روزنگاری و آزادنویسی:
آنری میشو گفت: «مینویسم تا خودم را درنوردم.»
امروز تو آزادنویسی سه-چهار بار فونت عوض کردم. فونتْ شخصیت کلمه را تغییر میدهد، ذهن مرا هم.
و برای بار ده هزار و دوازدهم بهم ثابت شد که دردِ نوشتن محدود به همان دقایق نخست است، کمی که آزادانه یاوه بنویسی، چنان راه میافتی که روده با زردآلو.
رونویسی و کلمهبرداری:
یُخده از رو سعدی نوشتم. همحروفیِ کلمات این بیت را دریابید:
«دردت بکشم که درد داروست
خارت بخورم که خار، خرماست»
پیادهروی:
از امروز روزی ۳ بار. پیادهروی سوخت من است. برایِ گواریدن هر چه از زندگی و کتابها میگیرم راهی ندارم جز پیادهروی.
و چه راهی. صفا.
رمان:
باز رفتم سراغ «وصال در وادی هفتم».
و این سطر همیشه دردناک:
«شاید میخاهد گریهام بگیرد، اما غمگینتر از آنم.»
فیلم:
مشکل فیلمهایی که بر اساس رخدادهای واقعی ساخته میشوند غالبن پیرنگ نامنسجم است. مثلن این دو نمونه فیلم جنایی:
بازی یک بیوه A Widow’s Game 2025
او در تاریکی قدم میزند She Walks in Darkness 2025
(اولی سرگرمکنندهتر از دومی است و در کل هر دو به یک بار دیدن میارزند.)
توی اولی مرگ همکار یا مشکل دختر در مدرسه عملن هیچ تاثیری روی پیرنگ اصلی ندارد و حتا نمیتوان آن را پیرنگی فرعی خاند که به غنای داستان افزوده.
توی دومی هم شخصیت اصلی عملن در اثر رخدادها ذرهای دگرگون نمیشود، چون تختهبند واقعیت است و در هر صورت باید از آغاز تا پایان نقش پلیس وظیفهشناس را ایفا کند.
کشکولی از رخدادهای پراکنده که تنها باید سندی از یک دوران باشد.
و باز میرسیم به حرف ارسطو که گفت غیرواقعیِ باورپذیر بهتر از واقعیِ باورناپذیر است.
انتشار:
امروز توی وبینار نویسندهساز هم از انتشار گفتم و بر این ایده پای فشردم: موضوعی را از طریق نوشتن و نشر روزانه ترویج کنیم. هر موضوعی. مهم این است که از این رهگذر بیاموزیم که چگونه میتوان ایدهای را معرفی کرد و روی دیگران تأثیر گذاشت. چنین مهارتی بعدها اعتمادبهنفس حضور در بسیاری از عرصهها را فراهم میکند.
و:
امروز یک میز چوبی خریدم که تا میشود و دو تا صندلی کوچکش را هم تو دلش جا میدهد. میز و صندلیها، روی هم یک کیفِ کوچولوی قابل حمل. به کار پیکنیک میاید، اما من چون هوس رو زمین نشستن کردهام پیاش رفتم. به یاد میزهای کوچک دوران دبستان.
14 پاسخ
درود استادجان
مبارک باشه میز و صندلی جدید.
جالبه روز قبل از خرید شما من مستندی دیدم ، که یک میز گرد چوبی در دلش یک صندلی تو دلی جاداده بود و تا شو بود. و برای نوشتن بود. عاشقش شدم. گفتم چه طرح جالبی برای ساخت میتونه باشه. میز قدیمی بود.👌😍
و چقدر این جمله معنا داره و مطابقت داره با حال و هوای این روزهایمان:
«شاید میخاهد گریهام بگیرد، اما غمگینتر از آنم.»
سلامت باشید مریم نازنین
خوشحال میشم از خوندن پیامهای پر مهر شما.
یُخده نه خیلی زیادی خوشم اومد از این یادداشت😍
فداه شوما هنگربانو.
چقدر جالب، رمان و فیلم ها رو به لیستم اضافه کردم و میرم تا فونت عوض کردن و هنگام نوشتن امتحام کنم..
زنده باد عسل عزیز.
چقدر دلم برای نوشتههای شما تنگ شده بود. ممنون که نوشتید.
بزگوارید. همیشه خوشحال میشم از دیدن اسمتون.
میشه هرروزهرروز از این هفتاییا بنویسید؟
مرسی سحرووو
حالا که گفتی دوست دارم ادامه بدم حتمن.
هشدار: متن زیر کامنت حرفه ای نیست 🚧
آقای کلانتری دلم براتون تنگ شده بود .
یک جهااان سپاس از مهر شما.
به امید روزهای بهتر.
«این سطر همیشه دردناک» 👌 دقیقن. چه نکتهیی که دربارهی فیلم گفتید جالبه. و: فردا تو نویسندهساز میز و صندلیهاتون رو بهمون نشون بدید. 😂😍
فداح تو نصیرووو.