سالواژهام: ارتباط
میاندیشم که که اگر به یک سال پیش بازگردم و ببینم این روزها را چه؟… قفل میکند مغزم. کمی آن طرفتر میاندیشم به این که هدر دادم. وقت را هدر دادم. آن طرفتر و آن طرفتر… به همین سیاق، گاز میگیرم خود را.
افسانهها را میکاوم. در این کتاب و آن کتاب، در به در به دنبال رد پایی از اسطورهی عصر زرین میگردم. شکارش میکنم.
کلاس میروم و بعد پیادهروی و گفتوگو با خاله.
گاهی حال نوشتن ندارم. نه که کاری نکرده باشمها. نه. از شلوغی روزم آخر شب بین خواب و بیداری فقط برای رفع تکلیف گزارشی پر میکنم که کرده باشم.
مثل همین امشب.
روزم پر بود از لحظات قابل پرداخت. از آنهایی که میشود ازشان خیلی نوشت. ولی حال ندارم. تنبل شدم؟ نمیدانم. شاید.
صبح کلاس داشتم تا عصر و عصر با دوستان رفتیم توی شهر گشت و گذار.
در یک اقدام یکهویی سوخاری خریدیم و رفتیم باغ ملی و سرپا سرپا خوردیم. زیر بارانِ نم نم شب. آنقدر هیجانزده بودیم که وقتی برگشتیم خوابگاه، مینی پارتیای راه انداختیم و زدیم و رقصیدیم. از اتاقهای بغلی فریاد زدند صدای آهنگ را بلندتر کنیم. کل خوابگاه با اسپیکر اتاق ما میرقصید. در آخر هم سرپرست جمعمان کرد.
روزم اصلا روز خوب ادبیات و نویسندگی نبود. تنها قسمتی که با نوشتن درگیر شدم در کلاس فیزیوپات بود.
بحث سرطانها در بارداری بود. صحبت رسید به مادری که سرطان دارد و بعدِ جراحی و انواع روشهای درمانی ذخایر تخمدانش کاهش مییابد. استاد روش فریز تخمک و بعد فریز جنین را توضیح میداد.
همین شد جرقهای توی ذهنم. جنین فریز شده توی ذهنم شد آدمی بالغ و دوست پیدا کرد و خانواده و کاروبار.
ذهنم همانجا داستان را تمام کرد چون کلاس به پایان رسید و زینب کی گرفته حال بود.
اما حالا که به داستانم میاندیشم برایم جالب شده. ذهنم ورجه وورجه میکند از این ماجرا به آن ماجرا.
https://t.me/ravaanehh
سال واژه: ساده
ـ خدایا شکرت، امروزم به سلامتی تموم شد.
ـ من که یادم نمیاد چطوری تموم شد.
ـ چیزخورت کردن که اینقدر زود یادت رفت؟
ـ خب حالا یکم ازش بگو، شاید یادم اومد.
ـ باشه، اما فکر نکنم. امروز بعد قرنی زود پا شد، صبحونه ارده و شیره خورد، رفت سر درس و مشقش.
ـ اون که رشتهاش رو دوست نداشت.
ـ آره، زیاد ازش خوشش نمیاد. اما به قول خودش، سوار یه قایق شده ببینه موج کجا میبردش.
ـ اونم جای بدی نمیبردش.
ـ امروز که توی کارگاه شعر ثبتنام کرد.
ـ چقدر قشنگه که توی روز تولدش، کارگاه شروع میشه.
ـ هنوزم چیزی یادت نیومده؟
ـ چرا، داره یواش یواش یه چیزایی حالیم میشه. دیدم مامانش از مدرسهی خاهرش اومد. امسال عجب بچههایی با خاهرش همکلاسین، بیچاره وارفته بود از دست گلایی که توی مدرسه آب میدن.
ـ پس چی؟ بعدشم رفت توی جلد روانشناس، مامانش رو آروم کرد.
ـ آره، عجب لفظ قلمم حرف میزد.
ـ بعد ناهارم یکم استراحت کرد، رفت نویسندهساز.
ـ حالا چیکار کرد اونجا؟
ـ باهم نوشتن. اصلن ما تو همون نوشتن دستهجمعی به دنیا اومدیم.
ـ حالا چرا ما؟
ـ چون همش میشینه رو مبل ما بالشا رو بغل میکنه. تازه کلمههایی که دوست داشت رو نوشت.
ـ دیدی نصفش غذا بود؟
ـ آره، اما خب چیزای بامزهای توش بود. مثل پسته.
ـ آره، اصلن صداش میکنن پستهریزه. اینقدر پسته دوست داره.
ـ استاد یه شعرم از شاملو خوند.
ـ اونم امشب با خاهرش شعر خوندن.
ـ دیدی جرزنی کرد؟ قرار بود فقط یه شعر بخونه، اما دوتا خوند.
ـ خاهرش هم هی میگفت چرا شعر تموم نمیشه.
امروزم تموم شد.
سال واژه: ماراتن معکوس.
از اینکه همهچیز را احساس میکنم اما نمیتوانم نشان دهم که فهمیدهام، که میدانم، که عدد صحیح هستم و عدد گنگ نیستم ناراحت میشوم.
آزادنویسی بدون عنصر اضافی.
چشمهایم را بستهام و به یکی از فرشتههای ویکتوریا سیکرت فکر میکنم که شش هفته بعد از زایمان، روی استیج آمد. با آن اندام فوقالعاده. شوهرش را میبینم که چطور از صندلی بلند شده و همسرش را تشویق میکند. یکهو صدای حسین را میشنوم که میگوید: «حالا توجهت رو ببر به قفسهی سینه و شکم.» نفس عمیقی میکشم و میگویم: «واقعن این همون سلناست یا کلونیشه؟ قبلنا خیلی خوشگل بود.» «حالا توجهت را ببر به سمت لگن.» شرمنده میشوم از افکار توخالیام که حین مدیتیشن میآیند. چشمانم بسته است. حس میکنم کسی دارد به من نزدیک میشود. یکی از بازویم گرفت. لناست. از خاب بیدار شده و با آن دهان بوداده جلوی صورتم ایستاده و میگوید که ریتا هنوز خاب است و او زودتر بیدار شده.
صبح کمی بیحال بودم ولی هیچ اثری از گلودرد و سردرد نبود. بدنم دهان سرماخوردگی را سرویس کرد. دم تمام گلبولهای سفیدم گرم. به تمرینجا و وبینار رفتم. بچهها بسیار خلاق هستند. تمرین وبینار برای حیاتواژه هم زیبا بود. مگر میشود کلمه نوشت و حس به سراغ آدم نیاید؟ تمشک، آزادی، آغوش، قاصدک، پروانه، الاکلنگ، رنگینکمان، ستاره.
امروز و دیروز نرفتیم پارک. در خانه بودم با صدای دعواها و بازیهای ریتا و لنا. در تمام مدت از خودم میپرسیدم که به چه فکر میکنم؟ الان کجا هستم؟ ریتا را بردم کلاس. به خودم گفتم: «حق نداری هی گوشی رو نگاه کنی تا برسی خونه.» حواسم نبود و گوشی را باز کردم. یادم آمد. بلافاصله گوشی را در جیبم گذاشتم. الان وقت راه رفتن است. باد خنک. بوی باران. صدای ماشینها و ابرهای تیره زیر نور ماه. سرعتم هم بالا بود حین پیادهروی. گفتم: «عزیزم سگ که دنبالت نکرده. آرامتر.» آرامتر راه رفتم و به خانه رسیدم. چند بار هم پشت سرم را نگاه کردم که سگ دنبالم نباشد. خیلی میترسم.
نفس
بستنی
قاصدک
امکان
فرصت
صبح حیات واژهها را در کانالت خواندم. فهمیدم که سوژهی امروز ت در وبینار چیست؟ راستش آنقدر پیشنهادت جالب بود. گفتم خواهرم هم بیبهره نماند. گرچه او مثل من شیفتهی نوشتن نیست. راستش کلمهها برایم آرامشبخش است. و همین کافی است. مثلن همین «امکان» در وضعیتی که گیر میافتم. یادآور این است که این وضعیتی همیشگی نیست و گذرا است.
…………………….
از روز اقدامات
خواندن دفترچه خاطرات و فراموشی
تفکر انتقادی خواندن
شرکت ذز نویسندهساز و کلاس شعر
برای شاهین کلانتری که در حال حاضر مقیم شیراز است.
گزارشنیک۴۰۵/۸/۵
گزارشنیک امشب را «شاهینگونه» *به دوستی عزیز مینویسم.
لیلای عزیز حتماً بارها شنیدهای که میگویند تکرار در امور زندگی، “درجا زدن ” است. نمیدانم با این نظر موافق هستی یانه؟ اینکه تکرار در حل مسائل ریاضی یا تکرار در سحرخیزی باعث درجا زدن میشود یا پیشرفت؟ از آنطرف تکرار در مصرف مواد مخدر و یا تکرار اشتباهات روزمره چطور؟ میدانم سالها در شغل معلمی و آموزشِ درس فیزیک به دانش آموزانت، بارها تکرار در آموزش را آزمودهای وشاهد نتایج درخشان آن بودهای. در نوشتن هم تکرار آموزی نقش مهمی در پیشرفت کار نویسنده دارد. پنج مورد است که یک نویسنده، برای کسب نتیجهی بهتر در مسیر نوشتن، باید آنها را به کارگیرد. این پنج مورد معروف است به «دست نویسندهساز». آزادنویسی/پیاده روی/ کلمهبرداری/ گزارشنیک یا روزنویسی/تکرار آموزی. تکرار دانستههای قبلی، خواندن کتابهایی که قبلا خواندهایم، بازخوانی نوشتههای خودمان که در گذشته نوشتهایم وکلا تکرار در هر آنچه که قبلا انجام دادهایم و نتیجهی مثبت گرفتهایم.
به همین منظور هرشب اتفاقات روزمره و بعضاً تکراری را به صورت روزنویسی یادداشت میکنم. پس طبق روال هرشب برایت اقدامات امروز را سیاهه میکنم.
