سالواژه: نظم
صبح با نظم شروع شد. هم بساط نوشتن به راه بود، هم مطالعهی بخشی از حرفها همسایه و هم پای زبان نمیلنگید.
به وقت ورزش مادر زنگ زد. با اینکه با خودم قرار گذاشتهام موقع انجام کارهایم، تلفنم را جواب ندهم، ولی تلفن مادر را نمیشود، جواب نداد.
تا وقت ظهر حالم خراب بود. هرچه نوشتم، تراپی نشد که نشد.
بعد از نماز تازه به آرامش رسیده بودم که باز تلفنی دیگر /
بعدظهر هم اینطور به گند کشیده شد.
وبینار استاد هم پر بود از بوی گند و کثافت عصر جمعه
طاقتم طاق شد. همه چیز را رها کردم و رفتم پیادهروی تا هفت و نیم شب.
خرمالو ، لبو و شلغم خریدم.
یک نوبت نوشتم. یک قسمت سریال دیدم
شام سر دستی با انرژی خوب درست کردم.
کتاب رازهای ذهن ثروتمند را خواندم.
گزارش نیک خواندم.
چند ایده هم در سرم برای تولید محتوا شکل گرفت. باشد که به مرحلهی اجرا برسد.
گزارش نیک هم نوشتم.
باقی بماند.
گزارش نیک ۱۳۹ پنجشنبه من/ ۷ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۲ بدلیل جابجایی وسایل اسباب کشی خوابیدم و ساعت ۴:۴۵ طبق عادت بیدارم و حرص میخورم که با این کوفتگی و خستگی دیگر بخاب نمیروم. حس هیچ کاری ندارم و در تاریکی و سکوت و شروشر باران از صدای باران لذت میبرم. صفحات صبحگاهی را مینویسم.
ـ ۶ صبح جلسه اهدایی کوچینگ رایگان طاهره خادمی نازنین به مناسبت تولدش است. که پس از سه سال کوچ دیگران بودن برای اولین بار خودم کوچی هستم و برایم مانند شستشوی درونی است. و فکر میکنم سبب استحکام بیشتر دوستیمان میشود.
پس از صبحانه باز جابجایی تمام نشدنی وسایل تا ۴:۳۰ که ناهار خورشت مرغ درست کردهام. و تا سفره را جمع میکنم وبینار نویسنده ساز شروع میشود. اما چون از خستگی در حالت دراز کشیدهام در اوایلش تا ۶ و نیم به خاب میروم. و دوباره تا ۲۳ به جابجایی میگذرد. باید تا فردا تمام شود اما انگار تمام شدنی نیست. نتیجه وسایل زیاد داشتن همین است. از اسبابکشی همینش را دوست دارم که بسیاری از آنچه را نمیخاهی دور میریزی یا میبخشی یا پارچهی تمیزکاری میکنی و خلاص میشوی از قدیمیهای بلااستفاده و دورریختنیها.
ـ در جابجایی ها وسایل دوستم کتاب «سهشنبهها با موری» را که دو بار خاندهام رامیبینم و آن را در لیست خاندنیهایم کنار تختم میگذارم.
ـ دولینگوی عربی است و پرت شدنم به چهارم و فقط استریکم را میزنم.
_پیگیری خرید سمیرا و تکمیل مشاوره صوتیام برای خرید بهتر محصولاتش. کم کم دارم از مشاور فروش شدن پشیمان میشوم. بیش از حد تصورم وقتگیر و حوصله سر بر است اما ناچارم بر تعهدم بمانم.
ـ برنامه ریزی برای نوشتن دو کتاب نیمه کارهام از شنبه. بر اساس نتایج گرفته شده از جلسهی کوچینگی طاهره جان خادمی.
ـ اطلاعیه جلسهی بیستم وبینار راه هنرمند جولیا کامرون ۱۱ صبح فردا را در هر دو کانالم میگذارم و بیهوش میشوم.
https://t.me/mahro1402
گردآفریدم
برایت نگفته بودم که چقدر عاشق فصل پاییزم؛ تنالیتهٔ رنگهای گرم برگها و خشخشهای شاعرانه.
میدانی؟ بعد از چهار سال، این اولین سالی است که پاییز را در رشت نیستم. پاییز رشت با بقیهٔ شهرها فرق دارد. وجببهوجب آن را نفس کشیدم. پاییزهایش هم عطر بهاری داشت. اما من بهارآغوشی نداشتم. خودم کنار خودم قدم میزدم. زیر نمنم باران میدان شهرداری شعر میخواندم و نان شکلاتی داغ با قهوه میخوردم.
حقیقتاً کمی از نوشتن شعر مأیوس شدهام. احساسات شاعرانه دارم، خیلی هم زیاد فوران میکنند، اما شعر نمیشوند. نمیدانم چرا. با اینکه زیاد شعر میخوانم و حفظ میکنم و البته نمیتوانم بگویم زیاد مینویسم. نه، اصلاً هیچکدام کافی نیستند. زیبایی در وجودم شکل دادهاند، اما نه هنوز برای شاعر واقعی شدن. روی کاغذ هم که مینویسم، چرتوپرت میشود یا اصلاً شعر محسوب نمیشود. غمرنگ میشوم.
همین الان که در تلگرام پرسه میزدم، این تکه از گزارش نیک استاد کلانتری را خواندم:
«پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.»
چقدر نیاز داشتم. اما هنوز دلم نتیجهای مطلوب میخواهد. انگار گاهی صبر در من میمیرد.
