابم.
    برگه‌های املا صحیح نشده مانده. برف کور فلک‌زده همش ده صحفه‌اش مانده. لپ‌تاپ و نوشته‌های نیمه‌کاره مانده. کلمه‌ای که در سرم بود تا شعر شود هم مانده. همه چیز مانده اما من خسته‌ام. خیلی خسته.

    پاسخ

24. هدایت عزیز. امشب گزارش نیکی ندارم. یک نفر که مورد اعتمادم بود سر کارم گذاشت. یک نمایشنامۀ مسخره ساخت از پشت گوشی.حالا معده‌ام درد گرفته.
    به جواب‌های پر استرس و ناشیانه‌ام نگاه می‌کنم. هی صادقِ ساده…چرا به همه اعتماد می‌کنی و حرفاشون‌رو جدی می‌گیری…
    بخاطر سناریوی فلانی از کلاس امشب چیزی نفهمیدم. امروز مهم‌ترین جلسه بود.
    خیلی وقته پیاده‌روی نرفتم. یاهو.

    پاسخ

25. داشتم فکر می‌کردم موسیقیِ بی‌کلامی که لحظاتی پیش پیدایش کرده‌ام چقدر زیباست که فهمیدم بی‌کلامِ یکی از آهنگ‌های طلیسچی است.
    بی‌کلامِ بی‌خواننده می‌خواهم. اه.
    حسابی خسته و آشفته‌ام. دوشنبه‌ها قبلا روزهایِ آرام و رویایی‌ام بود. دروغ نگویم هنوز هم هست اما خب از دست این بچه‌ها آسایش ندارم دیگر.
    اینکه تمامِ روز از قصه نوشتن و کتاب‌ها برایشان حرف می‌زنم بسیار لذت‌بخش است. بیشتر لذت برای این است که می‌بینم چطور با ذوق گوش می‌دهند و هربار مشتاقِ قصه‌خوانی و قصه‌نویسی‌اند. روزی بزرگ می‌شوند و احتمال دارد خودشان را جایی در این گزارش‌ها پیدا کنند. احتمالش یک در میلیاد است البته.
    اما تصورش هم زیباست.
    امروز ازشان خواستم معلم موردعلاقه‌شان در مدرسه را در ذهنشان بیاورند و توصیفش کنند. سعی داشتم فکر کردن به شخصیت را یاد بگیرند تا یادشان بدهم یک شخصیت خلق کنند.
    توقعش را نداشتم و چندتایی از بچه‌ها من را معلم مورد‌علاقه‌شان معرفی کرده بودند. توصیفاتشان حسابی لبخند به لبانم آورد. فکر نمی‌کردم برای منزوی‌ترین بچه کلاس جالب بوده باشم و آن یک زنگ در هفته با من برایش دلنشین بوده باشد. طوری که از بین چندین معلم و یک هفته زندگی با آن‌ها برای من بنویسند.
    حسابی کیفور شدم. کیفور را هم از شین. کاف یاد‌ گرفته‌ام و در نوشته‌هایم مدام پهنش می‌کنم.
    با دفترِ هَردَم‌نویسی‌ام کیف می‌کنم و انگار بار بزرگی از روی دوشم برداشته شده. واقعا نمی‌دانم چه اصراری داشتم کم بنویسم. بگذریم. از آنجایی که دیگر جانی در تنم نیست به مطالعه شخصی نمی‌رسم. آنقدر امروز قصه‌ خواندم و شنیدم که دیگر از گوش‌هایم کلمه سبز می‌شود. چشم‌هایم جمله می‌سازد و دستانم کتاب می‌کارد. (کمی هم استعاره بازی محض تفریح) به سرگرمی‌های امروزم نرسیدم. نه رنگ آمیزی کردم و نه بافتنی بافتم. تفریحاتم با پیرمردهای بازنشسته‌ی هشتاد ساله مو نمی‌زند. البته بافتنی برای پیرزن هاست اما به بخش پیرمردها شبیه‌ترم. فقط کافی‌ست کلاهی سرم بگذارم و در پارک شطرنج بازی کنم. حتی مدتی حرفه‌ای جدول حل می‌کردم و فقط یک دندان مصنوعی کم داشتم.
    یادداشت روزانه‌های دفترم را هم نوشتم و باید کمی دور و بر خودم چرخ بزنم تا دوباره به حالتِ عادی زندگی‌ام برگردم. فکر می‌کنم از اتاق بایگانی دست شسته‌ام. هیچ‌خبری درونش نیست و انگیزه‌ی جانم را می‌مکد. برایِ که بنویسم؟
    امیدوارم فردا که بیدار می‌شوم آسمان گرفته باشد و صدای باران بیاید.
    باشد که رستگار شویم.

    پاسخ

26. آب‌وهوا
    باران اخمالو تمام نورهای درخشان را فراری داده و فقط چند نور لاغرمردنی‌ و ضعیف‌ در آسمان باقی مانده.
    گل‌هایم خیره به آسمانند تا شاید خورشید پیدایش شود. اما خورشید زیر ابرها مخفی شده و حالاحالا‌ها از او خبری نمی‌شود.

    کتاب
    لی‌لی و باغ‌های جهنم تمام شد. با شخصیت‌های رمان خو گرفته بودم و غصه‌ام گرفت. باید دوباره بخوانم؟
    پاره‌‌ای از سنگ صبور چوبک را خواندم و هرسری مشتاقم به کاکل‌زری برسم و از او بخوانم.

    من یا باران؟
    کلاس امروزم را شرکت نکردم. بی‌حال و حوصله بودم. با باران در جدل بودم. صدایم که می‌زد پشتم را به پنجره می‌کردم.
    در نهایت او پیروز شد. بارانی سیاه رنگم را برداشتم، کلاهش را انداختم روی سرم. پوتین‌م را پوشیدم و پاچه‌ی شلوار را انداختم در دهانش. شروع کردم به پرسه زدن در خیابان بارانی.

    باغ مرده
    در کوچه‌هایی قدم گذاشتم که سال‌ها بود به آنها سر نزده بودم. قطره‌های باران نگاه و برگ‌ها پچ‌پچ می‌کردند‌. من برایشان غریبه بودم؟ آنها مرا از یاد برده بودند؟
    به باغ مرده رسیدم. باغی پر از بوته‌های سبز که سال‌هاست کسی برگی‌ش را چای نکرده است.
    باغ پاهایم را نگه‌داشت. هوا تاریک بود و باغ تاریک‌تر، چیزی عجیب در باغ وجود داشت.
    چون باغ مرده نامیدمش ترس بر دلم افتاد؟ یا چون ترس بر دلم افتاد باغ مرده نامیدمش؟ نمی‌دانم. دویدم و از کوچه فرار کردم.

    وبینار
    به خانه که رسیدم هفت دقیقه از پنج گذشته بود. فورا خودم را به وبینار رساندم. با دوستان و استاد همراه شدم. پنج انگشت نویسنده‌ساز را بررسی کردیم. نوشتیم. استاد درباره‌ی خودگویی صحبت کردند، بحث مورد‌علاقه‌ی من. باید دوباره به کتاب‌های خودگویی‌‌ام سر بزنم.

    شله‌زرد
    قهوه‌ی امروزم بد دم شد. در دهانم ماسید و بدمزه شد. دلم چیزی خوشمزه خواست. دلم شله‌زرد خواست. پختم. خوب شد. خوشمزه شد. طلایی و شیرین و گرم شد.

    مهمان
    شله‌زرد که آماده شد کمی نشستم تا استراحت کنم. یکهو بابا فریاد زد که مهمان داریم، پشت در ایستاده‌اند. مهمان‌هایی سرزده که هیچ انتظار نداشتم. خلاصه که دوباره بدو بدو.

    ۱۴۰۵/۸/۱۸

    #روز_مرور

    https://t.me/maryamebrahimi21

    پاسخ

27. ☘️دوشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۸
    تا تقّی به توقّی می‌خورد، هوای دلم ابری یا نیمه‌ابری یا بارانی که می‌شود، تمامم را به میعادگاه می‌برم. هر چه هست و نیست را نثار صفحه‌ی سفیدش می‌کنم. او هم آغوش می‌گشاید و تمام مهرش را به دورم حلقه می‌کند. آسوده‌حالی و سبکبالی‌ام را از این سفیدرویِ سپید‌دل دارم. پذیرای همیشگی غم و حسرتم. کاغذ.
    امروز چند نوبت آزادنویسی کردم.
    صبح که بیدار شدم خابم را از ذهن بیرون کشیدم و تندوتند روی کاغذ جاری کردم تا یادم نرود.
    از کتاب تا می‌توانی بنویس خاندم.
    هوا ابری بود. برای لحظاتی باد، تکانه‌های نسبتاً شدیدی به درختان داد. بارش شروع شد. با یک فنجان چای تازه‌دمِ بیسکویت‌پهلو رفتم کنار پنجره به تماشای باران. باران که می‌بارد دلم نمی‌آید لذت دیدنش را از دست بدهم. آب دستم باشد برمی‌دارم و می‌روم به تماشا. البته لذت‌بخش‌تر وقتی است که بروی زیر باران و موش آب کشیده بشوی چنان که چیلیک چیلیک آب بچکد ازت و درست‌وحسابی کیفور بشوی.
    لذت تماشا خیلی طول نکشید اما.
    یادداشت‌های روزانه خاندم از جلال آل‌احمد و جان‌اشتاین بک. یادداشت‌های جلال، دوجلدی و قطور است و حالا‌حالاها مهمانِ سبد مطالعه‌ام. فارسی‌اش شیرین است و زیبا. به دل می‌نشیند. بسیاری از واژه‌ها و تعابیر عامیانه‌ی پوشه‌ی کلمه‌برداری‌ام را وام‌دار یادداشت‌های جلال آل‌احمد هستم.
    در نوبت دوم آزادنویسی، دغدغه‌‌هایم را به کاغذ سپردم. خاطرم آسوده شد و ذهنم خلوت.
    بعد مدت‌ها رفتم تمرینجا. نوشته‌های دوستان زیبا بود و خانش استاد زیباتر. نکته‌های تازه‌ای یاد گرفتم.
    سری زدم به واژه‌دان.
    گنجور‌گردی کردم. هم شعر خاندم. هم واژه چیدم.
    کلمه‌برداری کردم و واژه‌های بیرون‌کشیده از دل خانده‌هایم را در وبینار نویسنده‌ساز به اشتراک گذاشتم.
    نظری انداختم به گزارشِ دوستانِ نیک‌نویس.
    نوبت سوم آزادنویسی در وبینار نویسنده‌ساز بود. جمله‌های تأکیدی نوشتیم. جذاب بود. از ذهن خلاق استاد چه ایده‌ها که می‌تراود!
    نوبت چهارم آزادنویسی‌ام دلنوشته‌ای بود در قالب نامه.
    وقتی تو نیستی…
    شادی کلام نامفهومی‌ست!
    و «دوستت می‌‌دارم» رازی‌‌ست،
    که در میان حنجره‌‌ام دق می‌کند
    و من چگونه بی‌ تو نگیرد دلم؟
    اینجا که ساعت و آیینه و هوا
    به تو معتادند.
    حسین منزوی🌿

    پاسخ

28. سال‌واژه‌ام: ریل‌گذاری
    صفحات صبحگاهی نوشتم.
    سریال «صد» را دیدم.
    ظرف‌ها را شستم.
    خانه را مرتب کردم.
    دخترم را کلاس بسکتبال بردم.
    در کارگاه خرده‌خاطره شرکت کردم.
    ۷ صفحه از «رود راوی» را خواندم.
    کلمه‌برداری کردم و سری به واژه‌یاب زدم.
    https://t.me/bargmoments

    پاسخ

29. دیشب شب سخت و غمگینی بود و خابم نمی‌برد.

    بیداری و کار. درست است که برای پایش نیامدند اما کارها را که کردیم.

