سلام کلاه زرد عزیزم. امروز صبح دیرتر بیدار شدم. اما هنوزم زود بود. پس چه کردم؟ ده صفحهای از برتری خفیف خواندم. درس خواندم. آهنگ خواندم. الان کلاسم. دارم گوش نمیدهم. میروم نگاهی به شرححال دیروزم بکنم. فعلا.
خب کلاس را نشنیدم چی گفت اصلا و بعدش دوستم را هم به کلاس شرححال آوردم. خوشبختانه باز هم کسی از من نخواست که چیزی بخوانم و خوشحالم. بعدش چه کردیم. هان رفتیم بیرون. اینجوری بود که صاحب تو شدم. اول نمیدانستیم چه کنیم پس فقط زدیم به مترو و همهجا را گشتیم. تو سنگفرش. راه رفتیم و راه رفتیم و کلی مغازه دیدیم. از ویترینها گذشتیم و گاهی توی مغازه را نگاه کردیم. اما اولش که کلاهها را دیدیم همان لحظه دوستت داشتم. بعدش تو کلاهها غرق شدیم. این یا آن. آن یا این. و آخرسر رسیدم به خودت.
برگشتیم.
کمی درس خواندم. یک جلسه ویس اما از بعضی جاها رد شدم. خیلی خسته بودم پس دارم زودتر میخوابم. آهان ویس وبینار را هم شنیدم. تمرین جالبی انجام دادند که دوست دارم فردا امتحانش بکنم.
روز خوبی بود. شببخیر بهت.
صدای تو خاب گلها را تضمین کرد
ساعت دو را پاشید به هویت اتاق
سیاهی دو به همزنی میکرد در شرعیت اشیا
که پرده را از حوصلهی پنجره دور کنم
که قهوه را در چشمان تو تلخ بنشینم
ساعت سه یائسه سوسه آمد
ساعت چهار بار چکید
در این هوای چترآلود پنج پیچید
شش شد شرشرهی شریرانهی شبغ
سنگفرش چهارباغ خواجو میخوانَدَم. چیزی به اندازهی پیادهروی صبحگاهی انرژیام را بالا نمیآورد.
صبحانه کرهی بادام زمینی و عسل میخورم تا بدنم را بگیرد. دارم از تو خالی میشوم انگار.
همزمان با تدارک ناهار خانواده، پادکست داستان دو دنیا از گلی ترقی را میشنوم.
باغ شمیران و فروریختنش، زنگ زدن فولاد خانواده و قطع پا و کوری چشمش، و ماجرای صوفی و آتشافروز در دو دنیا خاطرات کهنهی سالهای دور را متبادر میکند.
عصر وبینار نویسندهساز است و من پس از چندین روز غیبت، مینشینم پای مکتب استاد کلانتری. استاد نام مرا که میبیند، از ورق زدن دفترچهی مصاحبهی دورهی نویسندگی خلاق میگوید و یادی که از منِ شاگرد مکتبخانه کرده.
امروز از حیاتواژه برایمان میگوید. همان واژههایی که با دیدنشان حس خوشایندی میگیریم و حالمان روبهراه میشود. هر کدام از همسفران حیاتواژهشان را در پیامها مینویسند.
کلماتی که حیاتواژهاند برایم ردیفشان میکنم.
بعدش آزادنویسی داریم.
با هم مینویسیم از حیاتواژههامان که در جملهها به میهمانی میروند.
وقتی دلم دود گذشتهها میکند، میروم سراغ حیاتواژههایم. بالشم را میچسبانم کنار بالش مادرم و گونههایم را میچسبانم روی صورتش. بوی عطر وجودش را حس میکنم.
با دوست کودکیام گرگمبههوا میکنم و برههای زبانبسته را به قلعه میبرم.
آرزوهای کودکی را بر شاخهی آبشارطلای باغچهمان میآویزم. پرچم گل یاس امینالدوله را از گلبرگهایش جدا میکنم و شیرهی شیرینش را روی زبانم میگذارم و عطرش مستم میکند.
عصر با آنیتا فرکانس نتها را تمرین میکنیم.
امروز انتخابات نخستوزیری اسراییل است. نتانیاهو دارد دست و پا میزند برای برنده شدن.
کشورمان ماههاست زیر سایهی جنگ است و وضعیت کنونیمان نه جنگ است و نه صلح.
اوضاع و احوالمان جوری است که انگار پرستار پنبه الکلی را زده و برای زدن آمپول دستدست میکند.
شب سومین قسمت سریال «یَل» را دور هم میبینیم. بعد هم قسمتی دیگر از «زیرخاکی».
دمنوش بِه و عناب و گل سرخ دم میکنم.
چند خط گزارش نیک امروز را قلم میزنم.
آخرین پردهی امشب، سریال «نیمرخ» است. داستان روانپزشکی دیوانه که حامد کمیلی نقشش را بازی کرده. بروم ببینم عاقبت این خلوضع چه میشود؟
نوشتآرام امروز، حیات واژههایم بود. واژههایی که آزادانه روی کاغذ جاری شدند و مرا به خاطرات کودکی بردند. به زادگاه، به خانهی پدری، به زمینی پر از گوشماهی.
دنبال آرامشم. آرامشی به رنگ سبز، رنگی که در روحم ریشه بدواند. میخواهم از قفس عادتها بیرون بیایم، خودم را بیدفاع بیان کنم و به رهایی برسم. رهاییای که شاید از گفتن خواستهها و پذیرفتن ترجیحاتم آغاز شود.
امروز در خیال، کنار دریا قدم میزنم. موجها میآیند و میروند و من، میان رفتوآمدشان، هم با جهانم و هم در خودم فرو میروم. انگار دریا آینهای است که مرا به خودم بازمیگرداند.
گوشماهیها را از کنار ساحل جمع میکنم. دوباره کودک میشوم. همان کودکی که در زمین بازی بچهها، گوشماهی میجُست. به خانه میآورد تکتکشان را سوراخ میکرد، با سنجاق و سنگی کوچک. بعضی زیر دستش میشکستند و کنار میرفتند. و بقیه مثل مهرههای تسبیح، به نخ کشیده، گردنبند و دستبند میشدند. چه لذتی داشت آویختن آن مرواریدهای کوچک به دستها و گردنهای کودکانهمان.
امروز، واژهها مرا به همان روزها بردند. گوشماهیها هنوز در ساحل خاطراتم ماندهاند. کافی است دست دراز کنم و یکی را بردارم تا کودکیام دوباره در مشتهایم جان بگیرد.
صبح رو با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع کردم.
به پایان صفحه سوم که میرسم تازه دستم گرم میشه،ایده ها میان و نوشته هام معنای بیشتری دارن،اما ادامشو توی آزادنویسیهام مینویسم. امروز به لحاظ ذهنی وجسمی حس خستگی داشتم،بیشتر از روزای قبل،انگار تو خواب دعوا کرده باشم. میخواستم گزارش نیک امشب رو بیخیال بشم که یادم اومد نوشتن سه سطر هم بهتراز ننوشتنه. همیشه هم نیازی نیست عالی بنویسم ولی بعد از یه مدت میام این نوشته ها رو میخونم ومطمعنم حس خوبی داره که ببینم باهرشرایطی نوشتم وادامه دادم. به خصوص این روزها.
