سلام
مامانبزرگم رفت پیش بابابزرگم.
کاش اندازهی نوشتن این جمله ساده بود.
از چیزی که فک میکردم سختتر بود. سختتر هست.
ایرج فریده آیدا مهدی شاهین تورج پریسا رویا آتوسا همشون جلو چشممه.
خودم چی؟ خودم دیگه فقط نفس میکشم.
تمام لحظههام با گریهس مث خوردن آب که واجبو حیاتیه. گریه واجبتره.
بعد از صد روز رفتم سرکار. با صدایی که در نمیومد فروختم. همینقد مسخره.
چرا به دنیا میایم که بخایم بمیریم؟
همش این سوالو میپرسم. جوابشو نمیدونم. دیگه برام مهمم نیست که بدونم.
اگه تو خوشبختی مطلقم باشی بازم تخمیه که به دنیا بیای و بمیری. تو بدبختی هم همینطور.
تونستم جواب پیاما و جواب تلگرامامو بدم.
ولی جواب دایرکت اینستارو اصلن.
اصن گوشی برام مسخره شده.
تو این مدت فقط یه پست تلگرام گذاشتم. همین.
نه خوندم. نه نوشتم. ولی نفس. نفس کشیدم. کاش نمیکشیدم.
آدمایی که این روزا باهام بودن یادم نمیره. حتا اگه آلزایمر بگیرم.
مهرداد شقاقیات دلگرمی بود. مونس بود. تسکین بود.
بهنازم همون دوست صمیمیای که برام مونده از قدیمو ایام. تو بدترین روزا میدونستم کنارمه.
تبسم درسته که دوست آیداس ولی برادری در حقم تموم کرد. با مامانم یه روز کامل بیمارستان بود.
سحر. نرمی. با چشم خودش فقط همون یه روز دید چیا میکشم.
شیرین درسته که یه همکار سادهس ولی همون یه زنگش باعث شد خیلی خالی شم.
بچههای مدرسه. تک به تکشون از شیما تا خانم گل جانم. قدردان مهربونیشون هستم.
به ایرج زنگ زدم دیروز. باید از این به بعد هم به فریده صبا زنگ بزنم هم به ایرج.
آخه همیشه به مامانش زنگ میزد. آخه بچه ننه بود. آخه عاشق غیبت با مامانش بود.
گفتم الو عزیزم بیا یکم غیبت کنیم.
گفت خب بگو.
گفتم نه ایجی تو بگو.
گفت من از این خالک بازیا خوشم نمیاد.
گفتم وا حالا یکم بگو.
گفت مثلن میخای جای مامانمو برام بگیری؟
مردن چجوریه؟ میمیریم چی میشیم؟ چجوری درخاست مرگ میتونیم بدیم؟
میخام زودتر از همه بمیریم.
نه اینکه بخام.
باید زودتر از همه بمیرم.
چون نمیتونم.
دری وری نمیگم.
من واقعن نمیتونم.
چند بار باید خودمو بندازم تو قبر.
عزیزبابا.
مهزداد.
زینب.
مادر.
من کم خودمو ننداختم تو قبر ولی بلندم کردن.
دلم میخاست روم خاک بریزن. ولی نریختن.
آره همینقد مسخره.
چرا آدما به دنیا میان تا بمیرن؟
هی خدا. هی عمیق.
همین.
سلام
امروز در کلاس یوگا مربی گفت ما بیشتر آدمهای گذشته هستیم چون نیمه عمرمان را طی کرده ایم ،اما درعوض شادتریم ،چون با مشکلات کوچک دیگر بهم نمیریزیم چرا که بار ذهنی آنها کم شده.وبینار نویسنده ساز را بودم .آزاد نویسی را با گوشی انجام دادم،بدون درنگ نوشتن بهانه ها را از من میگیرد . شب دلچسب نشد چون با صحبتهای تلفنی ،مهربونیم بازم کار دستم داد وبه راحتی حرفهای تند وتلخ روی دلم سوار شدند .
مثل هر روز، تغذیه و صبحانهی دخترم را آماده میکنم. صفحات صبحگاهی را مینویسم و رمان «جنایت و مکافات» را میخوانم. عصر، دخترم را به کانون پرورش فکری میبرم. خوبیِ این مرکز آن است که نزدیک حافظیه است.
پس، ۲۰ دقیقه پیادهروی میکنم. دیدن آدمها و مسافرانی که اطراف حافظیه هستند، آدم را سرِ کیف میآورد. دو پسر جوان هم با تعدادی کاغذ فال و یک پرنده، فال حافظ میفروشند. برخلاف چیزی که آقای کلانتری دیده بودند، دیروز پرندههای بیچاره تقریباً رها بودند و چشم و چالشان تحت فشار نبود. پسرها خودشان کاغذ فال را جلوی مردم میگرفتند. مشتری هم نداشتند.
«خواب زمستانی» گلی ترقی را میخوانم. نثرش را دوست دارم. داستان جذابی هم دارد.
امروز دانشگاه نداشتم. بعد از اینکه صبحانهی مختصری خورم پست زنگ زد و گفت بستهتان سنگین است و خودتان بیایید ببرید. چه پستچی خوبی. ولی مهم نبود. مهم این بود که بسته بالاخره به دستم رسیده بود و کلاه سرم نرفته.
هر چه میگذرد بیشتر میفهمم که قواعد عربی را نمیفهمم. عزا گرفتهام که قرار است با این فضاحت چیکار کنم. وقتی هم که چیزی یاد میگیرم، دادهی بعدی باعث میشود مباحث را با هم قاطی کنم. به هر حال، میسوزیم و میسازیم.
ظرف شستم. به اندازهی یک هفته ظرف شستم و آهنگ گوش دادم. در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم.
قرص سرماخوردگی خوردم. نمیدانم چرا این مرض خیال ندارد از جانم دربرود. شب با مامان نشستیم به فیلم دیدن و چای خوردن. انار دان کردم. از جمله کارهایی که انجامش را از بچگی دوست دارم. باز ظرف شستم. قبل خواب فرصت شد دوباره کمی کتاب بخوانم و کیف ببرم از خواندن و بودن و زیستن.
این اولین گزارش نیک من در این صفحه است که از بد روزگار اصلا هم نیک نیست.
صبح روز دوشنبه از خواب بیدار شدم، چه مبارک اتفاقی!
دیدم سرکوبگر ذهنم متوجه بیداریام شده و با سرعتی غیرقابل وصف به سمتم میدود. میدانستم قصد دارد با الفاظی رکیک ماجرای قسطهای سررسید شده و طلبکاریهایم را یادآور شود بنابراین همان لحظه پتو را روی سرم کشیدم و با چند پاسکال فشار، تنم را به تخت چسباندم.
ظهر دوباره بیدار شدم. شامی را که شب قبل شلخته درو کردهبودم تا چیزی گیر خوشهچین فردایم بیاید را گرم کردم و خوردم. بعد هم چای! بعد هم قهوه! این ضیافت دونفره بود، من و سرکوبگر حسابی باهم اختلاط کردیم. البته با تمام لحن منزجر کنندهای که دارد بیحساب هم حرف نمیزند. میگوید دِ آخه فلان…
ماجرا از این قرار است که معادل قسطهای این ماه از چهار نفر پول طلب دارم و یکی دوبار هم در لفافه به آنها یادآوری کردم اما خودشان را به آن راه میزنند. من هم بیشتر از این در توانم نیست حقم را مطالبه کنم، یعنی اساسا باگ خلقت من همین است که اجازه میدهم آدمها تا خرتناق حقم را بخورند و تازه جریمهی دیرکرد هم بدهم!
