به نام خداوند دلها 💜
امروز یاد سارا افتادم، دختری که از من خیلی کوچکتر بود سال ۹۴ در کلاس های موسیقی باهاش آشنا شدم متولد ۷۵ بود،مدل بود از خانواده ای ثروتمند،پدرش بازاری بود و مادرش روانپزشک… وقتی بهش گفتم تولدمه گفت بریم کافه تولدت رو جشن بگیریم. خوشحال شدم که کسی تولدم رو به رویم اورده و با خودم حساب کتاب می کردم ببینم چقدر پول دارم و خودم را آماده کرده بودم تا به یمن همراهی دلنشینش که مرا سر ذوق آورده بود جشن خوبی بگیرم و چشم داشتی به هدیه هم نداشتم.سارا اما میز را کامل حساب کرد و گفت آن را می گذارد به حساب هدیه تولدم..کلاس پیانوی من تمام شد و دیگر او را ندیدم.چند سال بعد او را در خیابان دیدم و نشناختم او خودش را معرفی کرد.کلا عمل زیبایی انجام داده بود و به کس دیگری تبدیل شده بود و این پایان آشنایی ما بود.هنوز اما یاد و خاطره آنروز در بهمن سال ۱۳۹۴ در ذهن من مانده است.امضا مهدیه
به یاد سارا قاسمی نژاد ❣️💔💔
رضا بابایی میگوید:
فوت کوزهگری در نوشتن، حضور قلب است. ارتباط ذهنی، روحی و قلبی با نوشته.
چند روز است نمینویسم.
میدانم اگر قلمم را مجبور به نوشتن کنم، سخت و سرد مینویسم. میشوم یک آزادهی بیعشق و حال.
سراغ کتابهایم میروم. گفتم شاید الهامبخش نوشتنم شوند.
«صد سال تنهایی» مارکز را باز کردم. از جنگ میگفت:
از سرهنگ خریندلو مارکز پرسیدم: دوست من، هدف تو از جنگیدن چیست؟
جواب داد: برای حزب بزرگ آزادیخواه میجنگم. دلیل از این بهتر؟
پرسیدم: خوشا به حالت. تو لااقل دلیل جنگیدنت را میدانی. اما من تازه فهمیدهام که فقط بهخاطر غرور میجنگنم.
فکر کردم. ما هم هر روز اینجا داریم میجنگیم. با زندگی میجنگیم. هنوز صلح نکردهایم. بهخاطر غرورمان.
به سراغ کتاب «راز سایهها» میروم. شاید با خودم صلح کنم. از داستان میگفت:
تا با داستانها خود به صلح نرسیم، امکان ندارد بتوانیم اجزای لازم برای ابراز وجود الهیمان را بیرون بکشیم.
فکر کردم. چقدر داستان در زندگیام دارم. یعنی بالاخره یک روز برای این داستانهایم پایان خوش مینویسم؟
بعد میگویم. حتما. حداقل برای صلح با خودم دارم تلاش میکنم. بدون میانجی.
سراغ کتابهای شعرم میروم تا کمی لطیف شوم و جور باران نیامدهی پاییز را برای خودم بکشم.
هوشنگ ابتهاج می گفت:
نمیدانم چه میخواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته است.
در تنگ قفس باز است و افسوس
که بال مرغ آوازم شکسته است.
تیر نهایی دلخوشیام، گوش کردن به فهرست آهنگهایم است.
یکی بیشتر از همه به دلم مینشیند. «تو مگو» از «دیوان شمس».
تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید
تو یکی نِهی، هزاری. تو چراغ خود برافروز
با خودم امروزم را تکرار میکنم:
جنگ، صلح، داستان، وجود الهی، بال مرغ آواز، قلب، قلم.
هنوز هماهنگ نیستند.
نمینویسم. قلبم نمینویسد. قلمم نمینویسد.
صفحات صبحگاهی نوشتم.
رسیدم به فصل ۱۲ «مدیر مدرسه» جلال آل احمد.
از سکوی سرخ خواندم. یدالله رویایی میگوید: «شعر حجم یک کشف است. فضایی از واقعیت تا ماوراء. ریشهی شعر «دریاییها» و «دلتنگیها» یکی از اینها ریشه در ذهن من دارند و یکی ریشه در زندگانی من. وقتی که با دریا زندگی کردم طبعاً آن را در ذهن داشتم به خصوص که تمام کودکی و نوجوانی من در دریای نمک در خشکی و عطش گذشته و همیشه با رویای آب و با خیال آب زیستم. برای یک بچه کویر آب حماسه است و من این تقدس آب را هنوز با خودم میبرم.»
بعد در جای دیگر میگوید: «که این شعرها را نه تجربه آب بلکه عقده آب ساخته است شعر همیشه و لزوماً حصول تجربههای آدم نیست. تمام شعر کلمه است. باید رفتار کلمه تربیت و طبیعت کلمه را شناخت و باید خود کلمه بود. بهترین صمیمیتها با کلمه بهترین شعرها را زاییده است. دلتنگیها که زندگیهای کویری هستند و هم دریاییها که زندگی عقدههای منند هر دو در پشت میز و در خلوت شبانه من شکل گرفتهاند.»
جلسهی تمرینجا دیر رسیدم. بیست دقیقه گذشته بود. فقط نوشته دو نفر از دوستان را شنیدم که استاد تحسینشان کرد.
وبینار امروز حیاتواژه نوشتیم؛ عشق، شعر، کویر، سنتور، پروانه، کبوتر، سفره، قالی، پنجره، آغوش، کتاب، خودکار، بخاری، برف، عطر، رژ لب، آب، ستاره، نوزاد، کاغذ، عسل، انار، درخت، سایه، داستان، سیب، فرزند، مادر، پدر، برادر، خواهر، شب، سکوت، پول، پاکت، مداد، آینه، آسمان، مراقبه، شکلات، چای، پشمک، بالشت، گوشواره، چمدان، سفر، بوسه، سبزه، شاپرک، رودخانه، آفتاب، تمشک، قاب عکس، لاک، سکوت، خواب، پاییز، ناودان، پرواز، نان تازه، عود. تنهایی، جاده.
شاخ غول را شکستم و یک متن برای کانال نوشتم. البته هنوز ویراستاریاش مانده. چند جملهٔ دیگر هم باید اضافه کنم. بهتازگی در مسیر نویسندگی با چالشهایی روبهرو میشوم که فقط با صبر و حوصله و نیز امیدوارماندن میتوان پشتسرشان گذاشت. قبلا نمیدانستم که چند بار نوشتن یک متن آن هم به سبکهای مختلف بخشی از مسیر نویسندهشدن است. گمان میکردم نویسندهٔ خوب، آن کسی است که فقط یک بار مینویسد. اما حالا دارم کشتیگیری با جملات را یاد میگیرم و همین کلنجاررفتن برایم لذتبخش و بعضی وقتها خستهکننده است.
از آزادنویسی راضیام. تعداد کلماتم از قبل بیشتر شده و هر روز هزار کلمه مینویسم. بعد از حدود ۸ ماه، حس میکنم فاصله ذهنم و قلم کم شده. ادامهدادن آزادنویسی آن هم ۸ ماه بدون نتیجه، خیلی سخت بود. اما به یکباره و با خواندن و الگوبرداری از صفحهٔ ژورنالنویسی، انقلابی در آزادنویسیام پدید آمد.
امروز سه قسمت رئالیتی شو دیدم. خندهدار بود و روحیهام عوض شد.
با پشتیبانی هاستینگ صحبت کردم و مشکلات وبسایتها را برایشان گفتم ولی متأسفانه جواب درستوحسابی نگرفتم.
فردا باید بروم بانک و کارتم را بگیرم. شاید شهر کتاب هم رفتم.
شعرِ خلوت چیست؟ نمیدانم
خیلی وقتها یادمان میرود که در کُمد روفرشی نپوشیدهی توری با گُلهای نقرهای داریم و با جورابِ نازک راه میرویم. یک ساعت پیش دیدمش. برداشتم و پوشیدمش.
از کتاب:
«درعوض سرزنشکردنِ تمام نیروهای هستی، شما خود را عهدهدارِ ظاهر و سلامت خود میدانید و متوجه میشوید که شاید تاکنون از رژیم غذایی سالم یا برنامهی ورزشی درستی پیروی نکردهاید. نداشتن برنامهی غذایی مناسب یا پرخوری میتوانند از احساسات سرکوبشدهای باشند که ممکن است فرد به طور خودآگاه از آنها اطلاعی نداشته باشد و به همین دلیل مقابله با آنها را خارج از توان و کنترل خود میبیند. دانشمندان امروزه پی بردهاند که پرخوری عصبی و سرکوب عواطف به واسطهی خوردن، واکنشیست مانند رفتار معتادان به مواد مخدر که تفکرات مخرب خود را پشت چرخهای از نئشهگی و فکرنکردن زنجیر میکنند. داشتن تصویر اشتباه از استاندارهای ظاهری نیز ممکن است منجر به اهمال در رعایت بهداشت فردی و رژیم غذایی مناسب شود. برای مثال، اشخاصی که دچار سوءتغذیه یا پرخوری عصبی هستند به دلیل داشتن عزتنفس پایینتر نسبت به دیگر افراد تمایل کمتری به حمامکردن و اصلاحکردن نشان میدهند، چراکه فکر میکنند خودآرایی تغییری در وضعیت آنها ایجاد نخواهد کرد.
اما واقعیت روی دیگری دارد.»
