نویسنده: شاهین کلانتری

پیش‌نوشت: خواندن مقاله‌های لیستی را دوست دارم. نوشتن در قالب ده فرمان همیشه رایج بوده است. و چندین کتاب هم با همین عنوان در حوزه‌های

در سال‌های نوجوانی، نقاشی رئال را کار عبث و بیهوده‌ای ‌می‌دانستم  و علاقه‌ی‌ عموم مردم به این نوع نقاشی برایم بی معنی بود. نمی‌توانستم تقلای

هر از گاهی وسوسه می‌شوم نقدهای تند و تیز بنویسم یا بهتر بگویم غرغر کنم. مثل وقت‌هایی که سلیقه‌ی سطح پایین بعضی ناشرها را در

در اتاقت باید دیوار سفیدی باشد ، بدون حتی یک جای میخ ایده‌ها توی دیوار سفید است، آنقدر زل بزن تا بیاید روی دیوار هر

این روزها به افرادی که دوست‌تر می‌دارم- کسانی که به آموزش و خوب یاد گرفتن اهمیت می‌دهند- سایت متمم را معرفی می‌کنم. پاییز سال گذشته

انسان‌ها ابزارها را می‌سازند و سپس ابزار‌ها به رفتار انسان‌ها شکل می‌دهند. ببینید که چگونه پیر و جوان مثل شترمرغ سر در گوشی ‌برده ایم!

بگذارید اول ماجرا تکلیف دو واژه‌ی کارتون و کاریکاتور را روشن کنم. کارتون به طرح‌هایی با ایده‌ی طنز گفته می‌شود  و کاریکاتور به طراحی اغراق

هر از گاهی به کتاب «جهان و تاملات فیلسوف» که گزیده‌ای از نوشته‌های شوپنهاور است سر می‌زنم. رضا ولی یاری با تسلطی فوق العاده متن را

گرافیک نشر در ایران اوضاع خوبی ندارد، اما دیدن آثار بعض نشر‌ها دلگرم کننده است. نشر ماهی ثابت کرده ذوق و سلیقه‌ی خوبی در طراحی

“اگر می‌خواهی روی هنرت کار کنی روی زندگی‌ات کار کن“ آنتون چخوف   در شرح حال چخوف بزرگ آورده‌اند که در جوانی، برای یادگیری بهتر،

-از نسیم نیکلاس طالب بیشتر خواهم نوشت. در ایران درباره او زیاد صحبت نشده. قوی سیاه مشهورترین کتاب اوست که شهرتی جهانی را برایش به

“اگر بخواهید پایتان را از حد یک اثرِ صرفا خوب و امیدوارکننده فراتر بگذارید و به خطرپذیری و رضایتی حقیقی برسید که در بسیاری از

خواندن رمان درک یک پایان جولین بارنز، با ترجمه‌ی هنرمندانه حسن کامشاد، از بهترین لحظات نوروز امسال بود. در پشت جلد کتاب آمده است: “تونی

“هر مضمونی که برای نوشته‌ی خود انتخاب کنیم کهنه و دستمالی شده است… تنها بینش است که می‌تواند تازه باشد، و همین هم کفایت می‌کند.“*