ساعت ۶ صبح زودتر از بیدارباش خورشید بیدار شدم .پسرم را به مدرسه رساندم. در برگشت، پیادهروی صبحگاهی دور دریاچه را انجام دادم. راستی، مدتیست درد پاشنهی پایم بهتر شده و دوباره پیادهروی حرفهای را شروع کردهام. امیدوارم دوباره زمینگیرم نکند. در برگشت به میدان تره بار رفتم و وسایل مورد نیاز «ترشی» و «شورِ مشهدی» را خریدم و به محض رسیدن به خانه دستبهکار شدم. گوجهها را شستم و آبشان را گرفتم. گل کلم و هویج و کرفس و فلفل را خُرد کردم و در سرکه و آبگوجه و نمک ریختم. گذاشتمشان کنار تا مزهی مواد به خورد یکدیگر برود. ناهار را حاضری خوردم و در «تمرینجا » شرکت کردم. در جلسهی بازخورد کار بچههای دورهی ۷۷، انصافاً خوب وحرفهایست. وقتی توانستند رضایت آقای کلانتری را جلب کنند یعنی کارشان درست است. کتاب «روزها در راه»شاهرخ مِسکوب را شروع کردم. مینا جانِ طالبی آن را برایم فرستاد. شیوهی نگارش مِسکوب، آدم را میخکوب میکند و تا آخر سِحرگونه پیش میبرد. آنچنان غرق در خواندش بودم که با صدای پسرم ویادآوری « مامان مثل اينكه از شام خبری نیست؟»، به اجبار کنار گذاشتمش. آخر شب دوباره سراغش میروم.
ليلاي عزيز پیشنهاد میکنم کتابهای « مسکوب» را بخوانی. اولین کتابی که از او خواندم «مسافرنامه» بود. عمری باشد به سراغ کتابهای بعدی او خواهم رفت
کمی آشپزخانه را مرتب کردم و لیوانی چای ریختم اکنون در حال نوشتن گزارشنیک یا همان روز نویسیِ امروز هستم.نيكنویسیِ هر روز منحصر به فردست. ۵ آبان ۴۰۵ ، فقط یک روز است و بیتکرار. دوشی بگیرم و کرکرهی پرکار امروز را پایین بکشم.
شبت نیک لیلاجان .
*پ.ن.استاد شاهین پیشنهاد دادند که بعضی از گزارشهاینیکتان را در قالب نامهای خطاب به یک دوست عزیز بنویسید منظور از گزارشنیكِ « شاهینگونه »، اشاره به این مطلب است.
منم برای درد پاشنهی پا پیادهروی رو کنار گذاشتم. بعد فهمیدم این درد پاشتنه از ساق پای ضعیفه و هر روز صبح تمرینهای کششی برای پشت ساق پا انجام میدهم. شما هم حتمن اینکار رو بکنید وگرنه باز خدایی نکرده این درد برمیگرده
چهار صبح از خواب سریع پاشدم، سپس صفحات سحرگاهی نوشتم، آنگاه ستایش و نیایش به درگاه پروردگار وآرزوی سلامتی برای زری عزیز، سپس اول صبح به بهانه نان تازه پیاده روی را تا پارک دور تر ادامه دادم اما در پارک هنوز بسته بود، کنار جدول راه می رفتم، به درختان نگاه می کردم و صدای فاخته وگنجشک گوش را نوازش می داد.
دوباره برعکس راه رفتن را انجام دادم، پیاده روی را ادامه دادم تا نانوایی چند تنور اول را بفروشد سپس نام بخرم. چون نان های وسط به انتها خمیر هایش بهتر به عمل آمده و کیفیت نان ها بهتر است، دونان سنگک خریده به طرف منزل حرکت، چند تا بچه گربه دیدم کسری از ثانیه از جلوی چشمم دور شدند.
امروز چند نوع غذای آماده کردم، برای زری ببرم در حال تجربه بیماری استخوانی است، شرایطش نرمال است اما دغدغه هزینههای سنگین درمان و جراحی موجب شده نگران باشد، به خورد وخوراکش نرسد،
چند باری که زری را در مراجعه به مطب همراهی کردم، همین که وارد مطب می شود، به دکتر می گوید من جراحی نمی کنم و دکتر می گوید، نکن به هرحال خودت باید تصمیم بگیری…
پیش زری رفتم، غذاها را دادم و نوبت ام ار آی هم برایش اینترنتی گرفتم نشستم تا زنگ بزنند، روز و ساعت را مشخص کنند اول گفتند ۲ بامداد امشب زری قبول نکرد و به یکشنبه هفته بعد انداخت…
از هفته قبل سپرده بودم به چند نفر در کهک برای بازدید از دفاتر جایی را برایم پیدا کنند.بالاخره حسین ساختمان اداری که نه یک سوئیت پیزوری مبله که آخر هفته از شهر می روند داخلش و طبقه سوم و آسانسور هم ندارد، پیدا کرد برای یک روز بناشده ده میلیون بدهم، ناگزیرم، الزام است، حوصله زر زر زدن ندارم پس محکم خفه می شوم.
به احمد ررر بازرس حوزه قضایی زنگ زدم گفتم روز دقیق بازدید را بفرمایید گفت مشخص نیست گفتم تقریبی هم بفرمایید لطف می کنید گفت هفته آینده شنبه با یکشنبه یا دوشنبه تشکر و خداحافظی کردم، سپس به دکتر محسن زنگ زدم جا پیدا شد و گفتم نفری پنج بدهیم حله گفت زیاده من چند قسط پرداخت نشده دارم، دو تومن می دهم و چند نفر دیگر هم پیدا می کنم یکی سه تومان گفتم این طوری کاسب هم میشویم…
خیلی برنامه ریزی کردم قبل ۵ به خانه برسم و وبینار را شرکت گفت اما برای زری رفتم دارو وبریس تهیه کنم دیر شد و باز به لشکرجا ماندگان الحاق شدم…
باخود گفتم ستا اینجا آمدم سری به مادر عزیزتر از جانم بزنم.
قبلش رفتم سوپر مارکت بستنی خانواده خریدم، در آنجا متوجه شدم،
سوپر مارکت محله مادری برای امید اشتغال زایی کرده است، امید آقایی چهل ساله ومعتاد است، آقای سوپری هر روز یک بسته اسفند به امید می دهد و او می رود جلوی درمانگاه، مسجد و چند ساختمان بزرگ دیگر و اسفند دود می کند و بعضی از مردم به وی پول می دهد… پول اسفند ها را به سوپری می دهد… و بقیه اش را دود می کند، آه ازاین روزگار
كلمه آجر است. کلمه برنج و روغن است. کلمه گِل رُس است.
وقتی میخواهند سازه یا ساختمانی بسازند دانه دانه آجر میگذارند کنار هم و ستونهاش را با بتون محکم میکنند میلکرد سیمان و بتون هم برای کف ساختمان و الی آخر. وقتی هم میخواهند غذا بپزند برنج، مرغ، روغن و ادویه را با ترتیب خاص میپزند. توی آشپزی چهار ستون داریم. گرما، شوری، روغن، ترشی. هر کدام از این ستونها بسته به اینکه چه موقع و چه میزان استفاده شود یک نوع خوراک تحویل میدهد. کلمه گِل رس است. باید قبل از تبدیلش به یک مجسمه ورز بدهی. وقت بگذاری. به عمقش خیره شوی و شکل بدهی تا بشود. ماده اولیه نویسنده، کلمه است. کلمه جمله را میسازد و جمله هم پاراگراف را و پاراگراف هم داستان را.
اینکه واژه را بشناسی و بسازی. اینکه دو کلمه را طوری کنار هم بگذاری که هم خلاقانه باشد، هم خوب درک شود، هم از همنشینی کنار دیگر کلمهها، زیبایی ایجاد کند جزو مهمترین کارهاست.
https://t.me/haniasefi
صبح با صدای گوشی بیدار شدم. با صدای پرت شدنش از تخت. خداراشکر زنده بود هنوز. دیگر ترس از ارتفاعش هم ریخته بچهام. بله. گاهی تنوع داشتن توی زنگ هشدار شروع روز را هیجانانگیزتر میکند. بقیهی روز هم حسابی تا طولا و عرضایم هیجانزده شد. موضوعی کماهمیت باد کرد توی ذهنم و رفت لای کوچکهای جمعشدهی قبلترها و با همدیگر یک باد گنده ساختند. چطور بیرون میدادم بادها را؟ ابراز نمیتوانستم. زشت شد روز. نوشتم کمی آزاد برای یافتن ابزارِ ابراز. کتاب «داستانهای ۵۵ کلمهای» را خواندم. توی کلاس طب سنتی هم فهمیدم طبعم سرد و خشک است. شاید هم معتدل. گاهی هم با احتمال بارش؟ بههرحال بیاهمیت بود. بعدش رفتم سراغ تمرین شعر. تمرین گفتمگفتیها. چه کلمهها که هنوز ندارم توی واژهنامهی فعال ذهنم خالخالی. سراغ واژهنامهها را گرفتم. رونویسی کردم از واژهنامهی پارسی «هومر آبرامیان» و فرهنگ واژهسازی زبان فارسی «کامیاب خلیلی». واژههای سادهای که جلوی چشمم نبودند را برداشتم به ساختوساز شعر. فشار ذهنیام را دوست داشتم. جوششی نبود در کار، باید میکوشیدم. بد نشدند آنقدرها. بعد از کلاس رفتم تو کار بادها. قهوه خوردم تا حرفها راحتتر بیایند برای شروع مکالمهای سخت. مکالمههای سخت انرژی میگیرند اما تهشان خوب است. ناراحتیها و دلخوریها تمام شدند و مسائل حل. پیادهروی زیاد و اثر قهوه هم بیتاثیر نبود. بعد کارگاه شعر بود و بهترین بخش روز. کارگاه یاد کارآگاه میاندازدم. همکلاسی عجیبغریب جدیدمان. اسمش را که میگویم میترسم مویش را آتش بزنم و بپرد توی یادداشتم و بگوید «دربارهی من غیبت میکردید؟» گرسنهام خالخالی. شام را کم و سریعسریع خوردم چون میترسیدم دیر برگردم سالن مطالعه و صندلیام را قاپیده باشند. آدم چه دغدغهها که ندارد توی زندگی. غروب که میگفتم «خدایا نمیشود فردا را تعطیل کنی» نمیدانستم صدایم آنقدر بلند است که برسد به آن بالا و بشنوی و واقعا تعطیلش کنی. ممنونم خدا. قول میدهم برای جبرانش درخواستهایم کوچکتر باشند مدتی. حالا میتوانم کمی کتاب بخوانم قبل خواب.
روشنیِ فریبکار صبح زده و راهی شرکت شدهام. بیصدا. با صدای کلاس نویسندگی پیشرفتهی دیشب برگشتهام. خانه نرسیده، نخود هر آش شدهام و تماس تصویری با استاد راهنمای استاد رقصم را تعارف زدهام. برای فردا. کلاس زبان کوردی که تمام شده، رفتهام باشگاه. به جای فردا. و برگشتهام خانه. سر از تاریکی درآوردهام. این بار رمان <> حسین مرتضاییان آبکنار. امروز و فردا را از دست دادهام. سر یک تعارف.
سالواژه: ارتباط
امتیاز روز: ۷
پیادهروی بعد وبینار به پیادهروی دوستانه تبدیل شد. یکی از بهترین پیادهروی های ممکن بود. وسط راه سری هم به میوهفروشی زدیم.آقای میوه فروش دوتا نارنگی گذاشت کف دستمان که توی راه بخوریم.