کتاب شخصیتسازی با نظم | دیسیپلین شخصی | کورتیس لئون | صفحهی 103
حیاتواژههای من:
کتاب، نوشتن، هُنر، رنگ
عشق
زمان، دوست، مادر، تغییر
پروانه
واقعیت، خیال، موسیقی، بدن
رقص
پیادهروی، آموختن، اندیشه، سیب
شعر
لباس، کتابخانه، داستان، مهربانی
نقاشی
پدر، بخشش، آب، تحقیق
لپتاپ
ماشینحساب، شغل، کلمه، آرامش
عدد
شکلات، چای، چیزکیک، نان
کیک
مفهوم، خواب، نوآوری، هدف
رؤیا
خانه، ادبیات ، دریا، خلاقیت
آسمان
گزارش نیک:
– کارهای جاماندهی خانه را انجام دادم. امروز خانهی با فرش را تجربه کردم. آرامش داشتم اما دیگر نمیتوانم مثل دیوانهها وسط سالن برقصم و نگران لیزخوردن نباشم. دیگر نمیتوانم مثل دیوانهها با موسیقی و رقص، طوری ظرف بشورم که نصفِ آشپرخانه را آب بگیرد. دیگر نمیتوانم غذایم را لقمه و ساندویچ کنم و در خانه راه بروم و باز هم مثل دیوانهها سرم را با موسیقی تکان دهم و ساندویچم را گاز بزنم و نگران ریختنِ گوجهی لای ساندویج نباشم. از بچگی این مدلی غذا میخوردم. راه میرفتم و ساندویچ گاز میزدم و میاندیشیدم. اینجا امکانات بولدِ کلمه را ندارم. شما کلمهی میاندیشیدم را در ذهنتان بولد کنید. امروز بازم ساندویچ درست کردم، ولی نشستم و بشقاب هم گذاشتم روی پایم و باز هم با موسیقی و ریزرقصهای خفیفِ بدن غذا خوردم. اما تازه خانه، شبیه خانه شد. یعنی من شش سال خودم را در محیط کارم حبس کرده بودم و اسمش را گذاشته بودم خانه؟ پشیمان نیستم. ارزشش را داشت. گاهی باید سختی کشید تا رشد کرد.
– در ادامهی شعرهایی که دیروز نوشتم، ده شعرِ سهسطری دیگر نوشتم، با شروعِ: «گفتی و گفتم».
– موسیقی خوب شنیدم.
کلمهبرداری:
پالودن، ماسیدن، جوریدن، پژوهیدن
شکستهایی که به خود تحمیل میکنیم
-شعر امروز شاملو را جور دیگری دوست داشتم. شاید چون نادیده دوستش را خطاب کرده بود:
«آواز حرف آخر را
نادیده دوستم
شن-چو
بخوان
برادرک زرد پوستم!»
-قهوهنوشی در کنار نوشتن صفحات صبحگاهی. البته قبلش غزلی از حافظ خوانده بودم که سبب گفتوگوی یکونیم صفحهای من با او شد.
-از «با سوالهات زندگی کن»:
« طبق تحقیقات روانشناسی تکاملی، روانشناسی اجتماعی و علوم اعصاب، بیشتر ما آدمها یک ویژگی مشترک داریم: اینکه ترجیح میدهیم درد یا حتی از دست دادن چیزی را تحمل کنیم، اما در موقعیتهای نامعلوم و مبهم گیر نکنیم. به زبان ساده، بلاتکلیفی برای مغز سختتر از رنج واقعی است. مغز ما طوری ساخته شده که همیشه دنبال کم کردن ابهام و غافلگیری باشد. برای همین هم واکنشهایش را مدام با موقعیتهای اطراف تغییر می دهد تا احساس کنترل و آرامش بیشتری پیدا کند.»
این تکه از کتاب مرا به این فکر فرو برد: نکند در زندگی یکسری از شکستها را عمدا به خود تحمیل میکنیم، تا تنها از ابهامی که نسبت به آیندهی کارمان داریم رها شویم؟ حالا این کار میتواند یک رابطهی عاطفی، یادگیری یک مهارت یا حتی پایبندی به اصولی شخصی باشد. موضوع اینجاست که هر یک از کارهای نامبرده تلاشی مستمر میطلبد تا به نتیجهی مطلوب برسد. البته که عوامل متعددی در حفظ استمرار دخیلاند اما بیتردید میتوان یکی از موانع آن را خستگی و فرسایندگیِ مسیر دانست. چرا؟ چون سرانجامِ تلاشِ امروز را نمیدانیم. در حقیقت میرسیم به سوالی کلیشهای که بارها با خود مرورش میکنیم:
آیا کارم نتیجه میدهد؟
اینجاست که «وقتی با عدم قطعیت روبهور میشویم، مغز مجبور میشود انرژی بیشتری مصرف کند و به همین دلیل میکوشیم سریعتر ابهام را از بین ببریم تا انرژیمان برای بعد حفظ شود.»
و درست در همین نقطه بیاحتیاطی میکنیم و تصمیماتی اشتباه اندر اشتباه میگیریم با خیال اینکه: میخواهم در زندگی جلو بیفتم. درحالی که داریم فریب ترسی را میخوریم که ابهام آن را به جانمان انداخته.
-آمار خواندم. رسیدهام به احتمال و اصول شمارش. اصول شمارش یعنی شمردن اعضای یک مجموعه، برای آنکه بتوانیم احتمال پیشامد اعضا را محاسبه کنیم.
-یک ساعت پیادهروی به از خوردن هزار غصه در خلوت.
-در آخر، رونویسی واژگان از کتاب «فرهنگ واژهسازی به زبان فارسی». واژهی محبوبم «سپنج» بود. به معنای «موقت و عاریتی». رودکی با این واژه چنین سروده:
«به سرای سپنج مهمان را
دل نهادن همیشگی نه رواست»
دو شب است که هوای شبخیزی دارم. هوای شبخیزی و طراحیدن. طراحیدن برای ژوژمان. به همین هوا دیشب تا سه بیدار بودم و طراحیدم.
از طراحیهای اصلیام یکی مانده ولی همه نصفهاند. خاهری میگوید پنج تا کامل بهتر از نه تا ناقص است. مشکل این است که هم میخاهم خیالم از همهشان راحت شود و هم ماندهام در چگونه تمامیدنشان. پیشرفت خوبی داشتم ولی. اگر فردا هم مثل امروز و حتا بیشتر طراحی کنم احتمالن مزدم را بگیرم. دیگر کمر نمانده و نگرانم که عالی نشود کارم. یکی از بچهها پیامم داد که هنوز شروع نکرده و نکند کار بقیه بهتر باشد؟ گفتم بهتر است ارائه دهیم تا ارائه نداده بترسیم از بهتر بودن بقیه.
اما خودم برای ژوژمان لباس میترسم. میترسم با وقت یک ماههای که برای ایده و دوخت گذاشتهام و با این همه هزینه کارم ایدهام را نرساند. میترسم و میدوزم.
از کار کردنم ویدیو گرفتم و این بیشتر تشویقم میکرد. فردا هم ویدیو میگیرم.
صبح خابی طولانی و هیجانانگیز دیدم. بیدار شدم بی روشنیدن برق نوشتمش. دوباره خابیدم و باز خاب دیدم و باز نوشتمش. البته یک کوتاه پاراگراف. اما خابنویسی خاب دیدن میآورد. بلی.
یک کلاس داشتم و کلاس عمومی موردعلاقهام. زنی که عیجب برای ارتباط با بچهها راه از جیب درمیآورد و از در و دیوار میتواند بحث کلاسی بسازد. دوستش دارم و در کلاسش میکوشم تمرین ابرازگری کنم.
جایی از صحبتهایش دربارهی رنگها گفت:«گاهی لباسی با رنگ روشن میبینم اما ما را طوری تربیت کردند که حتا به خودمان اجازهی خریدش را نمیدهیم.»
عجیب درکش کردم و عجیب غمگین شدم برای همین سادهجمله.
به زور خودم را رساندم به راوکیها آن هم یک ساعته برگشتم. عجله داشتم اما دیدار مهلا، ندا و ملیحه برایم استراحتی انرژیزا بود. صحبت سالگرد راوک شد و اینکه در همان کافهی قدیمی جشنش بگیریم. دارد تبدیل به سنت میشود پاییز راوک.
میخاستم امشب بنویسم و نوشتم. چند شبیست که ژوژمان تنبلیام را توجیه میکند. دیگر چرت و پرت هم بادش مینویسم. اما همین گزارشها برای بعد ژوژمان مثل همان ویدیوییست که گرفتهام.
https://t.me/ReyhaneRabani
لیست کارهای انجام شدهی امروز،
سه شنبه :۵/8/5
ــ صفحات صبحگاهی
ــ شکرگزاری و یوگای روزانه
ــ ادامه دادن بخشی از داستانم
ــ تمرین پیانو برای هماهنگی بیشتر دو دست
ــ ژورنال نویسی در دو نوبت
ــ شاهنامه خوانی و اشعار عطار
ــ رونویسی از نوشته های شاهرخ مسکوب
ــ پادکست سرزبان
ــ پیاده روی
ــ وبینار نویسنده ساز
ــ لیگ نخبگان آسیا
ــ و مدیتیشن ماه کامل زیر نور ماه
گزارش نیک | شبی که کلمهها از صفحه بیرون آمدند ( دورهمی دوستان مدرسه نویسندگی, مقیم اهواز )
صبح امروز، اهواز نخستین باران پاییزیاش را تجربه کرده بود. باران، پس از ماهها دوری، بر خاک تشنه و خیابانهای غبارگرفته نشسته بود و شهر را به چیزی شبیه خاطرهای شستهشده و تازه تبدیل کرده بود. من همیشه فکر میکنم نخستین باران پاییز فقط یک اتفاق جوی نیست. انگار جهان برای لحظهای دست از تکرار خودش برمیدارد و به ما فرصت میدهد چیزهایی را دوباره احساس کنیم که در روزهای عادی، زیر لایهای از عادت پنهان شدهاند. بوی خاک نمخورده، حتی اگر تنها در گوشهای از ذهن باقی مانده باشد، میتواند آدم را به سالهایی دور ببرد، به حیاط خانهای قدیمی یا عصرهایی که هنوز نمیدانستیم روزی دلتنگشان خواهیم شد.
