ما وابسته و دلبستۀ احساساتی هستیم که با موبایل تجربه میکنیم.
اگر زمانی کافه و پارک و سینما، لوکشین گفتگوهای ما بودند، حالا صفحات چت به اندازۀ همان مکانها میتوانند مهیج و خاطرهساز باشند. اینکه به خیابان چشم بدوزی و انتظار آمدن کسی را داشته باشی، با انتظار آغاز یک گفتگوی آنلاین چندان تفاوتی ندارد…
اگر زمانی تنها راه ارتباط جدی نویسنده با خوانندگانش انتشار کتاب کاغذی و همکاری با نشریات بود، نویسندۀ امروزی لازم نیست تن به چنین اجباری بدهد.
از موضوعاتی مثل لذت لمس کاغذ و اعتبار کتاب و غیره که بگذریم، موضوع مهم سرعت بالای انتشار و داشتن جامعۀ هدف معین است؛ که فضای آنلاین هر دو را به کمال تأمین میکند…
دامِ جالبنویسی؟ اصلاً مگر هدف ما نوشتن مطالب جالب نیست؟
لغتنامه دهخدا در تعریف جالب میگوید:
کشنده و جلبکننده.
پس مطلب جالب احتمالاً چیزی است که مخاطب را میکشاند سمت خودش…
وقتی از رنگآمیزی محتوا صحبت میکنیم، معماری جملات معمولاً کماهمیتتر از حد لازم در نظر گرفته میشود. در صورتی در اولین ملاقات خواننده با متن، این جملات هستند که موفقیت یا شکست رابطه را تضمین میکنند…
معمولاً وقتی میخواهند دهان یک مدرس یا مشاور کسبوکار را ببندند میگویند: تو اگر این کار را بلدی چرا خودت انجام نمیدهی یا تابهحال چند
چراغ این سایت را که روشن کردم، در وبلاگستان فارسی تقریباً همه فتیله را پایین کشیده بودند. من هم البته قصد نداشتم به سیاق وبلاگبازیهای قبل بنویسم. میخواستم یک سایت آموزشیِ قرص و محکم بسازم که موتور «خواندن» و «نوشتن» را در خودم و دیگران روشن کند و گاز بدهد!
اگر واژهها ثروتند، پس چه بهتر که برای اندوختن آنها بکوشیم و در خرج کردن هم اقتصاد کلام را رعایت کنیم.
با ثروت پنداشتن واژهها، آیا میتوانیم به بخشیدن واژهها فکر کنیم؟
اما چگونه میتوانیم واژهها را ببخشیم؟
تقریباً میشود با اطمینان گفت که نشر و به اشتراکگذاری اخبار روز هیچ تاثیری روی «افزایش آگاهی» عموم مردم ندارد.
از بنگاهها و افرادی که از طریق خبر و غالباً اخبار کذب منتفع میشوند که بگذریم، بسیاری از ما به خاطر میل به کنشگری و اصلاح جامعه به ورطۀ نشر و نقل اخبار میافتیم…
گوش بده، با این قید که اگر جواب سر زبانت در حال شلیک شدن بود، به هر ضربی شده ماشه را نکش. حرف را بلافاصله شلیک نکن. صبر کن، نفس عمیق بکش. مکث کن و جواب بده…
ترسوها همیشه به دنبال رازگشایی از عشقاند؛ اما عشق ثابت کرده که گشودنی نیست، ورزیدنی است!
روانشناسی، ازدواج و بدوبیراهگفتن ازجمله کارهای بشر برای زدودن رمز و راز از عشق است.
مثلاً ازدواج…
ایدۀ کلیدی این یادداشت دربارۀ موضوعی است که به نظرم تفاوت اصلی بین نویسندۀ حرفهای و نویسندۀ میانحال را رقم میزند.
