آغاز کردن یک زندگی دیگر قرار نیست همیشه با اتفاقی طوفانی همراه باشد.
کلیشۀ تغییر زندگی با موضوعاتی مثل ازدواج، شغل تازه، مهاجرت، به دست آوردن پول کلان، مرگ عزیزان، فرزندآوری و… گره خورده.
اما تغییرات بزرگ زندگی گاهی چنان بی سر و صدا اتفاق میافتند که شاید هرگز متوجه آنها نشوی.
دنبال فرصتی میگشتم که توی یکی از کلاسهایم این موضوع را شرح و بسط بدهم؛ اما هر بار نمیشد.
جایی هم ندیدهام چنین پیشنهادی را تا به حال.
حالا اینجا برای شما مینویسم…
اصولاً هر کسی که ما را به کار کمتر توصیه کند یا خائن است یا نادان. همینقدر قطعی و رادیکال میگویم که اهمیت عملگرایی و تلاش بیشتر را نشان بدهم.
من با روزی 10 پست آموزشی در اینستاگرام هنوز حس کمکاری دارم….
تجربه ثابت کرده که آدمهای پرت از مرحله سراغ کلاس نویسندگی را نمیگیرند. آنها که سودای نوشتن را در سر دارند خواهناخواه راهشان را از عموم مردم جدا کردهاند و عزم فراگیری فرهنگ مکتوب را دارند…
گاهی به حافظ و سعدی فکر میکنم. به شبهای تاریکی که در آن زیستهاند. شبهای بدون برق.
شبهای ظلمانی را در خلاقیت آنها بیتأثیر نمیدانم…
این اولین پست ویدیویی SHAHINKALANTARI.COM است. بنا دارم از این پس پستهای ویدیویی بیشتری دربارۀ نویسندگی، تولید محتوا و توسعۀ فردی منتشر کنم…
نسخههای اولیه تلگرام را یادتان هست؟
تلگرام هر بار با ارائۀ نسخههای تازه و بهتر باعث غافلگیری کاربران میشود و حالا به اپلیکیشنی تبدیلشده که علیرغم هر مانعی برای دسترسی به آن تلاش میکنیم…
مهمترین قسمت مطالعه این است که پس از جدا شدن از کتاب، طی روز به ایدههای کلیدی کتاب و مصداقهای آن در دنیای واقعی فکر کنی…
پژوهشگاه ندارم که هزاران نفر را ردیف کنم و این موضوع را دقیق و اندازهگیری شده بسنجم.
ولی یک نمونه آزمایشگاهی خوب، یعنی خودم را دارم که بیش از هر چیز دیگری بر آن واقفم…
مردی را میشناختم که کور بود. تقریباً چهلساله بود که بر اثر یک عمل جراحی بیناییاش را بازیافت. ابتدا چشمانش را به کار انداخت: چهرهها، رنگها، مناظر و … اما همه چیز شروع به تغییر کرد…
سالهاست به این موضوع فکر میکنم که چرا نوشتن و فقط نوشتن، تحت هر شرایطی میتواند تسکینبخش ذهن ناآرامِ من باشد؟
پس از بارها تنش، هجوم افکار منفی و اتفاقات تلخ و نوشتن از آنها بالاخره گمان میکنم راز نوشتن را کشف کردهام…
برای نوشتن تبلیغات صرفاً مهارت نویسندگی کافی نیست، نویسندههای بزرگی مثل ارنست همینگوی و جورج برناردشاو نمونهای از نویسندههای بزرگی هستند که علیرغم قدرت ادبی بالا، در تبلیغنویسی درخششی نداشتهاند…
جملات کوتاهی دربارۀ خواندن، نوشتن، پیادهروی، دیوانگی، عشق، خلاقیت، خستگی و تیشرتی که مجبورید تا آخر عمر بپوشید…
سالها پیش در انتهای جستاری از سعید عقیقی جملهای خواندم که برای یک عمر با من ماند: در جمعِ بازدارندگان، بدنامی از گمنامی بهتر…
زندگی 99 درصد ما با کارهای غیر مهم و رؤیاپروری برای کارهای مهم تلف میشود. آن 1 درصد دیگر مدام به خودش گوشزد میکند…
سه شبانهروز متوالی برای نوشتن یک پروژۀ محتوایی مشغول پرسهزدن و فکر کردن بودم. مدام با خودم کلنجار میرفتم که از کجا شروع کنم و انبوه ایدهها را چطور در مراحل مختلف تقسیم کنم…
از فرصت گفتگوی گسترده با انسانهایی که دوست داریم تا فرصت ماندگار شدن در تاریخ و ذهن بازماندگان…
ایا ننوشتن واقعاً موضوعی مهلک است؟
طبق تصمیم راهبردی تیم مدرسه نویسندگی، پنجشنبه این هفته واپسین نشست عمومی باشگاه تولیدکنندگان محتوا برگزار خواهد شد.
پس از آن با برنامهای متمرکز روی تولید محتوای دست اول و مفید برای اعضای باشگاه تلاش میکنیم…
ترشی که نمیخواهیم بیندازیم با محتوا، پاک شود برود، از نو بهترش را تولید میکنیم. اگر ایدهای ارزشمند باشد تحت هیچ شرایطی نابود نمیشود، ضمن اینکه میتوانیم با اجرایی بهتر، آن را از طریق رسانههای تازهتر منتشر کنیم…
نشستهای حضوری باشگاه محتوا فقط 2 جلسه است و پسازآن نشستهای حضوری هرگز تکرار نخواهد شد…