امروز چپه هستم. پس چپه تعریف میکنم. چپه در رخت خواب دراز کشیده ام. پایم روی بالش خوابش برده و سرم بیدار است.
چند لحظه پیش داشتم در مقاله های مختلف در مورد اعتیاد و قمار سرچ می کردم. تقریبا اطلاعاتم تکمیل شدهاست. شاید فردا یا پس فردا یه محتوای خوشمزه برای دوستانم در کانالم هوا کنم.
بلاخره شد و نویسندگی خوشحال رو ثبت نام کرد. ببخشید نویسندگی خلاق. شاید به قول فروید این هم تداعی آزاد است لذا دست بهش نم یزنم.
امروز پیاده رویدم و ذهنم باز شد در هوای خنک. قبل تر از اون حرم بودم و قبل ترش هم دوستم را در حرم دیدم و چند ساعتی غیبت کردیم .
میدانید غیبت در حرم، گناه را خنثی می کند؟ چون جمع برداری شون میشه صفر.
طرف صبح کمی آموزش کنوا دیدم و بسیار دلم خواست در حوزه تولید محتوا و ادیت کار کنم. خلاقیت به خرج دادن را مپرستم. انگار بخشی از روانم حالش با اینکار عالی میشود.
بعدش هم با دختر عمویم سر صبحی، صحبت کردم قرار بود کار ی را باهم استارت بزنیم که شوهرش زنگ زد و رفت. اصلا همه چیز زیر سر این شوهر هاست.
بعدش هم که از خواب بیدار شدم.
همین.
اگر بخواهم امروز را برایت شرح دهم، پررنگترین پدیده امروز که ابداً با آن ناآشنا نیستم و سالهاست که مهمان زندگیام شده، درد است. از دیشب شروع شد و امروز به اوج رسید؛ حتی الان هم مرا در چنگالش میفشارد، اما ادامه میدهم کار و تلاش را. نمیدانم این ادامه دادن در هر شرایطی خوب است یا نه، ولی میدانم اینکه استراحت را اضافی یا جدا از برنامه میدانیم، بد و ناجور است و مهمتر اینکه استراحت کردن را بلد نیستیم. برویم سراغ شرح امروز:
صبح را با شکرگزاری، آزادنویسی، روزنویسی و تمرین نویسندگی آغازیدم. محدثه هم از سالن مطالعه کار را پی گرفت.
شکوفههای عناب را خواندم. رضا جولایی علاوه بر اطلاعات خوب تاریخی و کلمات کافی، ماهر است که از چندین زاویه یک داستان واحد را روایت کند؛ داستان مرگ میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل را از دید همسر جهانگیرخان، شاگردِ روزنامه، قزاق روس و سرباز ایرانی روایت میکند و هر کدام لحن خود را دارند و طرز بیان و دایره واژگان متفاوت خود را.
بعد به سراغ برنامهٔ معنوی ظهر رفتم. این هم قطرهای از دریای ژرف نهجالبلاغه:
«اى فرزند آدم! روزى دو گونه است، روزیای كه تو آن را جويى، و روزیای كه تو را مىجويد، كه اگر به سراغش نروى هم به سوى تو آيد.»
غذای زیتون را دادم، به کارهای خانه رسیدم. بیشهٔ زیتون را سامان دادم؛ برای من شیر بنگال است، پس خانهاش میشود بیشه (:
خود را به وبینار رساندم. استاد کلمههایی از سلیم و سلمی خواندند. ۱۵ دقیقه با موسیقی آزادنویسی کردیم. بچهها سوالاتی پرسیدند و پاسخهایی داده شد. از لزوم پیادهروی سخن گفته شد و همینطور استمرار نوشتن گزارش نیک.
به برنامه معنوی شب رسیدم، اما کیفیت لازم را نداشت چرا که درد جولانش گرفته بود. متنی که بعدازظهر نوشته بودم را تایپ و ویرایش میکنم. متن میرسد به انتشار، ساعت ۸.
به سراغ حافظ رفتم؛ مشتاق بودم که چه غزلی را رهاوردم میدهد. این هم دو بیت چراغدار حضرتش:
«ساقی بیا که از مدد بخت کارساز
کامی که خواستم ز خدا شد میسرم
گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟»
بعد از گپی که با هم داشتیم، دارم گزارش نیک را مینویسم. گزارشت به شکل مسابقه فوتبال عالی بود.
میروم برای ادامه خلوت و شب؛ اگر بشود بخوانم و خود را لبریز کنم از کلمات، چه داستان باشد چه شعر.
اما چند خط در مورد سوالی که در گزارش دیشب پرسیده بودی:
فکر میکنم هرچه سختگیریمان نسبت به نوشتن بیشتر شود، نوشتن را تبدیل به یک کالای لوکس و تجملی میکنیم و خود را ملزم میکنیم که در شرایط خاصی بنویسیم که به تبع آن بازدهی خاصی هم داشته باشد. و این تجملی بودن، دیگران را هم بر آن میدارد که از ما انتظار داشته باشند که در شرایط ایده آل مشغول نوشتن شویم؛ برای همین به خودشان اجازه میدهند که در هر شرایطی بیایند و از ما بپرسند: «الان وقت نوشتنه؟ دیگه کاری نیست انجام بدی؟ همهٔ کارا انجام شده، فقط همین نوشتن مونده؟»
اما اگر نوشتن را جزیی مهم از زندگی بدانیم؛ میان مشکلات، سوگ، رنج، غم، حتی میان جنگ، دیگر کسی به خودش اجازه نمیدهد که از ما بپرسد الان وقت نوشتن هست یا نه؛ چرا که نوشتن جزو اصلی بدن و زندگی ما شده است. همانطور که در جنگْ قلب میتپد، میان همان جنگْ دست ما هم به نوشتن میرود. به امید آن روز که نوشتن و خواندن قسمت لاینفک زندگی ما شود و بماند.
– کل روز مشغول دانلود بودم تا در قطعی اینترنت، همچنان بتوانم رئالیتی شو ببینم. از این متنفرم که نمیتوانم حتی برای سرگرمی هم برنامهریزی کنم.
– آزادنویسی امروز که ۱۲۰۰ کلمه بود، حکم تراپی را برایم داشت. اوایل از کاغذ سفید خجالت میکشیدم و خیلی چیزها را نمینوشتم. اما این چند وقت حس میکنم که من و کاغذ سفید از هر کسی و هر چیزی به هم نزدیکتریم. این حس را دوست دارم. این که کاغذ بشود محرم اسرارم.
– فردا «به زبان مادری گریه میکنیم» تمام میشود. امروز در وبسایت انتشارات اطراف دنبال یک کتاب دیگر در همین ژانر بودم اما کتاب جالبی نیافتم. فردا در وبینار نویسندهساز از استاد میپرسم.
– سخن استاد که عمیقاً مرا به فکر فرو برد: «برای نوشتن یک کتاب، چه کارهایی نباید انجام بدهی؟». جمله از این تأثیرگذارتر و عمیقتر؟ حقیقتش چند وقتی بود که به چنین چیزی فکر میکردم و البته در جهتش اقداماتی هم انجام داده بودم، مثلا کمتر میرفتم اینستاگرام و بیشتر کتاب میخواندم.