    خانه و نوشتن و تمرینجا.

    بخاری اتاق خراب شده بود و تعمیرکار دقیقن وقت نویسنده‌ساز آمد و تمرکز نداشتم.‌

    باز نوشتن و رقصیدن و تخیل.

    نگاهی به کتابی درباره‌ی زنان و پریودی و یائسگی (یا همان نوتنی که گلی جان موعودی در حال ترویج آن است.)

    گپ با دوستان تخصصی‌نویسی و نوشتن و درست کردن گروه خودیار و بررسی کامنت‌های بچه‌ها در «من و سلامتی».

    وبینار خط‌خطی. ندا احمدی نقاشی دسیسه از جیمز انسور را برای بررسی آورده بود و چه قدر دیدن نقاشی با بچه‌ها را دوست دارم.

    دوباره نوشتن و آهنگ.

    پاسخ

30. سال‌واژه‌ام:صبر
    چند روزی است بابا برای پانسمان بیدارم نمی‌کند. صبر می‌کند تا خودم پیگیر شوم و خاطرجمع شود که هنوز از مریض‌داری بیزار نشده‌ام.
    روی زخم پوستی زرد و بی‌قواره نشسته. می‌گویم باید صبوری کند تا جدایش کنم. گوشه‌ای را با دو انگشت می‌گیرم و بالا می‌کشم. خم به ابرو نمی‌آورد. رویش پماد زرد و سفید می‌مالم، گاز را می‌گذارم و روز این‌طور شروع می‌شود.
    شال و کلاه می‌کنم و می‌روم سرِ کار. توی مغازه دو داستان از سه‌قطره خون هدایت می‌خوانم. از پشت شیشه‌خیابان را می‌پایم. هوا چند باری آفتابی و بارانی می‌شود. برای کاری به سولماز زنگ می‌زنم. برنمی‌دارد. دلم شور می‌زند. مغزم قصه می‌بافد. قصه‌های هولناک. تا دوباره دستم می‌رود سمت گوشی خودش زنگ می‌زند.
    می‌رسم خانه. الهه باز ناکوک است. مامان می‌گوید از صبح لب به چیزی نزده. به حال خودش رهایش می‌کنم. شاید تنهایی برایش بهتر باشد.
    وارد تمرین‌جا می‌شوم. این روزها درگیر نوشتن صحنه‌ام. متنم مثل بند تنبان شده. هر طرفش را می‌کشم سرِ دیگرش درمی‌رود. توی کارگاهِ خرده‌خاطره استاد به متن‌هایمان خرده می‌گیرد. اول کمی خیط می‌شوم. بعد پیِ چاره می‌گردم: باید مشق بنویسم. برای آموختن.
    بعد از کلاس طاقت نمی‌آورم. نان جو تست می‌کنم و نیمرو می‌پزم. می‌برم برای الهه. تا لقمهٔ آخر را می‌خورد و بالاخره رنگ‌ورویش باز می‌شود.
    به «نویسنده‌ساز» ملحق می‌شوم. ده دقیقه آزادنویسی. این‌بار قرار است از جملات تأکیدی استفاده کنیم. زور می‌زنم اما کلمات روی کاغذ فقط دهن‌کجی می‌کنند.
    هوا که تاریک می‌شود، با الهه می‌زنیم بیرون. توی راه چند جفت جوراب و چهار خودکار رنگی می‌خرم. برمی‌گردیم. دو دفتر برمی‌دارم: یکی برای کلمه‌برداری و یکی برای مشق‌نویسی.

    پاسخ

31. سلام زکیه‌جان، دوست هم‌نویس قشنگم

    تا به حال شده وسط یک روز کاملن معمولی، ناگهان متوجه شوی بعضی اتفاقات کوچک، بیشتر از اتفاقات بزرگ در خاطرت می‌مانند؟ مثلن یک فنجان قهوه، یک گفت‌وگوی بی‌مقدمه، چند قدم راه رفتن با کسی که انتظارش را نداشتی یا حتا شعری که در فاصله‌ی میان دو مراجعه‌کننده خوانده‌ای. انگار زندگی همیشه در اتفاقات مهم و تاریخ‌دارش خلاصه نمی‌شود. گاهی باید ذره‌بین برداشت و افتاد به جان خرده‌ریزهای روز.

    من امروز ذره‌بین به دست گرفتم و این‌ها را پیدا کردم.

    صبح به سرکار رفتم. در فاصله‌هایی که مطب خلوت می‌شد، به جای آن‌که گوشی به دست بگیرم و در جهان بی‌انتها و بی‌حاصلش پرسه بزنم، شعر خواندم. فکر می‌کنم شعر خواندن در محیط کار نوعی دزدی محترمانه از زمان است؛ چند دقیقه از وقتِ کارفرما را می‌دزدی و به روح خودت پس می‌دهی.

    بعد از برگشتن، یک جستار از «سفر سیگار» خواندم. خواندن جستار برای من شبیه نشستن روبه‌روی آدمی است که قرار نیست چیزی را به من آموزش بدهد اما ممکن است در خلال تعریف کردن یک خاطره، پنجره‌ای در ذهنم باز کند. گاهی هم با خودم فکر می‌کنم نویسنده‌ها چطور از چیزهایی می‌نویسند که ما هر روز می‌بینیم و از کنارشان رد می‌شویم؟

    یادم رفت بگویم بعد از سرکار، با یکی از همکارانم به کافه رفتیم و بعد کمی پیاده‌روی کردیم. همیشه می‌گویند با همکارها نباید زیادی صمیمی شد. نمی‌دانم این توصیه را چه کسی صادر کرده. من که در این مورد چندان آدم محتاطی نیستم. البته اوایل بودم. اما این همکار ما کاری کرده که زیادی دوستش داشته باشم. البته درباره‌ی خوب یا بد بودن این صمیمیت نظری ندارم؛ فقط فکر می‌کنم زندگی به اندازه‌ی کافی پر از رابطه‌های اجباری و معاشرت‌های از سر مصلحت است. بد نیست گاهی آدم کسی را صرفن به این دلیل دوست داشته باشد که بودنش حال آدم را بهتر می‌کند. حالا اگر این آدم همکارمان باشد، چه اشکالی دارد؟ مگر قرار است تمام روابط انسانی را با آیین‌نامه اداری تنظیم کنیم؟

    در وبینار نویسنده‌ساز هم حاضر شدم. در بخش آزادنویسی، جملات تأکیدی خودم را نوشتم. جمله‌هایی برای مواجهه با خودم. چیزهایی که باید هر از گاهی به خودم یادآوری کنم:

    من مجبور نیستم به هر چیزی واکنش نشان بدهم.

    قرار نیست برای اثبات ارزشم، خودم را به زحمت بیندازم.

    می‌توانم هم مهربان باشم و هم مرز داشته باشم.

    زندگی من نباید همیشه در حالت جبران عقب‌ماندگی باشد.

    حق دارم از چیزهای کوچک خوشحال شوم، حتا اگر هنوز کارهای بزرگی باقی مانده باشد.

    من پروژه‌ی نیمه‌تمام دیگران نیستم که مدام بخواهم خودم را اصلاح کنم.

    بعد سراغ کتاب «دفترچه خاطرات فراموشی» رفتم و یک بخشی از آن را خواندم. عنوان این مقاله از همان ابتدا برایم جالب بود. فراموشی را معمولن نقص حافظه می‌دانیم، اما گاهی فکر می‌کنم فراموش کردن هم هنر مخصوص خودش را دارد. چه چیزهایی را باید به خاطر سپرد و چه چیزهایی را باید به حافظه اجازه داد آرام‌آرام از دسترس خارج کند؟ شاید همه‌ی هنر زندگی همین انتخاب کردن باشد؛ این‌که بدانیم کدام خاطره را نگه داریم و کدام را از انبار ذهن مرخص کنیم.

    یک ساعت هم آزادنویسی کردم. بدون این‌که بدانم قرار است به کجا برسم، نشستم و نوشتم. حاصلش یادداشتی شد که در کانالم منتشر کردم. گاهی نوشتن برای من شبیه باز کردن شیر آبی است که مدت‌ها بسته مانده؛ اول چند قطره آب گل‌آلود بیرون می‌آید اما اگر صبر کنی، آب زلال راهش را پیدا می‌کند. البته گاهی هم شیر باز می‌شود و فقط یک مشت حرف بی‌ربط بیرون می‌ریزد. به هر حال، باید نوشت و منتظر ماند.

    شب، دو قسمت دیگر از «سرخ و سیاه» را دیدیم. هنوز دارم با جهان داستانی‌اش پیش می‌روم. یک قسمت هم از «هزار و یک شب» تماشا کردیم، اما راستش چندان ترغیب نشدم ادامه‌اش بدهم. به نظرم بعضی فیلم‌ها و سریال‌ها همان‌قدر که برای شروع کردنشان باید اشتیاق داشت، برای ادامه ندادنشان هم باید شجاعت داشت. قرار نیست هر چیزی را که شروع کرده‌ایم تا انتها تحمل کنیم؛ حتی سریال‌ها.

    این هم از گزارش نیک امشب من البته نمی‌دانم تا چه اندازه نیک بود.
    قربانت

    پاسخ

32. گشتم نبود نگرد نیست

    نسخه به دست‌، از این داروخانه به آن داروخانه‌. نداریم‌، نیست‌، توزیع نشده‌‌‌‌‌. این‌ها پاسخ‌هایی بود که برای یک ورق قرص‌ می‌گرفتم‌. دست از پا درازتر به خانه بازگشتم‌.

    کار حال خوب کن‌
    در راه بازگشت‌، مقابل کتاب‌فروشی ایستادم‌، کتاب «رنگ‌آمیزی بزرگسال‌، برای تمدد‌اعصاب‌» را دیدم‌. چه تصاویر قشنگی داشت خوشم آمد‌، خریدم‌. البته اولین‌‌بار است از این‌جور کتاب‌ها می‌خرم‌، نمی‌دانم تاثیری بر روی اعصاب دارد یا نه‌؟ اما هرچیزی با قلم در ارتباط باشد‌، آرامش‌بخش است‌.

    بهترین جای پارک دنیا برای زن نان‌آور‌
    ایستادنم در صف نانوایی‌، وقت رو به‌ موتی است که نباید بگذارم بمیرد‌. امروز وقتی رسیدم و جای پارکی را درست روبه‌روی نانوایی دیدم‌، ذوق کردم‌. وای دوباره گفتم ذوق‌. نباید می‌گفتم‌‌، چون دوستی دارم که هربار می‌گویم‌ ذوق کردم‌، با شیطنت می‌گوید‌‌: انگار به خر تیتاپ دادند‌. کارتم را در نوبت گذاشتم و به داخل ماشین برگشتم‌. فرصت خوبی بود تا کتاب بخوانم‌‌‌، اگر خانم دلاور اجازه می‌داد‌. زنی به نظر چهل و چند ساله‌، با ابروهای زمخت‌، پرپشت‌ و خط اخمی عمیق‌، شلوار پارچه‌ای بگ با وصله‌ای سر زانویش و کت چرمی با آستین‌های کوتاه‌، البته آستین‌ها کوتاه نبودند‌، انگار دست‌های خانم زیادی بلند بودند‌‌‌، در صف‌، روی پله‌ی نانوایی نشسته‌، پاهایش را ازهم گشاد گذاشته‌بود‌، با جدیتی خشک‌، زیر‌نظرم داشت‌. همین‌که وارد مطالعه می‌شدم صدایم می‌زد‌‌‌،
    خانم اگر نون می‌خوای بیا‌‌.
    خانم کنجدی می‌خوای‌؟
    خانم بیا وایسا این‌جا‌.
    هربار بیرون می‌رفتم‌ متوجه می‌شدم بی‌جهت بوده‌‌، تا رسیدن نوبتم چندنفری مانده‌است‌. نمی‌دانم چرا حس کردم با نشستن و مطالعه کردنم مشکل دارد‌. بار آخر گفتم: خانم خودم حواسم هست‌. وقتی نوبتم شد‌، از روی پله بلند شد و کنارم ایستاد‌، آرنولدی بود‌.