آن روز، باران از صبح در ذهنم مانده بود. شب که فرارسید و وقت رفتن به دورهمی دوستان اهوازی مدرسهٔ نویسندگی رسید، انگار بخشی از همان حالوهوای صبح را با خودم به کافه بالیست بردم. قرار بود کسانی را ببینم که نام و نوشتههایشان برایم آشنا بود، اما حضورشان هنوز در جهان واقعی شکل نگرفته بود. فضای مجازی، با آن فاصلهٔ عجیب و آشنایش، آدمها را به ما نزدیک میکند و در همان حال، چیزی از آنها را پشت شیشهای نامرئی نگه میدارد. ما از زندگی یکدیگر خبرهایی داریم، کلمات هم را میخوانیم و گاهی چنان احساس نزدیکی میکنیم که فراموشمان میشود هنوز صدای خندهٔ هم را نشنیدهایم.
آن شب قرار بود این فاصله کمتر شود.
وقتی در کافه بالیست کنار دوستان نشستم، آشنایی شکل دیگری پیدا کرد. نامهایی که پیشتر روی صفحه دیده بودم، حالا صدا داشتند و چهرههایی که شاید در ذهنم تصویری کلی از آنها ساخته بودم، با حرکت دستها، حالت نگاه و آهنگ کلامشان از آن تصویر بیرون میآمدند. آدم در دیدار حضوری، بیش از آنکه فقط حرفهای دیگری را بشنود، به شیوهٔ گفتن او نیز گوش میدهد. به مکثی که پیش از پاسخ میکند، به لبخندی که هنگام شنیدن بر چهرهاش مینشیند و به لحظهای که نگاهش از یک نفر به نفر دیگر میرود. من نیز در میان این صداها و چهرهها حضور داشتم، با تمام آنچه از پیش با خود آورده بودم و آنچه هنوز نمیدانستم در پایان شب در خاطرم خواهد ماند.
کافه صدای خودش را داشت. موسیقی در پسزمینه جریان داشت، اما گفتوگوها آنقدر در هم میپیچیدند که آهنگها گاهی از یاد میرفتند. موسیقی بود و نبود. هر بار که برای لحظهای رشتهٔ صحبتها سست میشد، میشد حضورش را دوباره احساس کرد، اما با بلند شدن صدایی تازه، باز به عقب میرفت. برای من، این موسیقیِ نیمهشنیده بخشی از حالوهوای آن شب بود، مثل صدای دور خیابانی که از پشت پنجره به گوش میرسد و بیآنکه به آن توجه کنیم، به ما یادآوری میکند که زندگی در بیرون از لحظهٔ اکنون نیز ادامه دارد.
در چنین فضایی، توجه آدم میان چیزهای کوچک تقسیم میشود. به کسی گوش میدهد، به جملهای فکر میکند، به خندهای لبخند میزند و لحظهای بعد، دوباره به صدای دیگری برمیگردد. هیچچیز بهتنهایی مرکز شب نیست. مرکز، خودِ جمع است و این رفتوآمد آرام توجه میان آدمها. من دوست داشتم این دیدار را نه با انتظار اتفاقی بزرگ، بلکه با کنجکاوی نسبت به همین جزئیات تجربه کنم. اینکه آدمها وقتی از صفحههای مجازی بیرون میآیند، چقدر با تصویری که از آنها ساختهایم تفاوت دارند و چقدر، در همان تفاوتها، آشناتر میشوند.
در میان گفتوگوها، یک سرویس چای نبات سفارش دادیم. چای که رسید، شب برای لحظهای از آن جریان پیوستهٔ کلمات فاصله گرفت و چیزی ساده و ملموس به میان ما آمد. چای نبات، با شیرینی آشنایش، از آن چیزهایی است که برای توضیح دادنش به واژههای زیادی نیاز نیست. کافی است فنجانی در دست بگیری و جرعهای بنوشی تا مزهاش، مستقل از هر خاطرهای که ممکن است به آن پیوند خورده باشد، در ذهن باقی بماند.
به چای خوردنمان فکر میکنم و به اینکه چطور یک اتفاق معمولی میتواند بعدها به نشانهای از یک شب تبدیل شود. ما دور هم نشسته بودیم، از کارها و تجربههایمان حرف میزدیم و چای نبات را با هم مینوشیدیم. شیرینی چای در میان حرفها حضور داشت و موسیقی همچنان زیر صدای ما گم میشد. اگر کسی از بیرون به جمع ما نگاه میکرد، شاید چیز خارقالعادهای نمیدید. چند نفر در کافهای نشسته بودند و گفتوگو میکردند. اما خاطره، برخلاف نگاه یک رهگذر، به آنچه از بیرون دیده میشود محدود نیست. درون هرکس، لحظه شکل دیگری پیدا میکند و ممکن است همان فنجان چای، بعدها در حافظهاش از بسیاری از جملههایی که آن شب شنیده است ماندگارتر شود.
شاید به همین دلیل است که دوست دارم تجربههای عادی را با دقت بیشتری به خاطر بسپارم. زندگی بیشتر از آنکه از اتفاقات استثنایی ساخته شده باشد، از همین لحظههای کوتاه و معمولی تشکیل شده است. نشستن کنار دیگران، شنیدن صدایی آشنا، نوشیدن چای، مکث کردن میان دو جمله و احساس اینکه برای چند ساعت، بخشی از یک جمع هستی. گاهی اهمیت یک شب را نه در همان لحظه، بلکه بعدها میفهمیم، وقتی چیزی کوچک ما را به آن بازمیگرداند.
خانم ندا پشمفروش برایمان هدیهای آورده بود. هدیه، در ظاهر، شیئی است که از دستی به دست دیگر میرسد، اما در ذهن من، معنای دیگری نیز دارد. کسی پیش از آمدن به جمع، زمانی را صرف فکر کردن به دیگران کرده است. در میان مشغلههای روزانه، لحظهای مکث کرده و چیزی را برای این دیدار کنار گذاشته است. همین فکر ساده، هدیه را از یک شیء معمولی فراتر میبرد. ما اغلب مهربانی را در جملههای بزرگ جستوجو میکنیم، در حالی که گاهی در همین توجههای کوچک پنهان شده است.
خانم نعیمه غفارپور نیز کتابهایی به ما قرض داد. کتابها در چنین دیدارهایی معنایی دوگانه دارند. از یک طرف، اشیایی هستند با جلد و صفحه و کلماتی که میتوان آنها را در خلوت خواند. از طرف دیگر، نشانهای از اعتمادی کوچکاند. کسی کتابی را که در اختیار دارد به دیگری میسپارد، به این امید که روزی دوباره به دستش بازگردد. من به این فکر کردم که کتابها چگونه از زندگی یک نفر وارد زندگی دیگری میشوند و در هر خانه، در هر میز و در هر ذهن، سرنوشت تازهای پیدا میکنند. شاید جملهای که برای یک نفر معمولی بوده، برای دیگری در لحظهای مناسب از راه برسد و معنایی تازه پیدا کند.
آقای دکتر رضا کیانی برایمان از تاریخچهٔ نوشتن و تجربههای سالهای دورش در هنرهای نمایشی گفت. روایت او ما را از زمان حال به گذشته برد، به سالهایی که در آنها تجربهها هنوز شکل نهایی خود را پیدا نکرده بودند. وقتی کسی از گذشتهٔ هنریاش حرف میزند، آنچه میشنویم فقط شرح چند اتفاق نیست. در واقع، با شیوهای روبهرو میشویم که او امروز به گذشتهاش نگاه میکند. گذر زمان، تجربههای پراکنده را به هم پیوند میدهد و از آنها روایتی میسازد که شاید در لحظهٔ وقوع، هیچکس قادر به دیدنش نبوده است.
من به این فکر میکردم که نوشتن نیز چنین است. آدم در طول زندگی، بیآنکه بداند، جملهها و تصویرها و صداهایی را در ذهن خود جمع میکند. گاهی یک گفتوگوی کوتاه، یک دیدار یا حتی مزهٔ چای در شبی معمولی، سالها بعد به بخشی از یک نوشته تبدیل میشود. نویسنده همیشه در لحظهٔ تجربه کردن، معنای آنچه را تجربه میکند نمیداند. گاهی باید زمان بگذرد تا خاطره از زیر لایههای روزمرگی بیرون بیاید و خود را به شکل کلمه نشان دهد.
خانم شیما صادقی از وبینارهایش گفت و خانم نژاد نیلی از فعالیتهای هنریاش. خانم کاشانی نیز در جمع ما حضور داشت. هرکدام از ما گوشهای از جهان خود را به میان آورده بودیم. در ظاهر، دربارهٔ کارها و تجربههایمان حرف میزدیم، اما هر روایت، دریچهای کوچک به زندگی گوینده بود. من به این فکر میکردم که چقدر از یکدیگر را میتوان در چند ساعت شناخت و چقدر از هر آدمی، حتی پس از سالها آشنایی، همچنان بیرون از دسترس ما باقی میماند.
شاید همین ناتمامی شناخت است که دیدارها را زنده نگه میدارد. ما هر بار بخشی از دیگری را میبینیم و باقی را به زمان میسپاریم. هیچ دیداری نمیتواند تمام یک انسان را آشکار کند، همانطور که هیچ نوشتهای نمیتواند همهٔ زندگی نویسندهاش را در خود جا دهد.
