اینکه بگویی وقتی دست به قلم میبرم چیز خوبی نمینویسم، بهانۀ خوبی برای ننوشتن نیست.
نوشتن، حتی نوشتن بیمایهترین متنها هم اگر مدام و مداوم صورت بگیرد، قدرت فرسایندۀ قلم! را چندین برابر میکند.
به قول سامرست موآم اگر یک نفر صد داستان بنویسید، حتماً نویسنده است، چون هیچکس نمیتواند صد داستان ضعیف بنویسد…
بهغیراز کسب دانش، هیچ راهبردی برای رسیدن به موفقیتهای قابلتوجه وجود ندارد.
با بررسی موفقیتهای بسیاری از افراد و جوامع توسعهیافته صحت این موضوع اثبات میشود.
کسب دانش، با فرهنگ مکتوب گره خورده؛ و بنابراین هرگز نمیتوانیم به بهانۀ…
سال 92 که مثل این روزها، بحث تحریمها داغ بود- البته نه به حرارت امروز- رمانکی(داستان بلند) نوشته بودم با عنوان «عشق سالهای تحریم». خیال
به گمان من همرسانیِ (اشتراکگذاری) عمومی محتوا، با اضافه کردن چاشنی نظر شخصی، دستکمی از تولید محتوا ندارد. در همرسانیِ خلاقانۀ محتوا نکتۀ مهم، سلیقۀ ما و کیفیت نظری است که به محتوای برگزیده اضافه میکنیم…
بیرون زدهای تا شام بخوری، اما قبلش دلت میخواهد با پرسهزدن میان قفسههای کهنه-کتابفروشی، روح و جسمت را گرسنهتر کنی. کتابها را زیرورو میکنی، انگشتهایت خاک گرفته، عطسه پشت عطسه. که یکهو بین هزار تا کتاب…
حتی اگر معتاد شبکههای اجتماعی نباشید، با حذف آنها، توجه و تمرکز شما چند برابر میشود.
ممکن است میانگین حضور روزانۀ ما در اینستاگرام کمتر از نیم ساعت در روز باشد؛ اما درگیری ذهنی حضور در این برنامه و خستگی حاصل از آن چند برابر زمان مصرف از ما انرژی میگیرد…
اگر بنویسی نمیتوانی نخوانی. تو میتوانی ده تا کتاب را برداری و بخوانی و کاری هم به نوشتن نداشته باشی. بروی بانک، بروی اداره و کارهایت را انجام بدهی. بعد هم وقتی که حالش را داری، وقتش را پیدا میکنی، ادبیات را دوست داری. خوشت میآید و مینشینی و کتاب میخوانی! ولی اگر بخواهی بنویسی…
با وبلاگنویسی روزانه مجبور میشدم هر روز، یک تکه فکر تولید کنم. ولو این تکه تکرار ایدههای قبلی من باشد، یا کوشش نافرجامی برای تبدیل یک جرقه به ایدهای مکتوب.
مهم این بود که…
آیا میتوان در عرض یک هفته خلاقتر شد؟
با توجه به تجربۀ شخصی خودم در یک هفتۀ اخیر میتوان بگویم بله.
اما قبل آن برگردیم به یکی دو هفتۀ پیش…
تصور کنید در کلبهای میان یک دهکدۀ سرسبز زندگی میکنید. هیچ سرصدایی مزاحم شما نیست و میتوانید تمام روز را به خواندن و نوشتن بگذارنید؛ و کتابخانۀ بزرگی دارید که یک قفسۀ آن شامل آثار چاپ شدۀ شماست. فقط اول هر ماه، حین نوشتن، صدای زنگ پیامک بانک به صدا در میآید…
نوشتن، همیشه برای من یک چالش است. چالشی جدی و صد البته لذتبخش.
طی سالهای گذشته، وبلاگنویسی روزانه دغدغۀ اصلی من بود. هنوز هم این کار را به همۀ دوستان خلاق و مستعدم پیشنهاد میکنم و معتقدم نوشتن و انتشار روزانه نوشتهها بهترین راه برای یادگیری و توسعۀ فردی است…
تصمیم گرفتم لای کتاب را باز کنم و دربارۀ اولین جملهای که به چشمم میرسد بنویسم:
تغییر بدون ناراحتی نیست، حتی تغییر از بدتر به بهتر…
هفتۀ گذشته، همراه با دوست خوبم حسین صفوی، مهمان پادکست علی یکانی بودیم. علی یکانی یکسال گذشته با انتشار بیش از 30 قسمت از برنامۀ
بیگمان نوشتن از عشق سهل ممتنع است.
کرورها نوشتۀ خوب و بد عاشقانه، قلم را با این سوال متوقف میکند:
آیا میتوان دربارۀ عشق حرف تازهای زد؟
تاریخ مدام دگرگون میشود. اما مردم زندگیشان را میکنند، سر کار میروند، عاشق میشوند، مریض میشوند، میمیرند، دوست مییابند، لحظههای غم و شادی و اینها، و هیچیک از اینها ربطی به تاریخ ندارند…
هرگز تلاش نکردهام که روی کسی اعمال نفوذ کنم و همیشه این باور را داشتهام که هر کس باید همانطور که میتواند بنویسد و زبان خودش را داشته باشد. برای همین هم دوست ندارم دستنوشتههای جوانان تازهکار را بخوانم و به هیچکس توصیههای ادبی بکنم…
ولی یک نویسنده اگر دغدغۀ نثر نداشته باشد پس دغدغۀ چهچیز را داشته باشد؟ تنها وسیلهای که ما در داستاننویسی داریم کلمه است. فکر را اگر در کلمه و با کلمه بیان نکنیم پس با چهچیز بیان کنیم؟ و آن کلمه اگر ناب نباشد…
گاهی اوقات حتی خودمان هم میدانیم که خاطرۀ بیمزهای را نقل میکنیم، اما همچنان از تعریف آن لذت میبریم.
خاطرهنگاری یکی از سهلترین مسیرها برای شروع نوشتن است. ظاهراً نقل خاطران به تخیل چندانی نیازی ندارد، اما پژوهشهای عصبشناسی میگویند که مغز با مرور خاطرات…
جین پرت در کتابش دربارۀ نیاز طنزنویسها به تمرین مینویسد: «من در یک برنامۀ تلویزیونی طنز، با یک آهنگساز و آهنگنواز مشهور و سطح بالا همکار بودم. یک روز که داشتم با او ناهار میخوردم، گفت: باید فوری بروم…
توماس جفرسون روزگاری گفته بود: حتی یک تیغه علف نیست که به نظرم جالب نباشد.
تیغۀ علف که جای خود، گاهی حتی مزخرفترین بخشهای زندگی روزمره هم جالب به نظر میرسند…