    از ظاهر قضاوت نکنید
    موقع رفتن به خانه‌، کوچه‌و‌پس کوچه‌ها را انتخاب کردم تا میانبری باشد‌. نبش یکی از کوچه‌ها که به خیابانی سوت‌و‌کور می‌خورد‌، داروخانه‌ای دیدم‌، یک دلم می‌گفت‌: بپرسم‌‌، یک دلم می‌گفت‌: آن‌همه داروخانه‌های بزرگ در جاهای مهم‌تر‌ نداشتند‌، این داروخانه در گوشه‌پسله‌ای دور‌افتاده چطور می‌تواند داشته‌باشد‌. اما دل پرسیدن پیروز شد‌‌، و نتیجه این بود که به‌جای یک ورق دو تا ورق پیدا کردم‌.

    حسن‌ختام روز
    غزلی از سعدی خواندم و بیتی زیبا که به دلم نشست‌.
    پنجه با ساعد سیمین نه به عقل افکندم
    غایت جهل بود مشت‌زدن سندان را
    سعدی از سرزنش عام نترسد هیهات
    غرقه در نیل‌، چه اندیشه کند باران را
    ✍شهرزاد

    پاسخ

33. دوشنبه ۱۸ آبان
    صبح پس از آزادنویسی، تمرین وبینار «از معماری» الهه عزیز را انجام دادم. تمرین این بود که فهرستی از چیزهایی را که می‌بینیم، بنویسیم. هنگام انجام تمرین متوجه شدم مدتی است جزئیات بیشتری به چشمم می‌آیند. فکر می‌کنم تمرین‌های نوشتاری، وبینارهای مختلف و پیاده‌روی در این تغییر بی‌تأثیر نبوده‌اند. این دقت بیشتر باعث شده مسیرهای آشنای هر روز نیز برایم تازگی داشته باشند. حتی در مسیرهای تکراری و چهره‌های همیشگی، گاهی جزئیاتی می‌بینم که پیش از این از آن‌ها غافل بوده‌ام.
    بخش زیادی از وقتم در محل کار به کارهای سیستمی و رسیدگی به حساب‌وکتاب‌های مالی گذشت. به‌نوعی نقش حسابدار را هم بر عهده گرفته بودم.😍 با اینکه فرصت گفت‌وگو با همکاران کمتر بود، سعی می‌کردم ارتباطم را با آن‌ها نیز حفظ کنم.

    ۱۵ دقیقه پیاده‌روی در میان کار و شلوغی حسابی به من چسبید. اینکه کار را برای مدتی رها می‌کنم و از محیط کار بیرون می‌زنم، به من احساس آزادی می‌دهد.

    در وبینار ناهید عزیز درباره اهمیت کودک درون و توجه به آن صحبت شد. موضوع برایم جذاب بود، چون گاهی احساس می‌کنم شناخت چندانی از کودک درونم ندارم و به‌اندازه کافی به آن توجه نمی‌کنم. شنیدن تجربه‌های دوستان نیز برایم آموزنده بود.
    استاد شاهین در وبینار نویسنده‌ساز نیز درباره جملات تأکیدی و خودگویی‌های مؤثر صحبت کردند. نکته قابل توجه برایم این بود که خودگویی‌ها باید واقع‌بینانه و عملی باشند و ما را به سمت یک اقدام مشخص برای عملکرد بهتر هدایت کنند.
    شب چند صفحه از کتاب «فلسفه‌ی پیاده‌روی» خاندم. آخرین کارم نیز پیام دادن به فاطمه یاوری عزیز درباره جلسات «ایستگاه رقص» بود. لطف کرد و برای صحبت با من وقت گذاشت. از این گفت‌وگو خوشحال شدم. یکی از اتفاق‌های خوب مدرسه نویسندگی برای من، پیدا کردن دوستانی است که ارتباطم با آن‌ها کم‌کم از کلاس و تمرین‌های نوشتن فراتر می‌رود.

    پاسخ

34. خانش ۷ فصل از «بیست کهن‌الگوی پیرنگ و طرز ساخت آن‌ها» انجام شد. این روزها ذهنم درگیر تجزیه‌ی داستان‌هایی است که خانده‌ام. داستان کوتاه اخیر خودم را هم بارها و بارها با معیارهای این کتاب سنجیده‌ام و نقاط قوت و ضعفش را در آورده‌ام. خلاصه‌ای از ۶ فصل اول کتاب نوشته‌ام. در این ۶ فصل، قدم‌ها و نکات پیشنهادی برای طراحی یک پیرنگ تشریح شده. دوست داشتم این خلاصه را اینجا هم بگذارم تا مروری برای خودم باشد و شاید دیگری هم علاقه‌مند باشد:
    ۰-یک تعریف ساده از کتاب برای پیرنگ: «مجموعه‌ای از روابط علت و معلولی است که به طور پیوسته الگوی رفتار و ماجرای واحدی را خلق می‌کند.»
    ۱- «تنش» سوخت اصلی پیرنگ است. تنش می‌تواند یک ضدقهرمان، انسان، ناانسان و حتا کشمکش‌ها و اختلالات درونی قهرمان باشد. در مسیر رسیدن به نقطه‌ی اوج داستان، تنش‌ها هم افزایش می‌یابند.
    ۲- بهتر است همان ابتدای کار، نوع پیرنگ را بر اساس درونی یا بیرونی بودن آن مشخص کنیم. پیرنگ‌های درونی بیشتر بر اساس تفکرات ذهنی شخصیت‌ها هستند و به جای آنکه دنبال ماجرا باشند، در جستجوی معنا هستند. در این نوع پیرنگ‌ها شخصیت محور اساسی داستان است و این شخصیت‌ها در مسیر داستان، خود تغییر می‌کنند. برعکس، پیرنگ بیرونی پر از ماجرا و فعل است. البته که طرح‌ریزی پیرنگ درونی برای نویسنده سخت‌تر است، چون به شناخت ذات و روان انسان، فلسفه‌ورزی و جستجوی معنا نیازمند است.
    ۳- دنیای داستان، نظام اخلاقی خاص خودش را دارد. در یک دنیای معمولی، دزدی ممنوع است. دروغگویی ناپسند است. کلاهبرداری منفور است. ولی در دنیای یک داستان، ممکن است شخصیت‌ها جنایتکار باشند و برای گناهان خود دلایل باورپذیری داشته باشند. حتا ممکن است از راه نادرست رستگار شوند. جیب‌بری که خرج خانه می‌دهد، یا قاتلی که یک شر را از سر همه کم می‌کند، می‌توانند سوژه‌های خوبی برای داستان‌پردازی باشند.
    ۴- دنیای داستان و شخصیت‌های داستانی خیر مطلق یا شر مطلق نیستند. سیاه و سفید نداریم. اگر یک شخصیت فرشته‌ی معصوم باشد و شخصیت دیگر دیوی شیطان‌صفت، حدس زدن داستان راحت است و خاننده خیلی زود از خاندن داستان حوصله‌اش سر می‌رود. داستان دقیقن آنجا زاده می‌شود که دنیای قصه جایی بین سیاه و سفید است. یک طیف خاکستری. یعنی شخصیت‌ها نه خوب‌اند، نه بد. گاهی اشتباه می‌کنند. از یکدیگر پیش‌فرض‌هایی نادرست دارند. این شاید باعث شود که شخصیت‌ها در تشخیص خوب و بد تردید کنند، چه خوراک خوبی برای داستان!
    ۵- (اگر داستان‌نویس نیستید و دوست ندارید ترفند نویسنده‌ها برایتان تکراری بشود، به نظرم از خیر این بند بگذرید.) در طراحی پیرنگ، عدد ۳ یک عدد مبارک است. شخصیت‌های اصلی داستان‌ها معمولن ۳ نفر هستند و قهرمان بعد از ۳ تلاش به موفقیت می‌رسد. مدیریت کردن روابط بین ۳ شخصیت منطقی است. داشتن ۲ شخصیت اصلی، داستان پرکشش نمی‌سازد، مگر اینکه نویسنده خیلی خلاقیت به خرج بدهد. داشتن ۴ شخصیت اصلی هم پیچیده است. چون باید روابط بین شخصیت‌ها دو‌به‌دو بررسی شده _مجموعن ۲۴ رابطه_ و در داستان مد نظر باشد. کار پیچیده‌ای است.
    ۶- پیرنگ و شخصیت غیرقابل تفکیک‌اند. پیرنگ چیزی نیست به‌جز اتفاقات و دنیای متولدشده بین (احتمالن) چند شخصیت. در نوشتن پیرنگ، ناگزیر باید به شخصیت‌ها بپردازیم. نکته‌ی مهم این است که شخصیت‌ها در وهله‌ی اول خصوصیت رفتاری ندارند. این پیرنگ است که به شخصیت‌ها ویژگی رفتاری می‌بخشد و زنده‌شان می‌کند.
    ۷- حالا با توجه به این نکته‌ها می‌توانیم یکی از
    بیست پیرنگ پیشنهادی در این کتاب یا هر پیرنگ دیگری را انتخاب کرده و آن را بسط داد.
    چیزی که اینجا گفتم، خلاصه و برداشتی از چیزی حدود ۱۰۰ صفحه‌ی اول کتاب خوب «بیست کهن‌الگوی پیرنگ و طرز ساخت آن‌ها» است. خاندن این کتاب برای هر داستان‌پردازی، عسل لامصب است.
    سپاسگزار بودنم.

    پاسخ

35. فهرست کارهای امروزم
    – نوشتن صفحات صبحگاهی
    – پرستاری از مادر بیمارم
    – خواندن سه فصل از رمان مادران ودختران
    – پیاده روی نیم ساعته
    – آزادنویسی در وبینار با دوستان
    – شرکت در کارگاه خرده خاطره
    – آماده کردن وسایل برای رفتن به خانه یکی از دوستان صمیمی دخترم که تازه زایمان کرده.
    – کلمه برداری از فرهنگواره فارسی خلاق

    پاسخ

36. چه بر من گذشت

    صبح. به نوشتن و نوشتن و فیلم دیدن و خواندن گذشت. البته در چشم بهم زدنی.

    دم‌دمای ظهر. حالا ناهار چی بپزم؟ پیتزا گزینه‌ی آسانی به نظر می‌رسد. می‌روم پیاده‌روی. بساط پیتزا را بعد از پیاده‌روی می‌خرم. فقط نمی‌دانم چرا خر شدم و سبزی خریدم. آخر پاک کردنش خیلی کار من نیست.

    خودِ‌ظهر. فسقلی‌ها یکی‌یکی آمدند. پیتزاهای برش خورده روی سفره چشمک می‌زنند. دهان دخترک زیادی باز می‌شود. البته خنده‌‌اش خیلی گشاد می‌شود. نه برای دیدن من، برای دیدن پیتزا‌ها. پسرک دیگر گفتن ندارد. به سرعت برق و باد لباس‌ها را در می‌آورد و بشقاب پیتزایش در آنی نصف می‌شود. البته یادش بود، دست‌هایش را قبل از آمدن روی سفره بشوید.

    کمی از ظهر می‌گذرد. مهمان داریم. سبزی‌ها را پاک نکردم. مهمان‌ها دارند پاک می‌کنند. البته در پاک کردن یک تره‌شاهی کمی کمک می‌کنم.

    عصر. می‌روم نویسنده‌ساز. دوباره می‌نویسم. یادم می‌افتد چقدر وقت گذاشتن برای خودم اهمیت دارد. بساط کتلت را آورده‌ام نویسنده‌ساز. سیب‌زمینی پوست می‌گیرم. پیاز اشکم را در می‌آورد. باقی‌اش بماند.