در آن شب، من نیز بخشی از این جمع بودم، نه فقط کسی که قرار بود بعدها دربارهٔ آن بنویسد. من هم در همان زمان و مکان حضور داشتم، میان صداهایی که میآمدند و میرفتند، میان حرفهایی که گاهی به آنها گوش میدادم و گاهی در ذهن خود ادامهشان میدادم. شاید در لحظه متوجه همهٔ جزئیات نبودم، اما اکنون که به آن شب بازمیگردم، میبینم ذهنم از میان آن همه اتفاق، چند نشانه را برای خود نگه داشته است. باران صبحگاهی، موسیقیای که زیر گفتوگوها گم میشد، چای نباتی که با هم نوشیدیم، هدیهای که خانم پشمفروش آورده بود و کتابهایی که خانم غفارپور به ما قرض داد.
اینها همه در کنار سخنان دکتر کیانی و روایتهای دوستان، تصویری از شبی ساختهاند که در آن، فضای مجازی برای چند ساعت جای خود را به حضور واقعی آدمها داده بود.
وقتی به نخستین باران پاییزی اهواز فکر میکنم، دوست دارم میان آن و دیدار شبانهٔ ما پیوندی پیدا کنم. باران، شهر را برای ساعاتی تازه کرده بود و دیدار، شاید چیزی را در شیوهٔ شناختن ما از یکدیگر تغییر میداد. آدمهایی که تا پیش از آن بیشتر در صفحههای مجازی حضور داشتند، حالا به صداها و چهرههایی واقعی تبدیل شده بودند. میشد خاطرهٔ نشستن کنارشان را با خود به خانه برد، بیآنکه لازم باشد برای به خاطر سپردنشان دوباره به صفحهای روشن نگاه کرد.
نمیدانم سالها بعد کدام بخش از آن شب را دقیقتر به یاد خواهم آورد. شاید سخنی از تجربههای دور هنرهای نمایشی، شاید هدیهای که میان جمع آورده شد، شاید کتابی که از دستی به دست دیگر رسید. یا شاید، در کمال سادگی، فقط مزهٔ شیرین چای نبات و صدای موسیقیای که زیر گفتوگوها محو شده بود. حافظه از میان همهٔ آنچه تجربه میکنیم، انتخابهایی میکند که همیشه از منطق آگاهانهٔ ما پیروی نمیکنند. گاهی یک مزه، یک بو یا صدایی دور، ناگهان دری را باز میکند که سالها بسته مانده است.
شاید روزی در کافهای دیگر نشسته باشم، فنجان چای شیرینی در دست داشته باشم و موسیقی در میان حرفهای آدمها گم شود. آن وقت ممکن است بدون آنکه خودم بخواهم، دوباره به کافه بالیست بازگردم، به آن شب پاییزی اهواز و به جمع دوستان مدرسهٔ نویسندگی. شاید آن لحظه بفهمم که خاطره، تنها چیزی نیست که از گذشته باقی میماند. خاطره چیزی است که گذشته را دوباره در زمان حال زنده میکند.
آن شب، ما برای چند ساعت کنار هم نشستیم و از نوشتن و هنر و تجربههای زندگی گفتیم. اما آنچه از آن دیدار در ذهن من باقی مانده، فقط مجموعهای از گفتوگوها نیست. تصویری است از آدمهایی که از صفحهها بیرون آمده بودند و در یک شب پاییزی، میان موسیقی و چای نبات، بخشی از زمان خود را با یکدیگر قسمت کرده بودند.
و شاید ارزش آن شب، درست در همین سادگی نهفته باشد. در اینکه زندگی، گاهی بدون هیچ اتفاق خارقالعادهای، لحظهای میآفریند که بعدها دلمان میخواهد دوباره به آن بازگردیم. درست مثل نخستین باران پاییزی اهواز که شاید تنها چند ساعت باریده باشد، اما بوی خاک نمخوردهاش میتواند مدتها بعد، در گوشهای از حافظه، دوباره زنده شود.
— بلدی خودخواه باشی؟
درد نیمه شب در شکمم میپیچید و به سمت پاهایم سرازیر میشد. قرصی که قبل از خواب خورده بودم تا زانودردم را آرام کند اثرش از بین رفته بود. پس متوسل شدم به موشک شیاف برای اینکه نجاتم دهد.
صبح توان ورزش نداشتم.
به بدنم حق استراحت دادم. بعد از بیداری، صبحانه آماده کردم و برای نهار و شام مرغ بیرون آوردم.
نهار مرغ آلو گذاشتم که همسرم بسیار دوست دارد و همزمان برای شام سوپ جو گذاشتم که برای مادر همسرم غذایی سبک است.
زانوهایم میسوزند.
— مهربان
به تازگی فهمیدهام از واژهی مهربان بدم میآید، زیرا مفهومش برایم تغییر کرده انگار حق ندارم دیگر خودم باشم.
دوست دارم خودخواه باشم و دیگر مهمان را پذیرا نباشم. درد دارم و باید غذا درست کنم و سالاد و سس و دوباره بشور و بساب.
یاد حرف مادرم میافتم که میگفت، هرکس قصد آمدن دارد نه نیاور وگرنه تنها میمانی. چقدر ناعادلانه.
— گفت و گو ها
در ابتدای روز با دوستم لیلی صحبت کردم.
و زینب هم در تلگرام عکسهایی از پسر تازه متولد شدهاش فرستاد و کمی گپ زدیم. لباس کودکانه و رنکارنگ فرزندش هوس انگیز بود.
لابلای کارهای خانه یک فصل کامل از سریال خانوم ایکس را در فیلیمو دیدیم. دوستش داشتم. فیلم در ژانر جنایی بود و سرگرم کننده.
به مقدار زیادی خشمگین بودم ولی همه را خوردم و به کس دیگری ندادم.
با برادرزادهام حرف زدیم و برای اینکه بیحالیام حالش را نگیرد خوش و بش را کشدار کردم.
با خواهرم هم حرف زدم اما حوصلهاش را نداشتم کش بیاور حرفیدن را و کوتاه جوابش را دادم. دلم ادامه نمیخواست.
مغزم خسته بود.
غمگینام. بسیار. ناراحتم. بسیار. دلخورم. بسیار. دلگیرم. بسیار. خستهام. بسیار. ملولم. بسیار.
یکجا دارم برای نمایش احساساتم. همیشه. همیشگیست. درش باز است هر زمان. هر زمان که بخواهم. بخواهم و احساس کنم. احساس نیاز کنم. نیاز به خودابرازگری. بروز احساسات. افشای احساسات. قی کردن احساسات. اقرار و اظهار و اعلام. هرآن. هرجا. کافیست بردارم قلمدان را. قلمی و کاغذی. کنشی و واکنشی. دستی و نیرویی. جنبش و پویش و گردشی. واژه و جمله. جملههای ناقص و کامل و شکسته و زشت و زیبا و فصیح و نافصیح. مینویسی فقط و رام میشوی در آغوش نوشتن. تکیه میدهی به شانههای نوشتن و فرومیریزد رنجهایت. از قدوقوارهشان کاسته میشود. قدروقوارهی اندیشناکشان. ولو میشوی در تن و بدن نوشتن و جان میگیری. تنفسگاهست و بس. تنفسی میان «ضربات و لطمات روزگار». میروی تا هرکجا که بخواهی. شرق و غرب احساسات. شمال و جنوب مشقتها. پایین و بالا. راست و چپ. طبیعت و ماوراء طبیعت. قلمرو علم و عرفان و عشق و فلسفه. میروی و میروی. تا ازل و ابد و بقا و فنا. تا انتهای هرچیز. بدون حدّی و حدودی. نوشتن میآید. پا به پایت. دست در دستت. هست. همیشه و همهجا. بیمنت و خواهش. بی اما و اگر. نوشتن هست. هست برای کاستن و تافتن رنج زندگی.
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادریست
روزی که دیگر درهای خانهشان را نمیبندند
قفل افسانهایست
و قلب
برای زندگی بس است
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی
روزی که آهنگ هر حرف، زندگیست
تا من به خاطر آخرین شعر، رنج جستجوی قافیه نبرم
روزی که هر حرف ترانهایست
تا کمترین سرود بوسه باشد
روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم
و من آنروز را انتظار میکشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم
– احمد شاملو
صبح را با آزادنویسی میآغازم. روزگفتار فرشته برگی را میشنوم. از بالا بردن ظرفیت نوشتن و خواندن میگوید. در آزادنویسی با خودم درباره این موضوع، مدیریت انرژی در طول روز و اختصاص زمان مشخص به کارهایی که باید انجام بدهم و کارهایی که دوست دارم انجام بدهم مینویسم. بعد در کاغذی کاهی جدولی میکشم از تمام قسمتهای زندگیام چون با تصویر بهتر میتوانم بفهمم چه خبر است در ذهنم. خلاصه که درک روشنی از برنامههایم پیدا میکنم.
میروم سراغ کار و طراحی. غرق میشوم در کار که صدای قورقور شکم را میشنوم.
همراه با درست کردن غذا، صدای الهه علیزاده را میشنوم. اولین بار است که از ابتدا تا انتهای وبینارش را حضور دارم. نکتههای جذاب و قابلتاملی میگوید.
بعد میپرم در وبینار نویسندهساز. حیاتواژههایمان را مینویسیم و در آزادنویسی بهشان حیات میدهیم. همزمان لقمه هم در دهانم میگذارم.
وبینار که تمام میشود، برای سینشین شعری از شاملو میفرستم که استاد در وبینار خوانده و دلم را برده. بعد برایم ویدئومسیج میفرستد از پیادهرویاش در خیابان انقلاب. دلتنگ میشوم. دلتنگِ او، پرسههایمان، بلوار کشاورز و حرفهای ناتماممان.
تمرین دوره شعر را کامل میکنم و میفرستم. کلاس شعر حال دیگری دارد. حتا خندهها و شوخیها از جنس دیگریست. خیلی کارگاهطوری، شعر نوشتیم. کودکی و نوجوانی و در آخر خودمان را به چیزی تشبیه کردیم و به شکل شعر درآوردیم. برای کودکی نوشتم: «در کودکی، برچسب صدآفرینی بودم چسبیده به پیشانی پدر و مادرم». خیلی فکر کنم روی مود شاعری نبودم، در برابر شعرهای بچهها، چیزی برای ارائه نداشتم. فوقالعاده مینویسند و کیف میکنم. در آخر هم استاد به تمارین بازخورد/گازخورد/نازخورد دادد. کاش سهشنبههایمان تا ابدیت ادامه داشت. با این جمع بینظیر حالم خیلی خوب است.