با چند نفر همصحبت شدیم و ثمرهی یاری جستن را دیدم. مدتی بود که دنبال یک راهحل بودم و با چندنفر در میان گذاشتم که آخر سر امروز ایدهی یکی از بچهها به کارم آمد.
یک شام پاییزی و خوشمزه هم درست کردیم که هم از خوردنش لذت بردم هم از پختنش. سوپ قارچ و شیر بود با هویج های نگینی و تزیین گشنیز.
دربارهی آزادنویسی بگویم،بعد از نوشتن لیست حیات واژه ها آزادنویسی امروز یک حس شیرین و گرم داشت. نوشتههایم حال و هوای خانه را میداد. انگار همهی چیزهایی که دوستشان دارم کنار هم جمع شده بودند و کلی خاطره برایم زنده شد.
گزارش شصت و یک
سالواژه: تبدیل
امروز صبح پیادهروی کوتاهی رفتم. پیادهروی اول صبح را به عنوان اولین نیکیِ روزم بسیار دوست دارم.
باید بیشتر اینکار را انجام دهم.
بعد هم به خانه آمدم اما احساس کردم پیادهرویام کافی نبوده بنابراین دمبلها را برداشتم و کمی ورزش کردم. بعد هم حمام.
عصر هم بیرون رفتم و هوا به نظرم بالاخره به سمت پاییز گام برمیدارد. حلزونوار. مثل من.
از آنجا که به تازگی عاشق دانتل و لباسهای گیپور شدهام، تکه پارچههای دانتل خریدم تا فردا به خیاط محل بدهم تا برایم آستین بدوزد.
سر راه هم یک جفت جوراب لیمویی خریدم که روی آن یک سمور آبی در حال مدیتیشن است.
فیلم و سریال ندیدم. ننوشتم و مطالعه نکردم.
اما به عیادت عمو رفتم. پایش را گچ گرفتند اما حال روحیاش به نظرم خوب بود. خداراشکر.
کمکاری امروزم را میتوانم قبل از خواب جبران کنم. با مطالعهی شبهول، یا نویسندهساز.
بروم تا دیر نشده و خواب دستش به من نرسیده، امروزم را نیکتر کنم.
امروز صبح، پیش از آنکه روزم را شروع کنم، زمزمهای از موسیقی هزارتوی پن در سرم میچرخید. نمیدانم از کجا آمده بود موسیقیِ این دخترِ لباس آبی.
رفتم سراغ کتاب. دوباره خاندمش. بخشهایی که کهنگونه روایت میکرد را خیلی بیشتر دوست داشتم. کتاب کفایت نکرد. من همان صحنههایی را میخاستم که سالها پیش دیده بودم. هنگام تماشایش، آبرنگهایم را بیرون آوردم. اینطور شد که روزم میان سه جهان گذشت. کلمههایی که خانده بودم. تصویرهایی که میدیدم و نقشهایی که روی کاغذ مینشاندم.
آقای دل توروی عزیز، عجب ذهن زیبایی دارید. چه جهانی ساختهاید. تمامقد قدردانِ دنیایی هستم که با ما به اشتراک گذاشتهاید. میدانید، اوفلیا برای من خیلی خاص است و جهانی که در هزارتوی پن آفریدهاید باعث شد مدتها پیش اجازه ندهم تخیل با بزرگسالیام بمیرد. من هنوز هم خودم را بجای اوفلیا تصور میکنم، درست مانند نوجوانیام. هنوز هم گیاه مهرگیاهِ خابیده در بستری از شیر زیر تخت با قطرههای خون در دهانش برایم مفهومی عمیق دارد. هنوز هم از چشمهای داخلِ کف دست هیولا میترسم. هنوز هم حس میکنم لنگه کفشم در اتاق هیولا جامانده. شاید باورتان نشود ولی امروز دو بار در بخش تراژیک داستان، همراه اوفلیا ذرههای جانم در رودی سرخ داخل سنگِ هزارتو حرکت کرد و با رفتنِ روح از تنم نوزادی را نجات داد.
برایم جالب بود که اینجا هم، مثل «انجمن شاعران مرده»، نخست فیلمِ اثر ساخته شده و بعد کتابش نوشته شده. انگار این بار کلمهها از تصویرها عقب ماندهاند و حالا باید خودشان را به آنها برسانند. جالب است نه؟ (بین خودمان باشد در هر دو اثر من فیلمشان را بیشتر از کتاب دوست دارم. به خانم فونکه نگویید، هرچند که عاشق این کتاب هم هستم ولی خودتان میدانید که چقدر این اثر قابلیتهای سینمایی دارد و تصاویر ارائه شدهاش فوقالعاده است.) ما عادت داریم همیشه کتاب را آغازِ یک جهان بدانیم. چیزی که اول در ذهن نویسنده شکل میگیرد و بعد، با دوربین و بازیگر به جهانِ دیگری تبدیل میشود. اما اینجا مسیر برعکس بوده.
و خانم فونکهی نازنین، همیشه برایم جالب بوده که نویسنده، هنگام نوشتن تا کجا صاحب شخصیتهایش است. شما اوفلیایی را نوشتهاید که پیش از رسیدن به صفحههای کتاب، چهره و حرکت و سکوت داشته است. لابد دشوار بوده که برای چیزی که از پیش دیده شده، کلمه پیدا کنید. خوب درکتان میکنم. بارها در تمرینهایم تلاش کردهام از روی فیلمها داستان بنویسم و واقعن خوب درکتان میکنم. کلمههایی که نه تصویر را تکرار کنند و نه آنقدر از آن دور شوند که دیگر نتوانیم صدای قدمهای دخترک را در هزارتو بشنویم. شاید در این فاصله، چیزهایی پدید آمدهاند که حتی آقای دل تورو هم هنگام ساختن فیلم نمیتوانستهاند پیشبینی کنند.
وقتی کتاب را میخاندم، تصاویرِ فیلم در سرم جریان داشت. موسیقی چیزی را میگفت که هیچکدام از شخصیتها به زبان نمیآوردند. عجب موسیقیِ بینظیری. من بارها در هنگام نوشتن به آن گوش دادهام. حاصلِ آن هم غالبن تراژدی میشود.
آقای دل تورو جان، باور میکنید هنوز هم در جهانتان از هیولاها میترسم؟ اما ترسناکتر از همه مردیست که ساعتش را نگاه میکند و خیال میکند میتواند همهچیز را به فرمان خودش درآورد. هیولا دستکم دندانهایش را پنهان نمیکند. تاریکی همیشه از جایی که انتظارش را داریم نمیآید. شاید برای همین است که هزارتوی شما برای من فقط قصهی دختری نیست که به جهان دیگری پناه میبرد. قصهی دختریست که در جهانی پر از آدمهای واقعی، ناچار میشود دربارهی واقعیت تردید کند.
هنگام تماشای فیلم، غرق آبرنگ شدم و دستم خودش تصمیم میگرفت و رنگی را انتخاب میکرد. در حین کار به این فکر میکردم که شما اوفلیا را ساختهاید، خانم فونکه او را به کلمه سپرده و حالا من دارم با رنگها ادامهی جهان شما را ترسیم میکنم.
پایان داستانتان اما، هنوز هم مرا به گریه میاندازد. دلم میخاهد جایی وجود داشته باشد که رنج، آخرین چیزی نباشد که یک کودک از جهان به یاد میآورد.
آقای دل تورو، خانم فونکه، نمیدانم امروز من مهمان هزارتوی شما بودم یا هزارتوی شما راهش را به زندگی من باز کرد. به هر شکل، ممنونتانم.
🌀🧚🏻♀️
سالواژه: ثمربخشی
امروز هم همین بود همان ماجرای بدخابی و دیرخابی که بازهم من میمانم و یک مفهوم نصفه و نیمه از همه جزئیات روز . در چنین روزی همه چیز ناقص است حوصله، خندیدن، گریه کردن، غذا خوردن، حرفزدن…
همراه خاهرم به خیاطی میروم.
از گرمای سر ظهر مینالم.
به خانه برمیگردم امروز تنها بودم، تنهایی که بیشتر وقتها برایم خوشایند است در یک روز ناقص بیشتر شبیه آزار است.
قرار است چند دوست دوران دبیرستانم را ببینم سعی میکنم آن اندک انرژی را برای دیدار با آنها نگهدارم.
الان که آخر شب است میفهمم که حوصله هم مانند لحظه ذخیرهکردنی نیست همان لحظه باید باشد و استفاده شود وگرنه از دست میرود به عبارتی صندوقچهی ذخیرهی حوصله در من تعبیه نشده است نمیشود حوصله این لحظه را استفاده نکرد و آن را نگه داشت برای لحظهای دیگر.
یک روز چندی از این جزئیات است و وقتی این جزئیات بهمریخته میشوند من در لحظهها سردرگم میشوم تا صندوق حوصله جدید روز بعد باز میشود صندوقی که برای همان روز قابل استفاده است.
قبل از خاب هم کمی شعر میخانم این شبها حتی شعر خاندنم نیز عجیب شده است ترکیبی از بیدل دهلوی و نیمایوشیج. به علت اینکه چند شب نخابیدم چیزهای عجیبی به ذهن میرسه دارم بیدل دهلوی و نیمایوشیج رو با هم شیپ میکنم لطفن به منطق ماجرا هم کاری نداشته باشید.
الان که مینویسم، خوابآلودم اما سرشار از شور و شعر.
امروز در وبینار با حیات واژه آشنا شدم؛ کلماتی که ما را با زندگی و بودن پیوند میدهند.
چند مورد از حیات واژههای من:
خزه
شعر
بالش
صدف
درخت
کهکشان
فیروزهای
قاصدک
ایران
ایمان
مدادشمعی
سایه
کودک
نور
روشنا
ابریشم
در چارچوب حیات واژههایم، مشغول آزادنویسی با آهنگ باخ در وبینار بودم که خواب دیشبم را به خاطر آوردم و رؤیانگاری کردم. البته کمی هم برنامهریزی کردم.
جونم برایت بگوید که با شعری از احمد شاملو که استاد خواند و ضمیمهٔ وبینار کرد، عشق کردم. بخشی از آن:
«روز ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که آهنگ هر حرف
زندگیست
تا من
بهخاطر آخرین شعر
رنج جستوجویی قافیه نبرم.
روزی که هر لب
ترانهایست
تا کمترین سرود
بوسه باشد.»
راستی، امروز تمرینهای کارگاه شعرم را صیقل دادم.
کلاس هم فوقالعاده بود. نوشتن بیوگرافی شاعرانه را تمرین کردیم و از گلگفتههای استاد فیض بردیم.
سه نکتهٔ ناب هم علیالحساب از گفتههای استاد یادداشت کردم تا بعداً موشکافانه سراغ نوشتن نکات دوره بروم:
• جوشش از کوشش میآید.