این جمله از کتاب نویسندهساز یادم میآید:
«نوشتن یعنی رفتن و نرسیدن، بیذرهیی احساس باخت.»
گوشیام را کنار میگذارم و میروم سراغ غزلهای سعدی.
سال واژه: پذیرش
خانه کجاست؟ در آن آرامش دارم، با همه ی کم و کاستی ها قدری می آسایم. چگونه می شود در چشم بر هم زدنی همین که آن را ترک می کنم ماجراها شروع می شود؟
روز بدی نبود، خوب هم نبود.
قلب خود را در لحظه به نگاه گربه های معصوم شهر می سپارم، آرام می شوم.
اما امان از خانه، همین که رسیدم و بچه هایم به استقبال آمدند، گویی در آغوش امن مادر خود را رها کردم.
خانه کجاست؟ سکوت است و وجود گربه های نازنین ام، دستپخت مهری جان همسایه ی عزیز تا خستگی از تن من به در شود.
خانه همین قدر ساکت، بی آلایش و بی همتاست.
خانه تان آباد.
امروز بس، نچسب بود. تنها تیکه امروز که خوشمزه بود ساعت ۵ تا ۶ عصر بود. بقیه روز رو باید تیکه تیکه کنم و قورت بدم. امیدوارم در اسید معده ام بسوزد و هیچگاه برنگردد. حتی دفع هم نشود.
امروز مادران دختران خواندم هنوز 90 صفحه ای عقب هستم تا به بچه ها برسم. امیدوارم امشب تموم بشه.
در اخر
از تک تک شما به خاطر اینکه وجود دارید، ممنونم
هشت هشت سال پنج
بیشترِ روزم در پناهِ واژگان گذشت. خواندم، یادداشت برداشتم، با لغتها کشتی گرفتم و سرانجام چند سطری نوشتم. چند صفحه از «خسرو خوبان» خواندم و همزمان واژههای تازه را از دلِ متن بیرون کشیدم. در کلاس واژهورزی شرکت کردم و با چند لغتِ نو دست و پنجه نرم کردم.
در وبینار، پانزده دقیقه آزادنویسی کردم، با پرسش آغازیدم و ادامه دادم و از دلِ همان نوشتنِ بیتکلف، ایدهای نسبتاً درخورِ توجه جوانه زد. وبینار دیروز را هم شنیدم، حاصلش تنها اندیشیدن نبود، بلکه کمی از اضطرابم نسبت به بیکاری کاست و مشوقی شد تا از نشستن و اندیشیدن نگریزم. پس از مدتی با خواهرم گفتوگویی جدی کردم، حرفی که شاید سالها به تعویق افتاده بود. پایانِ روز هم فیلم Therapy Done Right را دیدم که استاد معرفی کردند. برایم جالب بود، بهویژه کلیشهگریزیِ دلنشینی که در روندِ فیلم به چشم میخورد. پیشنهاد میکنم ببینید، و البته خودم هم تصمیم دارم به فاصلهی چند روز، با دیدِ متفاوت بازبینی کنم.
فیلم دربارهٔ روانکاوی مشهور است که از روشهای معمولِ درمان خسته شده است. او تصمیم میگیرد به جای آنکه فقط با بیمارانش حرف بزند، مستقیم در زندگیشان دخالت کند تا مشکلاتشان را حل کند. فیلم حول محور این پرسش است که مرزِ میان کمک کردن و دخالت کردن کجاست؟ آیا هدفِ خوب، وسیلهٔ بد را توجیه میکند؟ در نهایت، فیلم اشاره میکند به اینکه درمانگر هم میتواند خودشیفته و کنترلگر باشد.
امروز در ظاهر پرمشغله به نظر نمیرسید، انجام امور روزمره، نظافت و خواندن و نوشتن. اما در باطن سرشار از خودکاوی بود.
✓🟥بایگانی رویاها/ مسابقه پرتاب میخ
خواب دیدم در مسابقهای عجیب شرکت کردهام. مسابقهای که رشته ورزشی آن پرتاب میخ بود. در میان شرکتکنندگان ایستاده بودم و قرار بود مهارت خودمان را در پرتاب این قطعات کوچک و سخت فلزی به نمایش بگذاریم. فضای مسابقه برایم حالوهوای رقابت داشت. هیجان حضور در میدان را احساس میکردم و انگار تمام حواسم متوجه پرتابها و عملکرد شرکتکنندگان بود.
نمیدانم میخها را با چه شیوهای پرتاب میکردیم یا معیار داوری چه بود. حتی به خاطر نمیآورم که میخها به هدف اصابت میکردند یا نه. فقط میدانم که در آن مسابقه حضور داشتم و از بودن در فضای رقابت لذت میبردم.
وقتی بیدار شدم، نخستین چیزی که از خواب در ذهنم باقی مانده بود، همین تصویر نامتعارف بود: مسابقهای برای پرتاب میخ. نمیدانم برنده شده بودم یا شکست خورده بودم. نتیجه در جایی دور از دسترس حافظهام جا مانده بود.
شاید در آن خواب، نتیجه چندان اهمیتی نداشت. من در میدان بودم، چیزی را به سوی هدفی نامعلوم پرتاب میکردم و از هیجان رقابت سهم خودم را میگرفتم.
گاهی خواب، پیش از آنکه معنایی داشته باشد، فقط شکلی تازه از زنده بودن است.