خاستم بهتر بیاغازم، ولی کارها از سر و کولم بالا میروند و…
تمرین شعر را انجامیدم.
کلاس شعر بودم. دوباره تمرینی خیالآلود داریم.
قصدم این است که خانش داستان کوتاههای امروز همسفرانم در کانال استاد را تمام کنم.
سپاسگزار بودنم.
گزارش نیک ۱۶۸ فرح
امروز کتاب “روزها در راه” شاهرخ مسکوب را خواندم.
وبینار نویسنده ساز را از دست دادم. امیدوارم فردا ضبط شدهاند را بشنوم. ولی به موقع به کارگاه شعر دوره ۱۴ رسیدم. جلسات عالی، تمریناتش عالیتر و جالبتر از همه جلسات بازخوردهای به تمارینهای 😊( کار دوستان ) است.
زندگینامه شاهرخ مسکوب
شاهرخ مسکوب (Shahrokh Meskoob) بیستمین روز از دیماه سال 1304 در شهر بابل متولد شد، اما با مهاجرت خانوادهاش به تهران، تحصیلات ابتدایی را در این شهر پشت سر گذاشت. در یازدهسالگی بهطور جدی مطالعهی ادبیات را آغاز کرد و برای ادامهی تحصیل عازم اصفهان شد؛ تا اینکه در سال 1324 و پس از قبولی در رشتهی حقوق دانشگاه تهران دوباره به این شهر بازگشت.
فعالیت بهعنوان مفسر اخبار خارجی در روزنامهی «قیام»، باعث رقم خودن اولین تجربههای شاهرخ مسکوب در زمینهی نویسندگی بود. بهمرور گرایش او به تفکرات چپ و علاقهمندیاش به مطالعهی نشریههای فرانسوی باعث شد که یادگیری زبان فرانسه را آغاز کند. تفکرات چپ، پای شاهرخ مسکوب را به فعالیتهای سیاسی باز کرد و سبب شد که طعم بازداشت و شکنجه را نیز بچشد. او در سال 1327 برای اولینبار بهطور موقت بازداشت شد و پس از آن در سال 1330 یک ماه را در زندان سپری کرد. در سال 1333 مجدداً به زندان محکوم شد و این بار بهمدت سه سال حبس را تحمل کرد.
او در کنار فعالیتهای سیاسی، از ادبیات نیز غافل نبود و با ترجمه و نگارش یادداشتها و حسبحالها و همینطور پژوهشهای عمیق خود در باب شاهنامه، تأثیرات شایان توجهی بر فرهنگ و ادبیات کشور گذاشت. با اینکه در جوانی اشعاری هم سروده بود، اما طبع کمالگرایش اجازه نداد که برای انتشارشان اقدامی کند. به همین دلیل در حال حاضر تنها دو قطعه از سرودههایش با نام مستعار م. بهیار از او بهجا مانده است.
بعد از وقوع انقلاب اسلامی، شاهرخ مسکوب به روزنامهی «آیندگان» پیوست تا از این طریق به نوشتن ادامه دهد؛ اما محدودیتها از توان او برای ادامه دادن مسیرش کاست و همین شد که تصمیم به مهاجرت گرفت. هجرت به پاریس نیز روزگار خوشی را برایش به ارمغان نیاورد و دلتنگی برای وطن و تنگنای مالی، روزگار را بسیار بر او دشوار کرد. سرانجام شاهرخ مسکوب پس از ابتلا به سرطان خون، روز بیستوسوم فروردین 1384 در شهر پاریس درگذشت؛ اما بههمت دوستان نزدیکش، پیکر او در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
🐌حلزون امشب از بالا ناظر جمعیتهای علاف و بیکار ، ولمعطل و انسانهای آواره در خیابانهای شهرهاست. کاش عقل به سر همه مردم جهان بیاد و از این دیوانگی رها شوند.
✍️ «با رؤیا بیدار میشویم با رؤیا راه میرویم با رؤیا زندگی میکنیم و خوشبخت میمیریم.» (علیرضا پنجهای، آن سوی مرز باد)
✍️
گفتم لیلا
گفتی مجنون
با کمپوت آمدم دیدنت
زیر ریسمان چراغهای رنگی و چشمکزن، بوتهگلی بود؛ چراغها مدام رنگ گلها را میدزدیدند و پس میدادند.
اتوبوس خالی و روشن، شروع به حرکت کرد.
خانومی در دوردست، با تلفن حرف میزد درحالی که یکدستش به کمرش بود. نمیشنیدم چه میگفت اما کمی عصبانی بهنظر میرسید.
قاصدکی را چیدم. نصفش را یا باد برده بود یا فوت یک کودک. بقیهاش هم با فوت من رفت. (چقدر بد است که فوت به معنی مردن با فوت نوشتنش یکسان است.)
پرندهای دور ماه چرخید که شبیه یک خفاش مهربان بود.
خانومی از کنارم رد شد و جوری نگاهم کرد که انگار از بیهدف پرسه زدن من خیلی ناراحت است. (چون کاملا معلوم بود که بیهدف و دیوانهگون پرسه میزنم.)
امروز چه کارهایی مفیدی انجام دادم؟
سوال خوبیست. ممنونم که جویا شدید. خوب زندگی کردم. چگونه؟ زیاد نوشتم. به امورات خانه رسیدم. با دقت، آرایش کردم. با دوستی، پیاده مسیری را رفتم و در سرمای غروب پاییز ، داغداغ، نسکافه نوشیدم. شیرینی بسیار خوشمزهای خریدم. مهمانی رفتم. به درس بچهها رسیدم. پای صحبتهای همسرجان نشستم. قبل خواب مسواک زدم و حالا میخوابم. شب شما به خیر.
شفیقم. بگذار امروز فقط از حیاتواژهها برایت بگویم:
امروز توی نویسندهساز حیاتواژههایمان را فهرستوار نوشتیم. یعنی کلمههایی که با نوشتنشان، با خاندنشان، با شنیدنشان از زبان دیگری و با اندیشیدن به آنها و دربارهشان حس زندهگی در آدم بیدار میشود. مثل یک خاطرهی خوب که وقتی بهش فکر میکنی بیاختیار لبخند روی لبت مینشیند و با همان لبخندِ دیدنی میگویی «یادش بخیر». یا یک رؤیای قشنگ که وقتی بهش فکر میکنی به جای خون شوق و شعف در رگهات میدود و خستگیِ روزمرگی و تلاش از تنت فرار میکند. یا مثلن یک طبیعتِ زیبا و یک نسیم ملایم یا یک بارانِ لطیف یا یک هوای روحبخشِ بهاری که انگار مأمور شدهاند به آدم زندگی هدیه بدهند. یا یک آدمِ خاص و دوستداشتنی که وقتی میبینیاش یا بهش فکر میکنی حالت هرچقدر هم که بد باشد خوب میشود. کلمهها هم همینطوراند. معجزهآفرین و تداعیساز و زندگیبخش. امروز از حیاتواژههایمان نوشتیم. انگار رؤیایی دور در ذهنم مرور شد و یک عطرِ آشنا تمام احساسم را پر کرد. حالا دلم میخاهد این کلمههای زندگیبخشم را برایت بنویسم امید که تو هم مثل من با این کلمهها احساست زیباتر شود:
صبحِ امروز، شب بود. صبحهایی که شب است را دوست ندارم. طلوع، پشت پلکهای من قشنگتر است. وقتی هم طلوع و هم غروب را فراموش کردهام، میان خابهایم.
اما صبحانه پر از دوست داشتن بود و دلتنگی. ساندویچ مخصوصی از دستهای بابا بود. که تازه برگشته است.
صبح، باران شدید بود. سرد بود. لباسم کم بود. مترو شلوغ بود.
اما صندلی جدید هم بود. بازش کردم و نشستم گوشهای به درس خاندن.
دانشگاه که رسیدم، درس شیمی فارماسوتیک بود و بعدش بیوشیمی.
ناهار رستوران کرهای رفتیم. اینبار با دوستان دانشگاه. سالاد عجیب و غریبی خوردیم. دوست داشتم. اما لباسم، بیشتر از من دوست داشت.
به درس سوم دیر رسیدیم. تراموای قهر کرده بود.
و همین یکباری که در تمام این مدت دیر کرده بودم، استادمان نمونهی سوال امتحانیای حل کرد که پنجاه نمره داشت.
در راه برگشت هم درس خاندم.
رسیدم. لب دریا چای خوردیم. سالسا رقصیدیم.
این روزها کمتر مینویسم و کمتر میخانم. اما سنگر را حفظ میکنم.
با گزارش نیک و خاندن شعرهای کوتاهی از بیژن نجدی.
«ف» عزیز، میخواهم به تقلید از «استاد» عزیزم، «گزارش نیک» را به سبک نامهنگاری بنویسم. نامهای برای تو که میدانم به دستت نمیرسد.
بیدار که شدم در فکرم بودی. نوشتن را آغازیدم و مثل همیشه، از فکرم به نوشتههایم آمدی.
گامیدم کمی. نمیدانم چرا هوا گرم مانده.
با هم حرف زدیم. مفصل. از «خری» که کنار اسمم در گوشیات گذاشتی گفتی. خرذوق شدم.
ورزش کردم. بعد از ورزش سیگار میچسبد. نمیدانم چرا بعد از ورزش و مسواک، سیگار اینقدر خوشمزه میشود.
متنی در کانال همسفر خوبم، «فاطمه کریمی»، دیدم که بسیار خوشحالم کرد.