• «ای بیخبر از ساختن و سوختنی
عشق آمدنی بود نه آموختنی»
• مولانا
• شاعر جواهرساز است؛ مدام باید روی اشعارش کار کند. ممکن است شاعری حتی بیست سال روی یک شعر کار کند.
دوستدار تو
سارا
شب را با سردرد به خواب رفته بودم. مثل روز گذشته، دقیقهای قبل از زنگ خوردن آلارم ساعت ۰۶:۲۸، از خواب بیدار شدم. اینبار اما کمخواب بودم، برعکس دیروز. روی شستم و آماده شدم. صبحانه خوردم و رفتم کلاس.
توی کلاس، چشمانم روی هم میرفتند. شمایلم اما به خوابزدهها نمیخورد. جلو نشسته بودم، تمیز جزوه مینوشتم و سوالاتی که برایم پیش میآمد را، با جمع و تفریق کردن، جواب میدادم. از کلاس که درآمدم، پی خواب میرفتم که پیام کیمیا را دیدم. «سحر خیز باش تا کامروا شوی». سحر خیز بودم. زنگ زدم و گپ زدیم.
[نه صبح]
هوا بوسیدنی بود. دورم پر از گلهای رنگارنگ، پروانه و هوای خوب بود. وسط یک عالم زیبایی و حال خوب ایستاده بودم و داشتم با کیمیا گپ میزدم. او تعریف میکرد و من تعریف میکردم. توی تونل زیبایی که راه میرفتم، پر بود از عطر گل نرگس و پروانههای سفید. رنگ گلها، با پروانهها ست بود. سفید، نارنجی، سفید با طرح سبز و بنفش. ما هزار نوع گل و هزار نوع پروانه داریم در دانشگاهمان. چقدر این کارهای سر صبحی را دوست دارم؛ گپ زدن ها، صبحانه خوردنها، مشورتها، قدم زدنها، آب دادن به گیاهان و هیاهو صبحگاهی آدمها را. رفتم اتاق.
[ده صبح]
نشستم وسط اتاق و چایی ریختم. داشتم چایی سر میکشیدم که در زدنند. خلاصهاش اینکه صبح وقتی آمده بودند شوفاژ را نگاه کنند که چرا قطع است، به چشمشان خورده بود که ما سه تا میز داریم و آخر هم آمدند بردندش و داد و قالهامان بیفایده بود. چند دقیقه بعد از رفتنشان، شال و کلاه کردم و رفتم توی محوطه. مثل اینکه باران آمده بود. من که رفتم نم نمک باران بارید.
[دوازده ظهر]
ابرها داشتند پیامبری را به زمین تقدیم میکردند. ما به پیشگاه آسمان زانو زده بودیم و منتظر ظهور آن پیامبر بودیم. دوربینها همه آماده. سرها همه رو به آسمان. چند لحظهای موعد دیدار پیدا آمد و ما را وصالی حاصل نشد.
آمدم اتاق. خوابم گرفته بود. قریب یک ظهر بود که خوابیدم. یک ساعت بعد با درد از خواب بیدار شدم و پی مسکن گشتم. خوابم نبرد دیگر.
[چهار بعد از ظهر]
غذا درست کردم. ظرف شستم. آهنگ گوش دادم. چاوشی و یگانه و گرشاسبی. به شهرزاد فکر کردم. به کتابهایم فکر کردم. چرا شهرزاد نمیدیدم، ابله، مرگ ایوان ایلیچ و بانوی میزبان را نمیخواندم؟
[پنج بعد از ظهر]
غذا که دم کشید، روبهروی آینه ایستادم و خط چشم کشیدم. ابروها را حالت دادم. سایه زدم. رژگونه و خط لب کشیدم. جای برق لب، وازلین زدم. فهمیدم کلاسم نیم ساعت زودتر شروع میشود. پا تند کردم. نم نمک باران میبارید. ده دقیقه بعد از کلاس رسیدم. کلاس بوی گل میداد.
[شش و نیم شب]
حوصلهام سر کلاس داشت سر میرفت. رفتم بیرون. به کیمیا زنگ زدم. یک ربعی گپ زدیم. قطع کردم. داشتم میرفتم سمت کلاس که آقای قاسمی را دیدم. از دور سلام و علیک کردیم. رفتم جلو. گفتم آقای قاسمی حوصلهام سر کلاس شهبازی سررفته. نمیخواهم بروم سرکلاسش. حالاست که تمام شود. یک ربع دیگر مانده. گفت چیزی نمیگوید. لیوان را بشور تا برایت چایی بریزم. راستی؟ آره برو. لبم به خنده کش آمده بود. هوا مستانه بود و جز چایی چه میطلبید؟ حتما یار. ما اما جایش روش تحقیق داشتیم. البته من که نه. من نبودم سرکلاس. داشتم چایی میخوردم و داستان صبح را تعریف میکردم. آقای قاسمی هم ماشاءالله پایه غیبت. از اساتید خوب میگفتم. مثلا رضایی. دوتا چایی خوردم. گپ زدیم. میگفتم میروم سرکلاس، یک چیزی میگویدم، میگفت اشکال ندارد. خودم بهشان میگویم حالت خوب نبود. استاد خوبیه. چیزی نمیگوید. آخر سر، ساعت هفت رفتم سر کلاس. پنج دقیقه بعد کلاس را تمام کرد. هیچ چیزی هم به من نگفت. اصلا حالیاش نشده بود انگار. خب از این به بعد داستان به درسهای دوستنداشتنی همین است. میرویم به چایی خوری.
[هفت و ده دقیقه شب]
از کلاس که زدم بیرون، دلم نمیخواست بروم اتاق. گفتم که. هوا مستانه بود. چهل دقیقهای هم مانده بود تا هشت. به یاسمن زنگ زدم که بیاید برویم بیرون چرخی بزنیم. رفتیم کتابفروشی اردیبهشت. چقدر قشنگ بود. دلم هوایی شد. کتاب میخواستم. کلشان را. دلم میخواست بیشتر بروم آنجا. میروم بیچارگان را بخرم برای پاییز امسال.
[هشت و ربع شب]
آمدیم داخل دانشگاه. رفتیم سمت بوفه و چایی نبات گرفتیم. باز هم چایی. تنم داشت یخ میشد و چایی باز شد دوای دردم. چقدر امروز آمده بودم بیرون و هوای تازه خورده بودم. صبح دوبار، ظهر یکبار، عصر یکبار، غروب یکبار و شب هم یکبار. چقدر دانشگاهمان را دوست دارم. اصلا عجیب میخواهمش. میمیرم برای هوای خوبش و گلهای تمام نشدنی و همه فصلیاش. آمدیم اتاق و من کمی اکسل کار کردم. گپ زدیم و غذا خوردیم.
امروز را از اعماق جان، دوست داشتم. بوسه به امروز و زیباییهایش. امروز بوی نرگس میداد. بوی بهارنارنج.
با یک درخت دوست شدم. شبیه نقاشی آبرنگ بود. انگار لکههای سبز را با قلمموی ریز گذاشته بودند روی آسمان و زردها را با قلممویی ریزتر اضافه کرده بودند. وقتی کلاس تمام شد رفتم سراغش. برگهای سبز پرپری داشت و میوههای زرد و گرد. میوههایش از دور ریزریز میدرخشیدند، اما از نزدیک مات بودند. دورش پرسه زدم. نامش را یاد گرفتم. زیتون تلخ بود. ملیا.
از دور یک وروجک دیدم. میخاست بازی کند، با پرِ پرندهی پریده. من حواسم به او بود. او حواسش نبود. بالاخره پر را گرفت. از کنارش رد شدم. دوخت به چشمم، دو زیتون توی چشمش را.
قدم زدن امروزم رنگ خون و ادا داشت. در دوراهی، زیبایی را انتخاب کردم و راحتی را جا گذاشتم. با کفش خوشادایم در خیابانها گشتم. زیبایی پایم را زد. وقتی آمدم دوش بگیرم و خوردن آب به پوستم جیغم را هوا برد، هزینهی زیبایی را تمام و کمال پرداخت کردم، بدون تخفیف.
چندتا زیتون توی پیاله بودند و مرا صدا میزدند. زیتون اول و دوم و سوم، چیزی توی پیاله نماند. با همان چند زیتون رفتم تا چشمهای گربهی دم خانه و پنجههای کوچکش موقع گرفتن پر و میوهی ملیای کنج حیاط. حالا فکر میکنم هر روز موتیف خودش را دارد. کافی است آدم چشم دیدن داشته باشد.
چه خوب میشد اگر میتوانستم در فنجان قهوهام شیرجه بزنم. اول در قهوه غرق میشدم و بعد سرم را بیرون میآوردم. موهای خیسم را مرتب میکردم و دست میبردم سوی لبهی فنجان. آبتنی میکردم توی فنجانم.
واژهام را برداشتم و شعرم را خاندم و یکجای این این شب تاریک آویختم قبای ژندهام را.
چند وقتی که بيرون نمیروم، خانه نشینی عادتم میشود. سخت میشود کندن و رفتن، حتی برای قدم زدن در کوتاه ترین مسافتها.
سر ظهر بود که حس کردم نیاز مبرمی به هوای تازه دارم. زورکی لباس پوشیدم و با نیلا بیرون زدیم. نونوار شدم و نادم از روزها خانهنشینی.
گمان میکنم «در جستجوی زمان از دست رفته» از آن کتابهاییست که هرگز تمام نمیشود. هر بار که تب گذشته مرا میگیرد، دوباره به آن برمیگردم.
و امروز باز میخانمش:
«از آنجا که عادت همهچیز را سست میکند، آنچه ما را بهتر به یاد کسی میاندازد درست همان است که از یاد برده بودیم.»
امروز حین آزادنویسی، به حیاتواژهها سر میزنم که به زندگی زنجیرم میکنند. که هر بار از نو مینویسمشان، تازه میشوم انگار.
امشب که قصد کردم مجدد به این جریانِ روزنویسی تن بسپارم، مفهومی کوتاه از تکجلدیِ فلسفهی خود انتخاب کردهام تا کمی دربارهاش بنویسم.
مفهومِ امروز، “پایهی شکننده” نام دارد.
روی تخت به طور معمول دراز میکشم و مینویسم. فرض کنید حدود نود کیلو وزن داشته باشم. پایههای تخت میتوانند من را تحمل کنند. چه بسا اگر ۲۰ کیلو خوشمزگی را چربی کرده و به تن بیافزایم باز هم این تخت خواهد توانست مرا نگه دارد؟
حال دَمی تخت شوید. تختی چوبی، ماهگونیفام، با روکشهایی سپید و تمیز. زیرتان دو کشوی چوبی دارید که پر است از لباسهای خانگیِ جورواجور و رنگارنگ. تختی هستید که بار زمانه را روی دوش گذاشته است.