چند وقته همش به خودم میگم من استمرار ندارم و همش از این فعل منفی استفاده میکنم یا صفات منفی که به خودم میچسبونم. ولی واقعا اگر بخوام واقعبین باشم خیلی چیزا بوده که من برای اونا استمرار داشتم و اگر هم در مواردی استمرار و نظمی نداشتم چرا همش باید بگم من آدم تنبل یا اهمال کاری هستم و خودمو با این کلمات تعریف کنم.
درحالیکه میتونم هر روز به خودم بگم من استمرار دارم یا توانمندم و بعد بررسی کنم ببینم اگر اهمال کاری دارم در یک کاری علتش چیه در موردش بنویسم و از خودم سوال بپرسم و بعد به چگونگی حل مسئله فکر کنم.
امروز به نوشتن صفحات صبحگاهی،ورزش
غذا درست کردن و آزاد نویسی و صحبت با خودم گذشت. از ایده ظبط صدا واقعا خوشم اومده. خودم میشم مشاور خودم یا دوستم و حسابی با هم صحبت میکنیم.
حلزون امشب روی صحنه، در حال هنر نماییست.
من هم خوشبختم که رویابین و رویا خواه و رویادوست و رویاپردازم.
ممنون جناب علیرضا پنجهای
من امشب حوصله دارم که بگویم؛
امروز بیشترین تلاشم، نوشتن بود.
نوشتن و ویرایشِ تکالیف کارگاه شعر،
آزادنویسی روزانه،
و پیادهروی که آزادنویسی در صحنهی بیهمتای چی بود؟😁😁
نمکم الان اضافه میریزد و این شاید از ترس و برای پنهان سازی اضطرابم از احتیاجم به جراحیِ آبمروارید باشد.
عینکم برگشته، و من همچنان یک لابی روی همهی دنیا میبینم.
کارگاه شعر خیلی خوشگذشت.
تکرار آموزی نداشتم امروز، اگر پختن غذای قدیمی و رانندگی در مسیری قدیمی حساب باشد البته اوضاع فرق میکند.
نویسنده ساز بودم و عالمی از واژههای خوشانرژی نوشتم.بعد هم همه را در باهمنویسی جای دادم.
تا فردا خدافظ
گزارش نیک ۱۶۸
شاخص توانمندی
سه شنبه ۵ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۱:۴۴
بیداری ۴:۳۰ ساعت بیولوژیک یاتاقان زده
سومین قسمت از تلنباریها رفع شد. االبته من تا این اندازه تلنبار نبودم. سرماخوردگی باعث شد تا بین خوب شدن و ضعیف ماندن، این راه را انتخاب کنم.
تمرین دوم دورهی شعر را دیروز فرستادم، ولی تمرین یک به شدت خستهام کرد. چیزی به ذهنم نمیرسید. ۹ شعر ۳ سطری گفتم گفتی گفت، مینویسم، ولی عملا هیچ کدامِ آنها راضیم نمیکند.۲ تا را انتخاب میکنم و در گروه میگذارم، تا دقیقهی نودی نباشم و بعدا آنها را ویرایش کنم.
خوشحالم که ۵ روز پیاپی گزارش نیک را پیگیری کردهام. از امروز هم تصمیم گرفتم در حدی که میتوانم گزارش بقیه دوستان را هم بخوانم و از تجربیات آنها استفاده کنم.
کارهایم را ردیف میکنم و در جلسه تمرینجای استاد کلانتری در ساعت ۱۴ شرکت میکنم. آنلاین بودن خیلی بهتر از فایل صوتی گوش کردن است.
استوری سی و پنجم، بریدهای از کتاب «دومیه انسان عصر خویش» نوشتهی اولیور لارکین است وی با نقل فولی از شارل بودلر در مورد دومیه می نویسد:
«بارها کوشیده بود خویش را در محدودهی یک مکتب زندانی کند تا بتواند در آعاز به سادگی موعظه کند و هر بار دریافته بود که در هنر همیشه عنصر تازه و غیرِ منتظرهای وجود دارد که پیوسته از زیر بار قواعد شانه خالی میکند» .
ساعت ۲۰ دورهی شعر با استاد شاهین کلانتری داریم. حضور در این دوره واقعا لذتبخش است و باعث متصل شدن آکسونهای بیشتری از مغز می شود.
🪷 ارتکابهای تکراری(با عاریهی واژهی ارتکاب از استاد) – نوشتن واژگان روزانه، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن ۳ کتاب «نبرد من » هیتلر «خسرو خوبان» رضا دانشور « چراغها را من خاموش میکنم» زویا پیرزاد، یادگیری زبان فرانسه، خواندن خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان، طراحی و اسکیس زدن.
1. سالواژهام: استمرار
2. بازنگری به خود که باعث شد به برخی از دیدگاهها شک کنم.
3. پیادهروی و دویدن به دور باغچه به مدت 20 دقیقه.
4. شرکت کردن نصفه و نیمه در وبینار شعر ماهی. البته با اینکه کم بود اما کلی خندیدم.
صدای دانشآموزها توی صف.
سرمای دفتر مدرسه.
چیستان پرسیدنِ دانشآموزی توی میکروفون. کلاسهای خالی منتظر دانشآموز.
انتظار گرما از شوفاژ.
انگشتهای سرد من.
آمدن یکییکیِ همکارها.
حالتِ تهوعِ یکیشان.
سخنرانیِ مدیر مدرسه از بیرون.
صلواتِ پایانی صف.
راهیشدنِ دانشآموز سمتِ کلاس.
رفتن من از دفتر.
تمام کردن لقمه در ساعت بین زنگها.
ریختن چای توی ماگ.
معاشرت با دبیرها.
احساس تنهایی کردن.
پرسش کلاسی از دانشآموزان.
زمان گرفتن برای نوشتنشان.
راه افتادن.
دیدن سگی مشغول خوردن جنازهی سگی دیگر توی راه.
وای گفتن.
درازکش از مرور روز نوشتن.
آماده کردن مطالب برای کلاس خصوصی.
خاندن شعرهای ساجده.
انتخابِ شعر موردعلاقه از بینشان.
شروع کلاس خصوصی.
اتمام کلاس خصوصی.
قدم زدن تا خانه.
خریدن هلههوله.
نوشتن تمرین شعرماهی.
نظرخاهی توی گروه.
انتخاب شعر انتخابی ساجده.
حضور توی شعرماهی.
کیفور شدن.
استراحت کردن.
این روزها در حالوهوای تولد هستم. از دیروز مهمانها یکیک میآیند برای تبریک و دورم را شلوغ میکنند. این حس که اگرچه تنها زندگی میکنم اما تنها نیستم، به من آرامش میبخشد.
تکرارآموزی
سورةالغُراب و لذت صدچندان با مرور بخشهای آخر آن.
