دسته‌بندی: از نوشتن

آنی ارنو، برنده‌ی امسال نوبل ادبیات، می‌گوید اصولن علاقه‌اش به نوشتن ریشه در فکر کردن به خویش و خوداندیشی دارد. ارنو را خویشداستان‌نویس می‌دانند. برای

«اگر می‌خواهید بنویسید»* از آثار کلاسیک و معروف آموزش نویسندگی است. خوشبختانه کتاب به‌تازگی به فارسی ترجمه شده است اما ای کاش ترجمه‌ی روان‌تری داشت.

از تکرار نترسیم. گاهی تکرار واژه‌ای کافی‌ست تا به ریتم مناسب و محرکی برای نوشتن برسیم. مثلن می‌توانیم بیست یا سی جمله پشت سر هم

این اولین سطر یکی از گزین‌گویه‌‌های امیل چوران است: «کنار یک گور این کلمات به ذهن می‌آیند: بازی، نفاق، شوخی و رؤیا.» این می‌تواند الهام‌بخش

یکی از صفت‌های محبوبم: زبان‌آور. محمود کیانوش در تعریف «زبان‌آور» می‌نویسد: «زبان‌آور کسی است که زبان را از حیث سبک و شیوه‌ی بیان و زیبایی

یا رب چقدَر فاصله‌ی دست و زبان است؟ -سایه تولستوی در یکی از آثار دوران جوانی‌اش می‌نویسد: «به این فکر کردم که چرا همه چیز

خودت را در اتاقی تصور کن، اتاقی بی هیچ پنجره‌ای، حتا هیچ دری. هیچ راه دیگری پیش رویت نیست؛ تو را در میان پاره‌ زمینی

وقتی به جمله‌های کلی و انتزاعی متنتان نگاه می‌کنید از خودتان بپرسید: اگر قرار بود از روی این جمله فیلم بسازم، چه نما (یا نماهایی)

الکس سوجونگ کیم‌پنگ در کتاب جدید و خواندنیِ «بیشتر استراحت کنید*» می‌گوید که برای خلاق‌تر بودن باید افزایش زمان استراحت روزانه را در اولویت بگذاریم.

یداله رویایی در «فنومنولوژی حجم» تعریفی از شیوه‌ی برخورد خود با زبان ارائه می‌دهد که شاید خواندن آن بر خلاقیت زبانی ما بیفزاید، این یکی

توصیه‌ی رایج این است، تا حد امکات جمله‌ها را کوتاه‌ بنویسید تا مطالعه‌ی متن ساده‌تر شود؛ اما چقدر کوتاه؟ حسین رزمجو در کتاب «روش نویسندگان

لئونید لنچ در ابتدای «چگونه فکاهی‌نویس شدم» می‌نویسد: «خوانندگان همیشه زبانی یا با نامه از من می‌پرسند: «شما چگونه نویسنده‌ی فکاهی و هجونویس شدید؟ چرا