– مطلب چنل را ویراستاری کردم اما به انتهای متن که رسیدم، موضوع دیگری به ذهنم آمد. پس تصمیم گرفتم فردا دوباره از اول متن را بازنویسی کنم امیدوارم نتیجه خوب باشد.
زکیهجان، سلام به تو و بینندگان عزیز
به ورزشگاه خانگی آرزو بابایی خوش آمدید؛ جایی که امروز شاهد دربی حساس «فرهنگ و ادب» و «امور منزل» هستیم. مسابقهای که از همین ابتدا میتوان پیشبینی کرد تا وقتهای اضافه ادامه خواهد داشت.
بازی با سوت داور آغاز میشود. آرزو بابایی توپ را در اختیار میگیرد و با خواندن فصل دوازدهم مادران و دختران، یک پاس عمقی به خط حمله میدهد. چه حرکتی! چه تکنیکی! هنوز مدافعان تیم حریف به خودشان نیامدهاند که بازیکن با نیم ساعت آزادنویسی، گل اول را به ثمر میرساند. دروازهبان صفحهی سفید غافلگیر شده است.
حالا نوبت یدالله رویایی است. آرزو چند صفحه از منِ گذشته را میخواند و با یک بازی ترکیبی، توپ را در میانهی میدان به گردش درمیآورد. تیم فرهنگ و ادب کاملن سوار بر بازی است و به نظر میرسد امروز قرار نیست امتیازی از دست بدهد.
اما دوستان، انگار داور مسابقه رشوه گرفته است. از کجا معلوم؟ چون ناگهان تیم امور منزل وارد زمین میشود و با یک ضدحملهی برقآسا، لباسهای زمستانی را از انباری بیرون میکشد و روانهی ماشین لباسشویی میکند. بازیکنان تیم فرهنگ و ادب هنوز در شوک این حملهاند که سبزیها هم به محوطهی جریمه وارد میشوند.
چه صحنهای! آرزو با یک تکل حسابشده، سبزیها را از ساقه جدا میکند و به سمت سبد هدایت میکند. داور سوت میزند. ظاهرن یکی از سبزیها مرتکب خطای هند شده است اما VAR صحنه را بازبینی میکند و تشخیص میدهد که خطایی در کار نبوده و بازیکن صرفن به پاکسازی ادامه داده است.
بازی همچنان ادامه دارد. ترشی وارد زمین میشود و با یک ضربهی فنی، مستقیم راهی شیشه میشود. چه گلی! تماشاگران از جا بلند شدهاند. این دیگر فوتبال نیست، فوتسال هم نیست؛ این یک خانهتکانی تاکتیکی تمامعیار است!
و حالا یک تعویض اجباری. بخاری که تمام مدت روی نیمکت ذخیرههای انباری نشسته بود، وارد زمین میشود و در جایگاه اصلیاش قرار میگیرد. مربی تیم فرهنگ و ادب با نگرانی به ساعت نگاه میکند. ظاهرن برنامهی مطالعه برای دقایقی به حالت تعلیق درآمده است.
اما صبر کنید. آرزو بابایی هنوز از کار کردن سیر نشده. با یک حملهی غافلگیرکننده به کشوها، تمام لباسها را بیرون میریزد و با آرایشی جدید به زمین برمیگرداند. این حرکت قطعن نامزد دریافت توپ طلاست. در همین لحظه، بازیکن به بازار نقلوانتقالات هم سر میزند و چند قلم لباس ضروری را به خدمت میگیرد.
داور چهارم تابلوی وقت اضافه را بالا برده است اما ظاهرن کسی به او نگفته که این مسابقه از صبح تا شب وقت اضافه داشته.
و بالاخره سوت پایان…
نتیجهی نهایی:
تیم فرهنگ و ادب: ۲ گل
تیم امور منزل: ۷ گل
کارشناس مسابقه معتقد است تیم فرهنگ و ادب شروع درخشانی داشت اما در نیمهی دوم، تیم امور منزل با پرس شدید و بازی فیزیکی، حریف را از نفس انداخت.
آرزو بابایی در پایان مسابقه اعلام کرد: «من اعتراضی ندارم؛ فقط میخواهم بدانم چرا هر بار میخواهم نویسنده شوم، داور مرا به زمین سبزیپاککنی میفرستد؟!»
زکیهجان، حالا توپ در زمین توست. به نظرت این بازیکن با این حجم از دوندگی، مستحق استراحت بین دو نیمه هست یا باید برای مسابقهی فردا هم در ترکیب اصلی قرار بگیرد؟
سه صفحهی صبحگاهی در دفترم نوشتم، به ضرب و زور خودم را مجبور کردم که تا این سه صفحه را ننوشتهام، روزم را نیاغازم.
صبحِ زود کلاسِ طراحیتمرین در یوگا داشتم. بانوآقایی خطِ بطلان کشید روی خرافهپرستی و عرفانجویی در یوگا، تأکید کرد که چون یوگا با بدن سر و کار دارد، پس ورزش است.
تار نواختم و نواختم.
حافظ امروز این شعر را گفت برای نوشتن:
ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
تا ساغرت پُرست بنوشان و نوش کن
نویسندهساز با منظومهی سلیم و سلمی آغاز گردید.
و ترکیبهای دلبرِ بیقرینه، سستوفا. ثمنبدن، محنتاندیش گفتهشد.
استاد فیلم مِریتی را معرفی کردند.
از خسروخوبان و شبِ هول این عبارتها را برداشتم:
سبقزمان، جنگجامه، خابیگرمازا، چرکتاب، آقابزرگ دستِ نمازش را تازه میکند.
از صبح دربهدر به دنبال کلمهای میگشتم که در یک ربع آزادنویسی، پیدایش کردم و آن کلمه «خِفَتکُش» بود.
یک ساعت پیادهروی کردم. شلوغیهایِ عصر پنجشنبه در خیابان پیروزی، آزردهخاطرم نکرد. شادمان بودم از دیدنِ آدمها.
پانزده دقیقه یوگا تمرین کردم.
از تسلیبخشیهای فلسفی این ایده را آموختم:
اشیا در بُعد مادی، ادای چیزی را در میآورند که میخاهیم در بُعد روانشناختی به دست آوریم.
فلسفهی پیادهروی و زیرمتن در فیلمنامه را ادامه دادم.
فیلم همه میدانند را دیدم. چهقدر همهچیز حسابشده است. هیچ سوالم را بیپاسخ نمیگذارد کارگردان.
با تار خلوت کردم.
آلبوم سرِ عشق از استاد شجریان را شنیدم.
پیش از خاب هملت و مرغابیِ وحشی را خاهم خاند.
امید که فردا خابهایم را به خاطر بیاورم.
توماس دِ زانگوتیتا خردمندانه در باب نوشتن گفت و حلزون با چشمای درومده نگاهش کرد و من فقط نوشتم.
دو روزی کار و بار داشتم.
پیادهروی را قدر دانستم.
کانال دوستان را خواندم.
سعی در شاعری نمودم.
صبونه ناهار شامپختم.
نویسندهساز نبودم.
آب به اندازه نخوردم.
فیلم و سریال ندیدم.
اینقد بدم میاد اینجوری فهرستوار نیکانه گزارش بنویسم.
اما این بهتر از اونه که ننویسم.
خدافظ
آهان تصمیمگرفتمفیلم کلئوپاترا ۲۰۲۳ رو ببینم.