    شب. می‌لمم روی تخت. چه کردم از صبح؟ پیاده‌روی کردم. واژه برداشتم، چند‌تایی از رود راوی. شعر خواندم از سعدی. فیلم دیدم. آزاد‌نویسی کردم، بیست و پنج‌ دقیقه، نهصد و چهل و چهار کلمه. پس خوب کردم امروز.

    #گزارش‌نیک
    حدیث کاشانی‌زاده

    پاسخ

37. سال واژه: تداوم.
    -صبح با آزادنویسی شروع کردم.
    -برای گرفتن کارت سوخت ماشینم رفتم.
    -ناهار خوردم و استراحت کردم.
    شرکت در وبینار نویسنده ساز ساعت 17 با شاهین کلانتری.
    -این بار آزادنویسی و تکرار آموزی را با جملات تاکیدی نوشتیم، که تجربه خوبی بود.
    من به خودم اهدافم رو یادآوری کردم و اینکه اگر تلاش کنم حتما موفق می‌شوم.
    و اینکه هر روز بهتر از روز قبل به درک کردن و لذت بردن از تمام بهترینهای این هستی که کم هم نیستند تلاش کنم. سپاسگزاری از خداوند به خاطر سلامتی و خیلی چیزهای دیگر…
    -پیاده‌روی: برای گرفتن کارتم مسافتی رو پیاده رفتم.
    -کلمه‌‌برداری: رذالت. گران‌سنگ. روشن‌ضمیر. کله‌خور. یتیمچه. سرخوش. نقره‌فام. وثیقه. کال‌جوش. بارقه. خانمان‌سوز. جگرگوشه. حیف و میل. زبل. …
    – گزارش نیک
    – کامل کردن داستان کوتاه به اسم حقیقت.
    – خرید اینترنتی برای خواهرم. ایشالا که سرمون کلاه نرفته، مثل عکسش باشه و کاربردی همین‌‌طور که نوشته بودند.
    تا گزارش نیک بعدی خدانگهدار

    پاسخ

38. به نام خدا
    گزارش نیک ۱۸۱:
    همیشه رفیق عزیزم
    برایت بگویم که امروز را با پیاده‌روی آغاز کردم. همان پارک همیشگی با درختان تبریزی‌اش که برگ‌هایشان حالا دیگر زرد و نارنجی شده‌اند، اما هنوز باد آن‌ها را از شاخه‌ها جدا نکرده است.
    باز خانیِ کتاب «نویسنده‌ساز» که برایم الهام‌بخش نوشتن است:
    ۱- همیشه نمایشنامه‌ای در دست خواندن داشته باش. نمایشنامه‌ی «بالاخره این زندگی مال کیه؟» را چند بار بخان.
    ۲- قصه‌ی نویسنده‌ای را بنویس که قصه‌ی نویسنده‌ای را می‌نویسد که قصه‌ی نویسنده‌ای را می‌نویسد که…
    ۳- از نوشتن دلخوشی بساز، نه دلمشغولی.
    ۴- چشم‌انتظار ایده نمان. ایده در صفحه‌ی سفید، چشم‌انتظار توست.
    ۵- ایده تویی.
    تا خودت را ننویسی، از دیگران هم نمی‌توانی بنویسی.
    ۶- هر ایده‌ای از پس شاخ‌وبرگ دادن به خودش برمی‌آید، اگر سریع دست از قلم نکشی.
    ۷- نوشتن یعنی رفتن و نرسیدن، بی ذره‌ای احساس باخت.
    هزار کلمه تایپ کردم که بیشتر آزاد‌نویسی بود و کمتر شکرگزاری.
    کتاب «رود راوی» را با اشتیاق خاندم و خیلی برایم لذت‌بخش بود.
    پنج دقیقه‌ی اول وبینار را شرکت کردم، مشکلی برایم پیش آمد و وویس ضبط‌شده را گوش کردم. استاد از جمله‌های تأکیدی صحبت کردند و سایت «خودگویی» را معرفی کردند که برایم خیلی جالب بود. وبینارها اوقات خوشی هستند.
    شب دخترم مهمانم بود و بیشتر با او وقت گذراندم.
    آخر شب هم به آزاد‌نویسی و روزنویسی و نامه‌ای برای تو، همیشه رفیق مهربانم گذشت.
    کلمه‌ی امروز: «طنطنه» به معنی آواز، جلال و شکوه.
    محبوب امروز:
    در آغوش هم
    در این دایره‌ی بی‌پایان
    من امتداد توام
    یا تو امتداد منی!
    — شمس لنگرودی

    پاسخ

39. گزارش میگ میگ
    باید بگویم بعد وبینار شب قبل مست و پاتیل بودم و هنوز اثرش نگذشته بود. از آنجا که می‌دیدم هنوز هیجان قاطی خونم است و تا یک و نیم شب بیدارم.
    صبح بیدار شدم و در راه سر کار بار دیگر صوت وبینارم را گوش کردم. و بار دیگر گوش کردم.
    ایده پشت ایده می‌آمد که وبینار بعدی را چه کنم.
    می‌دانم سخت است. می‌دانم اول راهم. اما خوشحالم که قرار است کلی چیز یاد بگیرم.
    بعد رفتیم مدرسه وارنیش و بچه‌ها شبیه اسب آبی دهان باز می‌کردند تا ما مثل پرنده‌های تمیز‌کننده وارنیش بزنیم.
    البته که بعضی‌ها ترس داشتن و حس ناراحتی و انزجار. البته وقتی یکی باز شده اضافه آمد و خواستیم بیندازیم سطل آشغال، من داوطلب شدم و حق دادم به آن‌ها، که این چه مرضی‌ست که میزنم به دندان‌های‌شان.
    اثر چسبندگی‌اش حال خراب‌کن بود.
    رفتم سر کار و ادامه‌ی روز.
    عصر خوابیدم و وبینار الهه را خواب ماندم و به تهش رسیدم. نویسنده‌ساز را بودم و بعدش چسبیدم به بچز و حرف و نوشتن و خواندن کتاب «در حال و هوای جوانی»، خواندن دوباره داستان کوتاه «یک قصه قدیمی».
    بعد هم وبینار ندا و خط خطی. چقدر حس راحتی و رهایی داشت. اینبار ندا نقاشی آورده بود و ما مشاهده‌گری می‌کردیم و می‌گفتیم. بعد نقاشی کشیدیم. واقعن احساس خوشبختی می‌کنم که بچز را دارم برای همدلی. قشنگ یک کوه‌اند و یک پشت. دوست‌شان دارم تا بی‌نهایت.
    «بچز: ندا احمدی، فرشته برگی، الهه نصیری»

    پاسخ

40. یک روزِ مخملی
    یک شاهکار ادبی. می‌خواندم و لذت می‌بُردم. حس خوب امروز چندبرابر شد، وقتی چند خُرده‌خاطره نوشتم. جریانِ شیرین خاطره‌نویسی و خط‌زدن‌ِ بی‌رحمانه‌ی جمله‌های اضافی. حذفِ جمله در نوشتنِ خاطره سخت‌تر است، چون دوست داری همه‌ی جزئیات را به دیگران هم بگویی، اما جمله‌های زیادی را حذف کردم. امروز یک تکه‌ی دیگر پروژه هم تکمیل شد، پس خوشحالم.

    پاسخ

41. صبح بعد از رفتن پدر و دختر. مادر و پسر هم راه افتادند.
    پسر که پی کلاسش رفت. به قصد پیاده‌روی کمی جلوتر، نگه‌داشتم.
    اما به پارک نرفتم. رفتم خیابان روبروی آن. تایمر گوشی روی پانزده دقیقه تنظیم کردم هل دادم توی جیب. با زنگ تایمر مسیر رفته را برگشتم. نیم ساعت پیاده‌روی در مسیری که اولین بار می‌رفتم، البته پیاده.
    در راه برگشت میوه و سبزی خریدم. هشت رفتم و نُه برگشتم. سه کار مفیدِ رساندن پسر به دانشکده، پیاده‌روی و خرید انجام دادم. یک ساعت با برکتی بود.
    قرمه سبزی بار گذاشتم با سبزی آماده‌ای که خریدم، کانال گردی کردم و یادداشت‌های دوستان خواندم. از یادداشت اعظم‌جان جمله «نخواستن بر پایه احساسات است و خواستن بر مبنای آگاهی» برداشتم از یادداشت سهیلا جان «جزیره ابرها». گاهی از نوشته‌های دوستان کلمه برداری می‌کنم.
    کارگاه خط‌خطی ندا جان و معرفی کتاب آموزش کاریکاتور استاد، مداد به دستم کرد برای تمرین. با وجود دوست داشتن نقاشی هیچ وقت نقاشی نکرد‌ه‌م.
    از رمان مادران و دختران هم صفحات تعیین شده چالش را خواندم.

    پاسخ

42. سال‌واژه: پیوستگی
    صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. از دل نوشته‌هایم ایده‌ای برای یک داستان کوتاه بیرون آمد.
    خواندن کتاب مادران و دختران مهشید امیرشاهی برایم به لذتی روزانه تبدیل شده است. هر روز مشتاقم زودتر زمان مطالعه‌اش برسد و دلم نمی‌خواهد کتاب را زمین بگذارم.
    آشپزخانه اسم منو فریاد می‌زنه و باید می‌رفتم.
    بعدازظهر را یکسره پای رمانم نشستم و کار خوب پیش رفت.
    در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. وبینار «نویسنده‌ساز» برایم بسیار جالب بود. آموختم که ترکیب‌های تأکیدی همیشه هم بد نیستند. آزادنوشتن با این ترکیب‌ها حس خوبی به من داد. استاد کلانتری در ایده‌پردازی و خلاقیت بی‌نظیرند.
    انجمن کتاب‌خوانی هجا میزبان دکتر کاظمی، شاعر و نویسنده، بود. جلسه‌ای دل‌نشین درباره شاعر مورد علاقه‌ام، بیدل دهلوی، داشتیم و بسیار حظ بردم. در پایان، دکتر کاظمی شعری از سروده‌های خودش خواند.
    پس از پایان جلسه، پیاده‌روی کردم. دلم از پاییزی که هنوز بارانی نشده است گرفت.
    گزارش نیک را آماده کردم تا در جایگاه خودش بفرستم.
    و در پایان روز، مطالعه داستان کوتاهی از چخوف، برنامه مطالعه آخر شبم است
    #گزارش‌نیک
    ✍️زری قوام

    پاسخ

43. سال‌واژه: پیوستگی
    صفحات صبحگاهی‌ام را نوشتم. از دل نوشته‌هایم ایده‌ای برای یک داستان کوتاه بیرون آمد.
    خواندن کتاب مادران و دختران مهشید امیرشاهی برایم به لذتی روزانه تبدیل شده است. هر روز مشتاقم زودتر زمان مطالعه‌اش برسد و دلم نمی‌خواهد کتاب را زمین بگذارم.
    آشپزخانه نامم را فریاد می‌زد و باید می‌رفتم.
    بعدازظهر را یکسره پای رمانم نشستم و کار خوب پیش رفت.
    در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. وبینار «نویسنده‌ساز» برایم بسیار جالب بود. آموختم که ترکیب‌های تأکیدی همیشه هم بد نیستند. آزادنوشتن با این ترکیب‌ها حس خوبی به من داد. استاد کلانتری در ایده‌پردازی و خلاقیت بی‌نظیرند.
    انجمن کتاب‌خوانی هجا میزبان دکتر کاظمی، شاعر و نویسنده، بود. جلسه‌ای دل‌نشین درباره شاعر مورد علاقه‌ام، بیدل دهلوی، داشتیم و بسیار حظ بردم. در پایان، دکتر کاظمی شعری از سروده‌های خودش خواند.
    پس از پایان جلسه، پیاده‌روی کردم. دلم از پاییزی که هنوز بارانی نشده است گرفت.
    گزارش نیک را آماده کردم تا در جایگاه خودش بفرستم.
    و در پایان روز، مطالعه داستان کوتاهی از چخوف، برنامه مطالعه آخر شبم است
    #گزارش‌نیک
    ✍️زری قوام

    پاسخ

44. امروز یکم تکرار آموزی داشتم، کتاب جور هندوستان را چند ورقی خواندم. پیاده روی رفتم که البته بس که هوا سرد بود سریع برگشتم.
    امروز البته خیلی فعال نبودم اما تکرار آموزی را به شیوه ویس‌های ضبط شده هم انجام دادم.
    در کل با ارفاق به روزم نمره‌ی شش میدهم.