با همان انرژی رفتم و با «تاکسیدو» بازی کردم. البته خسته شد و وسط بازی خوابید.
«شعرماهی» مثل همیشه، شیرین برگزار شد. «استاد» کارم را دوست داشت. یادم میآید روزهای اول میگفتی: «پیشرفت میکنی. نگران نباش».
درست میگفتی. شاید ناراحتم از اینکه همیشه درست میگویی.
امروز خیلی کم مطالعه داشتم. فردا جبرانش میکنم. از چیزهای دیگر میزنم ولی از حرف زدن با تو، نه.
فکر نکنم امشب طولانی باشد. روزهایی که با تو حرف میزنم، شبهای طولانی ندارد.
چیزی میخورم و دوباره مینویسم.
آخرش هم خواب. تو هم زود بخواب.
قربانت، پیام.
از خاب که بیدار شدم اول یکدور سکته کردم چون گوشی توی شارژ بود و یادم نبود که زنگش بگذارم و نمیدانستم ساعت چند است. بعد هم که دیدم به موقع بیدار شدم رفتم وبینار خانم یاوری.
فاطمه از ما خاست فکر کنیم به سوالاتی مثل اینکه امروز چی تولید کردم و چی مصرف کردم و چی برای آیندگان و زمین گذاشتم و چی فکر میکنم و چی عمل میکنم.
و به چکلیست اشاره کرد که در کانالش میگذارد و از ما خاست چکلیست خودمان را بنویسیم. چه کارهایی هستند که هر روز بهانهای باشد برای انجام دادن و جشن گرفتن؟
بعد کار بود و هنوز خستگی دیروز توی تنم مانده بود. کمی غمم گرفت. قبلن آن همه پیادهروی میکردم و ورزش و فلان و بدنم اینقدر درد نمیکرد. در این یکسال اخیر کاملن حس میکنم که ضعیف شدهام. اضطرابهای شدید، اضطرابهایی که حتا فکرش را هم نمیکردم. هنوز باورم نمیشود توی عید به خاطر اینکه درصدی (که کم نبود) احتمال داشت که زیرساختها را بزنند و آب و برق و همهچیز به فنا برود چه فکرهایی میکردم و میترسیدم. یا غم زیادی که به خاطر غم جمعی داشتم. جمعی که از دست داده بودند و من هم از دست میدادم.
به اینها فکر کردم و بدنم را بیشتر درک کردم. دلم به حال خودم و خودش سوخت.
تمرینجا را بودم.
خابیدم.
نویسندهساز را بودم. دست نویسندهساز. به کلمهبرداری که میرسیم من هی جیبهایم را میگردم. بعد یک کلمهی مچالهشده را بیرون میآورم که همراهش کشمش و پوست بادام است. کشمشش را میخورم و کلمه را میگذارم توی جیبم چون گوشه نداره بید. آیا سسم خل است که اینکار را میکنم و خیلی الکی سختش میکنم؟ بلی.
بعد نوشتن بود با احمدو و وبینار مریم آبراهامی اسمال. یا لیتل؟ یا اوه مای گاد من فارسی کیلی کم بلد؟ موضوع؟ ارتباط. به. سوالات خوب و گفتوگویی خوبتر.
بعد دوباره با ندا نوشتن.
آها این وسطمسطها پوستر من و سلامتی را هم نقاشی کشیدم و فرشته برگی، پنج ساله از تالش هستم که تازه یاد گرفته با پینت کار کند. البته ندا گفت خوب است. البته ندا خندید. البته گفت بامزه است. البته سکوت کرد. البته گفتم صادقانه بگو. البته گفت خوب است، همین که خودت کشیدی خوب است. البته کمی خندید. البته چون بامزه بود. البته.
فائزو و نصیرو هم گفتند… خوب است فکر کنم. ببینید، گوش کنید، چیزهای خوبی توی ذهنم است ولی در عمل خب میدانید، نمیشویه به خدا.
وای هی میبینمش خندهام میگیرد. خیلی دارم مقاومت میکنم ندهم چتجیپیتی. نه میدانید، به خدا خیلی خوش گذشت. زیرمتن خوبی دارد.
خدایا. ایح ایح ایح.
بعد هم وبینار خانم موعودی بود. وبینار نوتنی. آزادنویسی کردیم. گفت با توجه به یکی از اندامهای جنسیتان و یا هورمونهایتان بنویسید. که مثلن چه میگوید و چه میخاهد. عااام. خیلی بیتربیتاند همهشان، خدا شاهد است من همهاش گفتم ایمان، تقوا و عمل صالح، نه فقط عمل صالح، ولی میدانید؟ اینها همهاش عمل صالح… بیخیال. وبینار خوبیست. بعد از خاندن رمان طوطی میچسبد. خاندید؟ من و ندا مانده بودیم دقیقن همین را با هم و بلندبلند بخانیم. کم بدبختی دارم، این طوطی قرمساق هم با آن عوضی قرمساقترش هی دل و قلوه و چیزهای بیشتری میدهند و من و ندا هی میگوییم تف توی این زندگی.
داستان کوتاه «عزیزم» از مجموعهداستانهای چخوف صبحم را ساخت.
«عزیزم» داستان اولگا سمیونوونا را روایت میکند. زنی که به دوست داشته شدن نیاز دارد و بدون آن انگار به پوستهای خالی از خود تبدیل میشود. دیگران بهخاطر سخاوت و طبیعت مطیعش او را «عزیزم» خطاب میکنند. چخوف با ترسیم زندگی اولگا به نیاز او به عشق و همراهی میپردازد و در عین حال این پرسش را پیش میکشد که وقتی هویت یک زن به مردان زندگیاش گره میخورد چه بر سر فردیت او میآید؟
آیا او میتواند مستقل از دیگران خودش باشد و اجازه دهد فردیتش مجال درخشش پیدا کند؟
امروز وقت بیناییسنجی داشتم. بعد از معاینات، دکتر گفت هر دو چشمم نسبت به پارسال ضعیفتر شدهاند و باید از عینک تدریجی استفاده کنم؛ عینکی که مجبور باشم همیشه به چشم داشته باشم. من دو عینک دارم، اما بیشتر اوقات عینک دور را نمیزنم و فقط برای دیدن زیرنویس فیلم سراغش میروم.
دکتر همچنین توصیه کرد کمتر از موبایل استفاده کنم. احتمال داد سردردهایم به بالا رفتن نمرهٔ عینکم مربوط باشد؛ تغییری که به آن توجه نکرده بودم.
بعد از ناهار، همراه دخترم مسافت خوبی پیادهروی کردم. در طول مسیر دربارهٔ تغییر الگوهای ازدواج نسبت به چند سال قبل با هم صحبت کردیم.
در همان مسیر، دوست عزیزی را دیدم که چند وقتی بود ندیده بودمش. کمی دلتنگ هم بودیم و همان یک ربع گفتوگو در خیابان، دلتنگیمان را برطرف کرد.
نسخهٔ خام خواب چند شب قبل را، با تکیه بر تصاویری که از ذهنم روی کاغذ آورده بودم، پروراندم و به شکل داستان کوتاهی درآوردم.
در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. بحث به پرسشهایی دربارهٔ درستی و مسیر درست رسید:
درستی چیست؟ مسیر درستی چگونه است؟ آیا باید هزینهٔ صداقت را بپذیریم تا درستی را گم نکنیم؟
صداقت لزوماً به معنای درستی نیست؛ اما صداقت یعنی آنچه اینجا بیان میکنم، همان چیزی باشد که آنجا هم میگویم. یک حرف در اینجا و حرفی دیگر در جای دیگر نزنم.
در وبینار نویسندهساز، یک صفحه از حیات واژههام نوشتم: گذشت، صبر، عشق، باران، کوه، مادر، کودک، نوشتن، کتاب، مدادرنگی، دریا، طلوع، ستاره، آسمان، رنگینکمان و آزادی.
سپس آزادنویسیام را از دل همین کلمات بیرون کشیدم.
در پایان استاد شعری زیبا از شاملو خواندند.
پس از نوشتن گزارش نیک سهشنبه، به سراغ ادامهٔ کتاب «خواب» شاهرخ مسکوب میروم.
امروز از میان واژهها گذشتم.
به صداقت و درستی فکر کردم.
خواب خامی را به داستانی کوتاه بدل کردم. با خودم فکر میکنم شاید نوشتن همین تلاش پیوسته برای دیدن باشد، دیدن آنچه در ذهنمان میگذرد.
آنچه در دیگران میبینیم و آنچه در خودمان هنوز ناشناخته مانده است.
حالا شب است و من میمانم و ادامهٔ کتابی دربارهٔ خواب؛ شاید در خوابهای امشب واژهای تازه یا تصویری ناشناخته منتظر بیدار شدن باشد.
برنامهٔ امروز را در کنجی از خلوت و طبیعت بکر آغاز میکنم. هوای خیلی سرد و ابری هم مانع رفتنم نمیشود. پیادهروی میکنم، آسمان را تماشا میکنم. صدای کلاغها به سرم میریزد. در گوشهٔ این طبیعتی که هنوز خزان کامل به سمتش لشکرکشی نکرده و درختان بسیاری از آن سرسبز ایستادهاند، آزادنویسی میکنم و روزنویسی و تمرین نویسندگی را انجام میدهم.
محدثهٔ عزیزم هم برنامه را از سالن مطالعه و آرامگاه دلنشین صائب تبریزی پی میگیرد.
کلاغها را نگاه میکنم باهوش و دوست داشتنی. یک کلاغ دارد مدام نوکش را به زمین میکوبد، باقی کلاغها در نزدیکیاش نشستهاند و نگاهش میکنند بعد از نوکهای مداوم به زمین زدن به خاک و گلها را آن طرف ریختن غذایی به دست میآورد، باقی کلاغها با دیدن این صحنه شروع به کندن زمین میکنند. فکر میکنم به حرکت، به ادامه دادن، به تلاش که میتواند الهامبخش باشد.