آیدا جان توی کانالش معرفی کرده بود.😁
روز انار مبارک
جایی خواندم که امروز را روز انار نام نهاده اند و عکسی دیدم از انار با دانه هایی الماس گون که می درخشیدند دختر کوچولویی هم داخل انار نشسته بود و زل زده بود به سمت بالا
حالا که مناسبتی یافته ام که به شهرم مربوط می شود بهتر دیدم گزارش امروزم را به انار اختصاص دهم.
صد دانه یاقوت دسته به دسته
با نظم و ترتیب یک جا نشسته
چاقو را می گذارم دور گردن انار، سر چاقو رافرو می کنم در تنش و سر تاج دارش را از هیکلش جدا می کنم چند برش عرضی می زنم و انارم چون گلی می شکفد.
دانه های انار در ردیف هایی منظم تنگ دل هم نشسته اند.دانه ها هم مرد هستند و هم زن،چرا این را می گویم؟
چون در چند قسمت از شکم انار پرده هایی به رنگ سفید کشیده شده است تا محرم و نامحرم چشمشان به هم نیفتد و با پاکدامنی کنار هم زندگی کنند و بیهوده نیست که انار را میوه ای بهشتی می دانند.
نمی دانم چرا کودکی ام دست از سرم برنمی دارد با یادآوری هر چیز خودش را می اندازد جلو، هِی در گوشم نجوا می کند، هی شکلک در می آورد و خودش را لوس می کند چاره ای نمی یابم و باید به او حق بدهم زیرا با شنیدن نام انار او هم خاطراتش زنده شده است و من مجبورم با کودکی ام همراه شوم.
صبح زود است هنوز آفتاب نزده که ما بچه ها را از خواب ناز بیدار می کنند، به سختی بیدار می شویم این دنده به آن دنده می غلتیم و دوباره زیر لحاف می خزیم.
مادر می آید لحاف را از روی سرمان پس می زند و می گوید:
《وَخیزِد دیَه مِخِم بِرِم تَف، یادتون رفته باسی بِرِم انارچینی!》
همین که اسم تفت و انارچینی را می شنوم مثل فنر از جا می جهم و رو به مادر دهانم را یک متر می گشایم و مادرم می گوید:《 خوبه دیه دَهَنِت همیرو گشاد هَه نَمُخوا دیَه گشادتَرِش کنی》بعد هم رو به بقیه می گوید:《یاالله بَچا بلند شِد بابا دمِ در سَفیله》
مثل آب خوردنی آماده می شویم می نشینیم توی ژیانِ کوچولو و دوست داشتنی پدر،پدر که ماشین را روشن می کند و استارت می زند ژیان بینوا همچون شیری خشمگین می غرد ،پای پدر روی گاز و ترمز،کوچک و بزرگ یک متری از جا می جهیم.
ماشین سنگین شده و می نالد، هوار می کشد و در دل می گوید:《 خودش با مادر و بچه ها و خانمش کم بودند تمام آشپزخانه را هم بار کرده است آخر یکی نیست به او بگوید انصافت کجاست مرد حسابی؟》
هر چه به تفت نزدیک تر می شویم هوا خنک تر می شود به کوچه باغ که می رسیم هوا خنک تر تر می شود.همان موقع سر کوچه باغ سردمان می شود مادر می گوید:《 من که گِل لَغَد نَمِکِردَم چِقّه گفتمتون رَختِ گرم بردارِد!》
از ماشین که پیاده می شوم سراسیمه می دوم و رو به در چوبی باغ کوبه ی در را می زنم.پدر می رسد نگاهم می کند و می گوید:《مرضی بابا به نظرِت کسی تو باغَه؟ نکنه دِلِت مُخوا انارا بیان دَرا برات واکُنَن》خجالت زده از پدر چشم برمی دارم و زمین را نگاه می کنم.
پدر کلید آهنی بلند و خاکستری رنگی را داخل قفل در می چرخاند در باز می شود و باغ، درختان و پرندگان به استقبالمان می آیند.سرمای باغ سوزناک است لپ هایمان سرخ شده و سردی هوا کم کم در بدنمان نفوذ می کند.
دست به کار می شویم پدر از درخت بالا می رود دانه دانه انارها را می چیند و با انداختن هر انار سمت برادرم که زیر درخت نشسته کلمه ی الله را بلند به زبان می آورد.برادرم انارهای درست و سالم را سمت راست و تَرَکیدَه ها( خندان) را سمت چپش قرار می دهد.من و خواهر بزرگم از شاخه هایی که دم دستمان هست انار می چینیم و آنها را آهسته به زمین می گذاریم.
مادر در پی تدارک ناهار است.صبحانه را همان جا پای درخت می خوریم و مادر منقل پر از آتش گُل را کناری می نشاند.چای به راه می شود و پیاله های گل سرخی چای با بلورهای نبات نوش جانمان می شود.
خواهر کوچکم برای خودش در باغ خوش می گذراند او عزیز دردانه ی باباست.نگاهش می کنم از درخت بالا می رود نیمه های صعودش می افتد ناامید نمی شود و ادامه می دهد موفق می شود.گلوی اناری را در دستانش می گیرد توانی ندارد و فشارهایی که به انار وارد می کند کاری نیست ولی چرا کاری ست خواهر کوچکم و انار هر دو از درخت سقوط می کنند انار تکه پاره شده و زخمی ست خدا را شکر خواهرم آسیبی ندیده است اما مگر بی خیال می شود نه، نمی شود و می رود سراغ درخت و انار بخت برگشته ی بعدی
ادامه دارد…
دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم
به دریا می زدم در باد و آتش خانه می کردم
چه می شد آه ای موسای من، من هم شبان بودم
تمام روز و شب زلف خدا را شانه می کردم
نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر می شد همه محراب را میخانه می کردم
علی رضا قزوه
برقها را روشن کردهام که فقط بگویم خابم ترسناک بود و توی قبرستانی بودم و کوشته شده بودم و تاریک بود و دوستان ماورایی هم بودند. کاری ندارم. ترسناکیاش میدانی کوجیس؟ آنجا که موسیقیای توی خابم پخش میشد که نه البته کار باخ و فلان نبود و بیشتر شبیه زمزمه بود، بعد که از خاب پریدم هم آن صدا میآمد و خود خاکبرسرم داشتم صدایش را درمیآوردم و الان اصلن یادم نمیآید چه ریتمی داشت.
صبح گفتم گی تو بختت، قاتل سریالی خاب دیشبت که میگفتی نکنه عاشقم است امروز زده تو را کشته. شانس تو شانس یه بدبخت، بختت اما دستهبیل.
بیدار شدم و گرسنهی گرسنه بودم. این پیاماس کاری میکند از زندگی سیر شوی ولی از غذا نه. بدنم درد است و اشک؟ دم مشک.
با تراپ حرف زدم و از آن روزها بود که گیج میزدم و پراکندگی زیاد داشتم.
بعد هم به کتابها نوک میزدم و «از سکوی سرخ» را ورق زدم و نوشتم و نویسندهساز بود و من امروز هرکاری که برای نوشتن رمان نباید بکنم را کردم. مثلن ننهی اکسپلور را بابا کردن. اما میدانی؟ چون پنجشنبه بود و پنجشنبهها به آزادترین شکلی که میتوانم زندگی میکنم خلوت زیادی هم داشتم. بعد از نویسندهساز با احمدو و فائزو نوشتیم و حرف زدیم و از وبینارها گفتیم.