    پاسخ

45. دوستان عزیزم با پاییز سرد و بارانی چه می‌کنید؟

    الهه علیزاده توی وبیکار سرزبان که داشت از رنگ آسمان کیف می‌کرد و حتی عکسش را هم برایمان گرفت و نشان داد. اگر بخواهم منطقی باشم باید از هوای سرد پاییز خوشم بیاید. اما چوون از دریچه‌ی منفعت شخصی نگاه کنم به خاطر افزایش اسپاسم و انقباض عضلانی و سخت‌تر شدن حرکتم حتی با دو عصا ترجیحم فصل‌های گرم سال است. گرچه به قول مادرم از آن‌هم شاکی هستیم.
    امروز صبح کمی درس خواندم. بلاخره باید امتحان درس توانبخشی سالمندی را بدهیم دیگر. باز غرغر کنم؟ امتحان تشریحی هم سختم است. حالا کی آزمون جامع بدهیم و من از شر هر چی امتحان تشریحی است، خلاص شوم. اوائل با استاد و مدیرگروهمان برای نمره‌ی 14 دعوا می‌کردم. حالا راضی‌ام نمره 14 را به من بدهند برای امتحان تشریحی نروم تهران. این غر دوم😊. فصل 6 اصل‌گرایی را خواندم. اسم این فصل « بنگرید: چیزهایی را که واقعاً اهمیت دارند ببینید.» بود. یکجایش نویسنده گفته: «می‌نویسم، ولی نه به اندازه‌ای که دلم می‌خواهد بنویسم.» پس من هم جمعش می‌کنم و روزم را این گونه می‌فهرستم تا زیاده‌ نگویم:
    در دانشکده مطالب شناخت درمانی را خواندم و از تقدیر به عمل آمده از خودم از طرف معاون آموزشی‌مان (همان مسئول دیشب و چند شب اخیر یادداشت‌هایم) که مربوط به سالها پیش بود شگفت‌زده شدم.
    در خانه وبیکار سرزبان الهه علیزاده و پرداختن به معیار «منطقی بودن» فکر. مهمان برنامه خانم مبینا ملائی از اهمیت خواندن مصاحبه با مترجم‌ها گفتند. در وبینار نویسنده‌ساز آزادنویسی کردم.
    بعد از نماز ویس روزگفتار را گرفتم. سپس از کتاب‌های تفکر انتقادی، هنر پرسشگری، هنر پرسشگری سقراطی، طرح‌واره‌درمانی کمبریج، طرح‌واره‌درمانی برای طرح‌واره‌درمانگران و نقشه‌های تمرین روایتی خواندم.
    خوشحال از کنسلی جلسه گروهی که کمک‌درمانگرش بودم، به نوشتن مقاله‌ای که دستم است ادامه دادم.
    فیلم وریتی را که ماجرای دو نویسنده‌ی وحشت‌نویس است که کارشان به هم گره خورده را دو شب پیش تا نیمه دیدم، ولی امشب هم خوابم می‌آید و نمی‌بینم. فصل 7 اصل‌گرایی را نگاهی می‌اندازم و می‌خوابم.
    شبتان خوش.

    قهرمانی
    #گزارش_نیک

    پاسخ

46. گزارش نیک ۷۷

    غیر از «خرده‌خاطره»، روز خسته‌ای بود. بسیار آموختم و «استاد» با صبر و دقت و حوصله، اشتباهات‌مان را اصلاح کرد.

    پاسخ

47. این روزها حال من هم مانند آسمان بارانی است.
    گاهی ابری‌ام و گاهی روشن.
    بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی فهرست کلمات هفتگی یا همان اکنون من را نوشتم.
    چند باری می‌شود یادم می‌رود. اما امروز به یاد داشتمش.
    کلاس اول را پیچوندم و کتاب خاندم در عوض.
    کلاس دوم درباره مکتب کلاسیسیزم صحبت کردیم.
    استاد می‌گفت ادبیات اشراف بوده است.
    بعد هم شاعران حوزه عراق داشتیم. شعر انوری را می‌خانیم.
    کلاس آخر را هم تاریخ ادبیات ایران داشتیم. قرن نهم.
    بعد از کلاس رفتیم با مامان و بابا و زنعموم فروشگاه.
    کرم‌هایم تمام شده بود. خرید کردم.
    اعصابم راحت شد.

    باشد که جز بینجامیدگان باشم.

    پاسخ

48. گرم و سرد شدم، ترک برداشتم
    ▪️سال‌واژه‌ام: تدریس.
    ▪️صبح با مامان رفتیم بیرون. یک بانک، دو بانک، سه بانک. دنبال وام. بعد هم کافی‌نت.
    ▪️لش و لوش رسیدیم خانه.
    ▪️ناهار زدیم. دراز کشیدم. حس کردم تب دارم. مسکن خوردم. یک ساعتی خوابیدم.
    ▪️عصر دوباره با مامان رفتیم کافی‌نت. بعد هم خرید. نای ایستادن نداشتم. نمی‌دانم چطوری برگشتم.
    ▪️آبجی ترتیب شام را داد.
    ▪️رفتم سرِ جلسه‌ی بازخورد خرده‌خاطره. فکر کنم آخرهای جلسه بود که یک‌هو پرت شدم بیرون. هر چی سعی کردم صفحه باز نشد. بسته‌ی اینترنت تازه هم خریدم. فایده نداشت. شارژ گوشی نفس‌های آخرش را می‌کشید. خاموش شد.
    ▪️تا شارژ شد، فایل جلسه را دانلود کردم. گزارش نیک را هم نوشتم که تو کانال هوا کنم.
    |زهرا کردوالی|
    https://t.me/ZahraKordevaly

    پاسخ

49. لعیا جانم

    فهرست کارهای روزانه را مرور می‌کنی؟ امروز فهرستم را به روز و مرور کردم. چند بار در لابه‌لای کارهایم، وقت دزدیدم برای آزادنویسی. آزادنویسی‌ها حس رهایی خود‌ویژه‌ای به من می‌دهد.
    در پیاده‌روی به مراقبت بیشتر از جسمم، فکر کردم. تا جای ممکن آرام گام بر‌می‌داشتم تا هم به آسمان نگاه کنم هم طولانی‌تر لذت ببرم.
    برگشتم با برون‌ریزی روی کاغذ، ذهنم را شستم و پاک کردم. با بسیار نوشتن بخودم ثابت می‌کنم عشق واقعی به رشد و تغییر دارم.
    تو چطور، می‌توانی حداقل پنج دقیقه میان شلوغی کارها جمله‌هایی خطاب به خودت بنویسی؟
    استاد امروز از سایت خود‌گویی چند جمله مثبت خاند. از بچه‌ها خاست در این کار مشارکت کنند. جمله‌های تاکیدی که بخودمان و دیگران کمک کند.
    من هر روز بیشتر می‌نویسم و به ایده‌های خلاقانه می‌رسم.
    من برای آزادنویسی از کوتاه‌ترین فرصت‌ها استفاده می‌کنم.
    من با یادداشت‌نویسی از سطحی‌نگری می‌گذرم و عمیق‌تر فکر می‌کنم.
    من در جریان زندگی مهارت پرسش‌گری را فعالانه‌تر می‌آموزم.
    من با منطقی بودن ارتباطات بین وقایع مختلف را می‌سنجم.
    تو فکر می‌کنی جمله‌های تاکیدی بی‌خاصیت‌اند؟
    اگر دیدن و مرور این جمله‌های سبب حرکتی مثبت یا تسکین دردی باشد چه؟
    بیا از این منظر به جمله‌های تاکیدی بنگریم. شاید نوشتن این جمله‌ها محرکی قوی باشد تا بعضی از کارهای فراموش شده را دوباره پی‌گیری کنیم.
    راستی شیدا مهندسی دامپروری (پرورش اسب) قبول شده است. به خاطر داری از کودکی عاشق حیوانات بود، حتا مارمولک را می‌گرفت. از هیچ جانوری نمی‌ترسید.
    خوشحالم دنبال علاقه‌اش می‌رود. امیدوارم توام اجازه دهی کوهیار وقتی بزرگ شد رشته‌ی مورد علاقه‌اش را بخاند.
    اگر مشتاق باشی بدانی، امروز چندین صفحه از شب هول را بازخانی کردم. حیوان قصه‌گو را خاندم. غزلی از حافظ رونویسی کردم. به فایل کلمه‌برداری چند کلمه‌ی تازه افزودم‌. به کارگاه کتابنقد و فکریشه‌ بازگشتم. از مرورشان بیشتر آموختم.
    شبت خوش

    پاسخ

50. یک طایفه
    هر صبح
    به امید تو برخاست
    یک سلسله
    هر شام
    به سودای تو افتاد
    “فروغی بسطامی”
    رمان ” شرم” تموم شد. تمام مدت به قدرت نویسنده در توصیف غبطه خوردم و برای توانمندی مترجم کف زدم.
    بدون درک و فهم و ردیابی جزئیات فایده ندارد البته با خردبینی فرق دارد .
    ۶۲۳۱ گام همراه ۹۰ دقیقه تقویت عضلات پا

    پاسخ

51. این روزها هوا غالباً گرفته و بارانی ست. زیبایی خاص خود را دارد. برای صبحانه هفت نفر مهمان داشتم. املتِ قهوه‌خانه‌ای درست کردم.
    تا ظهر چند ساعتی حالت تهوع و سردرد داشتم.
    شب الویه درست کردم.
    قمار باز را خواندم انگار کش آمده.
    از فروغ خواندم.
    آزادنویسی کردم.
    چند وقتی است در سایتم چیزی منتشر نکرده‌ام. باید دوباره شروع کنم.