هدفتان از زیستن چیست؟ بزرگ است! کوچکتر هم میتوان نگریست. هدف شما از ایفای نقش و حضور در این حرفهی خاص چیست؟ مقصود از رفتنتان به دانشگاه چیست؟ چرا آنجا هستید؟ سختیهای زندگی و محلِ کار و تحصیل را هم در گوشهی فکرتان مانند تنِ مچالهشدهی آدمک به تصویر آورید.
کدام پایههای شما شکننده اند؟ شاید نمیتوانید با مردم تعامل گرمی داشته باشید؟ شاید ضعفِ پشتکار دارید؟ شاید حمل شدنی، به دیوارههای وانت خوردهاید؟ پر از ضربدیدگی هستید؟ شاید زیادی به تواناییهاتان متکی هستید؟ وقتی این تخت شروع به جیر جیر کرد، ذهن، کسی را به کلبهاش راه میدهد. ناکامی از مغزتان فوران میکند. حسِ تلخی که میگوید: کسی به راستی نمیخواهد روی این تخت خستگیش را در کند. این تخت پیش از استفادهشدن، از کار افتاده و یک مشت تیر و تخته است. ضایعات. مگر نه؟ گاهی نمیگویید؟
وقتی این تخت جیرجیر میکند، مشکلات هم درست حل نمیشوند. خستگیِ مشکلات در تن میماند، کم کم وزنهی دیگری نمیتوان بر تخت نهاد. آدمک متابولیسمش بهم میخورد و فربهتر هم میشود! مشکلات تمرکز میخواهند برای رقیق شدن، برای خوابیدن و فیصله یافتن.
پس پایههای شکننده را باید کم کم تعمیر کنم. تلاش میخواهد. بسیار. و گاه ناممکن بنظر میرسد؛ اما ما چه هستیم جز چالشسازان و مسئلهبراندازان؟ کوششی میکنیم. تیرهایی در تاریکی.
اما اگر تخت جیرجیر نکرد چه؟
ما انسانیم. انسان در حقیقت تخت نیست. بیش از این است. انسان معجزه آورده است. کلمه را.
انسان قلهها را برای تفریح مینوردد. فرزند انسان سیارهها را مینوردد. انسان دلِ صحرا را میشکافد، برای یافتنِ گوهری. فرزند انسان صحرا را سبز میکند. گوهر را خود میسازد. گویی دستش آمده است چطور بهتر باشد. کلیشه را طنابوار نبافم. از نتایجِ جستجوی من، اینطور به نظر میرسد که وقتی پایهها به حدی محکم شدند، انسان به سراغ پایههای قدرتش میرود. سیستم بر اساس یکسانسازی پایهها پیش نمیرود. و نتیجهی این بیباکی میشود مجسمهی داوود با رگهای روی دستش. میشود ناکتورنِ دومِ شوپن. میشود زندهکردنِ سیسالهی سیمرغ، از مشتی پرِ پراکنده. میشود مرغ سحر که نالهاش به سر نمیرسد. هزاران گوهر که در روزمرگیهای ما خرامانند، نه در عمقِ خاکِ صحرا.
و برخی شکنندگیها زیبا هستند. چینهای صورت گاه چه دلنشینند. اولین تار موهای سپید. چشمهای حسرت چشیده میتوانند زیباتر برق بزنند. دلهای گرفته گاهی فروغِ طلوعِ یک شاعر اند. شکن میدهند سنگدلان. این شکنندگیها، در کنار سایر قوتها و ضعفها، کاراکتر میسازند. روح میدمند به چند کیلو استخوان و خون.
من پیِ چه هستم؟ چه آموختم؟ چه خواهی نوشت از سرنوشتِ من ای نویسنده؟ پایهای دارم نیازمند تعمیر؟ یا باید فرای تخت بودن بروم؟ پایش مداوم میخواهد. زنده در تکاپوست.
۹ ماهم تمام شد. ۹ روز و شاید کمتر تا دیدار با دخترکم فاصله دارم. روزهای آخر خیلی سخت میگذرد. دردهایی نصفهنیمه دارم. هرروزم غیرقابل پیشبینیست. منتظرم. هم اضطراب دارم و هم خوشحالم. نمیدانم بیشتر سنگینی شکمم اذیتم میکند یا مسئولیتهای سنگینی که در پیش دارم.
قطار زندگی در مه فرورفته و مسیر پیش رویم مبهم است.
ساعت نزدیک به ۸ صبح از خواب بیدار میشوم. هرچه میکنم، دیگر خوابم نمیبرد. ایرپادی را که از دیشب در گوشم جا مانده، درمیآورم و روی میز عسلی کنار تخت میگذارم؛ دیشب به کمک مدیتیشن بارداری به خواب رفتم.
شکمم را لمس میکنم و غرق رؤیاهای شیرین میشوم. یک لحظه تصور میکنم همهی دردها به پایان رسیده و ماما دخترکم را در آغوشم میگذارد. برای اولین بار چهرهاش را میبینم و قشنگترین سکانس زندگیام را تجربه میکنم.
حتی به جملههای ماما فکر میکنم: «چه دختر قشنگی!» و به اولین نگاههای دخترم که با کنجکاوی مادرش را نگاه میکند.
اما واقعاً او مرا میبیند یا دنیا از نگاه او تار و سیاهوسفید است؟
خوب میدانم که حتی اگر صورتم را نبیند، بدنم را حس میکند؛ خانهای را که ۹ ماه ساکنش بوده. بوی مادرش را میشناسد و صدایش را.
دوست دارم قربانصدقهاش بروم. لحظهای از خودم جدایش نکنم. دوست دارم همهی عشقی را که در وجودم دارم، تقدیمش کنم.
ساعت ۱۰ صبح، مامان به اتاقم میآید و با هم صبحانه میخوریم. بعد میز آرایشیام را که دیروز نیمهکاره رهایش کرده بودم، مرتب میکنم.
به حمام میروم، موهایم را سشوار میکشم و میکاپ میکنم.
دلم میخواهد با مامان بروم پیادهروی، ولی او باید ماهیها و سیبزمینیها را سرخ کند.
به اتاق میروم و مشغول صحبت با سودا میشوم. چند روزیست که آقاجونش را از دست داده. خیلی دلم میخواست میتوانستم کنارش باشم؛ ولی شرایط بارداریام مانع میشود مسیر یکساعتهی تا آمل را طی کنم.
میگوید آقاجون خواب امامرضا را دیده بود. از آنجایی که اسم خودش هم رضاست و فرزند اولش را هم بهخاطر نذر و ارادتی که به امامرضا داشته، غلامرضا نامیده، تصمیم میگیرد به زیارت برود.
قبل از رفتن، همهی حسابها و بدهیهایش را تصفیه میکند، از مادرجون حلالیت میطلبد و هرچه بقیه بهخاطر مشکلات قلبیاش مانع رفتنش میشوند، کوتاه نمیآید.
در مشهد، کلی سوغاتی برای خانوادهاش میخرد و در راه برگشت، در جادهی بابل ـ آمل، سکتهی قلبی به سراغش میآید و با ماشین به گاردریل کنار جاده میزند.
چه مرگ غمانگیزی!
هر دو به پوچی دنیا پی میبریم. هر دو به این نتیجه میرسیم که هیچچیز ماندنی نیست و تصمیم میگیریم به حرفوحدیثهای بیهودهی مردم ذرهای اهمیت ندهیم؛ چون عاقبت همهمان خاک است.
چند صفحه از شب هول میخوانم و بعد از ناهار هم دوباره مطالعه میکنم. حالا که بخش زیادی از کتاب را خواندهام، دوست دارم تمامش کنم.
بعدازظهر که سعید به مغازه میرود، لباسهایم را عوض میکنم و شربت زعفران و عسلم را برمیدارم تا به کلاس بارداری بروم.
امروز برخلاف همیشه، خیلی توی ترافیک گیر نمیکنیم و بهموقع به کلاس میرسم. خانم مسیحپور هفتهها را میپرسد و ما سه نفر در هفتههای بالاتری هستیم که کارمان دشوارتر است.
مخصوصاً من که زایمانم از دو نفر دیگر هم نزدیکتر است و در ورزش حسابی باید از جانودل مایه بگذارم.
ابتدا گرم میکنیم و سپس حرکتها پیچیدهتر میشوند. دوتادوتا با هم ورزش میکنیم و خانم مسیحپور از من میخواهد پارتنر ورزشیاش بشوم تا بیشتر تمرینم دهد.
ترکیبی از حرکات کششی، اسکات، لانچ و ورزشهای لگنی داریم. در آخر، موزیک شادی میگذارد و همه دور هم میرقصیم.
خندهدارترین بخش امروز، یوگای خنده بود. الکی باید میخندیدیم، ولی من جدیجدی از خندهی دیگران خندهام میگرفت.
ماما میگفت هر روز بخندید، برقصید و ورزش کنید تا هورمونهای شادی در بدنتان افزایش پیدا کند؛ چون برای جنینتان ضروری است.
سپس به بخش تئوری کلاس میرسیم و ماما در مورد آموزشهای بعد از زایمان توضیح میدهد.
مثلاً چک کردن اندازهی رحم؛ اینکه درست روبهروی ناف باشد و سفت باشد. در صورت شل بودن رحم، احتمال خونریزی مطرح میشود و باید اقدامات لازم انجام شود.
دومین مسئله، مقدار خونریزی بعد از زایمان بود و لکهبینیهایی که امکان داشت تا ۴۰ روز طول بکشند.
سوم، در مورد نحوهی مراقبت از بخیه مطالبی آموختیم؛ اینکه خشک کردن بخیه با باد داغ سشوار اشتباه است و نباید در لگن آب بنشینیم. بهجایش باید طبق دستور ماما از سرم نمکی و بتادین با مقدار مشخص برای ضدعفونی کردن بخیه استفاده کنیم.
در مورد تغذیهی بعد از زایمان هم توصیههایی کردند؛ مثلاً خوردن پروتئین بیشتر برای تولید شیر و تأمین نیازهای مادر. غذاهایی مثل آبگوشت، کلهپاچه و حلوا فوقالعاده هستند.
در نهایت هم پیشنهاد دادند بعد از زایمان، لگن خود را با دستمالی ببندیم.
بعد از کلاس اسنپ گرفتم تا به خانه برگردم.
راننده رودهدرازی میکرد. با اینکه سن چندانی نداشت، مدام میگفت آینده برای شما نسلهای جدید خوب است و از ما دیگر گذشته.
بعد سنم را پرسید و تازه فهمید خیلی هم بچه نیستم!
پسرکی دوساله داشت و اصرار داشت عکسهایش را نشانم دهد. برایش دعای سلامتی و خیر کردم. پسرش خیلی زیبا بود؛ درست شبیه به مدلها. موهایی قهوهایرنگ و چشمهایی رنگی داشت.