دوباره «از سکوی سرخ» را خاندم و شعر «از دوستت دارم» را دیدم که در یکی از دورههای شعر استاد آن را به ما داده بود.
فیلم «وریتی» را دانلود کردم و تا دقایقی دیدم.
چراغها خاموش، من توی فکر، به ماجرایی فکر کردم و احساسی و داستانی شکل گرفت. رفتم و نسخهی اولیهاش را نوشتم. یکنفس. حتا یکبار هم نخاندم و فردا میخاهم بروم سراغش. کمی سرد شوم.
امروز از صبح حالم زیاد خوب نبود. پریودی دردناک و احساسهای متناقضِ همراه آن، دلنازکم کرده است. بیخود و بیجهت میگریم. البته بیخود بیخود هم نیست. سایهی بیکفایتی که مملکت بر شانهمان انداخته زیادی سنگین و دردآور است.
بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی و رساندن بچهها به کلاسهایشان به خودم استراحت دادم. ناهار امروز را پسرک آماده کرد. برای خودش که خیلی خوب و خوشمزه بود؛ اما از نگاه من بیشتر به گندکشیدن آشپزخانه بود تا ناهار. سوسیس را در موادی غلتاند و سرخ کرد.
عصر وبینار بودم. خوش گذشت. امروز استاد کلانتری از اهمیت بیکار نشستن گفت. این که گاهی لازم است هیچ کاری نکنیم. ملال بیکاری ما را به جای خوبی میرساند گاهی. در این زمانه هیچ کاری نکردن دشوار است. فضای اینترنت و شبکههای اجتماعی نمیگذارند ذهن آدمی به ملال برسد.
بعد از وبیار رفتم خانهی مامان. حالم بهتر شد.
امروز دلم میخواست فقط دراز بکشم، و کشیدم.
کانال بچهها را دیدم حالم بهتر هم شد. تصمیم گرفتم مطلب کانال را زودتر از روزهای پیش بارگذاری کنم و کردم.
دلم فیلم دیدن خواست. فیلم وریتی که عصر استاد معرفی کرد را دلم میخواهد ببینم. شاید دیدم. بیشتر از همه همان لمیدن و هیچ کاری نکردن تا فردا.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۰۷
نمیدانم کار درستی هست بنالم از شلوغی روزم یا نه. امروز حدودا 5 نفر و آرایش کردم موهایشان را اتو کشیدم. سخت ترینشان همان بچه عمه دختر خالم بود. موج موهایش تا انتهای کمرش ادامه داشت. موهاش به نیمه نرسیده بود که صدای ترغ و تروغ استخوان های کمرم درآمد. گودی کمر امانم را بریده بود. تعریف از خود نباشه ترشی نخورم یک چیزی میشم، از خیلی آرایشگر ها کارم بهتر بود. بعد از آن مجبور بودم برم خانه مادربزرگم از توی پارکینگ صدای همه عمه هام به گوشم میرسید. با اینکه ترس از آسانسور دارم اما هر بار این ترس را به جون میخرم. از در که وارد شدم دیدم حتی صندلی های میز ناهارخوری هم پر هست فهمیدم همه هستند. اما باید بگم با تمام شلوغی روزم باز هم پیاده روی روزانه ام را انجام دادم. تا مارکت رفتیم با عمه ام، میدونم خیلی نبوده اما بازهم چرخه را قطع نکردم. تجربه پیاده روی بخوام بگم حقیقتا فقط یادم هست که کلاه هودی را سرم کردم دست هایم را در جیبم گذاشتم شانه هایم را بالاتر از حد معمول بردم شایدم سرم را پایین تر برده بودم یادم نیست، فقط حواسم به آبی بود که از بینیام سرازیر شده بود. خیلی حال و حوصله ندارم. سرم درد میکنه. گلویم گرفته، حتی آب هم نمیتوانم قورت بدهم .بدنم به لرزه افتاده. فکر کنم از رضا سرماخوردگی گرفته باشم. آخرین باری که سرماخورده بودم پارسال کرونا گرفتم. نتونستم برم عروسی دخترعمم. اگه بگم مرگ و به چشم دیدم یا اینکه بگم تا حد مرگ رفتم واقعا مبالغه نکردم. در پایان باید بگم امروز وقتی برای خودم نداشتم، حالا که میخواهیم بریم خانه، امیدوارم بدن درد و گلو درد امانم دهند تا کمی ادامه متنم را بنویسم.
گم شدم بین صداها. بین خاطرات. دلتنگ شدم. خفه شدم. تمام بعدازظهر بیآنکه بلند شوم، روی تخت سریال دیدم. آرام نشدم.
ظهر، بوی آش توی دفتر پیچیده بود. مامان حدیث آش پخته بود و حدیث آورده بود. داشتیم آش میخوردیم که حرف آشپزی مامانها شد. روژین گفت: «تو که مامان نداری، وقتی هوس غذای خوشمزه میکنی چیکار میکنی؟»
سال واژه: ساده
بیدار شدم با چشمهای بسته رفتم دانشگاه. بچهها هم انگار دیشب توی آب نمک خابیده بودند. لحظهای نبود که از حرف یا کارشان قهقهه نزنم. بهخصوص یکی از بچهها که استاد درس دیگری را به شیشهکِشهای محله غربت تشبیه کرد.
صفتهای بسیار قشنگ دیگری را هم به اسمش میچسباند. البته به در میگفت تا دیوار بشنود. حسش را به استاد توی لفافه میگفت. بعد از کلی تمرین حل کردن، آخرش استاد اجازه داد کلاس تمام شود.
خوب شد از دست راننده اسنپ با آن رانندگیاش که انگار توی تونل وحشت بودم، سالم رسیدم خانه. مادرم از باشگاه رسیده بود، با هم حرف زدیم. بعد از استراحتی، بیستوپنج دقیقه گذاشتم تا کتابی بخانم، که آخرش شد دوتا بیستوپنج دقیقه. کلمهسازی هم کردم و فهمیدم چقدر این کلمه مهم است، چقدر ساختنش سخت است و چقدر ما راحت خرجش میکنیم.
عصر هم به خانه عزیزجون، مادربزرگِ پدری و مادریام رفتیم. مدتها بود که ندیده بودمش و دلتنگش بودم. از موها و ناخنهای حنازدهاش و خاطرههای شیرینش خوشم میآید.
مدتی کنار هم نشسته بودیم. او از انارهای باغش برایمان آورد. عجب انارهای ترش و آبداری بودند. بعد هم خالهی مامان و بابام آمد. مامان و بابام دخترخاله و پسرخالهاند، اما این فقط یکی از نسبتهای خانوادگیمان است. اینقدر این درخت خانوادگی توی هم پیچ خورده است که هر کس چند نسبت فامیلی با دیگری دارد. وقتی میخاهد از این نسبتها بگوید، طرف مقابل هنگ میکند.
من هم زیاد وارد این بازی نمیشوم. بعد از آن هم چند خردهریز خریدیم. از دیدن لباسهای گرم و بافت تن دیگران تعجب میکردم، چون شهر ما زیاد هوای سردی ندارد.