«نمیدانم چقدر فریاد کشیدم. فقط چشمهام را که باز کردم به این امید بود که بتوانم به خودم بگویم: – خواب بودی، خواب می دیدی. ولی بیدار بودم و همه چیز هم سرجاش بود.»
میشود به ما بگویند همهی این سالها خاب بودیم؟ چشمانم را باز کنم و ببینم همه چیز دگرگونه است.
کاش!
پیادهروی
محوطهی داخلی مجتمع را دور میزنم. میخاهم بیشتر راه بروم، پاهایم را به رفتن تشویق میکنم. اما خستهام. تازگی زود خسته میشوم. نمیدانم چرا.
آزادنویسی
نیم ساعت روی کاغد مینویسم. چند یادداشت کوتاه در میآید، بماند زیر آفتاب. این روزها به خائنها فکر میکنم، از خیانت بروتوس به ژولیوس سزار میرسم به خیانت فردوست به آریامهر.
کلمهبرداری
قدمگاه: قدم چه کسی آنجا را به قدمگاه تبدیل کرده است؟
ایستگاه میتواند قدمگاه کسی باشد که دوست دارد همیشه در سفر باشد. ایستگاه لحظاتی برای او توقفگاه است، بعد گذرگاه میشود.
تنها ایستگاه، مرگ است. توقف کامل.
گزارشنیک
اگر پروانه همت کند، سر لجبازی با خودش توقف نکند، بی وقفه، هر شب مینویسم. گذرگاه مدرسه نویسندگی، قدمگاه افراد عاشق آموختن، ایستگاه همیشگی نوشتن است. حیف نیست کنار آنها نباشی؟
در سرزبان و ادامهی بحث «درست صحبت کن»، الههجان از صراحت و صداقت میگوید.
همیشه به داشتن صراحت و رُکگویی معروف هستم، به خود میبالم حتا اگر منفور شوم همیشه صراحت خاهم داشت.
امروز در نویسندهساز برای تغییر حالوهوا، از حیاتواژهها مینویسیم.
پایکوبی، جشن، شادی، هدیه، تولد، زایش، خلاقیت، شوق، غرقهگی، نوشتن، کتاب، گل، بوسه، رهایی، زندگی، عشق.
دو روز قبل از تولدم، عشقم با کیکی خوشمزه غافلگیرم میکند. ذوق میکنم، خوشحالم. قبل از فوت کردن شمع، برای جشن آزادی و پایکوبی آرزو میکنم.
برنامه زنروز، کانسپت «نقوش و طرح ایرانی» را میبینم. دلم برای مهاجران اجباری و در غربتماندگان میسوزد.
نگین برای پدربزرگش دلتنگ است، میگرید. لالین دلتنگ خاله است و آن یکی برای ایران.
کاش زودتر برگردند به وطن.
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
به کتابخانه رفتم و کتابی که امانت گرفته بودم را پس دادم.
برای ناهار برنج و خورشت قیمه پختم.
برای مامانم بلیط اتوبوس گرفتم که از تهران برگردد اصفهان.
۱۱ صفحه از «شازده احتحاب» را خواندم.
دخترم را کلاس بردم.
سریال «صد» را دیدم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. استاد از «حیاتواژه» گفت. واژهها را نوشتم و بعد در آزادنویسی، جملهها شکل گرفتند.
مواد سمبوسه را آماده کردم تا فردا صبح سرخ کنم که دخترم ببرد مدرسه.
حیاتواژههای من:
عشق
خواب
رویا
لیمو
عطر
دریا
آب
کتاب
آغوش
خدا
آهنگ
خلسه
https://t.me/bargmoments
– وجود مرگ یعنی زندگی امن است، اگر مرگی وجود نداشت زندگی ترسناک میشد. مرگ یک پایانبندی منطقی برای قصهی نهچندان منطقی زندگی است که این قصه را باورپذیر میکند.
– پیادهروی.
– تصمیمگیری.
– کار زیاد و خستهکننده. کار گِل.
– پروردگارا، عشق برای شما معنایی به وسعت کائنات دارد، شما عاشق هر ذره در جهان هستی، حتی عاشق چیزها و کسانی که ما دوستشان نداریم؛ چرا که هر ذره از وجود شما زاده شده است. قلب ما را با عشقی از نوع عشق خود پر کن.
باز هم آبان شد و هوای چهلدرجهی مهرماه خوزستان، به سیدرجه رسید و من دزفولی هوای خوبندیده، جو گرفتم و سرما خوردم. چه سرمایی؟ خدا میداند. حالا هم هرچه لیمو عسل و تجویزات کاملاً غیرپزشکی مادر گرامیام را اجرا میکنم، هیچ که هیچ. گلویم چنان درد میکند که انگار در خلخال بودهام. آخر دیوانه، تو را که باید تا وسط آذرماه کولر روشن کنی و چه به سرما خوردن؟
اگرچه این سرما خوردن بخش خیری هم داشت که باعث شد از امتحان دینی فردا قسر دربروم، دبیر دینی که شنودکزاده مینامش را دو زنگ تمام تحمل نکنم، مجبور نباشم برای دبیر تربیتبدنی پنجاه درازنشست بزنم، و به جوکهای فراشوهرعمهای دبیر ادبیات نخندم.
امروز صبح دیدم گلویم درد میکند ولی گفتم به جهنم و رفتم مدرسه.
دبیر کاروفناوری، به همهمان صفر داد. نمیدانم فکر میکند درسش خیلی اهمیت خاصی دارد، یا میخواهد ثابت کند سختگیر است؟ اگر آنقدر روی تقلب حساسی، سر مبارکت را حین امتحان از گوشیات دربیاور و حواست را به ما بیشعوران متقلب بده. خلاصه که من بیچارهای که از یکم مهر، تمام امتحانهای ریاضی، فیزیک و زیست را بالای نوزده گرفتم، کاروفناوری را صفر شدم. کاملن منطقیست.
امروز «ایرانیتر» را تمامش کردم. از جهاتی دوستش داشتم و بهنظرم دلنشین بود. بهجز آزادنویسی در وبینار، هیچچیز دیگری ننوشتم.
اما میخواهم از حیاتواژه بگویم. وقتی حیاتواژههای خودم و دیگر همسفران را میخواندم، دیدم که بسیاری از ما در یک سو قرار گرفتهایم و کلمات نسبتن مشابهی به کار میبریم. همه از قبیل ادبیات، کتاب و...
مقصود کلامم اینست که وقتی دیدم واژگان حیات همهی ما، در یک راستا قرار میگیرند، برای اولینبار حس کردم به جایی تعلق دارم. هرگز این حس را تجربه نکرده بودم و تجربه کردنش را به آن آوای سختگیر درونم مدیونم که قبل از وبینار بر سر آوای آسانگیر کوبید و گفت:«غلط میکنی بخوابی.»
و تمام روزم در تلاش برای فهمیدن دینی، و دستوپنجه نرم کردن با گلودرد گذشت.