گفتم: «خدا خیلی روی صورت کودکتان کار کرده!»
گفت به نظرش اینکه بچه زیبا باشد هم چندان خوب نیست؛ آخر همیشه مورد توجه قرار میگیرد.
ولی آنقدر پسرش را دوست داشت که میگفت اگر او را نداشتم، امروز من هم نبودم.
پرسید: «شما آیندهی ایران را چگونه میبینید؟»
به یاد حرف استاد نقاشیام افتادم و گفتم: «تا زمانی که کودکی متولد میشود، امید هم هست.»
آینده بهتر از امروز است.
به خانه که برگشتم، مامان برایم ذرت درست کرده بود. با مقداری آجیل خوردم که لیلیا حسابی ذوق کرد و توی شکمم اینور و آنور میشد.
امروز حرکاتش ضعیف بود و شب، وقتی جنبوجوشش را دیدم، کلی خوشحال شدم.
شب ادامهی سریال شهرزاد را نگاه کردیم. قبل از خواب دوباره دوش گرفتم تا بدنم بهخاطر ورزش اذیت نشود.
سعید امروز خوشحال بود؛ از صبح تا شب سه جهیزیه داشت. گفتم از برکت آمدن دخترت به زندگیمان است. گفت: «شک نکن.»
آخر شب یکدیگر را در آغوش گرفتیم. گفت فقط ۸ روز مانده. بیاختیار چند قطره اشک ریختم.
گفتم کمرم درد میکند و خستهام. گفت به لیلیا فکر کن؛ به دختر کوچولویی که قرار است شادی زندگیمان شود. همهچیز بهزودی تمام میشود و راحت میشوی.
مثل همیشه، حرفهایش آرامم کرد. پیشانیام را بوسید و دیگر به دردم فکر نکردم.
از اتفاقات امروز کلاس حرف زدم و او از اتفاقات مغازهاش گفت. هر دو خندیدیم و جو بینمان تغییر کرد.
امشب هر بار که سعید دخترش را لمس میکرد، لیلیا تکان میخورد. گفتم مطمئنم دست بابایش را میشناسد؛ وگرنه این همه واکنش نشان دادن عجیب است.
همستر زیادهگو میگوید:
روزهایی که به کلاس بارداری میروی، حسوحال بهتری داری. گاهی با خودت میگویی کاش تعداد جلسات بیشتر بود. ولی زندگی بارها به تو آموخته که در گروههای مختلفی عضو خواهی شد و دوستان مختلفی پیدا خواهی کرد، اما همهچیز موقتیست. تنها خاطرات است که باقی میماند.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۵
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۸
امتیاز امروز: ۷۹ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
روزهایم با قرعهٔ کلمات میگذرد. در تُنگ واژهها دست میاندازم و میبینم کلمه خام است به کام نمینشیند. نمیگویمش. احساسِ آدمِ خسارتدیده را ندارم. پیش میآید که کمواژه شوم و پُرفکروخیال. کمپرسش شوم و پُرپاسخ.
تنوعبخشی به تکرارِ عادتها هم تو را از فواید و ضررهایشان آگاه میسازد.
روانم در مرزِ خطیر فروپاشیدن استقرار یافته. مددم را بیتأمل رد میکند. نمیخواهم اینگونه خط بیفتد روی شفافیتی که چندین ماه پیوسته برای آیینگیاش کوشیدهام.
صبر میکنم و در خلال آن تلاش. اما به بیهودگی میماند این تضادهای شرورانه. به هرحال نخستینبار نیست و اخرینش هم.
باری رفیق من، هر بار تلاشها به صدر رسیده، روزگار بازیِ جدیدی با قوانینی نوتر را ارائه میدهد برای بازیکنی که هیچ سررشتهای ندارد و بیشتر، روانش را میساید.
امروز اولین روزی بود در این هفته که خانه بودم.
روزهای پیشین مصروفِ دندانپزشکی شد. تمام انرژی و قوتم همانجا به پایان میرسید. بیجان و بیحال خوراکی کمی میخوردم و خواب بر چشمانم حرام شده بود تا به امروز که اندکی بیشتر خوابیدم و باکیفیتتر.
ازفعالیتهای امروز که شامل پاکیزگی و تمیزی کاشانه میشود تا نوشتن و خواندن چنین مینویسم برایت:
حضور در وبینار روزانه و همنویسی با واژگانی که« حیاتواژه» نامیده شدند. این واژهها حسِ زندگی را در ابعاد کوچکشان گنجاندهاند و تو هربار آنها را میشنوی، میبینی یا مینویسی دوباره وارد جریان زیستن میشوی و آزادنویسی با این واژهها تو را بار دیگر به تو میشناساند.
نخست میخواستم نامه بنویسم برای کانالم، که شد گفتوگویی از دل برخواسته با خداوند. چنان پیوند خوردم با واژهها که دلم میخندید با آرامشی که از انگشتانم به رگها و سپس از خونِ جهنده به قلب تپندهام میرسید.
در وبینار همسفرم خانم موعودی نازنینم حضور داشتم. همیشه از نوشتههایش، از ذوق و رفاقتش با زندگی کیفور میشوم. نگر او نسبت به لایهلایهی زیستن را میپسندم و بینهایت از او میآموزم. امروز هم با حضور در نخستین وبینارش از او آموختم. مشتاق جلساتِ بعدیام.
کتاب« مادران و دختران» مهشید امیر شاهی را با جمعی از دوستانِ همراه و کتابخوان پیش میبریم. من دیر پیوستم اما امشب خودم را به دوستانم رساندم. خوشحالم در چنین جمعِ فرهیخته و پرمهری هستم که انرژیبخشاند و مشوقِ پیشروی.
ــ چند یادداشت از کتاب« با شما نبودم» فرسی را میخوانم و دیگر از سکوت شبانه برای اندیشهورزی پیش از خواب بهره میجویم.
امروز تولد مامان بود. خالهها برای ناهار تشریف آوردند و خانه از حالت سکون درآمد و وارد فاز خالهمحوری شد. در چنین مواقعی آدم معمولی مینشیند به خوشوبش و تعارف و احوالپرسی. اما من که آدم معمولی نیستم، آدمِ معمولاً غیرمعمولیام، با دخترخالهام یک گوشه نشستیم و روی طراحی انجامشدهی کتابم کار کردیم. خلاصه که ما در دل مهمانی، مهمانِ کتاب بودیم و در دل تولد، مشغول تولد دادن به ایدهها.
ایدهها هم که ظاهراً از مدتها قبل پشت در صف کشیده بودند، به محض باز شدن در، ریختند تو. یکی از پیشنهادهای تازهام این بود که پشت جلد کتاب یک کیوآرکد بگذاریم تا خواننده با اسکن کردنش، علاوه بر خواندن، صدایی هم بشنود و فیلمی هم ببیند، تکهای از امیرعلی که از کاغذ و کلمه بیرون میآید و چند لحظه در دنیای واقعی نفس میکشد.
کتاب قرار است کتاب باشد، اما شاید بشود دری هم به چیزهایی باز کند که کتاب بهتنهایی از پسشان برنمیآید. یک جور ادبیاتِ دیداریشنیداری، کلمه بهعلاوهی صدا، خاطره بهعلاوهی تصویر، و خواننده بهعلاوهی یک عالمه بغضِ پیشبینینشده.
البته هنوز عکس کم داریم و کموکاستیهای تصویریمان به قوت خود باقی است. از جمله دنبال آخرین رمانی بودیم که امیرعلی خوانده بود: «پیرمرد صدسالهای که از پنجره فرار کرد و ناپدید شد». گشتیم و گشتیم تا بالاخره در کتابخانهی خانه پیدایش کردیم. البته این آخرین کتابش نبود، چون امیرعلی کتابهای طراحی و فلسفه هم میخواند که برای کتاب فانتزی ما چندان به کار نمیآیند. بالاخره هر کتابی را نمیشود به زور چپاند وسط هر کتاب دیگری. این میشود کتابچپانی؛ از آن کارهایی که اگر در ادبیات مجاز نباشد، در اسبابکشی هم مجاز نیست.
وسط این همه رفتوآمد و ناهار و تولد و جستوجوی کتاب، وبینار نویسندهساز را هم باز کردم. آدم وقتی به کارش علاقه داشته باشد، مهمانی هم نمیتواند کاملاً نجاتش بدهد. البته آزادنویسی به جایی نرسید. چون بین لقمه و لپتاپ و سلاموعلیک، جملهها فرصت نمیکنند درستوحسابی از ذهن به کاغذ مهاجرت کنند.
در وبینار از پیادهروی هم حرف زدیم و رسیدیم به پروندهی قطور عذاب وجدان من بابت کنار گذاشتنش. مدتی است به بهانهی مسخرهای به نام «تهران جای پیادهروی نیست» پیادهروی را تعطیل کردهام. انگار در شمال، خیابانها را مخصوص من آسفالت کردهاند و در تهران، شهرداری شخصاً با کفشهای ورزشیام خصومت دارد!
حقیقت این است که گاهی آدم برای انجام ندادن کاری، یک نظریهی فلسفی میسازد، بعد همان نظریه را میگذارد زیر بغلش و با افتخار از زیر بار مسئولیت فرار میکند. من هم فعلاً در مرحلهی نظریهپردازی هستم. پیادهروی اما همچنان در مرحلهی پیادهنشدن است.
در حاشیهی این همه کتابکاری و فکرکاری، خردهکاریهای معمول هم انجام شد: استوری گذاشتم و دو کانال تلگرامم را بهروز کردم. دو کانال، چند استوری، یک کتاب، چند ایده و یک مهمانی خانوادگی؛ خلاصه که روز از نظر تعداد کار، کمکاری نکرد. فقط اگر میشد یکی دو ساعت هم به آن اضافه کرد، شاید آزادنویسی هم از این تبعیض تاریخی نجات پیدا میکرد.
کتاب خوانده شده: نیمههای جلد دوم «دنکیشوت»، همراه با ماجراهای دوک و دوشس.
هرچه بیشتر میخوانم، بیشتر به خودم قول میدهم این کتاب را دستکم سه بار بخوانم. حالا میفهمم چرا یکی از محبوبترین رمانهای دنیاست. دنکیشوت فقط داستان یک آدم خیالپرداز نیست، انگار آینهای است که جلوی آدم میگیرند و میپرسند: مطمئنی خودت خیلی عاقلانه زندگی میکنی؟ نکند تو هم دچار معضل توهم شوالیه سرگردان هستی و اسمش را گذاشتهای واقعبینی؟
«شوالیه نیستم اما سرگردان تا دلتان بخواهد.»