ما تصور میکنیم بعد از یادگیری مبادی نویسندگی، (نکات ویرایشی، جملهنویسی و بهترنویسی) فن نوشتن را گرفتهایم و فقط میماند پیدا کردن موضوع خوب و تازه…
مدرسه نویسندگی در حال حاضر برگزارکنندۀ منظمترین و پرمخاطبترین دورههای نویسندگی و تولید محتوا در ایران است.
ما با دو دورۀ آنلاین و حضوری نویسندگی سعی کردهایم در توانمندسازیِ نسل تازهای از نویسندگان و تولیدکنندگان حرفهای محتوا بکوشیم.
تاکنون پس از برگزاری دهها دورۀ متنوع، به مدل جامعی رسیدهایم که تمام زمینههای نویسندگی از جمله: داستاننویسی، جستارنویسی، مقالهنویسی، کتابنویسی و شعر و … را به طور کامل پوشش میدهد…
مرور برخی از آرای گذشتگان مرا به این نتیجه میرساند که نباید «قدیم» را به یک چوب راند و هر آنچه مانده را مشتی حرف کهنه دانست. کما اینکه آرای روز را هم نمیتوان دلیلی بر تازگی فکرِ آدمهای «جدید» دانست…
خب، مزایای وبلاگنویسی را تا حدی روشن کردیم. اما چرا وبلاگنویسی روز به روز سختتر میشود. طوری که فضای وب فارسی به قبرستان وبلاگهای خاموش تبدیل شده؟
توجیه فعالان شبکههای اجتماعی این است…
ما بیرحمانه تلف میشویم و تلف میکنیم، با تصمیمات سیاسی، با دانشگاه، با سربازی، با ازدواجهای اشتباه، با کار بد، با موبایل، با اخبار، با اطرافیان، با ترس، با تردید و…
میدانید وقتی به سازمانها، جلسات، مهمانیها و جاهای مختلف سر میزنم چه چیزی مثل خوره در ذهنم پرسه میزند؟
من همچنان و همیشه مینویسم و منتشر میکنم. چون واقعیت این است که از این کار خیلی لذت میبرم.
شاید برخی از در به درِ خرید و احتکار رب گوجه فرنگی و ارز خارجی بودن لذت ببرند، یا از اشتغال داشتن به معاملۀ تجاری آنها، خوب من هم از چیزهای دیگر لذت میبرم.یکی از این خیل انبوه ابلهها و کلاشها بودن، برایم لذتی ندارد…
جرج برناد شاو زمانی گفته بود: کلمات بر جهان حکومت میکنند.
واژهها فقط مایۀ کار سخنرانها و نویسندهها نیستند. ما مثل ماهی در تنگ واژهها غوطهوریم. ما با کلمات حس میکنیم، فکر میکنیم و عمل میکنیم…
تمایز را میتوان نتیجۀ انجام کارهایی دانست که عموم افراد یا به آن واقف نیستند، یا آنقدر دشوار به نظر میرسد که سراغ آن را نمیگیرند.
در عوض مثلاً تحصیلات دانشگاهی را میبینیم که اساساً بر مبنای…
میتوان گفت اولین ارتکابات ما، در هر حوزهای، حتی پس از سالها تراشیدن مداد و تیز کردن تبر، خامدستانه به نظر خواهند رسید.
یعنی تفاوت چندانی بین کارهای کسی که چند سال در پستو درگیر آموختن بوده و دیگری که پس از چند ماه پریده وسط میدان وجود ندارد.
دلیل ماجرا هم مشخص است…
تصور غالب ما از زادن و زیستن در این سرزمین، شکل سُر خوردن از زهدان به بنبست است.
کابوس بنبست چنان در وجود ما ریشه دوانده که یکی از بزرگترین اهداف همیشگی اغلب ما گریختن به گوشۀ دیگری از زمین است.
اما باور بنبست را چگونه میتوان تغییر داد؟ آیا باید بنبست را پذیرفت و در آن پوسید یا گریخت و به حال بنبستیان گریست؟