آدمهای بزرگ و عادتهای بزرگ
به گمانم مؤثرترین افراد زندگی ما کسانی هستند که عادتهای مؤثری را در ما ایجاد میکنند…
به گمانم مؤثرترین افراد زندگی ما کسانی هستند که عادتهای مؤثری را در ما ایجاد میکنند…
وقتی فهمیدی آینده مثل گذشته نیست، زندگی برایت به یک کشف و شهود دائمی تبدیل میشود، نه یک بازی تکراری…
اگر از نوشتن لذت میبری
اگر از نواختن ساز لذت میبری
اگر از ورزشکردن میبری
اگر از کارآفرینی لذت میبری
اگر از مطالعه لذت میبری
در هر صورت باید یک نکته را بدان…
غالب نویسندگان حوزۀ بهرهوری و مدیریت زمان معتقدند که بهتر است برنامۀ روزانهمان را با سختترین کاری که داریم آغاز کنیم، چون انرژی و توان بیشتری داریم…
تعهد دیوانهوار یعنی تعهد به انجام کاری که هیچ زوری به خاطر انجام آن بالای سرت نیست…
ترسناکترین انتخاب در مسیر پیشرفت و توسعه فردی، رضایت دادن به پادشاهیِ شهر کورهاست…
سؤالها نقش تعیینکنندهای در شکلگیری مسیر زندگی و اهداف ما دارند.
طی سالهای گذشته، همواره سؤال من این بوده که چگونه میتوانم از اقتصاد نفتی فاصله بگیریم؟
کارتون زیر را سالها پیش حین فکر کردن به همین سؤال کشیدم…
همیشه انسانهایی را که میتوانند افراد مستعد را گرد هم بیاورند و به عمل وادارند، دوست داشتهام…
تا چند وقت پیش گمان میکردم کمحوصله بودن ویژگی مثبتی نباشد؛ اما حالا گمان میکنم کمحوصلگی ویژگی ارزشمندی است که باید از داشتن آن خوشحال باشم…
سرسختی در انجام کارهای سخت است که تمایز ایجاد میکند و توفیقی هم اگر هست در تمایز است…
فکر کردم بهترین مشوق من در زندگی چه کسی بوده است، کسی که هرروز من را با تشویقهایش هل بدهد جلو.
حالا بچههای دوره هرروز در یک موضوع مشخص توییت میکنند، در یک کانال اختصاص هرروز پادکست منتشر میکنند و هرروز بهمحض بیدار شدن صفحات صبحگاهی را مینویسند…
من موفقیت و رضایت خودم را با غالب بودن یکی از دو وضعیت زیر بر زندگیام بررسی میکنم…
مثل خیلی چیزهای دیگر، استراتژی و بازاریابی محتوا هم مد روز است، اما در عمل همه ماستها را کیسه کردهاند!
بر این عقیدهام که چون نقطۀ ورود میلیونها ایرانی به اینترنت، تلگرام بوده، باید از ظرفیتهای آن بهعنوان بستری پرمخاطب بهره برد…
توی گوش دادن باید مثل اسفنج بود و جذب کرد؛ اما در عمل باید تامل کرد و غربالگرانه اندیشید…
پدی چایفسکی، برندۀ اسکار فیلمنامهنویسی بود زمانی گفته بود بهترین آثارش در اثر عشقی آتشین پدید آمدهاند و اگر شکست عشقی نمیخورد نوشتن برایش جدی نمیشد…
دیروز که کامنتهای سایت را مرور میکردم با کامنت تامل برانگیز محیا غافلگیر شدم، اینکه نوجوانی 12 ساله با چنین دقت و صراحتی از مهمترین مسئلۀ زندگیاش حرف زده، تحسین برانگیز است…
ما با داشتن روزهای سیاه میتوانیم بسیاری از اهداف و کارهای که سالهاست به تعویق میاندازیم عملی کنیم…
به همان میزانی که توسعۀ کشور مهم است، بهرهوری هم باید مهم باشد، زیرا توسعه مستقل از بهرهوری، پایدار نخواهد بود. توسعۀ فردی نیز از این قاعده مستثنا نیست…