با سردردی عصبی به ادامهی روز برگشتم، کمی تمرینهای کلاس سلفژم را انجام دادم، سیبزمینیهای الویهی شام را پختم، ساعت 17 به پناهگاهم یعنی وبینار نویسندگی (یک ماه بیشتر است که پناهگاهم شده) رفتم و بعد بهطور کامل خودم را در آشپزخانه مشغول کردم. ساعتی بعد همسرم آمد، فوتبال دیدیم، شام خوردیم و بعدتر چای و نارنگی.
سالواژهای یافتهام نظم. شاید شال بعد هم روی همین بمانم. میبینم بینظمی عقبماندگیهای بسیاری برایم آورده است. رهایی که میخواستم تا به آرامش برسم، مساوی شده با تنبلی و به تبع آن آشفتگی. آرامشی در کار نیست.
دیروز یک دوست قدیمی از دوران دبیرستان را دیدم. کار و بارم را تعطیل کردم و چندساعتی با او در مطب بودم تا کارش تمام شود. خوش گذشت، ولی کلی کار روی دستم گذاشت و انباشتگی کارها آشفتهام کرد. این هم از مضرات نداشتن نظم.
بعد شام هم رفتیم دیدن قوم و خویشی که از سفر زیارتی آمده بودند، حرف زدن با آنهایی که از سفر میآیند و از تجربههایشان میگویند همیشه لذتبخش است. سوژه میشود برای نوشتن البته اگر به ان خوب بپردازم، چیزی دستم را میگیرد وگرنه که میشود مثل هزاران سوژهی دیگر که بیفایده رها میشوند.
برای یک دوست دیگرم که از لهستان برگشته بود، نامه نوشتم و از او خواستم از سفرش برایم بیشتر بگوید.
طبق معمول ورزش و زبان و نوشتن هم به راه بود. از خواندن خبری نبود. فقط چند گزارش نیک از دوستان
در انجمن مدرسه دخترم رای آوردم. با وجود تقلبی که کرده بودم که رای نیاورم، بالاترین رای را آورده بودم و حالا امروز باید بروم برای اولین حضور در جلسه انجمن. این کاندید شدنم از سر رودربایستی بود منتها مدیر مدرسه ولکن ماجرا نبود.
گزارشنیکم را هم نوشتم. برای زهرا هم طبق معمول نوشتم و او را تشویق کردم به نوشتن گزارش نیک.
من همیشه تصور کردهام بهشت باید جایی باشد پر از کتاب. شبیه یک کتابخانه. این جمله را هم بورخس گفته است. مدتی میشود که چیزی از او نخواندهام. امروز حتما به سراغش میروم.
به یک طناب خودم را آویزاندم و آمدم طبقهی همکف. تراس به تراس. شلوغ بود آسانسور. میخواستم زودتر به مهمانی برسم. خانمها بودند. فقط. بر تن همه لباسهای رنگارنگ. به خودم نگاهی انداختم. ای وای با لباس منزلم. نقره خانم از بس عجولم. خواستم طناب ببندم و دوباره بروم طبقهی بالا، پریدم از خاب.
سردردم خوب شده. صفحات صبحگاهی را نوشتم. چه کتابی خواندم؟ «تلخون» صمد بهرنگی.
نقره خانم بعضی داستانهایش قبل از تولد من نوشته شده. اما هنوز تازه هستند. خوب شد صنعت چاپ آمد. خوب شد این همه نویسنده و شاعر آمد و ما میخوانیمشان. یا حتا، سینه به سینه نقلشان میکنیم وگرنه چه حرفی داشتیم برای زنده ماندن؟ گچ میشد مغزهایمان، آهک.
ده دقیقهی آخر وبینار نویسندهساز کلمه نوشتیم. صفحهی دیجیتالی دارم. انگیزهاش را از شاهین کلانتری گرفتم. خدا برایش خوب بخواهد. کار منظمتر میشود.
قوری «در» شکسته به چه درد میخورد؟ قوری زیبایی دارم. چند روز پیش درش پودر شد. رفتم یک قوری جدید عین قبلی بخرم. خریدم. اما نه عین قبلی. همانوقت چشمم به یک کارتن درِ قوری خورد. چه جالب. یک در جدید هم خریدم اما اندهازش نبود. حوصله اگر باشد باید خودِ قوری را ببرم.
یک کیسه بلال داشتم. بیخیال شعله و منقل، برگهایشان را گرفتم و خوشههایشان را پختم. به نظرم بهترین راه است برای خوردنشان.
شب از شیخ اشراق خواندم. دوستی به من هدیه داده است. کتابِ خودش بوده، از دوران دانشگاهش. علاقهام را میدانست.
شروعش را رونویسی میکنم. البته که خواننده باید بداند چگونه با فتحه و کسره و ضمه بخواندَش.
«حمد باد ملکی را که ملک هر دو جهان در تصرف اوست. بود هر که بود او بود. و هستی هر که هست از هستی اوست. بودن هر که باشد از بودن او باشد. هو الاول الاخر و الظاهر و الباطل و هو بکل شییء بصیر. و صلوات و تحیات بر فرستادگان او بخلق خصوصاً بر محمد مختار که نبوت را ختم بذو کردند و بر صحابه و علماء دین رضوان الله علیهم اجمعین. دوستی از دوستان عزیز مرا سؤال کرد که مرغان زبان یکدیگر دانند؟ گفتم بلی دانند. گفت ترا از کجا معلوم گشت؟ گفتم در ابتدا حالت چون مصور بحقیقت خواست
کی نیست مرا پدید کند مرا در صورت بازی آفرید و در آن ولایت که من بودم دیگربازان بودند، ما با یکدیگر سخن گفتیم و شنیدیم و سخن یکدیگر فهم میکردیم. …»
– شیخ شهابالدین سهروردی، عقل سرخ
دوچرخهسواری میکنم. پاهام به رکاب نمیرسند. اما به هرجانکندنی رکاب میزنم. پنجهی پاها را میکشم. باز میکشم. آنقدر میکشم تا سرانگشتانم مماس رکابها میشوند. پاها از مچ تا انگشتها شبیه تکهای چوب، سفت و لَخت میشوند. محکم رکاب را میچسبند. تنم را تکانی میدهم تا چرخها بچرخند. با هر رکابی تنم به سمت و سویی تاب میخورد. حرکت دورانی چرخها در فضا برایم عادیست. چرخها نرم و نازکند. و قطرهای طویلشان باعث میشود سرعتم بیشتر از معمول باشد. آن پایین، خیابان چه سر شلوغی دارد. هیچگاه از تردد ماشینها و آدمها خسته نمیشود. هیچکس هم سر بلند نمیکند تا نگاهی به آسمان بیندازد. اگر چشم از خیابان برندارم شاخههای سبز و درهم درختان صورتم را زخمی میکند. سرم را از آنها میدزدم. در این تقلا تعادلم بهم میریزد. اما هرگز نمیفتم. همچنان رکاب میزنم و گاهی با سرعتی که بیشتر به ایستادن میماند، سعی میکنم خودم را نگه دارم.
در همان حالت پرایدی را میبینم بدون سرنشین با درهای باز، از حاشیهی خیابان عبور میکند و ناگهان میایستد. موتورهای کوچک و بزرگ رنگارنگ، همه بیسرنشین در حال ترددند. با آنکه چرخهایم زمین را لمس نمیکنند، مراقبم به وسایل نقلیهی خیابان برخورد نکنم.
