نویسنده: شاهین کلانتری

به آن نشانی که داده بودید آن جوان پیش من آمد. شعرهایش را برای من خواند. خیلی زیاد، نزدیک بود سرم بترکد. این قدر فکر نکرد دری که به روی کم‌تر کسی باز می‌شود…

ماجرای جکسون براون جالب است. او در دهۀ نود میلادی تصمیم گرفت که در قاب چند پند و فرمانِ کوتاه، برخی از درس‌های زندگی را برای پسرش بنویسد. نوشتن همانا و…

به گمان من، در زیست و زمانۀ ما، نویسندگی آنلاین، به مراتب مهم‌تر، موثرتر و جریان‌سازتر از تمامی انواع سنتی نشر است…

همیشه برای کسانی که تمرین تولید محتوا را با اینستاگرام شروع می‌کنند نگران می‌شوم. 

بازخوردهای شتابزدۀ اغلب مخاطبان اینستاگرام سمی است که می‌تواند هر ذهن تازه‌کاری از مسیر مهارت و خلاقیت منحرف کند…

خلاقیت و نوشتن، چیزی جز تلاش برای بروز شجاعت و شجاعانه زیستن نیست:

شجاعتِ غلبه بر تنبلی و اهمال‌کاری؛ و شجاعت برخورد انتقادی با وضع موجود و کلیشه‌های فکری و فرهنگی جامعه…

نوشته‌های بد یه روزی می‌تونن سند شما باشن.
می‌تونی بگی ببینید من انقدر افتضاح می‌نوشتم، حالا ببینید چقدر بهتر می‌نویسم…

به راستی تاثیری که نوشتن در زندگی من داشته بیش از حد انتظارم بوده است.

با تمرین نوشتن، فقط نوشته‌های ما بهتر نمی‌شود. تمرین نوشتن یعنی تسط به واژه‌ها؛ و با تسلط به کلمه‌ها…

نه‌تنها ابزارهای مختلف روی نوشته‌های ما تأثیر می‌گذارند؛ بلکه وضعیت جسمی ما هم روی کم و کیف آثارمان مؤثر است. نوشتن یک ایده، در حال لمیده روی کاناپه، با نوشتن همان ایده در پشت میز و با حالتی شق‌ورق، ممکن است به نتایج کاملاً متفاوتی منجر شود…

از برخی مصاحبه‌ها ایده‌های درخشانی گرفته‌ام. به خاطر همین یکی از سرگرمی‌های لذت‌بخشم، دیدن و شنیدن و خواندن گفت‌وگوهاست.

از بعضی رفتگان هم، یکی از بهترین یادگاری‌ها همین مصاحبه‌هاست. داشتم کتاب «کارنامۀ ناتمام» را می‌خواندم که به تکه‌های درخشانی رسیدم…

وقتی بیایی به دنیای ادبیات و نوشتن، غصه‌­ای هم بر غصه‌­هایت اضافه می­‌شود. داستان قوز بالا قوز را که می‌­دانید. اما مملکتِ ادبیات با همۀ تلخی­‌ها و تاریکی­‌هایش، زیبایی‌ها و لذت­‌های خودش را هم دارد…

دوستی از من پرسیده بود، بیشتر به چه چیزهایی فکر می‌­کنم. می‌شد از زندگی روزمره گفت. اما راستش من به روزمرگی­‌ها هم با خیال‌پردازی دربارۀ دوران بدویت بشر می‌اندیشم…

یکی از تلخ‌­ترین و شیرین­‌ترین اتفاقات زندگی هر نویسنده­، زمانی‌­­ست که حس می‌­­کند به پایان خط رسیده؛ و دیگر حرف تازه­ای برای گفتن ندارد…

چشمم را باز می‌کنم، گربه را می‌بینم که مثل بقچۀ نان مادربزرگم، روی میز تلویزیون جا خوش کرده. باز چشمم را می‌بندم. جستجو می‌کنم. توی ذهنم مثل سالن فشن است، ایده‌ها می آیند، چند قدم آهسته راه می‌روند، لبخندی می‌زنند و می‌روند.نه، نه، نه…

یک روز فاصله کافی بود تا کمال‌گرایی­‌ام عود کند. بله، نه یک هفته و یک ماه؛ بیست‌وچهار ساعت فاصله کافی است تا دوباره به چنگ هیولای بی­‌نقص­‌گرایی بیفتی.

قلم از دستم لغزیده بود و دریای روزمرگی چرک‌­تر و طوفانی‌­تر از آن بود که برای قلم قلاب بیندازم…

چشم گرداندم سمت کتاب­خانه­‌ام، دیدم چه کتاب­‌هایی که آشنایی من با آن­‌ها دقیقاً به خاطر خواندن تنها یک جمله از نویسندۀ کتاب بوده است؛ جملاتی که به حد کافی کنجکاوی برانگیز و پرمغز بوده‌­اند تا سراغ نویسندۀ آن‌­ها را بگیریم…

«بازاریابی محتوا» جزو مهم­ترین موضوعاتی­‌ست که هنوز در ایران، بازاریابی محتوایی چندانی برای آن صورت نگرفته است.

طنز تلخ ماجرا اینجاست که ما برای معرفی و ترویج کاری که خودمان را فعال و کارشناس آن می‌دانیم، بازاریابی محتوا را به کار نبسته‌­ایم…

در اولین سال‌های گام نهادن به مسیر نویسندگی، یکی از سرگرمی­‌های الهام‌­بخش، مطالعۀ آرا و اقوال نویسندگان بزرگ است، به خصوص آن­‌ها که به طور مستقیم به نوشتن و نویسندگی پرداخته‌اند…

داستان‌نویسی راه میانبر ندارد.
در نوشتن داستان، مسئلۀ زبان را به‌هیچ‌عنوان نمی‌توان نادیده گرفت.
در ادبیات ناب، زبان وسیله نیست، هدف است…

یادداشتی که می‌خوانید، نمونه‌ای از نوشتن یک ایدۀ واحد در قالب جملات کوتاه و منفصل است.
برخی جملات، کوتاه و برخی دیگر کوتاه‌تر است.
کوتاه‌تر، خواندنی‌تر است.