    پاسخ

52. چند فصل از «شکارچی ابریشم» و «خبر» خواندم. بالاخره دریافتم که چرا نویسنده اسم کتاب را گذاشته شکارچی کرم ابریشم.
    تحقیقاتی برای یادداشت جدید روزنامه انجام دادم. می‌خواهم دربارهٔ ظهور علائم تجاری بنویسم و بعدش اشاره کنم به تجربه خودم از خرید یک کالای کپی‌شده و آسیبش به دستگاه‌ اسپرسوسازم.
    یک ویدئو دربارهٔ آزمون آیلتس دیدم. از گوش‌دادن فعالانه و منفعلانه می‌گفت. گوش‌دادن فعالانه یعنی حین شنیدن به تک‌تک کلمات توجه کنیم و یادداشت برداریم از جملاتی که به نظرمان مهم‌اند. اما گوش‌دادن منفعلانه یعنی همان فیلم‌دیدن، بدون توجه خاصی.‌ گوینده پیشنهاد داد که از این به بعد هنگام گوش‌کردن به پادکست‌های انگلیسی، جاهای مهمش را هم روی کاغذ بنویسیم. این طوری مهارت شنیداری‌مان برای آزمون آیلتس تقویت می‌شود.
    دو سه هفته است که یک نفر در تلگرام هر روز پیام می‌دهد و چرت‌وپرت می‌گوید. نادیده‌اش می‌گیرم اما طرز نگارشش اعصاب و روانم را به هم ریخته. کلمات را با املای غلط می‌نویسد و بیشتر وقت‌ها آن‌ها را به هم می‌چسباند. اولین بار که خواستم خودش را معرفی کند نوشت: «قبلا مففری کردم». بقیه جملاتش هم همین طور می‌نویسد مثل: «جوابده» یا «بیاصحبتکنیم». کاش می‌دانست چقدر خشمم‌ را کنترل می‌کنم.
    در هزار کلمه آزادنویسی شوریدم علیه تعصبات و طرز تفکر محدودکنندهٔ پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایم. کسانی که دیگر نیستند. یک نفرشان وقتی خیلی کوچک بودم از میانمان رفت. اما هنوز که هنوز است حضورش را حس می‌کنم، لابه‌لای حرف‌ها و فکرها و ترس‌هایی که در نوجوانی پدر و مادرم در گوشمان خواندند.
    سه تا از مقالات وب‌سایت دوستم را سئو کردم. کار مثل همیشه بود اما نمی‌دانم چرا بیشتر از حد معمول طول کشید. بهتر است بگویم خودم بنا بر دلایل نامعلوم طولش دادم.
    فصل دوم رئالیتی‌ شو را شروع کردیم. قسمت‌های اول همیشه پرهیجان‌اند و درامای خاصی ندارند.
    بعد از شام رفتم پیاده‌روی. هوا سرد بود ولی من سرما را ترجیح می‌دهم به گرما.

    https://t.me/zahrahabibi9626

    پاسخ

53. خابِ تلمبارِ تفنگ‌ها را دیدم. آدمها می‌آمدند و اسلحه‌هایشان را می‌انداختند و می‌رفتند. خاهرم هم جعبه‌‌ای پُر از شیرینی‌های آبی را تعارف می‌کرد.
    حافظ‌نویسی کردم با این مطلع،
    یاد باد آن‌که ز ما وقت سحر یاد نکرد
    به وداعی دلِ غمدیده‌ی ما شاد نکرد
    در واپسین‌بیتِ غزل،
    غزلیاتِ عراقیست سرود حافظ
    که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد
    حافظ سوقم داد به دیوان غزلیاتِ عراقی.
    گوارنده نشد از خانِ گیتی
    مرا جز غصه‌آشامی دریغا
    را به فهرست بیتانه و گوارنده و غصه‌آشام را به فهرست کلمه‌برداری افزودم.
    با تار خلوت کردم.
    شادمانم که چخوف‌خان شده‌ام.
    دل‌دادگی از شهریار مندنی‌پور زلزله‌ای در وجودم به پا کرد. خرسندم چنین بزرگانی هستند که می‌توانم از ایشان بیاموزم. موییدن، زرنیخ، به یک نگاه مهمانم کند، شندر‌پندر، ژورفیکس یعنی دورهمی به فرانسوی و قان و قونهای شکل‌نیافته‌ی حضور را برای پُرمایه‌کردن فهرست کلمه‌برداری برگزیدم.
    لحظه‌شماری می‌کنم تا صحنه‌ام در تمرین‌جا نقد شود. تمرین‌جا کلاسی‌است مستقل برای خودش، نمایشنامه‌نویس‌شدن و صحنه‌نویسی یکی از خودگویی‌هایم است.
    در پیاده‌روی، کوه‌های دورتادورِ تهران پیدا بود و آبی‌ترین آسمان بالای سرم می‌چرخید.
    استاد در نویسنده‌ساز از خودگویی گفتند و از سایت‌شان به همین نام پرده‌برداری کردند. پانزده‌دقیقه خودگویی‌نویسی کردیم.
    من برای جسم و روحم ارزش قائلم، من نویسنده‌ای نیک‌نثرم، من نوازنده‌ای جهانی‌ام. جهان به خاسته‌های من توجه می‌کند، نمونه‌هایی از خودگویی بودند.
    مرغابیِ وحشی را ادامه دادم.
    کلاسِ حضوری را برگزار کردم. با مکتوب‌کردنِ طراحی‌تمرین، از اضافه‌گویی می‌پرهیزم.
    فلسفه‌ی پیاده‌روی گفت:
    کتاب باید چیزی باشد که مجال گذر از یک زندگی به زندگیِ دیگر را فراهم کند.
    چه بیهوده است برای نوشتن بنشینی وقتی برای زیستن برنخاسته‌ای.
    با شرکت در کارگاه خرده‌خاطره، بویِ نایِ گذشته از بین رفت. دست‌کم صد و یک خشتِ خام برای داستان دارم که وامدارِ تجربه‌ی زیسته‌‌ام است و دیگربار باید به آنها بپردازم. تک‌‌به‌تک نکات استاد را آویزه‌ی گوشم کردم. موضوعِ سخت‌گیری یا سهل‌گیری نبود، استاد می‌کوشید تا ذهنیتی جدید نسبت به خاطره ایجاد کند.
    پس از کارگاه، تمرین‌های کششی و رهابخشیِ سبک داشتم.
    روز را با تارنوازی و مطالعه‌ی زیر متن در فیلمنامه‌نویسی به پایان خاهم‌برد.
    نام کانال تلگرامی‌ام را باید تا فردا انتخاب کنم.

    پاسخ

54. دارد ساعت خوابم بهتر می‌شود. صبح راحت بیدار شدم و رفتم دانشگاه. لباس گرم پوشیدم و اولش که آفتاب بود و گرمم شد پشیمان شدم. ولی یکی دو ساعت بعد خیلی سرد شد. باد خیلی سردی می‌آمد و هوا سوز داشت.

    با دوستم نشستیم پای کار و بعد رفتیم ناهار و بعد آمدیم و یکی از بچه‌ها که دفاع کرده آمده بود سر بزند و دور هم نشستیم و حرف زدیم و دوباره رفتیم سراغ کار تا عصر و بعد آمدم خانه.

    صبح دختری در مترو کنارم بود. صندلی جلویمان خالی شد. گذاشت من بنشینم. کمی بعدترش بغلم خالی شد و او هم نشست. هر دویمان یک ایستگاه پیاده شدیم.

    عصر که داشتم سوار مترو می‌شدم دیدم او هم دارد می‌آید. احتمالش کم است که دقیقاً یک ساعت برگردیم و یک قطار سوار شویم. من که ساعت مشخصی برای برگشتن به خانه ندارم. تازه خط که عوض کردم او هم خط عوض کرد و یک سمت رفتیم. اتفاق باحالی بود.

    عصر هم نشستم پای لپتاپ و کار تا شب.

    https://t.me/f_mahmudpur

    پاسخ

55. شیطان رجیم درون حلزون دارد انگشت نشانمان می‌دهد.
    امضا: شیطان حجیم
    خسته‌م .
    آمده‌م که خالی نماند. امروز بیشتر ش گذشت به رفت و آمدهای توی کوچه‌‌خیابان‌ها.
    بوف کور هم بله و همین‌.
    توی کلاس «جشن آب» داشتیم. کلمه‌ی آب را که یاد می‌گیرند برایشان جشن می‌گیریم. اولین کلمه‌ای که می‌نویسند.
    کارگاه «خرده‌خاطره‌» هم عالی بود.
    شب بخیر.

    پاسخ

56. 1. سال‌واژه‌ام: استمرار
    2. رسیدگی به نرم‌افزار مدیریت دانش شخصی از جلمه یادداشت کردن کلمه ‌های جدید.
    3. پیاده‌روی به مدت 30 قیقه به دور باغچه. هوا هم که نگم خیلی دلنواز بود.
    4. گذاشتن نقاشی چهره داخل کانال تلگرامی.
    5. مرور کردن برخی از اندوخته‌های قبلی.

    پاسخ

57. گزارش نیک۱۸۱ فرح
    دلم نمی‌خواست در مورد یک خانم دکتر متخصص زنان که دست برقضا جوان هم بود. مطلب ناخوشایندی بنویسم. اما چون چند روز دچارالتهاب و درد شدم، منهای هزینه دکتر بعد از او و آزمایشات بعدی و خرید دارو و یک روز اتلاف وقت، مجبور شدم در کانالم به قول استاد شاهین رسانه شخصی‌ام او و مطبش را توصیف واقعی بکنم. البته یکبار دیگر هم چند سال پیش موضوعی را با اسم و نام فامیلی دکتری نوشتم. دوستم که از قضا او دکتر داخلی است از کانالم رفت و بهم تذکر داد تو نباید اسم دکترها را بنویسی. اما چرا؟
    پس اصلن چرا در مورد یک دکتر گمنام بنویسم. پس این نوشته من به چه دردی می‌خورد؟ دکتری که کارش غلط هست چطوری به جامعه معرفی‌ایش بکنیم؟
    امروز باز جلو خودسانسوری خودم را گرفتم و راحت و صریح و بدون غلو و بی‌پیرایه نوشتم. و از این کارم راضی و خرسندم، امیدوارم خدا هم ازم راضی باشه. اگر ما زنان همدیگر را انتقاد سازنده نکنیم پس چگونه خودسازی کنیم؟ نوشتم، راستی دوستان نظرشما چیه؟ اسم ننویسم؟
    🐌
    حلزون مدرسه نویسندگی اینبار در چند شخصیت فرو رفته و نقش چند فرد را همزمان ایفا میکند. مراقب خودت باش حلزون‌جان
    ✍️
    «هنگام آن است تا گلاب بیارید و جانِ ایّام را بشویید»
(شاپور بنیاد، قصیده‌ی آهو)

    پاسخ

58. گزارش نیک امروز
    سال‌واژه «پستاندار درون»

    وقتی دکتر به آرامی پوست پای فرداد را مانند کره برش می‌داد برای نمونه‌برداری، به لحظه‌ی فرو رفتن قاچو در دل و شکم و قاتل شدن آدم‌ها فکر کردم. البته این تصور از آنجایی آمد که فرداد قبلش به اتاق نمونه‌برداریِ مطب می‌گفت قصاب‌خانه. الان دارم به دکتری که می‌تواند قاتل ماهری شود هم فکر می‌کنم.

    توی مسیر برگشت به خانه مردی کنار جاده ایستاده بود و پشت سرش آب‌های راکد بود. او داشت برای ماشین‌های عبوری دست تکان می‌داد تا سوارش کنند. با خودم گفتم: آیا آب‌های راکدِ پشت سرش می‌توانند نقشی در بی‌توجهی راننده‌ها به او و دیر رسیدن به مقصدش داشته باشند.

    هوا ابری بود و دلپذیر.‌دلم باران خواست. از آن باران‌هایی که توی اکسپلور اینستاگرام می‌بینم.

    آمدم خانه دلم خواب می‌خواست ولی خوابم نمی‌آمد. هوا خوب بود، با سارا رفتیم توی حیاط نشستیم چای و خرما خوردیم و کتابِ «از ریشه تا همیشه»‌ی اردلان سرفراز به انتخاب سارا خواندم.

    عصر وسط‌های باهم‌نویسیِ وبینار نویسنده‌ساز خوابم برد. مامان زنگ زد از خواب پریدم. وقتی قطع کرد استاد داشت اسم گزارش نویس‌ها را می‌خواند. سارا گفت: «مامان مگه تو گزارش نیک ننوشتی! پس چرا استادت اسم تو رو نخوند؟» بچه‌ام هر روز منتظر است کی اسم مادرش خوانده می‌شود. گفتم: حتماً وقتی بی‌بی زنگ زد اسمم را خوانده.

    فرداد به بهانه‌ی پای پانسمان شده‌اش چپ و راست به سارا دستور می‌دهد.
    از سارا مطالعات اجتماعی می‌پرسم. آن‌جایی که گفته: یک دعا برای اعضای خانواده‌ات بنویس، نوشته: « همیشه جای امن بمانند. و هر چی را می‌خواهند داشته باشند. هیچ وقت از دنیا نروند و همیشه کنار هم بمانند ». این را با گریه می‌گوید. بغلش می‌کنم و سعی می‌کنم خودم را کنترل کنم تا با او نگریم. چند دقیقه بعد با همان چشمان اشکی خوابش می‌برد.