#رویانگاری
✓ 🟥جمعه، چهارمین ایستگاه مراقبت از خود
امروز جمعه نوبت چهارمین جلسهٔ لیزر فولبادیام بود. برای رفتن به کلینیک آماده شدم و خودم را به یکی دیگر از ایستگاههای مسیر مراقبت از بدنم رساندم. سرمای محیط و تماس هوای خنک با پوستم، از همان ابتدا حضورم را در فضای کلینیک پررنگ میکرد. در طول جلسه، حس سرما با انتظار برای پایان کار همراه بود.
وقتی جلسه تمام شد، احساس خوشحالی و رضایت داشتم. چهارمین جلسه هم به پایان رسیده بود و این برایم اتفاق کوچکی نبود. به مسیر طیشده فکر میکردم و از اینکه با وجود فاصلهٔ میان جلسات، این برنامه را ادامه دادهام، احساس خوبی داشتم.
گاهی مراقبت از خود در همین لحظههای ساده معنا پیدا میکند. در یک بعدازظهر جمعه، زیر سرمای دستگاه لیزر، با تمامشدن یک جلسه، احساس کردم قدم دیگری برای رسیدگی به خودم برداشتهام.
چهارمین جلسه تمام شد و من با حس خوشایندِ به پایان رساندن یک مرحله، به خانه برگشتم.
جمعه برای من عطر گلهای سفید و ریز امینالدولهی است که لم دادهاند به دیوار همسایهی روبهرویی خانهی مادربزرگ و عابران کوچه را لحظهای مدهوش میکنند.
از وقتی که قدم به قدم پیشرفت در رسیدن به کلمهی سالم را میبینم حالم از همیشه بهتر است.
با نوشتن یک ربع صبحگاهی، و رزش و پیاده روی و یادداشت هوا کردن میتوانم به روزم نمره کامل بدهم.
تا به اینجا که ساعت 18 است از امورات روزمره و بهداشت و عبادات بگذریم فصل دو به من دروغ بگو را دانلود کردهای. روزگفتار 294 ام خودت را ضبط کردهای و از فصل 7 کتاب خوب گوش نمیدهی و توجه به دیدگاههای مخالف گفتهای. یاد الهه علیزاده و سرزبانش هم افتادهای. در جلسه 3 کارگاه خودواژه شرکت کردهای. این کارگاه را دوست داری. میدانی که باید رهایش نکنی تا آن ضعفت در جملهسازی بهتر شود. در وبینار نویسندهساز شرکت کردی. فیلمهای «Verity» و «Therapy Done Right» را دانلود کردهای. نمازت را خواندهای. میروی روی اسلایدهای جلسه دفاع پروپزالت کار کنی و بعد آماده شوی که بروید مهمانی خانوادگی.
ساعت 21 و 45 دقیقه است شام خوردهای و برگشتهای. خوش گذشته است. جای فاطمه و خانوادهاش خالی. داستان «سرکار استوار پریشیبهیف» از چخوف. «Prichibeyev، این اسم از فعلی به معنای: کسی را به زور مشت و لگد از جایی بیرون کردن ساخته شده است.» پس داستان استوار بازنشستهای را خواندی که اهل بزن بوده و شعارش این: «-متفرق شوید! ازدحام نباشد! به خانههاتان برگردید!»
باید بروی سر وقت اسلایدهایت، اما دوست داری انیمه ببینی. از فردا اسلایدهایت را بساز.
سلاااااااام
خوشحالم که برگشتم.
این مدت من سرم خیلی شلوغ بود. اولین سال کاری من بود و خب امسال به من تدریس یه کلاس اول دخترانه رو دادن و تمام تمرکزم این مدت روی کارم و مدرسه و دخترام بود.🥰🤍✨️
و توی این مسیر سحر فرهادی عزیز خیلی کمکم کرد و تجربیاتش رو در اختیارم قرار داد.🤍✨️
ممنونم ازت سحر جانم.✨️🤍
سال واژه: کنترل خشم🎀🐊🪆
نمره روز: ۹.۵
گزارش نیک:
۱. هفت صبح پاشدم و خب دیگه نشد بخوابم. اتاقم رو مرتب کردم و جارو زدم.
۲. بعد خونه رو مرتب کردم.
۳. ناهار درست کردم.
۴. حمام
۵. کتاب مائدههای زمینی و مائدههای تازه از آندره ژید رو شروع کردم با ترجنه مهستی بحرینی.
۶. با یکی دوستام صحبت کردم.
۷. بعد از مدتها وبینار نویسندهساز رو شرکت کردم. و خیلی حس خوبی داشت.
۸. بعد سعدی خوندم.
۹. زبان خوندم.
۱۰. باز سعدی خوندم.
۱۱. برای بابا سعدی خوندم.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
هر چند خیلی کمکار شدم.
در ضمن واقعا این مدت خیلی خوب تونستم به سال واژهام عمل بکنم.😂🐊
شاید کار با بچهها معجزه کرد.
البته خشم من محدود به موارد محدود و نادر و خاص بود که خب همونم داره کم کم درست میشه.
دارم عاقل میشم😂🐊
میگرن اجازه نداد آدم فعالی باشم. بیشتر روز در تخت بودم.
کانال تلگرامم را حوالی ظهر بهروز کردم.
حتا میگرن حریفم نشد در «خودواژه» شرکت نکنم.
خوابیدم تا شاید بهتر شوم. نشدم. ممنون.
کمی خواندم و نوشتم.
نگاه به تلویزیون فکرش هم شوخی مسخرهایست با این سردرد.
اگر بتوانم مقداری مطالعه میکنم و خواب.