ابرها شانههایم را پوشاندهاند. همقد چنارهای بلند خیابان با چند کلاغ هممسیر میشوم. ابرها مانع دیدن تیرهای چراغبرق میشوند. به سختی رکاب میزنم و از آنها میگریزم. بیدار میشوم و میاندیشم به خوابی که از کودکی با منست و رهایم نمیکند. به راستی خوابها چه میگویند؟
عصرِنیک
امروز برای بدخوابی دیشب قدری دیر بیدار شدم و به همان ترتیب مثل دومینو همه کارهایم به تعویق افتاد. ساعت هشت لنا را به من سپردند امروز میل غریبی داشت به نخوابیدن و میل غریبتری به سلطه طلبی که چه؟ الا و لله، باید فقط مرا نگاه کنی و باهام حرف بزنی. گوشی را یکی دوبار به گوش چسباندم تا فصل اول زوربای یونانی را بشنوم . با پاشنه پایش محکم به زانویم می کوباند که اگر راست راستی مادربزرگی دل بده. دل دادیم گردنمان هم از مو نازکتر تا 5 بعداز ظهر که آمدند دنبالش . فصل اول زوربای یونانی را شنیدم.
امروز در نامههای عاشقانه و منظومهی عینالقضات و عشق- عاشقانههای عباس معروفی چه به جانم نشست که در نثرش هم گاهی شاعرانهگی موج میزند اما بسی دلنشین بود . کیف کردم حیف است شما هم کیف کنید:
چقدر دنیای رمان
قشنگ است نیمه شب!
کاش میتوانستم
دستهات را بگیرم
بگردانمت در آن شهرها و کوچه ها
کاش میتوانستم تو را بنویسم
کاش نقاشی هم بلد بودم.
دیگه نوبتی هم اگر بود نوبت سفرنامه ناصر خسرو بود. پاره بیست و دوم از عرقه تا طرابلس را خواندم و چند بار . بالاخره نوشتم یاداشت آن را و در کانال منتشر کردم.
امروز به دعوت فاطمه یاوری قرار شد یکساعت هماهنگ آزاد نویسی داشته باشیم با شنیدن موسیقی . به آنها ملحق شدم و یک ساعت آزادنویسی داشتیم نمیدانم اینهمه پرت و پلا در کدام زنبیل و توی کدام گنجه ذهنم قایم شده بودند که سرریز کرده و سراسیمه خودشان را بیرون میریختند. بعد از آن نیم ساعتی توقف بود و به رقصیدن صبحگاهیشان پیوستم و بالاخره به وبینار «وصل به اصل» فاطمه جان- عصرگاه خوبی با دوستان برایم ساخته شد.
گفتگوی رضاکیانیان را درمنشور دیدم و باز قدری احترام به همه احترامی که برایش قائلم افزوده شد.
طنزنامهی « با حکیم ناصر خسرو و جناب سعدی در طرابلس» را در کانال قراردادهام اگر مایل بودید در لینک زیر بخوانید:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 167
پنجم آبانماه صفرپنج
گزارشی نیک اما بیات
کلاً اهل انتشار نوشتههایم نیستم. آنها را در فایلی بینام در «نازناز» (لپتاپم) نگه میدارم. سالهاست که او تنها خوانندهی محبوب من است!
اما روز جمعه تجربهای داشتم که دلم خواست با شما به اشتراک بگذارم.
در یک کارگاه نویسندگی شرکت کردم. استاد چند کتاب چاپشده داشت و البته یک گروه تلگرامی هم. نه کتابهایش را خوانده بودم و نه گروه را چک کرده بودم.
کارگاه که نبود؛ بیشتر شبیه یک برنامهی گفتوگوی دونفره بین استاد و یکی از دوستانش بود. تا جایی که مجبور شدم آن چهرهی انقلابیام را از پرده بیرون بکشم و استاد را متوجه کنم که: «اهای! ما برای تماشای برنامهی شبکهی چهار، روز تعطیل اینجا نیامدهایم!»
ایشان هم مثل کودکی اعتراف کرد که اولین بار است کارگاه برگزار میکند و خلاصه، کارگاه هوا شد و به یک گفتوگوی دوستانه تبدیل شد.
البته ماجرا تا اینجا، در حد تاریکخانهی عکاسی، تاریک بود؛ تا اینکه بندهخدا زده شاهین آموزش داده رفتم داستان استاد را در گروه تلگرامیاش خواندم.
تاریکی چرخی زد و ماجرا دارک شد .
آنجا بود که فهمیدم شاهین چرا میگوید کتاب چاپ کردن خیلی هم مهم نیست. اصلاً همانجا بود که فهمیدم این کلانتری چرا اصرار دارد شاگردانش کانال تلگرامی داشته باشند.
تازه فهمیدم چقدر عاشق ممیز وزارت ارشادم که اجازهی چاپ به هر کتابی را نمیدهد!
تازه فهمیدم چرا مردم «بدنام» تماشا میکنند!
تازه آنجا بود که خواستم بر دستان فهیمه رحیمی بوسه بزنم که شاهین اونگارد را با آن پیراهنهای گلگلی تصور کردم که برندهی نوبل ادبیات میشودو شاهین کت شلواری را می دیدم که دارد از دست رئیسجمهور ۱۷۰ سکه جایزه میگیرد؛ برای تربیت نویسندگانی که تمیز مینویسند و میدرخشند!
البته برای اینکه روشنفکرنماییام کامل شود، باید اضافه کنم که نوشتن داستانهای خاکبرسری هم بالاخره میتواند شغل، فن و هنر باشد. خداینکرده تصور نکنید من استاد را به خاطر انتخاب موضوعی از کتگوری سایتهای خاکبرسری نکوهش میکنم؛ نهوالله! مگر میشود؟ من برای آزادی بیان و تنوع موضوعات ادبی احترام قائلم!
من فقط، فقط و فقط، جسارت انتشار نوشتههایی را تحسین میکنم که ظاهراً از هنر و تکنیک داستاننویسی بینیازند؛ چه کسی گفته برای انتشار یک اثر، اول باید بلد باشی بنویسی؟
و در پایان، زندهباد شاهین کلانتری!
حالا که این تجربه را پشت سر گذاشتهام، بیش از همیشه قدردان شما هستم؛ چون تازه فهمیدهام گاهی نگهداشتن نوشتهها در یک فایل بینام، نه نشانهی ترس از انتشار، بلکه شاید نشانهی احترام به خواننده باشد.
افشین عزیز
این درست که باید بیپرده از اندوه خود نوشت و نقلِ غم غمزداست. اما این هم پُر بیراه نیست که غم غم میزاید و چندان نباید لیلی به لالای اندوه گذاشت. باری، خوش دارم فاز مثبت بودن بردارم و برمیگردم به رونویسی از فهرست «حیاتواژههایم»، کلماتی که با مرور آنها خنک میشوم، خالی میشوم، خلاق میشوم:
آبی، کتاب، ایده، دریا، نو، عشق، آینده، خلوت، جزیره، آرامش، مهربانی، یاس، کوچه، شعر، نوآوری، سفره، رفاقت، تغییر، زندگی، نور، سبزه، درخت، چمن، ابر، باران، گیلاس، پیادهروی، پرنده، چشمه، برکه، خاک، کویر، قهوه، مادر و…
وقتی این واژهها را دوباره و دوباره با دستخطِ خودت روی کاغذ مینویسی، پنداری جاهایی از مغزت را آبوجارو میکنی که گذرگاهِ این چیزهاست. بیازما.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات شنبه را:
شروع روز با مطالعه و نوشتن، برگزاری «تمرینجا» و بازخورد به ۶ نفر، هماهنگیِ یک عالمه کار خردهریز، وبینار نویسندهساز و بازگشت به «روزها در راه» شاهرخ مسکوب، برگزاری واپسین جلسهی دورهی پیشرفتهی نویسندگی خلاق و جمعبندی بحث دربارهی رمان آوانگارد و هنجارگریزیهای زبانی، دلگرمی از پیامهای مهرآمیز همسفران دوره و عزم ادامهی آن، پیادهروی در دروازه قرآن شیراز و مطالعهی شبانگاهی و خابی جانانه.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
به نام خدا گزارش نیک!