امشب بعد از مدتی، چند قطره باران بارید. آن هم به قول مادرم که همه فقط میگویند باران را دوست داریم، اما دو قطره که میبارد، مثل موشی میروند توی سوراخی قایم میشوند. بعد از گشتی به خانه برگشتیم. من هم با انجام روتینم که یکی از آنها نوشتن گزارش نیک است، آماده خاب شدم.
🍀پنجشنبه ۱۴۰۵/۸/۷
چند روزی است اندیشههای مفرط چنبره زدهاند روی مغزش. همان که ناتالی گلدبرگ گفته بود باید از آن پرهیزید. خودش میخواهد بپرهیزد اما اندیشههای مفرط وِلکن نیستند. هر جا میرود بهدنبالش ریسه میشوند. اندیشههای مفرط را میگویم. حتی موقع پیادهروی هم دست از سرش برنمیدارند. علاج در نوشتن است. باید پَتهشان را بریزد روی کاغذ. روی نیمکت آلاچیق مینشیند. از کیفش کاغذ و قلم درمیآورد. شروع میکند به نوشتن. بیامان مینویسد. پاک بیآبرویشان میکند. همین است. کلنجاررفتن و بهزور به مغز فشارآوردن برای اینکه خودش را به در و دیوار بزند که سودی ندارد. این اندیشههای مفرط فقط روی کاغذ رویشان کم میشود. حالا با خیال راحت برمیخیزد و به پیادهرویاش ادامه میدهد.
بعد از یک ساعت راهرفتن در تنهایی و سکوت، بدوبدو میرود خانه. دوش میگیرد. صبحانه میخورد.
از «تا میتوانی بنویس» میخواند. آماده میشود برود باشگاه. بدنش منعطفتر شده. حرکات پیلاتس را راحتتر از قبل انجام میدهد، اما هنوز دمبل سبک برمیدارد. بعدازظهر به وقت خواندن، اول میرود سراغ فلسفهی پیادهروی. فصل دیگری را پیش میبرد. لیوانی پر از آب دَم دستش میگذارد و قُلپقُلپ مینوشد.
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد و آنتون چخوف میخواند. کلمهها و عبارتهایی را به دفترچهی کلمهبرداریش اضافه میکند. غرق خواندن میشود که پلکهایش سنگین میشود و چشمانش نیمهبسته. از زور ِخستگی و خوابآلودگی میافتد روی تختش. کم مانده خوابش ببرد که جَلدی از جا میپرد. به آشپزخانه میرود. از کابینت خوراکیها یک عدد شکلات تلخ ۹۶ درصد میزند بر بدن. بهمحض دریافت کافئین، مغز فرمان بیدارباش میدهد و همهی قوا را بسیج میکند برای ادامهی خواندن.
ده دقیقه مانده به ساعت ۱۷ زنبیل میگذارد در وبینار نویسندهساز. استادش ظاهر میشود. با بعضی بچهها خوشوبش میکند. بهگمانم قدیمیترها باشند که استاد باهاشان سَر شوخی دارد. باز صحبت بر سر دست نویسندهساز است. اینبار از کلمهبرداری شروع میشود.
استادش از منظومهی سلیم و سلمی فهرست کلمات و عبارات ترکیبی پایان کتاب را میخواند. و این منظومه را یکی از منابع فوقالعاده برای کلمهبرداری بهشمار میآورد.
از میانشان زیباترها و شاعرانههایش را یادداشت میکند:
آلایشِ تَن، آماج غم، باغ خوبرویی، بخت جانکاه، بسترآرا، پیک خیال، جانافزا، چرخ کینهپرور، خندهی دلاویز، دلبستهی هجر، دلبر بیقرینه، سپهر کینهبنیاد، سستوفا، شعلهی آه، شیرازهی عیش، طبع معنیآرا، فسردهتن، کنج محنت، لطیفخوی، ماه مهرپرور
استادش سایت گنجور را پیشنهاد میدهد برای کلمهبرداری که منبع عظیم شعر کهن فارسی است.
میرسد به انگشت تکرارآموزی. استادش از فرصت بیحوصلگی میگوید. فرصتدادن به مغز برای واکاوی اندوختههایش. تمرین یلّگی. خالیگذاشتن پارهوقتها. یادگرفتن بیکار نشستن. البته اگر این گوشی لعنتی امان بدهد!
پندهای استادانه:
پیادهروی بدون گوشی باشد. آزاد و رها و بیهدف.
فرهنگ بهرهوری دستوپایت را میبندد. ولش کن.
نوبتی هم که باشد نوبت انگشت آزادنویسی است. بدون هیچ فکروذکر و نقشهای ۱۵ دقیقه آزادانه مینویسد.
و انگشت آخر که گزارش نیک است. استادش چه با عشق و حوصله نام تکتک بچههای گزارشنیکنویس را میخواند.
سرآخر هم پرسشوپاسخ.
صدای آشنایی به گوشش میرسد. میرود دم پنجره. نمنم باران. میایستد به تماشا. خیال دارد امشب گزارش نیکش را از زبان سوم شخص بنویسد. شروع میکند به نوشتن…
ساعتِ خوابش میگذرد. گزارش نیکش را نهایی میکند و میفرستد. پشتبندش هم لالا.
دلتنگی بود و چشمبهراهی و نگرانی و من، نبود در روز پنجشنبهای که با مرور پیوندها گذشت.
دنبال خودم هستم، خود بِکرَم، بیهیچ پیوندی.
میخواهم هیچکسِ هیچکسی نباشم، خودم باشم، مثل تو در مفهوم عدم آنجا که هیچ نبود و معنا نبود و کلمه نبود و هیچ، حتی هیچ هم نبود. آن بودنِ نبودن را میخواهم.
مهرسام ساعت ۹ و رب بیدارم کرد.
خستگی وحشتناک دیشب از تنم بیرون نرفته بود.
گرسنهاش بود.
کارهای روزمره را انجام دادیم. دقیقترش را بگویم تمیز کردن من و بهم ریختن بچهها.
ساعت ۲ روانهی کلاس شاهنامه شدیم.
برنامهریزیهای اجرای نمایش زال و رودابه، موضوع جاری کلاس بود.
استاد به مناسبت روز کوروش کارتش را با رمز ۷۵۷۵ تحویل خانم محمدی داد تا شیرینی تهیه کند.
شکل شیرینی شبیه رولت بود اما خامه نداشت.
مهرزاد که فقط خامهای دوست دارد، نخورد و بین هم تقسیمش کردیم.
برگشتیم وخانه را تمیز کردم. وبینار نویسندهساز شرکت کردم. وسطش خوابم برد.
با زنگ مریم بیدار شدم و بعد از قطع کردن تلفن آشپزخانه تبدیل شد به کارگاه همبرگرسازی.
برای شام آماده کردم و ۹ تکه نیمه آماده در فریزر گذاشتم.
گردوها را محمد مغز کرد.
من هم چای آوردم و انار دون کردم.
به روز وبینار نزدیک میشوم. دلم میخواهد برگزار نشود.
حس میکنم حرفهابم به درد کسی نمیخورد.
سالواژهام: ریلگذاری
دخترم را بردم آزمایشگاه. اینقدر به من غر زد که چرا روز تعطیلش را خراب کردهام که انگار من دکترش هستم و به زور برایش آزمایش نوشتهام. در آزمایشگاه هم خیلی معطل شدیم و اسباب غرزدن باز فراهم شد.