آبی دلم میخاهد تشکر کنم از آنانی که انسانم میبینند و میخانندم. فارغ از ملیت و قومیت و جنسیتم. شما انسانهای بزرگی هستید. گیر یک تکه کاغذ و یک مشت خاک نیستید. حضورتان گرم میکند دلم را. ببین آدمی کارش به کجا رسیده که بابت رفتار انسانی دیگری تشکر میکند. مگر حقم نیست انسانم ببینند؟ مگر انسان بودن، شدن، ماندن، وظیفهی ما نیست؟ دنیا آنقدر به قهقرا رفته آبی که انسانیت هم شده یک هنر. کار هر کسی نیست فاصله گرفتن از تن و زمین، دیدن از دور. من از آدمهایی که حاضرند ریق رحمت را سر بکشند برای عقایدشان میترسم. آبی دوسه روزیست شل کرده خدا درهای رحمتش را. یکسره خبرهای خوب. کاسهای زیر نیمکاسه است حتمن(خندهی شیطانی). استرس و اضطراب پوفیوز کچلم کرده آبی. میترسم طول و عرضم یکی شود. وسط این گیر و درگیریهایم یکهو فرشتهای سبز شد از جنس برگ و حکمت پاشاند به بیوشیمی بدنم. دوباره گوشیدمش و دوباره آموختمش: سلامتی یک امتیاز است نه یک فضیلت. دانستم فضیلت از جنس ارزشگذاریست و امتیاز از جنس امکانات. یادمان نرود اگر سلامتیمان دچار افت شد چیزی از ارزشهای انسانیمان کم نخاهد شد. اینکه سلامتی را از جنس فضیلت بدانیم یا امتیاز در نحوهی برخوردمان با مشکلات و خودمان بسیار اثرگذار است. به گمانم دلیل استرس و اضطرابهایم را یافتم. من سلامتی را یک فضیلت میدانستم و اضافهوزن را افت ارزش انسانیام. کاشف به عمل میآیم که همهچیز را از جنس فضیلت میدانستهام و این خصلت از صدر اسلام مرا به ریشش گرفته. افسوس. راستی آبی، اولین آدمیبرگیای بود که در عمرم دیدم(بزن روی لینک ببین😁).
از جمعه بدم نمیآید جمعه ماهیتش ویلانی توی هفته است مثل بچهای که هیچ کس به فرزندی قبولش نمیکند. امروز هم زودتر از موقع از خواب بیدار شدم و ساعت سهو نیم شب، تازه مهمانهای همساییمان خداحافطی کردند البته صدایشان آرام بود اما من را بیدار کرد و تا ساعت چهار و نیم خوابم نبرد. دست و صورتم را با آب خنک شستم وضو گرفتم حسابی سردم شد نماز خواندم و دعا کردم و منتطر نوشتن ماندم دستم یخ کرده به خودکار نمیرفت و کمکم خوب شدم و نوشتم امروز کمر درد داشتم یک قرص خوردم و به پیادهروی رفتم شلوغ بود خیابانها از موتور سوار دو ترکه و ماشینهایی که نمیدانم در صبح جمعه کجا بودند و از کجا میآمدند پر بود. گربهها هم در کنار دیوارها و در پارک و میدانها خمیازه میکشیدند و جمباتمه زده ما را ورانداز میکردند دم کله پزی پر از گربه بود و بعضیها مستی دیشب از سرشان نپریده بود و آواز میخواندند. در صبح زود چند نفر قابلمه به دست منتظر حلیم بودند و نانوایی بربری صف بود و بوی نان تازه خوشایند بود و یاد بچگی و خاطراتم افتادم که مادرم همیشه دم نانوایی که میرسید برای من و خواهرم نان شیرمال میگرفت و نصف میکرد و بوی همان نانهای تازه در سرم است چه دوران و خاطراتی امروز برایم زنده شد. راستی امروز نان شیرمال در فر درست کردم عالی شد دوست داشتم شما هم بخورید اما افسوس خیلی از من دورید. خوردن یک چای تازه دم در صبح جمعه لذت بخش است. امشب مهمان دارم و مرغها را میخواهم سرخ کنم. اما نه صبح زود بعدازظهر، همه آدابش را بجا میآورم. سبزی خوردن را پاک کردم و دوباره نوشتم و سوژهای از ملالی که در این زمانه درست شده نوشتم در نوشتن از کتاب نونوالقلم جلال رونویسی کردم و به من ایده داد و امروز راس ساعت پنج در وبینار شرکت کردم و استاد از کلمه برداری گفتند یک ربع نوشتم اینترنت امروز خوب بود و قطع نشد. ساعت هفت به وبینار خانم یاوری عزیز رفتم و با هم حرف زدیم خیلی خوش گذشت. من زودتر خداحافظی کردم. نمرهی امروزم نه است. و به کانال تلگرام من بیایید.👇💦
https://t.me/notetoday1
تکگوش هندزفری را درمیآورم و به دستهایش میدهم. خداحافظی سریعی میکنم و به سمت اتوبوس میدوم.
کارت میزنم و روی صندلی مینشینم. و به امروز فکر میکنم.
سه ساعت پیادهروی توان پاهایم را گرفته است.
امروز با فکر «زعفرونا خراب میشه» بیدار شدم و تا ساعت دوازده درگیر جداسازی زعفرانها شدم. کمی اطرافم را جمع کردم و بعد به سمت محل قرارمان رفتم.
از آخرین پیادهروی دونفرهمان خیلی گذشته بود.
این بار هم با یک مسیر جدید و یک جعبه شیرینی از راه رسید.