    دیشب کتابِ سال‌های سگیِ ماریو بارگاس یوسا را خواندم. شاید امشب باز هم ادامه‌اش را بخوانم. ولی دلم با خسروخوبان بیشتر است.

    https://t.me/mahnaz_roointan

    پاسخ

59. نویسنده‌ساز ۶۰۳ معمای آزادنویسی را حل کرده. عصر بعد از شرکت پنج دقیقه آزادنویسی. باید از کم‌ شروع کنی که رگ به رگ نشوی. نوشته‌های وا رفته‌ای که بناست خیلی زود قوام بیابند و اسکلت بداهه گویی‌ام شوند.
    در گنجور هم می‌گردم کمی. در سعدی. کلمه برداری هم از همان‌جا.
    و بعد تمرین core پانزده دقیقه‌ای‌. حالا در کمتر از دو ماه تمرین هر روزه‌ی بدون توقف، عضله‌هاش آن‌قدر قوی شده که پانزده دقیقه به وجدش نمی‌آورد. تمرین دوازده دقیقه‌ای دیگری هم می‌اندازم تنگش.
    باقی غروب و شب را هم به صرف فعل کوردی می‌گذرانم. از ترم پیش، کلاس‌‌های یک ماه و یک هفته را به ترفندی لغو کرده‌ام. این بار، نه برای من بهانه مانده و نه برای معلمم طاقت.

    چو پای از جاده بیرون شد چه نفع از رفتن راهم
    چو کار از دست بیرون شد چه سود از دادن پندم

    معلم گو ادب کم کن که من ناجنس‌ شاگردم
    پدر گو پند کمتر ده که من نااهل فرزندم

    پاسخ

60. گزارش‌نیک | سال‌واژه: تغییر

    صبح با انرژی مضاعفی از خواب بیدار شدم. بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، شکرگزاری را هم که مدتی بود کنار گذاشته بودم، دوباره به برنامه‌ام اضافه کردم. بعد از مدت‌ها به دوستی که مدتی از احوالش بی‌خبر بودم زنگ زدم. از شنیدن خبر تغییرات فکری مثبتی که در او اتفاق افتاده بود، خوشحال شدم. همیشه شنیدن اینکه کسی در مسیر شناخت خودش قدمی برداشته، برایم دلگرم‌کننده است.

    بعدتر، همراه شقایق مشغول تماشای سریال هفتگی‌مان بودیم. یکی از شخصیت‌های فرعی داستان اشتباه بزرگی کرده بود و حالا با پیامدهای تصمیمش روبه‌رو شده بود. آشفته و ناراحت بود که شخصیت اصلی مرد سریال به او گفت: «ما باید بهای تصمیماتمان را بپردازیم؛ همین زندگی را عادلانه می‌کند.»

    این جمله من را به فکر فرو برد. با خودم مرور کردم که در زندگی‌ام چند بار اشتباه کرده‌ام و بهایش را پذیرفته‌ام. بعضی از همان اشتباه‌ها، با وجود هزینه‌ای که برایم داشتند، زمینه‌ساز تغییرات مثبتی در من شدند.

    بی‌خوابی باعث شد رمان «همیشه یک نفر دروغ می‌گوید» را زودتر از چیزی که تصور می‌کردم تمام کنم. در وبینار نویسنده‌ساز هم به پیشنهاد استاد، با جملات تأکیدی آزادنویسی کردیم. وقتی نوشتن تمام شد، تازه فهمیدم چقدر به این تمرین نیاز داشتم.

    امروز بیشتر از روزهای دیگر دلخور بودم، اما سعی کردم آن را به حساب رنج زندگی در کنار آدم‌ها بگذارم.

    آخر شب هم با خوردن سالاد خیار و گوجه با آب‌لیموی فراوان، روزم را به پایان رساندم.

    پاسخ

61. پتوپیچم. دلم می‌پیچد. گلویم می‌سوزد. هر چند دقیقه یک‌بار سرفه می‌کنم. سرفهٔ اول ارادی است، برای صاف کردن گلو؛ بعدی‌ها اما غیرارادی‌اند.

    احتمال می‌دهم عوارض تنفس گرده‌های زعفران باشد. اما خب، جز خس‌خس سوزش و درد قفسه سینه هنگام سرفه و سردرد ریزِ وحشتناکی دورتادور سرم را گرفته چیز مهمی نیست.

    از صبح زود فیلمی پلی کردم، گوشی را گذاشتم روبه‌رویم. همان‌طور که گلبرگ‌های بنفش زعفران را از قرمزی جدا می‌کردم و فیلم می‌دیدم، به کوثر می‌گفتم: «نکن خاله، نکن قربونت بشم، خاله جون، کوثر، نکننن، چند بار بهت بگم، خستم کردی، از دست تو چیکار کنم؟ دست نزن، مال مردمه. بیا شیشه‌اتو بخور. دیوونم کردی خاله، دیوونه…»

    این بین، آبی به دست مادربزرگ دادم و کوثر را خواباندم و هر ده دقیقه یک‌بار به سؤالِ دستشویی کدوم طرفه‌ی مادربزرگ جواب می‌دادم: پشت سرت.

    بعد از تمام شدن زعفران‌ها، اطرافم را جمع کردم، خانه را جارو زدم، به کوثری که سیب‌سیب‌سیب می‌کرد گلابی دادم و ظرف شستم و گاز را تمیز کردم و چای گذاشتم.

    مامان که از راه رسید، گفت: «ناهار درست نکردی؟»

    و من خندیدم و گفتم: «ناهار؟ تا الان درگیر بودم. می‌خواستم کیک درست کنم، موادشو نداشتم.»

    سر سفره بودم که ندا پیام داد: «وبینار داریم، یادت نره.»

    وصل شدم و همان‌طور که غذا می‌خوردم، به حرف‌های استاد گوش می‌دادم. چند باری از کلاس افتادم بیرون که ندا پیام داد استاد اسمت را برده که محبوبه نیری چقدر ساکت است، که از ندا صدا درمی‌آید، از محبوبه نه.

    که گفته گزارش نیک‌هایم را می‌خواند.

    باید تشکر می‌کردم؟ حرفی می‌زدم؟ چیزی می‌گفتم؟ من که آن قسمت از کلاس پریده بودم بیرون، برای واکنش نشان دادن دیر نشده بود؟ دیر شده بود؟ قاشق را رها کردم و آن‌قدر گوشی را این دست و آن دست کردم که کلاس تمام شد.

    به ندا گفتم: «حالا بگذریم، ولی استاد از بین تمام نوشته‌هایم حتماً باید این یادداشت‌های رسوایی را می‌خواند؟» گرچه جز به رسوایی مگر چیز دیگری هم می‌نویسم؟

    کلاس که تمام شد، ادامهٔ ناهارم را خوردم و بعد سری به سایتم زدم و با قسمت‌های مختلفش ور رفتم.

    کمی خوابیدم و پنج و پنج دقیقه از خواب پریدم توی وبینار.

    بعد از وبینار، یادداشتی که دیشب نوشته بودم را بازنویسی کردم، عنوانش را هم گذاشتم محبوبه‌شب.

    حالا هم پتوپیچم و برای دو کیلو زعفران بعدی تجدید قوا می‌کنم.
    کانال من https://t.me/meslenafas

    پاسخ

62. امروز ناخوش بودم و افتاده در بستر،
    و تحت مراقبت های ویژه‌ی خانواده

    پاسخ

63. گزارش نیک

    امروز توی سرزبان از منطقی‌بودن گفتیم و شنیدیم. این که آدمی بپندارد که منطقی‌بودن یعنی بی‌رحمی، یعنی که آن آدم نمی‌داند دقیقن منطق چیست و کارش چیست. منطق یعنی سنجشِ احساسات و ارتباطِ میانِ احساساتی که داریم و موضوع. بقیه‌اش ماند برای فردا و شوق ما هم ماند برای فردا.

    باز هم از «نون والقلم» خاندم.

    توی نویسنده‌ساز جملات تاکیدی‌مان را نوشتیم. همیشه جملات تاکیدی برایم معنای غیرعلمی و خرافی داشت اما امروز فهمیدم که جملات تاکیدی را اگر درست استفاده‌شان کنیم و به‌جا به کار بگیریم‌شان خیلی هم تاثیرگذار می‌شوند و به آدم حس خوبی هم القا می‌کنند و زندگی را هم تحت تاثیر خودشان به سمت بهتر‌شدن می‌برند. قرار شد جملاتی که از نظر خودمان بهتر‌اند را در سایت
    خودگویی
    به اشتراک بگذاریم. یک‌ربع نوشتن از جملات تاکیدی آن هم به روشی تازه و درست کلی روحم را شاد کرد. چند‌تا از جملاتم را اینجا هم می‌نویسم تا دوباره شاد شوم:

    جملات تاکیدی من

    من در این لحظه انتخاب کرده‌ام که بنویسم. پس من آدم خوشبختی هستم که می‌توانم انتخاب کنم که در این لحظه یا هر لحظه‌ی دیگری که دلم خاست بنویسم.

    دارم صدای موسیقی را با گوش‌هایم می‌شنوم. این شنیدن چه حس شیرینی به آدم می‌دهد.

    من به اندازه‌ی بیستوهفت‌سال زندگی می‌توانم تاثیرگذار باشم.

    قدرتِ فکر‌کردن به آن‌چه می‌خاهم قدرتِ بالایی است و من آن را در وجودم احساس می‌کنم.

    اگر تا به امروز توانسته‌ام ابهام‌ها را تاب بیاورم، یعنی من خیلی صبورم.

    چقدر خوب است که با ناراحتیِ کسی ناراحت می‌شوم. من خوشحالم که از ناراحتیِ دوستم ناراحتم این یعنی من انسانم.

    امروز را هم تا به اینجا زندگی کردم. پس من باز هم می‌توانم در روز‌های بعد همین کار را انجام دهم.

    هوا به راستی که خوردنی شده و جان می‌دهد برای پیاده‌روی. بعد از دو‌روز باران حالا آسمان حسابی تر و تمیز است و هوا را فقط باید خورد. اما حیف که مجالش نیست بروم پیاده‌روی. یکی از حسرت‌هام این است که وقت‌هایی که دلم می‌خاهد جایی باشد خودم نمی‌شود که باشم. به جایش می‌روم یادداشت کانالم را می‌نویسم. انگاری دوباره یادداشتنویسیِ درونم بعد از ماه‌ها دارد فعال می‌شود. اگر بگذارند فعال بماند و دوباره با جنگی چیزی نروم روی هوا. این مدت هم با همین گزارش نیک بود که نوشتن را در خودم زنده نگهداشتم و نوشتن هم نگهم داشت. حالا واقعن نوشتن است که آدم را نگهمی‌دارد یا نوشتن آدم را؟

    پاسخ

64. تمرین تن‌آرامی دیشب بیشتر تبدیل شد به تن‌آزاری. دیر خوابم برد و صبح به سختی و با سردرد بیدار شدم. عوضش دانشکده بعد از باران دیروز دیدنی شده. اتاقم گرم است، ظاهرن شوفاژها را از دیروز به راه کرده‌اند. بین آزادنویسی و مقاله‌نویسی مرددم. در نهایت می‌روم سراغ دومی و اولی را می‌گذارم برای بعد از ساعت کاری.
    بعد از ناهار با سردرد به تخت می‌روم. احتمالن باید خابم هم برده باشد وگرنه نمی‌شود آدم چهار ساعت در تخت باشد و لحظه‌ای نخابیده باشد. اما تمام مدت احساس زجرآور باد شدن بادکنک در مغزم با من بود. با خودم تکرار می‌کردم که در یادداشتم اسمش را می‌گذارم بعدازظهر سگی.
    کتاب journeys out of the body را ورق می‌زنم. مقاله می‌نویسم. تدارک ناهار فردا را می‌بینم. یک جلسه‌ی دیگر از دوره‌ی معنوی را می‌شنوم و آماده می‌شوم که امشب زودتر بخابم.