بعد از آن میروم برای خرید، چند ساعتی به خرید میگذرد بعد از آن میرسم به نمایشگاه کتابی که برپا شده، مثل همیشه برای خرید کتاب شعر میروم و بوستان سعدی و غزلیات سعدی را میخرم. خوشحال و خرسند از این خرید جذاب روانهی خانه میشوم. به خانه که میرسم دم در اطلس انتظارم را میکشد برایش غذا میگذارم، وارد خانه میشوم به انجام کارهای خانه میرسم.
برنامه معنوی روزم را پی میگیرم بعد از آن وبینار شرکت میکنم کلمهنویسی میکنیم به قول استاد واژه حیات و بعد با همین کلمات آزاد نویسی میکنیم حس خوبی دارد نوشتنشان و برخی از کلمات من:
بعد از آن برنامه معنوی و خلوت شبانهام را پی میگیرم.
استقلال بازی دارد با الشباب الاهلی امارات
یک چشمم به دیدن بازیست و یک چشم و دستم به نوشتن متن برای کانال. امروز و امشب به خاطر مشغلههای بیشتر متن دیرتر از ساعت ۸ میرود برای انتشار.
میرسم به تماشای دیدن نیمه دوم مسابقه و این بازی را میبازیم دلایل فنی زیادی دارم برایش که اینجا جایش نیست ولی میخواهم بگویم باخت لازم است. باختن را دوست دارم، تلخ و دردناک است اما عجیبْ لازم است و به قول حسن معجونی در سریال رهایم کن« شانس بیاری قبل از بردن باختن رو یاد بگیری، اینجوری برای همیشه میبری.» من به دنبال یاد گرفتن باختنم.
ختم شب را با غزلی از حضرت حافظ برمیچینم و این هم شاه بیت آن:
« خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد»
امیدوارم خوب باشی و وقتت با برکت بگذرد و به تلاش برای خودت ادامه دهی.
نامه ای به همسایه ای قدیمی با لهجه ی مخلوط تهرانی و یزدی
اسم من و کسب دیگران
سلام زری خانم حالتون چطورَه؟ خوب هَسِد؟ کجا هَسّد کم پیدا اَصِش ناپیدا شُدِد خُ( که)
شوهرتون که چند ساله به رحمت خدا رفتن خدا بیامرزدشون عجیب مرد نازنینی بودن یکی از دختراتون هم که جوونمرگ شد اینا بعدها فهمیدم و خیلی ناراحت شدم با این که او را هرگز ندیده بودم،آخه بعد از تولد او بود که ما به یَ تا کوچه بالاتر نقل مکان کِردِم ولی اَنگاری که رفتِم یَ تا دیَه شهر
هر چی خاکشونه عمر شما باشَه گرچه می دونم دلتون نَمُخوا این دعا هیچ وقت اجابت بِشَه چون شما مادر هَسِد و مادر دوری و داغ جگرگوشش را تاب نَمیارَه که آرزو بکنه باشه در حالی که راه بازگشتی برا دخترِش نباشَه
به هر حال تسلیت مرا بپذیرِد زری خانم
مُخوام همراه شما به گذشته برگردم به حدود پنجاه سال پیش که شما جَوون بودِد ۲۵ سالتون بود خوش صورت، خوش اخلاق و البته چاق،قدِ بلندتون چاقی تون را پُری نیشون نَمِداد.
همسایه ی دیوار به دیوار بودِم، متراژ خونامون ۱۵۰ متر بود همین اندازه نقلی و همین اندازه خواسَنی
زری خانم! شما که هنوز هم همون خونه زندگی مُکُنِد فقط خونه را بازسازی کِردِد اینا مادرُم بَرُم گُف من خُ خیلی وَقتَه نه شما را دیدم و نه خونه ی بازسازی شده تونُ این از بدشانسی مَنَه یا کم توفیقی که نتونَم برنامه ریزی کنم و یَ روز به دیدن شما بیام نکنه دیدارها تازه بِشَه
زری خانم چه روزای خوبی را پشت سر گذاشتِم و نفهمیدِم!
پشت بوم را یادتون هَه؟من اون موقع کوچیکُگ بودم شاید چهار یا پنج سالُم بو خوب به یادُم مُندَه وَقتایی که مادرُم رو پشت بوم وامِسّید و با شما گَف مِزَد.مدرسه ی دخترونه هم نَزیک و در چند قدیمی خونه هامون بو بَچه مدرسه ایا اِقَدَر سر و صدا مِکِردن که پرده ی گوشامون مُخواس پاره بِشَه
روی پشت بام، شما و مادرم از زندگی هاتون می گفتید از اینکه ظهر برای ناهار قراره چی بپزید،بقیه حرف هاتون را یادم نیست زیرا من یک جا که روی پاهام بند نبودم چهار ضلع بام را تند و تند می پیمودم سر به آسمان بلند کرده و آسمان و ابر و پرندگان را تماشا می کردم و صدای مادرم را می شنیدم که دو دقیقه یک بار می گفت: 《مرضی جون نیفتی مادر؟ مِچَرخی سَرِت گیج مِرَه خُ، دیوارِ بون کوتاهه بیگیر بیشین مرضی مادر خدا نکِردَه از اون بالا میفتی تکه پاره میشی،چرا حرف گوش نَمُکُنی بَچَه،الهی وَربِپَّری،حالا صَب کن پیَرِت بباد حسابتو مِذارَم کفِ دَسّت》ولی کو گوش شنوا، گوشهایم سرجاشون بودن اما سر و دلم هوا بود و چیزی نمی شنیدم.
چه موجودی خلق کرده ایی ای خدا؟ مادر را مِگَم، زن را مِگَم که روزی مادر مِشَه همین جور که خودُم مادر شدم و جملاتی را مدام تکرار مِکِردَم آسَّه بِرو مادر، نیفتی مادر،غذات سرد مِشَه خُ مادر،شب زودی بیا خونه مادر،سرت درد مُکُنَه مادر؟و مادر، مادر…
از حالت نامه نگاری کجا رفتم من زری خانم؟
شما و مادرُم از هر دری حرف مِزَدِد حرفاتون یادُم نیس ولی هر دوتاتون مادرشوهر داشتِد و هر دوتاشونم با شما زندگی مِکِردَن با وجود اینکه بچه بودم ولی بعضی وقتا مِشنُفتَم که هر دوتاتون دلخور بودِد از دَسّ مادرشوهراتون و پشت بام خونه شده بود سنگ صبور شما دو تا، درد دل مِکِردِد،یَخُردَه خنده مِکِردِد یخرده گریه حالا هر چی بود سُبُک مِشُدِد انگاری دلتون وا مِشُد و درمون مِشُدِد چرا که از قدیما گفتن:حرف حَجومَت دِلَه
کسی غیره ای خُ نیسّد مادربزرگ خودُم یَخِدَه پُرتَوَقّا بود مادرُم خیلی ملاحظش مِکِرد و باش خوب تا مکرد همیشه سر سفره اولین ظرف غذا را برا اون مِکشید اما نَمِدونَم چرا پُری رابطش با مادرُم خوب نبود اما بخت و اقبال شما بهتر بود خدا بیامرزه مادرشوهرتونُ اون زن نجیبی بو
شما که می رفتید من همچنان دلم می خواست پشت بام باشم حتی تا پاسی از شب که آسمان کویر دیدنی و ستاره باران بود لیکن مادرم دستان کوچکم را به طرف خود می کشید و به زور حتی شده به آغوشم می کشید و از گرده ی پله ها به زیر کشیده می شدم.
سپس هر کسی دنبال زندگی خودش می رفت و من نیز شیطنت هایم را دنبال می کردم و منتظر می ماندم دم در خانه یا سر کوچه که عزیزانم از سفر بیایند از سفر مدرسه، پدرم، خواهر و برادرم
ساعتی نمی گذشت که آنها می آمدند تحفه ای هم برایم می آوردند، پفک نمکی، کامک،آب نبات، کام،آدامس خروس نشان همان آدامس بادکنکی که به تازگی یاد گرفته بودم با هوای دهانم بادشان کنم و همان وقت برادرم که گوشه ای پنهان شده بود می آمد و با کف دستش در دهانم می کوفت و بادکنک بادش به فنا می رفت.
دلخور نشوید زری خانم والله دست خودم نیست می دانم برای شما نامه می نویسم ولی این قدر حرف ته مغزم انبار شده و مدت هاست بیرون نفرستادم که همه شان هجوم آورده اند دم در ذهن خانه ام و انگار صفی طولانی بسته اند غمتان نباشد، ناراحت نشوید السّاعه ساکتشان می کنم.
خب برویم سر اصل مطلب،اصل مطلب دستپخت عالی شما و مادرم بود شما هر روز ظهر یک بشقاب یا کاسه ای پر از ناهاری که پخته بودید برایمان می آوردید و می گفتید آورده ام برای مرضی جان و مادرم، مادر دست و دلبازم برای ناهار روز بعد غذایی پرگوشت و پرجوش می پخت و کاسه بشقاب شما را پر و پیمان تر و تلنبارتر به شما تقدیم می کرد و می گفت آورده ام برای ناهید جان و ناهید شما آن زمان کوچکترین فرد خانواده بود عین من، حالا ناهید شما باز یک چیزی، ماشاالله طول و عرضش به یک اندازه بود مثلا یک متر در یک متر گمانم همان پشت در خانه کلک محتویات کاسه بشفاب را می کند اما من چه؟ خدا سر شاهده زری خانم که من حتی یک قاشق از غذای شما را نمی خوردم و این رازی بود که می خواستم برایتان بگویم آخر آن روزها خجالت می کشیدم این راز را با شما در میان بگذارم و بگویم زری خانم جان دیگر برای من و به نام من غذایی نیاورید همه غذای شما را می خورند الا مرضی جان و این ضرب المثل گویای آن روزهای من است اسم من و کسب دیگران
البته نوش جانشان زری خانم، خواستم نامه ای بنویسم که به یادگار بماند نوشتم تا این از آب درآمد، و اکنون در شک و تردید و دودلی به سر می برم که آیا این نیک را بفرستم برای ریاست نیک نویسمان یا نه، و اگر نفرستم حس و حالی برایم نمانده که نیک دیگری بنویسم.