قدم زدیم و حرف میزدیم. قدم میزدیم و برایم فیلم میریخت. قدم زدیم و آهنگ گوش دادیم. قدم زدیم و شیرینی خوردیم. قدم زدیم و سکوت کردیم. قدم زدیم و خندیدیم. قدم زدیم و مسابقهٔ «هرکی دیرتر از حاشیهٔ جدول بیفته» دادیم.
قدم زدیم و از سید گفتم
قدم زدیم و از سید گفتم
قدم زدیم و از سید گفتم
قدم زدیم و « در نامهام به سید چه بنویسم؟»
قدم زدیم، قدم زدیم و قدم زدیم.
پاها و زانوهایمان معترض بودند، اما ما همچنان قدم میزدیم و من از سید میگفتم.
کانال منhttps://t.me/meslenafas
گزارش میگ میگ
امروز تمامش به یک کلمه گذشت.
«وبینار»
نوشتن و نوشتن و نوشتن.
که مرا چه شده است؟ که او را چه شده است؟
که ما را چه شده است؟
قرار است وبینار بگذاریم. یا وبینار ما را بگذارد.
نمیدانم.
سوالم شده است شبیه مرغ اول بود یا تخممرغ.
وبینار الهه نصیری را بودم و لذت بردم.
صبح با ندا و فرشته و الهه در مورد وبینار حرف زدیم. شب با ندا و فرشته. الهه در مورد وبینار حرف زدیم.
و من با خانواده در مورد وبینار حرف زدم.
میدانم مسیر سخت و دشواریست.
اما میدانم پر بار است. تمام امیدم همین پرباریست.
📝گزارش_نیک ۱۷۱:
«تنبلی به وجودم رخنه کرده یا روزهایم تنوعی برای نوشتن ندارد… هر چه هست باعث شده از وبینار های روزانه فعلاً دور شوم و حتی گزارش نیک هایم یکی در میان شوند؛ هانا(دختر عمو) دیشب به سختی در آغوشم لا گریه خوابش برد صبح که بیدار شدم هر دو روی فرش خشک و سفتی بودیم صبحانه کنجد و پنیر و چای خوردیم و عمه لیلا و دخترش تیام آمدند هانا هم خوشحال شد بخاطر همبازی جدید، لازم به ذکره که خانه ما نیامدند خانه مادربزرگم آمدند و خانه مادربزرگ دقیقاً دیوار به دیوار ما چسبیده است و حتی راه رفت و آمد هر دو حیاط به هم باز است. برای ناهار قیمه صرف شد و کمی با هانا به قایم موشک و فیلم دیدن و… گذشت عصر هم ماشین را روشن کردم و همراه مادر هانا را رساندیم خانه خودشان در طی مسیر یک سر لوازم تحریر هم رفتیم و با کارت عمو چیزهایی خرید من هم در افق کوروش که همراه مادر بودم اتفاقی سارا همکلاسی سابق دانشگاه رشته ی آموزش ابتدایی ام را دیدم و سلام و علیکی نسبتاً صمیمانه کردیم این روزها سریال زیبای چینی مرثیه ی پاییزی با بازیگری چنگ لی و روهان را می بینم؛ امشب هر دم حس تنهایی میکنم یکم پیش دعوای کوتاهی با خانواده داشتم و جملات پدر قلبم را مثل سوهانی فرو خورد کاش عمر آدم ها دست خودشان بود کاش…🩹»
@Maryamwriter_2 چنل تلگرام
امروز شد روز کوهنوردی ما با جمعی از دوستان،
زدیم به دل زاگرس زیبا و با شکوه و دورانها از سر گذرانده و روزگاران و مردمانی که در طول تاریخ در دل خود جای داده، و به پیشنهاد یکی از دوستان همگی بلند شدیم و جداگانه در دل صخرهها و درختان سدر به دنبال عسل کوهی گشتیم،
و طبق معمول بیبهره نماندیم،
بیبهره که چه عرض کنم، دوکیلو عسل پیدا کردیم البته با کمی سختی برای جمع کردنش و بعد میوهی ریز وخوشمزهی کلخونگ( با بنه فرق دارد) چیدیم,
سپس فضایی آرام برای مطالعه و کتابخوانی پیدا کردم و از شاهرخ مسکوب وصادق هدایت و صادق چوبک خواندم و چندبرگی از شاهنامه و غذای محلی بوزقورما در دل طبیعت و سهتار و آوازهای قشقایی در این فضا جور دیگری به دل مینشیند و به تن خسته، جان میدهد.
بیداری ۴:۳۰
امروز کارم را با خواندن کتاب شروع میکنم.
صبح در قسفه کتاب، دنبال قصههای دکتر سیوس میگشتم که چشمم به مقاله انگلیسی از دوره ارشد افتاد. مقاله این طور شروع میشود:
«وقتی از جورج مالوری، کوهنورد مشهور جهان، میپرسند، چرا به قله اورست صعود کرده است، میگوید: «چون آنجاست». بسیاری از محققان کارآفرینی نیز استعاره مشابهی را به کار میبرند. از آنجایی که فرصتها وجود دارند و برخی از افراد در تشخیص و بهرهبرداری از فرصتها نسبت به دیگران از بصیرت یا هوشمندی بیشتری برخوردارند، بهرهبرداری از این فرصتها میتواند منبع سودهای اقتصادی و در برخی موارد، شهرت و ثروت باشد. »
ساعت ۱۴ ،قسمتی از شعر بلند صدایِ پایِ سهراب سپهری استوری می شود.