🍀سهشنبه ۱۴۰۵/۸/۵
کار نو و جذابی که امروز انجام دادم، روزنویسی بود. کوشیدم تمام وقایع روز را با جزئیات روی کاغذ بیاورم. تجربهی شیرینی بود. تابهحال این اندازه جزئینگاری نکرده بودم.
امروز در خانه ماندم و استراحت کردم. مایعات گرم فراوان نوشیدم. دمنوش پونه و چای زنجبیل و دارچین به همراه سوپی پُرمَلاط از جو با سبزیجات متنوع. حالم بهتر شد.
تا میتوانی بنویس را ادامه دادم.
«اگر کتابهای خوب بخوانید، وقتی مینویسید، کتابهای خوب از شما میتراود.»
برای نویسندهی خوبی شدن به چه اموری باید بپردازیم؟
مطالعهی بسیار، گوشسپردنِ ژرف، نوشتن بسیار و پرهیز از اندیشهی مفرط.
منظور نویسنده از اندیشهی مفرط را بهدرستی متوجه نشدم. شاید منظورش همان رگبارینوشتن است که استاد میگوید. شاید هم نه، چیز دیگری است🤔
باید از استاد بپرسم.
از شاهرخ مسکوب خواندم. روزها در راه.
صفحاتی از یادداشتهای جلال آلاحمد خواندم. کلمه و جمله برداشتم. به ساختار برخی جملهها بیشتر توجه کردم. به ذهن سپردم و برخی را یادداشت کردم.
چرخی زدم در کانال تلگرامی تردیدار. از گزارشنیکهای استاد خواندم. فرستههای جذابی دیدم مثل:
🌱لغتمایهها: پیشوندها و پسوندهایی برای ساختن واژههای مرکب
🌱فهرستپایهی روزنگاری. استاد سال گذشته کارگاهی با عنوان «فهرستن» برگزار کرده بود.
🌱تنفسگاهی از کلمات که استاد دربارهی حیاتواژهها نوشته بود.
جالبآنکه امروز استاد در وبینار نویسندهساز هم از حیاتواژهها گفت و نوشتیم. چه تصادف شگفتآوری☺️
شیوهی آزادنویسی امروز وبینار نویسندهساز را خیلی دوست داشتم. اول حیاتواژههای خودمان را روی کاغذ نوشتیم، بعد با همان کلمهها آزادنویسی کردیم. چه حس خوشایندی داشت. استاد شاهین کلانتری استاد خلاقی است و از نبوغ سرشار. هربار تنوعی در آزادنویسی ایجاد میکند. اولشخص، دومشخص، سومشخص، داستان، پرسشنویسی و…
با این تمرین به ضرورتِ تنوعبخشی به هر کار و رویهای پی میبرم. تنوع، ملالِ تکرارزدگی را میزداید.
بخشی از حیاتواژههای من:
خواندن /نوشتن/ پیادهروی/ خلوت/ سکوت/ مدادرنگی/ کولهپشتی/ سلامتی/ آرامش/ سحرخیزی/ باران/ پیلاتس/ گیاهخواری/ کتابخانه/ کوهنوردی/ رفیق/ آسمان/ قطار/ صبر/ شعر/ آب/ مهربانی/ کاغذ/ قلم/ خواب/
از کتاب «زندگی از دریچهی حواس پنجگانه» فصل بوییدن را خواندم:
«وقتی از یک عطر لذت میبریم یا خاطرات خوبی با آن داریم، آن رایحه میتواند به تغییر خلقوخوی ما کمک کند»
«اگر بخواهید تمام وجودتان برای ثانیهای به خاطرهای برگردد به حس بویایی بیشتر توجه کنید.»
به امید فرداهای بهتر🌱
از وقتی که صفحهی صبحگاهی برایم جدی شده، اختیار روزم را به دست گرفتهام.
یک پومودورو تمرین یوگا داشتم.
حافظنویسی را با این شعر ادامه دادم.
هوس باد بهارم به سر صحرا بُرد
باد بوی تو بیاورد و قرار از ما بُرد
در کتاب فلسفهی پیادهروی، به تاثیرپذیریِ ژانژاکروسو از پیادهروی رسیدهام.
یک کلاس آنلاین یوگا برگزار کردم.
هر روز در تمرینجا بیشتر به اهمیت دیگرگونهنویسی پیمیبرم.
در حین نوشتن از خودم میپرسم که به چه صورتِ دیگری میتوان نوشت؟
از کتاب خسروخوبان عبارتهای زیر را برداشتم:
جمالش چراغِ دمِ باد بود، کنار دهانش معدنی از تلخی بود، بادهای عشقی مسموم میانشان وزیدن گرفت. ترسالی و خشکسالی.
در نويسندهساز فهرستی از حیاتواژهها را نوشتم،
توالت، آغوش، عطر، پدر، مادر، خانه، حمام، نان، سفره، غذا، گیومه، ویرگول، کتاب، آب، رنگ، حرکت، برنج، کره، کباب، مورچه، کاغذ، تار، مت، فرش، کِرِم، پنجره، انار، مسواک، جوراب. دفتر، برق، موبایل و نقطه.
در مورد حیاتواژههایم نوشتم. حیاتواژهها زلالم کردند. این روزها با نوشتن، خودم را میبخشم تا بتوانم دیگران را هم ببخشم.
بهگاهِ پیادهروی، توجهم به گربهای جلب شد که در مقابل قصابی نشستهبود و تکان نمیخورد. جرآت ورود به مغازه را نداشت ولی چشم از گوشت و مرغها برنمیداشت.
دو بیست و پنج دقیقه یوگا تمرین کردم.
در کتاب زیرمتن در فیلمنامه به هدفهای مستتر در زیر متن رسیدم. پرندهبهپرنده از احترامداریِ نویسنده نسبت به آدمها و جهان هستی گفت.
شیفتهی صحنهنویسی شدهام و حدود نود دقیقه نوشتم. ادامهی اولین صحنه بود. صحنهنویسی مرا به وجد میآورد و مصراع
من طربم، طربم منم را در ذهنم تداعی میکند. هیچ نوعِ دیگری از ادبیات مثل صحنه سوقم نمیدهد به نوشتن. در طولِ صحنه، داستان هم شکل میگیرد.
هر روز نمایشنامه میخانم. هملت را ادامه دادم. مرد بالشی و بالاخره این زندگی مالِ کیه را خاندهام.
در رؤیاهایم، خودم را صحنهنویس میبینم.
باید شعر و فیلم را هم به کارهای روزانهام بیفزایم.
روزم را با ریتمخانی و شنیدنِ موسیقی به پایان بردم.
امروز از آن روزهای شلوغ بود. از آن روزهایی که باید میدویدم.
اول صبح نامهای نوشتم در ستایش نظم برای دوستی عزیز. بعد ورزش و پختن ناهار و شام با هم. دخترم را که راهی مدرسه کردم، افتادم به جان خانه. حتی قفس پرندهها را هم شستم. ساعت سه جلسهی انجمن بود. ساعت چهار هم شاگرد داشتم. جلسهی ساعت چهار را کنسل کردم. تا پنج در مدرسه بودیم. شعلهزرد پخش کردیم میان بچهها. بعد هم تا وقت شام، کارهای انجمن. نقاشی برای روز دانشآموز. ظرفهای شام و درست کردن کاهو سکنجبین و بعد هم درست کردن ترشی لوبیا و خرد کردن لوبیا و بستهبندی اش.