خلاصه از آن کتابهایی است که بار اول داستانش را میخوانی، بار دوم لایههایش را میبینی و بار سوم احتمالاً متوجه میشوی خودت هم یکی از شخصیتهای فرعیاش بودهای، بیآنکه خبر داشته باشی. امیدوارم هر که هستم فقط آن مهتر احمق به نام رفیق سانجو نباشم!!!
دوستش دارم؛ نه فقط به خاطر سناریوی بسیار قویاش، بلکه چون وقتی استاد فیلم به دانشجوهایش چیزی یاد میدهد، من خیلی درک میکنم. مثلاً دربارهی اهمیت جملهی اول حرف میزند، همان جملهای که باید خواننده را از دم در بگیرد و به داخل متن بکشاند. جملهی اول، چیزی شبیه زنگ در خانه است، اگر درست به صدا درنیاید، ممکن است مهمان اصلاً وارد نشود. البته بعضی خوانندهها هم از آن مهمانهاییاند که زنگ نزده وارد میشوند و تا آخر کتاب میمانند.
تماشای این فیلم برایم لذت دیگری هم دارد: میبینم نوشتن فقط تولید کلمه نیست، پشت هر جملهی خوب، یک عالمه فکر، انتخاب، حذف، تجربه و تمرین و حتی ریشههایی از زندگی گذشته خوابیده. همان چیزهایی که در نسخهی نهایی دیده نمیشوند، اما اگر نباشند، جمله روی پای خودش بند نمیشود.
و این روزها دارم به کشف تازهای میرسم دربارهی ذوق استاد کلانتری به تدریس:
علمِ نوشتن، کمتر از خودِ نوشتن لذتبخش نیست.
حالا بهتر میفهمم استادهایی مثل شاهین کلانتری که آموختههایشان را سخاوتمندانه در اختیار دیگران میگذارند، چه لذتی میبرند. انگار دانش وقتی فقط در ذهن آدم بماند، یک جور انبارداری است، اما وقتی منتقل شود، به کار بیفتد و در ذهن دیگری جوانه بزند، تبدیل میشود به باغداری.
قبلاً خیال میکردم لذت اصلی در خلق کردن است، در آن لحظهای که کلمه پیدا میشود، جمله شکل میگیرد و چیزی که تا چند دقیقه پیش فقط یک مهِ ذهنی بود، روی کاغذ مینشیند. حالا میبینم فهمیدنِ سازوکار این معجزه هم لذت خودش را دارد. اینکه بدانی چرا یک جمله کار میکند، چرا یک شروع میگیرد، چرا یک روایت جان میگیرد و چرا یک کلمه از هزار کلمهی دیگر مناسبتر است.
و احتمالا نوشتن، خودِ سفر است و یاد گرفتنِ نوشتن، کشف نقشهی سفر. یکی تو را به مقصدی میرساند که هنوز نمیشناسی و دیگری کمک میکند بفهمی از کدام راه رسیدهای.
ذکات علم، ظاهراً فقط پس دادنِ چیزی که یاد گرفتهای نیست، گاهی لذت دوباره یاد گرفتن است، این بار از راه یاد دادن.
و من امروز، در روز تولد مامان، میان مهمانی و کتاب و دنکیشوت و کلاس نویسندگی، به این فکر کردم که بعضی چیزها با تقسیم شدن کم نمیشوند، بیشتر میشوند. ایده، دانش، خاطره و حتی عشق.
شاید برای همین است که هنوز داریم روی کتاب امیرعلی کار میکنیم. چون بعضی آدمها از زندگی میروند، اما چیزهایی که در جهان گذاشتهاند، همچنان قابلیت کشف و بازکشف دارند.
امروز هم چند صفحه جلو رفتیم، چند ایده پیدا کردیم و چند قدم به شکل نهایی کتاب نزدیکتر شدیم.
پیادهروی؟ نه.
آزادنویسی؟ نصفهنیمه.
تولد؟ برگزار شد.
کتاب؟ در حال تولد.
و من؟ همچنان مشغول یاد گرفتنِ نوشتن، نوشتنِ یاد گرفتن و گاهی هم یاد گرفتنِ بهانههای تازه برای پیادهروی نکردن!
سال واژه: پذیرش
مثل همیشه کار و غذا رسانی گربه ها به همراه بیژن تراپی.
به وبینار نویسنده ساز در مسیر پیوستم.
برای رفع بی حوصلگی فیلم Safe Hause 2012 را دیدم، اکشن و ماجراجویانه در مورد جاسوسی حرفه ای در CIA بود. در واقع در مورد فساد CIA بود.
بعد از فیلم با چراغ روشن غرق خوابی عمیق شدم تا اکنون.
دلم نمیخاهد از روزهای گذشته برایت بنویسم بابافری اما از امروز چرا. صبح چشمهایم پف کرده بود درحد دوتا بادکنک کِشدرشت. دیشب بد خاب شده بودم. قرار بود امروز بروم برای تحویل آزمایشها اما تخت خابیدم تا لنگ ظهر. بعد گرفتم دور تمرینهای شعر. خیلی دلم میخاست بخابم. خیلی چشمهایم کور بود. ولی توانستم بیدار بمانم به لطف آنها. تمام عصر من بودم و کلمات و صدای چخچخ کبوترهایی که توی سقف لانه کردهاند. سه هفتهای میشود مهمانمان شدهاند. اوستای بنا، یک تابوک فراموش کرده بین سقف کاذب و سقف اصلی آشپزخانه بگذارد. کبوترها هم از همانجا رفت و آمد دارند. اما این مهمانی یکی دو روز دیگر بیشتر برپا نخاهد بود چون قرار شده آنجا را ببندیم و سم بپاشیم.
بابافرفری این سه هفته از همه چیز عقب افتادهام. بیشتر از همه دانشگاه. حالا استرس دارم برای کلاسهای پنجشنبه و پایاننامهام. کاش برایم دعا کنی تا بتوانم همهی کاستیها را جبران کنم. برای پایاننامهام هیجان دارم اگر در اجرا خراب نشود. مجلات جزوهی شعر را میشناسی؟ کاری از انتشارات طُرفه در دههی چهل که شاعران موج نو در آن مینوشتهاند. برخی نسخههایش را در باشگاه ادبیات پیدا کردهام. قرار است یکی از شمارهها را تبدیل کنم به مجلهای کاملن تصویری. یعنی اگر بتوانم تا حدودی تصویر شعریشان را مجسم کنم موفق میشوم. اما در این صفحهها فقط تیتر و تصویرند. شعر در لینکی ارجاع میشود به نسخهی اصلی. میخاهم مواجهی مخاطب با شعر بین دو رسانهی تصویری و کلامی تقسیم شود تا اثری متفاوت داشته باشد. پیشتر رضا عابدینی برای مجلهی خود همچین کاری کرده بود. بابافری، احساس میکنم با این پروژه که هم شعر است و هم هنر و هم دغدغهی من برای بیشتر دیده شدن شعر آزاد، خیلی عشق خاهم کرد. موافقی؟
راستی بابافری، من هیچوقت نمیدانستم شهری به نام اسکو داریم. اما امروز کسی از این شهر چیزی برایم پست کرده. کسی که نمیشناسم، چیزی که نمیدانم از شهری که تازه شناختهام. اسم جالبی دارد، نه؟ شهراسکو. انگار خارجیست.
شبهای شعر سهشنبه همیشه حالم را خوب میکند. هرچند تقریبن تمام کلاس را با پایینترین سطح تمرکز میگذرانم. صدای اکسپلور مصطفی یا صدای خودش که لقمهی نان را بلندگو میکند و میزند زیر آواز و مداحی، با صدای استاد که گاهی او هم میزند زیر آواز قاطی میشود و شوربای میپزند اساسی. ذهنم ریزریزمیپرد. راستی بابافری، من خیلی خوشحالم که با دوستانم جایی دارم برای شعر برای نوشتن و حتا درددل کردن. من دیشب و امروز با آنها آنقدر صمیمی شدم که از مسائلم گفتم و شاید برای همین امشب احساس بهتری دارم. بابافری، من خیلی بیشتر از اینها به نوشتن نیازمندم اما سهلانگاری میکنم. مثل بچگیام که همیشه این را میگفتی. گفتم بچگی، یادم آمد امروز در وبینار حسابی بچگی کردم. ما از حیاتواژههایمان نوشتیم و بیشترشان مربوط به احساسات و خوردنیهای کودکیام بودند. بعدتر هم در کارگاه شعر سری به کودکی و نوجوانی و اکنونمان زدیم. من آزادنویسیام را خیلی دوست داشتم. احساس کردم بعد از مدتها نفسهایم خنک شدند. بخشی از آن را برایت مینویسم:
دلم درختی میخاهد پر از شکلاتهای ثمری. بهار باشد با یخمک و چوبشور. با چیپسهای سرکهنمکی.من باشم و فاطمه. او شیطنت کند و من ادای بچه بزرگهای مودب را در بیاورم. دلم میخاهد مامان با ظرفی از هلو خوشحالم کند. میخاهم پتوپیچ نشسته باشیم در ساحل. پاهایمان رو به دریا. موجها خیز بردارند و برگردند. باد، سر و صورت و روسری برایم نگذارد. تنها باشیم. تو بیایی با یک سبد صدف. دلم میخاهد گم شوم توی درختها. بدوم دنبال پرندهها. بادبادک هوا کنم و نارنجی باشم. آسمان را قلقلک بدهم. ماه باشم. وانیلیام کنی. به صورتم شکلات بمالی. رویا باشم. بوسه باشم. خیال باشم. سبز و صبح باشی توی شعرم. کاغذ باشی واژه باشی آهنگ باشی. بابا بیاید با یک سبد گیلاس، دو شیشه عسل و بطریهای سرکه. میخاهم مربا باشم، ترشی باشم، سفره باشم توی دستهای مامان. خدا بیاید پایین با یک بغل شکوفه و کهکشان، خیس باشد علفزار، پر باشد دشت، خنک باشد بوی برکه. دلم میخاهد سیب باشم تا خیالهایم را ببافم و با خدا بمیرم.
_ سالواژهام: واقعیت
_ واقعیت این روزهای زندگیم این است که نفس کشیدن برایم سهلتر شده و میتوانم آرام آرام بلند شوم و راه برم. هنوز زود خسته میشوم و تغییر وضعیت برایم سخت است. اما شبها راحتتر میخوابم. این روزها انجام امور ساده برایم ارزشمند شده و قیمت یافتهاست. اینکه میتوانم بدون کمک اطرافیان تا آشپزخانه یا سرویس بهداشتی برم. بیشتر روز توجهم به انجام کارهایی است که سالها بدون نیاز به دقت یا کمک دیگران انجام می دادم و روتین زندگیم بوده، اما ناگهان برای چند روز کشدار به کودک محتاجی بدل شدم که در انجام امور سادهی خود وا میماند. بابت این روزهایم قدردانم. اینکه نفس میکشم. از شدت دردم کاشتهشده و میتوانم راه بروم. راستی چرا گاهی منتظر میمانیم تا برای اتفاق عجیب و غریبی خوشحالی کنیم. در این روزگار ماشینی چقدر از خودمان غافل میشویم.