۱.این تایم گزارش نیک اصلا به من نمیخوره ، غروب که میشه اعصابم به شماره میوفته و چشم انتظارم نی نی لالا بنماید.
۲.دیروز رفتیم پیاده روی . صبح از سیری پرسیدم اوضاع هوا چیست؟
گفت تا یک ساعت باران میبارد.
یکساعت گذشت. نبارید.
رفتم. پیاده روی بدون چتر.
در پارک باران آغازید.
نی نی نمیگذارد روکش گالسکه را بکشم.
به زور متوسل شدم.
نی نی با انگشت کوچولوی تپلویش قطره های باران را از پشت روکش شفاف گالسکه لمس میکند.
خیس شدن من با تیشرت در باران پاییزی که لحظه به لحظه تند تر میشد می ارزید به تماشای این لحظه .
زن نانوا برایمان دست بلند کرد. ایستادم نان بخرم . گالسکه در سراشیبی نانوایی سر خورد. گفت وایسا برات میارم. با نایلون نان و خورده اضافه پولم آمد.
نی نی سرش را از زیر روکش بیرون آورده بود.
آمدم خانه ، غر زد ، خوابید، بیدار شد، وبینار نویسنده را از وسط رسیدم ، چند دقیقه نوشتم نمیدانم چی ولی خوب بود.
یک داستان کوتاه شروع کردم
بقیه روز تلاشی و چالشی بود برای همچنان نبردین و کم نیاوردن.
اخیراً کمتر به گوشی سر می زنم و بیشتر دفتر نویسی می کنم.
همین موجب شده در ارسال گزارش نیک ها کمی فراموش کار شوم با اینکه در دفتر می نویسم.
سری به یکی از کشوهای میز زدم چند بسته مدادرنگی شش رنگ بود، یادم نمی آید برای چی خریده بودم اما برای کشیدن حلزون های رنگی به کارم می آید،
راستی امروز کلی ماندلا کشی هم انجام دادم گویی در هنگام ترسیم در بعد زمان ذوب شده و زمان را حس نمی کنم.
مقاله تجارت الکترونیک را که دیروز شروع کرده بودم به اتمام رساندم و نکات مهمش را یادداشت کردم.
چند مقاله خواندم. در مورد آینده مشاغل و دگرگون شدن آنها در آینده.
پرامپت نویسی را جدی گرفته ام می خواهم یادش بگیرم.
امروز چند تلفن زدم چند تلفن را هم جواب دادم.
آرامش درون بیشتر شده، حضرت پروردگار را سپاس که توان سپری شدن روزهای سخت را می دهد.
.
و گزارش نیک ۱۶۷ هم خوابش برد.
گزارش نیک .
پنجم / آبان /چهار صدوپنج.
امروز صبحانه رو با بچه های دفتر خوردیم دورهمی مزه داره . سپس چند مراجعه با مردمی گرفتار از ناملایمات روزگار که ناله میکردند از خجالت از زن و بچه با پدری صحبت کردم که با فرزند بزرگ سالش که وقت ازدواجشان رسیده است چهار نفری در یک آپارتمان پنجاه متری اجاره ایی آن هم به سختی پرداختش توسط سه نفر یشان که کارگری میکنند از پسش برنمی آیند که من هم شده بودم عزت غصه خور که نه عزتی برایش مانده بود نه مکنتی که بشود کاری برایشان کرد گفتم پدر جان حکم این روزهای مملکت شده حکایتی که عقده قوره رو سر کوره در می آورند , مردمی از گرانی و سختی قیمت ها پایشان را روی سر یکدیگر میگذارند بلکم سرشان را از آب بالا نگه دارند و نفسی برای چند صباحی بکشند کسی خرجش به برجش نمیرسد طلب حساب نداده را میکند برادر از خواهر یا عمو از بچه برادر توقع ارثی را میکند که صاحب مال هنوز زنده است و حی و حاضر .
آخ سگ که استخوان سوخته رو بو نمیکنه و از آدم زنده حاضر طلب ارث و میراث کردن خودش داستانی شده از گرفتاری مردم این روزگار . واقعا تفکرات اعتقادی و ایدولوژی مردم رو بابت هر کاری نسبت به هم دستشان را باز میکند واز انسانیت دور میکند و برای خودشان دور هم جمع میشوند و تحلیل میکنند که بله برو حقت را بستان و این حق زن و بجه ات را با زور دادگاه هم که شده بگیر دیگر هرچه به عقل ناقصم میرسید به این پیر مرد بی نوا گفتم بلکم مقداری از اندوهش بکاهم ولی باز هم اخرش که بلند شد گفت مگه خرج خونه شوخی آقا ما توی خرج یومیه هم مانده ایم .
دیگر خودم هم کم آورده بودم بچه های جوان تر دفتر گویی نگاه عاقل اندر سفی به من میکنند گفتند آخر خودت به این چیزها که به این پیر مرد گفتی باور داری که درست میشود , حل میشود پدر جان سختی اش همین چند روزه است و اوضاع بهتر خواهد شد .
نگاهی به آنها کردم و ماندم دیگر جواب اینها را که مشتی جوان مدعی هستند چگونه باید داد و قانعشان کرد که خودم هم قانع نشدم و نیستم .
امروز گزارشم این است که روز تولدم است. مبارک باد. صبح که بیدار شدم چشمهایم را باز کردم و بلافاصله میخواستم اوهه کنم اما به خودم نهیب زدم ساکت اول نگاه کن ببین کجایی. بسوی قبله دویدم و به صلاه ایستادم و دعا کردم و شکر بجا آوردم. برای تولدم نمیخواستم سروصدا کنم تا همه را بیدار کنم. و روی کاغذ در آن صبح نقرهای همهی صداها و آرزوهایم را ریختم و سبک شدم. پیاده روی رکن اصلی زنده بودنم است. کتاب دید و بازدید جلال را خواندم. چه مردمانی در آن دوره میزیستهاند تنگ نظر و تنگ گوش و تنگ مغز و دهان گشاد بودهاند. صبح زود برای دومین روز با خانم یاوری روی امواج ارتباط گرفتم واقعا باورم نمیشد این همه انرژی اول صبح گرفته باشم. باز هم گرانی مثل تاولی در کف پای مردمان است که فلج میکند. با افراد زیادی امروز هم صحبت شدم و از آنها یاد گرفتم امروز آفتابی بود. و هوا در حال اعتدال بود. شعر خواندم آن هم از حافظ. چند روزیست با قرص و وام دست و پنجه نرم میکنم. وبینار نویسندهساز را شرکت کردم. واژههایی در ذهنم شکل گرفت و نوشتم و اخبارها خوب نیستند. و چه گره کوری در کار مردم است. به کانال مهرابی بیایید و نظرات خود را برایم بگویید و حتی گزارش نیک را نطر بدهید آدرس 👇💫
https://t.me/notetoday1
۵/۸/۵
بابت نبودم کمی متاسفم، اما در کل متاسف نیستم. افسردگی کم بود، ویروس هم اضاف شد. در حال حاضر یه افسردهی بسیار پلشت و نکبتیام.
بگذریم، هفته تا اینجا:
شنبه و یکشنبه
دانشگاع میگرن دانشگاع میگرن
دوشنبه
رفتم کارآموزی. روی آزمایش سیمن و یورین کار کردم. به اسمشان نمیخورد، اما در واقع دو تا لجناند، به معنای شاش و منی. خلاصه که شاش و منی ملت را تفسیر کردم. اولش حالم بهم میخورد، اما کمکم عادت کردم.