۱۱ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسی کردیم که به یک داستانک رسیدم.
شام پختم.
داستانکم را ویرایش کردم و در کانالم گذاشتم.
شب با همسر و دخترم رفتیم پیادهروی. سر راه به کتابفروشی هم سر زدیم. «تقویم بیهدفی» را خریدم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
۱۷۰ روزگیمان مبارک👏🏻🌱
———————-
بابا سلام. احوالت؟
جویای احوالِ من اگر باشی خوبم. خیلی خوبم.
امروز پنجِ شنبه بود. خیلی کار کردم و بسیار خسته شدم.
اما میدانی بابا، دوستانِ خوب نعمتاند. بعد از کار رفتم کافهی یکی از رفقا به دعوتشان. نشستیم به گپوگفت و خنده و از هر دری حرف زدن.
کلی هم خوراکیهای خوشمزه خوردیم. به خودمان آمدیم دیدیم ۳-۴ ساعت است که نشستهایم به صحبت.
اما خوب شد رفتم. خستگی روز از تنم در شد. تازه یک هدیهی کوچولو هم گرفتم از یکیشان.
برگشتنی هم باران باریدن گرفت و عیشم را دوچندان کرد.
موتورسواری هم کردم و سگلرز زدم.
این را هم بگویم، غروب موقع رفتن، در مترو بودم و گوشیم رو به خاموشی بود از بیشارژی. رفتم به مسئول ایستگاه گفتم پریز برق کجاست؟ گفت بده گوشیات را بزنم به برق اتاق. برق ایستگاه شاید اتصالی داشته باشد و گوشیات را خراب کند.
خلاصه ۷-۸ دقیقهای کنار اتاقشان ایستادم تا گوشیام کمی شارژ شود. در این بین مرد جوانی که از همکارانشان بود آمد و داشتند با هم حرف میزدند. من هم کنار پنجرهی اتاق، کتاب «سوگ مادر» را از کیف درآورده و میخاندم. از من پرسید چه میخانی؟ جلد کتاب را چرخاندم سمتش. عنوان را بلند خاند و سرش را تکان داد. که یعنی اوو کتاب جالبی باید باشد. اهل مطالعه نبود اما گمانم. در همین حین، خانمی آمد و ازشان آدرس پرسید. همان مرد جوان شوخی ملایمی با زن کرد. اصلن هم شوخیاش رنگوبوی بیادبی و گستاخی نداشت. زن عبوسانه نگاهش کرد و به او گفت زیادی بانمکی.
گوشیام را گرفتم و تشکر کردم. به مرد جوان گفتم به شوخی کردنت ادامه بده. به عبوس بودن مردم توجه نکن. همین حس شوخطبعی و لحظهای لبخند زدن، چه تعداد دفعات که ما را تازه نکرده. لبخند زد.
والا. چهتونه مردم؟ همه حالمان خراب است. همه به جز گاوها البته. با عرض معذرت از گاو.
همین دیگر هیچ کار دیگری هم نکردم و بسیار از امروزم راضیام. خیلی خوش گذشت و دلم بسیار تازه شد.
دوستدار تو تا همیشه
دخترت
غزاله
امروز نوشتم،گریستم،با خودم صحبت کردم،با خودم رو به رو شدم،با شخصیت های جدیدی که البته خیلی هم جدید نبودن اما من فکر میکردم دیگه نمیبینمشون.
همونجایی که پرفسور یونگ میگه ملاقات با سایه یا ملاقات ما با ناخودآگاه.
شاید ناامید کننده به نظر برسه که ببینی کلی تلاش کردی ولی یهو درست اونجایی که فکر میکردی از یه چیزایی گذشتی سر و کلشون پیدا میشه.
میان سراغت همه اون خشم های سرکوب شده،غم ها،چیرایی که میخواستی ازشون فرار کنی میان تا دیده بشن.
موضوع هم دقیقا همینه که اونا هستن از بین نمیرن
ما فقط باید روی سایه هامون نور بندازیم که البته کار آسونی نیست.
این روزا حس میکنم دارم با یه کسی آشنا میشم که تا الان نمیشناختم حتی تو آیینه یه جوری خودمو میبینم که انگار تازه دارم میشناسمش.
و متعجبم از اینکه چطور تا امروز برای شناخت آدم های جدید اینقدر هیجان زده میشدم درحالیکه اول از همه اونی که باید میشناختم خودم بودم.
نه اینکه لزوما بد باشه، اما شناخت خودمون کمک میکنه دیگران رو هم حقیقی تر ببینیم و بشناسیم.
البته که دیگران آیینه درون ما هستن و خب روابطم تاثیر زیادی داشتن که خودمو بهتر ببینم و بشناسم.
این روزا گم شدم توی دنیای درونم و فعلا همونجا میمونم.
یادمه چند سال پیش یه نفر بهم گفت برو به درون خودت تو به این نیاز دار ی منم انگار به یه زبون دیگه ای حرف میزد، اینجوری بودم که آهان. باخب اینی که میگی یعنی چی.
گفت یه روزی میفهمی و درست میگفت هر چیزی یه زمانی داره برای منم زمانش الان بوده.
امروز پیاده روی رفتم،وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و غذا پختن و کارهای روزمره.
سال واژه : سلف لاو عشق به خود
سعی میکنم هر روز یه قدم واسش بردارم.
شاهین عزیز.
عزیز شاهین.. پنجشنبه بود امروز. از صبح به سرم ژده است. برای قوت نثرم بکشوم. حالم از نوشتههایم بهم میخورد. حالم از نحوهجملههای یکدسته و خفه بهم میخورد. این جملهها برای آدمها قابلدرک است. ملالزدهاست. این کلمات. و/ که/ از به تنکلمهها چسباندم. جملهها نفرینم میکنند. تمرین چالشبرانگیره نوشتن جملههای پنجکلمهای یادت هست؟ نوشتن جملههای تا ۵ کلمه مجاز. نه بیشتر. /من شاهینرا دوست دارم. /مدرسهینویسندگی مدرسهی آرزوهاست. این جیرهبندی کلمات. چیزهای زیادی میآموزد به من. والاترین دستاوردش. «دگرگویی».ست. برای نویسنده جدیدترین نیاز است. فیلم «انجمن شاعران مرده» را دیدم. پفسور کینک در آن مدرسه متفاوت عمل میکند. هزینه میدهد. هزینه دارد خلاف جریان آب بودن هزینه میتراشند. تفکر انتقادی هزینه دارد. پسزدن جریانهای وجود. در.سینما، سیاست، آموزشی یادگیری و… صادقانهاش هنوز میهراسم از پسزدن. اگر بخواهم جدی و جلوتر را ببینم و کمکی هم به دیگری هم کنم پیشرو ببینند ناگزیر «پسزدن« هزینهدار نیستم مثل مثل دبیر ادبیات مدرسهی ولتن که کلاسهایش متفاوت بود. نتیجهاش هم اخراج شد.
………………..