ساعت ۱۶ دورهی خودواژه با استاد شاهین کلانتری دارم. در جلسه بازخورد به تمرینها، پی به ضعف کارهایم میبرم. از خودم راضی نیستم
ابن روزها بسیار خستهام. رییس ضعیف شده است. باید غذایش را به دهانش بگذارم. جابجایی هم که سختی مخصوص خود را دارد
از طراحی امروز هم اصلا راضی نیستم.
🪷 ارتکابهای تکراری(با عاریهی واژهی ارتکاب از استاد) – نوشتن واژگان، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتاب، یادگیری زبان فرانسه، خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان، طراحی و اسکیس زدن.
– جهان مرا با تمام ترسهای بزرگم یکجا مواجه کرد؛ در مدت چند روز مرا چشم در چشم بزرگترین ترسهایم قرار داد و این رویارویی را از برخی جنبهها تا مدتهای طولانی حفظ کرد. من هنوز از آن ترسها عبور نکردهام، آنها هنوز هم برای من همانقدر ترسناکند که قبلن بودند. تلاش جهان بیفایده بود. من بزرگتر از اینی که هستم نمیتوانم بشوم، کاش دست از تلاش بردارد.
– گل آفتابگردان برایش بردم.
– وقتی همه رفتند من ماندم.
– دلم نمیخواست گزارش بنویسم.
– پاییز پادشاه دیکتاتور فصلهاست.
– سیب هم نیست، سکوت هم نیست حتی.
– پروردگارا، تمام آنچه رخ میدهد از دل نگرشها و احساسات و رفتارهای ما بیرون میآید. شما چیزی را به ما تحمیل نکردهای و نمیکنی؛ حتی ایمان داشتن به خودت را. اما در تمام آنچه رخ میدهد سایه به سایه همراهمان هستی و هر کجا که درخواستِ یاری کنیم یاریدهنده را میفرستی. شما منطقیترین و در عین حال مهربانترینی و همین است که سبب شده قابلاعتمادترین باشی.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی در هوای سرد و بارانی که تجربهی خوبی برام بود.
3.کشیدن نقاشی همراه با آهنگ گوش کردن.
4. چک کردن کانال برخی از بچهها که برام لذتبخش بود.
5. آبیاری فلفلهای باغچه که نمیدونم چرا پر محصولتر از تابستان شدهاند انگار هوای خنک بهشون میچربه.
☆تسلیم تمارین «خودواژه». آدم خودش را در تمرین بهتر کشف میکند تا بنشیند و بگوید من در فلان عرصه بهترم. امروز، بعد از ارسال تمارین خودواژه و فکر کردن به چند تمرین اخیرم، فهمیدم که در طنز استعداد بیشتری نسبت به شعر دارم. حالا استعداد یک چیز است، ممارست یک چیز دیگر. و خوب میدانم ممارست از استعداد بالاتر است. شعر را بسیار دوست دارم، ولی تا الان خیلی جدی آستین بالا نزدهام و در آن دریا آبتنی کنم، شنا که بماند.
☆گذری به انقلاب، پیادهروی و پیدا کردن کتاب «بیست کهنالگوی پیرنگ». برای خاندنش بسیار ذوقی هستم.
☆شرکت در کارگاه «خودواژه». تمرینهای این کارگاه تازگی و خاصیت خودشان را دارند. از هرچه انجام داده بودم سوا هستند.
☆ خدمت «شازده احتجاب» هستم. رگههایی از «بوف کور» در آن موج میزند. آن تکرار اتفاقات، آن ناسرراستی روایت، و آن هان هان گفتن شخصیت که در «بوف کور» بود، در اثر گلشیری موج میزند. داشتم فکر میکردم که نوشتن همچین داستانی برای نویسنده باید چقدر سخت باشد. مدام راوی عوض میشود و شخصیتها جابجا نام برده میشوند. یا معلوم نیست الان کدام تکه از داستان در حال روایت است. بیخود نیست که گلشیری را استاد مینامند. رگههایی از «رود راوی» را هم اینجا پیدا میکنم. آنجا که شازده با زنی همبستر میشود و زن با او بازی میکند. این صحنه مرا یاد شلاق خوردن قهرمان در «رود راوی» میاندازد. با این همه فکر نمیکردم که این داستان تا این حد سختخان باشد. خیلی ازم انرژی میگیرد تا بفهممش. حتمن نیاز به تکرارآموزی دارد.
☆ سپاسگزار بودنم.
چه مسخرهبازیای است؟ این قدر زور میزنم هفته را تمام میکنم و زرتی باز شنبه میآید.
فیلم این یارو را دیدم. نویسندهمویسنده داشت یارو فیفتیشیدز آو گری و ممهاناری. دیشب خاستم ببینم بعد حس کردم دارد ترسناک میشود درش را گذاشتم. این استاد رو مود ترسناکمرسناک بود مدتی و نزدیک فیلمهایی که معرفی میکرد نمیشدم. کم بدبختی دارم، فیلم ترسناک هم ببینم.
اما نبود. صبح دیدم و پرهایم ریخت ولی من همانجا گفتم ایسته کنید بابا این یارو نویسنده است و بعد خود فیلم دوباره به من گفت که بابا یارو نویسنده است. به نظرم فیلم شاهکاری بود برخلاف نظر استاد که میگفت خوب است اما شاهکار نیست و اینها، چون ممهاناری توش ایفای نقش میکرد. لایق اسکار است.