یک سریال روسی هم دیدم جهت تقویت زبان روسی، ولی باز هم از کتابخوانی خبری نبود. روزم نمرهی بدی نگرفت. اگر همت کنم و بعد این گزارش کمی مطالعه هم داشته باشم، روزم نمرهاش میشود هشت.
صبح بیدار شدم و دوباره خابیدم.چه کار خوبی. بیدار شدم. خابم یادم نمیآمد. اما خاب جنگ دیده بودم میدانم. تاثیر انیمهای بود که داشتم میدیدم. فقط ما بودیم و داشتیم میجنگیدیم.
بعدش هم رفتم کمی لباسها را جمع کنم. سودا کل کمد را بیرون ریخته و خب بیرون ریختن راحت است و جمع کردنش کار حضرت فیل. تمام نشد که.
تمرینجا را بودم.
بعدش اتوبوس و راه و پینترستگردی تا نقاشی روی سنگ پیدا کنم برای فردا توی مرکز قرنطینه. قرار است با بچهها روی سنگ نقاشی بکشیم.
دیدن راوکیها بود. مهلا بود و ریحانه. ملیحه ناصحی هم برای اولین بار آمد. توی پارک بود و هوا سرد بود. یک ساعتی نشستیم و بعد بای بای کردیم.
با مهلا رفتیم کتابفروشی و بعد پیادهروی تا مسیرمان از هم جدا شد.
اتوبوس بود و نیم ساعت دوم نویسندهساز.
کمی کنار خانواده بنشستم.
وبینار مریم ابراهیمی گفت و ساز را رفتیم.
بعدش صحبت با فرشته.
وبینار گلی موعودی نوتنی را رفتیم.
بعد نوشتن بود. فرشته رفت و من نوشتم و نوشتم. امشب دلم نمیخاست از نوشتن دست بردارم. با اینکه اولش اصن حوصله نداشتم اما بعدش فقط میخاستم بنویسم و بیشتر از یک ساعت بنوشتم.
جنگ بود که من را برگرداند به زندگی
دال عزیز
نمیخاهم بگویم که چه خوب که جنگ شد و باعث شد برگردم به زندگی. نه. هیچوقت. اما خب چیزی که پیش آمد را برایت میگویم. جنگ بود و طرد شدنی از سمتی. درجریانش هستی. باز نمیکنم موضوع را. آنموقع که اصلن وضعیت خوب نبود و راضیهم نبودم. اما خب حالا، میبینم این دو باعث شد که این بشود. در همان روزهای جنگی بود که برگشتم به وبینارهای نویسندهساز و انتخاب کردم سالواژهام را. «تعهدورزی» رساندم امسال به اینجا. که حالا صد و پنجاهویک روز است مداوم مینویسم و مشترک میشوم با دوستانم. توام میخانی، مگر نه؟ آدمی نیستم که بگویم خیری است در همهی شرها، اما خب اینبار همین شد انگار.
صبح را بعد از بیداری، نشستم به نوشتن. صفحههای صبحگاهی را به جا آوردم. یکسال پیش همین روزها، اینطور بودم که یکروز مینوشتم صفحههای صبحگاهی را و یکماه نه. حالا عوض شده ماجرا. ممکن است یکروز این میان نتوانم بنویسم اما بیشتر نمیشود غیبتم. البته که همان روزهم احساس میکنم چیزی گم کردهام. خلاصه که مینویسم. زیاد. هرروز. چند نوبت.
بعد از آن چه کردم؟ کمی سریال دیدم. همان بازی تاج و تخت را. یک قسمت دیگرش را هم دیدم. تازه دارد جالب میشود برایم. هنوز حتا کامل نفهمیدهام کی به کی است. اما دارم ادامه میدهم. بعد نشستم به نوشتن. نوشتن دربارهی وبینار. که چه میخاهم بگویم؟ چه باید بگویم؟ چه میشود گفت؟ نوشتم و نوشتم و نوشتم. کم نیاوردم. بازهم نوشتم. کمیهم با داداشمان چت جیپیتی حرف زدم. خوشم میآید از گفتگو با او. گاهی جملههایی میگوید که راهم را باز میکند برای از جایی جدید نگاه کردن به موضوع. این را میپسندم در او. انگار چشمهای من است در نقطهای دیگر از زندگی. خلاصه که حرف زدیم و نوشتم.
تمرینجا را ببودم. خیلی خوب تمرین میکنند دوستانم. خوشذوقم میکنند. فکر میکنم باید بنشینم و صحنهام را گسترش بدهم. بازنویسیاش کنم. بهترش کنم. دوباره بفرستم برای گازخورد و بعد دوباره و دوباره.
بعد از تمرینجا ناهار را زدم و کمی برای طراحی پوستر فردا اتود زدم. اتودها دانه دانه پیش میروند و تکمیل میشوند. اما چه کسی مینشنید آنها را اجرا کند؟ میدانی که ضعف دارم در اجرای سیستمی. همین است که فرار میکنم از آن. باید بزرگ شوم و یاد بگیرم برنامههای مربوطه را. بیشتر از چیزی که حالا بلدم. بعد پریدم در حمام. دوشکی گرفتم و آمدم بیرون. نشستم پای وبینار. دیر رسیدم. دیدم بچهها دارند واژه میفرستند. کمی صبر کردم. فهمیدم آنچه میفرستند، حیاتواژه است. فرستادم چندتایی: آفتابگردان و کفشدوزک و نور روز و حمام. بعد استاد گفت آزنویسی کنیم با همین فهرست. با فهرست حیاتواژهمان. نوشتم:
کفشدوزکها را امروز رنگ کردم.
به ساحل نگاه کردم و موجی کشیدم.
سنگهایش به ماه نمیرسید و اصلن برای همین بود که سنگ میزد به ماه.
شن را به تنم کشیدم تا بشناسد نرمی را.
گرفتم در آغوش تشویق را.
به نارنجی رو زدم تا روزم را رنگ کند.
تنانگی را قسمت کردم با عشق.
آفتابگردان را گرفتم به آغوش تا نیفتد زمین.
خورشید را بوسیدم در زمین.
برف را دانه دانه شناختم.
به رود غبطه خوردم که هرلحظه درجریان است.
واژه را پختم و متن را ورز دادم.
بغل زدم جاده را که از تنهایی درآید.
با گوشماهی، دوغ و گوشفیل خوردیم.
قاصدک را فوت کردم تا بلند شود برقصد.
گورخر را نارنجی کردم، دوست داشت به رنگ سال باشد.