ساعت هفت و هجدهِ صبح. باید بروم به آن ادارهٔ نامحترم. عجلهای نیست. گاز را روشن میکنم. دو تخممرغ آبپز. حالم به هم میخورد. قهوه و شکلات هنوز تهِ دهانم ماسیدهاند. آب میخورم. بیفایده. یک تخممرغ شکسته. اتاق بوی گوگرد گرفته. نمیخورم.
مینویسم. اول صفحات صبحگاهی، همان دفترچهٔ فحشکشی با جلد نارنجی. جلد همهٔ دفترهای من نارنجی است. بعد «گزارش نیک».
زیستن را فراموش نکردهام. اما درجا میزنم. کولهبارم غرقم میکند. این را میدانم و کاری نمیکنم. و میدانم اگر کمی از بار را زمین نگذارم، هر روز ذرهای از عزت نفسم خاک میشود. شاید برای همین مینویسم. مینویسم تا در قضاوتم اشتباه نکنم. فراموش نکنم چرا خالی شدهام، چرا باقیماندهٔ جوانی را در خانه گذراندهام، دور از هیجانهایی که دوستشان داشتم. فراموش نکنم چرا آرزوهایم از کاغذ بالاتر نمیروند. چقدر باید کار کنم تا دوباره تجهیزات پرواز بخرم؟
دیگر نمیتوانم. از آن تجربه چند عکس میماند. همین.
پنجم ماه. اقساط پرداخت میشود. کار میکنم تا قسط بدهم. کار میکنم و هر روز بدهکارتر از پیشم. کار میکنم تا از خودم عقب بیفتم. کار میکنم تا بچرخم دور شغل. طاعون به سرزندگیام زده و بیسر ادامهاش میدهم.
الان پشت میزم. امروز برای چه کار کنم؟ به چه بهانهای خودم را راضی کنم تا با اعدام لحظهها همکاری کنم؟ هیچ بهانهای نیست. اما میمانم.
فکرم کار نمیکند. سلولها جواب نمیدهند. موجودی حسابم، همراه بقیهٔ ترسها، در یک قاب ظاهر میشوند و روی دیوارِ فکرم میچسبند. میخندند، قهقهه میزنند و میمانند. کاری از من برنمیآید. امروز با همیم. هرجا عکسی بگیرم، در تابلوی چشمانم پیداست. پنهان نمیشوند.
بعدازظهر، ساعت دو، تمرینجا. خوابآلودم و منگ. همزمان با پر کردن برگههای استعلام، در سررسیدم نکتهای را یادداشت میکنم و به این فکر میکنم که برای چه مینویسم. تا پنج سرکارم.
وسط اسنپسواری وبینار را میشنوم. از حیاتواژه میگویند، از واژههایی که حال را جابهجا میکنند و با آنها روزنویسی میکنیم. من به قدرت واژه فکر میکنم. یک واژهٔ ساده چطور حال آدم را عوض میکند؟ نمیدانم. عوض میکند.
میگویم نارنجی و هیجان در را باز میکند. میگویم مادر و در کودکی تاب میخورم. میگویم باد و خنک میشوم و صدای باد توی گوشم میماند. میگویم پرواز و مرزها را میشکنم.
این زندگی ارزش جنگیدن دارد؟ جوابش را ندارم ولی همچنان بیدار میشوم.
بخشی از حیاتواژههای من:
موتور، پتو، پر، پرواز، باد، باران، شعر، بغل، لاک، نوازش، حلزون، آرامش، سکوت، موسیقی، تنهایی، مرگ، بازی، پریدن، راندن، نی، حافظ، پیتزا، آب، برف، سایه. پاراگلایدر.
خانه که میرسم، پفک میخورم زیاد. به طعمش نیاز دارم. مسواک میزنم. روی تخت میافتم. ساعت هفت و نیمِ عصر، بیآنکه امروز چیزی خوانده باشم میخوابم. این هم سهم شور امروز.
سالهاست منتظرم، منتظریکحرف یکجمله یک حقیقیت. چیزی که هم میدانم هم نمیدانم. گفتی، ولی دوپهلو گفتی. منتظرم دوباره بگویی تا مطمئن شوم. مطمئنم چیزی این وسط هست ولی نمیدانم چقدر ارزش و اهمیت دارد. انقدر ارزشمندهستم تا دوباره بگویی یا نه.شاید ارزشمندم، ولی حس میکنی گفتنش هیچ اهمیتی ندارد.چون میدانی اگر بگویی چیزی عوض نمیشود. شاید فکر میکنی جز شکستن غرورت چیزی قرار نیست عوض شود. شاید گفتی و من نفهمیدم. شاید لازم داری در زمان مناسب بگویی. شاید از جواب من میترسی. ترس(نه) شنیدن. ترس گفتن و خورد شدن، ترس به پایان رسیدن، شاید فکر میکنی هر چه بیشتر وقت تلف کنی، بیشتر وقت میخری و امیدوار باشی که بعدا همه چیز به میل تو پیش برود.شاید میخواهی این حس را در وجودت زنده نگهداری.شاید نمیخواهی احساست را به همین راحتی بُکشی و در اعماق وجودت دفن کنی. ولی خب گول میزنی. هم خودت را هم من را. بگو یکبار برای همیشه راحتمان کن. جواب همیشه نه بوده و هست. قرار نیست چیزی تغییر کند فقط باید گفته شود تا آسوده شویم. نمیخواهم بیشتر از این کِش پیدا کند. فقط میخواهم تمام شود. بگویی و من مطمئن شوم خیالاتی نشدهام و احساسم به من دروغ نگفته. میخواهم بشنوم از زبان تو، روبرویم بنشینی و در چشمانم خیره شوی و به زبان بیاوری، هر چقدر سخت باید گفته شود. باید بگویی و جوابم را بشنوی تا یکبار برای همیشه آسوده شویم. یکبار برای همیشه خلاص شوم از این همه اما و اگر و فکر و خیال.
گزارش نیک سهشنبه ۵ آبان
صبح رفتم دنبال کارام و تو مدتی که منتظر بودم، راه افتادم تو کوچه پسکوچههای قدیمی محلهمون، کوچههایی که بعد ده سال زندگی تو این محله تا حالا ازشون عبور نکرده بودم. خونههای قدیمی زیادی اون حوالی بود و هر کدومش زیبایی خاص خودش رو داشت. روبهروی هر دری میرسیدم میایستادم به تماشای اون خونه و درختای قشنگ تو حیاطش و هی قربون قد و بالاش میرفتم. چه زندگیهایی که روزگارانی در این خونهها جریان داشته. آرزو میکردم کاش یکی از این خونه قدیمیا مال من بود. هیچوقت نمیذاشتم خرابش کنن و جاش آپارتمان بسازن. شایدم الان دارم اینطور میگم و اون موقع این نظر رو نداشتم، در هر حال الان نظرم اینه.
تو همین قدم زدنا، رسیدم به یه کوچهی آشنا، و دم در یه خونهی آشنا وایسادم. یه روزی اینجا خونهی بهاره دوستم بود. چه دورهمیها تو این خونه داشتیم، یه روزایی این خونه شاهد دوستیها و خندهها و شادیهای ما بود.
ولی الان بهاره فرسنگها دورتر از این کشور، برای خودش زندگی جدیدی ساخته و دوستیهامون به چهار تا لایک و کامنت تو اینستا محدود شده. از اون جمع پنج نفره، راشین و لیلا هم رفتن یه گوشهی دیگه دنیا و من و سمیرا موندیم. گوشی رو در آوردم و به سمیرا زنگ زدم و براش از جایی که هستم و حس و حال اون لحظهام گفتم. کلی با هم حرف زدیم و خاطره بازی کردیم.