ولی میدانی چی شد؟ موضوع جالبش کاری بود که با حقیقت میکرد و این دقیقن همان کرمی است که توی داستان دوست دارم بریزم. اینکه خاننده علاوه بر اینکه موقع خاندن فکر کند حقیقت دارد، اتفاقن لحظهای هم بگوید این نویسنده است؟ بعد بگوید نه نیست. بعد بگوید هست. خلاصه دوست دارم روانی تحویل جامعه بدهم.
بعد هم با بچهها نوشتن و گپ زدن و بعد درست کردن ناهار. کباب را درست کردم و گوش کن، مهم اطراف کباب است که کمی گردو، کمی زیتون، کمی ترشی، کمی ماست، کمی پیاز، سس انار هم تنگش و اوف؟ اووووف. با تهماندهی لیموناد دیروز که گازش هم البته رفته بود.
کارگاه خودواژه بود و کلمه میساختیم. بعد از کلاس رازندگی آمد توی ذهنم که ترکیب راز و زندگی بود و میتوانستم با شیرم تو رازندگی کاملش کنم. خوب بید؟
از صبح درگیر این داستان کوتاه بودم. شاید روش برخی، و روشی که منطقیتر به نظر میآید این است که داستان را که نوشتی بگذاری خیس بخورد و بعد بروی سراغش، اما برای الان من روشی که قبلن داشتم و کاری که توی کارگاههای داستان کوتاه انجام میدادیم بیشتر جواب میداد. اگر بنویسم و بگذارم کنار میدانم که کمتر سراغ موضوع جدید میروم و میگویم حالا بیا آن را بازنویسی کن. من میخاهم از دست داستانها رها شوم.
نویسندهساز بود. نوشتیم و استاد فیلم تازهای معرفی کرد و نرسیدم ببینمش. آنهایی که شخصیت نویسنده دارند برایم جذاباند و حقیقتن از فرشتهی ۱۶ساله بپرسی عمرن میرفت سمت این فیلمها. برایم دیدن این مسیر خیلی جالب است، اینکه چگونه علاقههایم تغییر کرد.
وبینار نگار افروشه آغازید و موضوع؟ یادگیری. دوست دارم چه چیزهایی را یاد بگیرم؟ سوال خوب. در یادگیری چه چیزهایی گیر کردهام؟ باید بگویم خیلی چیزها و این حس سرخوردگی هم به من میدهد.
با الهه نصیری بودیم و وبینار «از معماری». فهرستی نوشتیم از چیزهایی که در اطرافمان میبینیم و الهه توجه ما را به دیدن جلب کرد.
جلسه با کیمیا و بچز آغازید و دربارهی تحرک گفتیم و مرزگذاری در سلامتی. این کلمه را خیلی دوست دارم و دلم میخاهد بیشتر و بیشتر دربارهاش بیاموزم. «مرزگذاری».
حلژون پاچید.
قصهای دیگر خواندم از کتاب «هیچکاک و آغاباجی»
و فردا آخرین قصهش.
میندیشم چقدر خوشاقبالم که با مدرسه نویسندگی آشنا شدم که علاوه بر نوشتن توی وبینار بقیهی همسفران هم شرکت کنم میتوانم و بیاموزم از یادگیری و معماری و سلامت و… و… و…
امروز وبینار نگار افروشه بود و یادگیری و وبینار الههنصیری و معماری کنار نویسندهساز.
خودواژه هم کیف داد باز.
به کودکنو اندیشیدم.
مهم نیست امروز چه گذشت. این که چقدر کنار خانواده خوش گذشت هم مهم نیست. اینکه چقدر قلبم شاد است از داشتنشان را بیخیال.
مهم این است که کل روز درونم آشوب بود که وقت کم دارم برای تمرین وبینار.
منبعی جستم ولی آنقدر درونم آشفتهست که نمیفهمم چه میگوید. فقط تصمیم گرفتم از کوچه رندان را تهیه کنم.
موفق نشدم کار بچهها را ببینم. هنوز نمیدانم چه میخواهم بگویم.
استاد گفته بهتر است با سیستم وصل شویم. نمیدانم میشود یا نه.
فقط فردا را زمان دارم.
مضطربم.
مگر خود حافظ مدد کند.
همهی ما احساس بیقراری را میشناسیم. بیقراری نقطهی مقابل احساس آرامش و آسودگی با خود است. بیقراری نوعی هیجانزدگی ذهنی است. ما قرار نداریم و همهی کارها را با عجله انجام میدهیم، بهسرعت از این کار به سراغ کار بعد میرویم. هر جا هستیم فکر میکنیم باید جای دیگری باشیم. حتی در خواب هم بیقراریم و در هیچ حالتی احساس سکون و راحتی نمیکنیم. انگار به دنبال چیزی هستیم که نمیدانیم چیست. در یخچال را باز و بسته میکنیم. با تلفن همراهمان ور میرویم، روزنامه میخوانیم، به اخبار گوش میدهیم، هر کاری میکنیم که احساس تنهایی و رنج درونیمان را از خاطر ببریم.