در خانه کمی راه رفتم. گفتم کمی ذهنم مرتب شود. یک پوستر هولهولکی آماده کردم که مشخصتر باشد وبینارم. آخرهفته مینشینم پای کار و یک خوبش را طراحی میکنم. بعد آماده شدم و وبینارم را آغازیدم. با یکعالم استرس. نفس عمیق. تپشهای بیشتر قلب. خوردن آب. آرام نشدن. پخش کردن موزیک. باز کردن تصویر و بعد صدا. شروع. گفتم و گفتم و گفتم. آنچه از صبح نوشته بودم و مرور کرده بودم. خوب پیش رفت بهگمانم. انتظار نداشتم بیست دوست را داشته باشم کنارم همین شروع کار. چه خوشحال شدم از حضورشان. سرذوقم آوردند. ساختند روزهای آیندهام را. محبت و لطفشان مثالزدنی است. پر از دوستی و محبت است کامنتهایشان، ویسهایشان بعد از وبینار و تبریک گفتنهایشان. یا وقتی که الهه لینکم را مشترک شد در کانالهایش. امشب دوباره میفهمم در میان آدمهای درستی ایستادهام. جای درستی دارم بنا میکنم این خانه را. حالا ذوق دارم برای هفتههای آینده.(درکنار همان استرسی که هنوز وجود دارد کمی.)
پارسا را سراغ گرفتم. خوب نبوده این یکی دو روز احوالش. برای مریم فرستادم موزیکی را که در وبینار پخش کردم و دوست داشت. با مبینا حرف زدیم. قرار شد دوستتر شویم و چه خوشحالم از این تصمیم.
صبح هر چه دنبال دفترم گشتم تا صفحات صبحگاهی را بنویسم، نیافتمش. هنوز هم نیست!
آخرین بار نمیدانم کجا دیدمش. به احتمال زیاد بچهها قاطی دفتر و کتابشان کردهاند. ازشان که پرسیدم گفتند: نمیدانند کجاست. فقط خدا کند چند صفحهی اخیر را نخوانند. فحشهای رکیک بسته بودم به هیکل یکی.
تا ظهر با کارهای خانه گذشت. بعدش هم فرستادن بچهها به کلاسهای خصوصیشان.
عصر وبینار نویسندهساز بودم، فقط شنونده. داشتم برای بچهها پنکیک درست میکردم. و از فرداد درسش را میپرسیدم.
بعدش با سارا مشقش را کار کردم.
و بعدش کارگاه شعر.
امروز هم حسابی خوش گذشت. خدا را شکر در جلسهی بازخورد روسفید شدم.
گزارش میگ میگ
صبح بود. بیداری بود. سر کار بود. مدرسه بود. اطلاعات بود. سر کار بود. زنگ بود. پیگیری بود.
ظهر بود. نودل بود. تمرینجا بود. گشنگی بود.
عکس بود. دهان آب افتاده بود.
عصر بود. خواب نبود. وبینار الهه بود.
تمرین شعر بود. شعر بود. شعر بود. شعر بود. تا کلاس شعر بود. استاد بود. بازخورد بود. پیراهن سبز لجنی بود. به استاد آمده بود. جای شما خالی بود. روزنویسی سایت بود.
ساعت پنج و نیم با سنگینی بیدار شدم. کارهای روتین صبح را انجام دادم. توی مسیر کمی نوشتم. طلوع خورشید را تماشا کردم. توی فکر بودم که طلوع و غروب خورشید خیلی شبیه هستند اما اگر نیک بنگریم همیشه غروب زیباتر از طلوع بوده است. اما اگر کسی از موقعیتِ جغرافیایی در آن لحظه بیاطلاع باشد آیا توان تشخیص طلوع و غروب راحت است یا سخت؟ امروز دو مرحله پیادهروی داشتم یکی ابتدای روز و آن یکی ساعت هفتِ شب. بار دوم به بهانهی بردن دخترم به پارک پیادهروی انجام شد. بار دوم البته چون لذتِ همراهی با دخترم را داشتم لقمه لذیذتر شده بود. امروز تمرین شعرم را دیر فرستادم. البته استاد بازخورد تمرین دوم را به زمان دیگری موکول کرد. که این جای خوشحالی دارد. کلاس شعر امروز خیلی خوش گذشت. بازهم دربارهی شعر کوتاه سه سطری بحث شد، سپس کمی تمرین در کلاس انجام دادیم.
تا بعد
گزارش نیک 1405/08/05
بخشی از حیات نامه:
۱) خانواده ۲) خدا ۳) وطن ۴) آوا ۵) سلامتی ۶) عشق ۷) جنگل ۸) ماه ۹) عود ۱۰) نارنگی ۱۱) قاصدک ۱۲) گل ۱۳) رقص ۱۴) کلمه ۱۵) نوزاد ۱۶) نامه ۱۷)آتش ۱۸)آغوش ۱۹) آزادی ۲۰) موسیقی
شاید تنها ساعتی که امروزم برای خودم وقت گذاشتهام 5الی6 عصر بوده. این روزها کلاس نویسنده ساز تنها چیزی است که مرا به خودم وصل میکند. در باب دغدغه های امروزم اگر بخواهم بگویم همچنان درگیر بیمارستان و پدرم هستم. میدونم روزهای سختی قرار هست در پیش داشته باشیم اما خوشحالم، خوشحالم که پدرم آسیب جدی ندیده است. امروز زمانی که داشتم بطری برادرم را آب جا میکردم با چشمانی خسته آمد، نگاهم کرد گفت: میشه نرم، اگه نرم هر کاری بگی میکنم. اینقدر مظلومانه بود که گفتم نرو. گمان میکنم خودم هم دنبال فرصتی بودم تا مدرسه نرود. امروز وقتی از نانوایی آمد گفت: از خانه تا نانوایی را با دوچرخه بدون گرفتن دست هایش از دسته دوچرخه رفته. عرق سرد از پیشانی ام چکید. گفتم: خب این چه کاری است؟
یک لحظه یاد بچه های که به بیمارستان آمده بودند افتادم توی دلم آشوب شد. گفتم نرو مدرسه. خب باید بگم با ماندنش در خانه هر دو حق خواهر برادی را به جا آوردیم. دستش درد نکنه کم هم نگذاشت. هنوز رد کبودی بازوم، زانو پام، سرم و… درد میکند. یک بخش شگفتانگیز امروزم بازخورد استاد به متنم بود. اگه بگم تو پوست خودم نمیگنجم قطعا کلیشه گویی کردم، اما واقعا حس میکردم نیاز دارم فراتر از تن برم تا خوشحالی ام را بروز دهم. فرصت لذت بردن و جشن گرفتن این لحظه کوتاه بود. هنوز هم که یادم میآید استاد کلانتری که الکی بازخورد مثبت نمیدهند اینقدر از من تعریف کردند و بعد از آن دوستان چقدر تشویقم کردن داخل چت سر از پا نمیشناسم. امیدوارم استاد این متنم را نخواند چون فقط کلیشه گویی کردم اما باید بگم نیاز بود انگار همه کلیشه ها مثل عقده در گلویم جمع شده بود. در حال حاضر تمام تلاشم را میکنم برای نوشتن ادامه متنم. هر چند که در این روزها نمیتوانم صد خودم را بگذارم، اما مطمئن هستم هر چه از دستم بر بیاید را انجام میدهم. تصمیم دارم فیلم های متعددی از جلسات مشاوره ببینم تا بهتر دیالوگ گویی کنم. این شادی و با همه شریک شدم. راستی خیلی ذوق کتاب های را دارم که سفارش دادهام و منتظر رسیدنشان هستم. فلسفه پیاده روی، زندگی از دریچه حواس پنجگانه، گاوخونی و کار رمان کتاب های هستند که هر روز چک میکنم ببینم کی میرسند. امروز دوباره بیمارستان رفتم با عمه هام و خبر خوشحال کننده این هست که فردا مرخص میشه بابام حوالی ساعت ده و نیم شب الی یازده شب پیاده روی انجام دادم. اینقدر تو فکر بابام بودم که چیز خاصی به یاد ندارم. چیز خاصی هم حس نکردم. فقط میدانم شر شر بینیام راه افتاده بود. شال را کمی محکم تر گرفته بودم و دست هایش را داخل جیبم برده بودم.