از پنجشنبهی روز
شنیدن و دانلود آهنگهای فرامرز اصلانی
دفترچه خاطرات و فراموشی خواندن
شرکت در نویسندهساز
بوطیقای ارسطو برای فیلمنامهنویسان و تفکر انتقادی
برای شاهین کلانتری
گزارش شصت و سه
سالواژه: تبدیل
گزارشهای چند روز اخیرم کوتاه و بیحال و دقیقهنودی بودند. امشب هم همینطور شد.
از مهم ترین کارهایی که در لیست برنامههای امروزم بودند خیاطی بود که به آن رسیدم.
با عمهام رفتیم. من میخواستم نوارهای دانتلم را تحویل بدهم و او هم میخواست لباس مجلسیاش را تنگتر و کوتاهتر کند.
غرق زیبایی لباس ساتن زرشکیاش در تنش شدم و با خودم فکر کردم این لطافت دنیای زنان، این رنگها و دانتلها و درخشش ساتنها، این روح زن بودن را دوست دارم.
صبح هم کمی شبهول خواندم. کمکم پایانش را میبینم. سوال امروزم این بود که آیا واقعا بعضی چیزها لازم بود نوشته شوند؟ حتما؟
پیادهرویام کوتاه بود. کوتاهِ کوتاه.
ما هم به عروسی میرویم یا نه؟ مشخص نیست.
دوست دارم بروم. اما خب بحثی پیش آمده که ما جز فامیلهای خیلی دور محسوب میشویم و لزومی ندارد حضور داشته باشیم، با آنکه دعوت شدهایم.
مادرم گفت: چرا آدمها از شادی گریزانند؟ من هم نمیدانم چرا.
فردا باید زمانی را برای هماهنگی چند کار انجام دهم. حتما یادم باشد. خریدکی هم قبل از کار دارم.
روز کارگاه خودواژه فرارسید و من هنوز تمرینهایم را ثبت نکردهام. البته بخشی از آنها تکمیل شده، فقط مرحلهی انتخاب و نگارش داستانک مانده. باید زودتر بیدار شوم تا قبل از کلاس حتما ثبت کنمشان.
تکههای امروز:
روی صورت پسرعمهام مردعنکبوتی نقاشی کردم. بهانهای برای اینکه شیطنتهایش را آرام کنم.
نصف صورتش ونوم شد و نصف دیگر مرد عنکبوتی.
خرکیفی از چشمانش میبارید.
پدربزرگم بچه شده بود و به خاطر تولد دیشبش هنوز ذوق زده بود.
خدایا شکرت.
روزواژه:ادامهی تکاپو
گزارشنیک ۴۰۵/۸/۷
بعد از مدتها امروز بیشتر خوابیدم. صبحانه آماده بود. به تن و جانم نشست. مقدمات ناهار را مهیا کردم. راستی همسایهمان که سروصدای نیمه شبشان از حد گذشته بود اسبابکشی کردند و رفتند. خدا کند در منزل جدید یا سروصدایشان کمتر بشود یا زیر پایشان همسایه نداشته باشند. رفتم پیادهروی. در پیادهروی وبینار دیروز را گوش دادم.از آنجا رفتم ادامه خریدهای بساط ترشی. نمیدانم نانم کم بود، آبم کم بود، ترشی درست کردنم چه بود. خلاصه که درمراحل آخرش هستم. فردا ۸ آبان تولد همسرم است ولی چون روز تعطیلست و در منزل ، نمیتواتم کیک تولدش را درست کنم. عمهی بچهها زنگ زد وگفت فردا خودش کیک میخرد و میآوَرد تا از حربهی غافلگیری استفاده کند من هم گفتم «به روی چشم»
امروز مطالعهی کتاب نداشتم رخدادکهای بچهها در باشگاه نویسندگیخلاق را خواندم. تمرین جلسهی دو کلاس« خودواژه» را نوشتم.درمورد شغل«رؤیایان» تمرینی از استعاره در کانالم گذاشتم. برای خرید با همسر به ایرانمال رفتم از گرانی سرمان سوت کشید و برگشتیم. در راه فالودهی یزدی خوردیم جای شما خالی. البته تلفیقی بود از فالودهی شیرازی وفالودهی کرمانی که به نام یزدیها تمام شدهبود.
قسمت دیگر سریال یل را دیدم.
برای امروز کافیست.
شبتان نیک
از سر شب هر چه صداش زدی پیداش نکردی. خوابیده؟
از سر شب؟
ناامید به ساعت نگاهی میاندازی. خواب با ساعت جلو میآید. فهرستوار گزارش کنم؟
مائده؟
نیستی؟ هستی ولی چرا نیستی؟
حیف شد. فردا دوباره صداش میزنیم.
امروزِ مائده اینگونه گذشت:
_ کلاس تا ظهر
_پیادهروی زیر آفتاب پاییزی
_ درس
_ آزادنویسی
_ درس و درس و خیلی درس. خیلی خیلی درس.
https://t.me/ravaanehh
هدایت عزیز.
چکیدهای از امروز شرح دهم و بروم پیِ عیاشیِ پایانِ پنجشنبۀ خویش.
یادداشتهای زیرزمینی داستایفسکی و یکسری کتابِ دیگر را ورق زدم ولی حوصلۀ خواندن را نداشتم.
اکسل، اکسل، اکسل. تقریبا تمامِ امروز را بین ستونهای این برنامۀ سبز چرخیدم.
پیادهرویِ کوتاه و وبینار و آزادنویسی و همین.
زیاده قربانت، یاهو
این روزها شاعر درونم خیلی وروجک شده است. مدام دلش میخواهد دیده شود و خودنمایی کند. اما هنوز وقتش نرسیده؛ هنوز باید در رحم درونیام تغذیهاش کنم تا سالم و باهوش متولد شود. آنوقت میتوانم لبخند بزنم؛ چون برای رسالتم قدمی ژرف برداشتهام. حتی مانیفستی که برای خودم تنظیم کردهام هم این را یادآوری میکند.
امروز نوشتههایم را با دوست شاعری در میان گذاشتم و او نقشهٔ راهی برایم تنظیم کرد. برای تقویت نگاه و فرم شاعرانگیام، به حفظکردن و زندگیکردن با اشعار سعدی نیاز دارم. قرار شده است ۲۰ تا ۵۰ ترجیعبند و غزل سعدی را حفظ کنم. این تمرین برایم خیلی هیجانانگیز و ذوقآور است.
این تصمیم مرا به دوران مدرسهام هم میبرد؛ روزهایی که زندگیام حول محور مشاعره، حفظ شعر و دکلمهخوانی میگذشت. در مسابقات شرکت میکردم و فیض میبردم. حتی دوبار هم به تلویزیون رفتم و در مسابقهٔ مشاعرهٔ ایران، با اجرای دکتر اسماعیل آذر، شرکت کردم که از شیرینترین و زلالترین تجربههای زندگیام بوده است.
پیادهروی زیر باران نمنم، شبنشینی در خانهٔ مادربزرگ و نگاه مهرآمیز به پدربزرگ و مادربزرگم، از لحظههای پررنگ امروزم بودهاند.
راستی، جدای از این حالوهوای شاعرانه، صبح در یک وبینار بینالمللیِ عملی در حوزهٔ شیمی تجزیه هم شرکت کردم که برایم حس ماجراجویی فوقالعادهای داشت. مشتاق شدم دوباره به فایل ضبطشده برگردم و موبهمو صحبتهای انگلیسی را برای خودم تحلیل کنم؛ چون میدانم این اطلاعات در آیندهٔ کاریام خیلی میتوانند برایم مفید باشند.