کتاب «هنر زندگی کردن» اثر تیکناتهان. بیقراری را خوب میشناسم. بیشتر از هر چیزی. از وقتی یادم است همراهم بوده. اصلن الان جزئی از سلولهای من است. شاید هم خیلی بیشتر از جزء است و حالا من جزئی از بیقراری هستم. میبینی چطور به خودم پیله کردم. مچ خودم را گرفتم. این همه سال گذشت و ذهنم یک طعمه جلویم گرفته بود و میگفت: «بیا باز هم بیا. قرار است به زودی این طعمه را به تو بدهم تا حالت جا بیاید. خوشحال شوی و از زندگی لذت ببری.» مرا کشاند تا اینجا. خیلی گولش را خوردم. از حالا به بعد احساس حماقت میکنم اگر باز هم مثل قبل باشم. امروز بارها و بارها یادآوری کردم به خودم. اکنون. اینجا. داری ظرف میشوری. اسکاچ کفی را ببین. آبی که از ساق دستکش کوتاهت داخل میشود و پوستت را خنک میکند حس کن. به صدای بشقابهایی که کفی میکنی و روی هم میگذاری گوش بده. صدای بچهها توی هال. گاهی شبیه جنگ میشود. دوباره خودم را آرام میکنم و میگویم جنگی نیست و سبکی از زندگی است که دارم یاد میگیرم.
صبح مدیتیشن و هرزهنویسی را انجام دادم. این هفته با لپتاپ نوشتم و تعداد کلماتم کمتر شد. فدای سرم. تمیزکاری کردم و نوشتم. لم دادم و بیمشغلگی را تمرین کردم. برای اینکه کمی کنار خانواده باشم بامداد خمار را دیدم. خوشحالم از آن زمانها عبور کردیم و این عشقهای تخمی خیلی کمتر شده. اسمش عشق نبود. بیشتر از نبودن و ندیدن بود. در کف خیلی چیزها ماندن. اگر کمی با آن رحیم خر بیشتر معاشرت میکرد و کمی هم گناه، میفهمید که خبری نیست و این همه لهله او را نمیزد. یاد یکی از همخابگاهیهای خاهرم افتادم. تعریف میکرد که در شهرشان پدری دخترش را سر همین مسائل کشت و در باغچهی خانهاش خاک کرد. خدایا این فکر و اعتقادات نسنجیده و تخمی تا کجا با ما عجین شده؟
روزم خاکستریِ رو به سیاه بود. فقط گذراندمش.
هوس کردم غذای مورد علاقهی بچهابرها را بپزم. شیر را ریختم توی برنج. شیربرنج پختم. شیربرنج هم شبیه حلیم است. بعضیها با نمک میخورند بغضیها با شکر. من با نمک، بابا با شکر دوست دارد.
نمکیها نمیتوانند شکریها را متقاعد کنند و شکریها هم توانایی متقاعد کردن نمکیها را ندارند. اما شکر و نمک فرقی ندارد وقتی مهم کنار خوردن است.
امروز صبح حلقهی ازدواج مامان فرار کرد. چون مامان معتقد است خودش ناپدید شده و او دخالتی نداشته است. من و مامان و مهدی کل خانه را شرحهشرحه کردیم. پیدایش نشد. اگر پیدایش کنم مثل سگ میزنمش. میدانم یه گوشه مخفی شده و به ریشمان میخندد.
دیشب خواب دیدم. عجیب و غریب بود. اما عجیبتر از آن این بود که بعد از گذشت ۲۴ ساعت هنوز هم بسیار دقیق و روشن در خاطرم مانده بود. نوشتمش. اصرار داشت ثبت شود من هم به خواستهاش رساندمش.
سرشان را شکستم. بعد تکهتکه شان کردم. بعد هم با لذت مغزشان را جویدم. تخمهها را میگویم آخر فیلم دیدن بدون تخمه نمیچسبد.
امروز یکی از شخصیتهای منفور کودکیام در ذهنم جولان میداد. چرا یکهو یاد او افتادم؟ این را خدا میداند. همش مقابل چشمانم بود با آن لبخند کریهاش. تا میتوانستم با آزادنویسی در فحش و بدوبیراه غلطاندمش.
لباسش سبز، پوستش سفید، گوشتش زرد. پرتقال را میگویم همانی که با لذت خوردمش.
قندان امروز با چه پر شد؟
کارگاه خودواژه، شکلات بود. بعد از آنهم وبینار که نقلونبات بود.
نیم ساعتی پیادهروی داشتم بعد از آن هم دوش درمانی. فرفر موهایم آب را که دیدند با ذوق بیرون پریدند. روغن مالشان کردم. گذاشتم همانطور خوشحال بمانند.
سلام
امروز تا ساعت ۱۲ ظهر جمعه را خواب آلود وسینه خیز خودم را زنده نگه داشتم .دلم خوش بود که ناهار آماده است اما آشپز دوتا شد وغذا هم دومزه ،اما نکته مهم این است که به خودم اجازه داده ام اشتباه کنم اما حق سرزنش نداشته باشم .فیلم دیدم سه قسمت از سریال ما با همدیگریم .از کلمات جالب که شنیدم ،ناز بالش،گلبو،گل انداخته،
امروز روز عجیبی بود. در روزمرهوارترین حالت ممکن شروع شد.
حوصله سررفتنهای روز جمعه به سراغم آمده بود و حافظ خواندم و کمی سرحال شدم.
مقداری از« قماربازِ» داستایوفسکی را جلو بردم.
ماکارونی پختم.
مادربزرگ دلمه پخته بود و ساعت دوازده زنگ زد و خواست پیشش برویم. اما نشد که بشود.
عصر چون پای آرش در باشگاه شکسته بود، مجبور شدم به عیادتش بروم. عمه و زنعمو را هم برداشتم و راهی شدیم. دوسه ساعت نشستیم و صحبت حولِ محورِ پای آرش فقط به ده دقیقهی اول محدود بود. باقی کش و قوسهای کلامی.
غروب کمی استراحت کردم.
کمی آزادنویسی کردم.
موزیک گذاشتم و طرح اولیهی یک درختی در ماه را کشیدم و پروراندمش.
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