در نهایت از امروز بخواهم بگوییم امروز مثل روزهای اخیر عادی نبود اما امیدوارم به فردای بهتر. در پایان روز میخواهم از همه خستگی های روزم پناه ببرم به آغوش خودم و نقطه امن خودم شوم.
امروز عصر برای گرفتن کپی کارت ملی وشناسنامه ویک سری مدارک دیگر بیرون رفتم و در مسیر برگشت به خانه ، خریدهایم را انجام دادم.
به خانه برگشتم چایی با طعم هل دم کردم وخوردم.
بعد از آن مشغول پختن شام شدم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
آخر شب هم فایل صوتی وبینار را گوش کردم.
کلمه زیر را برای تمرین ادامه نویسی انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇👇
سکوت….
سکوت دردی است که که سالها همنشین من است که ای کاش نبود.
از بس سکوت کردم وهیچ نگفتم مانند سدی شده ام که میخاهد سرریز بشود.
خسته شدم ازسکوتم ،سکوتی که ازصبر نبود ازسرکوب بود.
گزارش نیک امروز
نفهمیدم کی سهشنبه شد. روزها مثل برق و باد میگذره.
صبح کار بود، سایتی که دارم طراحی میکنم برای فروش شماره رند هست و یکم باهاش چالش دارم. اسلاید و متن وبینارم رو درست کردم. بعد غذا درست کردم و ناهار خوردیم. بعد قسمت جدید دوره برندسازیمو دیدم. خوابم گرفت و خوابیدم. ساعت ۶ تا ۷ کار کردم. ۷ تا ۸ جلسه کوچینگ داشتم با بیزینس کوچم. بعد رفتم پیاده روی و برگشتم. کار کردم و سریال مورر علاقم رو دیدم. دوره سئو رو شروع کردم به دیدن. الانم میخوام بخوابم.
از روزم فاکتور میگیرم. شاید اگر تنها از وبینار بگویم امروزم را کفایت کند.
همین که حیاتواژهها را قطار هم کنم و ببینمشان؛ که کدامشان شعلهورترند در من. کدامشان تهنشین دلم میشوند. با کدامشان بیشتر زیست میکنم و از کدامشان مینوشم.
شاید نگاهکردن آسمان نوشیدن جرعهای از آن است. طعم آبیاش پخش تو میشود و آبی میکندت. و سبزی درختان را در رگهایت میریزی. یشمیبودن را از زاموفیلیا قرض بگیری. همانقدر شاد همانقدر سبز. لمس برگهای شمعدانی، وقتی که از شوق، عطرشان را به تنت میپاشند و دماغت پر میشود از رنگارنگی. و هنگامی که نسیم، بازیبازی میدود میان موهایت و پشت گردنت را میبوسد. تو نرمیاش را نفس میکشی. تنفسی ریزریز و آرام.
خیالم میرود درون کلبهای متروک. میان جنگلی که از سبزی، تیره میزند. دستم را میگیرد خیال. میبَردم. پاهایم خاک مرطوب جنگل را میلیسد. خیسی سردی که روی سطح تن، مساحت پوستم را طی میکند و دوباره از کف پاهایم رد میشود. ابرهایی که با شاخهی درختان مهربانند و خود را روی آنها انداختهاند. و میرهاندم از تنهایی صدای قورقور وزغهای برکههای بارانخورده. از پشت آن مه غلیظ، سایهی کوهها، تار و محو و سنگینست. بوی هیزم داغ من را تا در کلبه میرساند. دود شمعی که پرتپرتش با پرواز پشهها هماهنگ است چشمهایم را میسوزاند. شعلهاش میلرزد و سایهها را میرقصاند. قالیچهای رنگپریده پهن کلبه است. و من مینشینم کنار هیزمهای داغ. روی همان قالیچهی کهنه. بوی نم حل می شود در بوی چوبهایی که در حال سوختنند. واژهها در سرم میچرخند تا شاید شعری شوند. گرم میشود تنم. کتابها روی دامنم نشستهاند. عطر برگبرگشان پخش دهانم میشود. بویی از جنس کاه. و خیالم دوباره دستم را میکشد تا اقیانوس و خط افقی که به ساحل چشمک میزند. رنگ طلوع روی آینهی آب میلرزد تا امتداد غروب.
و تنها حیاتواژههایی از همین دست، بس است برای تازهبودنهای زندگی.
امروز روزی آرام و آفتابی بود و من غرق در زندگی.
گاهی با هزاران غم و اندوه به خود میآییم و میبینیم چقدر پوستمان کلفت شده. مانند صبر و توان قورباغه ای که تدریجاً دمای آب را تحمل میکند تا وقتی آب به نقطهی جوش برسد و اصلاً انگار نه انگار.
و در نهایت میبینیم که زندگی قدرتش بیشتر است از افکار ما، غمهای ما و کسلیهای ما. چراکه حتی گاهی که احساس انسانی فلکزده را نیز داریم، باز هم آفتاب در میآید. دلمان خون است اما باد میوزد. چشمان خار و بغض در گلو داریم اما گرسنهمان میشود و به ناچار دنبالهی زندگی کردن را میگیریم و به کفِ هرمِ مازلو میپردازیم حداقل.
قصد پیادهروی داشتم اما کارهای ناکرده نگذاشتند.
مقداری از دیوان اشعار فروغ خواندم.
آزادنویسی کردم و صیقلی دادم روحم را.
کتابی از کتابخانه ام برداشتم که هشت سال پیش خریده بودم.« قمارباز». جالب بود که روی جلد آن تصویر بزرگی از جلال آل احمد دارد و نام او را بزرگ نوشته. گویا کتاب مالِ داستایوفسکیِ بینوا بوده و نمیدانم چرا که نامش در گوشهای از جلد با فونت ریز جای گرفته. با مزه بود. انگار کوششی که آل احمد برای این کتاب کرده، بیشتر مایهی مباهاتِ ماست.