    پاسخ

65. امروز با شِکوِه‌های باران بیدار شدم از جا برخاستم جلوی پنجره رفتم. باران به در و دیوار و پنجره می‌کوبید و می‌غرید. آبی به سر و صورتم زدم. جناب تعهدورزی مداوم که سال‌واژه‌ام است، پرسید چه شده مگر آخر دنیا شده و این باران چه می‌گوید. گفتم از دست این نابشر به تنگ آمده و می‌خواهد کار را یکسره کند. اما خدا نکند. بیا با او حرف بزن و آرامش کن. گله‌هایش را نوشتم و در یادداشت روزانه فردا منتشر می‌کنم شاید با شنیدنش نیمی از غمش را کم کنم و اگر کاری از دستم بر آید انجام دهم. قلم را روی دفترم رها کردم و به هوای بارانی قدم گذاشتم بدون چتر با هم قدم زدیم و او گریه‌های ناتمامش را با درد و دل فراوان گفت. بعد از پیاده‌روی صبحانه را آماده کردم و بیشتر نوشتم و برای انجام کارهای خارج از خانه آماده شدم. به بانکِ رباخوار رفتم و شرایط وام را پرسیدم گفت باید اوراق بخری. داخل بانک حالت خفگی داشتم، دست از پا درازتر به خیابان پریدم و دور شدم. پاره‌ای از کتاب جلال را دوباره خواندم. در قدیم هم از قلم نان درمی‌آورده‌اند. به گلدانها آب دادم و دوستشان دارم دقایقی نگاهشان می‌کنم و گاها با گلها حرف می‌زنم. چند سوال از هوش مصنوعی پرسیدم و جوابهای نسبی گرفتم. یک سیب خوردم، بوی سیب را دوست دارم. واژه‌ای که در ذهنم با خواندن واژه‌نامه جا خوش کرد بُراق بود. با این هوای لطیف خاطره‌ی بهار در ذهنم جان می‌گیرد. وبینار استاد را شرکت کردم و نوشتیم و خواندیم ودر باره‌ی خودگویی و جملات مثبت و انگیزشی حرف زدند بعضی از جملات می‌تواند به ما انرژی و تغییرات دهد. کمی مانده تا تمام شدنش خداحافظی کردم مهمان برایم آمد. نمره‌ی هشت برایم کافی‌ست. امروز روز خوبی بود. آدرس کانال تلگرام مهرابی 💝💚💦👇
    https://t.me/notetoday1

    پاسخ

66. گزارش ۱۸۱
    امروز چکار کردی؟

    امروز از آن روزهایی بود که پر از انگیزه و تلاش گذشت.

    نخست این را بگویم؛ زود بیدار شد و به کارهایش رسید. از آنجا که امروز کاری برای بیرون رفتن نداشت، با حوصله به کارهایش سر و سامان داد. کتاب «عشق و چیزهای دیگر» را به پایان رساند. چیزی که سبب شگفتی‌اش شد، رسیدن هانی به عشقش، پرستو، بود. در داستان‌های عاشقانه معمولاً شخصیت‌ها به یکدیگر نمی‌رسند، اما در این رمان آن دو به هم رسیدند و صاحب دو دختر به نام‌های پوپک و پریا شدند و داستان به یک زندگی روتین همسری و بچه‌داری پایان یافت.

    سپس به سراغ کتاب «کافکا در ساحل» اثر هاروکی موراکامی رفت. صفحه‌ی ۴۴۴ را باز کرد و دنباله‌ی رمان را پی گرفت.

    بعد کتاب را کنار گذاشت و به پیاده‌روی رفت؛ یا همان نویسندگی با پاها بر صفحه‌های زمین.

    به خیابان قندی رسید و سری به کتاب‌فروشی زد. دنبال کتاب «فلسفه‌ی پیاده‌روی» گشت، اما آن را در قفسه‌ها نیافت. از کتابدار پرسید. مرد در سیستم جست‌وجو کرد و گفت: «داشتیم، ولی تمام کردیم.»

    از کتاب‌فروشی بیرون زد و به خیابان سفارت اتریش رسید. برگ‌های گیاه پاپیتال دیوار ساختمان را پوشانده بودند. به خیابان بسیار پهن ششم رسید. یادش آمد که زمانی می‌خواستند در این کوچه خانه بخرند. با خودش گفت: «بهتر شد که اینجا را نپسندیدم؛ خیلی پرترافیک است.» این خیابان به اندازه‌ی دو خیابان پهن است و به همین خاطر رفت‌وآمد ماشین‌ها در آن زیاد است.

    از خیابان ششم به خیابان سراب رفت و از آنجا به سمت هویزه پیچید. از هویزه وارد خیابان مهناز شد. خیابان‌های اطراف این محله را نمی‌دانم چه فلسفه‌ای در نام‌گذاری‌شان نهفته است؛ همه به نام گل‌ها و زنان زیبا نام‌گذاری شده‌اند: مرجان، بنفشه، لیلا، ریحان و خیابان بسیار بزرگ مهناز. قدیمی‌های محله می‌گویند مهناز نام خواهر شاه پیشین ایران بوده است که اکنون نامش به شهید صابونی تغییر یافته است.

    از مهناز به آپادانا رفت. در بین راه به فروشگاه جانبو سر زد. سه بسته نخود و ماش و لوبیاچیتی شد یک میلیون و پانصد هزار تومان؛ پول ناقابل و بی‌ارزش ریال!

    یک زمانی ریال ارزش و اعتباری داشت و همه‌ی دنیا برای به دست آوردنش له‌له می‌زدند؛ درست مانند دلار و یورو در روزگار کنونی. حالا مردم ایران ریال‌هایشان را به ارزهای خارجی تبدیل می‌کنند؛ چرا که ریال، این پول بی‌ارزش رایج کشورمان، هر لحظه مانند یخ آب می‌شود و توی زمین فرو می‌رود.

    مردم از سر ناچاری پولشان را به طلا و ارزهای خارجی تبدیل می‌کنند؛ البته اگر پولی در جیب‌های خالی‌شان داشته باشند. طبقه‌های متوسط و ضعیف جامعه هر روز زیر فشار تورم و بی‌ارزش شدن ریال، بیشتر آسیب می‌بینند و روزبه‌روز به زیر خط فقر رانده می‌شوند. معلوم نیست پایان این ماجرای تورم و ناتوانی در تهیه‌ی مایحتاج ضروری زندگی به کجا می‌رسد. خدا عاقبت این مردم را به خیر کند. مگر خدا به فکر بندگانش باشد و راهی برای نجاتشان باز کند.

    به خانه برگشت و شروع به تی کشیدن کف خانه کرد. خانه نیست؛ انگار زغال‌فروشی است! در تهران، با در و پنجره‌های دوجداره‌ی بسته، نمی‌داند این دوده‌ی سیاه از کجا می‌آید و روی سنگ کف خانه می‌نشیند؛ دوده‌ای که تی سفید مانند برف را به رنگ حاجی‌فیروز شب سال نو درمی‌آورد!

    سه بار خانه را تی کشید و هر بار تی را با تاید شست تا دوده‌های سیاه را از روی آن بزداید. سپس با دستمال‌های میکروفایبر، چهار بار دیگر کف خانه را دستمال کشید تا روی سیاه خانه را سفید و پاک و تمیز کند.

    بعد گوشی را برداشت و وارد وبینار شد. موضوع تمرین، نوشتن گزاره‌های خودباوری یا همان خودگویی انگیزشی بود. به نوشتن گزاره‌های باورآفرین پرداخت. اما در میان نوشتن، به‌جای آنکه ذهنش را با خودگویی مرتب کند و تلنگری به خودش بزند، وارد دنیای خودشناسی شد. به درون خود فرو رفت و کردار، رفتار، گفتار و شخصیت خودش را روی صفحه‌های کاغذ نوشت.

    به‌نوعی، نوشتن گزاره‌های باورآفرین و انگیزشی برایش به یک جور مدیتیشن یا همان مانترا تبدیل شده بود.
    # گزارش نیک
    https://t.me/ehteram_karami

    پاسخ

67. گزارش نیک ۱۸۱
    ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۵۵
    آرامش
    بیداری ۰۵:۴۹
    رییس حالش خوب بود و راحت خوابیده بود و من هم امروز از این سعادت پیش آمده استفاده کردم.
    روزم را با شعر سیمین شروع کردم. چند شعر خواندم. چنان مجذوب شعرش که چندین بار گفتم روحت شاد سیمین عزیزم.
    این هم بیتی و چند واژه از دفتر شعر سیمین برای گزارش نیک:
    «  بر دامنم ز مهر بنه سر، که عیب نیست/ خورشید هم به دامن مرداب می‌دود»
    دیدگان زهدفروش
    قلندر‌وش
    خسته‌تن
    کتاب خانه‌ی درختی ۶۵ طبقه، به پایان رسید. در بخش سفر به آینده، نوشته بود «تعطیلی بیمارستان‌ها به دلیل کمبود بیمار»  
    پیاده‌روی کردم و به کتابخانه رفتم. دو کتاب جدید امانت گرفتم و چند کتاب را هم تحویل دادم.
    ساعت ۱۴ شرکت در جلسه تمرینجا.
    ۱۴:۱۰ گذاشتن استوری. حواسم طوری به کلاس تمرینجا بود که استوری را فراموش کرده بودم. استوری امروز از کتاب «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم»   از زویا پیزاد
    «-«چه روبان قشنگی به گلها زده‌اید.»  
    هربار برای کسی هدیه می‌بردم با روبان بسته‌بندی همین وسواس را داشتم. آرتوش اگر می‌دید می‌گفت حوصله داری‌ ها. کی به رویان نگاه می‌کند؟ اولین بار بود کسی به روبان نگاه کرده بود.»  
    خوانش کتاب جدید منتخبِ گروه دورهمیِ کتابخوانی،«حاجی آقا »   از صادق هدایت
    تنظیم دعوتنامه برای خوانش چهارمین کتاب و ارسال به گروه.
    تمرین این بیت زبان پیچ : «دهانش تنگ و قلبش سنگ و صلحش جنگ و مهرش کین/ به قد تیر و به مو قیر و به رخ شیر و به لب شکر »  

    پاسخ

68. از چهارشنبه‌ی هفته‌ی پیش که علائم بیماری پدیدار شد، مدام خودم را به کوچه‌ی علی چپ زده و بیماری را انکار کرده بودم.
    باز هم برای پیشگیری دم نوش زنجبیل را فراموش نکرده و تا خرتناق آب‌ ولرم خوردم.
    از ویتامین‌ها هم غافل نبودم، ولی بیماری خیال نداشت کوچه‌ی ما را بی‌خیال شود.
    همچنان نشسته بود روی سکوی خانه و منتظر بود، دری بگشایم.
    دوشنبه آمد و بیماری چنان رخنه کرد که حوصله‌ای برای کارهای مهم نماند.
    با این‌حال طبق قول و قرارم با دخترم قورمه‌سبزی به راه بود. از همیشه خوش‌طعم‌تر.
    چند نشانگر درست کردم.
    کانال مشترکم با دوستی هنرمند را سر و سامان دادم.
    https://rubika.ir/Doonedone
    پیاده‌روی رفتم.
    برای نمایش عروسکی پسرعمو، نقاب ساختم.
    کمی از عشق سال‌های وبا را خواندم.
    کمی هم اسرار ذهن ثروتمند.
    زبان هم که مثل همیشه به راه بود.
    با دو دوست هم حرف زدم.
    و البته یک نوبت هم نصفه و نیمه نوشتم.
    و دیگر هیچ.

    پاسخ