دیگه ساعت ۹ شد و من باید میرفتم به کارم میرسیدم، خداحافظی کردم و رفتم دنبال کارام. بعدازظهر برگشتم خونه و ناهارمو خوردم و نشستم پای وبینار محبوبم.
این ساعت و این وبینارهای روزانه رو خیلی دوست دارم. شگفت آوره که بعد از گذشت این همه مدت از وبینارها، مطالب هر روز تازهست. این نوآوریها توانایی بزرگی میخواد.
چند روز پیش تو آزادنویسیهای وبینار، استاد گفتن در مورد «صبر» بنویسید. تجربهی خودم و تعدادی از بچهها این بود که ما تحمل میکنیم چون چارهای نداریم و این با صبر کردن فرق میکنه. فردای اون وبینار استاد پارهای از کتابی در اینباره برامون خوندن و چه مطلب مفیدی بود. برای تکرار آموزی فردام حتمن دوباره فایل اون جلسه رو گوش میکنم.
خلاصه کنم، الان دارم گزارش نیکم رو مینویسم تا دیگه امروز رو تموم کنم و برم بخوابم، صبح فردا منتظرمه.
سال واژهام پایندگی.
از کف صبح تا سقف شب، کلاس و کلاس و کلاس. سرمایهام خواندن و نوشتن است. بنابراین امروز فقیرترین روزم محسوب میشود.
برای حسن ختام گزارشم برایتان از سهراب میخوانم.
هنگامی
تاریکی، پیچکوار، به چپرها پیچید، به حناها، افراها
و هنوز، ما در کشت، در کف داس.
ما ماندیم، تا رشته شب، از گرد چپرها واشد، فردا شد.
روز آمد و رفت.
تاریکی، پیچکوار، به چپرها پیچید، به حناها، افراها.
و هنوز، یک خوشهی کشت، در خور چیدن نه، یاد رسیدن نه
و هزاران روز، و هزاران بار
تاریکی، پیچکوار، به چپرها پیچید، به حناها، افراها.
پایان شبی، ما در خواب، یک خوشه رسید، مرغی چید. آواز پرش بیداری ما: ساقهی لرزان پیام.
قبل از رفتن به سرکار صفحات صبحگاهی را همچنان مینویسم.
بعد از بررسی مجوزها، با همکارم برای نظارت بر نمونهبرداری پسماند میروم.
سه ایستگاه اتوبوس زودتر پیاده میشوم و پیاده میروم. سر راه میخاستم از گلفروش کنار پارک، دسته گلی پائیزی بخرم که از شانس بدش، گرفتار مأموران شهرداری شده بود.
فایلهای روانشناسی را گوش میدهم.
وبینار را شرکت میکنم. از کلمات حال خوبکن (ترنم، ترانه، سپیده، رنگینکمان، سپهر، کیهان، کهکشان، کشتی، سروش، قاصدک، درخت، چمن، شبنم، مژده و …) و کمتر شنیدهها میگویم و میشنوم. نوشتن بعد از این کلمات، خودبهخود راه مییابد به شعر. دو عبارت «رفتار با غذا» و «میانوعدهی تحرکی»، در اینستاگرام برایم جذاب بودند.
برای عرض تسلیت به خانه دوستی میروم.
چنان ترافیک است که برای جلوگیری از اتلاف وقت، نگاهی میاندازم به جزوهی خودواژه، فرهنگ واژهسازی و دستور زبان فارسی.
جذابیتی دارد این واژهها و عبارات در هفت ناخدای مندنیپور: اتلال، کلمهالکمه، زانوبهزانو، شکمنای، حفرههای بینام، شیرازهی خیابان و … و بالاخره میرسم.
دوست دارم قبل از هر چیزی به تو بگویم که امروز حالم خوب است. دیگر خبری از افکار ناامیدکننده و محدودکننده نیست. خیلی سعی کردم حالم را از آن تاریکی نجات دهم. آزادنویسی امروز در وبینار هم کمککننده بود تا افکار مثبت را جایگزین افکار منفیام کنم. آدم وقتی با دقت نگاه کند، میفهمد به قول بانو هایده، زندگی هنوز خوشگلیهایش را دارد.
امروز بیش از همهی روزها آزادنویسی کردم. تا فصل ۱۰ جلد سوم مادران و دختران را هم خواندم. بعد شروع کردم در مورد چیزهایی که از داستان دریافتم، نوشتم. در مورد مهشید امیرشاهی خواندم. زندگی شخصیاش را کاویدم و غرق شدم در دنیای مادران و دخترانش.
راستی سعی کردم به حرفهایت عمل کنم. از کارها و مسئولیتهای خانه کم کردم. کارهای واجب را انجام دادم و کارهای ناواجب را برای روزهای تعطیل گذاشتم. تصمیم گرفتم با برنامه کارهایم را پیش ببرم و امیدوارم که در این امر، موفق باشم.
امروز مجبور شدم وبینار را نصفه رها کنم. بعد از آزادنویسی به کلاسم رفتم. آنجا هم در مورد تکنیک ساندویچ صحبت کردیم. یاد گرفتم چطور انتقادم را بین تعاریف بپیچم و به خورد عزیزانم بدهم.
بعد هم آمدم و نشستم به بازخوانی کتاب حرکت در مه. تصمیم دارم داستاننویسی را جدیتر بگیرم. احساس میکنم خیلی وقت است از آن فاصله گرفتم.
گزارش نیکم را که بنویسم، میروم برای شام و دیدن یک فیلم سینمایی با خانواده و بعد از آن شاید پادکستی گوش بدهم که مدتها شنیدنش را پشتگوش میانداختم. در نامههای بعدی از آن برایت مینویسم. مراقب خودت باش و همینطور پرتلاش و خوب بمان.
آیا کاناپه هم از یکجا نشستن خسته میشود؟
عصر امروز کمی با این سوال در ذهنم کلنجار رفتم.
شاید صندلیها هم در دنیای موازی از یکجا بودن و هیچ کاری نکردن خسته شوند، مثل ما آدمها.
امروز هم به تصمیم خودم وفادار بودم و بخشی از چیزهایی که یاد گرفته بودم را در قالب ویس تکرار و بازگو کردم. با اینکه دومین روز است که ویس ضبط میکنم ترسم از آن کمتر و آرامشم موقع صحبت بیشتر شده است.
امروز هم برای کلمهی سالم وقت گذاشتم و پیادهروی کردم.
میتوانم نمره «نه» را تا این ساعت به روزم بدهم.
امروز، سهشنبه ۵ آبانماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷، در وبینار آنلاین «نویسندهساز» با همراهی استاد گرانقدر، شاهین کلانتری، صفحهای از دفترم را با واژهها پر کردم.
اکنون میخواهم با واژههای انرژیبخش زندگیام جمله بسازم؛ به آنها جان بدهم، دستشان را در دست خیال بگذارم و اجازه دهم هرکدام داستانی برای گفتن داشته باشند.
در تمرین آزادنویسی گروهی، با واژههایم بازی کردم و آنها را به دنیای خیال فرستادم.
جملههایی از زندگی واژههای من
۱. صدف، ترانهی خورشید را با دهان بسته میخواند.
۲. باران با شبنم، پیوندی ازلی بسته است.
۳. گیسو، ترانههایش را با ناز و دلربایی به دست باد سپرده است.
۴. پاییز، دلربایی را به زلفهای آویزان باران گره زده است.
۵. پاییز در هوای عاشقانهاش، شعر دلدادگی سروده است.
۶. چای، لذت را در گرمای دلنشین خود تابانده است.
۷. صحرا، هیاهوی خود را در دل سنگریزهها و شنزارهایش پنهان کرده است.
۸. کویر، رؤیای رهایی را به دستان نرم شنزارش سپرده است.