خلاصه شروع کردم به خواندش. فعلا در بیست صفحهای اولش، داستایوفسکی آسمان به ریسمان میبافت. ببینیم بعدش چه خواهد شد.
بابا
امروز حالم خیلی خوب بود.
صبح رفتم آزمایشم را دادم. یک عالمه از من خون گرفتند. فکر کنم الان یک تهاستکان خون در بدنم مانده. بعد از آزمایشگاه باید خودم را میرساندم جایی، پس فرصت چیزی خوردن نداشتم. به مقصد که رسیدم گفتم میشود یک لیوان چای به من بدهید؟ چشمانم داشت سیاهی میرفت.
چای را که خوردم کمی زنده شدم.
کارم که انجام شد زدم بیرون. زنگ زدم بچهها گفتند سر کار خبری نیست. گفتم به ما نمیآید یک روز کمی پیچاندن؟ جواب آمد: میآید میآید.
پس راه کج کردم سمت کافهای آشنا. جایت خالی یک قهوه زدم بر بدن بعلاوهی یک برش بزرگ کیک هویج. و اینگونه پس از ۱۷ ساعت گشنگی، دلی از عزا درآوردم. درواقع، مرده بُدم، زنده شدم.
در کافه که نشسته بودم به آدمها نگاه میکردم. به پرسنل کافه. صحنهای دیدم، یادداشتش کردم و در کانال گذاشتمش. با عنوان «بهداشت، زیر خط استوا». با هشتگ #خانممارپل گذاشتمش. فکر کردم بیشتر مشاهدهگر باشم و شاید چیزهایی که میبینم را با این هشتگ در کانال بگزززارم. این هم صرفن بابت مردمآزاری.
بعد کافه پیاده روی کردم تا ایستگاه مترو. هوا عالی بود و کلاغ و گربه و پیرزنهای بسیاری دیدم. دوست دارم شهر را در این ساعتها قدم بزنم. فقط حیف که باران نمیبارید.
راستی آن آموزشگاه هنری بود که سالهای سال سرِ میدانِ هلال احمر بود. همانکه یک خانهی قدیمی بود. امروز که از کنارش رد شدم، دیدم بسته شده است.
هِعی.
امروز در نویسندهساز استاد از فهرست کلماتی گفت با عنوان «حیاتواژه». فهرستی از کلماتی که دیدن و نوشتنشان، جان میبخشد به ما در لحظاتی که زندگی، میلِ مردن میکند در دِلِمان.
من هم نوشتم. برخیشان را اینجا برایت مینویسم:
فهرستِ طولانی شد و این، تنها بخشی از آن است. یک چیز جالبش این بود که ذهنم مدام میرفت به کودکی تا چیزهایی که دوستشان داشتم را پیدا کند. بعضیشان را به خاطر آوردم اما، بخشی از کودکیام را درست خاطرم نیست.
امروز داستان طنزی خاندم از ایرج پزشکزاد. اسمش «انگور» بود. خیلی بامزه بود. آنهمه اسم و رفت و آمد و خورد و خاب و سر آخر… عالی بود. لحن نویسنده بسیار جالب بود و بسط دادن متن، دقیقن مشابهِ به وراجی افتادن پامنقلیها بود.
تصمیم گرفتم امشب در روزگفتارم این داستان را برای دوستانم بخانم. حس و حال من را خوب کرد. امیدوارم آنها هم لذت ببرند.
خیلی خستهام و از کلهی صبح است که بیدارم. دیگر میروم لالا.
قربانت
غزالهی تو.
دوباره نوشتن گزارش نیک را به آخر شب موکول کردم. خواب دارد از چشمهایم آلبالو و گیلاس میچیند. هر آن ممکن است بهجای «دکمه» بنویسم «سُرتمه» یا بهجای «ناچار» بنویسم «آچار». اگر اشتباهی دیدید، زیرسبیلی رد کنید.
امروز داشتم یکی از داستانهای کتاب «زائری زیر باران» را میخواندم. خانمحمد برزگری بود که بهواسطهی آمدن تراکتور و ماشین خرمنکوب به ده، کارش را از دست داده بود. یک جا میگوید:
«آدم باید یا قوچ باشه، شاخ بزنه؛ یا میش باشه، دنبه بجنبونه. ولی ما نه قوچیم، نه میش؛ یا اگه میشم هستیم، اصلاً دنبه نداریم!»
بگذارید وامی از حرف خانمحمد بگیریم و حرف دلم را بزنم: من هم همان ببعی شعر کودکیام هستم که دنبه نداشت و این سؤال پیش آمده بود که پس چرا «بهبه» میکند؟ گوسفندی هستم در گلهای رهاشده که حتی نمیداند باید از اینکه به دست چوپان قربانی شود واهمه داشته باشد یا در هر بوتهای که میچرد، منتظر باشد تا گرگی مادر بعزا، شکمش را سفره کند.
خلاصه اینکه سردرگمی کثافتی است. امیدوارم دستکم در یک جایی از بلوغش، شاخی بر سرش ظاهر شود تا بتواند به کمک آن شکم روزگار را بدرد، پیش از آنکه روزگار از او کباب کوبیدهای بسازد.
کمی تلخ شدهام. بگذریم.
امروز در وبینار با «دستِ نویسندهساز» آشنا شدم؛ از آن دستها که از هر انگشتش یک هنر میبارد.
یکی از آنها مرا با «حیات واژه» آشنا کرد. قرار شد در گزارش نیک امروز، فهرستی از آنها بنویسم؛ کلماتی که مثلاً همین الان، با یادآوریشان، آن تلخی داستان قوچ و میش از دهانم میرود.
حیاتواژههای من این کلماتاند:
هنر / ادبیات / امید / چای / باران / مهر / ایران / آبرنگ / سهتار / پاکتنامه / رواننویس
شعر / هاول / موسیقی / شجریان / سعدی / عشق / آزادی / انسان / نقاشی / بوتهیاس / درخت بید / طاقچه / پنجرهی اُرُسی / شمعدانی
به نظرم گزارش نیک امروز را با شعری از سهراب سپهری تمام کنم.
زیباترین حیات واژهها را میتوان در شعرهای سهراب پیدا کرد:
«زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازهی عشق
زندگی چیزی نیست که لب طاقچهی عادت از یاد من و تو برود
زندگی جذبهی دستی است که میچیند
زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است
زندگی بعد درخت است به چشم حشره
زندگی تجربهی شبپره در تاریکی است
زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی میپیچد
زندگی دیدن یک باغچه از شیشهی مسدود هواپیماست
خبر رفتن موشک به فضا
لمس تنهایی ماه
فکر بوییدن گل در کرهای دیگر
زندگی شستن یک بشقاب است
زندگی یافتن سکهی دهشاهی در جوی خیابان است
زندگی مجذور آینه است
زندگی گل به توان ابدیت
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما
زندگی هندسهی ساده و یکسان نفسهاست…
زندگی تر شدن پیدرپی
زندگی آبتنی کردن در حوضچهی اکنون است
رختها را بکنیم
آب در یک قدمی است»
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا شیبانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا خیری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