دوستدارت،
سارا
پنج شنبه ۷ آبان
https://t.me/WaterLilyEcho
سفرنامه
شمارهی ۲
خوابای اتوبوسی میچسبه. خیلی زیاد. تا تونستم خوابیدم. اصلا نفهمیدم چهطور به کومش رسیدیم. نمای بیرونی شاهرود رو دیدم. شهر نیاکانم. بابابزرگ اونجا به دنیا اومده. خیلی خشکه. خیلی. تصور زندگی کردن در چنین جایی برام سخته.
ما، خونوادهی پدریم، نون خالی زیاد میخوریم. مامان همیشه میگه کومشیاین دیگه. کومش، نام قدیم استان سمنانه. در راه کومش به خراسان، بناهای متروک گلی زیادی دیدم. چه قبّههای زیبایی بودن. انگار چند قرن به عقب رفته بودم. تصور اینکه زمانی این مناطق بروبیایی داشته، لذتبخشه.
گوشهای، اسکلت قطاری افتاده بود. خدا میدونه چه داستانی پشتشه. از وقتی نگاهم به داستان دقیق شده، برای هر چیزی که میبینم و میشنوم یه داستانی خیال میکنم.
قطاری هم درحال حرکت بود. قطار کم دیدم. هنوز هم فرصت سفر باهاش رو پیدا نکردم. همیشه یه حالت خاطرهانگیزی برام داره. کودکی و نوجوونی، توی فیلما عاشقش بودم. همیشه خودمو توشون مجسم میکردم.
نزدیک مدینهالرضا، تپههای سرخ زیبایی دیدم. تپههای ماهور. یاد بیابان ویکتوریای استرلیا افتادم. توی مطالعات اجتماعی نهم بود. جریان تداعیها شگفتانگیزه. نیشابور رو برای اولینبار دیدم. از دور. چه سعادتی. ذهنم رفت سمت افعال نیشابوری در فارسی.
دیدن خورشید، تو سرزمین خورشید جور دیگهای چسبید. تا اینجای مشاهداتم، مشهد شهر تمیزیه. کوچهپسکوچههاشو بیشتر دوست دارم. حس کهنگی و دیرنگی داره. معماری بازاری که سوئیت ما توشه، چشمنوازه. به اندازهی بازار بزرگ تبریز، صد البته که نه. چون باهم فرق دارن.
یه چیز خیلی جالب و عجیب دیدم. رانندهای بود که از “تاکسیمتر” استفاده میکرد. اصلا نمی دونستم چنین دستگاهی برای محاسبهی هزینهی تاکسی وجود داره. آقایی مهربون، نرمخو، شیربنزبون، منضبط و دقیق منو به مقصد رسوند. بعد یه ساعت تلاش بیحاصل برای گرفتن تاکسی اینترنتی. این هم قسمت بود. چون با یه انسان شریف آشنا شدم.
لهجهی خراسانی خیلی لطیف و شیرینه. انگار اومدم یه کشور دیگه. اصلا باورم نمیشه هرگوشه از این بوم چقدر میتونه متفاوت باشه. از خیلی جهات.
تنوع غذایی توی ایران حیرتانگیزه. مامان لیلا حلوای زنجیل درست کرده بود. آرد و زنجبیل. اصلا نشنیده بودم. ترکیب لذیذی بود. زیبایی دختران ایرانی، مسحورم میکنه. هیپنوتیزمم میکنه. چرا اینقدر همه ناز و خوشگلن؟
در پایان هم رفتیم حرم امام رضا. این آدم کیه که خیلیها بهش پناه میآرن؟ چهطور میشه کسی که چندین ساله تو این دنیا نیست، جاودان بمونه؟
امروز زمان برایم پربرکت بود.ازصبح که بیدار شدم تا آخر شب مشغول انجام کارهای خانه وبیرون ازخانه بودم.
قبل از ظهر سبزی خوردن گرفتم وپاک کردم وهمزمان فایل صوتی وبینار را هم گوش می کردم.
ناهار ارمنی پولو درست کردم.
بعد ازناهار، با همکاری دخترم خانه را نظافت کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم وبرایش شام درست کردم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
دیشب به دلیل حجم زیاد کارهایم نتوانستم گزارش نیک بنویسم. وخیلی ناراحت شدم.
چهارشنبه ها فیلم مربوط به فعالیت بچه ها را ادیت می زنم وبه همراه گزارش کار در کانال مادرها ارسال می کنم .ووقت زیادی را صرف این کار میکنم .
کلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇
نوشتن ….
تنها پناه من در همه حال.
دیشب که نتوانستم بنویسم احساس کردم بهترین دوستم را تنها گذاشته ام.اما نه ،او تنها نیست .
بی نهایت انسان فرهیخته با او قلم می جنبانند.
او همیشه مثل چشمه جاری است و در هر مسیری حرکت می کند…
پنجشنبه روز تمیزکاری خانه است. اپیزود «خانهای که به سینه میفشارم» پادکست دیو را میگذارم و شروع میکنم به مرتب کردن و تمیز کردن اتاقها. بارها اپیزود را گوش دادهام اما هربار سر ذوقم میآورد. این ایپزود به همراه تمیز کردن خانه، یادآوری خوبی برای اندیشیدن به خانه است. خانه. خانه. خانه. و چه عنوان دلانگیزی: خانهای که به سینه میفشارم. خانهام را آنقدر دوست دارم که گاهی دلم میخواهد در آغوشش بگیرم. و خانه چیزی فراتر از چهار دیوار و دو پنجره است. جاییست که میتوانی خودت باشی.
عصر بابا آمد دنبالم و رفتیم خانهشان. مادر آبگوشت برایم گذاشت. از صبح جز قهوه چیزی نخورده بودم.
در کنار خانواده، شفرونی را دیدیم. بله مضحک است اما حال و هوای خانه را با موسیقی و کمی خنده، عوض میکند. خندههای پدر و مادر را میبینم و از خندهشان خندهام میگیرد. خوشبختی، همین صحنه است. ه میگوید در تکالیفم نیاز به کمک دارم. میروم پیشش و از پیشرفت یکهفتهای او شگفتزده میشوم. بعد هم وروجک را بیدار میکنم و در حالت خواب و بیداری، خندههایی میکند که هر لحظه ممکن است گازش بگیرم. کلی قربان صدقهاش میروم و بازی میکنیم.
برای مادر، پادکست بنفش را میگذارم و میگویم اپیزود «نیمی از ما» را گوش بده حتما. همیشه بهش پادکست و کتاب و فیلم معرفی میکنم. لذت میبرم وقتی برای خودش کاری میکند.
از اول صبح در گوگل دنبال یک دکتر معتبر میگردم تا برای چشمم مراجعه کنم. تعداد رضایتها که بیشتر باشد خیالم راحت میشود.
امروز چندان به خانه رسیدگی نکردم. بعضی روزها حالش را ندارم که چند ساعت پیوسته تمیزکاری کنم.
از شگفتیهای امروزم، دیدار با استاد شمس لنگرودی بود و خرید تازهترین کتابشان، رمان «عشق و فراموشی»
جزییاتش را در یادداشتکی به زودی بار کانال میکنم.
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