۹. بوسه، لذت دلدادگی را بر لبان عاشقانهها نشانده است.
۱۰. شکوفه، رؤیایش را در سرزمین ژاپن به رنگ بهار درآورده است.
۱۱. نوازش، احساسهای ناب را در لمس آرام دستان پنهان کرده است.
۱۲. پیادهروی، آرامش را در گامهای پیوستهی زندگی جاری میکند.
۱۳. سنگ، سنگینیاش را در نام خود به دوش میکشد.
۱۴. مروارید، در آغوش صدف، سپیدی را به زیبایی معنا کرده است.
۱۵. موجها، سرگردانی را با آمدنها و رفتنهایشان معنا میکنند.
۱۶. گوشماهی، صدای دریا را در گوش خاموش خود پنهان کرده است.
۱۷. شبدر، شبنم را از مسیر خواب صبحگاهی به دنیای بیداری کشانده است.
۱۸. شبفام، در زیبایی شبنم غرق شده است.
۱۹. رنگ نارنجی، رازهای پاییز را برملا کرده است.
۲۰. کدو، جامهی نارنجی بر تن کرده است.
۲۱. ساحل، صدف را به آغوش دریا بازگردانده است.
۲۲. کتاب، پنجرهای به جهانهای نادیده گشوده است.
۲۳. خیال، واژهها را بر بال اندیشه نشانده و به پرواز درآورده است.
۲۴. عسل، شیرینی را به زبان طبیعت آموخته است.
۲۵. احترام، ارزشمندی انسان را معنا بخشیده است.
۲۶. احترام، به انسان آموخته است که بزرگی در ارج نهادن به دیگران است.
۲۷. احترام، جایگاه انسان را در قلب انسانهای دیگر استوار میکند.
۲۸. احترام، ارزش را به رابطههای انسانی بازمیگرداند.
۲۹. شب، همیشه چادر سیاهش را بر سر میکشد.
۳۰. ستاره، زیر چادر سیاه شب، چشمکزنان زمین را میپاید.
۳۱. کدو با رنگ نارنجیاش، نارنگی را به رقابتی شیرین دعوت کرده است.
۳۲. دانش، هر روز دیوار دانستنیهای انسان را بلندتر میکند و افقهای تازهای پیش رویش میگشاید.
۳۳. چهچههی بلبلان، زیباترین لبخند خداوند به بندگانش است.
۳۴. خورشید، هر روز میتابد؛ اما گاهی آدمها آنقدر درگیر تاریکیهای خود هستند که روشناییاش را نمیبینند.
۳۵. پرواز، رؤیای دیرینهی خیال است.
۳۶. پیادهروی، تنها در گام نخست دشوار به نظر میرسد؛ باقی راه را باید با امید پیمود.
۳۷. گامیدن، نامی دیگر برای پیادهروی است؛ سفری کوچک با قدمهایی رو به زندگی.
—چ
واژهها زندهاند!
امروز فهمیدم واژهها فقط چند حرف کنار هم نیستند؛ هرکدام پنجرهای رو به دنیایی تازهاند. کافی است دست خیال را بگیریم و به دیدارشان برویم.
گاهی یک صدف، ترانهی خورشید را میخواند؛ گاهی یک گوشماهی، صدای دریا را در سکوت خود نگه میدارد و گاهی یک واژهی ساده، ما را به سفری دور و دراز میبرد.
من امروز واژهها را نوشتم، به آنها نگاه کردم و از کنار هم نشاندنشان لذت بردم. حالا میدانم که میتوان با واژهها زندگی کرد، خیال بافت، رؤیا ساخت و حتی از دل سادهترین کلمهها، جهانی تازه آفرید.
زندگی واژههای من تازه آغاز شده است؛ میخواهم هر روز با واژهای تازه، دریچهای تازه به روی زندگی باز کنم.
# گزارش نیک
اپیزود دوم
مرگ پدر
سهشنبه، پنجم آبانماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۲۵
حسی ناخوشایند در دلم میجوشد و آرام و قرارم را میگیرد.
مشغول خواندن کتاب مرگ ایوان ایلیچ از بودم، اما آنقدر حسهای ناخوشایند با خواندن فصل هشتم به جانم سرازیر شدند که حالم بد شد. دیگر توان ادامه دادن نداشتم. کتاب را بستم و کنار گذاشتم. با دلخوری به آن گفتم: «آه، چهقدر حالم را بد کردی!»
بعد، دوباره با خودم شروع به واگویه کردم؛ این بار با صدای بلند.
خواندن این کتاب مرا به یاد روزهای بیماری پدرم انداخت؛ روزهایی که روی تخت افتاده بود و ناتوانی جسمش هر روز بیشتر میشد. به یاد روزهای سخت و دردناک پایانی زندگیاش افتادم؛ روزهایی که دیگر نه توان ادامه دادن داشت و نه حوصلهی تحمل آن همه درد و رنج را. تن خاکی و عزیزش، خسته از ناتوانی و درد، دیگر تاب ادامه دادن نداشت.
روزی به من گفت: «احترام، به خدا تلفن بزن.»
با صدایی پرسشآمیز و با لحنی که میخواستم ذرهای امید در دل پدرم زنده کند، پرسیدم: «چی به خدا بگم؟»
پدرم گفت: «به خدا بگو پدرم را بکُش.»
آه، پدر جانم!
آن روزها که مرگ ایوان ایلیچ را میخواندم، حالم اینقدر بد نمیشد. آن زمان هنوز تو بودی؛ هنوز بودنت، هرچند در میان درد و رنج، بخشی از زندگیام را سر پا نگه میداشت. اما حالا که رفتهای، حالا که آسمانی شدهای، خواندن این کتاب مرا به میان خاطرات تلخ بیماریات پرتاب میکند؛ به روزهای درد کشیدن تن رنجورت، به ناتوانیات، به آن نالهها و لحظههایی که کاری از دستم برنمیآمد و تنها میتوانستم رنج کشیدنت را تماشا کنم.
حالا هر سطر این کتاب، دری به سوی خاطراتی میگشاید که دلم نمیخواهد دوباره از آنها عبور کنم؛ خاطراتی که هنوز زخمشان در جانم تازه است.
تلخی آن روزها چنان در دلم رخنه میکند که گویی زهر را در رگهایم میریزند. جانم زهرآلود میشود و دیگر توان ادامه دادن ندارم. نمیتوانم فصل نهم را بخوانم. کتاب را میبندم، اما مگر میتوان خاطرات را هم بست و کنار گذاشت؟
کتاب را میتوان بست؛ اما چگونه میتوان دری را که به روی رنجهای گذشته گشوده شده است، دوباره بست؟
و من میمانم و تو، پدر جانم؛ و انبوهی از خاطراتی که هنوز نمیدانم چگونه باید با آنها زندگی کنم.
خدایا،
اگر میخواستی پدرم را به سفر ایمان و آسمانی شدن ببری، چرا پیش از رفتنش اینهمه ناتوانش کردی؟
چرا تن عزیزش را اینهمه به درد و رنج انداختی؟ چرا باید پدری که عمری زندگی کرده بود، روزهای پایانی عمرش را اینگونه با ناتوانی و درد سپری کند؟
خدایا، تو فقط پدرم را به رنج نینداختی؛ تو تمام خانواده را در رنج شریک کردی.
با هر نالهی پدرم، من هزار بار از درون درد میکشیدم. با هر آهش، چیزی در وجودم فرو میریخت. وقتی درد میکشید، من هم با او درد میکشیدم؛ وقتی ناتوانیاش را میدیدم، بخشی از توان خودم را از دست میدادم. رنج او در تنش خلاصه نمیشد؛ از وجود او عبور میکرد و در جان تکتک ما مینشست.