_ شرکت در وبینار« نویسندهساز» نعمتی است در این روزها برای من. در وبینار امروز دقایقی با هم« حیات واژه» مان را مرور کردیم . من کلماتی مانند آسمان، رقص، موسیقی، رود، باران، نوازش را نوشتم. نوشتههای همسفران نیز به من یادآوری نمود که کلماتی چون بوسه، آغوش، شکوفه، تخیل، نوزاد امنیت، جوانه، بالش هم میتواند مرا روی ریل دیگری قرار دهند. در بازنویسی کلمات متوجه شدم بخش عمدهای از حیات واژههای من مربوط به عناصر موجود در طبیعت است و با آنها جان تازه میگیرم. چقدر دلم هوای گشت و گذار در یک ظهر پاییزی را کردهاست. راستی تا کی نمیتوانم به پیمایش بروم؟ دلم استنشاق هوای سبک « هلجرد» را میخواهد؛ قبل از طلوع خورشید.
_ چند روزی است فایل صوتی« سهشنبهها با موری» را آغازیدم.
_ تماشای فیلم« Wicker» مهم نبود چگونه به آنجا آمدهاست. آنچه اهمیت داشت جنس نگاهش به زندگی و روابط زوجین بود.
_ رسیدگی به یک موضوع کاری
_ به قدر کافی آب نوشیدم.
_ نمرهای روزم ۸
گزارش نیک ۱۲۷ من/ سهشنبه ۵ آبان ۱۴۰۵
امروز ۰۵/۰۸/۰۵ بود و این تقارن زمانی حکمتی داشت و مبارکی در بر. که در هر دو کانالم اعلام کردم و خود دعایی بر اجابت خواستههایم بر آن اضافه نمودم. سالهاست به نشانهها سعی کردهام توجه داشته باشم که گاه با بیتوجهی چیزهایی را از دست دادهام افسوس برانگیز. صبح ساعت ۶ با آلارم بیدار میشوم . آنقدر خابم میآید که چشمهایم انگار چسبیده و تمام بدنم بویژه کمر و پاهایم درد است. اما سریع مینشینم. وبینار کارآگاه خلاقیت طاهره خادمی نازنین است و از دست دادنش اشتباه. طاهره جان بدلیل قطع برق اعلام عدم برگزاری گذاشته. اما خاب من هم پریده و صفحات صبحگاهی را هر چند دیر است اما مینگارم و خودم را که خالی میکنم حالم بهتر میشود. گزارش نیکم را که نیمه نوشتهام تکمیل و در سایت میارسالم. مریم جان بیدار شده و از خواب شوهر یافتنم در خابش میگوید و من به شوخی برگذار میکنم و میگویم در خواب بهتر است شوهر کردن تا در بیداری و کلی میخندیم. بعلت پادردش بدنبال کسی است که در جمعآوری وسایل و جا دادنش کمکمان کند. و کسی را نمییابیم و سه کارتن را بعد از صبحانه در کابینتها جا میدهیم و محوطهی هال خالیتر میشود و حسمان بهتر. آخرین بخش باقیمانده اسبابش که کمد کتابخانه بود و خالهی راننده آن را میخاست و تصمیم داشت کتابها را در انباری گوشه حیاط بگذارد و کمک راننده گفت اینجا نم میزند در اتاق بگذارید که گرم است خراب نشود و او از فروش کتابخانه پشیمان شده را میآورد. اما راننده اصرار به خریدش دارد و بر قیمتش چک و چانه میزند و در پایان خریدش ۷ کارتن کتاب و وسایل غیر ضروری را در کمد اتاق من که کمد رختخابهاست جا میدهند و هال خالی میشود من در حین چک و چانه زدن آنها ناهار لوبیاپلو آماده میکنم. بعد از ناهار رختخاب را کنار کارتونها می چینم و ساعت ۱۵ میخوریم بعد از ناهار وبیکار الهه علیزاده نازنین است و بیحسی من و مرور جلسات قبلی و مرور سه کتاب که تا به حال خوانده شده. ۱. هنر پرسشگری ۲. تفکر انتقادی ۳. گفتگو و دیالوگ پیتر وومگ که در حال خواندن آنست. و من دو تابش را در طاقچه بینهایت دارم و سومی را باید تهیه کنم. در بازار نیست و باید ببینم کتابخانه ندارند. در جلسه از خستگی حتی حس نوشتن ندارم و بیشتر میگوشم. و بعد نویسنده ساز و تمرین محبوبم کلمه برداری است. فایل کلمهیرداریام قبلن در دفتر بود که به پیشنهاد استاد در نت گوشی فایلی ایجاد کردم بعد به اپ ساحلک منتقل کردم اما چون دفترم همیشه در دسترسم است بیشتر اوقات در آن مینگارم فایلی هم در سایتم دارم که بیش از سه سال پیش در آغاز پیشنهاد استاد جانم در آن روزانه مینوشتم شاید بهتر باشد که آن را فعال کنم و روزانه در آن بنگارم که دیگران هم استفاده کنند. _ خاندن ۱۰ صفحه از رمان رازهای سرزمین من رضا براهنی
_ دولینگوی عربی و دوم شدن و در فاینال ماندن
_پنجشنبه گذشته فیلم خواهر و برادر با بازی گلشیفته فراهانی را دیده بودم که به زبان فرانسه و با زیرنویس بود و دوباره به صرافتم انداخت که بخانم. در فرانسه به ادونس و فاینال رسیده بودم و حتی مدرک گرفتم که بعد فهمیدم مدرکش در دانشگاههای جهان قابل قبول است و دیدن این فیلم و بلد بودن بسیاری از لغات مرا بر مرور و یادگیری مجددش راغب ساخت که عربی را هم که فاینال بمانم و تا زمانی که اجازهی ادامه ندهد به فرانسه برگردم.
_ بعداز ظهر همزمانی ۴ وبینار کوچینگی است که مجبور به انتخاب دوتا میشوم ۱. هوش هیجانی و تابآوری دکتر زهرا برقرار ۲. هیچ کاری نکن پونه مکرم که بسیار برای حالم عالی است و رهایی حاصل از سوالاتش کاملن خستگی را از تنم میتکاند. مریم بعد از ناهار با وجود نالهی بسیار ازپادردش چون میگویم دیگر خستهام و کلاس دارم و بقیهی کار را بگذاریم برای عصر قهر میکند و با لب و لوچهی آویزان خودش انجام میدهد میگویم بگذار فردا که کارگر میآید. شاید با من یا با خودش لج میکند و دو کارتن را از ۴ تا ۶ باز می کند و بعد از ساعت ۶ خروپفش هواست تا ساعت ۱۱ و نیم که من بیدارم خاب است و ساعت ۱۲ که در حالت خاب و بیداریام از بوی سیگار تهوعآورش که از پنجره اتاقم به مشام میرسد متوجه بیداریاش میشوم.
https://t.me/mahro1402
بچه ها بچه ها، صدای من هست؟ صدا من رو دارید؟
هم اکنون در یک موقعیت زجر آور و خطیر محاصره شده ام.
رو به روی چشمانم، رئیس مافیایی که خود را به کودنی می زند راه می رود و حضار را مجبور به گوش دادن.
صدای من را دارید؟ گوش هایم خون ریزی کرده است و اطرافم پر از آدم های است که با علاقه به مافیا گوش می دهند.
مافیا لباس استادن دانشگاه را به تن دارد. مانتو و مقنعه، پیرزن مخوف. من میدانم پشت آن تن لاغر چه افکار شومی برای دستیابی به ذهن ها و هیپنوتیزم از راه دور اطرافیان ام کشیده ای.
بچه ها صدای من هست؟
این اطراف کسی صدای من را نمی شنود. تکان شان می هم اما غرق در صحبت رئیس مافیا هستند. بچه ها من نگران جامعه ام. بچه ها فرصت زیادی ندارم تا با الان نیز به زحمت سلامت مانده ام. من به جای گوشدادن به حرف های استاد، در شب هول و صحبت های خسرو خوبان غرق شده ام.
بچه ها باید بروم. باید بروم و به جای رئیس مافیا ارائه بدهم.
سالواژه: خایهی اخلاقی -> خشم سالمی که قورت داده شده.
بیست و پنج دقیقه مینویسم. بیدار که میشوم. امروز روی کاغذ به جای تایپ. اولین بار است که برای مصاحبه با کتابفروشی میروم. خوشحالم. ادامهی خطخطی کارگاه شعر را انجام میدهم.
«به چندین چشم جستن» کنایه از بسیار جستن:
«به چندین چشم برگردون هلال عید میجستم
ز موج باده چندین ماه نو یکبار پیدا شد/ فرهنگ صائب»
قدم میزنم که اگر نزنم ممکن است توسط افکارم بلعیده شوم گاهی.
وبینار از حیاتواژه گفتیم. واژگانی که ما را سر ذوق میآورند با نوشتن دوبارهشان حتا.
نوشتیم و از دست نویسندهساز حرف زدیم. «ژکیدن» را دیروز کلمه برداشتم. غرولندِ زیر لبی را گویند.=))
قبل کلاس گامیدم. حسابی گامیدم و شامم را هم قبل از کلاس خوردم.
کارگاه شعر کلی خوش گذشت. تمرین کردیم و کیف کردیم و خندیدیم. از وامگرفتن از گویشهای دیگر گفتیم که تا انتهای کلاس ماتَک در سر م میچرخید. آخر هم فکر کردم که شاید ترکیب کتک + ماتم باشد. کتکماتم تهرانیش باشه؟ پرندهای که برای دعوتنامه استفاده میشه؟ مگه همون نامهبر نبود که الان روپایی یاد گرفته؟ مگه کار خانم شبه دبهکردن نبود؟ شق و شاق کار خودمه؟ فامیلیا چقدر تاثیر دارن تو شناخت ما از خودمون و افراد؟ یا اون صدای آژیر که از اول کارگاه جوری در سرم میپیچید که گمان بردم خانهی جدید استاد در منطقهی خطرناکی باشد که چنین صدای ترمز و آژیر از خیابان نمیافتاد تا اینکه بگم این آژیر رو یکی از دست بچه بگیره. و واقعن ازون به بعد هم جیک نزد.
گفتم: جنگ
گفتی: جنگل
از آسیبِ سیب شکافت شکوفهی نارنج، نارنجک
-مهرداد شقاقی
https://t.me/dreamdrawgrow
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عث آراسته on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لعیا on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو پروازی حقیقی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمی زادگان on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه پوربهرام on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