دل را به دریا می زنم و می فرستم خدا به خیر کند!
صبح بعد از تایچی با بچهها بساط صبحانه پهن میکنیم. هوا سردتر شده و از آنجا که علیرضا بلاخره بعد از مدتها دیروز ماشین را برد کارواش، دور نیست که باران هم بیاید.
دانشکده خبرهای خوشی با خود ندارد. به مریم میگویم: «از زیر و رو شدن زندگیات نترس، از کجا معلوم که زیرش بهتر از روی آن نباشد؟»
در راه برگشت چند نم باران روی شیشه مینشیند. پیشبینیام درست از آب درآمد. کمی بعد تندتر هم میشود. ناهار خورده و نخورده میرویم جلسهی هماهنگی میکرودراما. این را همین دیروز یاد گرفتم. و چه ترافیکی! با همین چند قطره، جابهجا تصادف شده است.
به خانه که میرسم چیزی به شروع کارگاه شعر نمانده. بعد از کارگاه به خودم جایزه میدهم و شعر میخانم.
«ماه، هی ماه شاعران شریف
حیف نبود اولاد آدمی
پا بر خاک تو بگذارد؟»
– علی صالحی
از خود میپرسم آیا خوشبخت میمیرم؟ گمان نمیکنم اگر زندگی را کامل سرنکشیده باشم.
«عشرت کنیم ورنه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم»
– حافظ
بعد از خواندن ” حیاتواژه”های استاد کلانتری، ویار حیاتسازه کردم.
با چه سازوکارهایی میتوان سرزنده ماند و زندگی بخشید؟
فهرستی از ” حیاتسازه”های هستیبخش:
■ شبها زود بخواب و صبحها زودتر بیدار شو.
■ نرمش کن، بدو، کم غذا بخور
■ زیر باران راه برو
■ گلولهبرفی درست کن.
■ گاهی نقاشی بکش.
■ در حمام آواز بخوان و آببازی کن.
■ آبنبات چوبی لیس بزن.
■ بستنی قیفی بخور.
■ به کوچکترها سلام کن.
■ شعر بخوان
■ به خدا و فرشتگان نامه بنویس.
■ هنگام کتابخواندن، زیر جملات دلنشین خط بکش.
■ به دوستان قدیمی تلفن کن.
■ سری به آشنایانت بزن.
■ شنا کن.
■ هفت سنگ در آب بیانداز و هفت آرزو کن.
■ چای بخور و برای دیگران چای دم کن.
■ خواب ببین.
■ جورابهای رنگی بپوش.
■ مادرت را بغل کن و او را ببوس.
■ به پدرت احترا بگذار و حرفهایش را بشنو
■ وسطی بازی کن و اگر نشد، دنبال بازی کن.
■ به برگ درختان دقت کن و به بال پروانهها
■ قاصدکها را بگیر و فوت کن.
■ خوابهای خوب ببین.
■ از خوابهای بد بپر و آب بخور.
■ به باغوحش برو
■ چرخو فلک سوار شو
■ پشمک بخور
■ کوه برو و هر جا خسته شدی کمی دیگر ادامه بده
■ خوابهایت را تعریف نکن، خوابهایت را بنویس.
■ بخند.
■ چشنهایت را روی هم بگذار و رویاهایت را ببین.
■ شیرینی بخر
■ با بچهها توپبازی کن.
■ برای خودت برنامه بریز.
■ قبل از خواب موهایت را شانه کن.
■ مسواک بزن.
■ به سر خودت دستی بکش
■ برای خودت دعا کن.
■ برای دیگران هم دعا کن.
■ دعا کن آرام شوی.
■ دعا کن وقتی طوفان میآید تو همچنان آرام باشی و طوفان از آرامشت آرام گیرد.
■برای صبوری خودت دعا کن.
■برای خودت دعا کن تا خورشید را بهتر بشناسی و همصحبتش باشی و صبحها برایش نان تازه بگیری.
■برای خودت دعا کن تا سر سفره خورشید بنشینی و چای آسمانی بنوشی.
■برای خودت دعا کن تا تمام شبهایت ماه داشته باشد چون در تاربکی محض راه رفتن، خطرناک است.
■ برای خودت دعا کن، تا همیشه جلوی پایت را ببینی.
■ دعا کن بتوانی با پاهایت راه بروی و خسته نشوی از رفتن و ادامهدادن
■هیچوقت خودت را به مردن نزن و از حرکت باز نمان.
● پس بیش از نیازت نخواب
● با خالق هستی در تماس باش تا بیداری هدیه کند بیداریهای آمیخته با روشنایی، شنوایی و پویایی
● از خدا سهم شادمانیت را بخواه
● بیشتر از سهمی که میگیری، شادمانی بیافرین و ببخش
● سینه را آلوده نکن و درست نفس بکش.
● حواست به قلبت باشد و گاهی قلبت را باز کن به روی فرشتگان تا حضور عشق و ذخیره شادمانی را بیازمایند.
● اگر ذخایر شادمانی کم بود، پشت پنجره برو، به آسمان خیره شو. آنقدر چشم بدوز تا خدا از آنجا عبور کند و صدایش کنی، به نام
او حتما برمیگردد، نگاه میکند و میپرسد از او چه میخواهی.
تو صریح، ساده و رک بگو. هر آنچه میخواهی
خدا هیچچیز خوبی را دریغ نمیکند
از او بخواه به تو، نفس، پشمک، چرخفلک، کوه، سنگ، دریا، شعر، درخت، بستنی، سجاده، اشک، حزن، شنا، توپ، دوچرخه، دوست و عشق، عشق بدهد.
آنوقت قدر تمامشان را بدان و چنان با اینها زندگی کن که زندگی بابت زندهبودن و زنده نگهداشتنت به خودش ببالد.
هدایت عزیز، سلام.
امروز در کلاس، از “حیاتواژهها” گفتیم. واژههای حیاتبخش. امیدبخش.
کتاب، کمانچه، رسیدن، همراهی، قلم، عینک، مامان، ایران، گیاه، غروب، زمان، کوله پشتی، طلوع، چای، ستاره، ماهی…
یک صفحۀ کامل از حیاتواژهها نوشتم. _دیپلم افتخاریِ بهترین حسِ هفته رسید به این تمرین._
امیــــــد با همینقدر کشش. وسطش جوانه دارد. جوانه میزند روزی امیدِ نم کشیدۀ ما.(جمله قصار)
البته که اسم شما هم در قوتِ قلبهای من بود هدایت خان… خانواده را هم نوشتم. حتی اگر گاهی حیات را از من گرفتند.
قاصدک، سبز، موز، استیکر، نونخامهای، سفال، جنوب، خرمالو، اتاق.
خرمالو بوی پدربزرگم را میدهد. در حیاط، درخت خرمالو داشت. به آن تاب بسته بود . کل کودکیام و تابستانهایش با تاب بازی روی درخت خرمالو گذشت. با حرکت ابرها و علیرضا و گفتن “برو که دیگه دوست ندارم” و محکمتر هُل دادنش و صدای خنده… نوۀ موردعلاقه بودم. نه سرکشی و پرحرفیِ هستی را داشتم و نه شرارتِ علیرضا. مودب و ساکت و حرفگوشکن. حالا با آمدنِ نوه های جدید نمیدانم هنوز نوۀ موردعلاقهام یا نه.
امروز ریمل خریدم، از پینترست نقاشی کشیدم، جارو کردم، از پنجره آدمها را دیدم، سوت زدم. چرت زدم و در انتظارِ جنگ نشستم. از شاملو خواندم و همین.
یاهو.
شروع کار روزانه امروز شستن حیاط بود و روشن کردن لباسشویی. یک روز درمیان چند ساعت صبح آب داریم.
دقایقی آزادنویسی کردم بعد از صبحانه. البته نرمش صبحگاهی را هم انجام دادم.
در هوای ابری و صاف امروز، قصد پیادهروی کردم. توی آشپزخونه کمی مرتب کردم و مقدمهی ناهار، برنج خیسوندم و لوبیا گذاشتم بپزد. خسته شدم. نشستم کمی استراحت کنم بعد راه بیفتم. سری به کانالهای خبری زدم و پستهای جدید دوستان خواندم که رنگ در حیاط زدند.
ببخشید مزاحم میشم کارگر شهرداری هستم. اگه امکان داره یه استکانی چای و تکه نونی برام بیارین. رفتگر محله هر چند وقت یک بار زنگ میزند و همین چند جمله را میگوید. صبحانه برایش آماده کردم و بردم. هوا آفتابی شد و بیخیال پیادهروی شدم.
فایل صوتی وبیکار خانم علیزاده را شنیدم. صفحاتی از «تفریح یاد گرفتنی است» خواندم همچنین برای چالش با همخوانی صفحاتی از «مادرم و دختران» کلمهی شلاب را از آن برداشتم همان آبشُل است ولی به نظرم زیباتر است و فکر کردم نیازش دارم.
دریا عاشق حلزون شده است اما دست موجهاش کوتاه است و دریغا.
خوابم میآید.
روز خوبی بود امروز.
وقتی گیر سهپیچ نمیدهم به درس و مواردی جز درس را هم بررسی میکنیم احساس معلم خوب بودن به من پا میدهد.
کارگاه شعر جذاب بود.
شببخیر.
From مهدیه مددکار on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آزاده عباسی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۵۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