خدایا، این چه حکمتی بود که برایمان رقم زدی؟
و حالا که پدرم رفته است، آیا قرار است تا پایان عمرم، هر بار که خاطرهای از روزهای بیماریاش زنده میشود، دوباره همان دردها را از سر بگذرانم؟
آیا سهم من از نبودن پدرم، فقط دلتنگی برای اوست، یا باید بار دیگر و بار دیگر، تمام رنج روزهای آخر زندگیاش را در ذهنم زندگی کنم؟
خدایا، تو با بردن پدرم، بخشی از تن و جانم را هم با خود بردی. بخشی از وجودم را با او به زیر خاک سپردی؛ بخشی که دیگر نمیدانم چگونه باید بدون آن زندگی کنم.
خدایا، تو پدرم را بهتنهایی نبردی؛
تو بخشی از مرا هم با او بردی.
تو بخشی از تن و جانم را از من جدا کردی؛ بخشی که گویی برای همیشه بریده شد و دیگر به من بازنمیگردد.
و من ماندهام با جای خالی او؛ با زخمی که نه میتوانم انکارش کنم و نه میدانم چگونه باید با آن کنار بیایم.
خدایا،
این تن و جان زخمی و فرسودهام را به تو میسپارم. خودت مرهمی بر زخمهایم بگذار. خودت تیمارداریام کن؛ همانگونه که پدرم را در روزهای ناتوانیاش به تو میسپردم، اکنون خودم را به تو میسپارم.
خدایا، تو بودی که جوانهام را در شکم مادرم رویاندی و رشد دادی. تو بودی که ریشههایم را در خاک زندگی دواندی و به من جان بخشیدی.
اما با رفتن پدرم، انگار ریشههایم بریده شدند. انگار مرا از خاکی که به آن تعلق داشتم، جدا کردی و زخمی و خونآلود در این دنیا رهایم کردی.
حالا خودت به دادم برس.
این تن و جان زخمی و سوگوار را تیمار کن. مرهمی بر دلم بگذار تا شاید بتوانم دوباره جان بگیرم؛ تا شاید بتوانم باقی این عمر دشوار را، با تمام تلخیاش، بدون پدرم سر کنم.
خدایا، کمکم کن تا بتوانم نبودنش را تاب بیاورم؛ تا بتوانم با جای خالیاش زندگی کنم، بیآنکه هر روز از درون فرو بریزم.
تا روزی که زندگیام به پایان برسد و شاید دوباره او را ببینم.
خدایا!
تو با من چه کردهای؟
کارم را به جایی رساندهای که گاهی مرگ را به زندگی بدون پدرم ترجیح میدهم. نه از آن رو که زندگی را نمیخواهم، بلکه از آن رو که هنوز نمیدانم چگونه باید این زندگی را بدون او ادامه بدهم.
تو مرا میان مرگ و زندگی معلق نگه داشتهای؛ نه توان بازگشت به روزهای پیش از رفتن پدرم را دارم و نه میتوانم به نبودنش عادت کنم.
من ماندهام و زندگیای که دیگر شبیه زندگی گذشته نیست.
خدایا، تو چه میدانی از این ماندن؟ از این نفس کشیدن با زخمی که هر روز با یادآوری خاطرات دوباره سر باز میکند؟ از اینکه آدمی زنده باشد، راه برود، حرف بزند و کارهای روزمرهاش را انجام دهد، اما بخشی از وجودش برای همیشه در روزهای گذشته جا مانده باشد؟
خدایا، تو چه میدانی از رنج کسی که هم باید نبودن عزیزش را تحمل کند و هم خاطرات رنج کشیدنش را؟
چه میدانی از دلتنگی برای کسی که حتی یادآوری آخرین روزهای بودنش هم دردناک است؟
و چه میدانی از این تناقض تلخ که آدم هم دلش برای عزیز ازدسترفتهاش تنگ میشود و هم از زنده شدن خاطرات روزهای بیماری و ناتوانیاش به خود میلرزد؟
خدایا
گاهی به نظرم میرسد تو شکنجهگری هستی که هیچکس را یارای رقابت با او نیست.
با حکمتت، چنان آرام و بیصدا بندگانت را به رنج میکشانی که گویی با پنبه سر میبری.
تو میگذاری انسان دل ببندد، ریشه بدواند، عشق بورزد و به بودن عزیزانش خو بگیرد؛ بعد، درست از همان جایی که عمیقترین پیوندهایش را ساخته است، زخمیاش میکنی.
و من حالا در برابر تو ایستادهام؛ با دلی شکسته، با خاطراتی که رهایم نمیکنند و با پرسشهایی که هیچ پاسخی آرامشان نمیکند.
من از تو پاسخ میخواهم، خدایا!
نه از آن پاسخهای آمادهای که نام حکمت بر آنها میگذارند و از آدم میخواهند به آنها رضایت بدهد.
من میخواهم بدانم چرا پدرم باید آنهمه درد میکشید؟ چرا باید شاهد ناتوانیاش میبودم؟ چرا باید روزهای پایانی زندگیاش اینچنین بر جان ما سنگینی میکرد؟ و چرا حالا که رفته است، باید دوباره و دوباره آن روزها را در ذهنم زندگی کنم؟
خدایا، من خستهام.
از دلتنگی خستهام؛ از خاطرات تلخ خستهام؛ از اینکه هر بار خیال میکنم اندکی آرام گرفتهام، چیزی مرا دوباره به همان روزهای دردناک بازمیگرداند، خستهام.
امشب حتی نتوانستم فصل نهم مرگ ایوان ایلیچ را بخوانم.
کتاب را بستم، اما نتوانستم خاطراتم را ببندم.
و حالا، در این سهشنبهشب، پنجم آبانماه ۱۴۰۵، ساعت نوزدهوبیستوپنج دقیقه، من ماندهام و دلتنگی پدرم؛ و تو، خدایا، که هنوز از تو میپرسم:
اگر قرار بود او را از من بگیری، چرا پیش از رفتنش اینهمه رنجش دادی؟
و اگر قرار بود پس از رفتنش، اینهمه درد را در جان من باقی بگذاری، پس چرا مرا با قلبی چنین وابسته به او آفریدی؟
امروز صبح زودتر از خواب بیدار شدم. خیلی زود. مجبور بودم. پیرزن غرغروی درونم فعال شد. با هزار مکافات آرامَش کردم. ولی یه درس گرفتم: تا من باشم پیشنوکبازی در نیاورم. این قضیه را بخواهم با تمام جزئیات بنویسم، یه داستان بلند میشود.پس اینجا نمینویسم.
صفحات صبحگاهی نوشتم. رمان جنایت و مکافات خواندم. عصر دخترم را به کلاس بردم. پیادهروی کردم. بوستان سعدی خواندم.
فهرستی از《 حیاتواژههای 》من: خلوت، طلوع، غروب، کوه، باران، کاکتوس، بهارنارنج، بوسه، میوه، گل، خنکی، خواندن.
خستهام. دانشگاه نبودم. خیابان بودم. یکمم خانه. روز خوبی نبود. قرار بود اتفاقات خوبی نیافتد. ولی نیوفتاد. ولی من افتادم. از غذا و آب و خوراک و خوشی. وقت کمی که برای زندگی داریم اما، این باعث نمیشود به روز های خوب نداشتن حس بد داشته باشیم. لاقل این چیزیست که من خودم را با آن گول میزنم که بیشتر از این نیوفتم. هرچند همین الان هم از کفِ روز بدم، افتادم روی تخت.
From کیانا on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آناهیتا آهنگری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوده on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سپیده قشقایی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهنا محمودی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Bita Parham on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی علیپور on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحررضایی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشید خوش آموز on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نازنین اسماعیلی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